HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  207 formes différentes pour 489 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 38]   Θαλαῖ, καθά φησι Δημήτριος  Μάγνης   ἐν τοῖς Ὁμωνύμοις, πέντε· ῥήτωρ
[1, 112]   Κρησὶ Μίνως. Ἀλλὰ Δημήτριος  Μάγνης   ἐν τοῖς Περὶ ὁμωνύμων ποιητῶν
[1, 117]   Ἕρμιππος πολέμου συνεστῶτος Ἐφεσίοις καὶ  Μάγνησι   βουλόμενον τοὺς Ἐφεσίους νικῆσαι πυθέσθαι
[1, 24]   τεκμαιρόμενον ἐκ τῆς λίθου τῆς  μαγνήτιδος   καὶ τοῦ ἠλέκτρου. Παρά τε
[1, 121]   εἶδος, θεῖναί τ' εὐθὺ κελεύειν  Μαγνήτων,   ἵνα νίκην δοίη τοῖς Ἐφέσοιο
[1, 118]   μετὰ μίαν ἐπελθόντες κρατοῦσι τῶν  Μαγνήτων,   καὶ τόν τε Φερεκύδην μεταλλάξαντα
[1, 117]   καὶ θὲς εἰς τὴν τῶν  Μαγνήτων   χώραν, καὶ ἀπάγγειλόν σου τοῖς
[1, 76]   πεμψάντων τὸν φονέα τῷ Πιττακῷ,  μαθόντα   καὶ ἀπολύσαντα εἰπεῖν, Συγγνώμη μετανοίας
[1, 24]   ἠλέκτρου. Παρά τε Αἰγυπτίων γεωμετρεῖν  μαθόντα   φησὶ Παμφίλη πρῶτον καταγράψαι κύκλου
[1, 60]   κτήσῃ μὴ ἀποδοκίμαζε. Ἄρχε πρῶτον  μαθὼν   ἄρχεσθαι. Συμβούλευε μὴ τὰ ἥδιστα,
[1, 83]   ἔδειξε τῷ ἀνθρώπῳ· καὶ τέλος  μαθὼν   Ἀλυάττης εἰρήνην ἐσπείσατο πρὸς
[1, 54]   ὁποίαν τινὰ ἐγὼ καταστήσομαι. Ἐπεὶ  μαθὼν   τάχ' ἂν ἠνέσχου καθισταμένου, οὐδ'
[1, 103]   τιμῶσιν ἐπὶ τῷ τύπτειν ἀλλήλους.  Μαθὼν   τέτταρας δακτύλους εἶναι τὸ πάχος
[1, 65]   ἀμύνειν· τοῖς δ' αὖ καὶ  μαίνεσθαι   δοκῶ. Ὥστε ἄπειμί τοι ἐκ
[1, 49]   Καὶ βουλή, Πεισιστρατίδαι ὄντες,  μαίνεσθαι   ἔλεγον αὐτόν· ὅθεν εἶπε ταυτί·
[1, 46]   Σαλαμῖνος μάχεσθαι, θανάτῳ ζημιοῦσθαι, οὗτος  μαίνεσθαι   προσποιησάμενος καὶ στεφανωσάμενος εἰσέπαισεν εἰς
[1, 89]   ὕδωρ τε νάῃ καὶ δένδρεα  μακρὰ   τεθήλῃ, ~Ἠέλιός τ' ἀνιὼν λάμπῃ,
[1, 111]   φησι Φλέγων ἐν τῷ Περὶ  μακροβίων   βιοὺς ἔτη ἑπτὰ καὶ πεντήκοντα
[1, 45]   τοὺς λοιποὺς νόμους ἔθηκεν, οὓς  μακρὸν   ἂν εἴη διεξιέναι, καὶ ἐς
[1, 85]   εἶτ' ἀποκλινθεὶς παιδὸς ἐς ἀγκαλίδας  μακρὸν   ἔτεινεν ὕπνον. Ἐποίησε δὲ περὶ
[1, 106]   οὐχ ὥρα νῦν ἀρότρου. Καὶ  μάλα,   εἶπεν, ὥστε ἐπισκευάζειν. ~Ἄλλοι δὲ
[1, 85]   Ἐποίησε δὲ περὶ Ἰωνίας, τίνα  μάλιστα   ἂν τρόπον εὐδαιμονοίη, εἰς ἔπη
[1, 88]   προείρηται, καὶ δυσάρεστος Ἡράκλειτος  μάλιστα   Αὐτὸν ἐπῄνεσε γράψας· ἐν Πριήνῃ
[1, 40]   Περὶ τῶν φιλοσόφων, πᾶσιν ἐγκαλεῖ,  μάλιστα   δὲ τοῖς ἑπτά. Ἀναξιμένης δέ
[1, 69]   καὶ ταῦτα· γλώττης κρατεῖν, καὶ  μάλιστα   ἐν συμποσίῳ. Μὴ κακολογεῖν τοὺς
[1, 78]   ἐπιμέλειαν. Τῶν δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ  μάλιστα   εὐδοκίμησε τάδε· Ἔχοντα χρὴ τόξα
[1, 71]   χρῆσθαι. ~Τῶν δὲ ᾀδομένων αὐτοῦ  μάλιστα   εὐδοκίμησεν ἐκεῖνο· Ἐν μὲν> λιθίναις
[1, 47]   ~Ἦν δὲ τὰ ἐλεγεῖα τὰ  μάλιστα   καθαψάμενα τῶν Ἀθηναίων τάδε. Εἴην
[1, 71]   τὸν φίλον τηρήσαι. Ἐνδοξότατος δὲ  μάλιστα   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐγένετο προειπὼν
[1, 57]   ἐν πέμπτῳ Μεγαρικῶν. Ἦν δὲ  μάλιστα   τὰ ἔπη ταυτί· οἳ δ'
[1, 66]   σοὶ ἦν, καὶ νῦν οὐ  μᾶλλον   διάφορος τῶν ἄλλων τις
[1, 92]   εἶναι μᾶλλον φιλόλαλον· φιλομαθῆ  μᾶλλον   ἀμαθῆ· γλῶσσαν εὔφημον ἴσχειν·
[1, 54]   διάνοιαν. Εὐνοίᾳ γὰρ τῆς πόλεως  μᾶλλον   κατὰ τὸ ἐμὸν ἔχθος
[1, 56]   καὶ στεφανοῦνται κατὰ τῆς πατρίδος  μᾶλλον   κατὰ τῶν ἀνταγωνιστῶν· γέροντές
[1, 70]   τιμᾶν. Φυλάττειν ἑαυτόν. Ζημίαν αἱρεῖσθαι  μᾶλλον   κέρδος αἰσχρόν· μὲν
[1, 92]   τὸ σῶμα ἀσκεῖν· φιλήκοον εἶναι  μᾶλλον   φιλόλαλον· φιλομαθῆ μᾶλλον
[1, 70]   εἶναι, ὅπως οἱ πλησίον αἰδῶνται  μᾶλλον   φοβῶνται. Μανθάνειν τῆς αὑτοῦ
[1, 91]   τὸν φίλον δεῖν εὐεργετεῖν, ὅπως  μᾶλλον   φίλος· τὸν δὲ ἐχθρὸν
[1, 57]   ἔληξεν, ἐκεῖθεν ἄρχεσθαι τὸν ἐχόμενον.  Μᾶλλον   οὖν Σόλων Ὅμηρον ἐφώτισεν
[1, 122]   Τῇ δὲ νούσῳ πιεζόμενος ἐπὶ  μᾶλλον   οὔτε τῶν τινα ἰητρῶν οὔτε
[1, 106]   Μύσωνα ἐν Χηνὶ γενέσθαι σοῦ  μᾶλλον   πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσι. Πολυπραγμονήσαντα δὲ
[1, 30]   Μύσων' ἐνὶ Χηνὶ γενέσθαι σοῦ  μᾶλλον   πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσιν. δ'
[1, 67]   οἰκεῖν ἐν δημοκρατίᾳ, ἐδεξάμην ἂν  μᾶλλον   τὴν δίαιταν ἔχειν ἐν τῇ
[1, 113]   Πεισίστρατος κατασχέθῃ τὰν πόλιν, οὐ  μὰν   ἐς παῖδας τήνω ἔλπομαι τὸ
[1, 70]   πλησίον αἰδῶνται μᾶλλον φοβῶνται.  Μανθάνειν   τῆς αὑτοῦ οἰκίας καλῶς προστατεῖν.
[1, 87]   τηρῶν διάμενε. Μὴ ταχὺ λάλει·  μανίαν   γὰρ ἐμφαίνει. Φρόνησιν ἀγάπα. ~Περὶ
[1, 92]   μὲν γὰρ ἄνοιαν, τὸ δὲ  μανίαν   σημαίνει. Οἰκέτην πάροινον μὴ κολάζειν,
[1, 65]   ὀκνούντων ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος. Οἱ δὲ  μανίαν   Σόλωνος κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν δὲ ἐμαρτυράμην·
[1, 104]   τοὺς πλέοντας ἀπέχειν. ~Τὸ ἔλαιον  μανίας   φάρμακον ἔλεγε διὰ τὸ ἀλειφομένους
[1, 49]   ὅθεν εἶπε ταυτί· Δείξει δὴ  μανίην   μὲν ἐμὴν βαιὸς χρόνος ἀστοῖς,
[1, 70]   Λέγοντα μὴ κινεῖν τὴν χεῖρα·  μανικὸν   γάρ. νόμοις πείθεσθαι. Ἠρεμίᾳ χρῆσθαι.
[1, 70]   προτρέχειν τοῦ νοῦ. Θυμοῦ κρατεῖν.  μαντικὴν   μὴ ἐχθαίρειν. Μὴ ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων.
