HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  470 formes différentes pour 827 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 74]   μὲν αὐτός, Ἀθηναίων δὲ Φρύνων  παγκρατιαστὴς   Ὀλυμπιονίκης. Συνέθετο δὴ μονομαχῆσαι πρὸς
[1, 110]   λευκὰ ἤγαγε πρὸς τὸν Ἄρειον  πάγον.   Κἀκεῖθεν εἴασεν ἰέναι οἷ βούλοιντο,
[1, 113]   φίλοι, δειμαίνω μή τι δεινὸν  πάθῃς.   ~Καὶ οὗτος μὲν ὧδε. Φησὶ
[1, 94]   ἃς ὕστερον ἔκαυσε. Τόν τε  παῖδα   ἀπεκήρυξεν εἰς Κέρκυραν λυπούμενον ἐπὶ
[1, 63]   τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν, ἐπειδὴ δακρύει τὸν  παῖδα   τελευτήσαντα, ὃν ἡμεῖς οὐ παρειλήφαμεν,
[1, 80]   ἀνήρετο Πιττακὸν οὕτω τὸν Μυτιληναῖον,  παῖδα   τὸν Ὑρράδιον· ἄττα γέρον, δοιός
[1, 81]   μὴ ὀρεὶς πέπεισμαι τὸν Ἀλυάττεω  παῖδα   τῶν βασιλήων πολυχρυσότατον πέλειν. Οὐδέν
[1, 68]   εἰ ἔχοι γυναῖκα, ἐκπέμψαι καὶ  παῖδας   ἀπείπασθαι. ~Φασὶ δ' αὐτὸν καὶ
[1, 95]   διεχρήσαντο. Ὅθεν ὀργισθεὶς ἔπεμψε τοὺς  παῖδας   αὐτῶν πρὸς Ἀλυάττην ἐπ' ἐκτομῇ·
[1, 94]   Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ ἀρχῆς,  παῖδας   ἐξ αὐτῆς ἐποίησε δύο, Κύψελον
[1, 113]   τὰν πόλιν, οὐ μὰν ἐς  παῖδας   τήνω ἔλπομαι τὸ κράτος ἵξεσθαι·
[1, 91]   παῖδες δυοκαίδεκα. Τῶν δὲ ἑκάστῳ  παῖδες   δὶς τριάκοντα διάνδιχα εἶδος ἔχουσαι·
[1, 91]   αἴνιγμα τοῖον· ~Εἷς πατήρ,  παῖδες   δυοκαίδεκα. Τῶν δὲ ἑκάστῳ παῖδες
[1, 80]   θοὰς βέμβικας ἔχοντες ἔστρεφον εὐρείῃ  παῖδες   ἐνὶ τριόδῳ. Κείνων ἔρχεο, φησί,
[1, 92]   κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν· τέκνα  παιδεύειν·   ἐχθρὰν διαλύειν. Γυναικὶ μὴ φιλοφρονεῖσθαι,
[1, 91]   φρονεῖν γυναῖκας· ὑποδεικνὺς ὅτι δεῖ  παιδεύεσθαι   καὶ τὰς παρθένους. Ἔλεγέ τε
[1, 55]   τοὺς υἱοὺς δημοσίᾳ τρέφεσθαι καὶ  παιδεύεσθαι.   ~Ὅθεν καὶ ἐζήλουν πολλοὶ καλοὶ
[1, 100]   ἄγος· τὺ δὲ ἑκὼν τῷ  παιδί   με ἄπο θυμοῦ ποιήσαις ἀδικεῖς.
[1, 94]   τυράννου καὶ Ἐρισθενείας τῆς Ἀριστοκράτους  παιδός,   ἀδελφῆς δὲ Ἀριστοδήμου θυγατέρα, οἳ
[1, 85]   δίκην ἑτάρου τινός· εἶτ' ἀποκλινθεὶς  παιδὸς   ἐς ἀγκαλίδας μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον.
[1, 100]   ὦν παῦσον τὰν ἀπήνειαν τῶ  παιδός,   ἐγὼν τὺ ἀμυνοῦμαι. Καὶ
[1, 80]   ξεῖνος ἐφείσατο μείζονος οἴκου δράξασθαι,  παίδων   κληδόνα συνθέμενος. Τὴν δ' ὀλίγην
[1, 29]   περιενεγκὼν τὴν φιάλην τοῦ Βαθυκλέους  παῖς   Θυρίων ἐκαλεῖτο, καθά φησιν Ἔλευσις
[1, 100]   τοὺς ὑπερφυέας τῶν ἀσταχύων ῥάβδῳ  παίων   ἀπεθέριζον, ὁμαρτέοντος ἐκείνου. Καί σοι
[1, 96]   δὲ Ἀρίστιππος ἐν πρώτῳ Περὶ  παλαιᾶς   τρυφῆς περὶ αὐτοῦ τάδε, ὡς
[1, 90]   ἥσσω· λίθον δὲ καὶ βρότεοι  παλάμαι   θραύοντι· μωροῦ φωτὸς ἅδε βουλά.
[1, 92]   μέλλει πράσσειν· καὶ ὅταν εἰσέλθῃ  πάλιν,   ζητείτω τί ἔπραξε. Συνεβούλευέ τε
[1, 109]   καὶ παρ' ἑτέρῳ τὴν κτῆσιν,  πάλιν   ἧκεν εἰς ἄστυ διαπορούμενος. Κἀκεῖ
[1, 28]   δὴ Θαλῇ καὶ κατὰ περίοδον  πάλιν   Θαλῇ· ~ὁ δὲ τῷ Διδυμεῖ
[1, 96]   τούτων τέτταρας, καὶ ἀνελόντας θάψαι·  πάλιν   τε κατὰ τούτων πλείονας. Καὶ
[1, 94]   ἔγκυον οὖσαν ἀπέκτεινε, πεισθεὶς διαβολαῖς  παλλακίδων,   ἃς ὕστερον ἔκαυσε. Τόν τε
[1, 63]   ἡμέτερον ἐπίγραμμα ἐν τῇ προειρημένῃ  Παμμέτρῳ,   ἔνθα καὶ περὶ πάντων τῶν
[1, 39]   τῷ πρώτῳ τῶν Ἐπιγραμμάτων  Παμμέτρῳ   τόδε τὸ ἐπίγραμμα· Γυμνικὸν αὖ
[1, 26]   προνοήσας ἐμισθώσατο τὰ ἐλαιουργεῖα καὶ  πάμπλειστα   συνεῖλε χρήματα. ~Ἀρχὴν δὲ τῶν
[1, 72]   νῆσον, φρουρὸν ἐγκατέστησεν Ἀθηναίων, καὶ  πάμπολλα   τοὺς Λακεδαιμονίους κακὰ διέθηκε. Βραχυλόγος
[1, 68]   κατὰ τὴν πεντηκοστὴν ἕκτην Ὀλυμπιάδα.  Παμφίλη   δέ φησι κατὰ τὴν ἕκτην,
[1, 76]   ἄπαιδος γὰρ τἀδελφοῦ τελευτήσαντος κεκληρονομηκέναι.  ~Παμφίλη   δέ φησιν ἐν τῷ δευτέρῳ
[1, 98]   Σωτίων δὲ καὶ Ἡρακλείδης καὶ  Παμφίλη   ἐν τῷ πέμπτῳ τῶν Ὑπομνημάτων
[1, 24]   τε Αἰγυπτίων γεωμετρεῖν μαθόντα φησὶ  Παμφίλη   πρῶτον καταγράψαι κύκλου τὸ τρίγωνον
[1, 90]   Φέρεται δ' αὐτοῦ ἐν τοῖς  Παμφίλης   Ὑπομνήμασι. Καὶ αἴνιγμα τοῖον· ~Εἷς
[1, 41]   ἕξ, ὧν ἐκλέξασθαι τρεῖς, Ἀριστόδημον,  Πάμφυλον,   Χίλωνα Λακεδαιμόνιον, Κλεόβουλον, Ἀνάχαρσιν, Περίανδρον.
[1, 80]   ὅπλον, ἀείρας, ἤνιδε, κεῖνοί σοι  πᾶν   ἐρέουσιν ἔπος. Οἱ δ' ἄρ'
[1, 99]   φησιν. Τούτου ἐστί· Μελέτη τὸ  πᾶν.   Ἤθελε δὲ καὶ τὸν Ἰσθμὸν
[1, 72]   αὐτὸν πάντες οἱ κατὰ τὴν  πανήγυριν   ἐντιμότατα παρέπεμψαν. Ἔστι δὲ καὶ
[1, 40]   Φασὶ δέ τινες καὶ ἐν  Πανιωνίῳ   καὶ ἐν Κορίνθῳ καὶ ἐν
[1, 96]   ἐπιχώριον κεκοσμημένας ἰδὼν τὰς γυναῖκας  πάντα   ἀφείλετο τὸν κόσμον, καὶ ἔπεμψε
[1, 109]   εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ μετεσκευασμένα  πάντα   καταλαβὼν καὶ παρ' ἑτέρῳ τὴν
[1, 35]   πάντων. Σοφώτατον χρόνος· ἀνευρίσκει γὰρ  πάντα.   Οὐδὲν ἔφη τὸν θάνατον διαφέρειν
[1, 41]   τάδ' ἔλεξε· μηδὲν ἄγαν· καιρῷ  πάντα   πρόσεστι καλά. Στασιάζεται δὲ καὶ
[1, 44]   καὶ Μιλήσιοι τυραννεόμεθα- ἐχθαίρεις γὰρ  πάντας   αἰσυμνήτας ἀλλὰ τέρποι' ἂν σὺν
[1, 103]   Ἀνάχαρσις ὅτ' ἤλυθε, πολλὰ πλανηθεὶς  πάντας   ἔπειθε βιοῦν ἤθεσιν Ἑλλαδικοῖς. Τὸν
[1, 40]   τοῖς ἑπτά. Ἀναξιμένης δέ φησι  πάντας   ἐπιθέσθαι ποιητικῇ· δὲ Δικαίαρχος
[1, 72]   καὶ ἀσθενείᾳ πολυετίας. Καὶ αὐτὸν  πάντες   οἱ κατὰ τὴν πανήγυριν ἐντιμότατα
[1, 93]   τιν ἔασιν ἕταροι καὶ οἶκος  πάντη·   φαμὶ δὲ ἐγὼν ποτανεστάταν ἐσεῖσθαι
[1, 63]   πάντων τῶν τελευτησάντων ἐλλογίμων διείλεγμαι  παντὶ   μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ, ἐπιγράμμασι καὶ
[1, 55]   Καὶ ἀργὸς ὑπεύθυνος ἔστω  παντὶ   τῷ βουλομένῳ γράφεσθαι. Λυσίας δ'
[1, 51]   ὅτι κοσμήσας ἑαυτὸν Κροῖσος  παντοδαπῶς   καὶ καθίσας εἰς τὸν θρόνον
[1, 70]   ἅπαξ ἐλύπησε, τὸ δὲ διὰ  παντός.   Ἀτυχοῦντι μὴ ἐπιγελᾶν. Ἰσχυρὸν ὄντα
[1, 35]   γὰρ χωρεῖ. Τάχιστον νοῦς· διὰ  παντὸς   γὰρ τρέχει. Ἰσχυρότατον ἀνάγκη· κρατεῖ
[1, 67]   τὴν Ἀθηνᾶν, εἰ μὴ περὶ  παντός   μοι ἦν οἰκεῖν ἐν δημοκρατίᾳ,
[1, 75]   ἀποτεμόμενος ἔφη τὸ ἥμισυ τοῦ  παντὸς   πλεῖον εἶναι. Ἀλλὰ καὶ Κροίσου
[1, 120]   Πυθαγόρης ἐτύμως σοφὸς περὶ  πάντων   ἀνθρώπων γνώμας εἶδε καὶ ἐξέμαθεν.
