HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  213 formes différentes pour 597 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 43]   εἴημεν ἐγώ τε καὶ Σόλων     Ἀθηναῖος, εἰ πλώσαντες μὲν ἐς
[1, 83]   τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ τέλος μαθὼν     Ἀλυάττης εἰρήνην ἐσπείσατο πρὸς τοὺς
[1, 102]   ἰδίαις πατρίσι ξένους ποιοῦνται. Ἔνθεν     Ἀνάχαρσις ἑλὼν ἔφη νῦν αὐτὸν
[1, 34]   γεγραμμένα ὑπ' αὐτοῦ φησι Λόβων     Ἀργεῖος εἰς ἔπη τείνειν διακόσια.
[1, 112]   Σεμνῶν θεῶν, ὥς φησι Λόβων     Ἀργεῖος ἐν τῷ Περὶ ποιητῶν.
[1, 55]   τὰ πατρῷα κατεδηδοκὼς ὁμοίως. Καὶ     ἀργὸς ὑπεύθυνος ἔστω παντὶ τῷ
[1, 98]   φρόνιμος· φίλοις εὐτυχοῦσι καὶ ἀτυχοῦσι     αὐτὸς ἴσθι· ἂν ὁμολογήσῃς,
[1, 82]   Καὶ ἀπεστάλη τρίπους· καὶ     Βίας ἰδὼν ἔφη τὸν Ἀπόλλω
[1, 30]   σοῦ μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσιν.     δ' ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις. Δαΐμαχος
[1, 39]   οὗ μνημονεύει Διονύσιος ἐν Κριτικοῖς.  ~Ὁ   δ' οὖν σοφὸς ἐτελεύτησεν ἀγῶνα
[1, 49]   καὶ τυραννεῖσθαι ἤθελον πρὸς αὐτοῦ·     δ' οὐχ εἵλετο, ἀλλὰ καὶ
[1, 51]   εἴ τι θέαμα κάλλιον τεθέαται·     δέ ἀλεκτρυόνας, εἶπε, καὶ> φασιανοὺς
[1, 28]   τρίποδ' αὐδῶ. Διδοῦσιν οὖν Θαλῇ·     δὲ ἄλλῳ καὶ ἄλλος ἄλλῳ
[1, 75]   καὶ τὴν ἀρχὴν ἐνεχείρισαν αὐτῷ.     δὲ δέκα ἔτη κατασχὼν καὶ
[1, 40]   δέ φησι πάντας ἐπιθέσθαι ποιητικῇ·     δὲ Δικαίαρχος οὔτε σοφοὺς οὔτε
[1, 28]   καὶ ἄλλος ἄλλῳ ἕως Σόλωνος.     δὲ ἔφη σοφίᾳ πρῶτον εἶναι
[1, 75]   χώραν αὐτῷ ἀπένειμαν οἱ Μυτιληναῖοι·     δὲ ἱερὰν ἀνῆκεν, ἥτις νῦν
[1, 27]   Αἴγυπτον ἐλθὼν τοῖς ἱερεῦσι συνδιέτριψεν.     δὲ Ἱερώνυμος καὶ ἐκμετρῆσαί φησιν
[1, 102]   καὶ προσήκειν αὐτῷ ξένους ποιεῖσθαι.     δὲ καταπλαγεὶς τὴν ἑτοιμότητα εἰσέφρησεν
[1, 32]   σοφωτάτῳ· καὶ ἀμφότεροι συνῄνεσαν Θαλῇ.     δὲ μετὰ τὴν περίοδον τῷ
[1, 29]   Δελφινίῳ Ἑλλήνων ἀριστεῖον δὶς λαβών.     δὲ περιενεγκὼν τὴν φιάλην τοῦ
[1, 80]   ποτέρην εἰς ὑμέναιον ἄγω. Εἶπεν·     δὲ σκίπωνα, γεροντικὸν ὅπλον, ἀείρας,
[1, 64]   μὲν δεδιὼς περὶ αὑτῷ,     δὲ σοῦ καταγνούς, οὐκ ἔσθ'
[1, 111]   τὴν ἐς Κρήτην ἀπάξουσαν αὐτόν.     δὲ τὸ μὲν ἀργύριον οὐ
[1, 29]   καὶ κατὰ περίοδον πάλιν Θαλῇ·  ~ὁ   δὲ τῷ Διδυμεῖ Ἀπόλλωνι ἀπέστειλεν,
[1, 49]   ~Τοῦ δὴ λοιποῦ προσεῖχον αὐτῷ     δῆμος καὶ ἡδέως καὶ τυραννεῖσθαι
[1, 88]   καὶ Ἱππῶναξ, ὡς προείρηται, καὶ     δυσάρεστος Ἡράκλειτος μάλιστα Αὐτὸν ἐπῄνεσε
[1, 115]   τε γενεαλόγος καὶ τρίτος     Δωρίδι γεγραφὼς περὶ Ῥόδου. ~ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ.
[1, 91]   ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι. Ἔστι δ'     ἐνιαυτός. Τῶν δὲ ᾀδομένων εὐδοκίμησεν
[1, 119]   τράπεζαν θυωρὸν καλοῦσιν. Ἄνδρων δ'     Ἐφέσιός φησι δύο γεγονέναι Φερεκύδας
[1, 69]   δ' αὐτὸν καὶ Αἰσώπου πυθέσθαι,     Ζεὺς τί εἴη ποιῶν· τὸν
[1, 107]   δὲ μητρὸς Χηνέα. Εὐθύφρων δ'     Ἡρακλείδου τοῦ Ποντικοῦ, Κρῆτά φησιν
[1, 107]   φημι· καὶ ζητοῦσι τί ἐστιν     Ἠτεῖος. Παρμενίδης μὲν οὖν δῆμον
[1, 22]   ~ΘΑΛΗΣ. Ἦν τοίνυν     Θαλῆς, ὡς μὲν Ἡρόδοτος καὶ
[1, 28]   Μιλήσιοι ἔπεμψαν εἰς Δελφούς· καὶ     θεὸς ἔχρησεν οὕτως· Ἔκγονε Μιλήτου,
[1, 102]   εἰ οἷόν τε, γενέσθαι. ~Καὶ     θεράπων εἰσαγγείλας ἐκελεύσθη ὑπὸ τοῦ
[1, 91]   βροτοῖσι λόγων τε πλῆθος· ἀλλ'     καιρὸς ἀρκέσει. Φρόνει τι κεδνόν·
[1, 28]   ἀπέστειλεν εἰς Δελφούς. Ταῦτα δὴ     Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἰάμβοις ἄλλως
[1, 29]   ἐν ἐνάτῳ Μυθικῶν. Εὔδοξος δ'     Κνίδιος καὶ Εὐάνθης Μιλήσιός
[1, 111]   δέοντα τριακόσια· ὡς δὲ Ξενοφάνης     Κολοφώνιος ἀκηκοέναι φησί, τέτταρα πρὸς
[1, 51]   δέ τινες ὅτι κοσμήσας ἑαυτὸν     Κροῖσος παντοδαπῶς καὶ καθίσας εἰς
[1, 99]   Ἀμβρακιώτην. ~Τοῦτο καὶ Νεάνθης φησὶν     Κυζικηνός, ἀνεψιούς τε εἶναι ἀλλήλοις.
