HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  267 formes différentes pour 1385 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 47]   μαχησόμενοι περὶ νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν  τ'   αἶσχος ἀπωσόμενοι. Ἔπεισε δὲ αὐτοὺς
[1, 90]   καὶ δένδρεα μακρὰ τεθήλῃ, ~Ἠέλιός  τ'   ἀνιὼν λάμπῃ, λαμπρά τε σελήνη,
[1, 90]   ναέταν Κλεόβουλον ἀενάοις ποταμοῖς ἄνθεσί  τ'   εἰαρινοῖς ἀελίου τε φλογὶ χρυσέας
[1, 115]   καὶ ἐλήφθησαν πρὸς Ὀρχομενῷ. Γηρᾶσαί  τ'   ἐν τοσαύταις ἡμέραις αὐτὸν ὅσαπερ
[1, 33]   ἐόντα τά τ' ἐσσόμενα πρό  τ'   ἐόντα. Μιλησίοις δέ· Ἔκγονε Μιλήτου,
[1, 33]   ἵκηται, ὃς σοφὸς τά  τ'   ἐόντα τά τ' ἐσσόμενα πρό
[1, 91]   δ' αὖτε μέλαιναι· ἀθάνατοι δέ  τ'   ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι. Ἔστι δ'
[1, 33]   τά τ' ἐόντα τά  τ'   ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα. Μιλησίοις
[1, 121]   ἀλλάξαι τὸ πρὶν εἶδος, θεῖναί  τ'   εὐθὺ κελεύειν Μαγνήτων, ἵνα νίκην
[1, 23]   συνέγραψε, Περὶ τροπῆς καὶ ἰσημερίας,  τὰ   ἄλλ' ἀκατάληπτα εἶναι δοκιμάσας. Δοκεῖ
[1, 122]   ἅσσα δ' ἂν ἐπιλέγῃ θεολογέων·  τὰ   ἄλλα χρὴ νοέειν· ἅπαντα γὰρ
[1, 69]   Ἐλπίσιν ἀγαθοῖς. τί δύσκολον, Τὸ  τὰ   ἀπόρρητα σιωπῆσαι, καὶ σχολὴν εὖ
[1, 60]   Συμβούλευε μὴ τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ  τὰ   ἄριστα. Νοῦν ἡγεμόνα ποιοῦ. Μὴ
[1, 34]   γραὸς ἐκ τῆς οἰκίας, ἵνα  τὰ   ἄστρα κατανοήσῃ, εἰς βόθρον ἐμπεσεῖν
[1, 108]   διὰ τὴν ἀδοξίαν αὐτοῦ καὶ  τὰ   αὐτοῦ τινας Πεισιστράτῳ περιθεῖναι τῷ
[1, 92]   κακίας ἀλλότριον· ἀδικίαν φεύγειν· πόλει  τὰ   βέλτιστα συμβουλεύειν· ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ
[1, 34]   ἑπτὰ Θάλητα σοφῶν σοφὸν ἀστρονόμημα.  Τὰ   δὲ γεγραμμένα ὑπ' αὐτοῦ φησι
[1, 104]   καπνὸν ἐν τοῖς ὄρεσι καταλείπουσι,  τὰ   δὲ ξύλα εἰς τὴν πόλιν
[1, 50]   δείξει, ἀληθείης ἐς μέσον ἐρχομένης.  ~Τὰ   δὲ περὶ τῆς τοῦ Πεισιστράτου
[1, 27]   Μιλησίων τυράννῳ, καθά φησι Μινύης.  Τὰ   δὲ περὶ τὸν τρίποδα φανερὰ
[1, 69]   φάναι, Τὰ μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν,  τὰ   δὲ ταπεινὰ ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς τίνι
[1, 67]   ἡμῖν βιοτὴ ἔνθα πᾶσι  τὰ   δίκαια καὶ ἴσα. Ἀφίξομαι δ'
[1, 78]   συνετῶν μὲν ἀνδρῶν, πρὶν γενέσθαι  τὰ   δυσχερῆ, προνοῆσαι ὅπως μὴ γένηται·
[1, 26]   μελλούσης ἐλαιῶν ἔσεσθαι, προνοήσας ἐμισθώσατο  τὰ   ἐλαιουργεῖα καὶ πάμπλειστα συνεῖλε χρήματα.
[1, 47]   ἐνίκων διὰ Σόλωνα. ~Ἦν δὲ  τὰ   ἐλεγεῖα τὰ μάλιστα καθαψάμενα τῶν
[1, 34]   γραῦν· σὺ γάρ, Θαλῆ,  τὰ   ἐν ποσὶν οὐ δυνάμενος ἰδεῖν
[1, 57]   δ' ἄρ' Ἀθήνας εἶχον" καὶ  τὰ   ἑξῆς. ~Πρῶτος δὲ Σόλων τὴν
[1, 57]   πέμπτῳ Μεγαρικῶν. Ἦν δὲ μάλιστα  τὰ   ἔπη ταυτί· οἳ δ' ἄρ'
[1, 34]   ἐν ποσὶν οὐ δυνάμενος ἰδεῖν  τὰ   ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴει γνώσεσθαι;
[1, 60]   πρῶτον μαθὼν ἄρχεσθαι. Συμβούλευε μὴ  τὰ   ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ ἄριστα. Νοῦν
[1, 50]   καὶ Κλέοβις καὶ Βίτων καὶ  τὰ   θρυλούμενα. ~Φασὶ δέ τινες ὅτι
[1, 100]   καὶ αὐτὸς ποινὰς ἔτισα τὶν  τᾷ   θυγατρί, συγκατακαύσαις αὐτᾷ τὰ πασᾶν
[1, 82]   εἰπεῖν τὸν Βίαντα σοφόν, διηγησαμένας  τὰ   καθ' ἑαυτάς. Καὶ ἀπεστάλη
[1, 101]   Ἕλλησιν εἰς εὐτέλειαν βίου καὶ  τὰ   κατὰ πόλεμον ἔπη ὀκτακόσια. Παρέσχε
[1, 97]   χρημάτων ἕνεκα πράττειν· δεῖν γὰρ  τὰ   κερδαντὰ κερδαίνειν. Ἔποίησε δὲ καὶ
[1, 47]   Σόλωνα. ~Ἦν δὲ τὰ ἐλεγεῖα  τὰ   μάλιστα καθαψάμενα τῶν Ἀθηναίων τάδε.
[1, 69]   εἴη ποιῶν· τὸν δὲ φάναι,  Τὰ   μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν, τὰ δὲ
[1, 104]   τῶν πλοίων εἰσὶν ἀσφαλέστερα, ἔφη,  Τὰ   νενεωλκημένα. Καὶ τοῦτο ἔφη θαυμασιώτατον
[1, 102]   εἰς τὴν Σκυθίαν καὶ δοκῶν  τὰ   νόμιμα παραλύειν τῆς πατρίδος πολὺς
[1, 73]   ἐξέρποις· ἐγὼν δὲ δοκέω καὶ  τὰ   οἰκῇα σφαλερὰ ἦμεν ἀνδρὶ μονάρχῳ,
[1, 65]   δὴ θέμενος πρὸ τοῦ στρατηγείου  τὰ   ὅπλα εἶπον τῶν μὲν μὴ
[1, 50]   αὐτοῦ κρατοῦντος οὐ πείθων ἔθηκε  τὰ   ὅπλα πρὸ τοῦ στρατηγείου καὶ
[1, 62]   ἰδίοις τὸν τρόπον, ἀποκομίσαι αὐτοῦ  τὰ   ὀστᾶ εἰς Σαλαμῖνα καὶ τεφρώσαντας
[1, 122]   ἥκῃ. Νοῦσός με καταλελάβηκε δεδεγμένον  τὰ   παρὰ σέο γράμματα. Φθειρῶν ἔθυον
[1, 100]   τὶν τᾷ θυγατρί, συγκατακαύσαις αὐτᾷ  τὰ   πασᾶν Κορινθιᾶν εἵματα. Ἔγραψε δὲ
[1, 55]   ἄτιμος ἔστω· ἀλλὰ καὶ  τὰ   πατρῷα κατεδηδοκὼς ὁμοίως. Καὶ
[1, 61]   εἰς ἑαυτὸν ὑποθήκας, ἐλεγεῖα, καὶ  τὰ   περὶ Σαλαμῖνος καὶ τῆς Ἀθηναίων
[1, 23]   καὶ γένους λαμπροῦ. ~Μετὰ δὲ  τὰ   πολιτικὰ τῆς φυσικῆς ἐγένετο θεωρίας.
[1, 35]   αὐτοῦ εἶναι τάδε· Οὔ τι  τὰ   πολλὰ ἔπη φρονίμην ἀπεφήνατο δόξαν·
[1, 108]   δὲ μὴ ἐκ τῶν λόγων  τὰ   πράγματα ἀλλ' ἐκ τῶν πραγμάτων
[1, 108]   οὐ γὰρ ἕνεκα τῶν λόγων  τὰ   πράγματα συντελεῖσθαι, ἀλλ' ἕνεκα τῶν
[1, 53]   καὶ τοῖς πρόσθεν βασιλεῦσιν ἦν  τὰ   ῥητὰ γέρα. Ἀπάγει δὲ ἕκαστος
[1, 60]   ὅρκου πιστοτέραν ἔχε. Μὴ ψεύδου.  Τὰ   σπουδαῖα μελέτα. Φίλους μὴ ταχὺ
[1, 86]   ἔργον· τὸ δὲ λέγειν δύνασθαι  τὰ   συμφέροντα τῇ πατρίδι ψυχῆς ἴδιον
[1, 46]   Ἀθηναίοις ἀνέγνω διὰ τοῦ κήρυκος  τὰ   συντείνοντα περὶ Σαλαμῖνος ἐλεγεῖα καὶ
[1, 33]   ἀνδρὸς ἵκηται, ὃς σοφὸς  τά   τ' ἐόντα τά τ' ἐσσόμενα
[1, 33]   σοφὸς τά τ' ἐόντα  τά   τ' ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα.