[1, 107]   ὃν Ὡπόλλων ἀνεῖπεν ἀνδρῶν σωφρονέστατον  πάντων.   Ἀριστόξενος δέ φησιν ἐν τοῖς
[1, 34]   Μίλητος Ἰὰς θρέψασ' ἀνέδειξεν ἀστρολόγον  πάντων   πρεσβύτατον σοφίῃ. ~Τῶν τε ᾀδομένων
[1, 28]   πέρι Φοῖβον ἐρωτᾷς; Τίς σοφίῃ  πάντων   πρῶτος, τούτου τρίποδ' αὐδῶ. Διδοῦσιν
[1, 35]   τρέχει. Ἰσχυρότατον ἀνάγκη· κρατεῖ γὰρ  πάντων.   Σοφώτατον χρόνος· ἀνευρίσκει γὰρ πάντα.
[1, 67]   ἑκάτερος γιγνώσκει. ~Καὶ σὲ φημὶ  πάντων   τυράννων εἶναι βέλτιστον. Ἐπανήκειν δέ
[1, 63]   προειρημένῃ Παμμέτρῳ, ἔνθα καὶ περὶ  πάντων   τῶν τελευτησάντων ἐλλογίμων διείλεγμαι παντὶ
[1, 27]   συνεῖλε χρήματα. ~Ἀρχὴν δὲ τῶν  πάντων   ὕδωρ ὑπεστήσατο, καὶ τὸν κόσμον
[1, 87]   φίλων· τῶν μὲν γὰρ φίλων  πάντως   ἐχθρὸν ἔσεσθαι τὸν ἕτερον, τῶν
[1, 64]   τῆς αἰτίας ἀπαλλαγῇς. Εἰ δὲ  πάντως   τυραννητέον, φροντίζειν ὅπως τὴν ἀλλοδαπὴν
[1, 38]   ζωγράφος Σικυώνιος, μεγαλοφυής· τρίτος ἀρχαῖος  πάνυ,   κατὰ Ἡσίοδον καὶ Ὅμηρον καὶ
[1, 114]   γεγονέναι. Ἰδόντα γοῦν τὴν Μουνιχίαν  παρ'   Ἀθηναίοις ἀγνοεῖν φάναι αὐτοὺς ὅσων
[1, 112]   ἔπη τετρακισχίλια. Ἱδρύσατο δὲ καὶ  παρ'   Ἀθηναίοις τὸ ἱερὸν τῶν Σεμνῶν
[1, 83]   πρὸς τὸν Βίαντα ἵνα ἥκοι  παρ'   αὐτόν, Ἐγὼ δέ, φησίν, Ἀλυάττῃ
[1, 115]   τὸ σῶμα αὐτοῦ φυλάττουσι Λακεδαιμόνιοι  παρ'   ἑαυτοῖς κατά τι λόγιον, ὥς
[1, 121]   μοῦνος, τοῦτο κελεύων· καὶ θνήσκει  παρ'   ἐκείνοις. Ἦν οὖν τοῦτ' ἄρ'
[1, 109]   ἤδη γέροντα ὄντα, πᾶσαν ἔμαθε  παρ'   ἐκείνου τὴν ἀλήθειαν. ~Γνωσθεὶς δὲ
[1, 99]   Ἤδη ὦν μὴ ὀκνεῖτε καὶ  παρ'   ἐμὲ φοιτῆν τὸν Κορίνθου τύραννον.
[1, 109]   καὶ μετεσκευασμένα πάντα καταλαβὼν καὶ  παρ'   ἑτέρῳ τὴν κτῆσιν, πάλιν ἧκεν
[1, 39]   τοῦτο Θάλητος ὅρη. Ἔστι καὶ  παρ'   ἡμῖν ἐς αὐτὸν ἐν τῷ
[1, 93]   Καὶ τοὶ ἕταροι δὲ ἑκάστοθεν  πὰρ   τὺ βασοῦνται. ~ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ. Περίανδρος Κυψέλου
[1, 73]   πρῶτος ἔφυ σοφίᾳ. Ἀπεφθέγξατο, Ἐγγύα,  πάρα   δ' ἄτα. Ἔστιν αὐτοῦ καὶ
[1, 40]   αὐτός φησι παρατυχεῖν· Ἔφορος δὲ  παρὰ   Κροίσῳ πλὴν Θαλοῦ. Φασὶ δέ
[1, 40]   Συρακούσιος ὁμιλίαν αὐτῶν ἀναγέγραφε  παρὰ   Κυψέλῳ, καὶ αὐτός φησι
[1, 28]   ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἄλλως ἱστορεῖ,  παρὰ   Λεανδρίου λαβὼν τοῦ Μιλησίου. Βαθυκλέα
[1, 28]   Ἰωνικούς τινας νεανίσκους βόλον ἀγοράσαι  παρὰ   Μιλησίων ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος δὲ τοῦ
[1, 114]   Δημήτριός τινας ἱστορεῖν ὡς λάβοι  παρὰ   Νυμφῶν ἔδεσμά τι καὶ φυλάττοι
[1, 105]   ἀπατᾶν καὶ πλεονεκτεῖν. Ὑπὸ μειρακίου  παρὰ   πότον ὑβρισθεὶς ἔφη, Μειράκιον, ἐὰν
[1, 43]   ὁτέων γράφεις· καὶ ἢν κελεύῃς,  παρὰ   σὲ ἀφίξομαι ἐς Σῦρον.
[1, 43]   ὅσοι ἱερέες τε καὶ ἀστρολόγοι,  παρὰ   σὲ δὲ μὴ πλώσαιμεν. Ἥξει
[1, 44]   ἄστυ, κεῖθι οἰκέειν, καὶ αὐτοὶ  παρὰ   σὲ οἰκήσομεν. ~ΣΟΛΩΝ. Σόλων Ἐξηκεστίδου
[1, 67]   καὶ ἴσα. Ἀφίξομαι δ' οὖν  παρὰ   σέ, σπεύδων τοι ξένος γενέσθαι.
[1, 122]   Νοῦσός με καταλελάβηκε δεδεγμένον τὰ  παρὰ   σέο γράμματα. Φθειρῶν ἔθυον πᾶς
[1, 67]   τὴν δίαιταν ἔχειν ἐν τῇ  παρὰ   σοὶ βασιλείᾳ Ἀθήνησι, τυραννοῦντος
[1, 24]   τῆς μαγνήτιδος καὶ τοῦ ἠλέκτρου.  Παρά   τε Αἰγυπτίων γεωμετρεῖν μαθόντα φησὶ
[1, 44]   ἁρμοδιώτατα ἐν Μιλήτῳ οἶκον ποιέεσθαι  παρὰ   τοῖς ἀποίκοις ὑμέων· καὶ γὰρ
[1, 110]   ἐκείνου τὴν ἀλήθειαν. ~Γνωσθεὶς δὲ  παρὰ   τοῖς Ἕλλησι θεοφιλέστατος εἶναι ὑπελήφθη.
