HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  209 formes différentes pour 326 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 62]   ἀποκομίσαι αὐτοῦ τὰ ὀστᾶ εἰς  Σαλαμῖνα   καὶ τεφρώσαντας εἰς τὴν χώραν
[1, 48]   μόνον, ἀλλὰ καὶ δίκῃ τὴν  Σαλαμῖνα   κεκτῆσθαι, ἀνασκάψας τινὰς τάφους ἔδειξε
[1, 47]   τῶν Σαλαμιναφετῶν. Εἶτα· Ἴομεν ἐς  Σαλαμῖνα   μαχησόμενοι περὶ νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν
[1, 47]   γένοιτο· Ἀττικὸς οὗτος ἀνὴρ τῶν  Σαλαμιναφετῶν.   Εἶτα· Ἴομεν ἐς Σαλαμῖνα μαχησόμενοι
[1, 45]   σὲ οἰκήσομεν. ~ΣΟΛΩΝ. Σόλων Ἐξηκεστίδου  Σαλαμίνιος   πρῶτον μὲν τὴν σεισάχθειαν εἰσηγήσατο
[1, 48]   μετὰ τὸν Αἴας δ' ἐκ  Σαλαμῖνος   ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας- στῆσε δ'
[1, 46]   δὲ μέγιστον, τῆς πατρίδος αὐτοῦ  {Σαλαμῖνος}   ἀμφισβητουμένης ὑπό τε Ἀθηναίων καὶ
[1, 46]   τοῦ κήρυκος τὰ συντείνοντα περὶ  Σαλαμῖνος   ἐλεγεῖα καὶ παρώρμησεν αὐτούς. Καὶ
[1, 61]   ὑποθήκας, ἐλεγεῖα, καὶ τὰ περὶ  Σαλαμῖνος   καὶ τῆς Ἀθηναίων πολιτείας ἔπη
[1, 46]   εἴ τις ἔτι συμβουλεύσοι περὶ  Σαλαμῖνος   μάχεσθαι, θανάτῳ ζημιοῦσθαι, οὗτος μαίνεσθαι
[1, 62]   ὕβριν, ἥδε Σόλωνα τόνδε τεκνοῖ  Σαλαμὶς   θεσμοθέτην ἱερόν. Ἤκμαζε μὲν οὖν
[1, 63]   Κύπριον πῦρ· ὀστὰ δ' ἔχει  Σαλαμίς,   ὧν κόνις ἀστάχυες. Ψυχὴν δ'
[1, 23]   ἀστρολογία Φώκου λέγεται εἶναι τοῦ  Σαμίου.   Καλλίμαχος δ' αὐτὸν οἶδεν εὑρέτην
[1, 95]   ἱκετεύσαντες τὴν Ἥραν ὑπὸ τῶν  Σαμίων   διεσώθησαν. Καὶ ὃς ἀθυμήσας ἐτελεύτησεν,
[1, 116]   γὰρ παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς  Σάμου   περιπατοῦντα καὶ ναῦν οὐριοδρομοῦσαν ἰδόντα
[1, 95]   ἐκτομῇ· προσσχούσης δὲ τῆς νεὼς  Σάμῳ,   ἱκετεύσαντες τὴν Ἥραν ὑπὸ τῶν
[1, 81]   σφόδρα κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ. Τοῦτον Ἀλκαῖος  σαράποδα   μὲν καὶ σάραπον ἀποκαλεῖ διὰ
[1, 81]   Τοῦτον Ἀλκαῖος σαράποδα μὲν καὶ  σάραπον   ἀποκαλεῖ διὰ τὸ πλατύπουν εἶναι
[1, 99]   ἁλία παρὰ τὸν Λυδὸν ἐς  Σάρδεις.   Ἤδη ὦν μὴ ὀκνεῖτε καὶ
[1, 105]   ἄνδρα ἀμείνονα. Ἥκω γοῦν ἐς  Σάρδεις,   πρὸ μεγάλου ποιούμενος ἐν γνώμῃ
[1, 81]   τε πλέον ἄμμιν ἱκομένοις ἐς  Σάρδις·   χρυσοῦ γὰρ οὐ δεύμεθα, ἀλλὰ
[1, 68]   εἰσηγήσατο ἐφόρους τοῖς βασιλεῦσι παραζευγνύναι·  Σάτυρος   δὲ Λυκοῦργον. Οὗτος, ὥς φησιν
[1, 82]   χαλκοῦ, ἐπιγραφὴν ἔχοντος Τῷ σοφῷ  Σάτυρος   μέν φησι παρελθεῖν τὰς κόρας
[1, 82]   Πριηνεύς, προκεκριμένος τῶν ἑπτὰ ὑπὸ  Σατύρου.   Τοῦτον οἱ μὲν πλούσιον, Δοῦρις
[1, 80]   καὶ σύ, Δίων, τὴν κατὰ  σαυτὸν   ἔλα. ~Δοκεῖ δ' ἐκ διαθέσεως
[1, 80]   οἱ δ' ἔλεγον· τὴν κατὰ  σαυτὸν   ἔλα. Ταῦτ' ἀΐων ξεῖνος
[1, 40]   ἠδύνατο. ~Τούτου ἐστὶ τὸ Γνῶθι  σαυτόν,   ὅπερ Ἀντισθένης ἐν ταῖς Διαδοχαῖς
[1, 43]   γράφεις· καὶ ἢν κελεύῃς, παρὰ  σὲ   ἀφίξομαι ἐς Σῦρον. γὰρ
[1, 43]   ἱερέες τε καὶ ἀστρολόγοι, παρὰ  σὲ   δὲ μὴ πλώσαιμεν. Ἥξει γὰρ
[1, 37]   πλούτει, φησί, κακῶς, μηδὲ διαβαλλέτω  σε   λόγος πρὸς τοὺς πίστεως κεκοινωνηκότας.
[1, 44]   κεῖθι οἰκέειν, καὶ αὐτοὶ παρὰ  σὲ   οἰκήσομεν. ~ΣΟΛΩΝ. Σόλων Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος
[1, 44]   ὀλίγα φοιτέεις ἐς Ἰωνίην, οὐδέ  σε   ποθὴ ἴσχει ἀνδρῶν ξείνων· ἀλλά,
[1, 43]   ἐπιστολαὶ αἵδε· Θαλῆς Φερεκύδει ~Πυνθάνομαί  σε   πρῶτον Ἰώνων μέλλειν λόγους ἀμφὶ
[1, 67]   ἴσα. Ἀφίξομαι δ' οὖν παρὰ  σέ,   σπεύδων τοι ξένος γενέσθαι. ~ΧΙΛΩΝ.
[1, 122]   οἰκιήτῃσιν, ἐπήν με καταθάψωσιν, ἐς  σὲ   τὴν γραφὴν ἐνέγκαι. Σὺ δὲ
[1, 67]   σὺ πράσσεις. Σόλων Κροίσῳ. Ἄγαμαί  σε   τῆς περὶ ἡμᾶς φιλοφροσύνης· καὶ
[1, 97]   καὶ ἡμῶν· Μή ποτε λυπήσῃ  σε   τὸ μή σε τυχεῖν τινος·
[1, 97]   ποτε λυπήσῃ σε τὸ μή  σε   τυχεῖν τινος· ἀλλὰ τέρπεο πᾶσιν
[1, 67]   πεπείσθω ἑκάτερος γιγνώσκει. ~Καὶ  σὲ   φημὶ πάντων τυράννων εἶναι βέλτιστον.
