HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  224 formes différentes pour 712 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 80]   ἑτέρη προβέβηκε. Τί λώϊον; Εἰ  δ'   ἄγε σύν μοι βούλευσον, ποτέρην
[1, 34]   Ἕλλην καὶ οὐ βάρβαρος. ~Λέγεται  δ'   ἀγόμενος ὑπὸ γραὸς ἐκ τῆς
[1, 48]   Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας- στῆσε  δ'   ἄγων ἵν' Ἀθηναίων ἵσταντο φάλαγγες.
[1, 61]   ἐπεφρασάμην· καὶ μεταποίησον, Λιγυαστάδη, ὧδε  δ'   ἄειδε· ὀγδωκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου.
[1, 64]   ποιήσεσθαι, οὐκ ἂν φθάνοις. Ἐπιβουλεύσειε  δ'   ἄν τις καὶ τῶν ἀνυπόπτων,
[1, 87]   Βραδέως ἐγχείρει τοῖς πραττομένοις·  δ'   ἂν ἕλῃ, βεβαίως τηρῶν διάμενε.
[1, 122]   οὐδ' ὑπίσχομαι τἀληθὲς εἰδέναι· ἅσσα  δ'   ἂν ἐπιλέγῃ θεολογέων· τὰ ἄλλα
[1, 60]   Φίλους μὴ ταχὺ κτῶ· οὓς  δ'   ἂν κτήσῃ μὴ ἀποδοκίμαζε. Ἄρχε
[1, 30]   Εὔδοξον ἀντὶ Κλεοβούλου τιθέασι, Πλάτων  δ'   ἀντὶ Περιάνδρου. Περὶ αὐτοῦ δὴ
[1, 63]   Σαλαμίς, ὧν κόνις ἀστάχυες. Ψυχὴν  δ'   ἄξονες εὐθὺς ἐς οὐρανὸν ἤγαγον·
[1, 51]   οἱ μὲν ἔνθεν Σολεῖς, οἱ  δ'   ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι. Ὅτε δὲ
[1, 37]   τῶν ἐτησίων ἐναντίων ὄντων. Φησὶ  δ'   Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς γεγενῆσθαι
[1, 57]   μάλιστα τὰ ἔπη ταυτί· οἳ  δ'   ἄρ' Ἀθήνας εἶχον" καὶ τὰ
[1, 80]   σοι πᾶν ἐρέουσιν ἔπος. Οἱ  δ'   ἄρ' ὑπὸ πληγῇσι θοὰς βέμβικας
[1, 108]   φάναι, Δι' αὐτὸ τοῦτο. Φησὶ  δ'   Ἀριστόξενος ὅτι ἔνθεν καὶ ἄδοξος
[1, 107]   γὰρ πόλιν εἶναι Κρήτης. Ἀναξίλαος  δ'   Ἀρκάδα. Μέμνηται δ' αὐτοῦ καὶ
[1, 56]   ὡς σύμπαντες οἱ Μαραθωνομάχαι· ἔτι  δ'   Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων καὶ Μιλτιάδης
[1, 73]   ἔφυ σοφίᾳ. Ἀπεφθέγξατο, Ἐγγύα, πάρα  δ'   ἄτα. Ἔστιν αὐτοῦ καὶ ἐπιστόλιον
[1, 65]   λόγῳ καὶ ἔργῳ ἀμύνειν· τοῖς  δ'   αὖ καὶ μαίνεσθαι δοκῶ. Ὥστε
[1, 91]   μὲν λευκαὶ ἔασιν ἰδεῖν, αἱ  δ'   αὖτε μέλαιναι· ἀθάνατοι δέ τ'
[1, 34]   τοῦ οὐρανοῦ οἴει γνώσεσθαι; Οἶδε  δ'   αὐτὸν ἀστρονομούμενον καὶ Τίμων, καὶ
[1, 69]   ἐκπέμψαι καὶ παῖδας ἀπείπασθαι. ~Φασὶ  δ'   αὐτὸν καὶ Αἰσώπου πυθέσθαι,
[1, 60]   θεοὺς τίμα, γονέας αἰδοῦ. Φασὶ  δ'   αὐτὸν καὶ Μιμνέρμου γράψαντος, Αἲ
[1, 23]   λέγεται εἶναι τοῦ Σαμίου. Καλλίμαχος  δ'   αὐτὸν οἶδεν εὑρέτην τῆς ἄρκτου
[1, 71]   τε νοῦς ἔδωκ' ἔλεγχον. Φασὶ  δ'   αὐτόν ποτε γηραιὸν ἤδη ὄντα
[1, 90]   προέχοντος, φασί, τοῦ Μίδα. Φέρεται  δ'   αὐτοῦ ἐν τοῖς Παμφίλης Ὑπομνήμασι.
[1, 34]   εἰς ἔπη τείνειν διακόσια. Ἐπιγεγράφθαι  δ'   αὐτοῦ ἐπὶ τῆς εἰκόνος τόδε·
[1, 112]   ἐκπατῆσαι ἀσχολούμενον περὶ ῥιζοτομίαν. Φέρεται  δ'   αὐτοῦ καὶ ἐπιστολὴ πρὸς Σόλωνα
[1, 107]   Κρήτης. Ἀναξίλαος δ' Ἀρκάδα. Μέμνηται  δ'   αὐτοῦ καὶ Ἱππῶναξ εἰπών· καὶ
[1, 23]   Ξενοφάνης καὶ Ἡρόδοτος θαυμάζει. Μαρτυρεῖ  δ'   αὐτῷ καὶ Ἡράκλειτος καὶ Δημόκριτος.
[1, 83]   ἐσπείσατο πρὸς τοὺς Πριηνέας. Θᾶττον  δ'   αὐτῷ πέμψαντι πρὸς τὸν Βίαντα
[1, 52]   Καὶ οὗτος μὲν ταῦτα. Πεισίστρατος  δ'   αὐτῷ φεύγοντι τοῦτον ἐπέστειλε τὸν
[1, 54]   {ὁ} πόλεμος ἡμᾶς καταλάβῃ. ~Σοὶ  δ'   ἐγὼ οὔτι μέμφομαι μηνύσαντι τὴν
[1, 117]   τινὸς παριόντος πόθεν εἴη, τοῦ  δ'   εἰπόντος Ἐξ Ἐφέσου, Ἔλκυσόν με
[1, 105]   γέρων γενόμενος ὕδωρ οἴσεις. Εὗρε  δ'   εἰς τὸν βίον ἄγκυράν τε
[1, 52]   ταῦτα κακὴν ἔσχετε δουλοσύνην. Ὑμέων  δ'   εἷς μὲν ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι
[1, 81]   τὴν κατὰ σαυτὸν ἔλα. ~Δοκεῖ  δ'   ἐκ διαθέσεως αὐτὰ εἰρηκέναι. Εὐγενεστέρα
[1, 50]   χιόνος μένος ἠδὲ χαλάζης· βροντὴ  δ'   ἐκ λαμπρῆς γίγνεται ἀστεροπῆς· ἀνδρῶν
[1, 50]   ἐκ λαμπρῆς γίγνεται ἀστεροπῆς· ἀνδρῶν  δ'   ἐκ μεγάλων πόλις ὄλλυται· ἐς
[1, 48]   τοῦ Ὁμήρου μετὰ τὸν Αἴας  δ'   ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας-
[1, 80]   Χὠ μὲν ἐπέστη πλησίον· οἱ  δ'   ἔλεγον· τὴν κατὰ σαυτὸν ἔλα.
[1, 107]   ὅθεν εἶναι τὸν Μύσωνα. Σωσικράτης  δ'   ἐν Διαδοχαῖς, ἀπὸ μὲν πατρὸς
[1, 62]   καὶ τίθησι τοὺς νόμους. Ἐτελεύτησε  δ'   ἐν Κύπρῳ βιοὺς ἔτη ὀγδοήκοντα,
[1, 33]   Καὶ τόδε μὲν οὕτως. Ἕρμιππος  δ'   ἐν τοῖς Βίοις εἰς τοῦτον
[1, 115]   προσποιηθῆναί τε πολλάκις ἀναβεβιωκέναι. ~Θεόπομπος  δ'   ἐν τοῖς Θαυμασίοις, κατασκευάζοντος αὐτοῦ
[1, 55]   παντὶ τῷ βουλομένῳ γράφεσθαι. Λυσίας  δ'   ἐν τῷ κατὰ Νικίδου Δράκοντά
[1, 118]   Κωρυκίου ὄρους αὑτὸν δισκῆσαι. Ἀριστόξενος  δ'   ἐν τῷ Περὶ Πυθαγόρου καὶ
[1, 42]   Κάβα Σκάβρα Ἀργεῖον. ~Ἕρμιππος  δ'   ἐν τῷ Περὶ τῶν σοφῶν
[1, 30]   Πιττακῷ καὶ οὕτω περιενεχθῆναι. Ἄνδρων  δ'   ἐν τῷ Τρίποδι Ἀργείους ἆθλον
[1, 119]   καὶ Πυθαγόραν σχολάσαι. Ἐρατοσθένης  δ'   ἕνα μόνον, καὶ ἕτερον Ἀθηναῖον,
[1, 32]   Μιλησίοις μητροπόλει οὔσῃ μηνύουσιν. Οἱ  δ'   ἐπειδὴ διαπρεσβευόμενοι ἠλογοῦντο, πρὸς τοὺς
[1, 79]   τὴν τεσσαρακοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα· ἐτελεύτησε  δ'   ἐπὶ Ἀριστομένους τῷ τρίτῳ ἔτει
[1, 89]   ποιῆσαι· Χαλκῆ παρθένος εἰμί, Μίδα  δ'   ἐπὶ σήματι κεῖμαι. Ἔστ' ἂν
[1, 118]   ἐπὶ τῶν χειρόνων τάττεται, οἱ  δ'   ἐπὶ τῶν βελτίστων χρώμενοι διαμαρτάνουσιν.