[1, 40]   ἐπιμνησθῆναι λόγοι φέρονται τοιοῦτοι. Δάμων     Κυρηναῖος, γεγραφὼς Περὶ τῶν φιλοσόφων,
[1, 115]   τι λόγιον, ὥς φησι Σωσίβιος     Λάκων. Γεγόνασι δὲ καὶ Ἐπιμενίδαι
[1, 84]   ἰσχύϊ προσεχρῆτο. Ὅθεν καὶ Δημόδοκος     Λέριος τοῦτο αἰνίττεται λέγων· Ἢν
[1, 25]   Πυθαγόραν φασίν, ὧν ἐστιν Ἀπολλόδωρος     λογιστικός. Οὗτος προήγαγεν ἐπὶ πλεῖστον
[1, 72]   πεντηκοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα, ὅτε Αἴσωπος     λογοποιὸς ἤκμαζεν. Ἐτελεύτησε δ' ὥς
[1, 38]   ἄλλοι Θαλαῖ, καθά φησι Δημήτριος     Μάγνης ἐν τοῖς Ὁμωνύμοις, πέντε·
[1, 112]   διέταξε Κρησὶ Μίνως. Ἀλλὰ Δημήτριος     Μάγνης ἐν τοῖς Περὶ ὁμωνύμων
[1, 64]   ἄν τις καὶ τῶν ἀνυπόπτων,     μὲν δεδιὼς περὶ αὑτῷ,
[1, 118]   θάψαι· ἐπεσκηφέναι τε ταῦτα Φερεκύδην.  ~Ὁ   μὲν οὖν> ἀπήγγειλεν· οἱ δὲ
[1, 72]   τε ἦν· ὅθεν καὶ Ἀρισταγόρας     Μιλήσιος τοῦτον τὸν τρόπον Χιλώνειον
[1, 29]   δ' Κνίδιος καὶ Εὐάνθης     Μιλήσιός φασι τῶν Κροίσου τινὰ
[1, 113]   γὰρ οὐκ ἐσεῖταί τιν δεινὸς     μόναρχος· αἰ δέ πη ἐπ'
[1, 65]   Ὥστε ἄπειμί τοι ἐκ μέσου     μόνος ἐχθρὸς Πεισιστράτου· οἱ δὲ
[1, 29]   τῷ Περὶ Ἀχιλλέως καὶ Ἀλέξων     Μύνδιος ἐν ἐνάτῳ Μυθικῶν. Εὔδοξος
[1, 45]   ὅμοιον προὔτρεψε πρᾶξαι. Καὶ οὗτος     νόμος ἐκλήθη σεισάχθεια· φανερὸν δὲ
[1, 80]   κατὰ σαυτὸν ἔλα. Ταῦτ' ἀΐων     ξεῖνος ἐφείσατο μείζονος οἴκου δράξασθαι,
[1, 91]   Ὑπομνήμασι. Καὶ αἴνιγμα τοῖον· ~Εἷς     πατήρ, παῖδες δυοκαίδεκα. Τῶν δὲ
[1, 73]   χλωρὸν ἕλεν κότινον. Εἰ δ'     πατὴρ στεφανοῦχον ἰδὼν τέκνον ἤμυσεν
[1, 30]   ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις. Δαΐμαχος δ'     Πλαταιικὸς καὶ Κλέαρχος φιάλην ἀποσταλῆναι
[1, 24]   τὰς ψυχάς· ὧν ἐστι Χοιρίλος     ποιητής. Πρῶτος δὲ καὶ τὴν
[1, 53]   ἄλλο τῶν κοινῶν καὶ ἢν  {ὁ}   πόλεμος ἡμᾶς καταλάβῃ. ~Σοὶ δ'
[1, 94]   Ἀρκαδίας ἐπῆρξαν, ὥς φησιν Ἡρακλείδης     Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ ἀρχῆς,
[1, 39]   μιν ἐγγὺς ἀπήγαγες· γὰρ     πρέσβυς οὐκέθ' ὁρᾶν ἀπὸ γῆς
[1, 57]   ὑποβολῆς γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι, οἷον ὅπου     πρῶτος ἔληξεν, ἐκεῖθεν ἄρχεσθαι τὸν
[1, 30]   Περὶ αὐτοῦ δὴ τάδε ἀνεῖπεν     Πύθιος· Οἰταῖόν τινα φημὶ Μύσων'
[1, 26]   καιρός. Φησὶ δὲ καὶ Ἱερώνυμος     Ῥόδιος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
[1, 101]   τῶν τις ἑτάρων. ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ. Ἀνάχαρσις     Σκύθης Γνούρου μὲν ἦν υἱός,
[1, 43]   μὴ πλώσαιμεν. Ἥξει γὰρ καὶ     Σόλων, ἢν ἐπιτρέπῃς. ~Σὺ μέντοι
[1, 56]   ἐκλιπόντες οἴχονται κρόκας. Ὅπερ συνιδὼν     Σόλων μετρίως αὐτοὺς ἀπεδέξατο. Κάλλιστον
[1, 120]   ἔχει βίοτον, εἴπερ Πυθαγόρης ἐτύμως     σοφὸς περὶ πάντων ἀνθρώπων γνώμας
[1, 97]   δίδωσι θεός. Καὶ γὰρ ἀθυμήσας     σοφὸς Περίανδρος ἀπέσβη, οὕνεκεν οὐκ
[1, 40]   τινας καὶ νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος δὲ     Συρακούσιος ὁμιλίαν αὐτῶν ἀναγέγραφε παρὰ
[1, 55]   γονέας, ἄτιμος ἔστω· ἀλλὰ καὶ     τὰ πατρῷα κατεδηδοκὼς ὁμοίως. Καὶ
[1, 88]   γράψας· ἐν Πριήνῃ Βίας ἐγένετο     Τευτάμεω, οὗ πλέων λόγος
[1, 37]   αὐτοὶ μὴ δρῶμεν· ~Τίς εὐδαίμων,     τὸ μὲν σῶμα ὑγιής, τὴν
[1, 82]   τὰ καθ' ἑαυτάς. Καὶ ἀπεστάλη     τρίπους· καὶ Βίας ἰδὼν
[1, 53]   ἐῶ γὰρ οὐδένα ὑβρίζειν· καὶ     τύραννος ἐγὼ οὐ πλέον τι
[1, 22]   σοφοὶ ἐκλήθησαν, ὥς φησι Δημήτριος     Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν Ἀρχόντων
[1, 81]   σῖτον ἀλεῖν, ὥς φησι Κλέαρχος     φιλόσοφος. Καὶ αὐτοῦ ἐστιν ἐπιστόλιον
[1, 120]   ψεύδομαι ὧδ' ἀγορεύων. Ἴων δ'     Χῖός φησιν περὶ αὐτοῦ· Ὥς
[1, 71]   ἐκεῖνο· Ἐν μὲν> λιθίναις ἀκόναις     χρυσὸς ἐξετάζεται, διδοὺς βάσανον φανεράν·
[1, 115]   δὲ καὶ Ἐπιμενίδαι ἄλλοι δύο,     τε γενεαλόγος καὶ τρίτος
[1, 88]   πλοῦτον. Πείσας λαβέ, μὴ βιασάμενος.     τι ἂν ἀγαθὸν πράττῃς, εἰς
[1, 100]   Καί σοι ἀναγγελέει εἰ ἐπέροιο     τι μευ ἀκούσειεν ἴδοι.
[1, 64]   δὲ σοῦ καταγνούς, οὐκ ἔσθ'     τι οὐκ ὀρρωδοῦντος· κἂν τῇ
[1, 98]   καὶ ἀτυχοῦσι αὐτὸς ἴσθι·     ἂν ὁμολογήσῃς, διατήρει· λόγων ἀπορρήτων
[1, 87]   ὧδε· Βραδέως ἐγχείρει τοῖς πραττομένοις·     δ' ἂν ἕλῃ, βεβαίως τηρῶν
[1, 78]   ἀνδρείων δέ, γενόμενα εὖ θέσθαι.     μέλλεις πράττειν, μὴ πρόλεγε· ἀποτυχὼν
[1, 120]   Χῖός φησιν περὶ αὐτοῦ· Ὥς     μὲν ἠνορέῃ τε κεκασμένος ἠδὲ
[1, 119]   τοῦ Συρίου τό τε βιβλίον     συνέγραψεν, οὗ ἀρχή· Ζὰς
[1, 95]   ἀθυμήσας ἐτελεύτησεν, ἤδη γεγονὼς ἔτη  ὀγδοήκοντα.   Σωσικράτης δέ φησι πρότερον Κροίσου
[1, 62]   δ' ἐν Κύπρῳ βιοὺς ἔτη  ὀγδοήκοντα,   τοῦτον ἐπισκήψας τοῖς ἰδίοις τὸν
[1, 98]   Ἤκμαζε δὲ περὶ τὴν τριακοστὴν  ὀγδόην   Ὀλυμπιάδα, καὶ ἐτυράννησεν ἔτη τετταράκοντα.
[1, 38]   τελευτῆσαι γὰρ ἐπὶ τῆς πεντηκοστῆς  ὀγδόης   Ὀλυμπιάδος, γεγονότα κατὰ Κροῖσον,
[1, 61]   μεταποίησον, Λιγυαστάδη, ὧδε δ' ἄειδε·  ὀγδωκονταέτη   μοῖρα κίχοι θανάτου. Τῶν δὲ
[1, 96]   Δυσὶν ἐκέλευσε νεανίσκοις, δείξας τινὰ  ὁδόν,   ἐξελθεῖν νύκτωρ καὶ τὸν ἀπαντήσαντα
[1, 109]   εἰς ἀγρὸν ἐπὶ πρόβατον, τῆς  ὁδοῦ   κατὰ μεσημβρίαν ἐκκλίνας ὑπ' ἄντρῳ
[1, 114]   χωρίον αὐτοῖς· ἐπεὶ κἂν τοῖς  ὀδοῦσιν   αὐτὸ διαφορῆσαι· ταῦτα ἔλεγε τοσούτοις
[1, 70]   ἐχθαίρειν. Μὴ ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων. Ἐν  ὁδῷ   μὴ σπεύδειν. Λέγοντα μὴ κινεῖν
[1, 23]   τῇ Περὶ τῶν ἀστρολογουμένων ἱστορίᾳ·  ὅθεν   αὐτὸν καὶ Ξενοφάνης καὶ Ἡρόδοτος
[1, 108]   ἀλλὰ κώμης, καὶ ταῦτα ἀφανοῦς.  Ὅθεν   διὰ τὴν ἀδοξίαν αὐτοῦ καὶ
[1, 107]   μὲν οὖν δῆμον εἶναι Λακωνικῆς,  ὅθεν   εἶναι τὸν Μύσωνα. Σωσικράτης δ'
[1, 49]   Πεισιστρατίδαι ὄντες, μαίνεσθαι ἔλεγον αὐτόν·  ὅθεν   εἶπε ταυτί· Δείξει δὴ μανίην
[1, 110]   καὶ οὕτω λῆξαι τὸ κακόν.  Ὅθεν   ἔτι καὶ νῦν ἔστιν εὑρεῖν
[1, 110]   τοῖς Ἕλλησι θεοφιλέστατος εἶναι ὑπελήφθη.  Ὅθεν   καὶ Ἀθηναίοις τότε λοιμῷ κατεχομένοις
[1, 72]   κακὰ διέθηκε. Βραχυλόγος τε ἦν·  ὅθεν   καὶ Ἀρισταγόρας Μιλήσιος τοῦτον
[1, 84]   τῇ τῶν λόγων ἰσχύϊ προσεχρῆτο.  Ὅθεν   καὶ Δημόδοκος Λέριος τοῦτο
[1, 56]   υἱοὺς δημοσίᾳ τρέφεσθαι καὶ παιδεύεσθαι.  ~Ὅθεν   καὶ ἐζήλουν πολλοὶ καλοὶ κἀγαθοὶ
[1, 62]   τεφρώσαντας εἰς τὴν χώραν σπεῖραι.  Ὅθεν   καὶ Κρατῖνος ἐν τοῖς Χείρωσί
[1, 95]   ὃν φθάσαντες οἱ Κερκυραῖοι διεχρήσαντο.  Ὅθεν   ὀργισθεὶς ἔπεμψε τοὺς παῖδας αὐτῶν
[1, 59]   Πῶς τε ἥκιστ' ἂν ἀδικοῖεν  οἱ   ἄνθρωποι, Εἰ ὁμοίως, ἔφη, ἄχθοιντο
[1, 51]   εἰσιν οἱ μὲν ἔνθεν Σολεῖς,  οἱ   δ' ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι. Ὅτε
[1, 80]   κεῖνοί σοι πᾶν ἐρέουσιν ἔπος.  Οἱ   δ' ἄρ' ὑπὸ πληγῇσι θοὰς
[1, 80]   ἴχνια. Χὠ μὲν ἐπέστη πλησίον·  οἱ   δ' ἔλεγον· τὴν κατὰ σαυτὸν
[1, 32]   τοῖς Μιλησίοις μητροπόλει οὔσῃ μηνύουσιν.  Οἱ   δ' ἐπειδὴ διαπρεσβευόμενοι ἠλογοῦντο, πρὸς
[1, 118]   λέξις ἐπὶ τῶν χειρόνων τάττεται,  οἱ   δ' ἐπὶ τῶν βελτίστων χρώμενοι
[1, 65]   εἰσὶ καὶ ὅσα ἐγὼ ἐνομοθέτησα.  Οἱ   δ' ἐπιτρέποντες τὸ ξυνὸν ἔβλαπτον,
[1, 26]   αὐτὸν καὶ Κύβισθον υἱὸν ἔχειν·  οἱ   δὲ ἄγαμον μεῖναι, τῆς δὲ
[1, 109]   ἦν Φαιστίου, οἱ δὲ Δωσιάδα,  οἱ   δὲ Ἀγησάρχου. Κρὴς τὸ γένος
[1, 64]   ἑαυτὰ δύνανται ὀνῆσαι τὰς πόλεις,  οἱ   δὲ ἀεὶ τὸ πλῆθος ἄγοντες
[1, 66]   παρασχεῖν οἱ τετρακοσίους τοὺς νεωτάτους.  Οἱ   δὲ ἀνηκουστήσαντές μου παρέσχον τοὺς
[1, 109]   συχνοί, πατρὸς μὲν ἦν Φαιστίου,  οἱ   δὲ Δωσιάδα, οἱ δὲ Ἀγησάρχου.