[1, 45]   Καὶ οὗτος νόμος ἐκλήθη  σεισάχθεια·   φανερὸν δὲ διὰ τί. Ἔπειτα
[1, 45]   Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον μὲν τὴν  σεισάχθειαν   εἰσηγήσατο Ἀθηναίοις· τὸ δὲ ἦν
[1, 116]   ὡς εἰς τρίτην ἡμέραν ἔσοιτο  σεισμός,   καὶ γενέσθαι. Ἀνιόντα τε ἐξ
[1, 90]   ἀελίου τε φλογὶ χρυσέας τε  σελάνας   καὶ θαλασσαίαισι δίνῃς ἀντιθέντα μένος
[1, 24]   τὸ τῆς σελήνης μέγεθος> τοῦ  σεληναίου   ἑπτακοσιοστὸν καὶ εἰκοστὸν μέρος ἀπεφήνατο
[1, 90]   τ' ἀνιὼν λάμπῃ, λαμπρά τε  σελήνη,   καὶ ποταμοί γε ῥέωσιν, ἀνακλύζῃ
[1, 59]   τε Ἀθηναίους τὰς ἡμέρας κατὰ  σελήνην   ἄγειν. Καὶ Θέσπιν ἐκώλυσε τραγῳδίας
[1, 24]   κύκλου ὥσπερ καὶ τὸ τῆς  σελήνης   μέγεθος> τοῦ σεληναίου ἑπτακοσιοστὸν καὶ
[1, 112]   παρ' Ἀθηναίοις τὸ ἱερὸν τῶν  Σεμνῶν   θεῶν, ὥς φησι Λόβων
[1, 122]   με καταλελάβηκε δεδεγμένον τὰ παρὰ  σέο   γράμματα. Φθειρῶν ἔθυον πᾶς καί
[1, 100]   Θρασύβουλος Περιάνδρῳ Τῷ μὲν κήρυκι  σεῦ   οὐδὲν ὑπεκρινάμην· ἀγαγὼν δὲ αὐτὸν
[1, 61]   ἔξελε τοῦτον· μηδὲ μέγαιρ' ὅτι  σεῦ   τοῖον ἐπεφρασάμην· καὶ μεταποίησον, Λιγυαστάδη,
[1, 39]   τῷ μνήματι· ὀλίγον τόδε  σῆμα,   τὸ δὲ κλέος οὐρανόμηκες, τοῦ
[1, 92]   γὰρ ἄνοιαν, τὸ δὲ μανίαν  σημαίνει.   Οἰκέτην πάροινον μὴ κολάζειν, δοκεῖν
[1, 59]   ἐκείνων ἑκάστην ποτὲ μὲν πλείω  σημαίνειν,   ποτὲ δὲ ἥττω· καὶ τούτων
[1, 110]   τοῦ λοιμοῦ τὸ Κυλώνειον ἄγος  σημαίνειν   τε τὴν ἀπαλλαγήν· καὶ διὰ
[1, 77]   τοῦ ποικίλου, ἔφη, ξύλου,  σημαίνων   τὸν νόμον. Ἔλεγε δὲ καὶ
[1, 89]   παρθένος εἰμί, Μίδα δ' ἐπὶ  σήματι   κεῖμαι. Ἔστ' ἂν ὕδωρ τε
[1, 86]   νεὼς κἀκείνων τοὺς θεοὺς ἐπικαλουμένων,  Σιγᾶτε,   ἔφη, μὴ αἴσθωνται ὑμᾶς ἐνθάδε
[1, 58]   τε σφραγίζεσθαι τὸν μὲν λόγον  σιγῇ,   τὴν δὲ σιγὴν καιρῷ. ~Ἔλεγε
[1, 58]   μὲν λόγον σιγῇ, τὴν δὲ  σιγὴν   καιρῷ. ~Ἔλεγε δὲ τοὺς παρὰ
[1, 86]   Τοῦ δὲ τὴν αἰτίαν τῆς  σιγῆς   πυθομένου, Σιωπῶ, ἔφη, ὅτι περὶ
[1, 47]   δὴ τότ' ἐγὼ Φολεγάνδριος  Σικινίτης   ἀντί γ' Ἀθηναίου, πατρίδ' ἀμειψάμενος·
[1, 38]   πέντε· ῥήτωρ Καλλατιανός, κακόζηλος· ζωγράφος  Σικυώνιος,   μεγαλοφυής· τρίτος ἀρχαῖος πάνυ, κατὰ
[1, 34]   καὶ Τίμων, καὶ ἐν τοῖς  Σίλλοις   ἐπαινεῖ αὐτὸν λέγων· Οἷόν θ'
[1, 76]   χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι· οὗ καὶ  Σιμωνίδης   μέμνηται λέγων· Ἄνδρ' ἀγαθὸν ἀλαθέως
[1, 90]   τῇδε τέθαπται. Φέρουσι δὲ μαρτύριον  Σιμωνίδου   ᾆσμα, ὅπου φησί· Τίς κεν
[1, 42]   Ἀριστόδημον, Πυθαγόραν, Λᾶσον Χαρμαντίδου  Σισυμβρίνου,   ὡς Ἀριστόξενος Χαβρίνου, Ἑρμιονέα,
[1, 81]   ἐπισεσυρμένον καὶ ῥυπαρόν. Τούτῳ γυμνάσιον  σῖτον   ἀλεῖν, ὥς φησι Κλέαρχος
[1, 83]   σωροὺς ψάμμου χέας καὶ ἄνωθεν  σῖτον   περιχέας ἔδειξε τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ
[1, 69]   τί δύσκολον, Τὸ τὰ ἀπόρρητα  σιωπῆσαι,   καὶ σχολὴν εὖ διαθέσθαι, καὶ
[1, 86]   τὴν αἰτίαν τῆς σιγῆς πυθομένου,  Σιωπῶ,   ἔφη, ὅτι περὶ τῶν οὐδέν
[1, 49]   ἐπισταμένων μέν, διὰ δέος δὲ  σιωπώντων.   Καὶ βουλή, Πεισιστρατίδαι ὄντες,
[1, 41]   Ἔνιοι προστιθέασιν Ἀκουσίλαον Κάβα  Σκάβρα   Ἀργεῖον. ~Ἕρμιππος δ' ἐν τῷ
[1, 25]   Εὔφορβον εὑρεῖν τὸν Φρύγα, οἷον  σκαληνὰ   καὶ τρίγωνα καὶ ὅσα γραμμικῆς
[1, 117]   Ἔλκυσόν με τοίνυν, ἔφη, τῶν  σκελῶν   καὶ θὲς εἰς τὴν τῶν
[1, 27]   αὐτὸν τὰς πυραμίδας ἐκ τῆς  σκιᾶς,   παρατηρήσαντα ὅτε ἡμῖν ἰσομεγέθεις εἰσίν.
[1, 80]   ὑμέναιον ἄγω. Εἶπεν· δὲ  σκίπωνα,   γεροντικὸν ὅπλον, ἀείρας, ἤνιδε, κεῖνοί
[1, 104]   κρατεῖν. Ἐρωτηθεὶς εἰ εἰσὶν ἐν  Σκύθαις   αὐλοί, εἶπεν, Ἀλλ' οὐδὲ ἄμπελοι.