[1, 65]   καὶ ὅσα ἐγὼ ἐνομοθέτησα. Οἱ  δ'   ἐπιτρέποντες τὸ ξυνὸν ἔβλαπτον, οἳ
[1, 117]   δὲ Πυθαγόρᾳ περιάπτουσι ταῦτα. Φησὶ  δ'   Ἕρμιππος πολέμου συνεστῶτος Ἐφεσίοις καὶ
[1, 30]   μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσιν.  δ'   ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις. Δαΐμαχος δ'
[1, 80]   καὶ γενεῇ κατ' ἐμέ·  δ'   ἑτέρη προβέβηκε. Τί λώϊον; Εἰ
[1, 103]   ἔπειθε βιοῦν ἤθεσιν Ἑλλαδικοῖς. Τὸν  δ'   ἔτι μῦθον ἄκραντον ἐνὶ στομάτεσσιν
[1, 38]   τῆς τριακοστῆς ἐνάτης Ὀλυμπιάδος. ~Ἐτελεύτησε  δ'   ἐτῶν ἑβδομήκοντα ὀκτώ, {ἤ, ὡς
[1, 63]   ἐν ἀλλοδαπῇ Κύπριον πῦρ· ὀστὰ  δ'   ἔχει Σαλαμίς, ὧν κόνις ἀστάχυες.
[1, 81]   καὶ τοῖς ἐμοῖς ἑτάροις. Ἔμπας  δ'   ἵξομαι, ὡς ἀνδρὶ ξείνῳ γενοίμην
[1, 91]   τ' ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι. Ἔστι  δ'   ἐνιαυτός. Τῶν δὲ ᾀδομένων
[1, 119]   τὴν τράπεζαν θυωρὸν καλοῦσιν. Ἄνδρων  δ'   Ἐφέσιός φησι δύο γεγονέναι
[1, 107]   ἀπὸ δὲ μητρὸς Χηνέα. Εὐθύφρων  δ'   Ἡρακλείδου τοῦ Ποντικοῦ, Κρῆτά
[1, 29]   Μύνδιος ἐν ἐνάτῳ Μυθικῶν. Εὔδοξος  δ'   Κνίδιος καὶ Εὐάνθης
[1, 73]   πυγμῇ χλωρὸν ἕλεν κότινον. Εἰ  δ'   πατὴρ στεφανοῦχον ἰδὼν τέκνον
[1, 30]   δ' ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις. Δαΐμαχος  δ'   Πλαταιικὸς καὶ Κλέαρχος φιάλην
[1, 120]   οὐ ψεύδομαι ὧδ' ἀγορεύων. Ἴων  δ'   Χῖός φησιν περὶ αὐτοῦ·
[1, 22]   σὺν Νείλεῳ ἐκπεσόντι Φοινίκης· ὡς  δ'   οἱ πλείους φασίν, ἰθαγενὴς Μιλήσιος
[1, 112]   καθῆραι καὶ ἱερὰ ἱδρύσασθαι. Εἰσὶ  δ'   οἳ μὴ κοιμηθῆναι αὐτὸν λέγουσιν,
[1, 80]   δράξασθαι, παίδων κληδόνα συνθέμενος. Τὴν  δ'   ὀλίγην ὡς κεῖνος ἐς οἰκίον
[1, 31]   λόγον εἴπην· χρήματ' ἄνηρ, πένιχρος  δ'   οὐδ' εἲς πέλετ' ἔσλος οὐδὲ
[1, 77]   καὶ Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ· Ἀνάγκᾳ  δ'   οὐδὲ θεοὶ μάχονται. καὶ Ἀρχὴ
[1, 52]   ἔπος αἰόλον ἀνδρός, εἰς ἔργον  δ'   οὐδὲν γιγνόμενον βλέπετε. Καὶ οὗτος
[1, 105]   τὰ τούτων καὶ ἐπιτηδεύματα. Χρυσοῦ  δ'   οὐδὲν δέομαι, ἀλλ' ἀπόχρη με
[1, 67]   τὰ δίκαια καὶ ἴσα. Ἀφίξομαι  δ'   οὖν παρὰ σέ, σπεύδων τοι
[1, 79]   ὃς καὶ μικρὸς προσηγορεύθη. Τὸν  δ'   οὖν σοφὸν λέγεταί ποτε νεανίσκῳ
[1, 39]   μνημονεύει Διονύσιος ἐν Κριτικοῖς. ~Ὁ  δ'   οὖν σοφὸς ἐτελεύτησεν ἀγῶνα θεώμενος
[1, 75]   καὶ τοῖς Ἀθηναίοις προσκρῖναι. ~Τότε  δ'   οὖν τὸν Πιττακὸν ἰσχυρῶς ἐτίμησαν
[1, 49]   τυραννεῖσθαι ἤθελον πρὸς αὐτοῦ·  δ'   οὐχ εἵλετο, ἀλλὰ καὶ Πεισίστρατον
[1, 52]   ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι βαίνει, σύμπασιν  δ'   ὑμῖν κοῦφος ἔνεστι νόος. Εἰς
[1, 122]   καί με εἶχεν ἠπίαλος. Ἐπέσκηψα  δ'   ὦν τοῖσιν οἰκιήτῃσιν, ἐπήν με
[1, 72]   Αἴσωπος λογοποιὸς ἤκμαζεν. Ἐτελεύτησε  δ'   ὥς φησιν Ἕρμιππος, ἐν Πίσῃ,
[1, 30]   δ' ἐρωτήσας ἦν Ἀνάχαρσις.  Δαΐμαχος   δ' Πλαταιικὸς καὶ Κλέαρχος
[1, 27]   καὶ τὸν κόσμον ἔμψυχον καὶ  δαιμόνων   πλήρη. Τάς τε ὥρας τοῦ
[1, 63]   Διοσκουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν, ἐπειδὴ  δακρύει   τὸν παῖδα τελευτήσαντα, ὃν ἡμεῖς
[1, 79]   τοῦ μνήματος ἐπιγέγραπται τόδε· Οἰκείοις  δακρύοις   γειναμένα κατακλαίει Πιττακὸν ἥδ'
[1, 63]   εἰπεῖν, δι' αὐτὸ δὲ τοῦτο  δακρύω,   ὅτι οὐδὲν ἀνύτω. Φέρονται δὲ
[1, 57]   ἔρχεται τῶν ὀρφανῶν τελευτησάντων. ~Κἀκεῖνο·  δακτυλιογλύφῳ   μὴ ἐξεῖναι σφραγῖδα φυλάττειν τοῦ
[1, 57]   ἐξεῖναι σφραγῖδα φυλάττειν τοῦ πραθέντος  δακτυλίου·   καὶ ἐὰν ἕνα ὀφθαλμὸν ἔχοντος
[1, 118]   διακέοιτο, διαβαλόντα τῆς θύρας τὸν  δάκτυλον   εἰπεῖν, Χροῒ δῆλα· καὶ τοὐντεῦθεν
[1, 122]   εἰρομένοις ὁκοῖόν τι εἴη, διεὶς  δάκτυλον   ἐκ τῆς κληίθρης ἔδειξ' ἂν
[1, 103]   τῷ τύπτειν ἀλλήλους. Μαθὼν τέτταρας  δακτύλους   εἶναι τὸ πάχος τῆς νεώς,
[1, 68]   τοι ξένος γενέσθαι. ~ΧΙΛΩΝ. Χίλων  Δαμαγήτου   Λακεδαιμόνιος. Οὗτος ἐποίησεν ἐλεγεῖα εἰς
[1, 100]   Προκλεῖ. Ἐμὶν μὲν ἀκούσιον τᾶς  δάμαρτος   τὸ ἄγος· τὺ δὲ ἑκὼν
[1, 22]   πρῶτος σοφὸς ὠνομάσθη ἄρχοντος Ἀθήνησι  Δαμασίου,   καθ' ὃν καὶ οἱ ἑπτὰ
[1, 93]   ποτανεστάταν ἐσεῖσθαι Σόλωνι τὰν Λίνδον  δαμοκρατεομέναν.   Καὶ νᾶσος πελαγία, ἔνθα
[1, 99]   ἀποδέχομαι, ὡς ἴστε αὐτοί, ὅτι  δαμοτικώτατα.   Πεύθομαι ὡς πέρυτι ἐγένετο ὑμῶν
[1, 40]   κἀκείνων ἐπιμνησθῆναι λόγοι φέρονται τοιοῦτοι.  Δάμων   Κυρηναῖος, γεγραφὼς Περὶ τῶν
[1, 89]   Ἀθηνᾶς ἀνανεώσασθαι αὐτὸν κτισθὲν ὑπὸ  Δαναοῦ.   Οὗτος ἐποίησεν ᾄσματα καὶ γρίφους
[1, 85]   πόλις, καὶ ἐπέγραψαν· Κλεινοῖς ἐν  δαπέδοισι   Πριήνης φύντα καλύπτει ἥδε Βίαντα
[1, 26]   καὶ Κύβισθον υἱὸν ἔχειν· οἱ  δὲ   ἄγαμον μεῖναι, τῆς δὲ ἀδελφῆς
[1, 109]   Φαιστίου, οἱ δὲ Δωσιάδα, οἱ  δὲ   Ἀγησάρχου. Κρὴς τὸ γένος ἀπὸ
[1, 64]   μὲν ἀγόντων, εἰσὶν ὠφέλιμοι· κακῶς  δὲ   ἀγόντων, οὐδὲν ὠφελοῦσιν. ~Οὐδ' οἱ
[1, 26]   οἱ δὲ ἄγαμον μεῖναι, τῆς  δὲ   ἀδελφῆς τὸν υἱὸν θέσθαι. Ὅτε
[1, 61]   ὀγδωκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου. Τῶν  δὲ   ᾀδομένων αὐτοῦ ἐστι τάδε· Πεφυλαγμένος
[1, 85]   εὐδαιμονοίη, εἰς ἔπη δισχίλια. Τῶν  δὲ   ᾀδομένων αὐτοῦ εὐδοκίμησε τάδε· Ἀστοῖσιν
[1, 78]   ἐμπειρίαν, ἐπιδεξιότητα, ἑταιρίαν, ἐπιμέλειαν. Τῶν  δὲ   ᾀδομένων αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησε τάδε·
[1, 71]   νόμοις πείθεσθαι. Ἠρεμίᾳ χρῆσθαι. ~Τῶν  δὲ   ᾀδομένων αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησεν ἐκεῖνο·
[1, 91]   Ἔστι δ' ἐνιαυτός. Τῶν  δὲ   ᾀδομένων εὐδοκίμησεν αὐτοῦ τάδε· Ἀμουσία
[1, 64]   δύνανται ὀνῆσαι τὰς πόλεις, οἱ  δὲ   ἀεὶ τὸ πλῆθος ἄγοντες ὅπως
[1, 51]   τι θέαμα κάλλιον τεθέαται·  δέ   ἀλεκτρυόνας, εἶπε, καὶ> φασιανοὺς καὶ
[1, 28]   αὐδῶ. Διδοῦσιν οὖν Θαλῇ·  δὲ   ἄλλῳ καὶ ἄλλος ἄλλῳ ἕως
[1, 49]   Ἀθηναῖοι, τῶν μὲν σοφώτερος, τῶν  δὲ   ἀνδρειότερός εἰμι· σοφώτερος μὲν τῶν
[1, 66]   οἱ τετρακοσίους τοὺς νεωτάτους. Οἱ  δὲ   ἀνηκουστήσαντές μου παρέσχον τοὺς ἄνδρας.