[1, 113]   δουλῶται· τοὶ μεμνάμενοι τᾶς Σόλωνος  μανύσιος   ἀλγιόντι πεδ' αἰσχύνας οὐδὲ ἀνεξοῦνται
[1, 56]   ὡς Καλλίμαχος, ὡς σύμπαντες οἱ  Μαραθωνομάχαι·   ἔτι δ' Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων
[1, 23]   καὶ Ξενοφάνης καὶ Ἡρόδοτος θαυμάζει.  Μαρτυρεῖ   δ' αὐτῷ καὶ Ἡράκλειτος καὶ
[1, 90]   ὅτι τῇδε τέθαπται. Φέρουσι δὲ  μαρτύριον   Σιμωνίδου ᾆσμα, ὅπου φησί· Τίς
[1, 91]   ἀρκέσει. Φρόνει τι κεδνόν· μὴ  μάταιος   ἄχαρις γινέσθω. Ἔφη δὲ δεῖν
[1, 35]   φρονίμην ἀπεφήνατο δόξαν· ἕν τι  μάτευε   σοφόν, ἕν τι κεδνὸν αἱροῦ·
[1, 66]   τοῦτο τὸν δῆμον κατέλυσεν.  μάτην   ἔσπευδον ἀπαλλάξαι τοὺς πένητας αὐτῶν
[1, 92]   διαλύειν. Γυναικὶ μὴ φιλοφρονεῖσθαι, μηδὲ  μάχεσθαι,   ἀλλοτρίων παρόντων· τὸ μὲν γὰρ
[1, 46]   τις ἔτι συμβουλεύσοι περὶ Σαλαμῖνος  μάχεσθαι,   θανάτῳ ζημιοῦσθαι, οὗτος μαίνεσθαι προσποιησάμενος
[1, 47]   Σαλαμιναφετῶν. Εἶτα· Ἴομεν ἐς Σαλαμῖνα  μαχησόμενοι   περὶ νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν τ'
[1, 74]   καὶ περὶ τῆς Ἀχιλείτιδος χώρας  μαχομένων   Ἀθηναίων καὶ Μυτιληναίων ἐστρατήγει μὲν
[1, 32]   ὠνησαμένων καταληφθῆναι καὶ τὸν τρίποδα,  μαχομένων   δὲ πρὸς τοὺς ἁλιέας γενέσθαι
[1, 77]   Πρωταγόρᾳ· Ἀνάγκᾳ δ' οὐδὲ θεοὶ  μάχονται.   καὶ Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσιν. Ἐρωτηθεὶς
[1, 100]   τὺ δὲ ἑκὼν τῷ παιδί  με   ἄπο θυμοῦ ποιήσαις ἀδικεῖς.
[1, 122]   γράμματα. Φθειρῶν ἔθυον πᾶς καί  με   εἶχεν ἠπίαλος. Ἐπέσκηψα δ' ὦν
[1, 105]   δ' οὐδὲν δέομαι, ἀλλ' ἀπόχρη  με   ἐπανήκειν ἐς Σκύθας ἄνδρα ἀμείνονα.
[1, 117]   πολίταις μετὰ τὸ νικῆσαι αὐτόθι  με   θάψαι· ἐπεσκηφέναι τε ταῦτα Φερεκύδην.
[1, 81]   ἐπιστόλιον τοιόνδε· Πιττακὸς Κροίσῳ. Κέλεαί  με   ἱκνέεσθαι ἐς Λυδίην, ὅπως σοι
[1, 80]   τὸν Ὑρράδιον· ἄττα γέρον, δοιός  με   καλεῖ γάμος· μία μὲν
[1, 122]   δ' ὦν τοῖσιν οἰκιήτῃσιν, ἐπήν  με   καταθάψωσιν, ἐς σὲ τὴν γραφὴν
[1, 122]   τοι τὸ χρεὼν ἥκῃ. Νοῦσός  με   καταλελάβηκε δεδεγμένον τὰ παρὰ σέο
[1, 67]   οὐ καλῶς ἔχον ὁρῶ, μή  μέ   τις μέμψηται, εἰ διαθεὶς Ἀθηναίοις
[1, 117]   δ' εἰπόντος Ἐξ Ἐφέσου, Ἔλκυσόν  με   τοίνυν, ἔφη, τῶν σκελῶν καὶ
[1, 29]   οὕτω κατὰ τὸν Καλλίμαχον Θαλῆς  με   τῷ μεδεῦντι Νείλεω δήμου δίδωσι,
[1, 61]   ἔτι πείσεαι, ἔξελε τοῦτον· μηδὲ  μέγαιρ'   ὅτι σεῦ τοῖον ἐπεφρασάμην· καὶ
[1, 104]   μικροῖς πίνουσι, πλησθέντες δὲ ἐν  μεγάλοις.   Ἑπιγράφεται δὲ αὐτοῦ ταῖς εἰκόσι·
[1, 85]   τοῖς κόλποις εὑρέθη. ~Καὶ αὐτὸν  μεγαλοπρεπῶς   ἔθαψεν πόλις, καὶ ἐπέγραψαν·
[1, 118]   Φερεκύδην μεταλλάξαντα θάπτουσι αὐτόθι καὶ  μεγαλοπρεπῶς   τιμῶσιν. Ἔνιοι δέ φασιν ἐλθόντα
[1, 105]   Ἥκω γοῦν ἐς Σάρδεις, πρὸ  μεγάλου   ποιούμενος ἐν γνώμῃ τοι γενέσθαι.
[1, 38]   ῥήτωρ Καλλατιανός, κακόζηλος· ζωγράφος Σικυώνιος,  μεγαλοφυής·   τρίτος ἀρχαῖος πάνυ, κατὰ Ἡσίοδον
[1, 50]   γίγνεται ἀστεροπῆς· ἀνδρῶν δ' ἐκ  μεγάλων   πόλις ὄλλυται· ἐς δὲ μονάρχου
[1, 59]   τοὺς τυράννους ποτὲ μὲν ἕκαστον  μέγαν   ἄγειν καὶ λαμπρόν, ποτὲ δὲ
[1, 85]   ἥδε Βίαντα πέτρη, κόσμον Ἴωσι  μέγαν.   Ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς· Τῇδε Βίαντα
[1, 46]   αὐτούς. Καὶ αὖθις πρὸς τοὺς  Μεγαρέας   ἐπολέμησαν καὶ ἐνίκων διὰ Σόλωνα.
[1, 46]   ἀμφισβητουμένης ὑπό τε Ἀθηναίων καὶ  Μεγαρέων   καὶ πολλάκις τῶν Ἀθηναίων ἐπταικότων
[1, 57]   ὥς φησι Διευχίδας ἐν πέμπτῳ  Μεγαρικῶν.   Ἦν δὲ μάλιστα τὰ ἔπη
[1, 24]   καὶ πρῶτος τὸ τοῦ ἡλίου  μέγεθος   τοῦ ἡλιακοῦ κύκλου ὥσπερ καὶ
[1, 24]   ὥσπερ καὶ τὸ τῆς σελήνης  μέγεθος>   τοῦ σεληναίου ἑπτακοσιοστὸν καὶ εἰκοστὸν
[1, 77]   Καὶ ὑπὸ Κροίσου τίς ἀρχὴ  μεγίστη,   τοῦ ποικίλου, ἔφη, ξύλου,
[1, 46]   τοὺς ἄξονας κατέθετο. ~Τὸ δὲ  μέγιστον,   τῆς πατρίδος αὐτοῦ {Σαλαμῖνος} ἀμφισβητουμένης
[1, 35]   Κάλλιστον κόσμος· ποίημα γὰρ θεοῦ.  Μέγιστον   τόπος· ἅπαντα γὰρ χωρεῖ. Τάχιστον
[1, 102]   τὴν ἑτοιμότητα εἰσέφρησεν αὐτὸν καὶ  μέγιστον   φίλον ἐποιήσατο. Μετὰ χρόνον δὲ
[1, 29]   τὸν Καλλίμαχον Θαλῆς με τῷ  μεδεῦντι   Νείλεω δήμου δίδωσι, τοῦτο δὶς
[1, 103]   τὸν πρῶτον ἡδονῆς· τὸν δεύτερον  μέθης·   τὸν τρίτον ἀηδίας. Θαυμάζειν δὲ
[1, 76]   κρείσσων. Νόμους δὲ ἔθηκε· τῷ  μεθύοντι,   ἐὰν ἁμάρτῃ, διπλῆν εἶναι τὴν
[1, 103]   ὀφθαλμῶν, εἶπεν, ἔχοι τὰς τῶν  μεθυόντων   ἀσχημοσύνας. Θαυμάζειν τε ἔλεγε πῶς
[1, 57]   ζημία. Τῷ ἄρχοντι, ἐὰν  μεθύων   ληφθῇ, θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν.
[1, 76]   εἶναι τὴν ζημίαν· ἵνα μὴ  μεθύωσι,   πολλοῦ κατὰ τὴν νῆσον οἴνου
[1, 58]   καὶ ἀσθενές, στέγειν· ἐὰν δὲ  μεῖζον,   διακόψαν οἴχεσθαι. Ἔφασκέ τε σφραγίζεσθαι
[1, 80]   Ταῦτ' ἀΐων ξεῖνος ἐφείσατο  μείζονος   οἴκου δράξασθαι, παίδων κληδόνα συνθέμενος.