[1, 101]   ἐποίησε τῶν τε παρὰ τοῖς  Σκύθαις   νομίμων καὶ τῶν παρὰ τοῖς
[1, 105]   ἀλλ' ἀπόχρη με ἐπανήκειν ἐς  Σκύθας   ἄνδρα ἀμείνονα. Ἥκω γοῦν ἐς
[1, 101]   τις ἑτάρων. ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ. Ἀνάχαρσις  Σκύθης   Γνούρου μὲν ἦν υἱός, ἀδελφὸς
[1, 104]   τίθης; Ὀνειδιζόμενος ὑπὸ Ἀττικοῦ ὅτι  Σκύθης   ἐστίν, ἔφη, Ἀλλ' ἐμοῦ μὲν
[1, 102]   χρόνον δὲ παραγενόμενος εἰς τὴν  Σκυθίαν   καὶ δοκῶν τὰ νόμιμα παραλύειν
[1, 103]   ἔστιν ἡμῶν εἰς αὐτόν· ~Ἐς  Σκυθίην   Ἀνάχαρσις ὅτ' ἤλυθε, πολλὰ πλανηθεὶς
[1, 101]   υἱός, ἀδελφὸς δὲ Καδουίδα τοῦ  Σκυθῶν   βασιλέως, μητρὸς δὲ Ἑλληνίδος· διὸ
[1, 101]   τὸ παρρησιαστὴς εἶναι, τὴν ἀπὸ  Σκυθῶν   ῥῆσιν. Λέγει δὲ αὐτὸν Σωσικράτης
[1, 93]   τοὺς συγγενέας. ~Μὴ ἐπιγελᾶν τοῖς  σκωπτομένοις·   ἀπεχθήσεσθαι γὰρ τούτοις. Εὐτυχῶν μὴ
[1, 100]   παίων ἀπεθέριζον, ὁμαρτέοντος ἐκείνου. Καί  σοι   ἀναγγελέει εἰ ἐπέροιο τι
[1, 67]   δίαιταν ἔχειν ἐν τῇ παρὰ  σοὶ   βασιλείᾳ Ἀθήνησι, τυραννοῦντος βιαίως
[1, 54]   ἢν {ὁ} πόλεμος ἡμᾶς καταλάβῃ.  ~Σοὶ   δ' ἐγὼ οὔτι μέμφομαι μηνύσαντι
[1, 50]   καὶ ἐρωτηθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, Τίς  σοι   δοκεῖ εὐδαίμων; Τέλλος, ἔφη, Ἀθηναῖος
[1, 54]   πρώτους· οὐ γάρ τι ἐν  σοὶ   ἐνορῶ δολερὸν ἄπιστον· εἴτε
[1, 66]   γὰρ πρὸ τῆς τυραννίδος φίλος  σοὶ   ἦν, καὶ νῦν οὐ μᾶλλον
[1, 50]   καὶ εἰπών, πατρίς, βεβοήθηκά  σοι   καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ, ἀπέπλευσεν
[1, 80]   γεροντικὸν ὅπλον, ἀείρας, ἤνιδε, κεῖνοί  σοι   πᾶν ἐρέουσιν ἔπος. Οἱ δ'
[1, 73]   εἰς τοῦτον ἐπίγραμμα ἡμῶν· ~Φωσφόρε,  σοί,   Πολύδευκες, ἔχω χάριν, οὕνεκεν υἱὸς
[1, 86]   ἔφη, ὅτι περὶ τῶν οὐδέν  σοι   προσηκόντων πυνθάνῃ. ~Ἐρωτηθεὶς τί γλυκὺ
[1, 81]   με ἱκνέεσθαι ἐς Λυδίην, ὅπως  σοι   τὸν ὄλβον ἴδοιμι· ἐγὼ δὲ
[1, 51]   Καί εἰσιν οἱ μὲν ἔνθεν  Σολεῖς,   οἱ δ' ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι.
[1, 51]   Σολεῖς, οἱ δ' ἀπὸ Κύπρου  Σόλιοι.   Ὅτε δὲ τὸν Πεισίστρατον ἔμαθεν
[1, 51]   τῷ χρόνῳ τὴν φωνὴν ἀποξενωθέντες  σολοικίζειν   ἐλέχθησαν. Καί εἰσιν οἱ μὲν
[1, 51]   πόλιν συνῴκισεν ἣν ἀφ' ἑαυτοῦ  Σόλους   ἐκάλεσεν· ὀλίγους τέ τινας τῶν
[1, 55]   τῆς πατρίδος. ~Ταῦτα μὲν Πεισίστρατος.  Σόλων   δὲ ὅρον ἀνθρωπίνου βίου φησὶν
[1, 45]   αὐτοὶ παρὰ σὲ οἰκήσομεν. ~ΣΟΛΩΝ.  Σόλων   Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον μὲν τὴν
[1, 64]   μηδὲ σὺ ἐκποδών τινα ποιοῦ.  Σόλων   Ἐπιμενίδῃ. Οὔτε οἱ ἐμοὶ θεσμοὶ
[1, 65]   ἐμαρτυράμην· πατρίς, οὗτος μὲν  Σόλων   ἕτοιμός τοι καὶ λόγῳ καὶ
[1, 43]   πλώσαιμεν. Ἥξει γὰρ καὶ  Σόλων,   ἢν ἐπιτρέπῃς. ~Σὺ μέντοι χωροφιλέων
[1, 67]   ἐπανελθὼν ἀρεσκοίμην οἷς σὺ πράσσεις.  Σόλων   Κροίσῳ. Ἄγαμαί σε τῆς περὶ
[1, 56]   οἴχονται κρόκας. Ὅπερ συνιδὼν  Σόλων   μετρίως αὐτοὺς ἀπεδέξατο. Κάλλιστον δὲ
[1, 43]   φρενήρεες εἴημεν ἐγώ τε καὶ  Σόλων   Ἀθηναῖος, εἰ πλώσαντες μὲν
[1, 57]   ἄρχεσθαι τὸν ἐχόμενον. Μᾶλλον οὖν  Σόλων   Ὅμηρον ἐφώτισεν Πεισίστρατος, ὥς
[1, 66]   νῦν ξύμπαντες ἑνὶ δουλεύουσι Πεισιστράτῳ.  Σόλων   Πεισιστράτῳ. Πιστεύω μηδὲν κακὸν ἐκ
[1, 64]   δὲ αὐτοῦ καὶ ἐπιστολαὶ αἵδε·  ~Σόλων   Περιάνδρῳ Ἐπαγγέλλεις μοι πολλούς τοι
[1, 45]   καὶ αὐτοὶ παρὰ σὲ οἰκήσομεν.  ~ΣΟΛΩΝ.   Σόλων Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον μὲν
[1, 58]   καὶ τὰ ἑξῆς. ~Πρῶτος δὲ  Σόλων   τὴν τριακάδα ἔνην καὶ νέαν
[1, 41]   ἡμῖν παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακόν,  Σόλωνα.   Ἄλλους δὲ ὀνομάζει ἕξ, ὧν
[1, 55]   Δράκοντά φησι γεγραφέναι τὸν νόμον,  Σόλωνα   δὲ τεθηκέναι τὸν ἡταιρηκότα εἴργειν
[1, 54]   καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι μηδὲν πείσεσθαι  Σόλωνα   ἐκ Πεισιστράτου. Ἴσθι γὰρ μηδ'
[1, 46]   Μεγαρέας ἐπολέμησαν καὶ ἐνίκων διὰ  Σόλωνα.   ~Ἦν δὲ τὰ ἐλεγεῖα τὰ
[1, 42]   ἄλλους ἄλλως αἱρεῖσθαι· εἶναι δὲ  Σόλωνα,   Θαλῆν, Πιττακόν, Βίαντα, Χίλωνα, Μύσωνα,
[1, 42]   Τῶν φιλοσόφων ἀναγραφῇ· Ὀρφέα, Λίνον,  Σόλωνα,   Περίανδρον, Ἀνάχαρσιν, Κλεόβουλον, Μύσωνα, Θαλῆν,
[1, 112]   δ' αὐτοῦ καὶ ἐπιστολὴ πρὸς  Σόλωνα   τὸν νομοθέτην, περιέχουσα πολιτείαν ἣν
[1, 62]   Μήδων ἄδικον παύσασ' ὕβριν, ἥδε  Σόλωνα   τόνδε τεκνοῖ Σαλαμὶς θεσμοθέτην ἱερόν.