[1, 103]   ἀηδίας. Θαυμάζειν δὲ ἔφη πῶς  παρὰ   τοῖς Ἕλλησιν ἀγωνίζονται μὲν οἱ
[1, 71]   φίλον τηρήσαι. Ἐνδοξότατος δὲ μάλιστα  παρὰ   τοῖς Ἕλλησιν ἐγένετο προειπὼν περὶ
[1, 101]   τοῖς Σκύθαις νομίμων καὶ τῶν  παρὰ   τοῖς Ἕλλησιν εἰς εὐτέλειαν βίου
[1, 104]   Καὶ τοῦτο ἔφη θαυμασιώτατον ἑωρακέναι  παρὰ   τοῖς Ἕλλησιν, ὅτι τὸν μὲν
[1, 101]   ἦν. Οὗτος ἐποίησε τῶν τε  παρὰ   τοῖς Σκύθαις νομίμων καὶ τῶν
[1, 59]   σιγὴν καιρῷ. ~Ἔλεγε δὲ τοὺς  παρὰ   τοῖς τυράννοις δυναμένους παραπλησίους εἶναι
[1, 118]   εἰπεῖν, Χροῒ δῆλα· καὶ τοὐντεῦθεν  παρὰ   τοῖς φιλολόγοις λέξις ἐπὶ
[1, 116]   λέγεται περὶ αὐτοῦ. Καὶ γὰρ  παρὰ   τὸν αἰγιαλὸν τῆς Σάμου περιπατοῦντα
[1, 99]   ὡς πέρυτι ἐγένετο ὑμῶν ἁλία  παρὰ   τὸν Λυδὸν ἐς Σάρδεις. Ἤδη
[1, 29]   τῶν Κροίσου τινὰ φίλων λαβεῖν  παρὰ   τοῦ βασιλέως ποτήριον χρυσοῦν, ὅπως
[1, 109]   εἶδος παραλλάσσων. Οὗτός ποτε πεμφθεὶς  παρὰ   τοῦ πατρὸς εἰς ἀγρὸν ἐπὶ
[1, 37]   γονεῦσιν, τοὺς αὐτοὺς προσδέχου καὶ  παρὰ   τῶν τέκνων. Τὸν Νεῖλον εἶπε
[1, 102]   φίλον ἐποιήσατο. Μετὰ χρόνον δὲ  παραγενόμενος   εἰς τὴν Σκυθίαν καὶ δοκῶν
[1, 118]   βίον τελευτῆσαι· ὅτε καὶ Πυθαγόρου  παραγενομένου   καὶ πυνθανομένου πῶς διακέοιτο, διαβαλόντα
[1, 41]   Δικαίαρχος δὲ τέσσαρας ὡμολογημένους ἡμῖν  παραδίδωσι,   Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακόν, Σόλωνα. Ἄλλους
[1, 68]   πρῶτος εἰσηγήσατο ἐφόρους τοῖς βασιλεῦσι  παραζευγνύναι·   Σάτυρος δὲ Λυκοῦργον. Οὗτος, ὥς
[1, 78]   Ἀτυχίαν μὴ ὀνειδίζειν, νέμεσιν αἰδόμενον.  Παρακαταθήκην   λαβόντα ἀποδοῦναι. Φίλον μὴ λέγειν
[1, 95]   γήρᾳ καθεστὼς μετεπέμπετο αὐτὸν ὅπως  παραλάβῃ   τὴν τυραννίδα· ὃν φθάσαντες οἱ
[1, 109]   καθέσει τῆς κόμης τὸ εἶδος  παραλλάσσων.   Οὗτός ποτε πεμφθεὶς παρὰ τοῦ
[1, 102]   Σκυθίαν καὶ δοκῶν τὰ νόμιμα  παραλύειν   τῆς πατρίδος πολὺς ὢν ἐν
[1, 58]   πεδιέων, ἀλλ' οὐδὲ μετὰ τῶν  παράλων   ἐτάχθη. Ἔλεγε δὲ τὸν μὲν
[1, 59]   τοὺς παρὰ τοῖς τυράννοις δυναμένους  παραπλησίους   εἶναι ταῖς ψήφοις ταῖς ἐπὶ
[1, 66]   τῶν ἐχθρῶν· καὶ φύλακας ἠξίου  παρασχεῖν   οἱ τετρακοσίους τοὺς νεωτάτους. Οἱ
[1, 27]   τὰς πυραμίδας ἐκ τῆς σκιᾶς,  παρατηρήσαντα   ὅτε ἡμῖν ἰσομεγέθεις εἰσίν. Συνεβίω
[1, 106]   Στρύμωνος, ὥς φησι Σωσικράτης Ἕρμιππον  παρατιθέμενος,   τὸ γένος Χηνεύς, ἀπὸ κώμης
[1, 38]   ἄνευ γεφύρας περᾶσαι, τὸ ῥεῖθρον  παρατρέψαντα.   Γεγόνασι δὲ καὶ ἄλλοι Θαλαῖ,
[1, 40]   Κυψέλῳ, καὶ αὐτός φησι  παρατυχεῖν·   Ἔφορος δὲ παρὰ Κροίσῳ πλὴν
[1, 30]   κριθῆναι δὲ Ἀριστόδημον Σπαρτιάτην, ὃν  παραχωρῆσαι   Χίλωνι. ~Μέμνηται τοῦ Ἀριστοδήμου καὶ
[1, 109]   κεκοιμῆσθαι. Ὡς δὲ οὐχ εὕρισκε,  παρεγένετο   εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ μετεσκευασμένα
[1, 101]   θεραπόντων τινὶ κελεῦσαι μηνῦσαι ὅτι  παρείη   πρὸς αὐτὸν Ἀνάχαρσις καὶ βούλοιτο
[1, 63]   παῖδα τελευτήσαντα, ὃν ἡμεῖς οὐ  παρειλήφαμεν,   πρὸς τὸν εἰπόντα, Ἀλλ' οὐδὲν
[1, 82]   Τῷ σοφῷ Σάτυρος μέν φησι  παρελθεῖν   τὰς κόρας οἱ δὲ τὸν
[1, 66]   εἶτα δὲ ἑαυτῷ τραύματα ποιήσας,  παρελθὼν   ἐφ' ἡλιαίαν ἐβόα φάμενος πεπονθέναι
[1, 53]   γὰρ ἐγὼ ὀμόσαντες Ἀθηναῖοι  παρέξειν   Κόδρῳ τε καὶ τῷ ἐκείνου
[1, 72]   οἱ κατὰ τὴν πανήγυριν ἐντιμότατα  παρέπεμψαν.   Ἔστι δὲ καὶ εἰς τοῦτον
[1, 101]   τὰ κατὰ πόλεμον ἔπη ὀκτακόσια.  Παρέσχε   δὲ καὶ ἀφορμὴν παροιμίας διὰ
[1, 66]   νεωτάτους. Οἱ δὲ ἀνηκουστήσαντές μου  παρέσχον   τοὺς ἄνδρας. Οὗτοι δὲ ἦσαν
[1, 26]   ἔλεγεν, οὐδέπω καιρός. Εἶτα, ἐπειδὴ  παρήβησεν   ἐγκειμένης, εἰπεῖν, οὐκέτι καιρός. Φησὶ
[1, 89]   Μίδᾳ τοῦτόν φασι ποιῆσαι· Χαλκῆ  παρθένος   εἰμί, Μίδα δ' ἐπὶ σήματι
[1, 91]   ὅτι δεῖ παιδεύεσθαι καὶ τὰς  παρθένους.   Ἔλεγέ τε τὸν φίλον δεῖν
[1, 91]   δὲ δεῖν συνοικίζειν τὰς θυγατέρας,  παρθένους   μὲν τὴν ἡλικίαν τὸ δὲ
[1, 117]   τοὺς Ἐφεσίους νικῆσαι πυθέσθαι τινὸς  παριόντος   πόθεν εἴη, τοῦ δ' εἰπόντος
[1, 90]   μένουσα πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ, ἀγγελέω  παριοῦσι,   Μίδας ὅτι τῇδε τέθαπται. Φέρουσι
[1, 107]   ζητοῦσι τί ἐστιν Ἠτεῖος.  Παρμενίδης   μὲν οὖν δῆμον εἶναι Λακωνικῆς,
[1, 24]   τὴν ἀπὸ τροπῆς ἐπὶ τροπὴν  πάροδον   εὗρε, καὶ πρῶτος τὸ τοῦ
[1, 82]   οἱ μὲν πλούσιον, Δοῦρις δὲ  πάροικόν   φησι γεγονέναι. Φανόδικος δὲ κόρας
[1, 101]   ὀκτακόσια. Παρέσχε δὲ καὶ ἀφορμὴν  παροιμίας   διὰ τὸ παρρησιαστὴς εἶναι, τὴν
[1, 92]   πάροινον μὴ κολάζειν, δοκεῖν γὰρ  παροινεῖν.   Γαμεῖν ἐκ τῶν ὁμοίων· ἂν
[1, 92]   τὸ δὲ μανίαν σημαίνει. Οἰκέτην  πάροινον   μὴ κολάζειν, δοκεῖν γὰρ παροινεῖν.
[1, 77]   δέ ποτε τί ἄριστον, Τὸ  παρὸν   εὖ ποιεῖν. Καὶ ὑπὸ Κροίσου
[1, 67]   εἰ διαθεὶς Ἀθηναίοις ἰσοπολιτείαν, καὶ  παρὸν   τυραννεῖν αὐτὸς οὐκ ἀξιώσας, νῦν
[1, 108]   καὶ πυθομένου διὰ τί μηδενὸς  παρόντος   γελᾷ, φάναι, Δι' αὐτὸ τοῦτο.
[1, 37]   τὴν δὲ φύσιν εὐπαίδευτος. Φίλων  παρόντων   καὶ ἀπόντων μεμνῆσθαί φησι· μὴ
[1, 92]   μὴ φιλοφρονεῖσθαι, μηδὲ μάχεσθαι, ἀλλοτρίων  παρόντων·   τὸ μὲν γὰρ ἄνοιαν, τὸ
[1, 101]   καὶ ἀφορμὴν παροιμίας διὰ τὸ  παρρησιαστὴς   εἶναι, τὴν ἀπὸ Σκυθῶν ῥῆσιν.
[1, 46]   συντείνοντα περὶ Σαλαμῖνος ἐλεγεῖα καὶ  παρώρμησεν   αὐτούς. Καὶ αὖθις πρὸς τοὺς
[1, 122]   παρὰ σέο γράμματα. Φθειρῶν ἔθυον  πᾶς   καί με εἶχεν ἠπίαλος. Ἐπέσκηψα
[1, 62]   μὲν ἀνθρώπων λόγος, ἐσπαρμένος κατὰ  πᾶσαν   Αἴαντος πόλιν. ~Ἔστι δὲ καὶ
[1, 109]   εὑρὼν τότε ἤδη γέροντα ὄντα,  πᾶσαν   ἔμαθε παρ' ἐκείνου τὴν ἀλήθειαν.
[1, 100]   τᾷ θυγατρί, συγκατακαύσαις αὐτᾷ τὰ  πασᾶν   Κορινθιᾶν εἵματα. Ἔγραψε δὲ αὐτῷ
[1, 94]   δὲ Ἀριστοδήμου θυγατέρα, οἳ σχεδὸν  πάσης   Ἀρκαδίας ἐπῆρξαν, ὥς φησιν Ἡρακλείδης
[1, 120]   τὸ ἐπίγραμμα τόδε· ~Τῆς σοφίης  πάσης   ἐν ἐμοὶ τέλος· ἢν δέ
[1, 67]   ἡδίων ἡμῖν βιοτὴ ἔνθα  πᾶσι   τὰ δίκαια καὶ ἴσα. Ἀφίξομαι
[1, 96]   ἥδετο. Φανεροῦ δὲ γενομένου βαρὺς  πᾶσιν   ἐγένετο διὰ τὸ ἀλγεῖν ἐπὶ
[1, 40]   Κυρηναῖος, γεγραφὼς Περὶ τῶν φιλοσόφων,  πᾶσιν   ἐγκαλεῖ, μάλιστα δὲ τοῖς ἑπτά.