[1, 41]   Πρωταγόρᾳ Μύσωνα ἀντὶ Περιάνδρου· Ἔφορος  δὲ   ἀντὶ Μύσωνος Ἀνάχαρσιν· οἱ δὲ
[1, 54]   πεπονθέναι τῶν ἐμοὶ ἐχθρῶν. Ἢν  δὲ   ἀξιώσῃς τῶν ἐμῶν φίλων εἷς
[1, 96]   Θρασυβούλῳ τῷ Μιλησίων τυράννῳ. ~Φησὶ  δὲ   Ἀρίστιππος ἐν πρώτῳ Περὶ παλαιᾶς
[1, 30]   τῶν Ἑλλήνων τρίποδα θεῖναι· κριθῆναι  δὲ   Ἀριστόδημον Σπαρτιάτην, ὃν παραχωρῆσαι Χίλωνι.
[1, 94]   Ἐρισθενείας τῆς Ἀριστοκράτους παιδός, ἀδελφῆς  δὲ   Ἀριστοδήμου θυγατέρα, οἳ σχεδὸν πάσης
[1, 44]   ἐνθαῦτά τοι δεινὸν οὐδέν. Εἰ  δὲ   ἀσχαλήσεις ὅτι καὶ Μιλήσιοι τυραννεόμεθα-
[1, 59]   μέγαν ἄγειν καὶ λαμπρόν, ποτὲ  δὲ   ἄτιμον. Ἐρωτηθεὶς διὰ τί κατὰ
[1, 86]   καὶ διὰ τύχην περιγίνεσθαι. Ἔλεγε  δὲ   ἀτυχῆ εἶναι τὸν ἀτυχίαν μὴ
[1, 40]   Διαδοχαῖς Φημονόης εἶναί φησιν, ἐξιδιοποιήσασθαι  δὲ   αὐτὸ Χίλωνα. Περὶ δὴ τῶν
[1, 100]   κήρυκι σεῦ οὐδὲν ὑπεκρινάμην· ἀγαγὼν  δὲ   αὐτὸν ἐς λήιον, τοὺς ὑπερφυέας
[1, 106]   σὺν τοῖς ἑπτὰ καταριθμεῖται. Φασὶ  δὲ   αὐτὸν καὶ τυράννου πατρὸς εἶναι.
[1, 101]   τὴν ἀπὸ Σκυθῶν ῥῆσιν. Λέγει  δὲ   αὐτὸν Σωσικράτης ἐλθεῖν εἰς Ἀθήνας
[1, 27]   ἑξήκοντα πέντε ἡμέρας διελεῖν. Οὐδεὶς  δὲ   αὐτοῦ καθηγήσατο, πλὴν ὅτι εἰς
[1, 63]   δακρύω, ὅτι οὐδὲν ἀνύτω. Φέρονται  δὲ   αὐτοῦ καὶ ἐπιστολαὶ αἵδε· ~Σόλων
[1, 99]   καὶ τὸν Ἰσθμὸν διορύξαι. Φέρεται  δὲ   αὐτοῦ καὶ ἐπιστολή· Περίανδρος τοῖς
[1, 50]   δῆμος ἀιδρίῃ δουλοσύνην ἔπεσεν. Ἤδη  δὲ   αὐτοῦ κρατοῦντος οὐ πείθων ἔθηκε
[1, 104]   πλησθέντες δὲ ἐν μεγάλοις. Ἑπιγράφεται  δὲ   αὐτοῦ ταῖς εἰκόσι· γλώσσης, γαστρός,
[1, 47]   χαλεπόν τ' αἶσχος ἀπωσόμενοι. Ἔπεισε  δὲ   αὐτοὺς καὶ τὴν ἐν Θρᾴκῃ
[1, 100]   τὰ πασᾶν Κορινθιᾶν εἵματα. Ἔγραψε  δὲ   αὐτῷ καὶ Θρασύβουλος οὕτω· Θρασύβουλος
[1, 117]   φησι Θεόπομπος ἐν Θαυμασίοις· προστάξαι  δὲ   αὐτῷ ὄναρ τοῦτο τὸν Ἡρακλέα,
[1, 88]   τῶν ἄλλων. Καὶ οἱ Πριηνεῖς  δὲ   αὐτῷ τέμενος καθιέρωσαν τὸ Τευτάμειον
[1, 108]   τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους. Κατέστρεψε  δὲ   βιοὺς ἔτη ἑπτὰ καὶ ἐνενήκοντα.
[1, 34]   Θάλητα σοφῶν σοφὸν ἀστρονόμημα. Τὰ  δὲ   γεγραμμένα ὑπ' αὐτοῦ φησι Λόβων
[1, 78]   προνοῆσαι ὅπως μὴ γένηται· ἀνδρείων  δέ,   γενόμενα εὖ θέσθαι. μέλλεις
[1, 96]   λάθρα· καὶ ὃς ἥδετο. Φανεροῦ  δὲ   γενομένου βαρὺς πᾶσιν ἐγένετο διὰ
[1, 72]   ἔκτισε τὸ ἐν Βραγχίδαις. Ἦν  δὲ   γέρων περὶ τὴν πεντηκοστὴν δευτέραν
[1, 93]   τύχης γενναίως ἐπίστασο φέρειν. Ἐτελεύτησε  δὲ   γηραιός, ἔτη βιοὺς ἑβδομήκοντα· καὶ
[1, 91]   μὴ μάταιος ἄχαρις γινέσθω. Ἔφη  δὲ   δεῖν συνοικίζειν τὰς θυγατέρας, παρθένους
[1, 75]   τὴν ἀρχὴν ἐνεχείρισαν αὐτῷ.  δὲ   δέκα ἔτη κατασχὼν καὶ εἰς
[1, 61]   ἐκ μελαίνης φρενὸς γεγωνῇ. Γέγραφε  δὲ   δῆλον μὲν ὅτι τοὺς νόμους,
[1, 114]   ~Καὶ οὗτος μὲν ὧδε. Φησὶ  δὲ   Δημήτριός τινας ἱστορεῖν ὡς λάβοι
[1, 70]   μὲν γὰρ ἅπαξ ἐλύπησε, τὸ  δὲ   διὰ παντός. Ἀτυχοῦντι μὴ ἐπιγελᾶν.
[1, 81]   καὶ ἐπισύρειν τὼ πόδε· χειροπόδην  δὲ   διὰ τὰς ἐν τοῖς ποσὶ
[1, 45]   νόμος ἐκλήθη σεισάχθεια· φανερὸν  δὲ   διὰ τί. Ἔπειτα τοὺς λοιποὺς
[1, 40]   φησι πάντας ἐπιθέσθαι ποιητικῇ·  δὲ   Δικαίαρχος οὔτε σοφοὺς οὔτε φιλοσόφους
[1, 73]   ὡς αὐτός κα ἐξέρποις· ἐγὼν  δὲ   δοκέω καὶ τὰ οἰκῇα σφαλερὰ
[1, 29]   τῷ σοφωτάτῳ τῶν Ἑλλήνων· τὸν  δὲ   δοῦναι Θαλῇ. ~Καὶ περιελθεῖν εἰς
[1, 119]   ἐν Σύρῳ τῇ νήσῳ. Φησὶ  δὲ   Δοῦρις ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
[1, 89]   ~ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ. Κλεόβουλος Εὐαγόρου Λίνδιος, ὡς  δὲ   Δοῦρις, Κάρ ἔνιοι δὲ εἰς
[1, 74]   ~ΠΙΤΤΑΚΟΣ. Πιττακὸς Ὑρραδίου Μυτιληναῖος. Φησὶ  δὲ   Δοῦρις τὸν πατέρα αὐτοῦ Θρᾷκα
[1, 109]   πατρὸς μὲν ἦν Φαιστίου, οἱ  δὲ   Δωσιάδα, οἱ δὲ Ἀγησάρχου. Κρὴς
[1, 116]   καὶ τὸν μὴ πεισθῆναι, Μεσσήνην  δὲ   ἑαλωκέναι. ~Καὶ Λακεδαιμονίοις εἰπεῖν μήτε
[1, 66]   τυραννίδος. ~Ἤρξατο μὲν δημαγωγεῖν· εἶτα  δὲ   ἑαυτῷ τραύματα ποιήσας, παρελθὼν ἐφ'
[1, 93]   ἕταροι καὶ οἶκος πάντη· φαμὶ  δὲ   ἐγὼν ποτανεστάταν ἐσεῖσθαι Σόλωνι τὰν
[1, 76]   φάναι, Συγγνώμη τιμωρίας κρείσσων. Νόμους  δὲ   ἔθηκε· τῷ μεθύοντι, ἐὰν ἁμάρτῃ,
[1, 64]   μοι πολλούς τοι ἐπιβουλεύειν. Σὺ  δὲ   εἰ μὲν μέλλεις ἐκποδὼν ἅπαντας
[1, 44]   Βίης ἥκειν ἐς Πριήνην· σὺ  δὲ   εἰ προσηνέστερόν τοι τὸ Πριηνέων
[1, 72]   τὸν τρόπον Χιλώνειον καλεῖ. Βράγχου  δὲ   εἶναι, ὃς τὸ ἱερὸν ἔκτισε
[1, 54]   ἄλλως Ἀθήνησιν οἰκεῖν, ἐπιτετράψεται. Ἡμῶν  δὲ   εἵνεκα μὴ ἐστέρησο τῆς πατρίδος.