[1, 65]   μέσου μόνος ἐχθρὸς Πεισιστράτου·  οἱ   δὲ καὶ δορυφορούντων αὐτόν, εἴ
[1, 41]   Ἔφορος δὲ ἀντὶ Μύσωνος Ἀνάχαρσιν·  οἱ   δὲ καὶ Πυθαγόραν προσγράφουσιν. Δικαίαρχος
[1, 83]   Ἀπόλλω σοφὸν εἶναι, οὐδὲ προσήκατο.  ~Οἱ   δὲ λέγουσιν ἐν Θήβαις τῷ
[1, 65]   τῶν δὲ ὀκνούντων ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος.  Οἱ   δὲ μανίαν Σόλωνος κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν
[1, 118]   Φερεκύδην. ~Ὁ μὲν οὖν> ἀπήγγειλεν·  οἱ   δὲ μετὰ μίαν ἐπελθόντες κρατοῦσι
[1, 110]   Πυθία καθῆραι τὴν πόλιν·  οἱ   δὲ πέμπουσι ναῦν τε καὶ
[1, 25]   τρίγωνον ὀρθογώνιον, καὶ θῦσαι βοῦν.  ~Οἱ   δὲ Πυθαγόραν φασίν, ὧν ἐστιν
[1, 110]   ὑπόμνημα τῆς τότε γενομένης ἐξιλάσεως.  Οἱ   δὲ τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τοῦ
[1, 82]   μέν φησι παρελθεῖν τὰς κόρας  οἱ   δὲ τὸν πατέρα αὐτῶν, ὡς
[1, 118]   ὑπὸ Πυθαγόρου ταφῆναι ἐν Δήλῳ.  Οἱ   δὲ φθειριάσαντα τὸν βίον τελευτῆσαι·
[1, 61]   φαιδρῷ προσεννέπῃ προσώπῳ, γλῶσσα δέ  οἱ   διχόμυθος ἐκ μελαίνης φρενὸς γεγωνῇ.
[1, 103]   ἀσχημοσύνας. Θαυμάζειν τε ἔλεγε πῶς  οἱ   Ἕλληνες νομοθετοῦντες κατὰ τῶν ὑβριζόντων,
[1, 65]   δὲ ἀγόντων, οὐδὲν ὠφελοῦσιν. ~Οὐδ'  οἱ   ἐμοὶ ἀμείνους εἰσὶ καὶ ὅσα
[1, 64]   τινα ποιοῦ. Σόλων Ἐπιμενίδῃ. Οὔτε  οἱ   ἐμοὶ θεσμοὶ ἄρα Ἀθηναίους ἐπιπολὺ
[1, 22]   Ἀθήνησι Δαμασίου, καθ' ὃν καὶ  οἱ   ἑπτὰ σοφοὶ ἐκλήθησαν, ὥς φησι
[1, 104]   κομίζουσι. Ἐρωτηθεὶς πότεροι πλείους εἰσίν,  οἱ   ζῶντες οἱ νεκροί, ἔφη,
[1, 119]   χρώμενοι διαμαρτάνουσιν. ~Ἔλεγέ τε ὅτι  οἱ   θεοὶ τὴν τράπεζαν θυωρὸν καλοῦσιν.
[1, 72]   ἀσθενείᾳ πολυετίας. Καὶ αὐτὸν πάντες  οἱ   κατὰ τὴν πανήγυριν ἐντιμότατα παρέπεμψαν.
[1, 95]   παραλάβῃ τὴν τυραννίδα· ὃν φθάσαντες  οἱ   Κερκυραῖοι διεχρήσαντο. Ὅθεν ὀργισθεὶς ἔπεμψε
[1, 122]   Φερεκύδεω ταφάς. Καὶ οὗτοι μὲν  οἱ   κληθέντες σοφοί, οἷς τινες καὶ
[1, 56]   Κυνέγειρος, ὡς Καλλίμαχος, ὡς σύμπαντες  οἱ   Μαραθωνομάχαι· ἔτι δ' Ἁρμόδιος καὶ
[1, 51]   ἀποξενωθέντες σολοικίζειν ἐλέχθησαν. Καί εἰσιν  οἱ   μὲν ἔνθεν Σολεῖς, οἱ δ'
[1, 82]   τῶν ἑπτὰ ὑπὸ Σατύρου. Τοῦτον  οἱ   μὲν πλούσιον, Δοῦρις δὲ πάροικόν
[1, 59]   ὁμοίως, ἔφη, ἄχθοιντο τοῖς ἀδικουμένοις  οἱ   μὴ ἀδικούμενοι. Καὶ τὸν μὲν
[1, 103]   μὲν οἱ τεχνῖται, κρίνουσι δὲ  οἱ   μὴ τεχνῖται. Ἐρωτηθεὶς πῶς οὐκ
[1, 44]   πρόσκεαι τῇ γραφῇ. Ἡμέες δὲ  οἱ   μηδὲν γράφοντες περιχωρέομεν τήν τε
[1, 28]   τοῦ τρίποδος ἀμφισβήτησις ἦν, ἕως  οἱ   Μιλήσιοι ἔπεμψαν εἰς Δελφούς· καὶ
[1, 75]   οὖν τὸν Πιττακὸν ἰσχυρῶς ἐτίμησαν  οἱ   Μυτιληναῖοι, καὶ τὴν ἀρχὴν ἐνεχείρισαν
[1, 75]   ἄλλα. Καὶ χώραν αὐτῷ ἀπένειμαν  οἱ   Μυτιληναῖοι· δὲ ἱερὰν ἀνῆκεν,
[1, 104]   πλείους εἰσίν, οἱ ζῶντες  οἱ   νεκροί, ἔφη, Τοὺς οὖν πλέοντας
[1, 64]   Τό τε γὰρ θεῖον καὶ  οἱ   νομοθέται οὐ καθ' ἑαυτὰ δύνανται
[1, 64]   δὲ καὶ τὸ θεῖον καὶ  οἱ   νόμοι, εὖ μὲν ἀγόντων, εἰσὶν
[1, 69]   ταπεινὰ ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν  οἱ   πεπαιδευμένοι τῶν ἀπαιδεύτων, ἔφη, Ἐλπίσιν
[1, 30]   Μύσωνα, περὶ οὗ λέξομεν. Τοῦτον  οἱ   περὶ τὸν Εὔδοξον ἀντὶ Κλεοβούλου
[1, 22]   Νείλεῳ ἐκπεσόντι Φοινίκης· ὡς δ'  οἱ   πλείους φασίν, ἰθαγενὴς Μιλήσιος ἦν
[1, 88]   καθιέρωσαν τὸ Τευτάμειον λεγόμενον. Ἀπεφθέγξατο·  οἱ   πλεῖστοι κακοί. ~ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ. Κλεόβουλος Εὐαγόρου
[1, 70]   Ἰσχυρὸν ὄντα πρᾷον εἶναι, ὅπως  οἱ   πλησίον αἰδῶνται μᾶλλον φοβῶνται.
[1, 88]   λόγος τῶν ἄλλων. Καὶ  οἱ   Πριηνεῖς δὲ αὐτῷ τέμενος καθιέρωσαν
[1, 66]   ἐχθρῶν· καὶ φύλακας ἠξίου παρασχεῖν  οἱ   τετρακοσίους τοὺς νεωτάτους. Οἱ δὲ
[1, 103]   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἀγωνίζονται μὲν  οἱ   τεχνῖται, κρίνουσι δὲ οἱ μὴ
[1, 66]   τοὺς πένητας αὐτῶν τῆς θητείας,  οἵ   γε δὴ νῦν ξύμπαντες ἑνὶ
[1, 22]   δὲ Κλεοβουλίνης, ἐκ τῶν Θηλιδῶν,  οἵ   εἰσι Φοίνικες, εὐγενέστατοι τῶν ἀπὸ
[1, 57]   δὲ μάλιστα τὰ ἔπη ταυτί·  οἳ   δ' ἄρ' Ἀθήνας εἶχον" καὶ
[1, 112]   καὶ ἱερὰ ἱδρύσασθαι. Εἰσὶ δ'  οἳ   μὴ κοιμηθῆναι αὐτὸν λέγουσιν, ἀλλὰ
[1, 65]   δ' ἐπιτρέποντες τὸ ξυνὸν ἔβλαπτον,  οἳ   οὐκ ἐγένοντο ἐμποδὼν Πεισιστράτῳ ἐπιθέσθαι
[1, 94]   παιδός, ἀδελφῆς δὲ Ἀριστοδήμου θυγατέρα,  οἳ   σχεδὸν πάσης Ἀρκαδίας ἐπῆρξαν, ὥς
[1, 51]   τέ τινας τῶν Ἀθηναίων ἐγκατῴκισεν,  οἳ   τῷ χρόνῳ τὴν φωνὴν ἀποξενωθέντες
[1, 110]   Ἄρειον πάγον. Κἀκεῖθεν εἴασεν ἰέναι  οἷ   βούλοιντο, προστάξας τοῖς ἀκολούθοις ἔνθα
[1, 34]   ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴει γνώσεσθαι;  Οἶδε   δ' αὐτὸν ἀστρονομούμενον καὶ Τίμων,
[1, 23]   τοῦ Σαμίου. Καλλίμαχος δ' αὐτὸν  οἶδεν   εὑρέτην τῆς ἄρκτου τῆς μικρᾶς,
[1, 34]   ἰδεῖν τὰ ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ  οἴει   γνώσεσθαι; Οἶδε δ' αὐτὸν ἀστρονομούμενον
[1, 54]   καθισταμένου, οὐδ' ἔφυγες. Ἐπάνιθι τοίνυν  οἴκαδε,   πιστεύων μοι καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι
[1, 44]   τοι τὸ Πριηνέων ἄστυ, κεῖθι  οἰκέειν,   καὶ αὐτοὶ παρὰ σὲ οἰκήσομεν.