[1, 85]   αὐτοῦ εὐδοκίμησε τάδε· Ἀστοῖσιν ἄρεσκε  πᾶσιν   ἐν πόλει αἴκε μένῃς· πλείσταν
[1, 97]   σε τυχεῖν τινος· ἀλλὰ τέρπεο  πᾶσιν   ὁμῶς οἷσι δίδωσι θεός. Καὶ
[1, 74]   Μυτιληναῖος. Φησὶ δὲ Δοῦρις τὸν  πατέρα   αὐτοῦ Θρᾷκα εἶναι. Οὗτος μετὰ
[1, 82]   τὰς κόρας οἱ δὲ τὸν  πατέρα   αὐτῶν, ὡς καὶ Φανόδικος εἰς
[1, 91]   Καὶ αἴνιγμα τοῖον· ~Εἷς  πατήρ,   παῖδες δυοκαίδεκα. Τῶν δὲ ἑκάστῳ
[1, 73]   ἕλεν κότινον. Εἰ δ'  πατὴρ   στεφανοῦχον ἰδὼν τέκνον ἤμυσεν ἡσθείς,
[1, 93]   σοφὸν Κλεόβουλον ἀποφθίμενον καταπενθεῖ ἥδε  πάτρα   Λίνδος πόντῳ ἀγαλλομένη. Ἀπεφθέγξατο· μέτρον
[1, 82]   εἰς τὴν Μεσσήνην ἀποστεῖλαι τοῖς  πατράσιν   αὐτῶν. Χρόνῳ δὲ ἐν ταῖς
[1, 47]   Σικινίτης ἀντί γ' Ἀθηναίου,  πατρίδ'   ἀμειψάμενος· αἶψα γὰρ ἂν φάτις
[1, 102]   ἔφη νῦν αὐτὸν ἐν τῇ  πατρίδι   εἶναι καὶ προσήκειν αὐτῷ ξένους
[1, 86]   λέγειν δύνασθαι τὰ συμφέροντα τῇ  πατρίδι   ψυχῆς ἴδιον καὶ φρονήσεως. Εὐπορίαν
[1, 46]   κατέθετο. ~Τὸ δὲ μέγιστον, τῆς  πατρίδος   αὐτοῦ {Σαλαμῖνος} ἀμφισβητουμένης ὑπό τε
[1, 104]   πατρίς, σὺ δὲ τῆς  πατρίδος.   ~Ἑρωτηθεὶς τί ἐστιν ἐν ἀνθρώποις
[1, 56]   ἐπιζήμιοι καὶ στεφανοῦνται κατὰ τῆς  πατρίδος   μᾶλλον κατὰ τῶν ἀνταγωνιστῶν·
[1, 102]   δοκῶν τὰ νόμιμα παραλύειν τῆς  πατρίδος   πολὺς ὢν ἐν τῷ ἑλληνίζειν,
[1, 54]   δὲ εἵνεκα μὴ ἐστέρησο τῆς  πατρίδος.   ~Ταῦτα μὲν Πεισίστρατος. Σόλων δὲ
[1, 50]   τοῦ στρατηγείου καὶ εἰπών,  πατρίς,   βεβοήθηκά σοι καὶ λόγῳ καὶ
[1, 97]   τόδε· ~Πλούτου καὶ σοφίης πρύτανιν  πατρὶς   ἥδε Κόρινθος κόλποις ἀγχιάλοις γῆ
[1, 65]   κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν δὲ ἐμαρτυράμην·  πατρίς,   οὗτος μὲν Σόλων ἕτοιμός τοι
[1, 104]   Ἀλλ' ἐμοῦ μὲν ὄνειδος  πατρίς,   σὺ δὲ τῆς πατρίδος. ~Ἑρωτηθεὶς
[1, 102]   αὐτῷ, ὅτιπερ ἐν ταῖς ἰδίαις  πατρίσι   ξένους ποιοῦνται. Ἔνθεν Ἀνάχαρσις
[1, 59]   ἄτιμον. Ἐρωτηθεὶς διὰ τί κατὰ  πατροκτόνου   νόμον οὐκ ἔθηκε, Διὰ τὸ
[1, 106]   Φασὶ δὲ αὐτὸν καὶ τυράννου  πατρὸς   εἶναι. Λέγεται δὴ πρός τινος
[1, 109]   Οὗτός ποτε πεμφθεὶς παρὰ τοῦ  πατρὸς   εἰς ἀγρὸν ἐπὶ πρόβατον, τῆς
[1, 107]   δ' ἐν Διαδοχαῖς, ἀπὸ μὲν  πατρὸς   Ἠτεῖον εἶναι, ἀπὸ δὲ μητρὸς
[1, 22]   καὶ Δοῦρις καὶ Δημόκριτός φασι,  πατρὸς   μὲν Ἐξαμύου, μητρὸς δὲ Κλεοβουλίνης,
[1, 109]   φησι Θεόπομπος καὶ ἄλλοι συχνοί,  πατρὸς   μὲν ἦν Φαιστίου, οἱ δὲ
[1, 55]   ἔστω· ἀλλὰ καὶ τὰ  πατρῷα   κατεδηδοκὼς ὁμοίως. Καὶ ἀργὸς
[1, 45]   Ἑπτὰ δὴ ταλάντων ὀφειλομένων αὑτῷ  πατρῴων   συνεχώρησε πρῶτος καὶ τοὺς λοιποὺς
[1, 62]   ἐπιγέγραπται τάδε· Μήδων ἄδικον  παύσασ'   ὕβριν, ἥδε Σόλωνα τόνδε τεκνοῖ
[1, 100]   θυμοῦ ποιήσαις ἀδικεῖς. ὦν  παῦσον   τὰν ἀπήνειαν τῶ παιδός,
[1, 103]   Μαθὼν τέτταρας δακτύλους εἶναι τὸ  πάχος   τῆς νεώς, τοσοῦτον ἔφη τοῦ
[1, 81]   φύσκωνα δὲ καὶ γάστρωνα ὅτι  παχὺς   ἦν· ἀλλὰ μὴν καὶ ζοφοδορπίδαν
[1, 113]   μεμνάμενοι τᾶς Σόλωνος μανύσιος ἀλγιόντι  πεδ'   αἰσχύνας οὐδὲ ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι. Ἀλλ'
[1, 58]   ἐξ ἄστεως, οὔτε μετὰ τῶν  πεδιέων,   ἀλλ' οὐδὲ μετὰ τῶν παράλων
[1, 29]   δὶς λαβὼν ἀριστεῖον. Τὸ δὲ  πεζὸν   οὕτως ἔχει· Θαλῆς Ἐξαμύου Μιλήσιος
[1, 117]   νυκτὸς τοῖς βασιλεῦσι κελεῦσαι Φερεκύδῃ  πείθεσθαι.   Ἔνιοι δὲ Πυθαγόρᾳ περιάπτουσι ταῦτα.
[1, 70]   τὴν χεῖρα· μανικὸν γάρ. νόμοις  πείθεσθαι.   Ἠρεμίᾳ χρῆσθαι. ~Τῶν δὲ ᾀδομένων
[1, 50]   Ἤδη δὲ αὐτοῦ κρατοῦντος οὐ  πείθων   ἔθηκε τὰ ὅπλα πρὸ τοῦ
[1, 112]   ποιητῶν τε καὶ συγγραφέων διελέγχειν  πειρᾶται   τὴν ἐπιστολὴν ὡς νεαρὰν καὶ
[1, 88]   ἄνδρα μὴ ἐπαίνει διὰ πλοῦτον.  Πείσας   λαβέ, μὴ βιασάμενος. τι
[1, 61]   εἴ μοι κἂν νῦν ἔτι  πείσεαι,   ἔξελε τοῦτον· μηδὲ μέγαιρ' ὅτι
[1, 71]   τὸν νόμον, τὸν δὲ φίλον  πείσειεν   ἀποδικάσαι αὐτοῦ, ἵνα ἀμφότερα καὶ
[1, 66]   Πιστεύω μηδὲν κακὸν ἐκ σοῦ  πείσεσθαι.   Καὶ γὰρ πρὸ τῆς τυραννίδος
[1, 54]   μοι καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι μηδὲν  πείσεσθαι   Σόλωνα ἐκ Πεισιστράτου. Ἴσθι γὰρ
[1, 94]   τὴν γυναῖκα ἔγκυον οὖσαν ἀπέκτεινε,  πεισθεὶς   διαβολαῖς παλλακίδων, ἃς ὕστερον ἔκαυσε.