[1, 93]   ἀγαλλομένη. Ἀπεφθέγξατο· μέτρον ἄριστον. Καὶ  Σόλωνι   ἐπέστειλεν οὕτω· Κλεόβουλος Σόλωνι Πολλοὶ
[1, 113]   εὗρον ἐπιστολὴν ἔχουσαν οὕτως· ~Ἐπιμενίδης  Σόλωνι   Θάρρει, ἑταῖρε. Αἰ γὰρ
[1, 53]   τοῦτον ἐπέστειλε τὸν τρόπον. ~Πεισίστρατος  Σόλωνι.   Οὔτε μόνος Ἑλλήνων τυραννίδι ἐπεθέμην,
[1, 93]   Καὶ Σόλωνι ἐπέστειλεν οὕτω· Κλεόβουλος  Σόλωνι   Πολλοὶ μέν τιν ἔασιν ἕταροι
[1, 93]   φαμὶ δὲ ἐγὼν ποτανεστάταν ἐσεῖσθαι  Σόλωνι   τὰν Λίνδον δαμοκρατεομέναν. Καὶ
[1, 44]   τε Ἑλλάδα καὶ Ἀσίην. Θαλῆς  Σόλωνι   Ὑπαποστὰς ἐξ Ἀθηνέων δοκέεις ἄν
[1, 102]   θεράπων εἰσαγγείλας ἐκελεύσθη ὑπὸ τοῦ  Σόλωνος   εἰπεῖν αὐτῷ, ὅτιπερ ἐν ταῖς
[1, 63]   ἔχον οὕτως· Σῶμα μὲν ἦρε  Σόλωνος   ἐν ἀλλοδαπῇ Κύπριον πῦρ· ὀστὰ
[1, 65]   ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος. Οἱ δὲ μανίαν  Σόλωνος   κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν δὲ ἐμαρτυράμην·
[1, 113]   ἄνδρας δουλῶται· τοὶ μεμνάμενοι τᾶς  Σόλωνος   μανύσιος ἀλγιόντι πεδ' αἰσχύνας οὐδὲ
[1, 28]   ἄλλῳ καὶ ἄλλος ἄλλῳ ἕως  Σόλωνος.   δὲ ἔφη σοφίᾳ πρῶτον
[1, 101]   Εὐκράτους. Ἕρμιππος δὲ πρὸς τὴν  Σόλωνος   οἰκίαν ἀφικόμενον τῶν θεραπόντων τινὶ
[1, 64]   δεδιὼς περὶ αὑτῷ, δὲ  σοῦ   καταγνούς, οὐκ ἔσθ' τι
[1, 106]   φημι Μύσωνα ἐν Χηνὶ γενέσθαι  σοῦ   μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσι. Πολυπραγμονήσαντα
[1, 30]   φημὶ Μύσων' ἐνὶ Χηνὶ γενέσθαι  σοῦ   μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσιν.
[1, 66]   Πεισιστράτῳ. Πιστεύω μηδὲν κακὸν ἐκ  σοῦ   πείσεσθαι. Καὶ γὰρ πρὸ τῆς
[1, 117]   τῶν Μαγνήτων χώραν, καὶ ἀπάγγειλόν  σου   τοῖς πολίταις μετὰ τὸ νικῆσαι
[1, 73]   τῶν ἑπτὰ σοφῶν πρῶτος ἔφυ  σοφίᾳ.   Ἀπεφθέγξατο, Ἐγγύα, πάρα δ' ἄτα.
[1, 28]   ἕως Σόλωνος. δὲ ἔφη  σοφίᾳ   πρῶτον εἶναι τὸν θεὸν καὶ
[1, 88]   ἀπὸ νεότητος εἰς γῆρας ἀναλάμβανε  σοφίαν·   βεβαιότερον γὰρ τοῦτο τῶν ἄλλων
[1, 28]   τρίποδος πέρι Φοῖβον ἐρωτᾷς; Τίς  σοφίῃ   πάντων πρῶτος, τούτου τρίποδ' αὐδῶ.
[1, 34]   θρέψασ' ἀνέδειξεν ἀστρολόγον πάντων πρεσβύτατον  σοφίῃ.   ~Τῶν τε ᾀδομένων αὐτοῦ εἶναι
[1, 120]   αὐτῷ τὸ ἐπίγραμμα τόδε· ~Τῆς  σοφίης   πάσης ἐν ἐμοὶ τέλος· ἢν
[1, 97]   ἐπέγραψαν αὐτῷ τόδε· ~Πλούτου καὶ  σοφίης   πρύτανιν πατρὶς ἥδε Κόρινθος κόλποις
[1, 22]   καθ' ὃν καὶ οἱ ἑπτὰ  σοφοὶ   ἐκλήθησαν, ὥς φησι Δημήτριος
[1, 122]   Καὶ οὗτοι μὲν οἱ κληθέντες  σοφοί,   οἷς τινες καὶ Πεισίστρατον τὸν
[1, 122]   ἢν δοκιμώσῃς σὺν τοῖς ἄλλοις  σοφοῖς,   οὕτω μιν φῆνον· ἢν δὲ
[1, 99]   αὐτοῦ καὶ ἐπιστολή· Περίανδρος τοῖς  Σοφοῖς.   Πολλὰ χάρις τῷ Πυθοῖ Ἀπόλλωνι
[1, 27]   τῶν ἁλιέων καὶ διαπεμφθέντα τοῖς  σοφοῖς   ὑπὸ τοῦ δήμου τῶν Μιλησίων.
[1, 39]   ἀγῶνα θεώμενον, ἠέλιε Ζεῦ, τὸν  σοφὸν   ἄνδρα Θαλῆν ἥρπασας ἐκ σταδίου.