[1, 26]   υἱὸν ἔχειν· οἱ δὲ ἄγαμον  μεῖναι,   τῆς δὲ ἀδελφῆς τὸν υἱὸν
[1, 105]   μειρακίου παρὰ πότον ὑβρισθεὶς ἔφη,  Μειράκιον,   ἐὰν νέος ὢν τὸν οἶνον
[1, 105]   ἀλλήλους ἀπατᾶν καὶ πλεονεκτεῖν. Ὑπὸ  μειρακίου   παρὰ πότον ὑβρισθεὶς ἔφη, Μειράκιον,
[1, 74]   μετὰ τῶν Ἀλκαίου γενόμενος ἀδελφῶν  Μέλαγχρον   καθεῖλε τὸν τῆς Λέσβου τύραννον·
[1, 91]   ἔασιν ἰδεῖν, αἱ δ' αὖτε  μέλαιναι·   ἀθάνατοι δέ τ' ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν
[1, 61]   γλῶσσα δέ οἱ διχόμυθος ἐκ  μελαίνης   φρενὸς γεγωνῇ. Γέγραφε δὲ δῆλον
[1, 110]   τοῦτον τὸν τρόπον. Λαβὼν πρόβατα  μελανά   τε καὶ λευκὰ ἤγαγε πρὸς
[1, 60]   ἄτερ νούσων τε καὶ ἀργαλέων  μελεδωνέων   Ἐξηκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου, ~ἐπιτιμῶντα
[1, 63]   μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ, ἐπιγράμμασι καὶ  μέλεσιν,   ἔχον οὕτως· Σῶμα μὲν ἦρε
[1, 60]   ἔχε. Μὴ ψεύδου. Τὰ σπουδαῖα  μελέτα.   Φίλους μὴ ταχὺ κτῶ· οὓς
[1, 99]   δὲ οὔ φησιν. Τούτου ἐστί·  Μελέτη   τὸ πᾶν. Ἤθελε δὲ καὶ
[1, 94]   Οὗτος γήμας Λυσίδην, ἣν αὐτὸς  Μέλισσαν   ἐκάλει, τὴν Προκλέους τοῦ Ἐπιδαυρίων
[1, 92]   τῆς οἰκίας, ζητείτω πρότερον τί  μέλλει   πράσσειν· καὶ ὅταν εἰσέλθῃ πάλιν,
[1, 43]   Φερεκύδει ~Πυνθάνομαί σε πρῶτον Ἰώνων  μέλλειν   λόγους ἀμφὶ τῶν θείων χρημάτων
[1, 64]   ἐπιβουλεύειν. Σὺ δὲ εἰ μὲν  μέλλεις   ἐκποδὼν ἅπαντας ποιήσεσθαι, οὐκ ἂν
[1, 78]   δέ, γενόμενα εὖ θέσθαι.  μέλλεις   πράττειν, μὴ πρόλεγε· ἀποτυχὼν γὰρ
[1, 77]   εὐχάριστον, Χρόνος, ἔφη· ἀφανές, Τὸ  μέλλον·   πιστόν, Γῆ· ἄπιστον, Θάλασσα. ~Ἕλεγέ
[1, 97]   ἔπη δισχίλια. Εἶπέ τε τοὺς  μέλλοντας   ἀσφαλῶς τυραννήσειν τῇ εὐνοίᾳ δορυφορεῖσθαι,
[1, 98]   τοὺς ἁμαρτάνοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς  μέλλοντας   κόλαζε. Οὗτος πρῶτος δορυφόρους ἔσχε,
[1, 68]   καὶ ἔφασκε πρόνοιαν περὶ τοῦ  μέλλοντος   λογισμῷ καταληπτὴν εἶναι ἀνδρὸς ἀρετήν.
[1, 26]   δεῖξαι ῥᾷον εἶναι πλουτεῖν, φορᾶς  μελλούσης   ἐλαιῶν ἔσεσθαι, προνοήσας ἐμισθώσατο τὰ
[1, 113]   οὐ κακὼς ἄνδρας δουλῶται· τοὶ  μεμνάμενοι   τᾶς Σόλωνος μανύσιος ἀλγιόντι πεδ'
[1, 37]   εὐπαίδευτος. Φίλων παρόντων καὶ ἀπόντων  μεμνῆσθαί   φησι· μὴ τὴν ὄψιν καλλωπίζεσθαι,
[1, 77]   ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, τὸ Πιττάκειον.  ~Μέμνηται   αὐτοῦ καὶ Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ·
[1, 114]   ἀποκρίσει μηδὲ ὀφθῆναί ποτε ἐσθίων.  Μέμνηται   αὐτοῦ καὶ Τίμαιος ἐν τῇ
[1, 108]   τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος τοῦ φιλοσόφου.  Μέμνηται   γὰρ αὐτοῦ καὶ οὗτος ἐν
[1, 107]   εἶναι Κρήτης. Ἀναξίλαος δ' Ἀρκάδα.  Μέμνηται   δ' αὐτοῦ καὶ Ἱππῶναξ εἰπών·
[1, 38]   Ὅμηρον καὶ Λυκοῦργον· τέταρτος οὗ  μέμνηται   Δοῦρις ἐν τῷ Περὶ ζωγραφίας·
[1, 89]   Κλεοβουλίνην, αἰνιγμάτων ἑξαμέτρων ποιήτριαν, ἧς  μέμνηται   καὶ Κρατῖνος ἐν τῷ ὁμωνύμῳ
[1, 76]   ἐσθλὸν ἔμμεναι· οὗ καὶ Σιμωνίδης  μέμνηται   λέγων· Ἄνδρ' ἀγαθὸν ἀλαθέως γενέσθαι
[1, 31]   Ἀριστόδημον Σπαρτιάτην, ὃν παραχωρῆσαι Χίλωνι.  ~Μέμνηται   τοῦ Ἀριστοδήμου καὶ Ἀλκαῖος οὕτως·
[1, 88]   γὰρ τοῦτο τῶν ἄλλων κτημάτων.  Μέμνηται   τοῦ Βίαντος καὶ Ἱππῶναξ, ὡς
[1, 36]   μοιχὸν ἐρόμενον εἰ ὀμόσαι μὴ  μεμοιχευκέναι,   Οὐ χεῖρον, ἔφη, μοιχείας ἐπιορκία.
[1, 54]   καταλάβῃ. ~Σοὶ δ' ἐγὼ οὔτι  μέμφομαι   μηνύσαντι τὴν ἐμὴν διάνοιαν. Εὐνοίᾳ
[1, 67]   ἔχον ὁρῶ, μή μέ τις  μέμψηται,   εἰ διαθεὶς Ἀθηναίοις ἰσοπολιτείαν, καὶ
[1, 64]   θεῖον καὶ οἱ νόμοι, εὖ  μὲν   ἀγόντων, εἰσὶν ὠφέλιμοι· κακῶς δὲ
[1, 100]   τὸν Περιάνδρου. ~Περίανδρος Προκλεῖ. Ἐμὶν  μὲν   ἀκούσιον τᾶς δάμαρτος τὸ ἄγος·
[1, 78]   ἄπιστον, Θάλασσα. ~Ἕλεγέ τε συνετῶν  μὲν   ἀνδρῶν, πρὶν γενέσθαι τὰ δυσχερῆ,
[1, 62]   λέγοντα· Οἰκῶ δὲ νῆσον, ὡς  μὲν   ἀνθρώπων λόγος, ἐσπαρμένος κατὰ πᾶσαν
[1, 111]   ἀπάξουσαν αὐτόν. δὲ τὸ  μὲν   ἀργύριον οὐ προσήκατο· φιλίαν δὲ
[1, 119]   δύο γεγονέναι Φερεκύδας Συρίους, τὸν  μὲν   ἀστρολόγον, τὸν δὲ θεολόγον υἱὸν
[1, 74]   μαχομένων Ἀθηναίων καὶ Μυτιληναίων ἐστρατήγει  μὲν   αὐτός, Ἀθηναίων δὲ Φρύνων παγκρατιαστὴς
[1, 92]   μηδὲ μάχεσθαι, ἀλλοτρίων παρόντων· τὸ  μὲν   γὰρ ἄνοιαν, τὸ δὲ μανίαν
[1, 41]   περὶ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν. Λεάνδριος  μὲν   γὰρ ἀντὶ Κλεοβούλου καὶ Μύσωνος
[1, 70]   μᾶλλον κέρδος αἰσχρόν·  μὲν   γὰρ ἅπαξ ἐλύπησε, τὸ δὲ
[1, 68]   ἔφορος ἐγένετο, αὐτοῦ ὄντος, Ἐγὼ  μὲν   γὰρ ἐπίσταμαι, εἶπεν, ἀδικεῖσθαι, σὺ
[1, 122]   οὐ δοκιμώσητε, μὴ φήνῃς. Ἐμοὶ  μὲν   γὰρ οὔκω ἥνδανεν. Ἔστι δὲ
[1, 87]   μεταξὺ ἐχθρῶν φίλων· τῶν  μὲν   γὰρ φίλων πάντως ἐχθρὸν ἔσεσθαι
[1, 72]   κατεβυθίσθη. ~Καὶ εὖ προὐνοήσατο. Δημάρατος  μὲν   γὰρ φυγὰς ὢν Λακεδαιμονίων Ξέρξῃ
[1, 64]   τις καὶ τῶν ἀνυπόπτων,  μὲν   δεδιὼς περὶ αὑτῷ, δὲ
[1, 80]   με καλεῖ γάμος· μία  μὲν   δὴ νύμφη καὶ πλούτῳ καὶ
[1, 66]   δεινότατα ἁψάμενον τῆς τυραννίδος. ~Ἤρξατο  μὲν   δημαγωγεῖν· εἶτα δὲ ἑαυτῷ τραύματα
[1, 49]   συνιέντων, ἀνδρειότερος δὲ τῶν ἐπισταμένων  μέν,   διὰ δέος δὲ σιωπώντων. Καὶ
[1, 59]   καὶ τούτων τοὺς τυράννους ποτὲ  μὲν   ἕκαστον μέγαν ἄγειν καὶ λαμπρόν,
[1, 52]   ἔσχετε δουλοσύνην. Ὑμέων δ' εἷς  μὲν   ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι βαίνει, σύμπασιν
[1, 49]   εἶπε ταυτί· Δείξει δὴ μανίην  μὲν   ἐμὴν βαιὸς χρόνος ἀστοῖς, δείξει,
[1, 58]   ὁμοίους· καὶ γὰρ ἐκεῖνα, ἐὰν  μὲν   ἐμπέσῃ τι κοῦφον καὶ ἀσθενές,
[1, 104]   θαυμάζειν φησὶ πῶς Ἕλληνες ἀρχόμενοι  μὲν   ἐν μικροῖς πίνουσι, πλησθέντες δὲ
[1, 51]   σολοικίζειν ἐλέχθησαν. Καί εἰσιν οἱ  μὲν   ἔνθεν Σολεῖς, οἱ δ' ἀπὸ
[1, 22]   Δοῦρις καὶ Δημόκριτός φασι, πατρὸς  μὲν   Ἐξαμύου, μητρὸς δὲ Κλεοβουλίνης, ἐκ