[1, 89]   ὡς δὲ Δοῦρις, Κάρ ἔνιοι  δὲ   εἰς Ἡρακλέα ἀναφέρειν τὸ γένος
[1, 109]   ἧκεν εἰς ἄστυ διαπορούμενος. Κἀκεῖ  δὲ   εἰς τὴν ἑαυτοῦ εἰσιὼν οἰκίαν
[1, 93]   ἐκ Πεισιστράτω. Καὶ τοὶ ἕταροι  δὲ   ἑκάστοθεν πὰρ τὺ βασοῦνται. ~ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ.
[1, 53]   ἦν τὰ ῥητὰ γέρα. Ἀπάγει  δὲ   ἕκαστος Ἀθηναίων τοῦ αὐτοῦ κλήρου
[1, 91]   πατήρ, παῖδες δυοκαίδεκα. Τῶν  δὲ   ἑκάστῳ παῖδες δὶς τριάκοντα διάνδιχα
[1, 55]   μὲν τάξας πεντακοσίας δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ  δὲ   ἑκατόν, καὶ ἀνὰ λόγον ἐπὶ
[1, 33]   ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα. Μιλησίοις  δέ·   Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος πέρι Φοῖβον
[1, 100]   τᾶς δάμαρτος τὸ ἄγος· τὺ  δὲ   ἑκὼν τῷ παιδί με ἄπο
[1, 106]   μᾶλλον πραπίδεσσιν ἀρηρότα πευκαλίμῃσι. Πολυπραγμονήσαντα  δὲ   ἐλθεῖν εἰς τὴν κώμην καὶ
[1, 101]   Καδουίδα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, μητρὸς  δὲ   Ἑλληνίδος· διὸ καὶ δίγλωττος ἦν.
[1, 65]   δὲ μανίαν Σόλωνος κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν  δὲ   ἐμαρτυράμην· πατρίς, οὗτος μὲν
[1, 95]   μητρί, ὄνομα Λυκόφρων. ~Ἤδη  δὲ   ἐν γήρᾳ καθεστὼς μετεπέμπετο αὐτὸν
[1, 104]   μὲν ἐν μικροῖς πίνουσι, πλησθέντες  δὲ   ἐν μεγάλοις. Ἑπιγράφεται δὲ αὐτοῦ
[1, 22]   τῇ τῶν Ἀρχόντων ἀναγραφῇ. Ἐπολιτογραφήθη  δὲ   ἐν Μιλήτῳ, ὅτε ἦλθε σὺν
[1, 115]   γὰρ τοῦτό φησι Θεόπομπος. Μυρωνιανὸς  δὲ   ἐν Ὁμοίοις φησὶν ὅτι Κούρητα
[1, 41]   καὶ Ἐπιμενίδην τὸν Κρῆτα· Πλάτων  δὲ   ἐν Πρωταγόρᾳ Μύσωνα ἀντὶ Περιάνδρου·
[1, 82]   ἀποστεῖλαι τοῖς πατράσιν αὐτῶν. Χρόνῳ  δὲ   ἐν ταῖς Ἀθήναις, ὡς προείρηται,
[1, 42]   Ἀριστόξενος Χαβρίνου, Ἑρμιονέα, Ἀναξαγόραν. Ἱππόβοτος  δὲ   ἐν τῇ Τῶν φιλοσόφων ἀναγραφῇ·
[1, 32]   ἐκκλησίας Βίαντι πεμφθῆναι· ~διὰ τί  δέ,   ἐν τῷ περὶ Βίαντος λέξομεν.
[1, 96]   τοῖς πρώτοις ἐντυχὼν ἀνῃρέθη. Κορίνθιοι  δὲ   ἐπί τι κενοτάφιον ἐπέγραψαν αὐτῷ
[1, 43]   τὴν τῶν κεῖθι ἱστορίην, πλώσαντες  δὲ   ἐς Αἴγυπτον ὁμιλήσοντες τοῖς ἐκείνῃ
[1, 36]   ἔφη, Τὸ ἑαυτὸν γνῶναι· Τί  δὲ   εὔκολον, Τὸ ἄλλῳ ὑποθέσθαι· Τί
[1, 103]   μέθης· τὸν τρίτον ἀηδίας. Θαυμάζειν  δὲ   ἔφη πῶς παρὰ τοῖς Ἕλλησιν
[1, 28]   ἄλλος ἄλλῳ ἕως Σόλωνος.  δὲ   ἔφη σοφίᾳ πρῶτον εἶναι τὸν
[1, 68]   ἀδικεῖσθαι, σὺ δὲ οὔ. Γέγονε  δὲ   ἔφορος κατὰ τὴν πεντηκοστὴν ἕκτην
[1, 91]   ὅπως μᾶλλον φίλος· τὸν  δὲ   ἐχθρὸν φίλον ποιεῖν. ~Φυλάσσεσθαι γὰρ
[1, 92]   μὲν φίλων τὸν ψόγον, τῶν  δὲ   ἐχθρῶν τὴν ἐπιβουλήν. Καὶ ὅταν
[1, 87]   ἐχθρὸν ἔσεσθαι τὸν ἕτερον, τῶν  δὲ   ἐχθρῶν τὸν ἕτερον φίλον. Ἐρωτηθεὶς
[1, 122]   σὲ τὴν γραφὴν ἐνέγκαι. Σὺ  δὲ   ἢν δοκιμώσῃς σὺν τοῖς ἄλλοις
[1, 45]   τὴν σεισάχθειαν εἰσηγήσατο Ἀθηναίοις· τὸ  δὲ   ἦν λύτρωσις σωμάτων τε καὶ
[1, 66]   μου παρέσχον τοὺς ἄνδρας. Οὗτοι  δὲ   ἦσαν κορυνηφόροι. καὶ μετὰ τοῦτο
[1, 59]   ποτὲ μὲν πλείω σημαίνειν, ποτὲ  δὲ   ἥττω· καὶ τούτων τοὺς τυράννους
[1, 90]   καὶ ποταμοί γε ῥέωσιν, ἀνακλύζῃ  δὲ   θάλασσα, αὐτοῦ τῇδε μένουσα πολυκλαύτῳ
[1, 119]   Συρίους, τὸν μὲν ἀστρολόγον, τὸν  δὲ   θεολόγον υἱὸν Βάβυος, καὶ
[1, 75]   αὐτῷ ἀπένειμαν οἱ Μυτιληναῖοι·  δὲ   ἱερὰν ἀνῆκεν, ἥτις νῦν Πιττάκειος
[1, 27]   ἐλθὼν τοῖς ἱερεῦσι συνδιέτριψεν.  δὲ   Ἱερώνυμος καὶ ἐκμετρῆσαί φησιν αὐτὸν
[1, 101]   Γνούρου μὲν ἦν υἱός, ἀδελφὸς  δὲ   Καδουίδα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, μητρὸς
[1, 41]   ἐν Δελφοῖς συνελθεῖν αὐτούς. ~Διαφωνοῦνται  δὲ   καὶ αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν καὶ
[1, 112]   δὲ καὶ ταύτῃ νέᾳ. Ἐγὼ  δὲ   καὶ ἄλλην εὗρον ἐπιστολὴν ἔχουσαν
[1, 38]   περᾶσαι, τὸ ῥεῖθρον παρατρέψαντα. Γεγόνασι  δὲ   καὶ ἄλλοι Θαλαῖ, καθά φησι
[1, 83]   ὥσπερ καὶ Φανόδικός φησι. Λέγεται  δὲ   καὶ Ἀλυάττου πολιορκοῦντος Πριήνην τὸν
[1, 96]   τεθρίππῳ, χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀναθεῖναι· νικήσας  δὲ   καὶ ἀπορῶν χρυσίου, κατά τινα
[1, 35]   ἀνδρῶν κωτίλων γλώσσας ἀπεραντολόγους. Φέρεται  δὲ   καὶ ἀποφθέγματα αὐτοῦ τάδε· Πρεσβύτατον
[1, 56]   Μιλτιάδης καὶ μυρίοι ὅσοι. Ἀθληταὶ  δὲ   καὶ ἀσκούμενοι πολυδάπανοι, καὶ νικῶντες
[1, 24]   καὶ Ἡράκλειτος καὶ Δημόκριτος. ~Ἔνιοι  δὲ   καὶ αὐτὸν πρῶτον εἰπεῖν φασιν
[1, 101]   κατὰ πόλεμον ἔπη ὀκτακόσια. Παρέσχε  δὲ   καὶ ἀφορμὴν παροιμίας διὰ τὸ
[1, 90]   γάρ ἐστι θεῶν ἥσσω· λίθον  δὲ   καὶ βρότεοι παλάμαι θραύοντι· μωροῦ
[1, 81]   δὲ ὡς εἰκῆ γαυριῶντα· φύσκωνα  δὲ   καὶ γάστρωνα ὅτι παχὺς ἦν·
[1, 26]   αὑτὸν γεγονέναι καὶ ἰδιαστήν. ~Ἔνιοι  δὲ   καὶ γῆμαι αὐτὸν καὶ Κύβισθον
[1, 84]   ἐσθίειν {ἴσον τῷ κλαίειν} ~Λέγεται  δὲ   καὶ δίκας δεινότατος γεγονέναι εἰπεῖν.
[1, 65]   μόνος ἐχθρὸς Πεισιστράτου· οἱ  δὲ   καὶ δορυφορούντων αὐτόν, εἴ τι
[1, 72]   τὴν πανήγυριν ἐντιμότατα παρέπεμψαν. Ἔστι  δὲ   καὶ εἰς τοῦτον ἐπίγραμμα ἡμῶν·
[1, 79]   διχόμυθον ἔχουσα καρδίῃ νόημα. ~Ἐποίησε  δὲ   καὶ ἐλεγεῖα ἔπη ἑξακόσια, καὶ
[1, 25]   ὅσα γραμμικῆς ἔχεται θεωρίας. Δοκεῖ  δὲ   καὶ ἐν τοῖς πολιτικοῖς ἄριστα
[1, 115]   φησι Σωσίβιος Λάκων. Γεγόνασι  δὲ   καὶ Ἐπιμενίδαι ἄλλοι δύο,
[1, 79]   Ἀπόφθεγμα αὐτοῦ· καιρὸν γνῶθι. Γέγονε  δὲ   καὶ ἕτερος Πιττακὸς νομοθέτης, ὥς
[1, 119]   Ζὰς γῆν γέρας διδοῖ. Σώζεται  δὲ   καὶ ἡλιοτρόπιον ἐν Σύρῳ τῇ
[1, 63]   κατὰ πᾶσαν Αἴαντος πόλιν. ~Ἔστι  δὲ   καὶ ἡμέτερον ἐπίγραμμα ἐν τῇ
[1, 98]   καὶ ἐτυράννησεν ἔτη τετταράκοντα. Σωτίων  δὲ   καὶ Ἡρακλείδης καὶ Παμφίλη ἐν
[1, 116]   καὶ θεῶν {Ἕλλησι} γράψαι. Πολλὰ  δὲ   καὶ θαυμάσια λέγεται περὶ αὐτοῦ.