[1, 116]   τῶν οἰκείων· καὶ τὸν μὴ  πεισθῆναι,   Μεσσήνην δὲ ἑαλωκέναι. ~Καὶ Λακεδαιμονίοις
[1, 49]   δὲ σιωπώντων. Καὶ βουλή,  Πεισιστρατίδαι   ὄντες, μαίνεσθαι ἔλεγον αὐτόν· ὅθεν
[1, 51]   Κύπρου Σόλιοι. Ὅτε δὲ τὸν  Πεισίστρατον   ἔμαθεν ἤδη τυραννεῖν, τάδε ἔγραψε
[1, 49]   δ' οὐχ εἵλετο, ἀλλὰ καὶ  Πεισίστρατον   τὸν συγγενῆ, καθά φησι Σωσικράτης,
[1, 122]   κληθέντες σοφοί, οἷς τινες καὶ  Πεισίστρατον   τὸν τύραννον προσκαταλέγουσι. Λεκτέον δὲ
[1, 65]   εἶπον τῶν μὲν μὴ αἰσθανομένων  Πεισίστρατον   τυραννησείοντα εἶναι ξυνετώτερος, τῶν δὲ
[1, 52]   βλέπετε. Καὶ οὗτος μὲν ταῦτα.  Πεισίστρατος   δ' αὐτῷ φεύγοντι τοῦτον ἐπέστειλε
[1, 60]   ἀνωφελῆ τὴν ψευδολογίαν. ~Ὅτ' οὖν  Πεισίστρατος   ἑαυτὸν κατέτρωσεν, ἐκεῖθεν ἔφη ταῦτα
[1, 113]   Ἀθηναίοις καὶ μὴ εὐνομημένοις ἐπεθήκατο  Πεισίστρατος,   εἶχέ κα τὰν ἀρχὰν ἀεί,
[1, 113]   ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι. Ἀλλ' αἴ κα  Πεισίστρατος   κατασχέθῃ τὰν πόλιν, οὐ μὰν
[1, 55]   ἐστέρησο τῆς πατρίδος. ~Ταῦτα μὲν  Πεισίστρατος.   Σόλων δὲ ὅρον ἀνθρωπίνου βίου
[1, 53]   φεύγοντι τοῦτον ἐπέστειλε τὸν τρόπον.  ~Πεισίστρατος   Σόλωνι. Οὔτε μόνος Ἑλλήνων τυραννίδι
[1, 57]   οὖν Σόλων Ὅμηρον ἐφώτισεν  Πεισίστρατος,   ὥς φησι Διευχίδας ἐν πέμπτῳ
[1, 67]   βασιλείᾳ Ἀθήνησι, τυραννοῦντος βιαίως  Πεισιστράτου.   Ἀλλὰ καὶ ἡδίων ἡμῖν
[1, 54]   ἄχαρι μηδὲν πείσεσθαι Σόλωνα ἐκ  Πεισιστράτου.   Ἴσθι γὰρ μηδ' ἄλλον τινὰ
[1, 49]   προεῖπεν αὐτοῖς τὴν ἐπίθεσιν τοῦ  Πεισιστράτου·   καὶ οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ
[1, 49]   σοφώτερος μὲν τῶν τὴν ἀπάτην  Πεισιστράτου   μὴ συνιέντων, ἀνδρειότερος δὲ τῶν
[1, 65]   ἐκ μέσου μόνος ἐχθρὸς  Πεισιστράτου·   οἱ δὲ καὶ δορυφορούντων αὐτόν,
[1, 50]   ~Τὰ δὲ περὶ τῆς τοῦ  Πεισιστράτου   τυραννίδος ἐλεγεῖα προλέγοντος αὐτοῦ ταῦτα
[1, 65]   ἔβλαπτον, οἳ οὐκ ἐγένοντο ἐμποδὼν  Πεισιστράτῳ   ἐπιθέσθαι τυραννίδι. Οὐδ' ἐγὼ προλέγων
[1, 93]   ἔνθα οἰκέοντι οὐδὲν δεινὸν ἐκ  Πεισιστράτω.   Καὶ τοὶ ἕταροι δὲ ἑκάστοθεν
[1, 108]   αὐτοῦ καὶ τὰ αὐτοῦ τινας  Πεισιστράτῳ   περιθεῖναι τῷ τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος
[1, 66]   ξύμπαντες ἑνὶ δουλεύουσι Πεισιστράτῳ. Σόλων  Πεισιστράτῳ.   Πιστεύω μηδὲν κακὸν ἐκ σοῦ
[1, 66]   δὴ νῦν ξύμπαντες ἑνὶ δουλεύουσι  Πεισιστράτῳ.   Σόλων Πεισιστράτῳ. Πιστεύω μηδὲν κακὸν
[1, 93]   Λίνδον δαμοκρατεομέναν. Καὶ νᾶσος  πελαγία,   ἔνθα οἰκέοντι οὐδὲν δεινὸν ἐκ
[1, 81]   Ἀλυάττεω παῖδα τῶν βασιλήων πολυχρυσότατον  πέλειν.   Οὐδέν τε πλέον ἄμμιν ἱκομένοις
[1, 76]   κουρείου ἐν Κύμῃ χαλκεύς τις  πέλεκυν   ἐμβαλὼν ἀνέλοι. Τῶν δὲ Κυμαίων
[1, 31]   ἄνηρ, πένιχρος δ' οὐδ' εἲς  πέλετ'   ἔσλος οὐδὲ τίμιος. Ἔνιοι δέ
[1, 32]   καὶ δοθῆναι πρὸς τοῦ θεοῦ  Πέλοπι   γαμοῦντι· αὖθίς τε εἰς Μενέλαον
[1, 72]   Ὕστερόν τε Νικίας ἐπὶ τῶν  Πελοποννησιακῶν   καταστρεψάμενος τὴν νῆσον, φρουρὸν ἐγκατέστησεν
[1, 110]   καθῆραι τὴν πόλιν· οἱ δὲ  πέμπουσι   ναῦν τε καὶ Νικίαν τὸν
[1, 38]   Δοῦρις ἐν τῷ Περὶ ζωγραφίας·  πέμπτος   νεώτερος, ἄδοξος, οὗ μνημονεύει Διονύσιος
[1, 57]   Πεισίστρατος, ὥς φησι Διευχίδας ἐν  πέμπτῳ   Μεγαρικῶν. Ἦν δὲ μάλιστα τὰ
[1, 98]   Ἡρακλείδης καὶ Παμφίλη ἐν τῷ  πέμπτῳ   τῶν Ὑπομνημάτων δύο φασὶ Περιάνδρους
[1, 109]   τὸ εἶδος παραλλάσσων. Οὗτός ποτε  πεμφθεὶς   παρὰ τοῦ πατρὸς εἰς ἀγρὸν
[1, 31]   εἰς ἄστυ γενομένης ἐκκλησίας Βίαντι  πεμφθῆναι·   ~διὰ τί δέ, ἐν τῷ
[1, 83]   τοὺς Πριηνέας. Θᾶττον δ' αὐτῷ  πέμψαντι   πρὸς τὸν Βίαντα ἵνα ἥκοι
[1, 25]   πολιτικοῖς ἄριστα βεβουλεῦσθαι. Κροίσου γοῦν  πέμψαντος   πρὸς Μιλησίους ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐκώλυσεν·
[1, 76]   ἐμβαλὼν ἀνέλοι. Τῶν δὲ Κυμαίων  πεμψάντων   τὸν φονέα τῷ Πιττακῷ, μαθόντα
[1, 33]   Ἥφαιστος βάλε πόντῳ, ἐκ πόλιος  πέμψητε   καὶ ἐς δόμον ἀνδρὸς ἵκηται,
[1, 66]   μάτην ἔσπευδον ἀπαλλάξαι τοὺς  πένητας   αὐτῶν τῆς θητείας, οἵ γε
[1, 81]   ἐπειδήπερ ἦν Δράκοντος ἀδελφὴ τοῦ  Πενθίλου,   σφόδρα κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ. Τοῦτον Ἀλκαῖος
[1, 31]   Σπάρτᾳ λόγον εἴπην· χρήματ' ἄνηρ,  πένιχρος   δ' οὐδ' εἲς πέλετ' ἔσλος
[1, 111]   Κορυβάντων γένεσιν καὶ θεογονίαν, ἔπη  πεντακισχίλια,   Ἀργοῦς ναυπηγίαν τε καὶ Ἰάσονος
[1, 61]   καὶ τῆς Ἀθηναίων πολιτείας ἔπη  πεντακισχίλια,   καὶ ἰάμβους καὶ ἐπῳδούς. ~Ἐπὶ
[1, 111]   εἰς Κόλχους ἀπόπλουν ἔπη ἑξακισχίλια  πεντακόσια.   ~Συνέγραψε δὲ καὶ καταλογάδην περὶ
[1, 55]   ἀγῶσιν ἀθλητῶν, Ὀλυμπιονίκῃ μὲν τάξας  πεντακοσίας   δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ δὲ ἑκατόν, καὶ
[1, 27]   εὑρεῖν καὶ εἰς τριακοσίας ἑξήκοντα  πέντε   ἡμέρας διελεῖν. Οὐδεὶς δὲ αὐτοῦ
[1, 38]   Μάγνης ἐν τοῖς Ὁμωνύμοις,  πέντε·   ῥήτωρ Καλλατιανός, κακόζηλος· ζωγράφος Σικυώνιος,
[1, 109]   ἄντρῳ τινὶ κατεκοιμήθη ἑπτὰ καὶ  πεντήκοντα   ἔτη. Διαναστὰς δὲ μετὰ ταῦτα
[1, 111]   ἀκηκοέναι φησί, τέτταρα πρὸς τοῖς  πεντήκοντα   καὶ ἑκατόν. Ἐποίησε δὲ Κουρήτων
[1, 111]   μακροβίων βιοὺς ἔτη ἑπτὰ καὶ  πεντήκοντα   καὶ ἑκατόν· ὡς δὲ Κρῆτες
[1, 72]   Ἦν δὲ γέρων περὶ τὴν  πεντηκοστὴν   δευτέραν Ὀλυμπιάδα, ὅτε Αἴσωπος
[1, 68]   Γέγονε δὲ ἔφορος κατὰ τὴν  πεντηκοστὴν   ἕκτην Ὀλυμπιάδα. Παμφίλη δέ φησι
[1, 121]   ὑπάρχῃ. Γέγονε δὲ κατὰ τὴν  πεντηκοστὴν   καὶ ἐνάτην Ὀλυμπιάδα. Καὶ ἐπέστειλεν
[1, 79]   Ἀριστομένους τῷ τρίτῳ ἔτει τῆς  πεντηκοστῆς   δευτέρας Ὀλυμπιάδος, βιοὺς ὑπὲρ ἔτη
[1, 38]   ἐνενήκοντα} τελευτῆσαι γὰρ ἐπὶ τῆς  πεντηκοστῆς   ὀγδόης Ὀλυμπιάδος, γεγονότα κατὰ Κροῖσον,
[1, 69]   ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν οἱ  πεπαιδευμένοι   τῶν ἀπαιδεύτων, ἔφη, Ἐλπίσιν ἀγαθοῖς.
[1, 81]   χρυσοῦ γὰρ οὐ δεύμεθα, ἀλλὰ  πέπαμαι   ἄρκια καὶ τοῖς ἐμοῖς ἑτάροις.