[1, 80]   ἔρχεο, φησί, μετ' ἴχνια. Χὠ  μὲν   ἐπέστη πλησίον· οἱ δ' ἔλεγον·
[1, 43]   Σόλων Ἀθηναῖος, εἰ πλώσαντες  μὲν   ἐς Κρήτην κατὰ τὴν τῶν
[1, 43]   τοὺς Ἕλληνας φαίνειν. Καὶ τάχα  μὲν   γνώμη τοι δικαίη ἐς
[1, 98]   αἰσχρόν· δημοκρατία κρεῖττον τυραννίδος· ~αἱ  μὲν   ἡδοναὶ φθαρταί, αἱ δὲ τιμαὶ
[1, 101]   ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ. Ἀνάχαρσις Σκύθης Γνούρου  μὲν   ἦν υἱός, ἀδελφὸς δὲ Καδουίδα
[1, 109]   Θεόπομπος καὶ ἄλλοι συχνοί, πατρὸς  μὲν   ἦν Φαιστίου, οἱ δὲ Δωσιάδα,
[1, 120]   φησιν περὶ αὐτοῦ· Ὥς  μὲν   ἠνορέῃ τε κεκασμένος ἠδὲ καὶ
[1, 63]   καὶ μέλεσιν, ἔχον οὕτως· Σῶμα  μὲν   ἦρε Σόλωνος ἐν ἀλλοδαπῇ Κύπριον
[1, 22]   Ἦν τοίνυν Θαλῆς, ὡς  μὲν   Ἡρόδοτος καὶ Δοῦρις καὶ Δημόκριτός
[1, 86]   βλαβερὰν ἐξέλαμψεν ἄταν. ~Καὶ τὸ  μὲν   ἰσχυρὸν γενέσθαι τῆς φύσεως ἔργον·
[1, 81]   κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ. Τοῦτον Ἀλκαῖος σαράποδα  μὲν   καὶ σάραπον ἀποκαλεῖ διὰ τὸ
[1, 119]   συνέγραψεν, οὗ ἀρχή· Ζὰς  μὲν   καὶ Χρόνος ἦσαν ἀεὶ καὶ
[1, 104]   παρὰ τοῖς Ἕλλησιν, ὅτι τὸν  μὲν   καπνὸν ἐν τοῖς ὄρεσι καταλείπουσι,
[1, 71]   γάρ ποτε φίλῳ δίκην αὐτὸς  μὲν   κατὰ τὸν νόμον, τὸν δὲ
[1, 100]   Θρασύβουλος οὕτω· Θρασύβουλος Περιάνδρῳ Τῷ  μὲν   κήρυκι σεῦ οὐδὲν ὑπεκρινάμην· ἀγαγὼν
[1, 59]   οἱ μὴ ἀδικούμενοι. Καὶ τὸν  μὲν   κόρον ὑπὸ τοῦ πλούτου γεννᾶσθαι,
[1, 91]   τριάκοντα διάνδιχα εἶδος ἔχουσαι· αἱ  μὲν   λευκαὶ ἔασιν ἰδεῖν, αἱ δ'
[1, 71]   αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησεν ἐκεῖνο· Ἐν  μὲν>   λιθίναις ἀκόναις χρυσὸς ἐξετάζεται,
[1, 58]   παράλων ἐτάχθη. Ἔλεγε δὲ τὸν  μὲν   λόγον εἴδωλον εἶναι τῶν ἔργων·
[1, 58]   οἴχεσθαι. Ἔφασκέ τε σφραγίζεσθαι τὸν  μὲν   λόγον σιγῇ, τὴν δὲ σιγὴν
[1, 64]   τοι ἐπιβουλεύειν. Σὺ δὲ εἰ  μὲν   μέλλεις ἐκποδὼν ἅπαντας ποιήσεσθαι, οὐκ
[1, 98]   αἱ δὲ τιμαὶ ἀθάνατοι· εὐτυχῶν  μὲν   μέτριος ἴσθι, δυστυχῶν δὲ φρόνιμος·
[1, 65]   στρατηγείου τὰ ὅπλα εἶπον τῶν  μὲν   μὴ αἰσθανομένων Πεισίστρατον τυραννησείοντα εἶναι
[1, 94]   δύο, Κύψελον καὶ Λυκόφρονα· τὸν  μὲν   νεώτερον συνετόν, τὸν δὲ πρεσβύτερον
[1, 122]   τὰς Φερεκύδεω ταφάς. Καὶ οὗτοι  μὲν   οἱ κληθέντες σοφοί, οἷς τινες
[1, 103]   πῶς παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἀγωνίζονται  μὲν   οἱ τεχνῖται, κρίνουσι δὲ οἱ
[1, 104]   Σκύθης ἐστίν, ἔφη, Ἀλλ' ἐμοῦ  μὲν   ὄνειδος πατρίς, σὺ δὲ
[1, 33]   χάριν ἔχειν τῇ Τύχῃ· πρῶτον  μὲν   ὅτι ἄνθρωπος ἐγενόμην καὶ οὐ
[1, 61]   φρενὸς γεγωνῇ. Γέγραφε δὲ δῆλον  μὲν   ὅτι τοὺς νόμους, καὶ δημηγορίας
[1, 64]   ἢν μὴ ὕποπτος εἴης. Ἄριστον  μὲν   οὖν ἀπέχεσθαι, ἵνα τῆς αἰτίας
[1, 118]   ἐπεσκηφέναι τε ταῦτα Φερεκύδην. ~Ὁ  μὲν   οὖν> ἀπήγγειλεν· οἱ δὲ μετὰ
[1, 107]   τί ἐστιν Ἠτεῖος. Παρμενίδης  μὲν   οὖν δῆμον εἶναι Λακωνικῆς, ὅθεν
[1, 79]   νόμων καταλογάδην τοῖς πολίταις. Ἤκμαζε  μὲν   οὖν περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν δευτέραν
[1, 62]   τεκνοῖ Σαλαμὶς θεσμοθέτην ἱερόν. Ἤκμαζε  μὲν   οὖν περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν ἕκτην
[1, 33]   τῷ Διδυμεῖ τίθησιν Ἀπόλλωνι. ~Κῴοις  μὲν   οὖν τοῦτον ἐχρήσθη τὸν τρόπον·
[1, 33]   Καὶ ὡς προείρηται. Καὶ τόδε  μὲν   οὕτως. Ἕρμιππος δ' ἐν τοῖς
[1, 107]   Σωσικράτης δ' ἐν Διαδοχαῖς, ἀπὸ  μὲν   πατρὸς Ἠτεῖον εἶναι, ἀπὸ δὲ
[1, 55]   μὴ ἐστέρησο τῆς πατρίδος. ~Ταῦτα  μὲν   Πεισίστρατος. Σόλων δὲ ὅρον ἀνθρωπίνου
[1, 59]   Καὶ γὰρ ἐκείνων ἑκάστην ποτὲ  μὲν   πλείω σημαίνειν, ποτὲ δὲ ἥττω·
[1, 82]   ἑπτὰ ὑπὸ Σατύρου. Τοῦτον οἱ  μὲν   πλούσιον, Δοῦρις δὲ πάροικόν φησι
[1, 65]   δὲ ἐμαρτυράμην· πατρίς, οὗτος  μὲν   Σόλων ἕτοιμός τοι καὶ λόγῳ
[1, 49]   λέγων ταῦτα· ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν  μὲν   σοφώτερος, τῶν δὲ ἀνδρειότερός εἰμι·
[1, 23]   ἐγένετο θεωρίας. Καὶ κατά τινας  μὲν   σύγγραμμα κατέλιπεν οὐδέν· γὰρ
[1, 37]   δρῶμεν· ~Τίς εὐδαίμων, τὸ  μὲν   σῶμα ὑγιής, τὴν δὲ ψυχὴν
[1, 55]   τῶν ἐν ἀγῶσιν ἀθλητῶν, Ὀλυμπιονίκῃ  μὲν   τάξας πεντακοσίας δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ δὲ
[1, 52]   οὐδὲν γιγνόμενον βλέπετε. Καὶ οὗτος  μὲν   ταῦτα. Πεισίστρατος δ' αὐτῷ φεύγοντι
[1, 91]   δεῖν συνοικίζειν τὰς θυγατέρας, παρθένους  μὲν   τὴν ἡλικίαν τὸ δὲ φρονεῖν
[1, 45]   ~ΣΟΛΩΝ. Σόλων Ἐξηκεστίδου Σαλαμίνιος πρῶτον  μὲν   τὴν σεισάχθειαν εἰσηγήσατο Ἀθηναίοις· τὸ
[1, 93]   ἐπέστειλεν οὕτω· Κλεόβουλος Σόλωνι Πολλοὶ  μέν   τιν ἔασιν ἕταροι καὶ οἶκος
[1, 99]   τε εἶναι ἀλλήλοις. Καὶ Ἀριστοτέλης  μὲν   τὸν Κορίνθιόν φησιν εἶναι τὸν
[1, 102]   πρὸς τἀδελφοῦ τελευτᾷ, εἰπὼν διὰ  μὲν   τὸν λόγον ἐκ τῆς Ἑλλάδος
[1, 98]   δύο φασὶ Περιάνδρους γεγονέναι, τὸν  μὲν   τύραννον, τὸν δὲ σοφὸν καὶ
[1, 49]   τῶν δὲ ἀνδρειότερός εἰμι· σοφώτερος  μὲν   τῶν τὴν ἀπάτην Πεισιστράτου μὴ
[1, 69]   ποιῶν· τὸν δὲ φάναι, Τὰ  μὲν   ὑψηλὰ ταπεινοῦν, τὰ δὲ ταπεινὰ
[1, 82]   ἐπιγραφὴν ἔχοντος Τῷ σοφῷ Σάτυρος  μέν   φησι παρελθεῖν τὰς κόρας οἱ
[1, 92]   φίλον ποιεῖν. ~Φυλάσσεσθαι γὰρ τῶν  μὲν   φίλων τὸν ψόγον, τῶν δὲ
[1, 114]   τι δεινὸν πάθῃς. ~Καὶ οὗτος  μὲν   ὧδε. Φησὶ δὲ Δημήτριός τινας
[1, 32]   Πέλοπι γαμοῦντι· αὖθίς τε εἰς  Μενέλαον   ἐλθεῖν καὶ σὺν τῇ Ἑλένῃ
[1, 85]   ἄρεσκε πᾶσιν ἐν πόλει αἴκε  μένῃς·   πλείσταν γὰρ ἔχει χάριν· αὐθάδης
[1, 50]   ἦν· Ἐκ νεφέλης φέρεται χιόνος  μένος   ἠδὲ χαλάζης· βροντὴ δ' ἐκ
[1, 90]   σελάνας καὶ θαλασσαίαισι δίνῃς ἀντιθέντα  μένος   στάλας; ἅπαντα γάρ ἐστι θεῶν
[1, 90]   ἀνακλύζῃ δὲ θάλασσα, αὐτοῦ τῇδε  μένουσα   πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ, ἀγγελέω παριοῦσι,
[1, 84]   δεινότατος γεγονέναι εἰπεῖν. Ἐπ' ἀγαθῷ  μέντοι   τῇ τῶν λόγων ἰσχύϊ προσεχρῆτο.