[1, 27]   ὅτε ἡμῖν ἰσομεγέθεις εἰσίν. Συνεβίω  δὲ   καὶ Θρασυβούλῳ τῷ Μιλησίων τυράννῳ,
[1, 26]   ἐγκειμένης, εἰπεῖν, οὐκέτι καιρός. Φησὶ  δὲ   καὶ Ἱερώνυμος Ῥόδιος ἐν
[1, 24]   φύσεως διελέχθη, ὥς τινες. Ἀριστοτέλης  δὲ   καὶ Ἱππίας φασὶν αὐτὸν καὶ
[1, 89]   ἀναφέρειν τὸ γένος αὐτόν· ῥώμῃ  δὲ   καὶ κάλλει διαφέρειν, μετασχεῖν τε
[1, 55]   βίου φησὶν ἔτη ἑβδομήκοντα. Δοκεῖ  δὲ   καὶ κάλλιστα νομοθετῆσαι· ἐάν τις
[1, 112]   ἀπόπλουν ἔπη ἑξακισχίλια πεντακόσια. ~Συνέγραψε  δὲ   καὶ καταλογάδην περὶ θυσιῶν καὶ
[1, 81]   σοι τὸν ὄλβον ἴδοιμι· ἐγὼ  δὲ   καὶ μὴ ὀρεὶς πέπεισμαι τὸν
[1, 112]   Ῥαδαμάνθυος εἰς ἔπη τετρακισχίλια. Ἱδρύσατο  δὲ   καὶ παρ' Ἀθηναίοις τὸ ἱερὸν
[1, 41]   καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά. Στασιάζεται  δὲ   καὶ περὶ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν.
[1, 24]   τοῦ μηνὸς τριακάδα εἶπεν. Πρῶτος  δὲ   καὶ περὶ φύσεως διελέχθη, ὥς
[1, 77]   νίκας ἄνευ αἵματος ποιεῖσθαι. Ἐφη  δὲ   καὶ πρὸς τὸν Φωκαϊκὸν φάσκοντα
[1, 112]   ἐν τῷ Περὶ ποιητῶν. Λέγεται  δὲ   καὶ πρῶτος οἰκίας καὶ ἀγροὺς
[1, 41]   δὲ ἀντὶ Μύσωνος Ἀνάχαρσιν· οἱ  δὲ   καὶ Πυθαγόραν προσγράφουσιν. Δικαίαρχος δὲ
[1, 111]   μὲν ἀργύριον οὐ προσήκατο· φιλίαν  δὲ   καὶ συμμαχίαν ἐποιήσατο Κνωσίων καὶ
[1, 97]   τὸ ἀφαιρεθῆναι κίνδυνον φέρει. Ἔλεγε  δὲ   καὶ τάδε· καλὸν ἡσυχία· ἐπισφαλὲς
[1, 77]   ξύλου, σημαίνων τὸν νόμον. Ἔλεγε  δὲ   καὶ τὰς νίκας ἄνευ αἵματος
[1, 55]   ἡταιρηκότα εἴργειν τοῦ βήματος. Συνέστειλε  δὲ   καὶ τὰς τιμὰς τῶν ἐν
[1, 69]   καὶ ἀδικούμενον δύνασθαι φέρειν. Προσέταττε  δὲ   καὶ ταῦτα· γλώττης κρατεῖν, καὶ
[1, 112]   τῇ Κρητικῇ φωνῇ γεγραμμένην, Ἀτθίδι  δὲ   καὶ ταύτῃ νέᾳ. Ἐγὼ δὲ
[1, 24]   ἐστι Χοιρίλος ποιητής. Πρῶτος  δὲ   καὶ τὴν ἀπὸ τροπῆς ἐπὶ
[1, 24]   μέρος ἀπεφήνατο κατά τινας. Πρῶτος  δὲ   καὶ τὴν ὑστέραν τοῦ μηνὸς
[1, 64]   ὅπως ἂν γνώμης ἔχωσιν. Οὕτω  δὲ   καὶ τὸ θεῖον καὶ οἱ
[1, 53]   τἀξιώματος καὶ τῆς τιμῆς· ὁποῖα  δὲ   καὶ τοῖς πρόσθεν βασιλεῦσιν ἦν
[1, 99]   ἐστί· Μελέτη τὸ πᾶν. Ἤθελε  δὲ   καὶ τὸν Ἰσθμὸν διορύξαι. Φέρεται
[1, 84]   τῆς θυγατρὸς υἱοῦ κόλπους· εἰπόντος  δὲ   καὶ τοῦ δι' ἐναντίας καὶ
[1, 42]   Βίαντα, Πιττακόν, Ἐπίχαρμον, Πυθαγόραν. Φέρονται  δὲ   καὶ τοῦ Θαλοῦ ἐπιστολαὶ αἵδε·
[1, 97]   γὰρ τὰ κερδαντὰ κερδαίνειν. Ἔποίησε  δὲ   καὶ ὑποθήκας εἰς ἔπη δισχίλια.
[1, 56]   Σόλων μετρίως αὐτοὺς ἀπεδέξατο. Κάλλιστον  δὲ   κἀκεῖνο· τὸν ἐπίτροπον τῇ τῶν
[1, 86]   τὸ τῶν ἀδυνάτων ἐρᾶν, ἀλλοτρίων  δὲ   κακῶν ἀμνημόνευτον εἶναι. Ἐρωτηθεὶς τί
[1, 121]   ὄνησις, χὤταν μηκέθ' ὑπάρχῃ. Γέγονε  δὲ   κατὰ τὴν πεντηκοστὴν καὶ ἐνάτην
[1, 23]   ἄλλ' ἀκατάληπτα εἶναι δοκιμάσας. Δοκεῖ  δὲ   κατά τινας πρῶτος ἀστρολογῆσαι καὶ
[1, 102]   προσήκειν αὐτῷ ξένους ποιεῖσθαι.  δὲ   καταπλαγεὶς τὴν ἑτοιμότητα εἰσέφρησεν αὐτὸν
[1, 22]   φασι, πατρὸς μὲν Ἐξαμύου, μητρὸς  δὲ   Κλεοβουλίνης, ἐκ τῶν Θηλιδῶν, οἵ
[1, 39]   ὀλίγον τόδε σῆμα, τὸ  δὲ   κλέος οὐρανόμηκες, τοῦ πολυφροντίστου τοῦτο
[1, 82]   δὲ πάροικόν φησι γεγονέναι. Φανόδικος  δὲ   κόρας αἰχμαλώτους λυτρωσάμενον Μεσσηνίας θρέψαι
[1, 111]   τοῖς πεντήκοντα καὶ ἑκατόν. Ἐποίησε  δὲ   Κουρήτων καὶ Κορυβάντων γένεσιν καὶ
[1, 111]   καὶ πεντήκοντα καὶ ἑκατόν· ὡς  δὲ   Κρῆτες λέγουσιν, ἑνὸς δέοντα τριακόσια·
[1, 76]   τις πέλεκυν ἐμβαλὼν ἀνέλοι. Τῶν  δὲ   Κυμαίων πεμψάντων τὸν φονέα τῷ
[1, 32]   εἰπούσης ὅτι περιμάχητος ἔσται. Χρόνῳ  δὲ   Λεβεδίων τινῶν αὐτόθι γρῖπον ὠνησαμένων
[1, 86]   γενέσθαι τῆς φύσεως ἔργον· τὸ  δὲ   λέγειν δύνασθαι τὰ συμφέροντα τῇ
[1, 83]   σοφὸν εἶναι, οὐδὲ προσήκατο. ~Οἱ  δὲ   λέγουσιν ἐν Θήβαις τῷ Ἡρακλεῖ
[1, 68]   ἐφόρους τοῖς βασιλεῦσι παραζευγνύναι· Σάτυρος  δὲ   Λυκοῦργον. Οὗτος, ὥς φησιν Ἡρόδοτος
[1, 71]   καὶ τὸν φίλον τηρήσαι. Ἐνδοξότατος  δὲ   μάλιστα παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐγένετο
[1, 57]   Διευχίδας ἐν πέμπτῳ Μεγαρικῶν. Ἦν  δὲ   μάλιστα τὰ ἔπη ταυτί· οἳ
[1, 92]   τὸ μὲν γὰρ ἄνοιαν, τὸ  δὲ   μανίαν σημαίνει. Οἰκέτην πάροινον μὴ
[1, 65]   δὲ ὀκνούντων ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος. Οἱ  δὲ   μανίαν Σόλωνος κατεγίγνωσκον. Τελευτῶν δὲ
[1, 90]   Μίδας ὅτι τῇδε τέθαπται. Φέρουσι  δὲ   μαρτύριον Σιμωνίδου ᾆσμα, ὅπου φησί·
[1, 46]   ἐς τοὺς ἄξονας κατέθετο. ~Τὸ  δὲ   μέγιστον, τῆς πατρίδος αὐτοῦ {Σαλαμῖνος}
[1, 58]   κοῦφον καὶ ἀσθενές, στέγειν· ἐὰν  δὲ   μεῖζον, διακόψαν οἴχεσθαι. Ἔφασκέ τε
[1, 118]   ~Ὁ μὲν οὖν> ἀπήγγειλεν· οἱ  δὲ   μετὰ μίαν ἐπελθόντες κρατοῦσι τῶν
[1, 109]   ἑπτὰ καὶ πεντήκοντα ἔτη. Διαναστὰς  δὲ   μετὰ ταῦτα ἐζήτει τὸ πρόβατον,
[1, 32]   καὶ ἀμφότεροι συνῄνεσαν Θαλῇ.  δὲ   μετὰ τὴν περίοδον τῷ Διδυμεῖ
[1, 69]   Μὴ κακολογεῖν τοὺς πλησίον· εἰ  δὲ   μή, ἀκούσεσθαι ἐφ' οἷς λυπήσεσθαι.