[1, 66]   ἄμεινον αὐτοῖς, εἴτε δὴ δημοκρατεῖσθαι,  πεπείσθω   ἑκάτερος γιγνώσκει. ~Καὶ σὲ
[1, 81]   ἐγὼ δὲ καὶ μὴ ὀρεὶς  πέπεισμαι   τὸν Ἀλυάττεω παῖδα τῶν βασιλήων
[1, 52]   πρὸς τοὺς Ἀθηναίους· ~Εἰ δὲ  πεπόνθατε   δεινὰ δι' ὑμετέρην κακότητα, μή
[1, 66]   παρελθὼν ἐφ' ἡλιαίαν ἐβόα φάμενος  πεπονθέναι   ταῦτα ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν· καὶ
[1, 54]   Ἴσθι γὰρ μηδ' ἄλλον τινὰ  πεπονθέναι   τῶν ἐμοὶ ἐχθρῶν. Ἢν δὲ
[1, 38]   τὸν Ἅλυν ὑποσχέσθαι ἄνευ γεφύρας  περᾶσαι,   τὸ ῥεῖθρον παρατρέψαντα. Γεγόνασι δὲ
[1, 53]   οὐδὲν περὶ θεοὺς  περὶ   ἀνθρώπους· ἀλλὰ καθότι σὺ διέθηκας
[1, 94]   Ἡρακλείδης Ποντικὸς ἐν τῷ  Περὶ   ἀρχῆς, παῖδας ἐξ αὐτῆς ἐποίησε
[1, 30]   τιθέασι, Πλάτων δ' ἀντὶ Περιάνδρου.  Περὶ   αὐτοῦ δὴ τάδε ἀνεῖπεν
[1, 116]   Πολλὰ δὲ καὶ θαυμάσια λέγεται  περὶ   αὐτοῦ. Καὶ γὰρ παρὰ τὸν
[1, 96]   ἐν πρώτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς  περὶ   αὐτοῦ τάδε, ὡς ἄρα ἐρασθεῖσα
[1, 120]   Ἴων δ' Χῖός φησιν  περὶ   αὐτοῦ· Ὥς μὲν ἠνορέῃ
[1, 64]   τῶν ἀνυπόπτων, μὲν δεδιὼς  περὶ   αὑτῷ, δὲ σοῦ καταγνούς,
[1, 29]   καθά φησιν Ἔλευσις ἐν τῷ  Περὶ   Ἀχιλλέως καὶ Ἀλέξων Μύνδιος
[1, 32]   ~διὰ τί δέ, ἐν τῷ  περὶ   Βίαντος λέξομεν. Ἄλλοι φασὶν ἡφαιστότευκτον
[1, 79]   σοφὸν λέγεταί ποτε νεανίσκῳ συμβουλευομένῳ  περὶ   γάμου ταῦτα εἰπεῖν, φησι
[1, 40]   φησιν, ἐξιδιοποιήσασθαι δὲ αὐτὸ Χίλωνα.  Περὶ   δὴ τῶν ἑπτά- ἄξιον γὰρ
[1, 71]   ἐν τῷ βίῳ· διστάζειν δὲ  περὶ   ἑνός. Κρίνων γάρ ποτε φίλῳ
[1, 38]   οὗ μέμνηται Δοῦρις ἐν τῷ  Περὶ   ζωγραφίας· πέμπτος νεώτερος, ἄδοξος, οὗ
[1, 67]   Σόλων Κροίσῳ. Ἄγαμαί σε τῆς  περὶ   ἡμᾶς φιλοφροσύνης· καὶ νὴ τὴν
[1, 53]   τε ἄλλα ἁμαρτάνω οὐδὲν  περὶ   θεοὺς περὶ ἀνθρώπους· ἀλλὰ
[1, 88]   μανίαν γὰρ ἐμφαίνει. Φρόνησιν ἀγάπα.  ~Περὶ   θεῶν λέγε ὡς εἰσίν. Ἀνάξιον
[1, 112]   πεντακόσια. ~Συνέγραψε δὲ καὶ καταλογάδην  περὶ   θυσιῶν καὶ τῆς ἐν Κρήτῃ
[1, 85]   μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον. Ἐποίησε δὲ  περὶ   Ἰωνίας, τίνα μάλιστα ἂν τρόπον
[1, 71]   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐγένετο προειπὼν  περὶ   Κυθήρων τῆς νήσου τῆς Λακωνικῆς.
[1, 111]   ὥς φησι Φλέγων ἐν τῷ  Περὶ   μακροβίων βιοὺς ἔτη ἑπτὰ καὶ
[1, 112]   τῆς ἐν Κρήτῃ πολιτείας καὶ  περὶ   Μίνω καὶ Ῥαδαμάνθυος εἰς ἔπη
[1, 47]   Εἶτα· Ἴομεν ἐς Σαλαμῖνα μαχησόμενοι  περὶ   νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν τ' αἶσχος
[1, 58]   ὡς Ἀπολλόδωρός φησιν ἐν δευτέρῳ  Περὶ   νομοθετῶν. Ἀλλὰ καὶ τῆς στάσεως
[1, 112]   Δημήτριος Μάγνης ἐν τοῖς  Περὶ   ὁμωνύμων ποιητῶν τε καὶ συγγραφέων
[1, 43]   τοι ἥδιον, ἐθέλω γενέσθαι λεσχηνώτης  περὶ   ὁτέων γράφεις· καὶ ἢν κελεύῃς,
[1, 30]   σοφώτερος· καὶ τὸν ἀνειπεῖν Μύσωνα,  περὶ   οὗ λέξομεν. Τοῦτον οἱ περὶ
[1, 96]   ~Φησὶ δὲ Ἀρίστιππος ἐν πρώτῳ  Περὶ   παλαιᾶς τρυφῆς περὶ αὐτοῦ τάδε,
[1, 67]   νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, εἰ μὴ  περὶ   παντός μοι ἦν οἰκεῖν ἐν
[1, 120]   εἴπερ Πυθαγόρης ἐτύμως σοφὸς  περὶ   πάντων ἀνθρώπων γνώμας εἶδε καὶ
[1, 63]   τῇ προειρημένῃ Παμμέτρῳ, ἔνθα καὶ  περὶ   πάντων τῶν τελευτησάντων ἐλλογίμων διείλεγμαι
[1, 112]   Λόβων Ἀργεῖος ἐν τῷ  Περὶ   ποιητῶν. Λέγεται δὲ καὶ πρῶτος
[1, 118]   δισκῆσαι. Ἀριστόξενος δ' ἐν τῷ  Περὶ   Πυθαγόρου καὶ τῶν γνωρίμων αὐτοῦ
[1, 112]   ἀλλὰ χρόνον τινὰ ἐκπατῆσαι ἀσχολούμενον  περὶ   ῥιζοτομίαν. Φέρεται δ' αὐτοῦ καὶ
[1, 115]   καὶ τρίτος Δωρίδι γεγραφὼς  περὶ   Ῥόδου. ~ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ. Φερεκύδης Βάβυος Σύριος,
[1, 46]   διὰ τοῦ κήρυκος τὰ συντείνοντα  περὶ   Σαλαμῖνος ἐλεγεῖα καὶ παρώρμησεν αὐτούς.
[1, 61]   ἑαυτὸν ὑποθήκας, ἐλεγεῖα, καὶ τὰ  περὶ   Σαλαμῖνος καὶ τῆς Ἀθηναίων πολιτείας
[1, 46]   ψηφισαμένων εἴ τις ἔτι συμβουλεύσοι  περὶ   Σαλαμῖνος μάχεσθαι, θανάτῳ ζημιοῦσθαι, οὗτος
[1, 33]   ἀναφέρει τὸ λεγόμενον ὑπό τινων  περὶ   Σωκράτους. Ἔφασκε γάρ, φασί, τριῶν
[1, 31]   ἁλιένω τὸν τρίποδα. Φανόδικος δὲ  περὶ   τὴν Ἀθηναίων θάλασσαν εὑρεθῆναι καὶ
[1, 31]   πλοῖον ἔμφορτον ἀποσταλῆναι· τοῦ δὲ  περὶ   τὴν Κῴαν θάλασσαν ναυαγήσαντος, ὕστερον
[1, 72]   ἐν Βραγχίδαις. Ἦν δὲ γέρων  περὶ   τὴν πεντηκοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα, ὅτε
[1, 79]   τοῖς πολίταις. Ἤκμαζε μὲν οὖν  περὶ   τὴν τεσσαρακοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα· ἐτελεύτησε
[1, 62]   θεσμοθέτην ἱερόν. Ἤκμαζε μὲν οὖν  περὶ   τὴν τεσσαρακοστὴν ἕκτην Ὀλυμπιάδα, ἧς
[1, 98]   Ἔφορος καὶ Ἀριστοτέλης. Ἤκμαζε δὲ  περὶ   τὴν τριακοστὴν ὀγδόην Ὀλυμπιάδα, καὶ
[1, 74]   τὸν τῆς Λέσβου τύραννον· καὶ  περὶ   τῆς Ἀχιλείτιδος χώρας μαχομένων Ἀθηναίων
[1, 50]   ἐς μέσον ἐρχομένης. ~Τὰ δὲ  περὶ   τῆς τοῦ Πεισιστράτου τυραννίδος ἐλεγεῖα
[1, 30]   περὶ οὗ λέξομεν. Τοῦτον οἱ  περὶ   τὸν Εὔδοξον ἀντὶ Κλεοβούλου τιθέασι,
[1, 27]   καθά φησι Μινύης. Τὰ δὲ  περὶ   τὸν τρίποδα φανερὰ τὸν εὑρεθέντα
[1, 41]   πρόσεστι καλά. Στασιάζεται δὲ καὶ  περὶ   τοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν. Λεάνδριος μὲν
[1, 68]   ἔπη διακόσια, καὶ ἔφασκε πρόνοιαν  περὶ   τοῦ μέλλοντος λογισμῷ καταληπτὴν εἶναι
[1, 74]   τοῖς Χρονικοῖς διαδικασθῆναι τοὺς Ἀθηναίους  περὶ   τοῦ χωρίου πρὸς τοὺς Μυτιληναίους,
[1, 23]   τινας δὲ μόνα δύο συνέγραψε,  Περὶ   τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ ἄλλ'
[1, 23]   ὥς φησιν Εὔδημος ἐν τῇ  Περὶ   τῶν ἀστρολογουμένων ἱστορίᾳ· ὅθεν αὐτὸν
[1, 86]   σιγῆς πυθομένου, Σιωπῶ, ἔφη, ὅτι  περὶ   τῶν οὐδέν σοι προσηκόντων πυνθάνῃ.
[1, 42]   Ἀργεῖον. ~Ἕρμιππος δ' ἐν τῷ  Περὶ   τῶν σοφῶν ἑπτακαίδεκά φησιν, ὧν
[1, 60]   ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τῷ  Περὶ   τῶν φιλοσόφων αἱρέσεων, τάδε· καλοκἀγαθίαν
[1, 122]   τὸν τύραννον προσκαταλέγουσι. Λεκτέον δὲ  περὶ   τῶν φιλοσόφων· καὶ πρῶτόν γε
[1, 40]   τοιοῦτοι. Δάμων Κυρηναῖος, γεγραφὼς  Περὶ   τῶν φιλοσόφων, πᾶσιν ἐγκαλεῖ, μάλιστα
[1, 33]   Μιλησίοις δέ· Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος  πέρι   Φοῖβον ἐρωτᾷς; Καὶ ὡς προείρηται.