[1, 102]   δὲ τὸν φθόνον ἐν τῇ  οἰκείᾳ   ἀπολέσθαι. Ἔνιοι δὲ τελετὰς Ἑλληνικὰς
[1, 67]   μὴ περὶ παντός μοι ἦν  οἰκεῖν   ἐν δημοκρατίᾳ, ἐδεξάμην ἂν μᾶλλον
[1, 54]   ἄπιστον· εἴτε ἄλλως Ἀθήνησιν  οἰκεῖν,   ἐπιτετράψεται. Ἡμῶν δὲ εἵνεκα μὴ
[1, 79]   ἐπὶ τοῦ μνήματος ἐπιγέγραπται τόδε·  Οἰκείοις   δακρύοις γειναμένα κατακλαίει Πιττακὸν
[1, 92]   ἀμαθῆ· γλῶσσαν εὔφημον ἴσχειν· ἀρετῆς  οἰκεῖον   εἶναι, κακίας ἀλλότριον· ἀδικίαν φεύγειν·
[1, 116]   Περιλάῳ συμβουλεῦσαι ἐξοικῆσαι μετὰ τῶν  οἰκείων·   καὶ τὸν μὴ πεισθῆναι, Μεσσήνην
[1, 93]   Καὶ νᾶσος πελαγία, ἔνθα  οἰκέοντι   οὐδὲν δεινὸν ἐκ Πεισιστράτω. Καὶ
[1, 92]   ἄνοιαν, τὸ δὲ μανίαν σημαίνει.  Οἰκέτην   πάροινον μὴ κολάζειν, δοκεῖν γὰρ
[1, 73]   ἐγὼν δὲ δοκέω καὶ τὰ  οἰκῇα   σφαλερὰ ἦμεν ἀνδρὶ μονάρχῳ, καὶ
[1, 44]   οἰκέειν, καὶ αὐτοὶ παρὰ σὲ  οἰκήσομεν.   ~ΣΟΛΩΝ. Σόλων Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον
[1, 101]   Ἕρμιππος δὲ πρὸς τὴν Σόλωνος  οἰκίαν   ἀφικόμενον τῶν θεραπόντων τινὶ κελεῦσαι
[1, 109]   δὲ εἰς τὴν ἑαυτοῦ εἰσιὼν  οἰκίαν   περιέτυχε τοῖς πυνθανομένοις τίς εἴη,
[1, 92]   Καὶ ὅταν τις ἐξίῃ τῆς  οἰκίας,   ζητείτω πρότερον τί μέλλει πράσσειν·
[1, 34]   ἀγόμενος ὑπὸ γραὸς ἐκ τῆς  οἰκίας,   ἵνα τὰ ἄστρα κατανοήσῃ, εἰς
[1, 112]   ποιητῶν. Λέγεται δὲ καὶ πρῶτος  οἰκίας   καὶ ἀγροὺς καθῆραι καὶ ἱερὰ
[1, 70]   φοβῶνται. Μανθάνειν τῆς αὑτοῦ  οἰκίας   καλῶς προστατεῖν. Τὴν γλῶτταν μὴ
[1, 122]   ἠπίαλος. Ἐπέσκηψα δ' ὦν τοῖσιν  οἰκιήτῃσιν,   ἐπήν με καταθάψωσιν, ἐς σὲ
[1, 80]   δ' ὀλίγην ὡς κεῖνος ἐς  οἰκίον   ἤγετο νύμφην, οὕτω καὶ σύ,
[1, 73]   τῆνον τυράννων εὐδαιμονίζω ὅστις κα  οἴκοι   ἐξ αὐτὸς αὑτῶ κατθάνῃ. ~ΠΙΤΤΑΚΟΣ.
[1, 44]   ἄν μοι ἁρμοδιώτατα ἐν Μιλήτῳ  οἶκον   ποιέεσθαι παρὰ τοῖς ἀποίκοις ὑμέων·
[1, 99]   ἄσμενοι ὄψονται Κορίνθιοι φοιτεῦντας ἐς  οἶκον   τὸν Περιάνδρου. ~Περίανδρος Προκλεῖ. Ἐμὶν
[1, 93]   μέν τιν ἔασιν ἕταροι καὶ  οἶκος   πάντη· φαμὶ δὲ ἐγὼν ποτανεστάταν
[1, 80]   ἀΐων ξεῖνος ἐφείσατο μείζονος  οἴκου   δράξασθαι, παίδων κληδόνα συνθέμενος. Τὴν
[1, 111]   καὶ Ἀθηναίων. Καὶ ἐπανελθὼν ἐπ'  οἴκου   μετ' οὐ πολὺ μετήλλαξεν, ὥς
[1, 62]   Χείρωσί φησιν, αὐτὸν ποιῶν λέγοντα·  Οἰκῶ   δὲ νῆσον, ὡς μὲν ἀνθρώπων
[1, 105]   Μειράκιον, ἐὰν νέος ὢν τὸν  οἶνον   οὐ φέρῃς, γέρων γενόμενος ὕδωρ
[1, 76]   μεθύωσι, πολλοῦ κατὰ τὴν νῆσον  οἴνου   γινομένου. Εἶπέ τε χαλεπὸν ἐσθλὸν
[1, 34]   τοῖς Σίλλοις ἐπαινεῖ αὐτὸν λέγων·  Οἷόν   θ' ἑπτὰ Θάλητα σοφῶν σοφὸν
[1, 57]   Ὁμήρου ἐξ ὑποβολῆς γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι,  οἷον   ὅπου πρῶτος ἔληξεν, ἐκεῖθεν
[1, 25]   Ἰάμβοις Εὔφορβον εὑρεῖν τὸν Φρύγα,  οἷον   σκαληνὰ καὶ τρίγωνα καὶ ὅσα
[1, 101]   αὐτὸν θεάσασθαι, ξένος τε, εἰ  οἷόν   τε, γενέσθαι. ~Καὶ θεράπων
[1, 69]   εἰ δὲ μή, ἀκούσεσθαι ἐφ'  οἷς   λυπήσεσθαι. ~Μὴ ἀπειλεῖν μηδενί· γυναικῶδες
[1, 67]   οὐκ ἀξιώσας, νῦν ἐπανελθὼν ἀρεσκοίμην  οἷς   σὺ πράσσεις. Σόλων Κροίσῳ. Ἄγαμαί
[1, 122]   οὗτοι μὲν οἱ κληθέντες σοφοί,  οἷς   τινες καὶ Πεισίστρατον τὸν τύραννον
[1, 105]   οὐ φέρῃς, γέρων γενόμενος ὕδωρ  οἴσεις.   Εὗρε δ' εἰς τὸν βίον
[1, 97]   τινος· ἀλλὰ τέρπεο πᾶσιν ὁμῶς  οἷσι   δίδωσι θεός. Καὶ γὰρ ἀθυμήσας
[1, 106]   γένος Χηνεύς, ἀπὸ κώμης τινὸς  Οἰταϊκῆς   Λακωνικῆς, σὺν τοῖς ἑπτὰ
[1, 30]   δὴ τάδε ἀνεῖπεν Πύθιος·  Οἰταῖόν   τινα φημὶ Μύσων' ἐνὶ Χηνὶ
[1, 106]   τῷ Θαλοῦ βίῳ ὑπὲρ Χίλωνος.  Οἰταῖον   τινά φημι Μύσωνα ἐν Χηνὶ
[1, 58]   στέγειν· ἐὰν δὲ μεῖζον, διακόψαν  οἴχεσθαι.   Ἔφασκέ τε σφραγίζεσθαι τὸν μὲν
[1, 56]   κατὰ τὸν Εὐριπίδην Τρίβωνες ἐκλιπόντες  οἴχονται   κρόκας. Ὅπερ συνιδὼν Σόλων
[1, 99]   ἐς Σάρδεις. Ἤδη ὦν μὴ  ὀκνεῖτε   καὶ παρ' ἐμὲ φοιτῆν τὸν
[1, 65]   τυραννησείοντα εἶναι ξυνετώτερος, τῶν δὲ  ὀκνούντων   ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος. Οἱ δὲ μανίαν
[1, 122]   δὲ τῇ θύρῃ καὶ εἰρομένοις  ὁκοῖόν   τι εἴη, διεὶς δάκτυλον ἐκ
[1, 101]   καὶ τὰ κατὰ πόλεμον ἔπη  ὀκτακόσια.   Παρέσχε δὲ καὶ ἀφορμὴν παροιμίας
[1, 38]   Ὀλυμπιάδος. ~Ἐτελεύτησε δ' ἐτῶν ἑβδομήκοντα  ὀκτώ,   {ἤ, ὡς Σωσικράτης φησίν, ἐνενήκοντα}
[1, 81]   ἐς Λυδίην, ὅπως σοι τὸν  ὄλβον   ἴδοιμι· ἐγὼ δὲ καὶ μὴ
[1, 44]   ἢν ἐπιτρέπῃς. ~Σὺ μέντοι χωροφιλέων  ὀλίγα   φοιτέεις ἐς Ἰωνίην, οὐδέ σε
[1, 80]   παίδων κληδόνα συνθέμενος. Τὴν δ'  ὀλίγην   ὡς κεῖνος ἐς οἰκίον ἤγετο
[1, 75]   καλεῖται. Σωσικράτης δέ φησιν ὅτι  ὀλίγον   ἀποτεμόμενος ἔφη τὸ ἥμισυ τοῦ
[1, 109]   ἐζήτει τὸ πρόβατον, νομίζων ἐπ'  ὀλίγον   κεκοιμῆσθαι. Ὡς δὲ οὐχ εὕρισκε,
[1, 114]   χηλῇ βοός· προσφερόμενός τε κατ'  ὀλίγον   μηδεμιᾷ κενοῦσθαι ἀποκρίσει μηδὲ ὀφθῆναί
[1, 39]   αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τῷ μνήματι·  ὀλίγον   τόδε σῆμα, τὸ δὲ κλέος
[1, 87]   μετρεῖν ὡς καὶ πολὺν καὶ  ὀλίγον   χρόνον βιωσομένους, καὶ φιλεῖν ὡς
[1, 51]   ἣν ἀφ' ἑαυτοῦ Σόλους ἐκάλεσεν·  ὀλίγους   τέ τινας τῶν Ἀθηναίων ἐγκατῴκισεν,
[1, 50]   ἀνδρῶν δ' ἐκ μεγάλων πόλις  ὄλλυται·   ἐς δὲ μονάρχου δῆμος ἀιδρίῃ
[1, 96]   ἱστορεῖ ὡς εὔξαιτο, εἰ νικήσειεν  Ὀλύμπια   τεθρίππῳ, χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀναθεῖναι· νικήσας
[1, 68]   τῇ πρώτῃ, Ἱπποκράτει θυομένῳ ἐν  Ὀλυμπίᾳ,   τῶν λεβήτων αὐτομάτων ζεσάντων, συνεβούλευσεν
[1, 101]   Ἀθήνας κατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ἑβδόμην  Ὀλυμπιάδα   ἐπὶ ἄρχοντος Εὐκράτους. Ἕρμιππος δὲ
[1, 79]   οὖν περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν δευτέραν  Ὀλυμπιάδα·   ἐτελεύτησε δ' ἐπὶ Ἀριστομένους τῷ
[1, 62]   οὖν περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν ἕκτην  Ὀλυμπιάδα,   ἧς τῷ τρίτῳ ἔτει ἦρξεν
[1, 121]   κατὰ τὴν πεντηκοστὴν καὶ ἐνάτην  Ὀλυμπιάδα.   Καὶ ἐπέστειλεν ὧδε· ~Φερεκύδης Θαλῇ.