[1, 53]   καὶ τῷ ἐκείνου γένει, ἀφείλοντο.  Τά   τε ἄλλα ἁμαρτάνω οὐδὲν
[1, 57]   ληφθῇ, θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν.  Τά   τε Ὁμήρου ἐξ ὑποβολῆς γέγραφε
[1, 105]   τὴν τῶν Ἑλλήνων, διδαχθησόμενος ἤθη  τὰ   τούτων καὶ ἐπιτηδεύματα. Χρυσοῦ δ'
[1, 41]   Ἦν Λακεδαιμόνιος Χίλων σοφός, ὃς  τάδ'   ἔλεξε· μηδὲν ἄγαν· καιρῷ πάντα
[1, 91]   Τῶν δὲ ᾀδομένων εὐδοκίμησεν αὐτοῦ  τάδε·   Ἀμουσία τὸ πλέον μέρος ἐν
[1, 30]   ἀντὶ Περιάνδρου. Περὶ αὐτοῦ δὴ  τάδε   ἀνεῖπεν Πύθιος· Οἰταῖόν τινα
[1, 85]   Τῶν δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ εὐδοκίμησε  τάδε·   Ἀστοῖσιν ἄρεσκε πᾶσιν ἐν πόλει
[1, 51]   τὸν Πεισίστρατον ἔμαθεν ἤδη τυραννεῖν,  τάδε   ἔγραψε πρὸς τοὺς Ἀθηναίους· ~Εἰ
[1, 47]   τὰ μάλιστα καθαψάμενα τῶν Ἀθηναίων  τάδε.   Εἴην δὴ τότ' ἐγὼ Φολεγάνδριος
[1, 78]   δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησε  τάδε·   Ἔχοντα χρὴ τόξα καὶ ἰοδόκον
[1, 62]   δὲ τῆς εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται  τάδε·   Μήδων ἄδικον παύσασ' ὕβριν,
[1, 60]   τῷ Περὶ τῶν φιλοσόφων αἱρέσεων,  τάδε·   καλοκἀγαθίαν ὅρκου πιστοτέραν ἔχε. Μὴ
[1, 97]   κίνδυνον φέρει. Ἔλεγε δὲ καὶ  τάδε·   καλὸν ἡσυχία· ἐπισφαλὲς προπέτεια· κέρδος
[1, 35]   ~Τῶν τε ᾀδομένων αὐτοῦ εἶναι  τάδε·   Οὔ τι τὰ πολλὰ ἔπη
[1, 61]   Τῶν δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ ἐστι  τάδε·   Πεφυλαγμένος ἄνδρα ἕκαστον, ὅρα μὴ
[1, 35]   Φέρεται δὲ καὶ ἀποφθέγματα αὐτοῦ  τάδε·   Πρεσβύτατον τῶν ὄντων θεός· ἀγένητον
[1, 96]   Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς περὶ αὐτοῦ  τάδε,   ὡς ἄρα ἐρασθεῖσα μήτηρ
[1, 102]   ἑλληνίζειν, τοξευθεὶς ἐν κυνηγεσίῳ πρὸς  τἀδελφοῦ   τελευτᾷ, εἰπὼν διὰ μὲν τὸν
[1, 75]   ὧν ἐβούλετο διπλάσια· ἄπαιδος γὰρ  τἀδελφοῦ   τελευτήσαντος κεκληρονομηκέναι. ~Παμφίλη δέ φησιν
[1, 99]   Ἀξοῦντί τε καὶ ἐς Κόρινθον  ταὶ   ἐμαὶ ἐπιστολαί. Ἐγὼν δὲ ὑμᾶς
[1, 82]   πατράσιν αὐτῶν. Χρόνῳ δὲ ἐν  ταῖς   Ἀθήναις, ὡς προείρηται, τοῦ τρίποδος
[1, 40]   Γνῶθι σαυτόν, ὅπερ Ἀντισθένης ἐν  ταῖς   Διαδοχαῖς Φημονόης εἶναί φησιν, ἐξιδιοποιήσασθαι
[1, 104]   ἐν μεγάλοις. Ἑπιγράφεται δὲ αὐτοῦ  ταῖς   εἰκόσι· γλώσσης, γαστρός, αἰδοίων κρατεῖν.
[1, 59]   δυναμένους παραπλησίους εἶναι ταῖς ψήφοις  ταῖς   ἐπὶ τῶν λογισμῶν. Καὶ γὰρ
[1, 102]   Σόλωνος εἰπεῖν αὐτῷ, ὅτιπερ ἐν  ταῖς   ἰδίαις πατρίσι ξένους ποιοῦνται. Ἔνθεν
[1, 104]   ἔλεγεν, ἀπαγορεύοντες τὸ ψεύδεσθαι ἐν  ταῖς   καπηλείαις φανερῶς ψεύδονται; Καὶ θαυμάζειν
[1, 59]   τοῖς τυράννοις δυναμένους παραπλησίους εἶναι  ταῖς   ψήφοις ταῖς ἐπὶ τῶν λογισμῶν.
[1, 111]   λυθῆναι τὴν συμφοράν. ~Ἀθηναῖοι δὲ  τάλαντον   ἐψηφίσαντο δοῦναι αὐτῷ καὶ ναῦν
[1, 45]   δι' ἀπορίαν ἐθήτευον. Ἑπτὰ δὴ  ταλάντων   ὀφειλομένων αὑτῷ πατρῴων συνεχώρησε πρῶτος
[1, 122]   οὐκ ἀτρεκηίη πρηγμάτων οὐδ' ὑπίσχομαι  τἀληθὲς   εἰδέναι· ἅσσα δ' ἂν ἐπιλέγῃ
[1, 100]   ποιήσαις ἀδικεῖς. ὦν παῦσον  τὰν   ἀπήνειαν τῶ παιδός, ἐγὼν
[1, 113]   εὐνομημένοις ἐπεθήκατο Πεισίστρατος, εἶχέ κα  τὰν   ἀρχὰν ἀεί, ἀνδραποδιξάμενος τὼς πολιήτας·
[1, 93]   δὲ ἐγὼν ποτανεστάταν ἐσεῖσθαι Σόλωνι  τὰν   Λίνδον δαμοκρατεομέναν. Καὶ νᾶσος
[1, 113]   Ἀλλ' αἴ κα Πεισίστρατος κατασχέθῃ  τὰν   πόλιν, οὐ μὰν ἐς παῖδας
[1, 55]   ἐν ἀγῶσιν ἀθλητῶν, Ὀλυμπιονίκῃ μὲν  τάξας   πεντακοσίας δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ δὲ ἑκατόν,
[1, 75]   δέκα ἔτη κατασχὼν καὶ εἰς  τάξιν   ἀγαγὼν τὸ πολίτευμα, κατέθετο τὴν
[1, 53]   ἐγὼ οὐ πλέον τι φέρομαι  τἀξιώματος   καὶ τῆς τιμῆς· ὁποῖα δὲ
[1, 69]   μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν, τὰ δὲ  ταπεινὰ   ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν οἱ
[1, 93]   μὴ ἴσθι ὑπερήφανος· ἀπορήσας μὴ  ταπεινοῦ.   Τὰς μεταβολὰς τῆς τύχης γενναίως
[1, 69]   δὲ φάναι, Τὰ μὲν ὑψηλὰ  ταπεινοῦν,   τὰ δὲ ταπεινὰ ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς
[1, 70]   μηδενί· γυναικῶδες γάρ. Ταχύτερον ἐπὶ  τὰς   ἀτυχίας τῶν φίλων ἐπὶ
[1, 96]   τινα ἑορτὴν ἐπιχώριον κεκοσμημένας ἰδὼν  τὰς   γυναῖκας πάντα ἀφείλετο τὸν κόσμον,
[1, 100]   ~Περίανδρος Προκλεῖ. Ἐμὶν μὲν ἀκούσιον  τᾶς   δάμαρτος τὸ ἄγος· τὺ δὲ
[1, 81]   τὼ πόδε· χειροπόδην δὲ διὰ  τὰς   ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγάδας, ἃς
[1, 70]   ἀτυχίας τῶν φίλων ἐπὶ  τὰς   εὐτυχίας πορεύεσθαι. Γάμον εὐτελῆ ποιεῖσθαι.
