HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Diogène Laërce, Vies, doctrines et sentences des Philosophes illustres, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  613 formes différentes pour 1021 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, par.
[1, 79]   μνήματος ἐπιγέγραπται τόδε· Οἰκείοις δακρύοις     γειναμένα κατακλαίει Πιττακὸν ἥδ' ἱερὰ
[1, 93]   Σόλωνι τὰν Λίνδον δαμοκρατεομέναν. Καὶ     νᾶσος πελαγία, ἔνθα οἰκέοντι οὐδὲν
[1, 79]   συμβουλευομένῳ περὶ γάμου ταῦτα εἰπεῖν,     φησι Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἐπιγράμμασι·
[1, 25]   λογιστικός. Οὗτος προήγαγεν ἐπὶ πλεῖστον     φησι Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἰάμβοις
[1, 84]   τὴν Πριηνίην δίκην. Καὶ Ἱππῶναξ·     Καὶ δικάζεσθαι Βίαντος τοῦ Πριηνέως
[1, 57]   ἐκκόψῃ τις, ἀντεκκόπτειν τοὺς δύο.     μὴ ἔθου, μὴ ἀνέλῃ· εἰ
[1, 53]   τῶν Κοδριδῶν. Ἀνέλαβον γὰρ ἐγὼ     ὀμόσαντες Ἀθηναῖοι παρέξειν Κόδρῳ τε
[1, 36]   ἄριστα καὶ δικαιότατα βιώσαιμεν, Ἐὰν     τοῖς ἄλλοις ἐπιτιμῶμεν, αὐτοὶ μὴ
[1, 100]   μὲν κήρυκι σεῦ οὐδὲν ὑπεκρινάμην·  ἀγαγὼν   δὲ αὐτὸν ἐς λήιον, τοὺς
[1, 75]   ἔτη κατασχὼν καὶ εἰς τάξιν  ἀγαγὼν   τὸ πολίτευμα, κατέθετο τὴν ἀρχήν,
[1, 69]   πεπαιδευμένοι τῶν ἀπαιδεύτων, ἔφη, Ἐλπίσιν  ἀγαθοῖς.   τί δύσκολον, Τὸ τὰ ἀπόρρητα
[1, 76]   καὶ Σιμωνίδης μέμνηται λέγων· Ἄνδρ'  ἀγαθὸν   ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, τὸ Πιττάκειον.
[1, 88]   μὴ βιασάμενος. τι ἂν  ἀγαθὸν   πράττῃς, εἰς θεοὺς ἀνάπεμπε. Ἐφόδιον
[1, 105]   ~Ἑρωτηθεὶς τί ἐστιν ἐν ἀνθρώποις  ἀγαθόν   τε καὶ φαῦλον, ἔφη, Γγλῶσσα.
[1, 84]   δίκας δεινότατος γεγονέναι εἰπεῖν. Ἐπ'  ἀγαθῷ   μέντοι τῇ τῶν λόγων ἰσχύϊ
[1, 71]   φανεράν· ἐν δὲ χρυσῷ ἀνδρῶν  ἀγαθῶν   τε κακῶν τε νοῦς ἔδωκ'
[1, 93]   καταπενθεῖ ἥδε πάτρα Λίνδος πόντῳ  ἀγαλλομένη.   Ἀπεφθέγξατο· μέτρον ἄριστον. Καὶ Σόλωνι
[1, 67]   οἷς σὺ πράσσεις. Σόλων Κροίσῳ.  Ἄγαμαί   σε τῆς περὶ ἡμᾶς φιλοφροσύνης·
[1, 26]   Κύβισθον υἱὸν ἔχειν· οἱ δὲ  ἄγαμον   μεῖναι, τῆς δὲ ἀδελφῆς τὸν
[1, 63]   κουφότατα. Ἀπεφθέγξατο δέ, φασί, Μηδὲν  ἄγαν.   Καὶ αὐτόν φησι Διοσκουρίδης ἐν
[1, 41]   σοφός, ὃς τάδ' ἔλεξε· μηδὲν  ἄγαν·   καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά. Στασιάζεται
[1, 87]   λάλει· μανίαν γὰρ ἐμφαίνει. Φρόνησιν  ἀγάπα.   ~Περὶ θεῶν λέγε ὡς εἰσίν.
[1, 81]   μὴν καὶ ζοφοδορπίδαν ὡς ἄλυχνον·  ἀγάσυρτον   δὲ ὡς ἐπισεσυρμένον καὶ ῥυπαρόν.
[1, 90]   τῇδε μένουσα πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ,  ἀγγελέω   παριοῦσι, Μίδας ὅτι τῇδε τέθαπται.