[1, 34]   Οἷόν θ' ἑπτὰ Θάλητα σοφῶν  σοφὸν   ἀστρονόμημα. Τὰ δὲ γεγραμμένα ὑπ'
[1, 82]   ἐκκλησίαν, καὶ εἰπεῖν τὸν Βίαντα  σοφόν,   διηγησαμένας τὰ καθ' ἑαυτάς. Καὶ
[1, 82]   Βίας ἰδὼν ἔφη τὸν Ἀπόλλω  σοφὸν   εἶναι, οὐδὲ προσήκατο. ~Οἱ δὲ
[1, 35]   ἀπεφήνατο δόξαν· ἕν τι μάτευε  σοφόν,   ἕν τι κεδνὸν αἱροῦ· βύσεις
[1, 98]   τὸν μὲν τύραννον, τὸν δὲ  σοφὸν   καὶ Ἀμβρακιώτην. ~Τοῦτο καὶ Νεάνθης
[1, 93]   ἑβδομήκοντα· καὶ αὐτῷ ἐπεγράφη· Ἄνδρα  σοφὸν   Κλεόβουλον ἀποφθίμενον καταπενθεῖ ἥδε πάτρα
[1, 79]   μικρὸς προσηγορεύθη. Τὸν δ' οὖν  σοφὸν   λέγεταί ποτε νεανίσκῳ συμβουλευομένῳ περὶ
[1, 99]   τὸν Κορίνθιόν φησιν εἶναι τὸν  σοφόν·   Πλάτων δὲ οὔ φησιν. Τούτου
[1, 39]   ἐν Κριτικοῖς. ~Ὁ δ' οὖν  σοφὸς   ἐτελεύτησεν ἀγῶνα θεώμενος γυμνικὸν ὑπό
[1, 33]   ἐς δόμον ἀνδρὸς ἵκηται, ὃς  σοφὸς   τά τ' ἐόντα τά
[1, 121]   ἄρ' ἀληθές· ἢν τις  σοφὸς   ὄντως, καὶ ζῶν ἐστιν ὄνησις,
[1, 41]   ὡς ἐκεῖνο· Ἦν Λακεδαιμόνιος Χίλων  σοφός,   ὃς τάδ' ἔλεξε· μηδὲν ἄγαν·
[1, 120]   βίοτον, εἴπερ Πυθαγόρης ἐτύμως  σοφὸς   περὶ πάντων ἀνθρώπων γνώμας εἶδε
[1, 97]   θεός. Καὶ γὰρ ἀθυμήσας  σοφὸς   Περίανδρος ἀπέσβη, οὕνεκεν οὐκ ἔτυχεν
[1, 22]   καὶ Πλάτων φησί· καὶ πρῶτος  σοφὸς   ὠνομάσθη ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου, καθ'
[1, 40]   ποιητικῇ· δὲ Δικαίαρχος οὔτε  σοφοὺς   οὔτε φιλοσόφους φησὶν αὐτοὺς γεγονέναι,
[1, 82]   τοῦ χαλκοῦ, ἐπιγραφὴν ἔχοντος Τῷ  σοφῷ   Σάτυρος μέν φησι παρελθεῖν τὰς
[1, 42]   δ' ἐν τῷ Περὶ τῶν  σοφῶν   ἑπτακαίδεκά φησιν, ὧν τοὺς ἑπτὰ
[1, 22]   Ἀγήνορος. Ἦν δὲ τῶν ἑπτὰ  σοφῶν,   καθὰ καὶ Πλάτων φησί· καὶ
[1, 28]   καταλιπεῖν καὶ ἐπισκῆψαι δοῦναι τῶν  σοφῶν   ὀνηΐστῳ. Ἐδόθη δὴ Θαλῇ καὶ
[1, 73]   Χίλων' ἐφύτευσεν, ὃς τῶν ἑπτὰ  σοφῶν   πρῶτος ἔφυ σοφίᾳ. Ἀπεφθέγξατο, Ἐγγύα,
[1, 34]   λέγων· Οἷόν θ' ἑπτὰ Θάλητα  σοφῶν   σοφὸν ἀστρονόμημα. Τὰ δὲ γεγραμμένα
[1, 35]   Ἰσχυρότατον ἀνάγκη· κρατεῖ γὰρ πάντων.  Σοφώτατον   χρόνος· ἀνευρίσκει γὰρ πάντα. Οὐδὲν
[1, 32]   πιπτόντων ἐκπίπτει χρησμὸς δοῦναι τῷ  σοφωτάτῳ·   καὶ ἀμφότεροι συνῄνεσαν Θαλῇ.
[1, 29]   ποτήριον χρυσοῦν, ὅπως δῷ τῷ  σοφωτάτῳ   τῶν Ἑλλήνων· τὸν δὲ δοῦναι
[1, 30]   Τρίποδι Ἀργείους ἆθλον ἀρετῆς τῷ  σοφωτάτῳ   τῶν Ἑλλήνων τρίποδα θεῖναι· κριθῆναι
[1, 106]   Ἀναχάρσιδος πυνθανομένου εἴ τις αὐτοῦ  σοφώτερος   εἴη, τὴν Πυθίαν εἰπεῖν ἅπερ
[1, 30]   πυνθάνεσθαι τοῦ Πυθίου τίς αὑτοῦ  σοφώτερος·   καὶ τὸν ἀνειπεῖν Μύσωνα, περὶ
[1, 49]   σοφώτερος, τῶν δὲ ἀνδρειότερός εἰμι·  σοφώτερος   μὲν τῶν τὴν ἀπάτην Πεισιστράτου
[1, 49]   ταῦτα· ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν μὲν  σοφώτερος,   τῶν δὲ ἀνδρειότερός εἰμι· σοφώτερος
[1, 31]   Ἀριστόδαμον φαῖσ' οὐκ ἀπάλαμνον ἐν  Σπάρτᾳ   λόγον εἴπην· χρήματ' ἄνηρ, πένιχρος
[1, 73]   αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τόδε· τόνδε δοριστέφανος  Σπάρτα   Χίλων' ἐφύτευσεν, ὃς τῶν ἑπτὰ
[1, 30]   τρίποδα θεῖναι· κριθῆναι δὲ Ἀριστόδημον  Σπαρτιάτην,   ὃν παραχωρῆσαι Χίλωνι. ~Μέμνηται τοῦ
[1, 62]   καὶ τεφρώσαντας εἰς τὴν χώραν  σπεῖραι.   Ὅθεν καὶ Κρατῖνος ἐν τοῖς
[1, 83]   αὐτῶν τὴν εὐθένιαν. Καὶ ἐβουλήθη  σπείσασθαι,   καὶ εἰσέπεμψεν ἄγγελον. Βίας δὲ
[1, 70]   ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων. Ἐν ὁδῷ μὴ  σπεύδειν.   Λέγοντα μὴ κινεῖν τὴν χεῖρα·
[1, 67]   Ἀφίξομαι δ' οὖν παρὰ σέ,  σπεύδων   τοι ξένος γενέσθαι. ~ΧΙΛΩΝ. Χίλων
[1, 107]   Ἀριστόξενος δέ φησιν ἐν τοῖς  σποράδην   οὐ πόρρω Τίμωνος αὐτὸν καὶ
[1, 26]   Ῥόδιος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν  Σποράδην   ὑπομνημάτων ὅτι βουλόμενος δεῖξαι ῥᾷον
[1, 60]   πιστοτέραν ἔχε. Μὴ ψεύδου. Τὰ  σπουδαῖα   μελέτα. Φίλους μὴ ταχὺ κτῶ·
[1, 77]   τὸν Φωκαϊκὸν φάσκοντα δεῖν ζητεῖν  σπουδαῖον   ἄνθρωπον, Ἂν λίαν, ἔφη, ζητῇς,
[1, 39]   σοφὸν ἄνδρα Θαλῆν ἥρπασας ἐκ  σταδίου.   Αἰνέω ὅττι μιν ἐγγὺς ἀπήγαγες·
[1, 23]   οὕτως· Καὶ τῆς Ἀμάξης ἐλέγετο  σταθμήσασθαι   τοὺς ἀστερίσκους, πλέουσι Φοίνικες.
[1, 90]   καὶ θαλασσαίαισι δίνῃς ἀντιθέντα μένος  στάλας;   ἅπαντα γάρ ἐστι θεῶν ἥσσω·
[1, 58]   Περὶ νομοθετῶν. Ἀλλὰ καὶ τῆς  στάσεως   γενομένης οὔτε μετὰ τῶν ἐξ
[1, 41]   ἄγαν· καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά.  Στασιάζεται   δὲ καὶ περὶ τοῦ ἀριθμοῦ
[1, 58]   ἐμπέσῃ τι κοῦφον καὶ ἀσθενές,  στέγειν·   ἐὰν δὲ μεῖζον, διακόψαν οἴχεσθαι.