[1, 59]   τοῦ κόρου. Ἠξίωσέ τε Ἀθηναίους  τὰς   ἡμέρας κατὰ σελήνην ἄγειν. Καὶ
[1, 91]   γινέσθω. Ἔφη δὲ δεῖν συνοικίζειν  τὰς   θυγατέρας, παρθένους μὲν τὴν ἡλικίαν
[1, 82]   σοφῷ Σάτυρος μέν φησι παρελθεῖν  τὰς   κόρας οἱ δὲ τὸν πατέρα
[1, 93]   ἴσθι ὑπερήφανος· ἀπορήσας μὴ ταπεινοῦ.  Τὰς   μεταβολὰς τῆς τύχης γενναίως ἐπίστασο
[1, 72]   φυγὰς ὢν Λακεδαιμονίων Ξέρξῃ συνεβούλευσε  τὰς   ναῦς συνέχειν ἐν τῇ νήσῳ·
[1, 77]   τὸν νόμον. Ἔλεγε δὲ καὶ  τὰς   νίκας ἄνευ αἵματος ποιεῖσθαι. Ἐφη
[1, 91]   ὑποδεικνὺς ὅτι δεῖ παιδεύεσθαι καὶ  τὰς   παρθένους. Ἔλεγέ τε τὸν φίλον
[1, 64]   οὐ καθ' ἑαυτὰ δύνανται ὀνῆσαι  τὰς   πόλεις, οἱ δὲ ἀεὶ τὸ
[1, 27]   Ἱερώνυμος καὶ ἐκμετρῆσαί φησιν αὐτὸν  τὰς   πυραμίδας ἐκ τῆς σκιᾶς, παρατηρήσαντα
[1, 113]   κακὼς ἄνδρας δουλῶται· τοὶ μεμνάμενοι  τᾶς   Σόλωνος μανύσιος ἀλγιόντι πεδ' αἰσχύνας
[1, 27]   κόσμον ἔμψυχον καὶ δαιμόνων πλήρη.  Τάς   τε ὥρας τοῦ ἐνιαυτοῦ φασιν
[1, 55]   τοῦ βήματος. Συνέστειλε δὲ καὶ  τὰς   τιμὰς τῶν ἐν ἀγῶσιν ἀθλητῶν,
[1, 55]   ἄλλων· ἀπειρόκαλον γὰρ τὸ ἐξαίρειν  τὰς   τούτων τιμάς, ἀλλὰ μόνων ἐκείνων
[1, 103]   Εἰ πρὸ ὀφθαλμῶν, εἶπεν, ἔχοι  τὰς   τῶν μεθυόντων ἀσχημοσύνας. Θαυμάζειν τε
[1, 122]   ἥκειν ἐς τὴν ὑστεραίην ἐπὶ  τὰς   Φερεκύδεω ταφάς. Καὶ οὗτοι μὲν
[1, 24]   αὐτὸν πρῶτον εἰπεῖν φασιν ἀθανάτους  τὰς   ψυχάς· ὧν ἐστι Χοιρίλος
[1, 118]   λέξις ἐπὶ τῶν χειρόνων  τάττεται,   οἱ δ' ἐπὶ τῶν βελτίστων
[1, 120]   τι πλεῖον Πυθαγόρῃ τὠμῷ λέγε  ταῦθ'   ὅτι πρῶτος ἁπάντων ἔστιν ἀν'
[1, 80]   ἔλεγον· τὴν κατὰ σαυτὸν ἔλα.  Ταῦτ'   ἀΐων ξεῖνος ἐφείσατο μείζονος
[1, 49]   καὶ βοηθεῖν ἕτοιμος εἶναι, λέγων  ταῦτα·   ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν μὲν σοφώτερος,
[1, 108]   μηδὲ πόλεως, ἀλλὰ κώμης, καὶ  ταῦτα   ἀφανοῦς. Ὅθεν διὰ τὴν ἀδοξίαν
[1, 69]   δύνασθαι φέρειν. Προσέταττε δὲ καὶ  ταῦτα·   γλώττης κρατεῖν, καὶ μάλιστα ἐν
[1, 28]   θεὸν καὶ ἀπέστειλεν εἰς Δελφούς.  Ταῦτα   δὴ Καλλίμαχος ἐν τοῖς
[1, 109]   πεντήκοντα ἔτη. Διαναστὰς δὲ μετὰ  ταῦτα   ἐζήτει τὸ πρόβατον, νομίζων ἐπ'
[1, 79]   ποτε νεανίσκῳ συμβουλευομένῳ περὶ γάμου  ταῦτα   εἰπεῖν, φησι Καλλίμαχος ἐν
[1, 114]   κἂν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτὸ διαφορῆσαι·  ταῦτα   ἔλεγε τοσούτοις πρότερον χρόνοις. Λέγεται
[1, 50]   Πεισιστράτου τυραννίδος ἐλεγεῖα προλέγοντος αὐτοῦ  ταῦτα   ἦν· Ἐκ νεφέλης φέρεται χιόνος
[1, 52]   ηὐξήσατε, ῥύσια δόντες, καὶ διὰ  ταῦτα   κακὴν ἔσχετε δουλοσύνην. Ὑμέων δ'
[1, 55]   εἵνεκα μὴ ἐστέρησο τῆς πατρίδος.  ~Ταῦτα   μὲν Πεισίστρατος. Σόλων δὲ ὅρον
[1, 52]   γιγνόμενον βλέπετε. Καὶ οὗτος μὲν  ταῦτα.   Πεισίστρατος δ' αὐτῷ φεύγοντι τοῦτον
[1, 66]   ἐφ' ἡλιαίαν ἐβόα φάμενος πεπονθέναι  ταῦτα   ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν· καὶ φύλακας
[1, 117]   αὐτόθι με θάψαι· ἐπεσκηφέναι τε  ταῦτα   Φερεκύδην. ~Ὁ μὲν οὖν> ἀπήγγειλεν·
[1, 117]   πείθεσθαι. Ἔνιοι δὲ Πυθαγόρᾳ περιάπτουσι  ταῦτα.   Φησὶ δ' Ἕρμιππος πολέμου συνεστῶτος
[1, 60]   Πεισίστρατος ἑαυτὸν κατέτρωσεν, ἐκεῖθεν ἔφη  ταῦτα   φῦναι. Τοῖς τε ἀνθρώποις συνεβούλευσεν,
[1, 112]   φωνῇ γεγραμμένην, Ἀτθίδι δὲ καὶ  ταύτῃ   νέᾳ. Ἐγὼ δὲ καὶ ἄλλην
[1, 49]   μαίνεσθαι ἔλεγον αὐτόν· ὅθεν εἶπε  ταυτί·   Δείξει δὴ μανίην μὲν ἐμὴν
[1, 57]   Ἦν δὲ μάλιστα τὰ ἔπη  ταυτί·   οἳ δ' ἄρ' Ἀθήνας εἶχον"
[1, 122]   τὴν ὑστεραίην ἐπὶ τὰς Φερεκύδεω  ταφάς.   Καὶ οὗτοι μὲν οἱ κληθέντες
[1, 118]   φησι νοσήσαντα αὐτὸν ὑπὸ Πυθαγόρου  ταφῆναι   ἐν Δήλῳ. Οἱ δὲ φθειριάσαντα
[1, 96]   τινες ὡς θελήσας αὐτοῦ τὸν  τάφον   μὴ γνωσθῆναι, τοιοῦτόν τι ἐμηχανήσατο.
[1, 48]   τὴν Σαλαμῖνα κεκτῆσθαι, ἀνασκάψας τινὰς  τάφους   ἔδειξε τοὺς νεκροὺς πρὸς ἀνατολὰς
[1, 48]   Ἀθηναίοις· ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς τοὺς  τάφους   πρὸς ἕω βλέποντας καὶ ἀπὸ
[1, 54]   τινὰ ἐγὼ καταστήσομαι. Ἐπεὶ μαθὼν  τάχ'   ἂν ἠνέσχου καθισταμένου, οὐδ' ἔφυγες.
[1, 43]   ἐς τοὺς Ἕλληνας φαίνειν. Καὶ  τάχα   μὲν γνώμη τοι δικαίη
[1, 35]   Μέγιστον τόπος· ἅπαντα γὰρ χωρεῖ.  Τάχιστον   νοῦς· διὰ παντὸς γὰρ τρέχει.
[1, 60]   Τὰ σπουδαῖα μελέτα. Φίλους μὴ  ταχὺ   κτῶ· οὓς δ' ἂν κτήσῃ
[1, 87]   ἕλῃ, βεβαίως τηρῶν διάμενε. Μὴ  ταχὺ   λάλει· μανίαν γὰρ ἐμφαίνει. Φρόνησιν
[1, 70]   ~Μὴ ἀπειλεῖν μηδενί· γυναικῶδες γάρ.  Ταχύτερον   ἐπὶ τὰς ἀτυχίας τῶν φίλων
[1, 51]   ἀλεκτρυόνας, εἶπε, καὶ> φασιανοὺς καὶ  ταώς·   φυσικῷ γὰρ ἄνθει κεκόσμηνται καὶ
[1, 35]   ἀστρολόγον πάντων πρεσβύτατον σοφίῃ. ~Τῶν  τε   ᾀδομένων αὐτοῦ εἶναι τάδε· Οὔ
[1, 59]   ὕβριν ὑπὸ τοῦ κόρου. Ἠξίωσέ  τε   Ἀθηναίους τὰς ἡμέρας κατὰ σελήνην
[1, 46]   πατρίδος αὐτοῦ {Σαλαμῖνος} ἀμφισβητουμένης ὑπό  τε   Ἀθηναίων καὶ Μεγαρέων καὶ πολλάκις
[1, 24]   μαγνήτιδος καὶ τοῦ ἠλέκτρου. Παρά  τε   Αἰγυπτίων γεωμετρεῖν μαθόντα φησὶ Παμφίλη
[1, 53]   τῷ ἐκείνου γένει, ἀφείλοντο. Τά  τε   ἄλλα ἁμαρτάνω οὐδὲν περὶ
[1, 54]   τὸ ἐμὸν ἔχθος ἐμήνυες· ἔτι  τε   ἀμαθίᾳ τῆς ἀρχῆς, ὁποίαν τινὰ
[1, 60]   ἐκεῖθεν ἔφη ταῦτα φῦναι. Τοῖς  τε   ἀνθρώποις συνεβούλευσεν, ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος
[1, 51]   κεκόσμηνται καὶ μυρίῳ καλλίονι ἐκεῖθέν  τε   ἀπαλλαγεὶς ἐγένετο ἐν Κιλικίᾳ, καὶ
[1, 89]   τῆς ἐν Αἰγύπτῳ φιλοσοφίας. Γενέσθαι  τε   αὐτῷ θυγατέρα Κλεοβουλίνην, αἰνιγμάτων ἑξαμέτρων
[1, 119]   Σώζεται δὲ τοῦ Συρίου τό  τε   βιβλίον συνέγραψεν, οὗ
[1, 64]   καθήρας τὴν πόλιν ὤνησας. Τό  τε   γὰρ θεῖον καὶ οἱ νομοθέται
[1, 115]   καὶ Ἐπιμενίδαι ἄλλοι δύο,  τε   γενεαλόγος καὶ τρίτος Δωρίδι
[1, 101]   θεάσασθαι, ξένος τε, εἰ οἷόν  τε,   γενέσθαι. ~Καὶ θεράπων εἰσαγγείλας
[1, 56]   κατὰ τῶν ἀνταγωνιστῶν· γέροντές  τε   γενόμενοι κατὰ τὸν Εὐριπίδην Τρίβωνες
[1, 101]   καὶ βούλοιτο αὐτὸν θεάσασθαι, ξένος  τε,   εἰ οἷόν τε, γενέσθαι. ~Καὶ
[1, 99]   Νεάνθης φησὶν Κυζικηνός, ἀνεψιούς  τε   εἶναι ἀλλήλοις. Καὶ Ἀριστοτέλης μὲν
[1, 32]   τοῦ θεοῦ Πέλοπι γαμοῦντι· αὖθίς  τε   εἰς Μενέλαον ἐλθεῖν καὶ σὺν
[1, 103]   τὰς τῶν μεθυόντων ἀσχημοσύνας. Θαυμάζειν  τε   ἔλεγε πῶς οἱ Ἕλληνες νομοθετοῦντες
[1, 44]   οἱ μηδὲν γράφοντες περιχωρέομεν τήν  τε   Ἑλλάδα καὶ Ἀσίην. Θαλῆς Σόλωνι
[1, 116]   ἔσοιτο σεισμός, καὶ γενέσθαι. Ἀνιόντα  τε   ἐξ Ὀλυμπίας εἰς Μεσσήνην τῷ
[1, 92]   πάλιν, ζητείτω τί ἔπραξε. Συνεβούλευέ  τε   εὖ τὸ σῶμα ἀσκεῖν· φιλήκοον
[1, 59]   Διὰ τὸ ἀπελπίσαι, εἶπεν. Πῶς  τε   ἥκιστ' ἂν ἀδικοῖεν οἱ ἄνθρωποι,
[1, 72]   τοὺς Λακεδαιμονίους κακὰ διέθηκε. Βραχυλόγος  τε   ἦν· ὅθεν καὶ Ἀρισταγόρας
[1, 53]   ἀλλ' ὁπόθεν ἔσται ἀναλοῦν εἴς  τε   θυσίας δημοτελεῖς καὶ εἴ τι
[1, 60]   γράψαντος, Αἲ γὰρ ἄτερ νούσων  τε   καὶ ἀργαλέων μελεδωνέων Ἐξηκονταέτη μοῖρα
[1, 43]   ὁμιλήσοντες τοῖς ἐκείνῃ ὅσοι ἱερέες  τε   καὶ ἀστρολόγοι, παρὰ σὲ δὲ
[1, 99]   εἰς ἓν ἐλθόντας εὑρεῖν. Ἀξοῦντί  τε   καὶ ἐς Κόρινθον ταὶ ἐμαὶ
[1, 111]   θεογονίαν, ἔπη πεντακισχίλια, Ἀργοῦς ναυπηγίαν  τε   καὶ Ἰάσονος εἰς Κόλχους ἀπόπλουν
[1, 105]   δ' εἰς τὸν βίον ἄγκυράν  τε   καὶ κεραμικὸν τροχόν, ὥς τινες.