[1, 83]   Καὶ ἐβουλήθη σπείσασθαι, καὶ εἰσέπεμψεν  ἄγγελον.   Βίας δὲ σωροὺς ψάμμου χέας
[1, 80]   προβέβηκε. Τί λώϊον; Εἰ δ'  ἄγε   σύν μοι βούλευσον, ποτέρην εἰς
[1, 59]   Ἀθηναίους τὰς ἡμέρας κατὰ σελήνην  ἄγειν.   Καὶ Θέσπιν ἐκώλυσε τραγῳδίας διδάσκειν,
[1, 59]   τυράννους ποτὲ μὲν ἕκαστον μέγαν  ἄγειν   καὶ λαμπρόν, ποτὲ δὲ ἄτιμον.
[1, 48]   τὸν Αἴας δ' ἐκ Σαλαμῖνος  ἄγεν   δυοκαίδεκα νῆας- στῆσε δ' ἄγων
[1, 35]   τάδε· Πρεσβύτατον τῶν ὄντων θεός·  ἀγένητον   γάρ. Κάλλιστον κόσμος· ποίημα γὰρ
[1, 22]   εὐγενέστατοι τῶν ἀπὸ Κάδμου καὶ  Ἀγήνορος.   Ἦν δὲ τῶν ἑπτὰ σοφῶν,
[1, 109]   οἱ δὲ Δωσιάδα, οἱ δὲ  Ἀγησάρχου.   Κρὴς τὸ γένος ἀπὸ Κνωσοῦ,
[1, 85]   τινός· εἶτ' ἀποκλινθεὶς παιδὸς ἐς  ἀγκαλίδας   μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον. Ἐποίησε δὲ
[1, 105]   Εὗρε δ' εἰς τὸν βίον  ἄγκυράν   τε καὶ κεραμικὸν τροχόν, ὥς
[1, 114]   γοῦν τὴν Μουνιχίαν παρ' Ἀθηναίοις  ἀγνοεῖν   φάναι αὐτοὺς ὅσων κακῶν αἴτιον
[1, 34]   καὶ οὐ βάρβαρος. ~Λέγεται δ'  ἀγόμενος   ὑπὸ γραὸς ἐκ τῆς οἰκίας,
[1, 64]   οἱ δὲ ἀεὶ τὸ πλῆθος  ἄγοντες   ὅπως ἂν γνώμης ἔχωσιν. Οὕτω
[1, 64]   καὶ οἱ νόμοι, εὖ μὲν  ἀγόντων,   εἰσὶν ὠφέλιμοι· κακῶς δὲ ἀγόντων,
[1, 64]   ἀγόντων, εἰσὶν ὠφέλιμοι· κακῶς δὲ  ἀγόντων,   οὐδὲν ὠφελοῦσιν. ~Οὐδ' οἱ ἐμοὶ
[1, 46]   καὶ στεφανωσάμενος εἰσέπαισεν εἰς τὴν  ἀγοράν·   ἔνθα τοῖς Ἀθηναίοις ἀνέγνω διὰ
[1, 105]   πολλοὺς μηδενὸς ἀξίους. Τὴν  ἀγορὰν   ὡρισμένον ἔφη τόπον εἰς τὸ
[1, 28]   γὰρ Ἰωνικούς τινας νεανίσκους βόλον  ἀγοράσαι   παρὰ Μιλησίων ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος δὲ
[1, 120]   Ἑλλάδα γῆν· οὐ ψεύδομαι ὧδ'  ἀγορεύων.   Ἴων δ' Χῖός φησιν
[1, 110]   εἰπεῖν τοῦ λοιμοῦ τὸ Κυλώνειον  ἄγος   σημαίνειν τε τὴν ἀπαλλαγήν· καὶ
[1, 100]   μὲν ἀκούσιον τᾶς δάμαρτος τὸ  ἄγος·   τὺ δὲ ἑκὼν τῷ παιδί
[1, 109]   πεμφθεὶς παρὰ τοῦ πατρὸς εἰς  ἀγρὸν   ἐπὶ πρόβατον, τῆς ὁδοῦ κατὰ
[1, 109]   οὐχ εὕρισκε, παρεγένετο εἰς τὸν  ἀγρόν,   καὶ μετεσκευασμένα πάντα καταλαβὼν καὶ
[1, 112]   δὲ καὶ πρῶτος οἰκίας καὶ  ἀγροὺς   καθῆραι καὶ ἱερὰ ἱδρύσασθαι. Εἰσὶ
[1, 97]   πρύτανιν πατρὶς ἥδε Κόρινθος κόλποις  ἀγχιάλοις   γῆ Περίανδρον ἔχει. Ἔστι καὶ
[1, 80]   μοι βούλευσον, ποτέρην εἰς ὑμέναιον  ἄγω.   Εἶπεν· δὲ σκίπωνα, γεροντικὸν
[1, 48]   ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας- στῆσε δ'  ἄγων   ἵν' Ἀθηναίων ἵσταντο φάλαγγες. ~Τοῦ
[1, 39]   τὸ ἐπίγραμμα· Γυμνικὸν αὖ ποτ'  ἀγῶνα   θεώμενον, ἠέλιε Ζεῦ, τὸν σοφὸν
[1, 39]   ~Ὁ δ' οὖν σοφὸς ἐτελεύτησεν  ἀγῶνα   θεώμενος γυμνικὸν ὑπό τε καύματος
[1, 103]   ἔφη πῶς παρὰ τοῖς Ἕλλησιν  ἀγωνίζονται   μὲν οἱ τεχνῖται, κρίνουσι δὲ
[1, 55]   καὶ τὰς τιμὰς τῶν ἐν  ἀγῶσιν   ἀθλητῶν, Ὀλυμπιονίκῃ μὲν τάξας πεντακοσίας
[1, 90]   βρότεοι παλάμαι θραύοντι· μωροῦ φωτὸς  ἅδε   βουλά. Οὐ γὰρ εἶναι Ὁμήρου
[1, 81]   γυνή, ἐπειδήπερ ἦν Δράκοντος  ἀδελφὴ   τοῦ Πενθίλου, σφόδρα κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ.