[1, 74]   κτείνας ἀνεσώσατο τὸ χωρίον. Ὕστερον  μέντοι   φησὶν Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς
[1, 44]   Σόλων, ἢν ἐπιτρέπῃς. ~Σὺ  μέντοι   χωροφιλέων ὀλίγα φοιτέεις ἐς Ἰωνίην,
[1, 33]   τρόπον· Οὐ πρότερον λήξει νεῖκος  Μερόπων   καὶ Ἰώνων, πρὶν τρίποδα χρύσειον,
[1, 24]   τοῦ σεληναίου ἑπτακοσιοστὸν καὶ εἰκοστὸν  μέρος   ἀπεφήνατο κατά τινας. Πρῶτος δὲ
[1, 91]   αὐτοῦ τάδε· Ἀμουσία τὸ πλέον  μέρος   ἐν βροτοῖσι λόγων τε πλῆθος·
[1, 109]   ἐπὶ πρόβατον, τῆς ὁδοῦ κατὰ  μεσημβρίαν   ἐκκλίνας ὑπ' ἄντρῳ τινὶ κατεκοιμήθη
[1, 49]   χρόνος ἀστοῖς, δείξει, ἀληθείης ἐς  μέσον   ἐρχομένης. ~Τὰ δὲ περὶ τῆς
[1, 65]   δοκῶ. Ὥστε ἄπειμί τοι ἐκ  μέσου   μόνος ἐχθρὸς Πεισιστράτου· οἱ
[1, 82]   προῖκας ἐπιδοῦναι καὶ εἰς τὴν  Μεσσήνην   ἀποστεῖλαι τοῖς πατράσιν αὐτῶν. Χρόνῳ
[1, 116]   οἰκείων· καὶ τὸν μὴ πεισθῆναι,  Μεσσήνην   δὲ ἑαλωκέναι. ~Καὶ Λακεδαιμονίοις εἰπεῖν
[1, 116]   Ἀνιόντα τε ἐξ Ὀλυμπίας εἰς  Μεσσήνην   τῷ ξένῳ Περιλάῳ συμβουλεῦσαι ἐξοικῆσαι
[1, 82]   Φανόδικος δὲ κόρας αἰχμαλώτους λυτρωσάμενον  Μεσσηνίας   θρέψαι τε ὡς θυγατέρας καὶ
[1, 47]   αἶψα γὰρ ἂν φάτις ἥδε  μετ'   ἀνθρώποισι γένοιτο· Ἀττικὸς οὗτος ἀνὴρ
[1, 80]   ἐνὶ τριόδῳ. Κείνων ἔρχεο, φησί,  μετ'   ἴχνια. Χὠ μὲν ἐπέστη πλησίον·
[1, 111]   Ἀθηναίων. Καὶ ἐπανελθὼν ἐπ' οἴκου  μετ'   οὐ πολὺ μετήλλαξεν, ὥς φησι
[1, 23]   Μιλήσιος ἦν καὶ γένους λαμπροῦ.  ~Μετὰ   δὲ τὰ πολιτικὰ τῆς φυσικῆς
[1, 49]   Ἄξας γὰρ εἰς τὴν ἐκκλησίαν  μετὰ   δόρατος καὶ ἀσπίδος προεῖπεν αὐτοῖς
[1, 118]   μὲν οὖν> ἀπήγγειλεν· οἱ δὲ  μετὰ   μίαν ἐπελθόντες κρατοῦσι τῶν Μαγνήτων,
[1, 116]   οὐριοδρομοῦσαν ἰδόντα εἰπεῖν ὡς οὐ  μετὰ   πολὺ καταδύσεται· καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς
[1, 109]   καὶ πεντήκοντα ἔτη. Διαναστὰς δὲ  μετὰ   ταῦτα ἐζήτει τὸ πρόβατον, νομίζων
[1, 32]   ἀμφότεροι συνῄνεσαν Θαλῇ. δὲ  μετὰ   τὴν περίοδον τῷ Διδυμεῖ τίθησιν
[1, 84]   τινος λέξας ἤδη ὑπέργηρως ὑπάρχων,  μετὰ   τὸ καταπαῦσαι τὸν λόγον ἀπέκλινε
[1, 117]   καὶ ἀπάγγειλόν σου τοῖς πολίταις  μετὰ   τὸ νικῆσαι αὐτόθι με θάψαι·
[1, 48]   εἰς τὸν κατάλογον τοῦ Ὁμήρου  μετὰ   τὸν Αἴας δ' ἐκ Σαλαμῖνος
[1, 66]   Οὗτοι δὲ ἦσαν κορυνηφόροι. καὶ  μετὰ   τοῦτο τὸν δῆμον κατέλυσεν.
[1, 74]   πατέρα αὐτοῦ Θρᾷκα εἶναι. Οὗτος  μετὰ   τῶν Ἀλκαίου γενόμενος ἀδελφῶν Μέλαγχρον
[1, 58]   καὶ τῆς στάσεως γενομένης οὔτε  μετὰ   τῶν ἐξ ἄστεως, οὔτε μετὰ
[1, 116]   τῷ ξένῳ Περιλάῳ συμβουλεῦσαι ἐξοικῆσαι  μετὰ   τῶν οἰκείων· καὶ τὸν μὴ
[1, 58]   μετὰ τῶν πεδιέων, ἀλλ' οὐδὲ  μετὰ   τῶν παράλων ἐτάχθη. Ἔλεγε δὲ
[1, 58]   μετὰ τῶν ἐξ ἄστεως, οὔτε  μετὰ   τῶν πεδιέων, ἀλλ' οὐδὲ μετὰ
[1, 102]   αὐτὸν καὶ μέγιστον φίλον ἐποιήσατο.  Μετὰ   χρόνον δὲ παραγενόμενος εἰς τὴν
[1, 93]   ὑπερήφανος· ἀπορήσας μὴ ταπεινοῦ. Τὰς  μεταβολὰς   τῆς τύχης γενναίως ἐπίστασο φέρειν.
[1, 86]   Τὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἔφη,  μεταβολὴν   εὐγενῶς ἐνεγκεῖν. Συμπλέων ποτὲ ἀσεβέσι,
[1, 24]   φασὶν αὐτὸν καὶ τοῖς ἀψύχοις  μεταδιδόναι   ψυχάς, τεκμαιρόμενον ἐκ τῆς λίθου
[1, 118]   Μαγνήτων, καὶ τόν τε Φερεκύδην  μεταλλάξαντα   θάπτουσι αὐτόθι καὶ μεγαλοπρεπῶς τιμῶσιν.
[1, 76]   μαθόντα καὶ ἀπολύσαντα εἰπεῖν, Συγγνώμη  μετανοίας   κρείσσων. Ἡράκλειτος δέ φησιν, Ἀλκαῖον
[1, 87]   Ἐλπίς, ἔφη. Ἥδιον ἔλεγε δικάζειν  μεταξὺ   ἐχθρῶν φίλων· τῶν μὲν
[1, 61]   ὅτι σεῦ τοῖον ἐπεφρασάμην· καὶ  μεταποίησον,   Λιγυαστάδη, ὧδε δ' ἄειδε· ὀγδωκονταέτη
[1, 89]   ῥώμῃ δὲ καὶ κάλλει διαφέρειν,  μετασχεῖν   τε τῆς ἐν Αἰγύπτῳ φιλοσοφίας.
[1, 95]   ~Ἤδη δὲ ἐν γήρᾳ καθεστὼς  μετεπέμπετο   αὐτὸν ὅπως παραλάβῃ τὴν τυραννίδα·
[1, 109]   παρεγένετο εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ  μετεσκευασμένα   πάντα καταλαβὼν καὶ παρ' ἑτέρῳ
[1, 98]   καὶ τὴν ἀρχὴν εἰς τυραννίδα  μετέστησε·   καὶ οὐκ εἴα ἐν ἄστει
[1, 111]   ἐπ' οἴκου μετ' οὐ πολὺ  μετήλλαξεν,   ὥς φησι Φλέγων ἐν τῷ
[1, 87]   Ἔλεγέ τε τὸν βίον οὕτω  μετρεῖν   ὡς καὶ πολὺν καὶ ὀλίγον
[1, 98]   δὲ τιμαὶ ἀθάνατοι· εὐτυχῶν μὲν  μέτριος   ἴσθι, δυστυχῶν δὲ φρόνιμος· φίλοις
[1, 56]   κρόκας. Ὅπερ συνιδὼν Σόλων  μετρίως   αὐτοὺς ἀπεδέξατο. Κάλλιστον δὲ κἀκεῖνο·
[1, 93]   πάτρα Λίνδος πόντῳ ἀγαλλομένη. Ἀπεφθέγξατο·  μέτρον   ἄριστον. Καὶ Σόλωνι ἐπέστειλεν οὕτω·
[1, 63]   τῶν τελευτησάντων ἐλλογίμων διείλεγμαι παντὶ  μέτρῳ   καὶ ῥυθμῷ, ἐπιγράμμασι καὶ μέλεσιν,
[1, 120]   καὶ ἡμῶν οὕτως ἔχον τῷ  μέτρῳ   τῷ Φερεκρατείῳ· Τὸν κλεινὸν Φερεκύδην
[1, 100]   ἀναγγελέει εἰ ἐπέροιο τι  μευ   ἀκούσειεν ἴδοι. Σὺ δὲ
[1, 83]   τὸν δὲ συνιδόντα καταπλαγῆναι τὸ>  μέχρι   καὶ ἀλόγων διατείνειν αὐτῶν τὴν
[1, 59]   ἔφη, ἄχθοιντο τοῖς ἀδικουμένοις οἱ  μὴ   ἀδικούμενοι. Καὶ τὸν μὲν κόρον
[1, 65]   τὰ ὅπλα εἶπον τῶν μὲν  μὴ   αἰσθανομένων Πεισίστρατον τυραννησείοντα εἶναι ξυνετώτερος,
[1, 86]   τοὺς θεοὺς ἐπικαλουμένων, Σιγᾶτε, ἔφη,  μὴ   αἴσθωνται ὑμᾶς ἐνθάδε πλέοντας. Ἐρωτηθεὶς
[1, 69]   κακολογεῖν τοὺς πλησίον· εἰ δὲ  μή,   ἀκούσεσθαι ἐφ' οἷς λυπήσεσθαι. ~Μὴ
[1, 113]   ἀρίστοις δούλως ἦμεν. Τὺ δὲ  μὴ   ἀλᾶσθαι, ἀλλ' ἕρπε ἐς Κρήτην
[1, 57]   τοὺς δύο. μὴ ἔθου,  μὴ   ἀνέλῃ· εἰ δὲ μή, θάνατος
[1, 70]   μή, ἀκούσεσθαι ἐφ' οἷς λυπήσεσθαι.  ~Μὴ   ἀπειλεῖν μηδενί· γυναικῶδες γάρ. Ταχύτερον
[1, 60]   κτῶ· οὓς δ' ἂν κτήσῃ  μὴ   ἀποδοκίμαζε. Ἄρχε πρῶτον μαθὼν ἄρχεσθαι.