[1, 45]   τὸ δὲ ἦν λύτρωσις σωμάτων  τε   καὶ κτημάτων. Καὶ γὰρ ἐπὶ
[1, 110]   τὸν τρόπον. Λαβὼν πρόβατα μελανά  τε   καὶ λευκὰ ἤγαγε πρὸς τὸν
[1, 110]   πόλιν· οἱ δὲ πέμπουσι ναῦν  τε   καὶ Νικίαν τὸν Νικηράτου εἰς
[1, 43]   γὰρ ἂν φρενήρεες εἴημεν ἐγώ  τε   καὶ Σόλων Ἀθηναῖος, εἰ
[1, 112]   ἐν τοῖς Περὶ ὁμωνύμων ποιητῶν  τε   καὶ συγγραφέων διελέγχειν πειρᾶται τὴν
[1, 53]   ὀμόσαντες Ἀθηναῖοι παρέξειν Κόδρῳ  τε   καὶ τῷ ἐκείνου γένει, ἀφείλοντο.
[1, 105]   τί ἐστιν ἐν ἀνθρώποις ἀγαθόν  τε   καὶ φαῦλον, ἔφη, Γγλῶσσα. Κρεῖττον
[1, 71]   ἐν δὲ χρυσῷ ἀνδρῶν ἀγαθῶν  τε   κακῶν τε νοῦς ἔδωκ' ἔλεγχον.
[1, 114]   φυλάττοι ἐν χηλῇ βοός· προσφερόμενός  τε   κατ' ὀλίγον μηδεμιᾷ κενοῦσθαι ἀποκρίσει
[1, 96]   τέτταρας, καὶ ἀνελόντας θάψαι· πάλιν  τε   κατὰ τούτων πλείονας. Καὶ οὕτως
[1, 96]   καὶ θάψαι· ἔπειτα βαδίζειν ἄλλους  τε   κατὰ τούτων τέτταρας, καὶ ἀνελόντας
[1, 39]   ἐτελεύτησεν ἀγῶνα θεώμενος γυμνικὸν ὑπό  τε   καύματος καὶ δίψους καὶ ἀσθενείας,
[1, 120]   αὐτοῦ· Ὥς μὲν ἠνορέῃ  τε   κεκασμένος ἠδὲ καὶ αἰδοῖ καὶ
[1, 100]   τις ἐχθρός τοι φαίνηται, ἤν  τε   μή. Ὕποπτος γὰρ ἀνδρὶ αἰσυμνήτῃ
[1, 89]   σήματι κεῖμαι. Ἔστ' ἂν ὕδωρ  τε   νάῃ καὶ δένδρεα μακρὰ τεθήλῃ,
[1, 72]   Ἑλλάς, εἰ ἐπείσθη Ξέρξης. Ὕστερόν  τε   Νικίας ἐπὶ τῶν Πελοποννησιακῶν καταστρεψάμενος
[1, 71]   χρυσῷ ἀνδρῶν ἀγαθῶν τε κακῶν  τε   νοῦς ἔδωκ' ἔλεγχον. Φασὶ δ'
[1, 57]   θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν. Τά  τε   Ὁμήρου ἐξ ὑποβολῆς γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι,
[1, 119]   τῶν βελτίστων χρώμενοι διαμαρτάνουσιν. ~Ἔλεγέ  τε   ὅτι οἱ θεοὶ τὴν τράπεζαν
[1, 94]   παλλακίδων, ἃς ὕστερον ἔκαυσε. Τόν  τε   παῖδα ἀπεκήρυξεν εἰς Κέρκυραν λυπούμενον
[1, 101]   δίγλωττος ἦν. Οὗτος ἐποίησε τῶν  τε   παρὰ τοῖς Σκύθαις νομίμων καὶ
[1, 81]   τῶν βασιλήων πολυχρυσότατον πέλειν. Οὐδέν  τε   πλέον ἄμμιν ἱκομένοις ἐς Σάρδις·
[1, 91]   πλέον μέρος ἐν βροτοῖσι λόγων  τε   πλῆθος· ἀλλ' καιρὸς ἀρκέσει.
[1, 114]   τὴν ὑπ' Ἀρκάδων ἅλωσιν προσποιηθῆναί  τε   πολλάκις ἀναβεβιωκέναι. ~Θεόπομπος δ' ἐν
[1, 115]   μὴ Νυμφῶν, ἀλλὰ Διός· Κρησί  τε   προειπεῖν τὴν Λακεδαιμονίων ἧτταν ὑπ'
[1, 90]   εἰαρινοῖς ἀελίου τε φλογὶ χρυσέας  τε   σελάνας καὶ θαλασσαίαισι δίνῃς ἀντιθέντα
[1, 90]   ~Ἠέλιός τ' ἀνιὼν λάμπῃ, λαμπρά  τε   σελήνη, καὶ ποταμοί γε ῥέωσιν,
[1, 78]   πιστόν, Γῆ· ἄπιστον, Θάλασσα. ~Ἕλεγέ  τε   συνετῶν μὲν ἀνδρῶν, πρὶν γενέσθαι
[1, 58]   δὲ μεῖζον, διακόψαν οἴχεσθαι. Ἔφασκέ  τε   σφραγίζεσθαι τὸν μὲν λόγον σιγῇ,
[1, 117]   νικῆσαι αὐτόθι με θάψαι· ἐπεσκηφέναι  τε   ταῦτα Φερεκύδην. ~Ὁ μὲν οὖν>
[1, 110]   λοιμοῦ τὸ Κυλώνειον ἄγος σημαίνειν  τε   τὴν ἀπαλλαγήν· καὶ διὰ τοῦτο
[1, 89]   δὲ καὶ κάλλει διαφέρειν, μετασχεῖν  τε   τῆς ἐν Αἰγύπτῳ φιλοσοφίας. Γενέσθαι
[1, 51]   ἀφ' ἑαυτοῦ Σόλους ἐκάλεσεν· ὀλίγους  τέ   τινας τῶν Ἀθηναίων ἐγκατῴκισεν, οἳ
[1, 100]   ἐξόχους τῶν πολιτέων ἐξαίρειν, ἤν  τέ   τις ἐχθρός τοι φαίνηται, ἤν
[1, 68]   καταληπτὴν εἶναι ἀνδρὸς ἀρετήν. Πρός  τε   τὸν ἀδελφὸν δυσφοροῦντα ὅτι μὴ
[1, 87]   ἄνθρωπος τέρπεται, ἔφη, Κερδαίνων. Ἔλεγέ  τε   τὸν βίον οὕτω μετρεῖν ὡς
[1, 91]   παιδεύεσθαι καὶ τὰς παρθένους. Ἔλεγέ  τε   τὸν φίλον δεῖν εὐεργετεῖν, ὅπως
[1, 97]   ὑποθήκας εἰς ἔπη δισχίλια. Εἶπέ  τε   τοὺς μέλλοντας ἀσφαλῶς τυραννήσειν τῇ
[1, 118]   κρατοῦσι τῶν Μαγνήτων, καὶ τόν  τε   Φερεκύδην μεταλλάξαντα θάπτουσι αὐτόθι καὶ
[1, 90]   ποταμοῖς ἄνθεσί τ' εἰαρινοῖς ἀελίου  τε   φλογὶ χρυσέας τε σελάνας καὶ
[1, 76]   τὴν νῆσον οἴνου γινομένου. Εἶπέ  τε   χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι· οὗ καὶ
[1, 72]   πυγμῆς. Ἔπαθε δὴ τοῦτο ὑπερβολῇ  τε   χαρᾶς καὶ ἀσθενείᾳ πολυετίας. Καὶ
[1, 87]   γὰρ πλείστους εἶναι κακούς. Συνεβούλευέ  τε   ὧδε· Βραδέως ἐγχείρει τοῖς πραττομένοις·
[1, 27]   ἔμψυχον καὶ δαιμόνων πλήρη. Τάς  τε   ὥρας τοῦ ἐνιαυτοῦ φασιν αὐτὸν
[1, 82]   κόρας αἰχμαλώτους λυτρωσάμενον Μεσσηνίας θρέψαι  τε   ὡς θυγατέρας καὶ προῖκας ἐπιδοῦναι
[1, 90]   ἀγγελέω παριοῦσι, Μίδας ὅτι τῇδε  τέθαπται.   Φέρουσι δὲ μαρτύριον Σιμωνίδου ᾆσμα,
[1, 36]   μήτε τελευτήν. Τί δύσκολον εἴη  τεθεαμένος   ἔφη, Γέροντα τύραννον. Πῶς ἄν
[1, 51]   αὐτὸν εἴ τι θέαμα κάλλιον  τεθέαται·   δέ ἀλεκτρυόνας, εἶπε, καὶ>
[1, 55]   γεγραφέναι τὸν νόμον, Σόλωνα δὲ  τεθηκέναι   τὸν ἡταιρηκότα εἴργειν τοῦ βήματος.