[1, 83]   ἦν Θηβαίων ἀποικίαν εἰς Πριήνην  στειλάντων,   ὥσπερ καὶ Φανόδικός φησι. Λέγεται
[1, 78]   χρὴ τόξα καὶ ἰοδόκον φαρέτραν  στείχειν   ποτὶ φῶτα κακόν. Πιστὸν γὰρ
[1, 56]   πολυδάπανοι, καὶ νικῶντες ἐπιζήμιοι καὶ  στεφανοῦνται   κατὰ τῆς πατρίδος μᾶλλον
[1, 73]   κότινον. Εἰ δ' πατὴρ  στεφανοῦχον   ἰδὼν τέκνον ἤμυσεν ἡσθείς, οὐ
[1, 46]   ζημιοῦσθαι, οὗτος μαίνεσθαι προσποιησάμενος καὶ  στεφανωσάμενος   εἰσέπαισεν εἰς τὴν ἀγοράν· ἔνθα
[1, 48]   ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας-  στῆσε   δ' ἄγων ἵν' Ἀθηναίων ἵσταντο
[1, 103]   δ' ἔτι μῦθον ἄκραντον ἐνὶ  στομάτεσσιν   ἔχοντα πτηνὸς ἐς ἀθανάτους ἥρπασεν
[1, 78]   Πιστὸν γὰρ οὐδὲν γλῶσσα διὰ  στόματος   λαλεῖ διχόμυθον ἔχουσα καρδίῃ νόημα.
[1, 50]   ἔθηκε τὰ ὅπλα πρὸ τοῦ  στρατηγείου   καὶ εἰπών, πατρίς, βεβοήθηκά
[1, 65]   Ἐγὼ δὴ θέμενος πρὸ τοῦ  στρατηγείου   τὰ ὅπλα εἶπον τῶν μὲν
[1, 83]   δύο ἡμιόνους ἐξελάσαι εἰς τὸ  στρατόπεδον·   τὸν δὲ συνιδόντα καταπλαγῆναι τὸ>
[1, 106]   γνώμῃ τοι γενέσθαι. ~ΜΥΣΩΝ Μύσων  Στρύμωνος,   ὥς φησι Σωσικράτης Ἕρμιππον παρατιθέμενος,
[1, 34]   αὐτῷ ἀνοιμώξαντι φάναι τὴν γραῦν·  σὺ   γάρ, Θαλῆ, τὰ ἐν
[1, 64]   Ἐπαγγέλλεις μοι πολλούς τοι ἐπιβουλεύειν.  Σὺ   δὲ εἰ μὲν μέλλεις ἐκποδὼν
[1, 44]   καὶ Βίης ἥκειν ἐς Πριήνην·  σὺ   δὲ εἰ προσηνέστερόν τοι τὸ
[1, 122]   ἐς σὲ τὴν γραφὴν ἐνέγκαι.  Σὺ   δὲ ἢν δοκιμώσῃς σὺν τοῖς
[1, 68]   μὲν γὰρ ἐπίσταμαι, εἶπεν, ἀδικεῖσθαι,  σὺ   δὲ οὔ. Γέγονε δὲ ἔφορος
[1, 100]   τι μευ ἀκούσειεν ἴδοι.  Σὺ   δὲ ποίει οὕτως, ἤν γ'
[1, 104]   ἐμοῦ μὲν ὄνειδος πατρίς,  σὺ   δὲ τῆς πατρίδος. ~Ἑρωτηθεὶς τί
[1, 53]   περὶ ἀνθρώπους· ἀλλὰ καθότι  σὺ   διέθηκας τοὺς θεσμοὺς Ἀθηναίοις, ἐπιτρέπω
[1, 80]   οἰκίον ἤγετο νύμφην, οὕτω καὶ  σύ,   Δίων, τὴν κατὰ σαυτὸν ἔλα.
[1, 64]   οὐδεὶς ἔτι τοι δεινός, μηδὲ  σὺ   ἐκποδών τινα ποιοῦ. Σόλων Ἐπιμενίδῃ.
[1, 64]   Ἀθηναίους ἐπιπολὺ ὀνήσειν ἔμελλον, οὔτε  σὺ   καθήρας τὴν πόλιν ὤνησας. Τό
[1, 44]   καὶ Σόλων, ἢν ἐπιτρέπῃς.  ~Σὺ   μέντοι χωροφιλέων ὀλίγα φοιτέεις ἐς
[1, 35]   τὸν θάνατον διαφέρειν τοῦ ζῆν.  Σὺ   οὖν, ἔφη τις, διὰ τί
[1, 67]   ἀξιώσας, νῦν ἐπανελθὼν ἀρεσκοίμην οἷς  σὺ   πράσσεις. Σόλων Κροίσῳ. Ἄγαμαί σε
[1, 92]   λάβῃς, φησί, δεσπότας κτήσῃ τοὺς  συγγενέας.   ~Μὴ ἐπιγελᾶν τοῖς σκωπτομένοις· ἀπεχθήσεσθαι
[1, 49]   εἵλετο, ἀλλὰ καὶ Πεισίστρατον τὸν  συγγενῆ,   καθά φησι Σωσικράτης, προαισθόμενος τὸ
[1, 76]   Πιττακῷ, μαθόντα καὶ ἀπολύσαντα εἰπεῖν,  Συγγνώμη   μετανοίας κρείσσων. Ἡράκλειτος δέ φησιν,
[1, 76]   ὑποχείριον λαβόντα καὶ ἀπολύσαντα φάναι,  Συγγνώμη   τιμωρίας κρείσσων. Νόμους δὲ ἔθηκε·
[1, 23]   θεωρίας. Καὶ κατά τινας μὲν  σύγγραμμα   κατέλιπεν οὐδέν· γὰρ εἰς
[1, 112]   Περὶ ὁμωνύμων ποιητῶν τε καὶ  συγγραφέων   διελέγχειν πειρᾶται τὴν ἐπιστολὴν ὡς
[1, 100]   ποινὰς ἔτισα τὶν τᾷ θυγατρί,  συγκατακαύσαις   αὐτᾷ τὰ πασᾶν Κορινθιᾶν εἵματα.
[1, 60]   ἀποδοκίμαζε. Ἄρχε πρῶτον μαθὼν ἄρχεσθαι.  Συμβούλευε   μὴ τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ
[1, 92]   ἀδικίαν φεύγειν· πόλει τὰ βέλτιστα  συμβουλεύειν·   ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν·
[1, 79]   οὖν σοφὸν λέγεταί ποτε νεανίσκῳ  συμβουλευομένῳ   περὶ γάμου ταῦτα εἰπεῖν,
[1, 116]   εἰς Μεσσήνην τῷ ξένῳ Περιλάῳ  συμβουλεῦσαι   ἐξοικῆσαι μετὰ τῶν οἰκείων· καὶ
[1, 46]   καὶ ψηφισαμένων εἴ τις ἔτι  συμβουλεύσοι   περὶ Σαλαμῖνος μάχεσθαι, θανάτῳ ζημιοῦσθαι,
[1, 25]   γοῦν πέμψαντος πρὸς Μιλησίους ἐπὶ  συμμαχίᾳ   ἐκώλυσεν· ὅπερ Κύρου κρατήσαντος ἔσωσε
[1, 111]   οὐ προσήκατο· φιλίαν δὲ καὶ  συμμαχίαν   ἐποιήσατο Κνωσίων καὶ Ἀθηναίων. Καὶ
[1, 56]   ὡς Κυνέγειρος, ὡς Καλλίμαχος, ὡς  σύμπαντες   οἱ Μαραθωνομάχαι· ἔτι δ' Ἁρμόδιος
[1, 52]   μὲν ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι βαίνει,  σύμπασιν   δ' ὑμῖν κοῦφος ἔνεστι νόος.