[1, 98]   δὲ περὶ τὴν τριακοστὴν ὀγδόην  Ὀλυμπιάδα,   καὶ ἐτυράννησεν ἔτη τετταράκοντα. Σωτίων
[1, 72]   γέρων περὶ τὴν πεντηκοστὴν δευτέραν  Ὀλυμπιάδα,   ὅτε Αἴσωπος λογοποιὸς ἤκμαζεν.
[1, 68]   ἔφορος κατὰ τὴν πεντηκοστὴν ἕκτην  Ὀλυμπιάδα.   Παμφίλη δέ φησι κατὰ τὴν
[1, 110]   τὸν Ἐπιμενίδην. Καὶ ὃς ἐλθὼν  Ὀλυμπιάδι   τεσσαρακοστῇ ἕκτῃ ἐκάθηρεν αὐτῶν τὴν
[1, 79]   τρίτῳ ἔτει τῆς πεντηκοστῆς δευτέρας  Ὀλυμπιάδος,   βιοὺς ὑπὲρ ἔτη ἑβδομήκοντα, ἤδη
[1, 38]   γὰρ ἐπὶ τῆς πεντηκοστῆς ὀγδόης  Ὀλυμπιάδος,   γεγονότα κατὰ Κροῖσον, καὶ
[1, 37]   πρῶτον ἔτος τῆς τριακοστῆς ἐνάτης  Ὀλυμπιάδος.   ~Ἐτελεύτησε δ' ἐτῶν ἑβδομήκοντα ὀκτώ,
[1, 95]   ἑνί, πρὸ τῆς τεσσαρακοστῆς ἐνάτης  Ὀλυμπιάδος.   Τοῦτον Ἡρόδοτος ἐν τῇ πρώτῃ
[1, 116]   καὶ γενέσθαι. Ἀνιόντα τε ἐξ  Ὀλυμπίας   εἰς Μεσσήνην τῷ ξένῳ Περιλάῳ
[1, 55]   τιμὰς τῶν ἐν ἀγῶσιν ἀθλητῶν,  Ὀλυμπιονίκῃ   μὲν τάξας πεντακοσίας δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ
[1, 72]   Ἕρμιππος, ἐν Πίσῃ, τὸν υἱὸν  Ὀλυμπιονίκην   ἀσπασάμενος πυγμῆς. Ἔπαθε δὴ τοῦτο
[1, 74]   αὐτός, Ἀθηναίων δὲ Φρύνων παγκρατιαστὴς  Ὀλυμπιονίκης.   Συνέθετο δὴ μονομαχῆσαι πρὸς αὐτόν·
[1, 100]   τῶν ἀσταχύων ῥάβδῳ παίων ἀπεθέριζον,  ὁμαρτέοντος   ἐκείνου. Καί σοι ἀναγγελέει εἰ
[1, 57]   τὸν ἐχόμενον. Μᾶλλον οὖν Σόλων  Ὅμηρον   ἐφώτισεν Πεισίστρατος, ὥς φησι
[1, 38]   ἀρχαῖος πάνυ, κατὰ Ἡσίοδον καὶ  Ὅμηρον   καὶ Λυκοῦργον· τέταρτος οὗ μέμνηται
[1, 57]   εἶναι τὴν ζημίαν. Τά τε  Ὁμήρου   ἐξ ὑποβολῆς γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι, οἷον
[1, 48]   αὐτὸν εἰς τὸν κατάλογον τοῦ  Ὁμήρου   μετὰ τὸν Αἴας δ' ἐκ
[1, 90]   ἅδε βουλά. Οὐ γὰρ εἶναι  Ὁμήρου   τὸ ἐπίγραμμα, πολλοῖς ἔτεσι προέχοντος,
[1, 60]   Νοῦν ἡγεμόνα ποιοῦ. Μὴ κακοῖς  ὁμίλει.   θεοὺς τίμα, γονέας αἰδοῦ. Φασὶ
[1, 43]   ἱστορίην, πλώσαντες δὲ ἐς Αἴγυπτον  ὁμιλήσοντες   τοῖς ἐκείνῃ ὅσοι ἱερέες τε
[1, 40]   νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος δὲ Συρακούσιος  ὁμιλίαν   αὐτῶν ἀναγέγραφε παρὰ Κυψέλῳ,
[1, 115]   φησι Θεόπομπος. Μυρωνιανὸς δὲ ἐν  Ὁμοίοις   φησὶν ὅτι Κούρητα αὐτὸν ἐκάλουν
[1, 45]   πρῶτος καὶ τοὺς λοιποὺς τὸ  ὅμοιον   προὔτρεψε πρᾶξαι. Καὶ οὗτος
[1, 58]   Τοὺς δὲ νόμους τοῖς ἀραχνίοις  ὁμοίους·   καὶ γὰρ ἐκεῖνα, ἐὰν μὲν
[1, 92]   γὰρ παροινεῖν. Γαμεῖν ἐκ τῶν  ὁμοίων·   ἂν γὰρ ἐκ τῶν κρειττόνων
[1, 59]   ἂν ἀδικοῖεν οἱ ἄνθρωποι, Εἰ  ὁμοίως,   ἔφη, ἄχθοιντο τοῖς ἀδικουμένοις οἱ
[1, 55]   καὶ τὰ πατρῷα κατεδηδοκὼς  ὁμοίως.   Καὶ ἀργὸς ὑπεύθυνος ἔστω
[1, 98]   αὐτὸς ἴσθι· ἂν  ὁμολογήσῃς,   διατήρει· λόγων ἀπορρήτων ἐκφορὰν μὴ
[1, 36]   Πρὸς τὸν μοιχὸν ἐρόμενον εἰ  ὀμόσαι   μὴ μεμοιχευκέναι, Οὐ χεῖρον, ἔφη,
[1, 53]   Κοδριδῶν. Ἀνέλαβον γὰρ ἐγὼ  ὀμόσαντες   Ἀθηναῖοι παρέξειν Κόδρῳ τε καὶ
[1, 79]   Ἀπομνημονευμάτων πρώτῳ καὶ Δημήτριος ἐν  Ὁμωνύμοις,   ὃς καὶ μικρὸς προσηγορεύθη. Τὸν
[1, 38]   Δημήτριος Μάγνης ἐν τοῖς  Ὁμωνύμοις,   πέντε· ῥήτωρ Καλλατιανός, κακόζηλος· ζωγράφος
[1, 89]   μέμνηται καὶ Κρατῖνος ἐν τῷ  ὁμωνύμῳ   δράματι, πληθυντικῶς ἐπιγράψας. Ἀλλὰ καὶ
[1, 112]   Μάγνης ἐν τοῖς Περὶ  ὁμωνύμων   ποιητῶν τε καὶ συγγραφέων διελέγχειν
[1, 97]   τυχεῖν τινος· ἀλλὰ τέρπεο πᾶσιν  ὁμῶς   οἷσι δίδωσι θεός. Καὶ γὰρ
[1, 56]   μὴ συνοικεῖν, μηδ' ἐπιτροπεύειν, εἰς  ὃν   οὐσία ἔρχεται τῶν ὀρφανῶν
[1, 121]   γενναίοις πολιήταις. Ἦν γὰρ χρησμός,  ὃν   ᾔδει μοῦνος, τοῦτο κελεύων· καὶ
[1, 63]   ἐπειδὴ δακρύει τὸν παῖδα τελευτήσαντα,  ὃν   ἡμεῖς οὐ παρειλήφαμεν, πρὸς τὸν
[1, 33]   καὶ Ἰώνων, πρὶν τρίποδα χρύσειον,  ὃν   Ἥφαιστος βάλε πόντῳ, ἐκ πόλιος
[1, 22]   ὠνομάσθη ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου, καθ'  ὃν   καὶ οἱ ἑπτὰ σοφοὶ ἐκλήθησαν,
[1, 117]   αὐτῷ ὄναρ τοῦτο τὸν Ἡρακλέα,  ὃν   καὶ τῆς αὐτῆς νυκτὸς τοῖς
[1, 74]   Μυτιληναίους, ἀκούοντος τῆς δίκης Περιάνδρου,  ὃν   καὶ τοῖς Ἀθηναίοις προσκρῖναι. ~Τότε
[1, 30]   θεῖναι· κριθῆναι δὲ Ἀριστόδημον Σπαρτιάτην,  ὃν   παραχωρῆσαι Χίλωνι. ~Μέμνηται τοῦ Ἀριστοδήμου
[1, 30]   Θαλῇ. ~Καὶ περιελθεῖν εἰς Χίλωνα,  ὃν   πυνθάνεσθαι τοῦ Πυθίου τίς αὑτοῦ
[1, 120]   τῷ Φερεκρατείῳ· Τὸν κλεινὸν Φερεκύδην  ὃν   τίκτει ποτὲ Σύρος ~ἐς φθεῖρας
[1, 95]   αὐτὸν ὅπως παραλάβῃ τὴν τυραννίδα·  ὃν   φθάσαντες οἱ Κερκυραῖοι διεχρήσαντο. Ὅθεν
[1, 107]   καὶ Ἱππῶναξ εἰπών· καὶ Μύσων  ὃν   Ὡπόλλων ἀνεῖπεν ἀνδρῶν σωφρονέστατον πάντων.