[1, 89]   τε νάῃ καὶ δένδρεα μακρὰ  τεθήλῃ,   ~Ἠέλιός τ' ἀνιὼν λάμπῃ, λαμπρά
[1, 113]   δυσμάχανον γὰρ ἀνθρώπως ἐλευθεριάξαντας ἐν  τεθμοῖς   ἀρίστοις δούλως ἦμεν. Τὺ δὲ
[1, 70]   πορεύεσθαι. Γάμον εὐτελῆ ποιεῖσθαι. Τὸν  τεθνηκότα   μὴ κακολογεῖν. Γῆρας τιμᾶν. Φυλάττειν
[1, 96]   ὡς εὔξαιτο, εἰ νικήσειεν Ὀλύμπια  τεθρίππῳ,   χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀναθεῖναι· νικήσας δὲ
[1, 34]   Λόβων Ἀργεῖος εἰς ἔπη  τείνειν   διακόσια. Ἐπιγεγράφθαι δ' αὐτοῦ ἐπὶ
[1, 24]   καὶ τοῖς ἀψύχοις μεταδιδόναι ψυχάς,  τεκμαιρόμενον   ἐκ τῆς λίθου τῆς μαγνήτιδος
[1, 92]   ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν·  τέκνα   παιδεύειν· ἐχθρὰν διαλύειν. Γυναικὶ μὴ
[1, 62]   παύσασ' ὕβριν, ἥδε Σόλωνα τόνδε  τεκνοῖ   Σαλαμὶς θεσμοθέτην ἱερόν. Ἤκμαζε μὲν
[1, 73]   δ' πατὴρ στεφανοῦχον ἰδὼν  τέκνον   ἤμυσεν ἡσθείς, οὐ νεμεσητόν· ἐμοὶ
[1, 26]   καὶ ἐρωτηθέντα διὰ τί οὐ  τεκνοποιεῖ,   διὰ φιλοτεκνίαν εἰπεῖν. Καὶ λέγουσι
[1, 37]   αὐτοὺς προσδέχου καὶ παρὰ τῶν  τέκνων.   Τὸν Νεῖλον εἶπε πληθύειν ἀνακοπτομένων
[1, 102]   τῇ οἰκείᾳ ἀπολέσθαι. Ἔνιοι δὲ  τελετὰς   Ἑλληνικὰς ἐπιτελοῦντα διαχρησθῆναι. Καὶ ἔστιν
[1, 102]   τοξευθεὶς ἐν κυνηγεσίῳ πρὸς τἀδελφοῦ  τελευτᾷ,   εἰπὼν διὰ μὲν τὸν λόγον
[1, 36]   Τὸ μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε  τελευτήν.   Τί δύσκολον εἴη τεθεαμένος ἔφη,
[1, 95]   Σωσικράτης δέ φησι πρότερον Κροίσου  τελευτῆσαι   αὐτὸν ἔτεσι τεσσαράκοντα καὶ ἑνί,
[1, 38]   {ἤ, ὡς Σωσικράτης φησίν, ἐνενήκοντα}  τελευτῆσαι   γὰρ ἐπὶ τῆς πεντηκοστῆς ὀγδόης
[1, 118]   Οἱ δὲ φθειριάσαντα τὸν βίον  τελευτῆσαι·   ὅτε καὶ Πυθαγόρου παραγενομένου καὶ
[1, 63]   Ἀπομνημονεύμασιν, ἐπειδὴ δακρύει τὸν παῖδα  τελευτήσαντα,   ὃν ἡμεῖς οὐ παρειλήφαμεν, πρὸς
[1, 75]   ἐβούλετο διπλάσια· ἄπαιδος γὰρ τἀδελφοῦ  τελευτήσαντος   κεκληρονομηκέναι. ~Παμφίλη δέ φησιν ἐν
[1, 63]   ἔνθα καὶ περὶ πάντων τῶν  τελευτησάντων   ἐλλογίμων διείλεγμαι παντὶ μέτρῳ καὶ
[1, 56]   οὐσία ἔρχεται τῶν ὀρφανῶν  τελευτησάντων.   ~Κἀκεῖνο· δακτυλιογλύφῳ μὴ ἐξεῖναι σφραγῖδα
[1, 55]   μόνων ἐκείνων τῶν ἐν πολέμοις  τελευτησάντων,   ὧν καὶ τοὺς υἱοὺς δημοσίᾳ
[1, 65]   Οἱ δὲ μανίαν Σόλωνος κατεγίγνωσκον.  Τελευτῶν   δὲ ἐμαρτυράμην· πατρίς, οὗτος
[1, 50]   αὐτοῦ, Τίς σοι δοκεῖ εὐδαίμων;  Τέλλος,   ἔφη, Ἀθηναῖος καὶ Κλέοβις καὶ
[1, 120]   ~Τῆς σοφίης πάσης ἐν ἐμοὶ  τέλος·   ἢν δέ τι πλεῖον Πυθαγόρῃ
[1, 83]   περιχέας ἔδειξε τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ  τέλος   μαθὼν Ἀλυάττης εἰρήνην ἐσπείσατο
[1, 88]   Καὶ οἱ Πριηνεῖς δὲ αὐτῷ  τέμενος   καθιέρωσαν τὸ Τευτάμειον λεγόμενον. Ἀπεφθέγξατο·
[1, 97]   μή σε τυχεῖν τινος· ἀλλὰ  τέρπεο   πᾶσιν ὁμῶς οἷσι δίδωσι θεός.
[1, 87]   φίλον. Ἐρωτηθεὶς τί ποιῶν ἄνθρωπος  τέρπεται,   ἔφη, Κερδαίνων. Ἔλεγέ τε τὸν
[1, 120]   καὶ αἰδοῖ καὶ φθίμενος ψυχῇ  τερπνὸν   ἔχει βίοτον, εἴπερ Πυθαγόρης ἐτύμως
[1, 44]   ἐχθαίρεις γὰρ πάντας αἰσυμνήτας ἀλλὰ  τέρποι'   ἂν σὺν τοῖς ἑτάροις ἡμῖν
[1, 95]   πρότερον Κροίσου τελευτῆσαι αὐτὸν ἔτεσι  τεσσαράκοντα   καὶ ἑνί, πρὸ τῆς τεσσαρακοστῆς
[1, 110]   Ἐπιμενίδην. Καὶ ὃς ἐλθὼν Ὀλυμπιάδι  τεσσαρακοστῇ   ἕκτῃ ἐκάθηρεν αὐτῶν τὴν πόλιν
[1, 79]   Ἤκμαζε μὲν οὖν περὶ τὴν  τεσσαρακοστὴν   δευτέραν Ὀλυμπιάδα· ἐτελεύτησε δ' ἐπὶ
[1, 101]   ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας κατὰ τὴν  τεσσαρακοστὴν   ἑβδόμην Ὀλυμπιάδα ἐπὶ ἄρχοντος Εὐκράτους.
[1, 62]   Ἤκμαζε μὲν οὖν περὶ τὴν  τεσσαρακοστὴν   ἕκτην Ὀλυμπιάδα, ἧς τῷ τρίτῳ
[1, 95]   τεσσαράκοντα καὶ ἑνί, πρὸ τῆς  τεσσαρακοστῆς   ἐνάτης Ὀλυμπιάδος. Τοῦτον Ἡρόδοτος ἐν
[1, 41]   καὶ Πυθαγόραν προσγράφουσιν. Δικαίαρχος δὲ  τέσσαρας   ὡμολογημένους ἡμῖν παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα,
[1, 38]   Ἡσίοδον καὶ Ὅμηρον καὶ Λυκοῦργον·  τέταρτος   οὗ μέμνηται Δοῦρις ἐν τῷ
[1, 112]   Μίνω καὶ Ῥαδαμάνθυος εἰς ἔπη  τετρακισχίλια.   Ἱδρύσατο δὲ καὶ παρ' Ἀθηναίοις
[1, 66]   καὶ φύλακας ἠξίου παρασχεῖν οἱ  τετρακοσίους   τοὺς νεωτάτους. Οἱ δὲ ἀνηκουστήσαντές
[1, 111]   Ξενοφάνης Κολοφώνιος ἀκηκοέναι φησί,  τέτταρα   πρὸς τοῖς πεντήκοντα καὶ ἑκατόν.
[1, 98]   ὀγδόην Ὀλυμπιάδα, καὶ ἐτυράννησεν ἔτη  τετταράκοντα.   Σωτίων δὲ καὶ Ἡρακλείδης καὶ
[1, 103]   ἐπὶ τῷ τύπτειν ἀλλήλους. Μαθὼν  τέτταρας   δακτύλους εἶναι τὸ πάχος τῆς
[1, 96]   βαδίζειν ἄλλους τε κατὰ τούτων  τέτταρας,   καὶ ἀνελόντας θάψαι· πάλιν τε
[1, 88]   δὲ αὐτῷ τέμενος καθιέρωσαν τὸ  Τευτάμειον   λεγόμενον. Ἀπεφθέγξατο· οἱ πλεῖστοι κακοί.
[1, 88]   ἐν Πριήνῃ Βίας ἐγένετο  Τευτάμεω,   οὗ πλέων λόγος τῶν
[1, 82]   γενοίμην τοι συνόμιλος. ~ΒΙΑΣ. Βίας  Τευτάμου   Πριηνεύς, προκεκριμένος τῶν ἑπτὰ ὑπὸ
[1, 62]   τὰ ὀστᾶ εἰς Σαλαμῖνα καὶ  τεφρώσαντας   εἰς τὴν χώραν σπεῖραι. Ὅθεν
[1, 103]   τεχνῖται, κρίνουσι δὲ οἱ μὴ  τεχνῖται.   Ἐρωτηθεὶς πῶς οὐκ ἂν γένοιτό
[1, 103]   τοῖς Ἕλλησιν ἀγωνίζονται μὲν οἱ  τεχνῖται,   κρίνουσι δὲ οἱ μὴ τεχνῖται.