[1, 86]   χεῖρον, ἔφη, μεταβολὴν εὐγενῶς ἐνεγκεῖν.  Συμπλέων   ποτὲ ἀσεβέσι, χειμαζομένης τῆς νεὼς
[1, 69]   γλώττης κρατεῖν, καὶ μάλιστα ἐν  συμποσίῳ.   Μὴ κακολογεῖν τοὺς πλησίον· εἰ
[1, 86]   τὸ δὲ λέγειν δύνασθαι τὰ  συμφέροντα   τῇ πατρίδι ψυχῆς ἴδιον καὶ
[1, 110]   καὶ Κτησίβιον, καὶ λυθῆναι τὴν  συμφοράν.   ~Ἀθηναῖοι δὲ τάλαντον ἐψηφίσαντο δοῦναι
[1, 80]   Τί λώϊον; Εἰ δ' ἄγε  σύν   μοι βούλευσον, ποτέρην εἰς ὑμέναιον
[1, 22]   δὲ ἐν Μιλήτῳ, ὅτε ἦλθε  σὺν   Νείλεῳ ἐκπεσόντι Φοινίκης· ὡς δ'
[1, 32]   τε εἰς Μενέλαον ἐλθεῖν καὶ  σὺν   τῇ Ἑλένῃ ἁρπασθέντα ὑπ' Ἀλεξάνδρου
[1, 122]   ἐνέγκαι. Σὺ δὲ ἢν δοκιμώσῃς  σὺν   τοῖς ἄλλοις σοφοῖς, οὕτω μιν
[1, 106]   κώμης τινὸς Οἰταϊκῆς Λακωνικῆς,  σὺν   τοῖς ἑπτὰ καταριθμεῖται. Φασὶ δὲ
[1, 44]   πάντας αἰσυμνήτας ἀλλὰ τέρποι' ἂν  σὺν   τοῖς ἑτάροις ἡμῖν καταβιούς. Ἐπέστειλε
[1, 58]   νέαν ἐκάλεσεν. Καὶ πρῶτος τὴν  συναγωγὴν   τῶν ἐννέα ἀρχόντων ἐποίησεν εἰς
[1, 27]   εἰς Αἴγυπτον ἐλθὼν τοῖς ἱερεῦσι  συνδιέτριψεν.   δὲ Ἱερώνυμος καὶ ἐκμετρῆσαί
[1, 27]   παρατηρήσαντα ὅτε ἡμῖν ἰσομεγέθεις εἰσίν.  Συνεβίω   δὲ καὶ Θρασυβούλῳ τῷ Μιλησίων
[1, 92]   εἰσέλθῃ πάλιν, ζητείτω τί ἔπραξε.  Συνεβούλευέ   τε εὖ τὸ σῶμα ἀσκεῖν·
[1, 87]   τοὺς γὰρ πλείστους εἶναι κακούς.  Συνεβούλευέ   τε ὧδε· Βραδέως ἐγχείρει τοῖς
[1, 72]   γὰρ φυγὰς ὢν Λακεδαιμονίων Ξέρξῃ  συνεβούλευσε   τὰς ναῦς συνέχειν ἐν τῇ
[1, 68]   Ὀλυμπίᾳ, τῶν λεβήτων αὐτομάτων ζεσάντων,  συνεβούλευσεν   μὴ γῆμαι, ἤ, εἰ
[1, 60]   ταῦτα φῦναι. Τοῖς τε ἀνθρώποις  συνεβούλευσεν,   ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τῷ
[1, 112]   Κόλχους ἀπόπλουν ἔπη ἑξακισχίλια πεντακόσια.  ~Συνέγραψε   δὲ καὶ καταλογάδην περὶ θυσιῶν
[1, 23]   Κατά τινας δὲ μόνα δύο  συνέγραψε,   Περὶ τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ
[1, 119]   Συρίου τό τε βιβλίον  συνέγραψεν,   οὗ ἀρχή· Ζὰς μὲν
[1, 74]   Ἀθηναίων δὲ Φρύνων παγκρατιαστὴς Ὀλυμπιονίκης.  Συνέθετο   δὴ μονομαχῆσαι πρὸς αὐτόν· καὶ
[1, 71]   ἤδη ὄντα εἰπεῖν ὡς οὐδὲν  συνειδείη   ἄνομον ἑαυτῷ ἐν τῷ βίῳ·
[1, 26]   ἐμισθώσατο τὰ ἐλαιουργεῖα καὶ πάμπλειστα  συνεῖλε   χρήματα. ~Ἀρχὴν δὲ τῶν πάντων
[1, 58]   ἐννέα ἀρχόντων ἐποίησεν εἰς τὸ  συνειπεῖν,   ὡς Ἀπολλόδωρός φησιν ἐν δευτέρῳ
[1, 40]   ἐν Κορίνθῳ καὶ ἐν Δελφοῖς  συνελθεῖν   αὐτούς. ~Διαφωνοῦνται δὲ καὶ αἱ
[1, 55]   τὸν ἡταιρηκότα εἴργειν τοῦ βήματος.  Συνέστειλε   δὲ καὶ τὰς τιμὰς τῶν
[1, 117]   ταῦτα. Φησὶ δ' Ἕρμιππος πολέμου  συνεστῶτος   Ἐφεσίοις καὶ Μάγνησι βουλόμενον τοὺς
[1, 94]   καὶ Λυκόφρονα· τὸν μὲν νεώτερον  συνετόν,   τὸν δὲ πρεσβύτερον ἄφρονα. Χρόνῳ
[1, 40]   οὔτε φιλοσόφους φησὶν αὐτοὺς γεγονέναι,  συνετοὺς   δέ τινας καὶ νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος
[1, 78]   Γῆ· ἄπιστον, Θάλασσα. ~Ἕλεγέ τε  συνετῶν   μὲν ἀνδρῶν, πρὶν γενέσθαι τὰ
[1, 72]   Λακεδαιμονίων Ξέρξῃ συνεβούλευσε τὰς ναῦς  συνέχειν   ἐν τῇ νήσῳ· κἂν ἑαλώκει
[1, 45]   δὴ ταλάντων ὀφειλομένων αὑτῷ πατρῴων  συνεχώρησε   πρῶτος καὶ τοὺς λοιποὺς τὸ
[1, 96]   ἐρασθεῖσα μήτηρ αὐτοῦ Κράτεια  συνῆν   αὐτῷ λάθρα· καὶ ὃς ἥδετο.
[1, 32]   δοῦναι τῷ σοφωτάτῳ· καὶ ἀμφότεροι  συνῄνεσαν   Θαλῇ. δὲ μετὰ τὴν
[1, 80]   μείζονος οἴκου δράξασθαι, παίδων κληδόνα  συνθέμενος.   Τὴν δ' ὀλίγην ὡς κεῖνος
[1, 83]   εἰς τὸ στρατόπεδον· τὸν δὲ  συνιδόντα   καταπλαγῆναι τὸ> μέχρι καὶ ἀλόγων
[1, 56]   Τρίβωνες ἐκλιπόντες οἴχονται κρόκας. Ὅπερ  συνιδὼν   Σόλων μετρίως αὐτοὺς ἀπεδέξατο.