[1, 117]   ἐν Θαυμασίοις· προστάξαι δὲ αὐτῷ  ὄναρ   τοῦτο τὸν Ἡρακλέα, ὃν καὶ
[1, 78]   ἀποτυχὼν γὰρ γελασθήσῃ. Ἀτυχίαν μὴ  ὀνειδίζειν,   νέμεσιν αἰδόμενον. Παρακαταθήκην λαβόντα ἀποδοῦναι.
[1, 104]   Τοὺς οὖν πλέοντας ποῦ τίθης;  Ὀνειδιζόμενος   ὑπὸ Ἀττικοῦ ὅτι Σκύθης ἐστίν,
[1, 104]   ἐστίν, ἔφη, Ἀλλ' ἐμοῦ μὲν  ὄνειδος   πατρίς, σὺ δὲ τῆς
[1, 28]   καὶ ἐπισκῆψαι δοῦναι τῶν σοφῶν  ὀνηΐστῳ.   Ἐδόθη δὴ Θαλῇ καὶ κατὰ
[1, 64]   νομοθέται οὐ καθ' ἑαυτὰ δύνανται  ὀνῆσαι   τὰς πόλεις, οἱ δὲ ἀεὶ
[1, 64]   ἐμοὶ θεσμοὶ ἄρα Ἀθηναίους ἐπιπολὺ  ὀνήσειν   ἔμελλον, οὔτε σὺ καθήρας τὴν
[1, 121]   σοφὸς ὄντως, καὶ ζῶν ἐστιν  ὄνησις,   χὤταν μηκέθ' ὑπάρχῃ. Γέγονε δὲ
[1, 119]   ἀεὶ καὶ Χθονίη· Χθονίῃ δὲ  ὄνομα   ἐγένετο Γῆ ἐπειδὴ αὐτῇ Ζὰς
[1, 94]   λυπούμενον ἐπὶ τῇ μητρί,  ὄνομα   Λυκόφρων. ~Ἤδη δὲ ἐν γήρᾳ
[1, 41]   Βίαντα, Πιττακόν, Σόλωνα. Ἄλλους δὲ  ὀνομάζει   ἕξ, ὧν ἐκλέξασθαι τρεῖς, Ἀριστόδημον,
[1, 71]   δ' αὐτόν ποτε γηραιὸν ἤδη  ὄντα   εἰπεῖν ὡς οὐδὲν συνειδείη ἄνομον
[1, 109]   ἀδελφὸν εὑρὼν τότε ἤδη γέροντα  ὄντα,   πᾶσαν ἔμαθε παρ' ἐκείνου τὴν
[1, 70]   παντός. Ἀτυχοῦντι μὴ ἐπιγελᾶν. Ἰσχυρὸν  ὄντα   πρᾷον εἶναι, ὅπως οἱ πλησίον
[1, 49]   σιωπώντων. Καὶ βουλή, Πεισιστρατίδαι  ὄντες,   μαίνεσθαι ἔλεγον αὐτόν· ὅθεν εἶπε
[1, 53]   οὔτε οὐ προσῆκόν μοι, γένους  ὄντι   τῶν Κοδριδῶν. Ἀνέλαβον γὰρ ἐγὼ
[1, 68]   ὅτι μὴ ἔφορος ἐγένετο, αὐτοῦ  ὄντος,   Ἐγὼ μὲν γὰρ ἐπίσταμαι, εἶπεν,
[1, 35]   ἀποφθέγματα αὐτοῦ τάδε· Πρεσβύτατον τῶν  ὄντων   θεός· ἀγένητον γάρ. Κάλλιστον κόσμος·
[1, 37]   ῥευμάτων ὑπὸ τῶν ἐτησίων ἐναντίων  ὄντων.   Φησὶ δ' Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς
[1, 121]   ἀληθές· ἢν τις σοφὸς  ὄντως,   καὶ ζῶν ἐστιν ὄνησις, χὤταν
[1, 40]   ~Τούτου ἐστὶ τὸ Γνῶθι σαυτόν,  ὅπερ   Ἀντισθένης ἐν ταῖς Διαδοχαῖς Φημονόης
[1, 48]   τῶν δήμων τοὺς χρηματισμοὺς ἐγκεχαραγμένους,  ὅπερ   ἦν ἴδιον Ἀθηναίων. Ἔνιοι δέ
[1, 25]   πρὸς Μιλησίους ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐκώλυσεν·  ὅπερ   Κύρου κρατήσαντος ἔσωσε τὴν πόλιν.
[1, 56]   Εὐριπίδην Τρίβωνες ἐκλιπόντες οἴχονται κρόκας.  Ὅπερ   συνιδὼν Σόλων μετρίως αὐτοὺς
[1, 65]   θέμενος πρὸ τοῦ στρατηγείου τὰ  ὅπλα   εἶπον τῶν μὲν μὴ αἰσθανομένων
[1, 50]   κρατοῦντος οὐ πείθων ἔθηκε τὰ  ὅπλα   πρὸ τοῦ στρατηγείου καὶ εἰπών,
[1, 97]   εὐνοίᾳ δορυφορεῖσθαι, καὶ μὴ τοῖς  ὅπλοις.   Καί ποτε ἐρωτηθεὶς διὰ τί
[1, 80]   Εἶπεν· δὲ σκίπωνα, γεροντικὸν  ὅπλον,   ἀείρας, ἤνιδε, κεῖνοί σοι πᾶν
[1, 53]   κλήρου δεκάτην, οὐκ ἐμοί, ἀλλ'  ὁπόθεν   ἔσται ἀναλοῦν εἴς τε θυσίας
[1, 53]   φέρομαι τἀξιώματος καὶ τῆς τιμῆς·  ὁποῖα   δὲ καὶ τοῖς πρόσθεν βασιλεῦσιν
[1, 54]   ἔτι τε ἀμαθίᾳ τῆς ἀρχῆς,  ὁποίαν   τινὰ ἐγὼ καταστήσομαι. Ἐπεὶ μαθὼν
[1, 43]   ξυνὸν καταθέσθαι γραφὴν ἐφ'  ὁποιοισοῦν   ἐπιτρέπειν χρῆμα ἐς οὐδὲν ὄφελος.
[1, 57]   ἐξ ὑποβολῆς γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι, οἷον  ὅπου   πρῶτος ἔληξεν, ἐκεῖθεν ἄρχεσθαι
[1, 90]   Φέρουσι δὲ μαρτύριον Σιμωνίδου ᾆσμα,  ὅπου   φησί· Τίς κεν αἰνήσειε νόῳ
[1, 64]   δὲ ἀεὶ τὸ πλῆθος ἄγοντες  ὅπως   ἂν γνώμης ἔχωσιν. Οὕτω δὲ
[1, 29]   παρὰ τοῦ βασιλέως ποτήριον χρυσοῦν,  ὅπως   δῷ τῷ σοφωτάτῳ τῶν Ἑλλήνων·
[1, 91]   τε τὸν φίλον δεῖν εὐεργετεῖν,  ὅπως   μᾶλλον φίλος· τὸν δὲ
[1, 78]   πρὶν γενέσθαι τὰ δυσχερῆ, προνοῆσαι  ὅπως   μὴ γένηται· ἀνδρείων δέ, γενόμενα
[1, 70]   ἐπιγελᾶν. Ἰσχυρὸν ὄντα πρᾷον εἶναι,  ὅπως   οἱ πλησίον αἰδῶνται μᾶλλον
[1, 95]   ἐν γήρᾳ καθεστὼς μετεπέμπετο αὐτὸν  ὅπως   παραλάβῃ τὴν τυραννίδα· ὃν φθάσαντες
[1, 81]   Κέλεαί με ἱκνέεσθαι ἐς Λυδίην,  ὅπως   σοι τὸν ὄλβον ἴδοιμι· ἐγὼ
[1, 64]   Εἰ δὲ πάντως τυραννητέον, φροντίζειν  ὅπως   τὴν ἀλλοδαπὴν δύναμιν πλείονα ἕξεις
[1, 61]   ἐστι τάδε· Πεφυλαγμένος ἄνδρα ἕκαστον,  ὅρα   μὴ κρυπτὸν ἔχων ἔχθος κραδίῃ,
[1, 39]   γὰρ πρέσβυς οὐκέθ'  ὁρᾶν   ἀπὸ γῆς ἀστέρας ἠδύνατο. ~Τούτου
[1, 52]   ἔνεστι νόος. Εἰς γὰρ γλῶσσαν  ὁρᾶτε   καὶ εἰς ἔπος αἰόλον ἀνδρός,
[1, 94]   πρεσβύτερον ἄφρονα. Χρόνῳ δὴ ὑπ'  ὀργῆς   βαλὼν ὑποβάθρῳ λακτίσας τὴν
[1, 95]   φθάσαντες οἱ Κερκυραῖοι διεχρήσαντο. Ὅθεν  ὀργισθεὶς   ἔπεμψε τοὺς παῖδας αὐτῶν πρὸς
[1, 81]   ἴδοιμι· ἐγὼ δὲ καὶ μὴ  ὀρεὶς   πέπεισμαι τὸν Ἀλυάττεω παῖδα τῶν
[1, 104]   τὸν μὲν καπνὸν ἐν τοῖς  ὄρεσι   καταλείπουσι, τὰ δὲ ξύλα εἰς
[1, 39]   οὐρανόμηκες, τοῦ πολυφροντίστου τοῦτο Θάλητος  ὅρη.   Ἔστι καὶ παρ' ἡμῖν ἐς
[1, 24]   πρῶτον καταγράψαι κύκλου τὸ τρίγωνον  ὀρθογώνιον,   καὶ θῦσαι βοῦν. ~Οἱ δὲ
[1, 60]   τῶν φιλοσόφων αἱρέσεων, τάδε· καλοκἀγαθίαν  ὅρκου   πιστοτέραν ἔχε. Μὴ ψεύδου. Τὰ
[1, 55]   ~Ταῦτα μὲν Πεισίστρατος. Σόλων δὲ  ὅρον   ἀνθρωπίνου βίου φησὶν ἔτη ἑβδομήκοντα.