[1, 113]   τεθμοῖς ἀρίστοις δούλως ἦμεν. Τὺ  δὲ   μὴ ἀλᾶσθαι, ἀλλ' ἕρπε ἐς
[1, 48]   ἐν Θρᾴκῃ χερρόνησον προσκτήσασθαι. ~Ἵνα  δὲ   μὴ δοκοίη βίᾳ μόνον, ἀλλὰ
[1, 108]   ἀντὶ Περιάνδρου θεὶς αὐτόν. Ἔφασκε  δὲ   μὴ ἐκ τῶν λόγων τὰ
[1, 57]   μὴ ἔθου, μὴ ἀνέλῃ· εἰ  δὲ   μή, θάνατος ζημία. Τῷ
[1, 43]   τε καὶ ἀστρολόγοι, παρὰ σὲ  δὲ   μὴ πλώσαιμεν. Ἥξει γὰρ καὶ
[1, 107]   μὲν πατρὸς Ἠτεῖον εἶναι, ἀπὸ  δὲ   μητρὸς Χηνέα. Εὐθύφρων δ'
[1, 67]   πάντων τυράννων εἶναι βέλτιστον. Ἐπανήκειν  δέ   μοι Ἀθήναζε οὐ καλῶς ἔχον
[1, 23]   πλέουσι Φοίνικες. Κατά τινας  δὲ   μόνα δύο συνέγραψε, Περὶ τροπῆς
[1, 50]   ἐκ μεγάλων πόλις ὄλλυται· ἐς  δὲ   μονάρχου δῆμος ἀιδρίῃ δουλοσύνην ἔπεσεν.
[1, 62]   φησιν, αὐτὸν ποιῶν λέγοντα· Οἰκῶ  δὲ   νῆσον, ὡς μὲν ἀνθρώπων λόγος,
[1, 58]   τὸν ἰσχυρότατον τῇ δυνάμει. Τοὺς  δὲ   νόμους τοῖς ἀραχνίοις ὁμοίους· καὶ
[1, 122]   νοέειν· ἅπαντα γὰρ αἰνίσσομαι. Τῇ  δὲ   νούσῳ πιεζόμενος ἐπὶ μᾶλλον οὔτε
[1, 111]   λέγουσιν, ἑνὸς δέοντα τριακόσια· ὡς  δὲ   Ξενοφάνης Κολοφώνιος ἀκηκοέναι φησί,
[1, 104]   ἐν τοῖς ὄρεσι καταλείπουσι, τὰ  δὲ   ξύλα εἰς τὴν πόλιν κομίζουσι.
[1, 40]   δέ τινας καὶ νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος  δὲ   Συρακούσιος ὁμιλίαν αὐτῶν ἀναγέγραφε
[1, 61]   κραδίῃ, φαιδρῷ προσεννέπῃ προσώπῳ, γλῶσσα  δέ   οἱ διχόμυθος ἐκ μελαίνης φρενὸς
[1, 103]   ἀγωνίζονται μὲν οἱ τεχνῖται, κρίνουσι  δὲ   οἱ μὴ τεχνῖται. Ἐρωτηθεὶς πῶς
[1, 44]   χρήματι πρόσκεαι τῇ γραφῇ. Ἡμέες  δὲ   οἱ μηδὲν γράφοντες περιχωρέομεν τήν
[1, 65]   Πεισίστρατον τυραννησείοντα εἶναι ξυνετώτερος, τῶν  δὲ   ὀκνούντων ἀμύνεσθαι ἀλκιμώτερος. Οἱ δὲ
[1, 119]   ἦσαν ἀεὶ καὶ Χθονίη· Χθονίῃ  δὲ   ὄνομα ἐγένετο Γῆ ἐπειδὴ αὐτῇ
[1, 41]   Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακόν, Σόλωνα. Ἄλλους  δὲ   ὀνομάζει ἕξ, ὧν ἐκλέξασθαι τρεῖς,
[1, 55]   πατρίδος. ~Ταῦτα μὲν Πεισίστρατος. Σόλων  δὲ   ὅρον ἀνθρωπίνου βίου φησὶν ἔτη
[1, 122]   σοφοῖς, οὕτω μιν φῆνον· ἢν  δὲ   οὐ δοκιμώσητε, μὴ φήνῃς. Ἐμοὶ
[1, 113]   ἀεί, ἀνδραποδιξάμενος τὼς πολιήτας· νῦν  δὲ   οὐ κακὼς ἄνδρας δουλῶται· τοὶ
[1, 68]   γὰρ ἐπίσταμαι, εἶπεν, ἀδικεῖσθαι, σὺ  δὲ   οὔ. Γέγονε δὲ ἔφορος κατὰ
[1, 99]   φησιν εἶναι τὸν σοφόν· Πλάτων  δὲ   οὔ φησιν. Τούτου ἐστί· Μελέτη
[1, 122]   μὲν γὰρ οὔκω ἥνδανεν. Ἔστι  δὲ   οὐκ ἀτρεκηίη πρηγμάτων οὐδ' ὑπίσχομαι
[1, 109]   νομίζων ἐπ' ὀλίγον κεκοιμῆσθαι. Ὡς  δὲ   οὐχ εὕρισκε, παρεγένετο εἰς τὸν
[1, 64]   ἵνα τῆς αἰτίας ἀπαλλαγῇς. Εἰ  δὲ   πάντως τυραννητέον, φροντίζειν ὅπως τὴν
[1, 40]   καὶ αὐτός φησι παρατυχεῖν· Ἔφορος  δὲ   παρὰ Κροίσῳ πλὴν Θαλοῦ. Φασὶ
[1, 110]   παρ' ἐκείνου τὴν ἀλήθειαν. ~Γνωσθεὶς  δὲ   παρὰ τοῖς Ἕλλησι θεοφιλέστατος εἶναι
[1, 102]   μέγιστον φίλον ἐποιήσατο. Μετὰ χρόνον  δὲ   παραγενόμενος εἰς τὴν Σκυθίαν καὶ
[1, 82]   Τοῦτον οἱ μὲν πλούσιον, Δοῦρις  δὲ   πάροικόν φησι γεγονέναι. Φανόδικος δὲ
[1, 29]   τοῦτο δὶς λαβὼν ἀριστεῖον. Τὸ  δὲ   πεζὸν οὕτως ἔχει· Θαλῆς Ἐξαμύου
[1, 110]   Πυθία καθῆραι τὴν πόλιν· οἱ  δὲ   πέμπουσι ναῦν τε καὶ Νικίαν
[1, 52]   ἔγραψε πρὸς τοὺς Ἀθηναίους· ~Εἰ  δὲ   πεπόνθατε δεινὰ δι' ὑμετέρην κακότητα,
[1, 71]   ἑαυτῷ ἐν τῷ βίῳ· διστάζειν  δὲ   περὶ ἑνός. Κρίνων γάρ ποτε
[1, 85]   ἀγκαλίδας μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον. Ἐποίησε  δὲ   περὶ Ἰωνίας, τίνα μάλιστα ἂν
[1, 31]   τινων ἁλιένω τὸν τρίποδα. Φανόδικος  δὲ   περὶ τὴν Ἀθηναίων θάλασσαν εὑρεθῆναι
[1, 31]   τυράννῳ πλοῖον ἔμφορτον ἀποσταλῆναι· τοῦ  δὲ   περὶ τὴν Κῴαν θάλασσαν ναυαγήσαντος,
[1, 98]   φησιν Ἔφορος καὶ Ἀριστοτέλης. Ἤκμαζε  δὲ   περὶ τὴν τριακοστὴν ὀγδόην Ὀλυμπιάδα,
[1, 50]   ἀληθείης ἐς μέσον ἐρχομένης. ~Τὰ  δὲ   περὶ τῆς τοῦ Πεισιστράτου τυραννίδος
[1, 27]   τυράννῳ, καθά φησι Μινύης. Τὰ  δὲ   περὶ τὸν τρίποδα φανερὰ τὸν
[1, 122]   Πεισίστρατον τὸν τύραννον προσκαταλέγουσι. Λεκτέον  δὲ   περὶ τῶν φιλοσόφων· καὶ πρῶτόν
[1, 29]   Ἑλλήνων ἀριστεῖον δὶς λαβών.  δὲ   περιενεγκὼν τὴν φιάλην τοῦ Βαθυκλέους
[1, 113]   τιν δεινὸς μόναρχος· αἰ  δέ   πη ἐπ' ἀλατείᾳ ἐγκύρσωντί τοι
[1, 65]   ἐγὼ προλέγων πιστὸς ἦν. Ἐκεῖνος  δὲ   πιστότερος κολακεύων Ἀθηναίους ἐμοῦ ἀληθεύοντος.