[1, 44]   ἔλπομαι, ἑνὶ μούνῳ χρήματι πρόσκεαι  τῇ   γραφῇ. Ἡμέες δὲ οἱ μηδὲν
[1, 122]   χρὴ νοέειν· ἅπαντα γὰρ αἰνίσσομαι.  Τῇ   δὲ νούσῳ πιεζόμενος ἐπὶ μᾶλλον
[1, 114]   Μέμνηται αὐτοῦ καὶ Τίμαιος ἐν  τῇ   δευτέρᾳ. Λέγουσι δέ τινες ὅτι
[1, 58]   ἔργων· βασιλέα δὲ τὸν ἰσχυρότατον  τῇ   δυνάμει. Τοὺς δὲ νόμους τοῖς
[1, 32]   εἰς Μενέλαον ἐλθεῖν καὶ σὺν  τῇ   Ἑλένῃ ἁρπασθέντα ὑπ' Ἀλεξάνδρου ῥιφῆναι
[1, 97]   τε τοὺς μέλλοντας ἀσφαλῶς τυραννήσειν  τῇ   εὐνοίᾳ δορυφορεῖσθαι, καὶ μὴ τοῖς
[1, 122]   τοὺς ἑταίρους ἐσιέμην· προσεστεῶσι δὲ  τῇ   θύρῃ καὶ εἰρομένοις ὁκοῖόν τι
[1, 112]   ἐπιστολὴν ὡς νεαρὰν καὶ μὴ  τῇ   Κρητικῇ φωνῇ γεγραμμένην, Ἀτθίδι δὲ
[1, 94]   ἀπεκήρυξεν εἰς Κέρκυραν λυπούμενον ἐπὶ  τῇ   μητρί, ὄνομα Λυκόφρων. ~Ἤδη
[1, 72]   συνεβούλευσε τὰς ναῦς συνέχειν ἐν  τῇ   νήσῳ· κἂν ἑαλώκει Ἑλλάς,
[1, 119]   δὲ καὶ ἡλιοτρόπιον ἐν Σύρῳ  τῇ   νήσῳ. Φησὶ δὲ Δοῦρις ἐν
[1, 102]   διὰ δὲ τὸν φθόνον ἐν  τῇ   οἰκείᾳ ἀπολέσθαι. Ἔνιοι δὲ τελετὰς
[1, 67]   μᾶλλον τὴν δίαιταν ἔχειν ἐν  τῇ   παρὰ σοὶ βασιλείᾳ Ἀθήνησι,
[1, 102]   ἑλὼν ἔφη νῦν αὐτὸν ἐν  τῇ   πατρίδι εἶναι καὶ προσήκειν αὐτῷ
[1, 86]   δὲ λέγειν δύνασθαι τὰ συμφέροντα  τῇ   πατρίδι ψυχῆς ἴδιον καὶ φρονήσεως.
[1, 23]   προειπεῖν, ὥς φησιν Εὔδημος ἐν  τῇ   Περὶ τῶν ἀστρολογουμένων ἱστορίᾳ· ὅθεν
[1, 64]   δύναμιν πλείονα ἕξεις τῶν ἐν  τῇ   πόλει, καὶ οὐδεὶς ἔτι τοι
[1, 64]   τι οὐκ ὀρρωδοῦντος· κἂν  τῇ   πόλει χάριν κατάθοιτο ἐξευρών, ἢν
[1, 63]   δὲ καὶ ἡμέτερον ἐπίγραμμα ἐν  τῇ   προειρημένῃ Παμμέτρῳ, ἔνθα καὶ περὶ
[1, 68]   Οὗτος, ὥς φησιν Ἡρόδοτος ἐν  τῇ   πρώτῃ, Ἱπποκράτει θυομένῳ ἐν Ὀλυμπίᾳ,
[1, 95]   ἐνάτης Ὀλυμπιάδος. Τοῦτον Ἡρόδοτος ἐν  τῇ   πρώτῃ ξένον φησὶν εἶναι Θρασυβούλῳ
[1, 33]   τριῶν τούτων ἕνεκα χάριν ἔχειν  τῇ   Τύχῃ· πρῶτον μὲν ὅτι ἄνθρωπος
[1, 22]   φησι Δημήτριος Φαληρεὺς ἐν  τῇ   τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ. Ἐπολιτογραφήθη δὲ
[1, 84]   γεγονέναι εἰπεῖν. Ἐπ' ἀγαθῷ μέντοι  τῇ   τῶν λόγων ἰσχύϊ προσεχρῆτο. Ὅθεν
[1, 56]   Κάλλιστον δὲ κἀκεῖνο· τὸν ἐπίτροπον  τῇ   τῶν ὀρφανῶν μητρὶ μὴ συνοικεῖν,
[1, 42]   Ἑρμιονέα, Ἀναξαγόραν. Ἱππόβοτος δὲ ἐν  τῇ   Τῶν φιλοσόφων ἀναγραφῇ· Ὀρφέα, Λίνον,
[1, 96]   ἐγένετο διὰ τὸ ἀλγεῖν ἐπὶ  τῇ   φωρᾷ. Ἀλλὰ καὶ Ἔφορος ἱστορεῖ
[1, 85]   Ἴωσι μέγαν. Ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς·  Τῇδε   Βίαντα κέκευθα, τὸν ἀτρέμας ἤγαγεν
[1, 90]   ῥέωσιν, ἀνακλύζῃ δὲ θάλασσα, αὐτοῦ  τῇδε   μένουσα πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ, ἀγγελέω
[1, 90]   τύμβῳ, ἀγγελέω παριοῦσι, Μίδας ὅτι  τῇδε   τέθαπται. Φέρουσι δὲ μαρτύριον Σιμωνίδου
[1, 46]   προσποιησάμενος καὶ στεφανωσάμενος εἰσέπαισεν εἰς  τὴν   ἀγοράν· ἔνθα τοῖς Ἀθηναίοις ἀνέγνω
[1, 105]   ἄξιον πολλοὺς μηδενὸς ἀξίους.  Τὴν   ἀγορὰν ὡρισμένον ἔφη τόπον εἰς
[1, 108]   καὶ ταῦτα ἀφανοῦς. Ὅθεν διὰ  τὴν   ἀδοξίαν αὐτοῦ καὶ τὰ αὐτοῦ
[1, 31]   τὸν τρίποδα. Φανόδικος δὲ περὶ  τὴν   Ἀθηναίων θάλασσαν εὑρεθῆναι καὶ ἀνενεχθέντα
[1, 67]   περὶ ἡμᾶς φιλοφροσύνης· καὶ νὴ  τὴν   Ἀθηνᾶν, εἰ μὴ περὶ παντός
[1, 100]   οὕτως, ἤν γ' ἐθέλῃς καρτύνασθαι  τὴν   αἰσυμνητίην· τοὺς ἐξόχους τῶν πολιτέων
[1, 110]   τότε γενομένης ἐξιλάσεως. Οἱ δὲ  τὴν   αἰτίαν εἰπεῖν τοῦ λοιμοῦ τὸ
[1, 86]   ἐστιν εὐσέβεια, ἐσίγα. Τοῦ δὲ  τὴν   αἰτίαν τῆς σιγῆς πυθομένου, Σιωπῶ,
[1, 109]   ὄντα, πᾶσαν ἔμαθε παρ' ἐκείνου  τὴν   ἀλήθειαν. ~Γνωσθεὶς δὲ παρὰ τοῖς
[1, 64]   δὲ πάντως τυραννητέον, φροντίζειν ὅπως  τὴν   ἀλλοδαπὴν δύναμιν πλείονα ἕξεις τῶν
[1, 103]   ἀθανάτους ἥρπασεν ὦκα δόναξ. Οὗτος  τὴν   ἄμπελον εἶπε τρεῖς φέρειν βότρυς·
[1, 32]   δὲ πρὸς τοὺς ἁλιέας γενέσθαι  τὴν   ἄνοδον ἕως τῆς Κῶ· καὶ
[1, 110]   τὸ Κυλώνειον ἄγος σημαίνειν τε  τὴν   ἀπαλλαγήν· καὶ διὰ τοῦτο ἀποθανεῖν
[1, 49]   ἀνδρειότερός εἰμι· σοφώτερος μὲν τῶν  τὴν   ἀπάτην Πεισιστράτου μὴ συνιέντων, ἀνδρειότερος
[1, 101]   παροιμίας διὰ τὸ παρρησιαστὴς εἶναι,  τὴν   ἀπὸ Σκυθῶν ῥῆσιν. Λέγει δὲ
[1, 24]   ποιητής. Πρῶτος δὲ καὶ  τὴν   ἀπὸ τροπῆς ἐπὶ τροπὴν πάροδον
[1, 98]   Οὗτος πρῶτος δορυφόρους ἔσχε, καὶ  τὴν   ἀρχὴν εἰς τυραννίδα μετέστησε· καὶ
[1, 75]   ἰσχυρῶς ἐτίμησαν οἱ Μυτιληναῖοι, καὶ  τὴν   ἀρχὴν ἐνεχείρισαν αὐτῷ. δὲ
[1, 75]   τάξιν ἀγαγὼν τὸ πολίτευμα, κατέθετο  τὴν   ἀρχήν, καὶ δέκα ἐπεβίω ἄλλα.
[1, 74]   αὐτόν· καὶ δίκτυον ἔχων ὑπὸ  τὴν   ἀσπίδα λαθραίως περιέβαλε τὸν Φρύνωνα,
[1, 70]   τῆς αὑτοῦ οἰκίας καλῶς προστατεῖν.  Τὴν   γλῶτταν μὴ προτρέχειν τοῦ νοῦ.