[1, 66]   τῶν ἄλλων τις Ἀθηναίων ὅτῳ  μὴ   ἀρέσκει τυραννίς. Εἴτε δὲ ὑφ'
[1, 88]   ἐπαίνει διὰ πλοῦτον. Πείσας λαβέ,  μὴ   βιασάμενος. τι ἂν ἀγαθὸν
[1, 78]   γενέσθαι τὰ δυσχερῆ, προνοῆσαι ὅπως  μὴ   γένηται· ἀνδρείων δέ, γενόμενα εὖ
[1, 68]   λεβήτων αὐτομάτων ζεσάντων, συνεβούλευσεν  μὴ   γῆμαι, ἤ, εἰ ἔχοι γυναῖκα,
[1, 96]   ὡς θελήσας αὐτοῦ τὸν τάφον  μὴ   γνωσθῆναι, τοιοῦτόν τι ἐμηχανήσατο. Δυσὶν
[1, 48]   Θρᾴκῃ χερρόνησον προσκτήσασθαι. ~Ἵνα δὲ  μὴ   δοκοίη βίᾳ μόνον, ἀλλὰ καὶ
[1, 36]   τοῖς ἄλλοις ἐπιτιμῶμεν, αὐτοὶ  μὴ   δρῶμεν· ~Τίς εὐδαίμων, τὸ
[1, 71]   τὴν φύσιν αὐτῆς, Εἴθε, ἔφη,  μὴ   ἐγεγόνει, γενομένη κατεβυθίσθη. ~Καὶ
[1, 57]   τις, ἀντεκκόπτειν τοὺς δύο.  μὴ   ἔθου, μὴ ἀνέλῃ· εἰ δὲ
[1, 108]   Περιάνδρου θεὶς αὐτόν. Ἔφασκε δὲ  μὴ   ἐκ τῶν λόγων τὰ πράγματα
[1, 57]   τῶν ὀρφανῶν τελευτησάντων. ~Κἀκεῖνο· δακτυλιογλύφῳ  μὴ   ἐξεῖναι σφραγῖδα φυλάττειν τοῦ πραθέντος
[1, 88]   λέγε ὡς εἰσίν. Ἀνάξιον ἄνδρα  μὴ   ἐπαίνει διὰ πλοῦτον. Πείσας λαβέ,
[1, 70]   τὸ δὲ διὰ παντός. Ἀτυχοῦντι  μὴ   ἐπιγελᾶν. Ἰσχυρὸν ὄντα πρᾷον εἶναι,
[1, 93]   φησί, δεσπότας κτήσῃ τοὺς συγγενέας.  ~Μὴ   ἐπιγελᾶν τοῖς σκωπτομένοις· ἀπεχθήσεσθαι γὰρ
[1, 70]   Θυμοῦ κρατεῖν. μαντικὴν μὴ ἐχθαίρειν.  Μὴ   ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων. Ἐν ὁδῷ μὴ
[1, 54]   οἰκεῖν, ἐπιτετράψεται. Ἡμῶν δὲ εἵνεκα  μὴ   ἐστέρησο τῆς πατρίδος. ~Ταῦτα μὲν
[1, 113]   γὰρ ἔτι θητευόντεσσιν Ἀθηναίοις καὶ  μὴ   εὐνομημένοις ἐπεθήκατο Πεισίστρατος, εἶχέ κα
[1, 68]   τε τὸν ἀδελφὸν δυσφοροῦντα ὅτι  μὴ   ἔφορος ἐγένετο, αὐτοῦ ὄντος, Ἐγὼ
[1, 70]   τοῦ νοῦ. Θυμοῦ κρατεῖν. μαντικὴν  μὴ   ἐχθαίρειν. Μὴ ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων. Ἐν
[1, 57]   ἔθου, μὴ ἀνέλῃ· εἰ δὲ  μή,   θάνατος ζημία. Τῷ ἄρχοντι,
[1, 93]   σκωπτομένοις· ἀπεχθήσεσθαι γὰρ τούτοις. Εὐτυχῶν  μὴ   ἴσθι ὑπερήφανος· ἀπορήσας μὴ ταπεινοῦ.
[1, 60]   τὰ ἄριστα. Νοῦν ἡγεμόνα ποιοῦ.  Μὴ   κακοῖς ὁμίλει. θεοὺς τίμα, γονέας
[1, 70]   Γάμον εὐτελῆ ποιεῖσθαι. Τὸν τεθνηκότα  μὴ   κακολογεῖν. Γῆρας τιμᾶν. Φυλάττειν ἑαυτόν.
[1, 69]   κρατεῖν, καὶ μάλιστα ἐν συμποσίῳ.  Μὴ   κακολογεῖν τοὺς πλησίον· εἰ δὲ
[1, 70]   Ἐν ὁδῷ μὴ σπεύδειν. Λέγοντα  μὴ   κινεῖν τὴν χεῖρα· μανικὸν γάρ.
[1, 112]   ἱερὰ ἱδρύσασθαι. Εἰσὶ δ' οἳ  μὴ   κοιμηθῆναι αὐτὸν λέγουσιν, ἀλλὰ χρόνον
[1, 92]   δὲ μανίαν σημαίνει. Οἰκέτην πάροινον  μὴ   κολάζειν, δοκεῖν γὰρ παροινεῖν. Γαμεῖν
[1, 61]   τάδε· Πεφυλαγμένος ἄνδρα ἕκαστον, ὅρα  μὴ   κρυπτὸν ἔχων ἔχθος κραδίῃ, φαιδρῷ
[1, 78]   αἰδόμενον. Παρακαταθήκην λαβόντα ἀποδοῦναι. Φίλον  μὴ   λέγειν κακῶς, ἀλλὰ μηδὲ ἐχθρόν.
[1, 91]   καιρὸς ἀρκέσει. Φρόνει τι κεδνόν·  μὴ   μάταιος ἄχαρις γινέσθω. Ἔφη δὲ
[1, 67]   Ἀθήναζε οὐ καλῶς ἔχον ὁρῶ,  μή   μέ τις μέμψηται, εἰ διαθεὶς
[1, 76]   διπλῆν εἶναι τὴν ζημίαν· ἵνα  μὴ   μεθύωσι, πολλοῦ κατὰ τὴν νῆσον
[1, 36]   τὸν μοιχὸν ἐρόμενον εἰ ὀμόσαι  μὴ   μεμοιχευκέναι, Οὐ χεῖρον, ἔφη, μοιχείας
[1, 98]   λόγων ἀπορρήτων ἐκφορὰν μὴ ποιοῦ·  μὴ   μόνον τοὺς ἁμαρτάνοντας, ἀλλὰ καὶ
[1, 115]   ῥαγῆναι φωνὴν ἐξ οὐρανοῦ, Ἐπιμενίδη,  μὴ   Νυμφῶν, ἀλλὰ Διός· Κρησί τε
[1, 99]   Λυδὸν ἐς Σάρδεις. Ἤδη ὦν  μὴ   ὀκνεῖτε καὶ παρ' ἐμὲ φοιτῆν
[1, 78]   πρόλεγε· ἀποτυχὼν γὰρ γελασθήσῃ. Ἀτυχίαν  μὴ   ὀνειδίζειν, νέμεσιν αἰδόμενον. Παρακαταθήκην λαβόντα
[1, 81]   ὄλβον ἴδοιμι· ἐγὼ δὲ καὶ  μὴ   ὀρεὶς πέπεισμαι τὸν Ἀλυάττεω παῖδα
[1, 116]   μετὰ τῶν οἰκείων· καὶ τὸν  μὴ   πεισθῆναι, Μεσσήνην δὲ ἑαλωκέναι. ~Καὶ
[1, 67]   καὶ νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, εἰ  μὴ   περὶ παντός μοι ἦν οἰκεῖν
[1, 37]   ἀλλὰ τοῖς ἐπιτηδεύμασιν εἶναι καλόν.  Μὴ   πλούτει, φησί, κακῶς, μηδὲ διαβαλλέτω
[1, 43]   καὶ ἀστρολόγοι, παρὰ σὲ δὲ  μὴ   πλώσαιμεν. Ἥξει γὰρ καὶ
[1, 98]   ὁμολογήσῃς, διατήρει· λόγων ἀπορρήτων ἐκφορὰν  μὴ   ποιοῦ· μὴ μόνον τοὺς ἁμαρτάνοντας,
[1, 97]   Περίανδρον ἔχει. Ἔστι καὶ ἡμῶν·  Μή   ποτε λυπήσῃ σε τὸ μή
[1, 78]   εὖ θέσθαι. μέλλεις πράττειν,  μὴ   πρόλεγε· ἀποτυχὼν γὰρ γελασθήσῃ. Ἀτυχίαν
[1, 70]   οἰκίας καλῶς προστατεῖν. Τὴν γλῶτταν  μὴ   προτρέχειν τοῦ νοῦ. Θυμοῦ κρατεῖν.
[1, 97]   Μή ποτε λυπήσῃ σε τὸ  μή   σε τυχεῖν τινος· ἀλλὰ τέρπεο
[1, 70]   Μὴ ἐπιθυμεῖν ἀδυνάτων. Ἐν ὁδῷ  μὴ   σπεύδειν. Λέγοντα μὴ κινεῖν τὴν
[1, 49]   μὲν τῶν τὴν ἀπάτην Πεισιστράτου  μὴ   συνιέντων, ἀνδρειότερος δὲ τῶν ἐπισταμένων
[1, 56]   ἐπίτροπον τῇ τῶν ὀρφανῶν μητρὶ  μὴ   συνοικεῖν, μηδ' ἐπιτροπεύειν, εἰς ὃν
[1, 60]   Ἄρχε πρῶτον μαθὼν ἄρχεσθαι. Συμβούλευε  μὴ   τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ ἄριστα.