[1, 100]   μευ ἀκούσειεν ἴδοι. Σὺ  δὲ   ποίει οὕτως, ἤν γ' ἐθέλῃς
[1, 77]   καὶ Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσιν. Ἐρωτηθεὶς  δέ   ποτε τί ἄριστον, Τὸ παρὸν
[1, 94]   τὸν μὲν νεώτερον συνετόν, τὸν  δὲ   πρεσβύτερον ἄφρονα. Χρόνῳ δὴ ὑπ'
[1, 101]   Ὀλυμπιάδα ἐπὶ ἄρχοντος Εὐκράτους. Ἕρμιππος  δὲ   πρὸς τὴν Σόλωνος οἰκίαν ἀφικόμενον
[1, 32]   καταληφθῆναι καὶ τὸν τρίποδα, μαχομένων  δὲ   πρὸς τοὺς ἁλιέας γενέσθαι τὴν
[1, 117]   βασιλεῦσι κελεῦσαι Φερεκύδῃ πείθεσθαι. Ἔνιοι  δὲ   Πυθαγόρᾳ περιάπτουσι ταῦτα. Φησὶ δ'
[1, 25]   ὀρθογώνιον, καὶ θῦσαι βοῦν. ~Οἱ  δὲ   Πυθαγόραν φασίν, ὧν ἐστιν Ἀπολλόδωρος
[1, 58]   τὸν μὲν λόγον σιγῇ, τὴν  δὲ   σιγὴν καιρῷ. ~Ἔλεγε δὲ τοὺς
[1, 49]   τῶν ἐπισταμένων μέν, διὰ δέος  δὲ   σιωπώντων. Καὶ βουλή, Πεισιστρατίδαι
[1, 80]   εἰς ὑμέναιον ἄγω. Εἶπεν·  δὲ   σκίπωνα, γεροντικὸν ὅπλον, ἀείρας, ἤνιδε,
[1, 58]   εἶχον" καὶ τὰ ἑξῆς. ~Πρῶτος  δὲ   Σόλων τὴν τριακάδα ἔνην καὶ
[1, 42]   ἑπτὰ ἄλλους ἄλλως αἱρεῖσθαι· εἶναι  δὲ   Σόλωνα, Θαλῆν, Πιττακόν, Βίαντα, Χίλωνα,
[1, 64]   μὲν δεδιὼς περὶ αὑτῷ,  δὲ   σοῦ καταγνούς, οὐκ ἔσθ'
[1, 98]   γεγονέναι, τὸν μὲν τύραννον, τὸν  δὲ   σοφὸν καὶ Ἀμβρακιώτην. ~Τοῦτο καὶ
[1, 83]   ἐξελάσαι εἰς τὸ στρατόπεδον· τὸν  δὲ   συνιδόντα καταπλαγῆναι τὸ> μέχρι καὶ
[1, 83]   σπείσασθαι, καὶ εἰσέπεμψεν ἄγγελον. Βίας  δὲ   σωροὺς ψάμμου χέας καὶ ἄνωθεν
[1, 91]   αἱ δ' αὖτε μέλαιναι· ἀθάνατοι  δέ   τ' ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι. Ἔστι
[1, 47]   καὶ ἐνίκων διὰ Σόλωνα. ~Ἦν  δὲ   τὰ ἐλεγεῖα τὰ μάλιστα καθαψάμενα
[1, 23]   ἦν καὶ γένους λαμπροῦ. ~Μετὰ  δὲ   τὰ πολιτικὰ τῆς φυσικῆς ἐγένετο
[1, 111]   καὶ λυθῆναι τὴν συμφοράν. ~Ἀθηναῖοι  δὲ   τάλαντον ἐψηφίσαντο δοῦναι αὐτῷ καὶ
[1, 69]   Τὰ μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν, τὰ  δὲ   ταπεινὰ ὑψοῦν. Ἐρωτηθεὶς τίνι διαφέρουσιν
[1, 55]   φησι γεγραφέναι τὸν νόμον, Σόλωνα  δὲ   τεθηκέναι τὸν ἡταιρηκότα εἴργειν τοῦ
[1, 102]   ἐν τῇ οἰκείᾳ ἀπολέσθαι. Ἔνιοι  δὲ   τελετὰς Ἑλληνικὰς ἐπιτελοῦντα διαχρησθῆναι. Καὶ
[1, 41]   δὲ καὶ Πυθαγόραν προσγράφουσιν. Δικαίαρχος  δὲ   τέσσαρας ὡμολογημένους ἡμῖν παραδίδωσι, Θαλῆν,
[1, 122]   οὔτε τοὺς ἑταίρους ἐσιέμην· προσεστεῶσι  δὲ   τῇ θύρῃ καὶ εἰρομένοις ὁκοῖόν
[1, 110]   τῆς τότε γενομένης ἐξιλάσεως. Οἱ  δὲ   τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τοῦ λοιμοῦ
[1, 86]   ποτέ ἐστιν εὐσέβεια, ἐσίγα. Τοῦ  δὲ   τὴν αἰτίαν τῆς σιγῆς πυθομένου,
[1, 62]   καὶ ἰάμβους καὶ ἐπῳδούς. ~Ἐπὶ  δὲ   τῆς εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τάδε·
[1, 73]   ἐμοὶ τοῖος ἴτω θάνατος. Ἐπὶ  δὲ   τῆς εἰκόνος αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τόδε·
[1, 95]   πρὸς Ἀλυάττην ἐπ' ἐκτομῇ· προσσχούσης  δὲ   τῆς νεὼς Σάμῳ, ἱκετεύσαντες τὴν
[1, 104]   μὲν ὄνειδος πατρίς, σὺ  δὲ   τῆς πατρίδος. ~Ἑρωτηθεὶς τί ἐστιν
[1, 120]   πάσης ἐν ἐμοὶ τέλος· ἢν  δέ   τι πλεῖον Πυθαγόρῃ τὠμῷ λέγε
[1, 98]   ~αἱ μὲν ἡδοναὶ φθαρταί, αἱ  δὲ   τιμαὶ ἀθάνατοι· εὐτυχῶν μὲν μέτριος
[1, 40]   φιλοσόφους φησὶν αὐτοὺς γεγονέναι, συνετοὺς  δέ   τινας καὶ νομοθετικούς. Ἀρχέτιμος δὲ
[1, 40]   παρὰ Κροίσῳ πλὴν Θαλοῦ. Φασὶ  δέ   τινες καὶ ἐν Πανιωνίῳ καὶ
[1, 51]   Βίτων καὶ τὰ θρυλούμενα. ~Φασὶ  δέ   τινες ὅτι κοσμήσας ἑαυτὸν
[1, 114]   Τίμαιος ἐν τῇ δευτέρᾳ. Λέγουσι  δέ   τινες ὅτι Κρῆτες αὐτῷ θύουσιν
[1, 96]   καὶ ἔπεμψε τὸ ἀνάθημα. Λέγουσι  δέ   τινες ὡς θελήσας αὐτοῦ τὸν
[1, 108]   μόνον ἐπ' ἐρημίας γελῶντα· ἄφνω  δέ   τινος ἐπιστάντος καὶ πυθομένου διὰ
[1, 111]   ἐς Κρήτην ἀπάξουσαν αὐτόν.  δὲ   τὸ μὲν ἀργύριον οὐ προσήκατο·
[1, 44]   τοῖς ἑτάροις ἡμῖν καταβιούς. Ἐπέστειλε  δέ   τοι καὶ Βίης ἥκειν ἐς
[1, 40]   τῶν φιλοσόφων, πᾶσιν ἐγκαλεῖ, μάλιστα  δὲ   τοῖς ἑπτά. Ἀναξιμένης δέ φησι
[1, 58]   εἴδωλον εἶναι τῶν ἔργων· βασιλέα  δὲ   τὸν ἰσχυρότατον τῇ δυνάμει. Τοὺς
[1, 58]   μετὰ τῶν παράλων ἐτάχθη. Ἔλεγε  δὲ   τὸν μὲν λόγον εἴδωλον εἶναι
[1, 82]   φησι παρελθεῖν τὰς κόρας οἱ  δὲ   τὸν πατέρα αὐτῶν, ὡς καὶ
[1, 51]   δ' ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι. Ὅτε  δὲ   τὸν Πεισίστρατον ἔμαθεν ἤδη τυραννεῖν,
[1, 102]   ἐκ τῆς Ἑλλάδος σωθῆναι, διὰ  δὲ   τὸν φθόνον ἐν τῇ οἰκείᾳ
[1, 107]   μάλα, εἶπεν, ὥστε ἐπισκευάζειν. ~Ἄλλοι  δὲ   τὸν χρησμὸν οὕτως ἔχειν φασί,
[1, 119]   καὶ ἕτερον Ἀθηναῖον, γενεαλόγον. Σώζεται  δὲ   τοῦ Συρίου τό τε βιβλίον
[1, 28]   ἀγοράσαι παρὰ Μιλησίων ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος  δὲ   τοῦ τρίποδος ἀμφισβήτησις ἦν, ἕως
[1, 59]   τὴν δὲ σιγὴν καιρῷ. ~Ἔλεγε  δὲ   τοὺς παρὰ τοῖς τυράννοις δυναμένους
[1, 63]   οὐδὲν ἀνύτεις, εἰπεῖν, δι' αὐτὸ  δὲ   τοῦτο δακρύω, ὅτι οὐδὲν ἀνύτω.
[1, 85]   πλείσταν γὰρ ἔχει χάριν· αὐθάδης  δὲ   τρόπος πολλάκι βλαβερὰν ἐξέλαμψεν ἄταν.