[1, 28]   ἔχρησεν οὕτως· Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος  πέρι   Φοῖβον ἐρωτᾷς; Τίς σοφίῃ πάντων
[1, 24]   τριακάδα εἶπεν. Πρῶτος δὲ καὶ  περὶ   φύσεως διελέχθη, ὥς τινες. Ἀριστοτέλης
[1, 116]   διακήκοεν. Τοῦτόν φησι Θεόπομπος πρῶτον  περὶ   φύσεως καὶ θεῶν {Ἕλλησι} γράψαι.
[1, 42]   Πιττακόν, Βίαντα, Χίλωνα, Μύσωνα, Κλεόβουλον,  Περίανδρον,   Ἀνάχαρσιν, Ἀκουσίλαον, Ἐπιμενίδην, Λεώφαντον, Φερεκύδην,
[1, 42]   φιλοσόφων ἀναγραφῇ· Ὀρφέα, Λίνον, Σόλωνα,  Περίανδρον,   Ἀνάχαρσιν, Κλεόβουλον, Μύσωνα, Θαλῆν, Βίαντα,
[1, 41]   Πάμφυλον, Χίλωνα Λακεδαιμόνιον, Κλεόβουλον, Ἀνάχαρσιν,  Περίανδρον.   Ἔνιοι προστιθέασιν Ἀκουσίλαον Κάβα
[1, 97]   ἥδε Κόρινθος κόλποις ἀγχιάλοις γῆ  Περίανδρον   ἔχει. Ἔστι καὶ ἡμῶν· Μή
[1, 97]   Καὶ γὰρ ἀθυμήσας σοφὸς  Περίανδρος   ἀπέσβη, οὕνεκεν οὐκ ἔτυχεν πρήξιος
[1, 94]   ἑκάστοθεν πὰρ τὺ βασοῦνται. ~ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ.  Περίανδρος   Κυψέλου Κορίνθιος ἀπὸ τοῦ τῶν
[1, 94]   δὲ ἑκάστοθεν πὰρ τὺ βασοῦνται.  ~ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ.   Περίανδρος Κυψέλου Κορίνθιος ἀπὸ τοῦ
[1, 100]   φοιτεῦντας ἐς οἶκον τὸν Περιάνδρου.  ~Περίανδρος   Προκλεῖ. Ἐμὶν μὲν ἀκούσιον τᾶς
[1, 99]   Φέρεται δὲ αὐτοῦ καὶ ἐπιστολή·  Περίανδρος   τοῖς Σοφοῖς. Πολλὰ χάρις τῷ
[1, 41]   δὲ ἐν Πρωταγόρᾳ Μύσωνα ἀντὶ  Περιάνδρου·   Ἔφορος δὲ ἀντὶ Μύσωνος Ἀνάχαρσιν·
[1, 108]   οὗτος ἐν τῷ Πρωταγόρᾳ, ἀντὶ  Περιάνδρου   θεὶς αὐτόν. Ἔφασκε δὲ μὴ
[1, 31]   τίμιος. Ἔνιοι δέ φασιν ὑπὸ  Περιάνδρου   Θρασυβούλῳ τῷ Μιλησίων τυράννῳ πλοῖον
[1, 74]   τοὺς Μυτιληναίους, ἀκούοντος τῆς δίκης  Περιάνδρου,   ὃν καὶ τοῖς Ἀθηναίοις προσκρῖναι.
[1, 30]   Κλεοβούλου τιθέασι, Πλάτων δ' ἀντὶ  Περιάνδρου.   Περὶ αὐτοῦ δὴ τάδε ἀνεῖπεν
[1, 99]   Κορίνθιοι φοιτεῦντας ἐς οἶκον τὸν  Περιάνδρου.   ~Περίανδρος Προκλεῖ. Ἐμὶν μὲν ἀκούσιον
[1, 98]   πέμπτῳ τῶν Ὑπομνημάτων δύο φασὶ  Περιάνδρους   γεγονέναι, τὸν μὲν τύραννον, τὸν
[1, 64]   αὐτοῦ καὶ ἐπιστολαὶ αἵδε· ~Σόλων  Περιάνδρῳ   Ἐπαγγέλλεις μοι πολλούς τοι ἐπιβουλεύειν.
[1, 73]   αὐτοῦ καὶ ἐπιστόλιον τόδε· Χίλων  Περιάνδρῳ   Ἐπιστέλλεις ἐμὶν ἐκστρατείαν ἐπὶ ἐκδάμως,
[1, 100]   αὐτῷ καὶ Θρασύβουλος οὕτω· Θρασύβουλος  Περιάνδρῳ   Τῷ μὲν κήρυκι σεῦ οὐδὲν
[1, 117]   Φερεκύδῃ πείθεσθαι. Ἔνιοι δὲ Πυθαγόρᾳ  περιάπτουσι   ταῦτα. Φησὶ δ' Ἕρμιππος πολέμου
[1, 86]   χρημάτων πολλοῖς καὶ διὰ τύχην  περιγίνεσθαι.   Ἔλεγε δὲ ἀτυχῆ εἶναι τὸν
[1, 74]   ἔχων ὑπὸ τὴν ἀσπίδα λαθραίως  περιέβαλε   τὸν Φρύνωνα, καὶ κτείνας ἀνεσώσατο
[1, 30]   τὸν δὲ δοῦναι Θαλῇ. ~Καὶ  περιελθεῖν   εἰς Χίλωνα, ὃν πυνθάνεσθαι τοῦ
[1, 29]   ἀριστεῖον δὶς λαβών. δὲ  περιενεγκὼν   τὴν φιάλην τοῦ Βαθυκλέους παῖς
[1, 30]   ὑπὸ Κροίσου Πιττακῷ καὶ οὕτω  περιενεχθῆναι.   Ἄνδρων δ' ἐν τῷ Τρίποδι
[1, 109]   εἰς τὴν ἑαυτοῦ εἰσιὼν οἰκίαν  περιέτυχε   τοῖς πυνθανομένοις τίς εἴη, ἕως
[1, 112]   ἐπιστολὴ πρὸς Σόλωνα τὸν νομοθέτην,  περιέχουσα   πολιτείαν ἣν διέταξε Κρησὶ Μίνως.
[1, 108]   καὶ τὰ αὐτοῦ τινας Πεισιστράτῳ  περιθεῖναι   τῷ τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος τοῦ
[1, 116]   Ὀλυμπίας εἰς Μεσσήνην τῷ ξένῳ  Περιλάῳ   συμβουλεῦσαι ἐξοικῆσαι μετὰ τῶν οἰκείων·
[1, 32]   πρὸς τῆς Λακαίνης, εἰπούσης ὅτι  περιμάχητος   ἔσται. Χρόνῳ δὲ Λεβεδίων τινῶν
[1, 28]   Ἐδόθη δὴ Θαλῇ καὶ κατὰ  περίοδον   πάλιν Θαλῇ· ~ὁ δὲ τῷ
[1, 32]   Θαλῇ. δὲ μετὰ τὴν  περίοδον   τῷ Διδυμεῖ τίθησιν Ἀπόλλωνι. ~Κῴοις
[1, 116]   παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς Σάμου  περιπατοῦντα   καὶ ναῦν οὐριοδρομοῦσαν ἰδόντα εἰπεῖν
[1, 83]   ψάμμου χέας καὶ ἄνωθεν σῖτον  περιχέας   ἔδειξε τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ τέλος
[1, 44]   Ἡμέες δὲ οἱ μηδὲν γράφοντες  περιχωρέομεν   τήν τε Ἑλλάδα καὶ Ἀσίην.
[1, 99]   αὐτοί, ὅτι δαμοτικώτατα. Πεύθομαι ὡς  πέρυτι   ἐγένετο ὑμῶν ἁλία παρὰ τὸν
[1, 85]   Πριήνης φύντα καλύπτει ἥδε Βίαντα  πέτρη,   κόσμον Ἴωσι μέγαν. Ἀλλὰ καὶ
[1, 99]   ὡς ἴστε αὐτοί, ὅτι δαμοτικώτατα.  Πεύθομαι   ὡς πέρυτι ἐγένετο ὑμῶν ἁλία
[1, 106]   γενέσθαι σοῦ μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα  πευκαλίμῃσι.   Πολυπραγμονήσαντα δὲ ἐλθεῖν εἰς τὴν
[1, 30]   γενέσθαι σοῦ μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα  πευκαλίμῃσιν.   δ' ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις.
[1, 61]   δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ ἐστι τάδε·  Πεφυλαγμένος   ἄνδρα ἕκαστον, ὅρα μὴ κρυπτὸν
[1, 113]   δεινὸς μόναρχος· αἰ δέ  πη   ἐπ' ἀλατείᾳ ἐγκύρσωντί τοι τοὶ
[1, 122]   γὰρ αἰνίσσομαι. Τῇ δὲ νούσῳ  πιεζόμενος   ἐπὶ μᾶλλον οὔτε τῶν τινα
[1, 83]   Ἀλυάττου πολιορκοῦντος Πριήνην τὸν Βίαντα  πιήναντα   δύο ἡμιόνους ἐξελάσαι εἰς τὸ
[1, 104]   Ἕλληνες ἀρχόμενοι μὲν ἐν μικροῖς  πίνουσι,   πλησθέντες δὲ ἐν μεγάλοις. Ἑπιγράφεται
[1, 116]   Καὶ ἀνιμηθέντος ἐκ φρέατος ὕδατος  πιόντα   προειπεῖν ὡς εἰς τρίτην ἡμέραν
[1, 32]   Κῴους πολεμοῦσι. Καὶ πολλῶν ἑκατέρωθεν  πιπτόντων   ἐκπίπτει χρησμὸς δοῦναι τῷ σοφωτάτῳ·
[1, 72]   δ' ὥς φησιν Ἕρμιππος, ἐν  Πίσῃ,   τὸν υἱὸν Ὀλυμπιονίκην ἀσπασάμενος πυγμῆς.
[1, 66]   ἑνὶ δουλεύουσι Πεισιστράτῳ. Σόλων Πεισιστράτῳ.  Πιστεύω   μηδὲν κακὸν ἐκ σοῦ πείσεσθαι.