[1, 93]   Εὐτυχῶν μὴ ἴσθι ὑπερήφανος· ἀπορήσας  μὴ   ταπεινοῦ. Τὰς μεταβολὰς τῆς τύχης
[1, 60]   ψεύδου. Τὰ σπουδαῖα μελέτα. Φίλους  μὴ   ταχὺ κτῶ· οὓς δ' ἂν
[1, 87]   ἂν ἕλῃ, βεβαίως τηρῶν διάμενε.  Μὴ   ταχὺ λάλει· μανίαν γὰρ ἐμφαίνει.
[1, 103]   οἱ τεχνῖται, κρίνουσι δὲ οἱ  μὴ   τεχνῖται. Ἐρωτηθεὶς πῶς οὐκ ἂν
[1, 112]   τὴν ἐπιστολὴν ὡς νεαρὰν καὶ  μὴ   τῇ Κρητικῇ φωνῇ γεγραμμένην, Ἀτθίδι
[1, 37]   παρόντων καὶ ἀπόντων μεμνῆσθαί φησι·  μὴ   τὴν ὄψιν καλλωπίζεσθαι, ἀλλὰ τοῖς
[1, 113]   τοι τοὶ τήνω φίλοι, δειμαίνω  μή   τι δεινὸν πάθῃς. ~Καὶ οὗτος
[1, 52]   πεπόνθατε δεινὰ δι' ὑμετέρην κακότητα,  μή   τι θεοῖς τούτων μοῖραν ἐπαμφέρετε.
[1, 97]   τυραννήσειν τῇ εὐνοίᾳ δορυφορεῖσθαι, καὶ  μὴ   τοῖς ὅπλοις. Καί ποτε ἐρωτηθεὶς
[1, 55]   καὶ κάλλιστα νομοθετῆσαι· ἐάν τις  μὴ   τρέφῃ τοὺς γονέας, ἄτιμος ἔστω·
[1, 100]   ἐχθρός τοι φαίνηται, ἤν τε  μή.   Ὕποπτος γὰρ ἀνδρὶ αἰσυμνήτῃ καὶ
[1, 64]   πόλει χάριν κατάθοιτο ἐξευρών, ἢν  μὴ   ὕποπτος εἴης. Ἄριστον μὲν οὖν
[1, 86]   δὲ ἀτυχῆ εἶναι τὸν ἀτυχίαν  μὴ   φέροντα· καὶ νόσον ψυχῆς τὸ
[1, 122]   φῆνον· ἢν δὲ οὐ δοκιμώσητε,  μὴ   φήνῃς. Ἐμοὶ μὲν γὰρ οὔκω
[1, 92]   τέκνα παιδεύειν· ἐχθρὰν διαλύειν. Γυναικὶ  μὴ   φιλοφρονεῖσθαι, μηδὲ μάχεσθαι, ἀλλοτρίων παρόντων·
[1, 60]   τάδε· καλοκἀγαθίαν ὅρκου πιστοτέραν ἔχε.  Μὴ   ψεύδου. Τὰ σπουδαῖα μελέτα. Φίλους
[1, 54]   Σόλωνα ἐκ Πεισιστράτου. Ἴσθι γὰρ  μηδ'   ἄλλον τινὰ πεπονθέναι τῶν ἐμοὶ
[1, 56]   τῶν ὀρφανῶν μητρὶ μὴ συνοικεῖν,  μηδ'   ἐπιτροπεύειν, εἰς ὃν οὐσία
[1, 37]   καλόν. Μὴ πλούτει, φησί, κακῶς,  μηδὲ   διαβαλλέτω σε λόγος πρὸς τοὺς
[1, 78]   Φίλον μὴ λέγειν κακῶς, ἀλλὰ  μηδὲ   ἐχθρόν. Εὐσέβειαν ἀσκεῖν. Σωφροσύνην φιλεῖν.
[1, 92]   ἐχθρὰν διαλύειν. Γυναικὶ μὴ φιλοφρονεῖσθαι,  μηδὲ   μάχεσθαι, ἀλλοτρίων παρόντων· τὸ μὲν
[1, 61]   νῦν ἔτι πείσεαι, ἔξελε τοῦτον·  μηδὲ   μέγαιρ' ὅτι σεῦ τοῖον ἐπεφρασάμην·
[1, 114]   κατ' ὀλίγον μηδεμιᾷ κενοῦσθαι ἀποκρίσει  μηδὲ   ὀφθῆναί ποτε ἐσθίων. Μέμνηται αὐτοῦ
[1, 108]   ἔνθεν καὶ ἄδοξος ἦν, ὅτι  μηδὲ   πόλεως, ἀλλὰ κώμης, καὶ ταῦτα
[1, 64]   καὶ οὐδεὶς ἔτι τοι δεινός,  μηδὲ   σὺ ἐκποδών τινα ποιοῦ. Σόλων
[1, 114]   βοός· προσφερόμενός τε κατ' ὀλίγον  μηδεμιᾷ   κενοῦσθαι ἀποκρίσει μηδὲ ὀφθῆναί ποτε
[1, 63]   ἄχθεα κουφότατα. Ἀπεφθέγξατο δέ, φασί,  Μηδὲν   ἄγαν. Καὶ αὐτόν φησι Διοσκουρίδης
[1, 41]   Χίλων σοφός, ὃς τάδ' ἔλεξε·  μηδὲν   ἄγαν· καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά.
[1, 44]   τῇ γραφῇ. Ἡμέες δὲ οἱ  μηδὲν   γράφοντες περιχωρέομεν τήν τε Ἑλλάδα
[1, 66]   δουλεύουσι Πεισιστράτῳ. Σόλων Πεισιστράτῳ. Πιστεύω  μηδὲν   κακὸν ἐκ σοῦ πείσεσθαι. Καὶ
[1, 54]   πιστεύων μοι καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι  μηδὲν   πείσεσθαι Σόλωνα ἐκ Πεισιστράτου. Ἴσθι
[1, 92]   βέλτιστα συμβουλεύειν· ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ  μηδὲν   πράττειν· τέκνα παιδεύειν· ἐχθρὰν διαλύειν.
[1, 97]   ἔθελεν. Τούτου ἐστὶ καὶ τὸ  Μηδὲν   χρημάτων ἕνεκα πράττειν· δεῖν γὰρ
[1, 70]   ἐφ' οἷς λυπήσεσθαι. ~Μὴ ἀπειλεῖν  μηδενί·   γυναικῶδες γάρ. Ταχύτερον ἐπὶ τὰς
[1, 105]   ἔχειν πολλοῦ ἄξιον πολλοὺς  μηδενὸς   ἀξίους. Τὴν ἀγορὰν ὡρισμένον ἔφη
[1, 108]   ἐπιστάντος καὶ πυθομένου διὰ τί  μηδενὸς   παρόντος γελᾷ, φάναι, Δι' αὐτὸ
[1, 62]   εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τάδε·  Μήδων   ἄδικον παύσασ' ὕβριν, ἥδε Σόλωνα
[1, 121]   καὶ ζῶν ἐστιν ὄνησις, χὤταν  μηκέθ'   ὑπάρχῃ. Γέγονε δὲ κατὰ τὴν
[1, 81]   γάστρωνα ὅτι παχὺς ἦν· ἀλλὰ  μὴν   καὶ ζοφοδορπίδαν ὡς ἄλυχνον· ἀγάσυρτον
[1, 24]   δὲ καὶ τὴν ὑστέραν τοῦ  μηνὸς   τριακάδα εἶπεν. Πρῶτος δὲ καὶ
[1, 32]   ἤνυτον, τοῖς Μιλησίοις μητροπόλει οὔσῃ  μηνύουσιν.   Οἱ δ' ἐπειδὴ διαπρεσβευόμενοι ἠλογοῦντο,
[1, 101]   ἀφικόμενον τῶν θεραπόντων τινὶ κελεῦσαι  μηνῦσαι   ὅτι παρείη πρὸς αὐτὸν Ἀνάχαρσις
[1, 54]   ~Σοὶ δ' ἐγὼ οὔτι μέμφομαι  μηνύσαντι   τὴν ἐμὴν διάνοιαν. Εὐνοίᾳ γὰρ
[1, 117]   Λακεδαιμονίοις εἰπεῖν μήτε χρυσὸν τιμᾶν  μήτε   ἄργυρον, ὥς φησι Θεόπομπος ἐν
[1, 36]   ἐπιτυγχάνειν· Τί τὸ θεῖον, Τὸ  μήτε   ἀρχὴν ἔχον μήτε τελευτήν. Τί
[1, 36]   θεῖον, Τὸ μήτε ἀρχὴν ἔχον  μήτε   τελευτήν. Τί δύσκολον εἴη τεθεαμένος
[1, 117]   δὲ ἑαλωκέναι. ~Καὶ Λακεδαιμονίοις εἰπεῖν  μήτε   χρυσὸν τιμᾶν μήτε ἄργυρον, ὥς
[1, 96]   τάδε, ὡς ἄρα ἐρασθεῖσα  μήτηρ   αὐτοῦ Κράτεια συνῆν αὐτῷ λάθρα·
[1, 56]   τὸν ἐπίτροπον τῇ τῶν ὀρφανῶν  μητρὶ   μὴ συνοικεῖν, μηδ' ἐπιτροπεύειν, εἰς
[1, 94]   εἰς Κέρκυραν λυπούμενον ἐπὶ τῇ  μητρί,   ὄνομα Λυκόφρων. ~Ἤδη δὲ
[1, 32]   ὡς οὐδὲν ἤνυτον, τοῖς Μιλησίοις  μητροπόλει   οὔσῃ μηνύουσιν. Οἱ δ' ἐπειδὴ
[1, 26]   εἰπεῖν. Καὶ λέγουσι ὅτι τῆς  μητρὸς   ἀναγκαζούσης αὐτὸν γῆμαι ἔλεγεν, οὐδέπω
[1, 101]   δὲ Καδουίδα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως,  μητρὸς   δὲ Ἑλληνίδος· διὸ καὶ δίγλωττος
[1, 22]   Δημόκριτός φασι, πατρὸς μὲν Ἐξαμύου,  μητρὸς   δὲ Κλεοβουλίνης, ἐκ τῶν Θηλιδῶν,
[1, 107]   πατρὸς Ἠτεῖον εἶναι, ἀπὸ δὲ  μητρὸς   Χηνέα. Εὐθύφρων δ' Ἡρακλείδου
[1, 36]   ἡμέρα, νύξ, ἔφη,  μιᾷ   ἡμέρᾳ πρότερον. Ἠρώτησέ τις αὐτὸν
[1, 80]   δοιός με καλεῖ γάμος·  μία   μὲν δὴ νύμφη καὶ πλούτῳ
[1, 118]   οὖν> ἀπήγγειλεν· οἱ δὲ μετὰ  μίαν   ἐπελθόντες κρατοῦσι τῶν Μαγνήτων, καὶ
[1, 89]   φασι ποιῆσαι· Χαλκῆ παρθένος εἰμί,  Μίδα   δ' ἐπὶ σήματι κεῖμαι. Ἔστ'
[1, 89]   τὸ ἐπίγραμμά τινες τὸ ἐπὶ  Μίδᾳ   τοῦτόν φασι ποιῆσαι· Χαλκῆ παρθένος
[1, 90]   πολλοῖς ἔτεσι προέχοντος, φασί, τοῦ  Μίδα.   Φέρεται δ' αὐτοῦ ἐν τοῖς
[1, 90]   πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ, ἀγγελέω παριοῦσι,  Μίδας   ὅτι τῇδε τέθαπται. Φέρουσι δὲ
[1, 23]   οἶδεν εὑρέτην τῆς ἄρκτου τῆς  μικρᾶς,   λέγων ἐν τοῖς Ἰάμβοις οὕτως·
[1, 104]   πῶς Ἕλληνες ἀρχόμενοι μὲν ἐν  μικροῖς   πίνουσι, πλησθέντες δὲ ἐν μεγάλοις.