[1, 34]   ἐμπεσεῖν καὶ αὐτῷ ἀνοιμώξαντι φάναι  τὴν   γραῦν· σὺ γάρ, Θαλῆ,
[1, 122]   ἐπήν με καταθάψωσιν, ἐς σὲ  τὴν   γραφὴν ἐνέγκαι. Σὺ δὲ ἢν
[1, 94]   ὀργῆς βαλὼν ὑποβάθρῳ λακτίσας  τὴν   γυναῖκα ἔγκυον οὖσαν ἀπέκτεινε, πεισθεὶς
[1, 80]   οἴκου δράξασθαι, παίδων κληδόνα συνθέμενος.  Τὴν   δ' ὀλίγην ὡς κεῖνος ἐς
[1, 58]   σφραγίζεσθαι τὸν μὲν λόγον σιγῇ,  τὴν   δὲ σιγὴν καιρῷ. ~Ἔλεγε δὲ
[1, 59]   κόρον ὑπὸ τοῦ πλούτου γεννᾶσθαι,  τὴν   δὲ ὕβριν ὑπὸ τοῦ κόρου.
[1, 37]   ὑγιής, τὴν δὲ ψυχὴν εὔπορος,  τὴν   δὲ φύσιν εὐπαίδευτος. Φίλων παρόντων
[1, 37]   τὸ μὲν σῶμα ὑγιής,  τὴν   δὲ ψυχὴν εὔπορος, τὴν δὲ
[1, 67]   ἐν δημοκρατίᾳ, ἐδεξάμην ἂν μᾶλλον  τὴν   δίαιταν ἔχειν ἐν τῇ παρὰ
[1, 109]   ἄστυ διαπορούμενος. Κἀκεῖ δὲ εἰς  τὴν   ἑαυτοῦ εἰσιὼν οἰκίαν περιέτυχε τοῖς
[1, 82]   αὐτῶν, ὡς καὶ Φανόδικος εἰς  τὴν   ἐκκλησίαν, καὶ εἰπεῖν τὸν Βίαντα
[1, 49]   ἑαυτῷ διεκώλυσεν. Ἄξας γὰρ εἰς  τὴν   ἐκκλησίαν μετὰ δόρατος καὶ ἀσπίδος
[1, 68]   Ὀλυμπιάδα. Παμφίλη δέ φησι κατὰ  τὴν   ἕκτην, καὶ πρῶτον ἔφορον γενέσθαι-
[1, 54]   δ' ἐγὼ οὔτι μέμφομαι μηνύσαντι  τὴν   ἐμὴν διάνοιαν. Εὐνοίᾳ γὰρ τῆς
[1, 47]   ἀπωσόμενοι. Ἔπεισε δὲ αὐτοὺς καὶ  τὴν   ἐν Θρᾴκῃ χερρόνησον προσκτήσασθαι. ~Ἵνα
[1, 86]   ἀμνημόνευτον εἶναι. Ἐρωτηθεὶς τί δυσχερές,  Τὴν   ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἔφη, μεταβολὴν
[1, 92]   τὸν ψόγον, τῶν δὲ ἐχθρῶν  τὴν   ἐπιβουλήν. Καὶ ὅταν τις ἐξίῃ
[1, 49]   δόρατος καὶ ἀσπίδος προεῖπεν αὐτοῖς  τὴν   ἐπίθεσιν τοῦ Πεισιστράτου· καὶ οὐ
[1, 112]   τε καὶ συγγραφέων διελέγχειν πειρᾶται  τὴν   ἐπιστολὴν ὡς νεαρὰν καὶ μὴ
[1, 111]   ἐψηφίσαντο δοῦναι αὐτῷ καὶ ναῦν  τὴν   ἐς Κρήτην ἀπάξουσαν αὐτόν.
[1, 102]   ξένους ποιεῖσθαι. δὲ καταπλαγεὶς  τὴν   ἑτοιμότητα εἰσέφρησεν αὐτὸν καὶ μέγιστον
[1, 83]   μέχρι καὶ ἀλόγων διατείνειν αὐτῶν  τὴν   εὐθένιαν. Καὶ ἐβουλήθη σπείσασθαι, καὶ
[1, 76]   μεθύοντι, ἐὰν ἁμάρτῃ, διπλῆν εἶναι  τὴν   ζημίαν· ἵνα μὴ μεθύωσι, πολλοῦ
[1, 57]   ἐὰν μεθύων ληφθῇ, θάνατον εἶναι  τὴν   ζημίαν. Τά τε Ὁμήρου ἐξ
[1, 91]   συνοικίζειν τὰς θυγατέρας, παρθένους μὲν  τὴν   ἡλικίαν τὸ δὲ φρονεῖν γυναῖκας·
[1, 95]   δὲ τῆς νεὼς Σάμῳ, ἱκετεύσαντες  τὴν   Ἥραν ὑπὸ τῶν Σαμίων διεσώθησαν.
[1, 80]   νύμφην, οὕτω καὶ σύ, Δίων,  τὴν   κατὰ σαυτὸν ἔλα. ~Δοκεῖ δ'
[1, 80]   ἐπέστη πλησίον· οἱ δ' ἔλεγον·  τὴν   κατὰ σαυτὸν ἔλα. Ταῦτ' ἀΐων
[1, 84]   τὸ καταπαῦσαι τὸν λόγον ἀπέκλινε  τὴν   κεφαλὴν εἰς τοὺς τοῦ τῆς
[1, 109]   πάντα καταλαβὼν καὶ παρ' ἑτέρῳ  τὴν   κτῆσιν, πάλιν ἧκεν εἰς ἄστυ
[1, 31]   ἔμφορτον ἀποσταλῆναι· τοῦ δὲ περὶ  τὴν   Κῴαν θάλασσαν ναυαγήσαντος, ὕστερον εὑρεθῆναι
[1, 32]   ἁρπασθέντα ὑπ' Ἀλεξάνδρου ῥιφῆναι εἰς  τὴν   Κῴαν θάλασσαν πρὸς τῆς Λακαίνης,
[1, 106]   πευκαλίμῃσι. Πολυπραγμονήσαντα δὲ ἐλθεῖν εἰς  τὴν   κώμην καὶ εὑρεῖν αὐτὸν θέρους
[1, 115]   ἀλλὰ Διός· Κρησί τε προειπεῖν  τὴν   Λακεδαιμονίων ἧτταν ὑπ' Ἀρκάδων, καθάπερ
[1, 82]   καὶ προῖκας ἐπιδοῦναι καὶ εἰς  τὴν   Μεσσήνην ἀποστεῖλαι τοῖς πατράσιν αὐτῶν.
[1, 114]   προ> γνωστικώτατον γεγονέναι. Ἰδόντα γοῦν  τὴν   Μουνιχίαν παρ' Ἀθηναίοις ἀγνοεῖν φάναι
[1, 76]   ἵνα μὴ μεθύωσι, πολλοῦ κατὰ  τὴν   νῆσον οἴνου γινομένου. Εἶπέ τε
[1, 72]   Νικίας ἐπὶ τῶν Πελοποννησιακῶν καταστρεψάμενος  τὴν   νῆσον, φρουρὸν ἐγκατέστησεν Ἀθηναίων, καὶ
[1, 37]   καὶ ἀπόντων μεμνῆσθαί φησι· μὴ  τὴν   ὄψιν καλλωπίζεσθαι, ἀλλὰ τοῖς ἐπιτηδεύμασιν
[1, 72]   Καὶ αὐτὸν πάντες οἱ κατὰ  τὴν   πανήγυριν ἐντιμότατα παρέπεμψαν. Ἔστι δὲ
[1, 72]   Βραγχίδαις. Ἦν δὲ γέρων περὶ  τὴν   πεντηκοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα, ὅτε Αἴσωπος
[1, 68]   οὔ. Γέγονε δὲ ἔφορος κατὰ  τὴν   πεντηκοστὴν ἕκτην Ὀλυμπιάδα. Παμφίλη δέ
[1, 121]   μηκέθ' ὑπάρχῃ. Γέγονε δὲ κατὰ  τὴν   πεντηκοστὴν καὶ ἐνάτην Ὀλυμπιάδα. Καὶ
[1, 32]   συνῄνεσαν Θαλῇ. δὲ μετὰ  τὴν   περίοδον τῷ Διδυμεῖ τίθησιν Ἀπόλλωνι.
[1, 25]   ἐκώλυσεν· ὅπερ Κύρου κρατήσαντος ἔσωσε  τὴν   πόλιν. Καὶ αὐτὸς δέ φησιν,
[1, 110]   Ὀλυμπιάδι τεσσαρακοστῇ ἕκτῃ ἐκάθηρεν αὐτῶν  τὴν   πόλιν καὶ ἔπαυσε τὸν λοιμὸν
[1, 104]   καταλείπουσι, τὰ δὲ ξύλα εἰς  τὴν   πόλιν κομίζουσι. Ἐρωτηθεὶς πότεροι πλείους
[1, 110]   κατεχομένοις ἔχρησεν Πυθία καθῆραι  τὴν   πόλιν· οἱ δὲ πέμπουσι ναῦν
[1, 64]   ὀνήσειν ἔμελλον, οὔτε σὺ καθήρας  τὴν   πόλιν ὤνησας. Τό τε γὰρ
[1, 84]   λέγων· Ἢν τύχῃς κρίνων δικάζευ  τὴν   Πριηνίην δίκην. Καὶ Ἱππῶναξ·
[1, 94]   Λυσίδην, ἣν αὐτὸς Μέλισσαν ἐκάλει,  τὴν   Προκλέους τοῦ Ἐπιδαυρίων τυράννου καὶ
[1, 106]   εἴ τις αὐτοῦ σοφώτερος εἴη,  τὴν   Πυθίαν εἰπεῖν ἅπερ προείρηται ἐν
[1, 48]   βίᾳ μόνον, ἀλλὰ καὶ δίκῃ  τὴν   Σαλαμῖνα κεκτῆσθαι, ἀνασκάψας τινὰς τάφους
[1, 45]   Σόλων Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον μὲν  τὴν   σεισάχθειαν εἰσηγήσατο Ἀθηναίοις· τὸ δὲ
[1, 102]   Μετὰ χρόνον δὲ παραγενόμενος εἰς  τὴν   Σκυθίαν καὶ δοκῶν τὰ νόμιμα
[1, 101]   ἄρχοντος Εὐκράτους. Ἕρμιππος δὲ πρὸς  τὴν   Σόλωνος οἰκίαν ἀφικόμενον τῶν θεραπόντων
[1, 110]   Κρατῖνον καὶ Κτησίβιον, καὶ λυθῆναι  τὴν   συμφοράν. ~Ἀθηναῖοι δὲ τάλαντον ἐψηφίσαντο
[1, 58]   καὶ νέαν ἐκάλεσεν. Καὶ πρῶτος  τὴν   συναγωγὴν τῶν ἐννέα ἀρχόντων ἐποίησεν
[1, 44]   δὲ οἱ μηδὲν γράφοντες περιχωρέομεν  τήν   τε Ἑλλάδα καὶ Ἀσίην. Θαλῆς
[1, 79]   πολίταις. Ἤκμαζε μὲν οὖν περὶ  τὴν   τεσσαρακοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα· ἐτελεύτησε δ'
[1, 101]   Σωσικράτης ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας κατὰ  τὴν   τεσσαρακοστὴν ἑβδόμην Ὀλυμπιάδα ἐπὶ ἄρχοντος
[1, 62]   ἱερόν. Ἤκμαζε μὲν οὖν περὶ  τὴν   τεσσαρακοστὴν ἕκτην Ὀλυμπιάδα, ἧς τῷ
[1, 119]   ~Ἔλεγέ τε ὅτι οἱ θεοὶ  τὴν   τράπεζαν θυωρὸν καλοῦσιν. Ἄνδρων δ'
[1, 58]   τὰ ἑξῆς. ~Πρῶτος δὲ Σόλων  τὴν   τριακάδα ἔνην καὶ νέαν ἐκάλεσεν.