[1, 54]   οὐδ' ἔφυγες. Ἐπάνιθι τοίνυν οἴκαδε,  πιστεύων   μοι καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι μηδὲν
[1, 37]   διαβαλλέτω σε λόγος πρὸς τοὺς  πίστεως   κεκοινωνηκότας. Οὓς ἂν ἐράνους εἰσενέγκῃς,
[1, 78]   ἀσκεῖν. Σωφροσύνην φιλεῖν. Ἀλήθειαν ἔχειν,  πίστιν,   ἐμπειρίαν, ἐπιδεξιότητα, ἑταιρίαν, ἐπιμέλειαν. Τῶν
[1, 78]   φαρέτραν στείχειν ποτὶ φῶτα κακόν.  Πιστὸν   γὰρ οὐδὲν γλῶσσα διὰ στόματος
[1, 77]   Χρόνος, ἔφη· ἀφανές, Τὸ μέλλον·  πιστόν,   Γῆ· ἄπιστον, Θάλασσα. ~Ἕλεγέ τε
[1, 65]   ἐπιθέσθαι τυραννίδι. Οὐδ' ἐγὼ προλέγων  πιστὸς   ἦν. Ἐκεῖνος δὲ πιστότερος κολακεύων
[1, 60]   φιλοσόφων αἱρέσεων, τάδε· καλοκἀγαθίαν ὅρκου  πιστοτέραν   ἔχε. Μὴ ψεύδου. Τὰ σπουδαῖα
[1, 65]   προλέγων πιστὸς ἦν. Ἐκεῖνος δὲ  πιστότερος   κολακεύων Ἀθηναίους ἐμοῦ ἀληθεύοντος. Ἐγὼ
[1, 90]   φησί· Τίς κεν αἰνήσειε νόῳ  πίσυνος   Λίνδου ναέταν Κλεόβουλον ἀενάοις ποταμοῖς
[1, 76]   ἀγαθὸν ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, τὸ  Πιττάκειον.   ~Μέμνηται αὐτοῦ καὶ Πλάτων ἐν
[1, 75]   δὲ ἱερὰν ἀνῆκεν, ἥτις νῦν  Πιττάκειος   καλεῖται. Σωσικράτης δέ φησιν ὅτι
[1, 42]   αἱρεῖσθαι· εἶναι δὲ Σόλωνα, Θαλῆν,  Πιττακόν,   Βίαντα, Χίλωνα, Μύσωνα, Κλεόβουλον, Περίανδρον,
[1, 42]   Ἀνάχαρσιν, Κλεόβουλον, Μύσωνα, Θαλῆν, Βίαντα,  Πιττακόν,   Ἐπίχαρμον, Πυθαγόραν. Φέρονται δὲ καὶ
[1, 79]   Οἰκείοις δακρύοις γειναμένα κατακλαίει  Πιττακὸν   ἥδ' ἱερὰ Λέσβος ἀποφθίμενον> Ἀπόφθεγμα
[1, 75]   προσκρῖναι. ~Τότε δ' οὖν τὸν  Πιττακὸν   ἰσχυρῶς ἐτίμησαν οἱ Μυτιληναῖοι, καὶ
[1, 80]   Ἐπιγράμμασι· ~Ξεῖνος Ἀταρνείτης τις ἀνήρετο  Πιττακὸν   οὕτω τὸν Μυτιληναῖον, παῖδα τὸν
[1, 41]   ὡμολογημένους ἡμῖν παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα,  Πιττακόν,   Σόλωνα. Ἄλλους δὲ ὀνομάζει ἕξ,
[1, 81]   Καὶ αὐτοῦ ἐστιν ἐπιστόλιον τοιόνδε·  Πιττακὸς   Κροίσῳ. Κέλεαί με ἱκνέεσθαι ἐς
[1, 79]   γνῶθι. Γέγονε δὲ καὶ ἕτερος  Πιττακὸς   νομοθέτης, ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν
[1, 74]   οἴκοι ἐξ αὐτὸς αὑτῶ κατθάνῃ.  ~ΠΙΤΤΑΚΟΣ.   Πιττακὸς Ὑρραδίου Μυτιληναῖος. Φησὶ δὲ
[1, 74]   ἐξ αὐτὸς αὑτῶ κατθάνῃ. ~ΠΙΤΤΑΚΟΣ.  Πιττακὸς   Ὑρραδίου Μυτιληναῖος. Φησὶ δὲ Δοῦρις
[1, 116]   καθά φησιν Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς,  Πιττακοῦ   διακήκοεν. Τοῦτόν φησι Θεόπομπος πρῶτον
[1, 30]   Κλέαρχος φιάλην ἀποσταλῆναι ὑπὸ Κροίσου  Πιττακῷ   καὶ οὕτω περιενεχθῆναι. Ἄνδρων δ'
[1, 76]   Κυμαίων πεμψάντων τὸν φονέα τῷ  Πιττακῷ,   μαθόντα καὶ ἀπολύσαντα εἰπεῖν, Συγγνώμη
[1, 103]   Σκυθίην Ἀνάχαρσις ὅτ' ἤλυθε, πολλὰ  πλανηθεὶς   πάντας ἔπειθε βιοῦν ἤθεσιν Ἑλλαδικοῖς.
[1, 30]   ἦν Ἀνάχαρσις. Δαΐμαχος δ'  Πλαταιικὸς   καὶ Κλέαρχος φιάλην ἀποσταλῆναι ὑπὸ
[1, 81]   καὶ σάραπον ἀποκαλεῖ διὰ τὸ  πλατύπουν   εἶναι καὶ ἐπισύρειν τὼ πόδε·
[1, 30]   τὸν Εὔδοξον ἀντὶ Κλεοβούλου τιθέασι,  Πλάτων   δ' ἀντὶ Περιάνδρου. Περὶ αὐτοῦ
[1, 41]   ἐγκρίνει καὶ Ἐπιμενίδην τὸν Κρῆτα·  Πλάτων   δὲ ἐν Πρωταγόρᾳ Μύσωνα ἀντὶ
[1, 99]   Κορίνθιόν φησιν εἶναι τὸν σοφόν·  Πλάτων   δὲ οὔ φησιν. Τούτου ἐστί·
[1, 77]   τὸ Πιττάκειον. ~Μέμνηται αὐτοῦ καὶ  Πλάτων   ἐν Πρωταγόρᾳ· Ἀνάγκᾳ δ' οὐδὲ
[1, 22]   τῶν ἑπτὰ σοφῶν, καθὰ καὶ  Πλάτων   φησί· καὶ πρῶτος σοφὸς ὠνομάσθη
[1, 108]   Πεισιστράτῳ περιθεῖναι τῷ τυράννῳ, χωρὶς  Πλάτωνος   τοῦ φιλοσόφου. Μέμνηται γὰρ αὐτοῦ
[1, 75]   ἔφη τὸ ἥμισυ τοῦ παντὸς  πλεῖον   εἶναι. Ἀλλὰ καὶ Κροίσου διδόντος
[1, 120]   ἐμοὶ τέλος· ἢν δέ τι  πλεῖον   Πυθαγόρῃ τὠμῷ λέγε ταῦθ' ὅτι
[1, 64]   φροντίζειν ὅπως τὴν ἀλλοδαπὴν δύναμιν  πλείονα   ἕξεις τῶν ἐν τῇ πόλει,
[1, 96]   θάψαι· πάλιν τε κατὰ τούτων  πλείονας.   Καὶ οὕτως αὐτὸς τοῖς πρώτοις
[1, 104]   τὴν πόλιν κομίζουσι. Ἐρωτηθεὶς πότεροι  πλείους   εἰσίν, οἱ ζῶντες οἱ
[1, 22]   ἐκπεσόντι Φοινίκης· ὡς δ' οἱ  πλείους   φασίν, ἰθαγενὴς Μιλήσιος ἦν καὶ
[1, 85]   πᾶσιν ἐν πόλει αἴκε μένῃς·  πλείσταν   γὰρ ἔχει χάριν· αὐθάδης δὲ
[1, 88]   τὸ Τευτάμειον λεγόμενον. Ἀπεφθέγξατο· οἱ  πλεῖστοι   κακοί. ~ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ. Κλεόβουλος Εὐαγόρου Λίνδιος,
[1, 25]   λογιστικός. Οὗτος προήγαγεν ἐπὶ  πλεῖστον   φησι Καλλίμαχος ἐν τοῖς
[1, 87]   φιλεῖν ὡς μισήσοντας· τοὺς γὰρ  πλείστους   εἶναι κακούς. Συνεβούλευέ τε ὧδε·
[1, 59]   γὰρ ἐκείνων ἑκάστην ποτὲ μὲν  πλείω   σημαίνειν, ποτὲ δὲ ἥττω· καὶ
[1, 81]   βασιλήων πολυχρυσότατον πέλειν. Οὐδέν τε  πλέον   ἄμμιν ἱκομένοις ἐς Σάρδις· χρυσοῦ
[1, 91]   εὐδοκίμησεν αὐτοῦ τάδε· Ἀμουσία τὸ  πλέον   μέρος ἐν βροτοῖσι λόγων τε
[1, 53]   καὶ τύραννος ἐγὼ οὐ  πλέον   τι φέρομαι τἀξιώματος καὶ τῆς
[1, 105]   εἰς τὸ ἀλλήλους ἀπατᾶν καὶ  πλεονεκτεῖν.   Ὑπὸ μειρακίου παρὰ πότον ὑβρισθεὶς
[1, 103]   τοσοῦτον ἔφη τοῦ θανάτου τοὺς  πλέοντας   ἀπέχειν. ~Τὸ ἔλαιον μανίας φάρμακον
[1, 86]   ἔφη, μὴ αἴσθωνται ὑμᾶς ἐνθάδε  πλέοντας.   Ἐρωτηθεὶς ὑπὸ ἀσεβοῦς ἀνθρώπου τί
[1, 104]   οἱ νεκροί, ἔφη, Τοὺς οὖν  πλέοντας   ποῦ τίθης; Ὀνειδιζόμενος ὑπὸ Ἀττικοῦ
[1, 23]   ἐλέγετο σταθμήσασθαι τοὺς ἀστερίσκους,  πλέουσι   Φοίνικες. Κατά τινας δὲ μόνα
[1, 88]   Βίας ἐγένετο Τευτάμεω, οὗ  πλέων   λόγος τῶν ἄλλων. Καὶ
[1, 80]   ἔπος. Οἱ δ' ἄρ' ὑπὸ  πληγῇσι   θοὰς βέμβικας ἔχοντες ἔστρεφον εὐρείῃ
[1, 64]   πόλεις, οἱ δὲ ἀεὶ τὸ  πλῆθος   ἄγοντες ὅπως ἂν γνώμης ἔχωσιν.
[1, 91]   μέρος ἐν βροτοῖσι