[1, 118]   εἰς Δελφοὺς ἀπὸ τοῦ Κωρυκίου  ὄρους   αὑτὸν δισκῆσαι. Ἀριστόξενος δ' ἐν
[1, 64]   οὐκ ἔσθ' τι οὐκ  ὀρρωδοῦντος·   κἂν τῇ πόλει χάριν κατάθοιτο
[1, 56]   κἀκεῖνο· τὸν ἐπίτροπον τῇ τῶν  ὀρφανῶν   μητρὶ μὴ συνοικεῖν, μηδ' ἐπιτροπεύειν,
[1, 56]   ὃν οὐσία ἔρχεται τῶν  ὀρφανῶν   τελευτησάντων. ~Κἀκεῖνο· δακτυλιογλύφῳ μὴ ἐξεῖναι
[1, 42]   ἐν τῇ Τῶν φιλοσόφων ἀναγραφῇ·  Ὀρφέα,   Λίνον, Σόλωνα, Περίανδρον, Ἀνάχαρσιν, Κλεόβουλον,
[1, 115]   καὶ δὴ καὶ ἐλήφθησαν πρὸς  Ὀρχομενῷ.   Γηρᾶσαί τ' ἐν τοσαύταις ἡμέραις
[1, 67]   μοι Ἀθήναζε οὐ καλῶς ἔχον  ὁρῶ,   μή μέ τις μέμψηται, εἰ
[1, 95]   ὑπὸ τῶν Σαμίων διεσώθησαν. Καὶ  ὃς   ἀθυμήσας ἐτελεύτησεν, ἤδη γεγονὼς ἔτη
[1, 110]   Κρήτην, καλοῦντες τὸν Ἐπιμενίδην. Καὶ  ὃς   ἐλθὼν Ὀλυμπιάδι τεσσαρακοστῇ ἕκτῃ ἐκάθηρεν
[1, 96]   Κράτεια συνῆν αὐτῷ λάθρα· καὶ  ὃς   ἥδετο. Φανεροῦ δὲ γενομένου βαρὺς
[1, 79]   πρώτῳ καὶ Δημήτριος ἐν Ὁμωνύμοις,  ὃς   καὶ μικρὸς προσηγορεύθη. Τὸν δ'
[1, 33]   καὶ ἐς δόμον ἀνδρὸς ἵκηται,  ὃς   σοφὸς τά τ' ἐόντα
[1, 41]   ἐκεῖνο· Ἦν Λακεδαιμόνιος Χίλων σοφός,  ὃς   τάδ' ἔλεξε· μηδὲν ἄγαν· καιρῷ
[1, 72]   Χιλώνειον καλεῖ. Βράγχου δὲ εἶναι,  ὃς   τὸ ἱερὸν ἔκτισε τὸ ἐν
[1, 73]   τόνδε δοριστέφανος Σπάρτα Χίλων' ἐφύτευσεν,  ὃς   τῶν ἑπτὰ σοφῶν πρῶτος ἔφυ
[1, 25]   οἷον σκαληνὰ καὶ τρίγωνα καὶ  ὅσα   γραμμικῆς ἔχεται θεωρίας. Δοκεῖ δὲ
[1, 65]   οἱ ἐμοὶ ἀμείνους εἰσὶ καὶ  ὅσα   ἐγὼ ἐνομοθέτησα. Οἱ δ' ἐπιτρέποντες
[1, 115]   τ' ἐν τοσαύταις ἡμέραις αὐτὸν  ὅσαπερ   ἔτη κατεκοιμήθη· καὶ γὰρ τοῦτό
[1, 56]   Ἀριστογείτων καὶ Μιλτιάδης καὶ μυρίοι  ὅσοι.   Ἀθληταὶ δὲ καὶ ἀσκούμενοι πολυδάπανοι,
[1, 43]   ἐς Αἴγυπτον ὁμιλήσοντες τοῖς ἐκείνῃ  ὅσοι   ἱερέες τε καὶ ἀστρολόγοι, παρὰ
[1, 63]   Σόλωνος ἐν ἀλλοδαπῇ Κύπριον πῦρ·  ὀστὰ   δ' ἔχει Σαλαμίς, ὧν κόνις
[1, 62]   τὸν τρόπον, ἀποκομίσαι αὐτοῦ τὰ  ὀστᾶ   εἰς Σαλαμῖνα καὶ τεφρώσαντας εἰς
[1, 73]   μονάρχῳ, καὶ τῆνον τυράννων εὐδαιμονίζω  ὅστις   κα οἴκοι ἐξ αὐτὸς αὑτῶ
[1, 114]   παρ' Ἀθηναίοις ἀγνοεῖν φάναι αὐτοὺς  ὅσων   κακῶν αἴτιον ἔσται τοῦτο τὸ
[1, 103]   εἰς αὐτόν· ~Ἐς Σκυθίην Ἀνάχαρσις  ὅτ'   ἤλυθε, πολλὰ πλανηθεὶς πάντας ἔπειθε
[1, 60]   διδάσκειν, ὡς ἀνωφελῆ τὴν ψευδολογίαν.  ~Ὅτ'   οὖν Πεισίστρατος ἑαυτὸν κατέτρωσεν, ἐκεῖθεν
[1, 92]   πρότερον τί μέλλει πράσσειν· καὶ  ὅταν   εἰσέλθῃ πάλιν, ζητείτω τί ἔπραξε.
[1, 92]   δὲ ἐχθρῶν τὴν ἐπιβουλήν. Καὶ  ὅταν   τις ἐξίῃ τῆς οἰκίας, ζητείτω
[1, 122]   ὧδε· ~Φερεκύδης Θαλῇ. Εὖ θνήσκοις  ὅταν   τοι τὸ χρεὼν ἥκῃ. Νοῦσός
[1, 72]   περὶ τὴν πεντηκοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα,  ὅτε   Αἴσωπος λογοποιὸς ἤκμαζεν. Ἐτελεύτησε
[1, 51]   οἱ δ' ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι.  Ὅτε   δὲ τὸν Πεισίστρατον ἔμαθεν ἤδη
[1, 22]   ἀναγραφῇ. Ἐπολιτογραφήθη δὲ ἐν Μιλήτῳ,  ὅτε   ἦλθε σὺν Νείλεῳ ἐκπεσόντι Φοινίκης·
[1, 27]   πυραμίδας ἐκ τῆς σκιᾶς, παρατηρήσαντα  ὅτε   ἡμῖν ἰσομεγέθεις εἰσίν. Συνεβίω δὲ
[1, 50]   Κύπρον, καὶ πρὸς Κροῖσον ἦλθεν,  ὅτε   καὶ ἐρωτηθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, Τίς
[1, 26]   δὲ ἀδελφῆς τὸν υἱὸν θέσθαι.  Ὅτε   καὶ ἐρωτηθέντα διὰ τί οὐ
[1, 118]   δὲ φθειριάσαντα τὸν βίον τελευτῆσαι·  ὅτε   καὶ Πυθαγόρου παραγενομένου καὶ πυνθανομένου
[1, 62]   ἦρξεν Ἀθήνησι, καθά φησι Σωσικράτης·  ὅτε   καὶ τίθησι τοὺς νόμους. Ἐτελεύτησε
[1, 43]   ἥδιον, ἐθέλω γενέσθαι λεσχηνώτης περὶ  ὁτέων   γράφεις· καὶ ἢν κελεύῃς, παρὰ
[1, 33]   ἐγενόμην καὶ οὐ θηρίον, εἶτα  ὅτι   ἀνὴρ καὶ οὐ γυνή, τρίτον
[1, 33]   ἔχειν τῇ Τύχῃ· πρῶτον μὲν  ὅτι   ἄνθρωπος ἐγενόμην καὶ οὐ θηρίον,
[1, 26]   τῷ δευτέρῳ τῶν Σποράδην ὑπομνημάτων  ὅτι   βουλόμενος δεῖξαι ῥᾷον εἶναι πλουτεῖν,
[1, 99]   ὑμᾶς ἀποδέχομαι, ὡς ἴστε αὐτοί,  ὅτι   δαμοτικώτατα. Πεύθομαι ὡς πέρυτι ἐγένετο
[1, 91]   τὸ δὲ φρονεῖν γυναῖκας· ὑποδεικνὺς  ὅτι   δεῖ παιδεύεσθαι καὶ τὰς παρθένους.