[1, 49]   τῶν τὴν ἀπάτην Πεισιστράτου μὴ  συνιέντων,   ἀνδρειότερος δὲ τῶν ἐπισταμένων μέν,
[1, 56]   τῇ τῶν ὀρφανῶν μητρὶ μὴ  συνοικεῖν,   μηδ' ἐπιτροπεύειν, εἰς ὃν
[1, 91]   ἄχαρις γινέσθω. Ἔφη δὲ δεῖν  συνοικίζειν   τὰς θυγατέρας, παρθένους μὲν τὴν
[1, 81]   ὡς ἀνδρὶ ξείνῳ γενοίμην τοι  συνόμιλος.   ~ΒΙΑΣ. Βίας Τευτάμου Πριηνεύς, προκεκριμένος
[1, 46]   ἀνέγνω διὰ τοῦ κήρυκος τὰ  συντείνοντα   περὶ Σαλαμῖνος ἐλεγεῖα καὶ παρώρμησεν
[1, 108]   ἕνεκα τῶν λόγων τὰ πράγματα  συντελεῖσθαι,   ἀλλ' ἕνεκα τῶν πραγμάτων τοὺς
[1, 51]   ἐγένετο ἐν Κιλικίᾳ, καὶ πόλιν  συνῴκισεν   ἣν ἀφ' ἑαυτοῦ Σόλους ἐκάλεσεν·
[1, 40]   καὶ νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος δὲ  Συρακούσιος   ὁμιλίαν αὐτῶν ἀναγέγραφε παρὰ Κυψέλῳ,
[1, 116]   περὶ Ῥόδου. ~ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ. Φερεκύδης Βάβυος  Σύριος,   καθά φησιν Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς,
[1, 119]   Ἀθηναῖον, γενεαλόγον. Σώζεται δὲ τοῦ  Συρίου   τό τε βιβλίον συνέγραψεν,
[1, 119]   Ἐφέσιός φησι δύο γεγονέναι Φερεκύδας  Συρίους,   τὸν μὲν ἀστρολόγον, τὸν δὲ
[1, 43]   κελεύῃς, παρὰ σὲ ἀφίξομαι ἐς  Σῦρον.   γὰρ ἂν φρενήρεες εἴημεν
[1, 120]   κλεινὸν Φερεκύδην ὃν τίκτει ποτὲ  Σύρος   ~ἐς φθεῖρας λόγος ἐστὶν ἀλλάξαι
[1, 119]   Σώζεται δὲ καὶ ἡλιοτρόπιον ἐν  Σύρῳ   τῇ νήσῳ. Φησὶ δὲ Δοῦρις
[1, 109]   καθά φησι Θεόπομπος καὶ ἄλλοι  συχνοί,   πατρὸς μὲν ἦν Φαιστίου, οἱ
[1, 73]   δὲ δοκέω καὶ τὰ οἰκῇα  σφαλερὰ   ἦμεν ἀνδρὶ μονάρχῳ, καὶ τῆνον
[1, 81]   ἦν Δράκοντος ἀδελφὴ τοῦ Πενθίλου,  σφόδρα   κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ. Τοῦτον Ἀλκαῖος σαράποδα
[1, 57]   τελευτησάντων. ~Κἀκεῖνο· δακτυλιογλύφῳ μὴ ἐξεῖναι  σφραγῖδα   φυλάττειν τοῦ πραθέντος δακτυλίου· καὶ
[1, 58]   μεῖζον, διακόψαν οἴχεσθαι. Ἔφασκέ τε  σφραγίζεσθαι   τὸν μὲν λόγον σιγῇ, τὴν
[1, 94]   ἀδελφῆς δὲ Ἀριστοδήμου θυγατέρα, οἳ  σχεδὸν   πάσης Ἀρκαδίας ἐπῆρξαν, ὥς φησιν
[1, 119]   υἱὸν Βάβυος, καὶ Πυθαγόραν  σχολάσαι.   Ἐρατοσθένης δ' ἕνα μόνον, καὶ
[1, 69]   Τὸ τὰ ἀπόρρητα σιωπῆσαι, καὶ  σχολὴν   εὖ διαθέσθαι, καὶ ἀδικούμενον δύνασθαι
[1, 119]   αὐτῇ Ζὰς γῆν γέρας διδοῖ.  Σώζεται   δὲ καὶ ἡλιοτρόπιον ἐν Σύρῳ
[1, 119]   μόνον, καὶ ἕτερον Ἀθηναῖον, γενεαλόγον.  Σώζεται   δὲ τοῦ Συρίου τό τε
[1, 102]   τὸν λόγον ἐκ τῆς Ἑλλάδος  σωθῆναι,   διὰ δὲ τὸν φθόνον ἐν
[1, 33]   τὸ λεγόμενον ὑπό τινων περὶ  Σωκράτους.   Ἔφασκε γάρ, φασί, τριῶν τούτων
[1, 92]   ἔπραξε. Συνεβούλευέ τε εὖ τὸ  σῶμα   ἀσκεῖν· φιλήκοον εἶναι μᾶλλον
[1, 115]   αὐτὸν ἐκάλουν Κρῆτες· καὶ τὸ  σῶμα   αὐτοῦ φυλάττουσι Λακεδαιμόνιοι παρ' ἑαυτοῖς
[1, 63]   ἐπιγράμμασι καὶ μέλεσιν, ἔχον οὕτως·  Σῶμα   μὲν ἦρε Σόλωνος ἐν ἀλλοδαπῇ
[1, 37]   ~Τίς εὐδαίμων, τὸ μὲν  σῶμα   ὑγιής, τὴν δὲ ψυχὴν εὔπορος,
[1, 45]   καὶ κτημάτων. Καὶ γὰρ ἐπὶ  σώμασιν   ἐδανείζοντο καὶ πολλοὶ δι' ἀπορίαν
[1, 45]   Ἀθηναίοις· τὸ δὲ ἦν λύτρωσις  σωμάτων   τε καὶ κτημάτων. Καὶ γὰρ
[1, 83]   καὶ εἰσέπεμψεν ἄγγελον. Βίας δὲ  σωροὺς   ψάμμου χέας καὶ ἄνωθεν σῖτον
[1, 115]   κατά τι λόγιον, ὥς φησι  Σωσίβιος   Λάκων. Γεγόνασι δὲ καὶ
[1, 107]   Λακωνικῆς, ὅθεν εἶναι τὸν Μύσωνα.  Σωσικράτης   δ' ἐν Διαδοχαῖς, ἀπὸ μὲν
[1, 95]   ἐτελεύτησεν, ἤδη γεγονὼς ἔτη ὀγδοήκοντα.  Σωσικράτης   δέ φησι πρότερον Κροίσου τελευτῆσαι
[1, 75]   ἀνῆκεν, ἥτις νῦν Πιττάκειος καλεῖται.  Σωσικράτης   δέ φησιν ὅτι ὀλίγον ἀποτεμόμενος
[1, 101]   Σκυθῶν ῥῆσιν. Λέγει δὲ αὐτὸν  Σωσικράτης   ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας κατὰ τὴν
[1, 106]   ~ΜΥΣΩΝ Μύσων Στρύμωνος, ὥς φησι  Σωσικράτης   Ἕρμιππον παρατιθέμενος, τὸ γένος Χηνεύς,
[1, 68]   γενέσθαι- ἐπὶ Εὐθυδήμου, ὥς φησι  Σωσικράτης.   Καὶ πρῶτος εἰσηγήσατο ἐφόρους τοῖς
[1, 62]   ἔτει ἦρξεν Ἀθήνησι, καθά φησι  Σωσικράτης·   ὅτε καὶ τίθησι τοὺς νόμους.
[1, 49]   Πεισίστρατον τὸν συγγενῆ, καθά φησι  Σωσικράτης,   προαισθόμενος τὸ ἐφ' ἑαυτῷ διεκώλυσεν.
[1, 38]   ἐτῶν ἑβδομήκοντα ὀκτώ, {ἤ, ὡς  Σωσικράτης   φησίν, ἐνενήκοντα} τελευτῆσαι γὰρ ἐπὶ
[1, 98]   Ὀλυμπιάδα, καὶ ἐτυράννησεν ἔτη τετταράκοντα.  Σωτίων   δὲ καὶ Ἡρακλείδης καὶ Παμφίλη
[1, 107]   Μύσων ὃν Ὡπόλλων ἀνεῖπεν ἀνδρῶν  σωφρονέστατον   πάντων. Ἀριστόξενος δέ φησιν ἐν
[1, 78]   ἀλλὰ μηδὲ ἐχθρόν. Εὐσέβειαν ἀσκεῖν.  Σωφροσύνην   φιλεῖν. Ἀλήθειαν ἔχειν, πίστιν, ἐμπειρίαν,




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 19/07/2007