[1, 79]   Δημήτριος ἐν Ὁμωνύμοις, ὃς καὶ  μικρὸς   προσηγορεύθη. Τὸν δ' οὖν σοφὸν
[1, 28]   τρίποδος ἀμφισβήτησις ἦν, ἕως οἱ  Μιλήσιοι   ἔπεμψαν εἰς Δελφούς· καὶ
[1, 44]   Εἰ δὲ ἀσχαλήσεις ὅτι καὶ  Μιλήσιοι   τυραννεόμεθα- ἐχθαίρεις γὰρ πάντας αἰσυμνήτας
[1, 33]   τ' ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα.  Μιλησίοις   δέ· Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος πέρι
[1, 32]   καὶ ὡς οὐδὲν ἤνυτον, τοῖς  Μιλησίοις   μητροπόλει οὔσῃ μηνύουσιν. Οἱ δ'
[1, 29]   πεζὸν οὕτως ἔχει· Θαλῆς Ἐξαμύου  Μιλήσιος   Ἀπόλλωνι Δελφινίῳ Ἑλλήνων ἀριστεῖον δὶς
[1, 22]   δ' οἱ πλείους φασίν, ἰθαγενὴς  Μιλήσιος   ἦν καὶ γένους λαμπροῦ. ~Μετὰ
[1, 72]   ἦν· ὅθεν καὶ Ἀρισταγόρας  Μιλήσιος   τοῦτον τὸν τρόπον Χιλώνειον καλεῖ.
[1, 29]   Κνίδιος καὶ Εὐάνθης  Μιλήσιός   φασι τῶν Κροίσου τινὰ φίλων
[1, 28]   ἱστορεῖ, παρὰ Λεανδρίου λαβὼν τοῦ  Μιλησίου.   Βαθυκλέα γάρ τινα Ἀρκάδα φιάλην
[1, 25]   βεβουλεῦσθαι. Κροίσου γοῦν πέμψαντος πρὸς  Μιλησίους   ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐκώλυσεν· ὅπερ Κύρου
[1, 28]   τινας νεανίσκους βόλον ἀγοράσαι παρὰ  Μιλησίων   ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος δὲ τοῦ τρίποδος
[1, 27]   Συνεβίω δὲ καὶ Θρασυβούλῳ τῷ  Μιλησίων   τυράννῳ, καθά φησι Μινύης. Τὰ
[1, 31]   φασιν ὑπὸ Περιάνδρου Θρασυβούλῳ τῷ  Μιλησίων   τυράννῳ πλοῖον ἔμφορτον ἀποσταλῆναι· τοῦ
[1, 95]   ξένον φησὶν εἶναι Θρασυβούλῳ τῷ  Μιλησίων   τυράννῳ. ~Φησὶ δὲ Ἀρίστιππος ἐν
[1, 27]   σοφοῖς ὑπὸ τοῦ δήμου τῶν  Μιλησίων.   ~Φασὶ γὰρ Ἰωνικούς τινας νεανίσκους
[1, 34]   τῆς εἰκόνος τόδε· Τόνδε Θαλῆν  Μίλητος   Ἰὰς θρέψασ' ἀνέδειξεν ἀστρολόγον πάντων
[1, 33]   τ' ἐόντα. Μιλησίοις δέ· Ἔκγονε  Μιλήτου,   τρίποδος πέρι Φοῖβον ἐρωτᾷς; Καὶ
[1, 28]   θεὸς ἔχρησεν οὕτως· Ἔκγονε  Μιλήτου,   τρίποδος πέρι Φοῖβον ἐρωτᾷς; Τίς
[1, 44]   δοκέεις ἄν μοι ἁρμοδιώτατα ἐν  Μιλήτῳ   οἶκον ποιέεσθαι παρὰ τοῖς ἀποίκοις
[1, 22]   Ἀρχόντων ἀναγραφῇ. Ἐπολιτογραφήθη δὲ ἐν  Μιλήτῳ,   ὅτε ἦλθε σὺν Νείλεῳ ἐκπεσόντι
[1, 56]   δ' Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων καὶ  Μιλτιάδης   καὶ μυρίοι ὅσοι. Ἀθληταὶ δὲ
[1, 60]   αἰδοῦ. Φασὶ δ' αὐτὸν καὶ  Μιμνέρμου   γράψαντος, Αἲ γὰρ ἄτερ νούσων
[1, 39]   ἥρπασας ἐκ σταδίου. Αἰνέω ὅττι  μιν   ἐγγὺς ἀπήγαγες· γὰρ
[1, 122]   σὺν τοῖς ἄλλοις σοφοῖς, οὕτω  μιν   φῆνον· ἢν δὲ οὐ δοκιμώσητε,
[1, 27]   τῷ Μιλησίων τυράννῳ, καθά φησι  Μινύης.   Τὰ δὲ περὶ τὸν τρίποδα
[1, 112]   ἐν Κρήτῃ πολιτείας καὶ περὶ  Μίνω   καὶ Ῥαδαμάνθυος εἰς ἔπη τετρακισχίλια.
[1, 112]   περιέχουσα πολιτείαν ἣν διέταξε Κρησὶ  Μίνως.   Ἀλλὰ Δημήτριος Μάγνης ἐν
[1, 107]   Τίμωνος αὐτὸν καὶ Ἀπημάντου γεγονέναι·  μισανθρωπεῖν   γάρ. ~Ὀφθῆναι γοῦν ἐν Λακεδαίμονι
[1, 87]   χρόνον βιωσομένους, καὶ φιλεῖν ὡς  μισήσοντας·   τοὺς γὰρ πλείστους εἶναι κακούς.
[1, 39]   γηραιός. Καὶ αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τῷ  μνήματι·   ὀλίγον τόδε σῆμα, τὸ
[1, 79]   γηραιός. Καὶ αὐτῷ ἐπὶ τοῦ  μνήματος   ἐπιγέγραπται τόδε· Οἰκείοις δακρύοις
[1, 38]   ζωγραφίας· πέμπτος νεώτερος, ἄδοξος, οὗ  μνημονεύει   Διονύσιος ἐν Κριτικοῖς. ~Ὁ δ'
[1, 67]   τυράννων εἶναι βέλτιστον. Ἐπανήκειν δέ  μοι   Ἀθήναζε οὐ καλῶς ἔχον ὁρῶ,
[1, 44]   Ὑπαποστὰς ἐξ Ἀθηνέων δοκέεις ἄν  μοι   ἁρμοδιώτατα ἐν Μιλήτῳ οἶκον ποιέεσθαι
[1, 80]   λώϊον; Εἰ δ' ἄγε σύν  μοι   βούλευσον, ποτέρην εἰς ὑμέναιον ἄγω.
[1, 53]   τυραννίδι ἐπεθέμην, οὔτε οὐ προσῆκόν  μοι,   γένους ὄντι τῶν Κοδριδῶν. Ἀνέλαβον
[1, 67]   Ἀθηνᾶν, εἰ μὴ περὶ παντός  μοι   ἦν οἰκεῖν ἐν δημοκρατίᾳ, ἐδεξάμην
[1, 54]   ἔφυγες. Ἐπάνιθι τοίνυν οἴκαδε, πιστεύων  μοι   καὶ ἀνωμότῳ, ἄχαρι μηδὲν πείσεσθαι
[1, 61]   ~ἐπιτιμῶντα αὐτῷ εἰπεῖν· Ἀλλ' εἴ  μοι   κἂν νῦν ἔτι πείσεαι, ἔξελε
[1, 64]   ἐπιστολαὶ αἵδε· ~Σόλων Περιάνδρῳ Ἐπαγγέλλεις  μοι   πολλούς τοι ἐπιβουλεύειν. Σὺ δὲ
[1, 60]   τε καὶ ἀργαλέων μελεδωνέων Ἐξηκονταέτη  μοῖρα   κίχοι θανάτου, ~ἐπιτιμῶντα αὐτῷ εἰπεῖν·
[1, 61]   Λιγυαστάδη, ὧδε δ' ἄειδε· ὀγδωκονταέτη  μοῖρα   κίχοι θανάτου. Τῶν δὲ ᾀδομένων
[1, 52]   κακότητα, μή τι θεοῖς τούτων  μοῖραν   ἐπαμφέρετε. Αὐτοὶ γὰρ