[1, 27]   Οὐδεὶς δὲ αὐτοῦ καθηγήσατο, πλὴν  ὅτι   εἰς Αἴγυπτον ἐλθὼν τοῖς ἱερεῦσι
[1, 33]   ἀνὴρ καὶ οὐ γυνή, τρίτον  ὅτι   Ἕλλην καὶ οὐ βάρβαρος. ~Λέγεται
[1, 108]   αὐτὸ τοῦτο. Φησὶ δ' Ἀριστόξενος  ὅτι   ἔνθεν καὶ ἄδοξος ἦν, ὅτι
[1, 35]   τις, διὰ τί οὐκ ἀποθνήσκεις;  Ὅτι,   ἔφη, οὐδὲν διαφέρει. ~Πρὸς τὸν
[1, 44]   δεινὸν οὐδέν. Εἰ δὲ ἀσχαλήσεις  ὅτι   καὶ Μιλήσιοι τυραννεόμεθα- ἐχθαίρεις γὰρ
[1, 97]   ἐρωτηθεὶς διὰ τί τυραννεῖ, ἔφη,  Ὅτι   καὶ τὸ ἑκουσίως ἀποστῆναι καὶ
[1, 51]   τὰ θρυλούμενα. ~Φασὶ δέ τινες  ὅτι   κοσμήσας ἑαυτὸν Κροῖσος παντοδαπῶς
[1, 115]   Μυρωνιανὸς δὲ ἐν Ὁμοίοις φησὶν  ὅτι   Κούρητα αὐτὸν ἐκάλουν Κρῆτες· καὶ
[1, 114]   τῇ δευτέρᾳ. Λέγουσι δέ τινες  ὅτι   Κρῆτες αὐτῷ θύουσιν ὡς θεῷ·
[1, 68]   Πρός τε τὸν ἀδελφὸν δυσφοροῦντα  ὅτι   μὴ ἔφορος ἐγένετο, αὐτοῦ ὄντος,
[1, 108]   ὅτι ἔνθεν καὶ ἄδοξος ἦν,  ὅτι   μηδὲ πόλεως, ἀλλὰ κώμης, καὶ
[1, 119]   βελτίστων χρώμενοι διαμαρτάνουσιν. ~Ἔλεγέ τε  ὅτι   οἱ θεοὶ τὴν τράπεζαν θυωρὸν
[1, 75]   Πιττάκειος καλεῖται. Σωσικράτης δέ φησιν  ὅτι   ὀλίγον ἀποτεμόμενος ἔφη τὸ ἥμισυ
[1, 63]   δι' αὐτὸ δὲ τοῦτο δακρύω,  ὅτι   οὐδὲν ἀνύτω. Φέρονται δὲ αὐτοῦ
[1, 101]   τῶν θεραπόντων τινὶ κελεῦσαι μηνῦσαι  ὅτι   παρείη πρὸς αὐτὸν Ἀνάχαρσις καὶ
[1, 81]   γαυριῶντα· φύσκωνα δὲ καὶ γάστρωνα  ὅτι   παχὺς ἦν· ἀλλὰ μὴν καὶ
[1, 86]   τῆς σιγῆς πυθομένου, Σιωπῶ, ἔφη,  ὅτι   περὶ τῶν οὐδέν σοι προσηκόντων
[1, 32]   θάλασσαν πρὸς τῆς Λακαίνης, εἰπούσης  ὅτι   περιμάχητος ἔσται. Χρόνῳ δὲ Λεβεδίων
[1, 120]   πλεῖον Πυθαγόρῃ τὠμῷ λέγε ταῦθ'  ὅτι   πρῶτος ἁπάντων ἔστιν ἀν' Ἑλλάδα
[1, 61]   πείσεαι, ἔξελε τοῦτον· μηδὲ μέγαιρ'  ὅτι   σεῦ τοῖον ἐπεφρασάμην· καὶ μεταποίησον,
[1, 104]   ποῦ τίθης; Ὀνειδιζόμενος ὑπὸ Ἀττικοῦ  ὅτι   Σκύθης ἐστίν, ἔφη, Ἀλλ' ἐμοῦ
[1, 90]   ἐπὶ τύμβῳ, ἀγγελέω παριοῦσι, Μίδας  ὅτι   τῇδε τέθαπται. Φέρουσι δὲ μαρτύριον
[1, 26]   διὰ φιλοτεκνίαν εἰπεῖν. Καὶ λέγουσι  ὅτι   τῆς μητρὸς ἀναγκαζούσης αὐτὸν γῆμαι
[1, 104]   θαυμασιώτατον ἑωρακέναι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν,  ὅτι   τὸν μὲν καπνὸν ἐν τοῖς
[1, 61]   γεγωνῇ. Γέγραφε δὲ δῆλον μὲν  ὅτι   τοὺς νόμους, καὶ δημηγορίας καὶ
[1, 102]   ὑπὸ τοῦ Σόλωνος εἰπεῖν αὐτῷ,  ὅτιπερ   ἐν ταῖς ἰδίαις πατρίσι ξένους
[1, 39]   Θαλῆν ἥρπασας ἐκ σταδίου. Αἰνέω  ὅττι   μιν ἐγγὺς ἀπήγαγες· γὰρ
[1, 66]   τῶν ἄλλων τις Ἀθηναίων  ὅτῳ   μὴ ἀρέσκει τυραννίς. Εἴτε δὲ
[1, 33]   γυνή, τρίτον ὅτι Ἕλλην καὶ  οὐ   βάρβαρος. ~Λέγεται δ' ἀγόμενος ὑπὸ
[1, 90]   θραύοντι· μωροῦ φωτὸς ἅδε βουλά.  Οὐ   γὰρ εἶναι Ὁμήρου τὸ ἐπίγραμμα,
[1, 108]   τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους ζητεῖν·  οὐ   γὰρ ἕνεκα τῶν λόγων τὰ
[1, 54]   εἷς εἶναι, ἔσῃ ἀνὰ πρώτους·  οὐ   γάρ τι ἐν σοὶ ἐνορῶ
[1, 33]   θηρίον, εἶτα ὅτι ἀνὴρ καὶ  οὐ   γυνή, τρίτον ὅτι Ἕλλην καὶ
[1, 81]   ἱκομένοις ἐς Σάρδις· χρυσοῦ γὰρ  οὐ   δεύμεθα, ἀλλὰ πέπαμαι ἄρκια καὶ
[1, 122]   οὕτω μιν φῆνον· ἢν δὲ  οὐ   δοκιμώσητε, μὴ φήνῃς. Ἐμοὶ μὲν
[1, 34]   Θαλῆ, τὰ ἐν ποσὶν  οὐ   δυνάμενος ἰδεῖν τὰ ἐπὶ τοῦ
[1, 33]   μὲν ὅτι ἄνθρωπος ἐγενόμην καὶ  οὐ   θηρίον, εἶτα ὅτι ἀνὴρ καὶ
[1, 64]   γὰρ θεῖον καὶ οἱ νομοθέται  οὐ   καθ' ἑαυτὰ δύνανται ὀνῆσαι τὰς
[1, 113]   ἀνδραποδιξάμενος τὼς πολιήτας· νῦν δὲ  οὐ   κακὼς ἄνδρας δουλῶται· τοὶ μεμνάμενοι
[1, 67]   βέλτιστον. Ἐπανήκειν δέ μοι Ἀθήναζε  οὐ   καλῶς ἔχον ὁρῶ, μή μέ
[1, 66]   φίλος σοὶ ἦν, καὶ νῦν  οὐ   μᾶλλον διάφορος τῶν ἄλλων
[1, 113]   κα Πεισίστρατος κατασχέθῃ τὰν πόλιν,  οὐ   μὰν ἐς παῖδας τήνω ἔλπομαι
[1, 116]   ναῦν οὐριοδρομοῦσαν ἰδόντα εἰπεῖν ὡς  οὐ   μετὰ πολὺ καταδύσεται· καὶ ἐν
[1, 49]   τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Πεισιστράτου· καὶ  οὐ   μόνον, ἀλλὰ καὶ βοηθεῖν ἕτοιμος
[1, 73]   στεφανοῦχον ἰδὼν τέκνον ἤμυσεν ἡσθείς,  οὐ   νεμεσητόν· ἐμοὶ τοῖος ἴτω θάνατος.
[1, 63]   τὸν παῖδα τελευτήσαντα, ὃν ἡμεῖς  οὐ   παρειλήφαμεν, πρὸς τὸν εἰπόντα, Ἀλλ'
[1, 50]   ἔπεσεν. Ἤδη δὲ αὐτοῦ κρατοῦντος  οὐ   πείθων ἔθηκε τὰ ὅπλα πρὸ
[1, 53]   ὑβρίζειν· καὶ τύραννος ἐγὼ  οὐ   πλέον τι φέρομαι τἀξιώματος καὶ
[1, 111]   Καὶ ἐπανελθὼν ἐπ' οἴκου μετ'  οὐ   πολὺ μετήλλαξεν, ὥς φησι Φλέγων
[1, 107]   δέ φησιν ἐν τοῖς σποράδην  οὐ   πόρρω Τίμωνος αὐτὸν καὶ Ἀπημάντου
[1, 111]   δὲ τὸ μὲν ἀργύριον  οὐ   προσήκατο· φιλίαν δὲ καὶ συμμαχίαν
[1, 53]   μόνος Ἑλλήνων τυραννίδι ἐπεθέμην, οὔτε  οὐ   προσῆκόν μοι, γένους ὄντι τῶν
[1, 33]   οὖν τοῦτον ἐχρήσθη τὸν τρόπον·  Οὐ   πρότερον λήξει νεῖκος Μερόπων καὶ
[1, 26]   Ὅτε καὶ ἐρωτηθέντα διὰ τί  οὐ   τεκνοποιεῖ, διὰ φιλοτεκνίαν εἰπεῖν. Καὶ
[1, 105]   ἐὰν νέος ὢν τὸν οἶνον  οὐ   φέρῃς, γέρων γενόμενος ὕδωρ οἴσεις.
[1, 36]   ἐρόμενον εἰ ὀμόσαι μὴ μεμοιχευκέναι,  Οὐ   χεῖρον, ἔφη, μοιχείας ἐπιορκία. Ἐρωτηθεὶς
[1, 120]   ἁπάντων ἔστιν ἀν' Ἑλλάδα γῆν·  οὐ   ψεύδομαι ὧδ' ἀγορεύων. Ἴων δ'
[1, 68]   ἐπίσταμαι, εἶπεν, ἀδικεῖσθαι, σὺ δὲ  οὔ.   Γέγονε δὲ ἔφορος κατὰ τὴν
[1, 35]   τε ᾀδομένων αὐτοῦ εἶναι τάδε·  Οὔ   τι τὰ πολλὰ ἔπη φρονίμην
[1, 99]   εἶναι τὸν σοφόν· Πλάτων δὲ  οὔ   φησιν. Τούτου ἐστί· Μελέτη τὸ
[1, 122]   Ἰωνικῆς φιλοσοφίας, ἧς καθηγήσατο Θαλῆς,  οὗ   διήκουσεν Ἀναξίμανδρος.
[1, 119]   τό τε βιβλίον συνέγραψεν,  οὗ   ἀρχή· Ζὰς μὲν καὶ
[1, 76]   Εἶπέ τε χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι·  οὗ   καὶ