[1, 29]   κατὰ περίοδον πάλιν Θαλῇ· ~ὁ  δὲ   τῷ Διδυμεῖ Ἀπόλλωνι ἀπέστειλεν, εἰπὼν
[1, 49]   ἀπάτην Πεισιστράτου μὴ συνιέντων, ἀνδρειότερος  δὲ   τῶν ἐπισταμένων μέν, διὰ δέος
[1, 22]   ἀπὸ Κάδμου καὶ Ἀγήνορος. Ἦν  δὲ   τῶν ἑπτὰ σοφῶν, καθὰ καὶ
[1, 27]   καὶ πάμπλειστα συνεῖλε χρήματα. ~Ἀρχὴν  δὲ   τῶν πάντων ὕδωρ ὑπεστήσατο, καὶ
[1, 59]   ὑπὸ τοῦ πλούτου γεννᾶσθαι, τὴν  δὲ   ὕβριν ὑπὸ τοῦ κόρου. Ἠξίωσέ
[1, 99]   Κόρινθον ταὶ ἐμαὶ ἐπιστολαί. Ἐγὼν  δὲ   ὑμᾶς ἀποδέχομαι, ὡς ἴστε αὐτοί,
[1, 66]   ὅτῳ μὴ ἀρέσκει τυραννίς. Εἴτε  δὲ   ὑφ' ἑνὸς ἄρχεσθαι ἄμεινον αὐτοῖς,
[1, 69]   Ζεὺς τί εἴη ποιῶν· τὸν  δὲ   φάναι, Τὰ μὲν ὑψηλὰ ταπεινοῦν,
[1, 48]   ὅπερ ἦν ἴδιον Ἀθηναίων. Ἔνιοι  δέ   φασι καὶ ἐγγράψαι αὐτὸν εἰς
[1, 63]   νόμους αὐτοῖς ἄχθεα κουφότατα. Ἀπεφθέγξατο  δέ,   φασί, Μηδὲν ἄγαν. Καὶ αὐτόν
[1, 118]   αὐτόθι καὶ μεγαλοπρεπῶς τιμῶσιν. Ἔνιοι  δέ   φασιν ἐλθόντα εἰς Δελφοὺς ἀπὸ
[1, 31]   πέλετ' ἔσλος οὐδὲ τίμιος. Ἔνιοι  δέ   φασιν ὑπὸ Περιάνδρου Θρασυβούλῳ τῷ
[1, 68]   τὴν πεντηκοστὴν ἕκτην Ὀλυμπιάδα. Παμφίλη  δέ   φησι κατὰ τὴν ἕκτην, καὶ
[1, 40]   μάλιστα δὲ τοῖς ἑπτά. Ἀναξιμένης  δέ   φησι πάντας ἐπιθέσθαι ποιητικῇ·
[1, 95]   ἤδη γεγονὼς ἔτη ὀγδοήκοντα. Σωσικράτης  δέ   φησι πρότερον Κροίσου τελευτῆσαι αὐτὸν
[1, 76]   εἰπεῖν, Συγγνώμη μετανοίας κρείσσων. Ἡράκλειτος  δέ   φησιν, Ἀλκαῖον ὑποχείριον λαβόντα καὶ
[1, 83]   ἵνα ἥκοι παρ' αὐτόν, Ἐγὼ  δέ,   φησίν, Ἀλυάττῃ κελεύω κρόμμυα ἐσθίειν
[1, 107]   ἀνεῖπεν ἀνδρῶν σωφρονέστατον πάντων. Ἀριστόξενος  δέ   φησιν ἐν τοῖς σποράδην οὐ
[1, 76]   γὰρ τἀδελφοῦ τελευτήσαντος κεκληρονομηκέναι. ~Παμφίλη  δέ   φησιν ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
[1, 75]   ἥτις νῦν Πιττάκειος καλεῖται. Σωσικράτης  δέ   φησιν ὅτι ὀλίγον ἀποτεμόμενος ἔφη
[1, 25]   ἔσωσε τὴν πόλιν. Καὶ αὐτὸς  δέ   φησιν, ὡς Ἡρακλείδης ἱστορεῖ, μονήρη
[1, 118]   Πυθαγόρου ταφῆναι ἐν Δήλῳ. Οἱ  δὲ   φθειριάσαντα τὸν βίον τελευτῆσαι· ὅτε
[1, 71]   μὲν κατὰ τὸν νόμον, τὸν  δὲ   φίλον πείσειεν ἀποδικάσαι αὐτοῦ, ἵνα
[1, 91]   παρθένους μὲν τὴν ἡλικίαν τὸ  δὲ   φρονεῖν γυναῖκας· ὑποδεικνὺς ὅτι δεῖ
[1, 98]   εὐτυχῶν μὲν μέτριος ἴσθι, δυστυχῶν  δὲ   φρόνιμος· φίλοις εὐτυχοῦσι καὶ ἀτυχοῦσι
[1, 74]   Μυτιληναίων ἐστρατήγει μὲν αὐτός, Ἀθηναίων  δὲ   Φρύνων παγκρατιαστὴς Ὀλυμπιονίκης. Συνέθετο δὴ
[1, 37]   τὴν δὲ ψυχὴν εὔπορος, τὴν  δὲ   φύσιν εὐπαίδευτος. Φίλων παρόντων καὶ
[1, 86]   ψυχῆς ἴδιον καὶ φρονήσεως. Εὐπορίαν  δὲ   χρημάτων πολλοῖς καὶ διὰ τύχην
[1, 71]   ἐξετάζεται, διδοὺς βάσανον φανεράν· ἐν  δὲ   χρυσῷ ἀνδρῶν ἀγαθῶν τε κακῶν
[1, 37]   τὸ μὲν σῶμα ὑγιής, τὴν  δὲ   ψυχὴν εὔπορος, τὴν δὲ φύσιν
[1, 81]   ῥαγάδας, ἃς χειράδας ἐκάλουν· γαύρηκα  δὲ   ὡς εἰκῆ γαυριῶντα· φύσκωνα δὲ
[1, 81]   καὶ ζοφοδορπίδαν ὡς ἄλυχνον· ἀγάσυρτον  δὲ   ὡς ἐπισεσυρμένον καὶ ῥυπαρόν. Τούτῳ
[1, 114]   ἔλεγε τοσούτοις πρότερον χρόνοις. Λέγεται  δὲ   ὡς καὶ πρῶτος αὐτὸν Αἰακὸν
[1, 122]   χρεὼν ἥκῃ. Νοῦσός με καταλελάβηκε  δεδεγμένον   τὰ παρὰ σέο γράμματα. Φθειρῶν
[1, 64]   καὶ τῶν ἀνυπόπτων, μὲν  δεδιὼς   περὶ αὑτῷ, δὲ σοῦ
[1, 91]   δὲ φρονεῖν γυναῖκας· ὑποδεικνὺς ὅτι  δεῖ   παιδεύεσθαι καὶ τὰς παρθένους. Ἔλεγέ
[1, 77]   θεοὶ μάχονται. καὶ Ἀρχὴ ἄνδρα  δείκνυσιν.   Ἐρωτηθεὶς δέ ποτε τί ἄριστον,
[1, 113]   ἐγκύρσωντί τοι τοὶ τήνω φίλοι,  δειμαίνω   μή τι δεινὸν πάθῃς. ~Καὶ
[1, 97]   τὸ Μηδὲν χρημάτων ἕνεκα πράττειν·  δεῖν   γὰρ τὰ κερδαντὰ κερδαίνειν. Ἔποίησε
[1, 91]   παρθένους. Ἔλεγέ τε τὸν φίλον  δεῖν   εὐεργετεῖν, ὅπως μᾶλλον φίλος·
[1, 77]   καὶ πρὸς τὸν Φωκαϊκὸν φάσκοντα  δεῖν   ζητεῖν σπουδαῖον ἄνθρωπον, Ἂν λίαν,
[1, 91]   μάταιος ἄχαρις γινέσθω. Ἔφη δὲ  δεῖν   συνοικίζειν τὰς θυγατέρας, παρθένους μὲν
[1, 52]   τοὺς Ἀθηναίους· ~Εἰ δὲ πεπόνθατε  δεινὰ   δι' ὑμετέρην κακότητα, μή τι
[1, 93]   νᾶσος πελαγία, ἔνθα οἰκέοντι οὐδὲν  δεινὸν   ἐκ Πεισιστράτω. Καὶ τοὶ ἕταροι
[1, 44]   ὑμέων· καὶ γὰρ ἐνθαῦτά τοι  δεινὸν   οὐδέν. Εἰ δὲ ἀσχαλήσεις ὅτι
[1, 113]   τήνω φίλοι, δειμαίνω μή τι  δεινὸν   πάθῃς. ~Καὶ οὗτος μὲν ὧδε.
[1, 64]   πόλει, καὶ οὐδεὶς ἔτι τοι  δεινός,   μηδὲ σὺ ἐκποδών τινα ποιοῦ.
[1, 113]   Τουτᾶ γὰρ οὐκ ἐσεῖταί τιν  δεινὸς   μόναρχος· αἰ δέ πη
[1, 65]   γὰρ τὸν ἄνδρα, ἑταῖρε,  δεινότατα   ἁψάμενον τῆς τυραννίδος. ~Ἤρξατο μὲν
[1, 84]   κλαίειν} ~Λέγεται δὲ καὶ δίκας  δεινότατος   γεγονέναι εἰπεῖν. Ἐπ' ἀγαθῷ μέντοι
[1, 26]   τῶν Σποράδην ὑπομνημάτων ὅτι βουλόμενος  δεῖξαι   ῥᾷον εἶναι πλουτεῖν, φορᾶς μελλούσης
[1, 96]   τι ἐμηχανήσατο. Δυσὶν ἐκέλευσε νεανίσκοις,  δείξας   τινὰ ὁδόν, ἐξελθεῖν νύκτωρ καὶ
[1, 49]   μὲν ἐμὴν βαιὸς χρόνος ἀστοῖς,  δείξει,   ἀληθείης ἐς μέσον ἐρχομένης. ~Τὰ
[1, 49]   ἔλεγον αὐτόν· ὅθεν εἶπε ταυτί·  Δείξει   δὴ μανίην μὲν ἐμὴν βαιὸς
[1, 75]   πολίτευμα, κατέθετο τὴν ἀρχήν, καὶ  δέκα   ἐπεβίω ἄλλα. Καὶ χώραν αὐτῷ
[1, 75]   ἀρχὴν ἐνεχείρισαν αὐτῷ. δὲ  δέκα   ἔτη κατασχὼν καὶ εἰς τάξιν
[1, 53]   ἕκαστος Ἀθηναίων τοῦ αὐτοῦ κλήρου  δεκάτην,   οὐκ ἐμοί, ἀλλ' ὁπόθεν ἔσται
[1, 29]   ἔχει· Θαλῆς Ἐξαμύου Μιλήσιος Ἀπόλλωνι  Δελφινίῳ   Ἑλλήνων ἀριστεῖον δὶς λαβών.
[1, 40]   καὶ ἐν Κορίνθῳ καὶ ἐν  Δελφοῖς   συνελθεῖν αὐτούς. ~Διαφωνοῦνται δὲ καὶ
[1, 118]   Ἔνιοι δέ φασιν ἐλθόντα εἰς  Δελφοὺς   ἀπὸ τοῦ Κωρυκίου ὄρους αὑτὸν
[1, 28]   ἕως οἱ Μιλήσιοι ἔπεμψαν εἰς  Δελφούς·   καὶ θεὸς ἔχρησεν οὕτως·
[1, 28]   τὸν θεὸν καὶ ἀπέστειλεν εἰς  Δελφούς.   Ταῦτα δὴ Καλλίμαχος ἐν
[1, 89]   ἂν ὕδωρ τε νάῃ καὶ  δένδρεα   μακρὰ τεθήλῃ, ~Ἠέλιός τ' ἀνιὼν
[1, 105]   καὶ ἐπιτηδεύματα. Χρυσοῦ δ' οὐδὲν  δέομαι,   ἀλλ' ἀπόχρη με ἐπανήκειν ἐς
[1, 111]   ὡς δὲ Κρῆτες λέγουσιν, ἑνὸς  δέοντα   τριακόσια· ὡς δὲ