[1, 98]   καὶ Ἀριστοτέλης. Ἤκμαζε δὲ περὶ  τὴν   τριακοστὴν ὀγδόην Ὀλυμπιάδα, καὶ ἐτυράννησεν
[1, 95]   καθεστὼς μετεπέμπετο αὐτὸν ὅπως παραλάβῃ  τὴν   τυραννίδα· ὃν φθάσαντες οἱ Κερκυραῖοι
[1, 105]   Ἐγώ, βασιλεῦ Λυδῶν, ἀφῖγμαι εἰς  τὴν   τῶν Ἑλλήνων, διδαχθησόμενος ἤθη τὰ
[1, 43]   πλώσαντες μὲν ἐς Κρήτην κατὰ  τὴν   τῶν κεῖθι ἱστορίην, πλώσαντες δὲ
[1, 117]   τῶν σκελῶν καὶ θὲς εἰς  τὴν   τῶν Μαγνήτων χώραν, καὶ ἀπάγγειλόν
[1, 114]   Αἰακὸν λέγοι, καὶ Λακεδαιμονίοις προείποι  τὴν   ὑπ' Ἀρκάδων ἅλωσιν προσποιηθῆναί τε
[1, 122]   Καὶ προεῖπα αὐτοῖσι ἥκειν ἐς  τὴν   ὑστεραίην ἐπὶ τὰς Φερεκύδεω ταφάς.
[1, 24]   κατά τινας. Πρῶτος δὲ καὶ  τὴν   ὑστέραν τοῦ μηνὸς τριακάδα εἶπεν.
[1, 29]   δὶς λαβών. δὲ περιενεγκὼν  τὴν   φιάλην τοῦ Βαθυκλέους παῖς Θυρίων
[1, 71]   νήσου τῆς Λακωνικῆς. Καταμαθὼν γὰρ  τὴν   φύσιν αὐτῆς, Εἴθε, ἔφη, μὴ
[1, 51]   Ἀθηναίων ἐγκατῴκισεν, οἳ τῷ χρόνῳ  τὴν   φωνὴν ἀποξενωθέντες σολοικίζειν ἐλέχθησαν. Καί
[1, 70]   μὴ σπεύδειν. Λέγοντα μὴ κινεῖν  τὴν   χεῖρα· μανικὸν γάρ. νόμοις πείθεσθαι.
[1, 62]   εἰς Σαλαμῖνα καὶ τεφρώσαντας εἰς  τὴν   χώραν σπεῖραι. Ὅθεν καὶ Κρατῖνος
[1, 59]   ἐκώλυσε τραγῳδίας διδάσκειν, ὡς ἀνωφελῆ  τὴν   ψευδολογίαν. ~Ὅτ' οὖν Πεισίστρατος ἑαυτὸν
[1, 84]   δι' ἐναντίας καὶ τῶν δικαστῶν  τὴν   ψῆφον ἐνεγκόντων τῷ ὑπὸ τοῦ
[1, 73]   σφαλερὰ ἦμεν ἀνδρὶ μονάρχῳ, καὶ  τῆνον   τυράννων εὐδαιμονίζω ὅστις κα οἴκοι
[1, 113]   πόλιν, οὐ μὰν ἐς παῖδας  τήνω   ἔλπομαι τὸ κράτος ἵξεσθαι· δυσμάχανον
[1, 113]   ἐπ' ἀλατείᾳ ἐγκύρσωντί τοι τοὶ  τήνω   φίλοι, δειμαίνω μή τι δεινὸν
[1, 71]   τὸν νόμον καὶ τὸν φίλον  τηρήσαι.   Ἐνδοξότατος δὲ μάλιστα παρὰ τοῖς
[1, 87]   δ' ἂν ἕλῃ, βεβαίως  τηρῶν   διάμενε. Μὴ ταχὺ λάλει· μανίαν
[1, 61]   καὶ τὰ περὶ Σαλαμῖνος καὶ  τῆς   Ἀθηναίων πολιτείας ἔπη πεντακισχίλια, καὶ
[1, 89]   ἐπιγράψας. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἱερὸν  τῆς   Ἀθηνᾶς ἀνανεώσασθαι αὐτὸν κτισθὲν ὑπὸ
[1, 64]   Ἄριστον μὲν οὖν ἀπέχεσθαι, ἵνα  τῆς   αἰτίας ἀπαλλαγῇς. Εἰ δὲ πάντως
[1, 23]   ἐν τοῖς Ἰάμβοις οὕτως· Καὶ  τῆς   Ἀμάξης ἐλέγετο σταθμήσασθαι τοὺς ἀστερίσκους,
[1, 94]   τοῦ Ἐπιδαυρίων τυράννου καὶ Ἐρισθενείας  τῆς   Ἀριστοκράτους παιδός, ἀδελφῆς δὲ Ἀριστοδήμου
[1, 23]   Καλλίμαχος δ' αὐτὸν οἶδεν εὑρέτην  τῆς   ἄρκτου τῆς μικρᾶς, λέγων ἐν
[1, 54]   ἔχθος ἐμήνυες· ἔτι τε ἀμαθίᾳ  τῆς   ἀρχῆς, ὁποίαν τινὰ ἐγὼ καταστήσομαι.
[1, 117]   τοῦτο τὸν Ἡρακλέα, ὃν καὶ  τῆς   αὐτῆς νυκτὸς τοῖς βασιλεῦσι κελεῦσαι
[1, 70]   αἰδῶνται μᾶλλον φοβῶνται. Μανθάνειν  τῆς   αὑτοῦ οἰκίας καλῶς προστατεῖν. Τὴν
[1, 74]   τῆς Λέσβου τύραννον· καὶ περὶ  τῆς   Ἀχιλείτιδος χώρας μαχομένων Ἀθηναίων καὶ
[1, 26]   ἔχειν· οἱ δὲ ἄγαμον μεῖναι,  τῆς   δὲ ἀδελφῆς τὸν υἱὸν θέσθαι.
[1, 74]   χωρίου πρὸς τοὺς Μυτιληναίους, ἀκούοντος  τῆς   δίκης Περιάνδρου, ὃν καὶ τοῖς
[1, 62]   ἰάμβους καὶ ἐπῳδούς. ~Ἐπὶ δὲ  τῆς   εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τάδε·
[1, 73]   τοῖος ἴτω θάνατος. Ἐπὶ δὲ  τῆς   εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τόδε· τόνδε
[1, 34]   διακόσια. Ἐπιγεγράφθαι δ' αὐτοῦ ἐπὶ  τῆς   εἰκόνος τόδε· Τόνδε Θαλῆν Μίλητος
[1, 102]   διὰ μὲν τὸν λόγον ἐκ  τῆς   Ἑλλάδος σωθῆναι, διὰ δὲ τὸν
[1, 89]   καὶ κάλλει διαφέρειν, μετασχεῖν τε  τῆς   ἐν Αἰγύπτῳ φιλοσοφίας. Γενέσθαι τε
[1, 112]   καὶ καταλογάδην περὶ θυσιῶν καὶ  τῆς   ἐν Κρήτῃ πολιτείας καὶ περὶ
[1, 66]   ἔσπευδον ἀπαλλάξαι τοὺς πένητας αὐτῶν  τῆς   θητείας, οἵ γε δὴ νῦν
[1, 84]   τὴν κεφαλὴν εἰς τοὺς τοῦ  τῆς   θυγατρὸς υἱοῦ κόλπους· εἰπόντος δὲ
[1, 118]   καὶ πυνθανομένου πῶς διακέοιτο, διαβαλόντα  τῆς   θύρας τὸν δάκτυλον εἰπεῖν, Χροῒ
[1, 122]   καὶ πρῶτόν γε ἀρκτέον ἀπὸ  τῆς   Ἰωνικῆς φιλοσοφίας, ἧς καθηγήσατο Θαλῆς,
[1, 122]   τι εἴη, διεὶς δάκτυλον ἐκ  τῆς   κληίθρης ἔδειξ' ἂν ὡς ἔθυον
[1, 109]   τὸ γένος ἀπὸ Κνωσοῦ, καθέσει  τῆς   κόμης τὸ εἶδος παραλλάσσων. Οὗτός
[1, 32]   ἁλιέας γενέσθαι τὴν ἄνοδον ἕως  τῆς   Κῶ· καὶ ὡς οὐδὲν ἤνυτον,
[1, 32]   εἰς τὴν Κῴαν θάλασσαν πρὸς  τῆς   Λακαίνης, εἰπούσης ὅτι περιμάχητος ἔσται.
[1, 71]   προειπὼν περὶ Κυθήρων τῆς νήσου  τῆς   Λακωνικῆς. Καταμαθὼν γὰρ τὴν φύσιν
[1, 74]