[1, 94]   καὶ Ἐρισθενείας τῆς Ἀριστοκράτους παιδός,  ἀδελφῆς   δὲ Ἀριστοδήμου θυγατέρα, οἳ σχεδὸν
[1, 26]   δὲ ἄγαμον μεῖναι, τῆς δὲ  ἀδελφῆς   τὸν υἱὸν θέσθαι. Ὅτε καὶ
[1, 68]   ἀνδρὸς ἀρετήν. Πρός τε τὸν  ἀδελφὸν   δυσφοροῦντα ὅτι μὴ ἔφορος ἐγένετο,
[1, 109]   τίς εἴη, ἕως τὸν νεώτερον  ἀδελφὸν   εὑρὼν τότε ἤδη γέροντα ὄντα,
[1, 101]   Σκύθης Γνούρου μὲν ἦν υἱός,  ἀδελφὸς   δὲ Καδουίδα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως,
[1, 74]   Οὗτος μετὰ τῶν Ἀλκαίου γενόμενος  ἀδελφῶν   Μέλαγχρον καθεῖλε τὸν τῆς Λέσβου
[1, 100]   παιδί με ἄπο θυμοῦ ποιήσαις  ἀδικεῖς.   ὦν παῦσον τὰν ἀπήνειαν
[1, 68]   Ἐγὼ μὲν γὰρ ἐπίσταμαι, εἶπεν,  ἀδικεῖσθαι,   σὺ δὲ οὔ. Γέγονε δὲ
[1, 92]   ἀρετῆς οἰκεῖον εἶναι, κακίας ἀλλότριον·  ἀδικίαν   φεύγειν· πόλει τὰ βέλτιστα συμβουλεύειν·
[1, 59]   εἶπεν. Πῶς τε ἥκιστ' ἂν  ἀδικοῖεν   οἱ ἄνθρωποι, Εἰ ὁμοίως, ἔφη,
[1, 62]   αὐτοῦ ἐπιγέγραπται τάδε· Μήδων  ἄδικον   παύσασ' ὕβριν, ἥδε Σόλωνα τόνδε
[1, 59]   ἄχθοιντο τοῖς ἀδικουμένοις οἱ μὴ  ἀδικούμενοι.   Καὶ τὸν μὲν κόρον ὑπὸ
[1, 59]   Εἰ ὁμοίως, ἔφη, ἄχθοιντο τοῖς  ἀδικουμένοις   οἱ μὴ ἀδικούμενοι. Καὶ τὸν
[1, 69]   καὶ σχολὴν εὖ διαθέσθαι, καὶ  ἀδικούμενον   δύνασθαι φέρειν. Προσέταττε δὲ καὶ
[1, 36]   αὐτὸν εἰ λάθοι θεοὺς ἄνθρωπος  ἀδικῶν·   Ἀλλ' οὐδὲ διανοούμενος, ἔφη. Πρὸς
[1, 35]   πάντων πρεσβύτατον σοφίῃ. ~Τῶν τε  ᾀδομένων   αὐτοῦ εἶναι τάδε· Οὔ τι
[1, 61]   μοῖρα κίχοι θανάτου. Τῶν δὲ  ᾀδομένων   αὐτοῦ ἐστι τάδε· Πεφυλαγμένος ἄνδρα
[1, 85]   εἰς ἔπη δισχίλια. Τῶν δὲ  ᾀδομένων   αὐτοῦ εὐδοκίμησε τάδε· Ἀστοῖσιν ἄρεσκε
[1, 78]   ἐπιδεξιότητα, ἑταιρίαν, ἐπιμέλειαν. Τῶν δὲ  ᾀδομένων   αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησε τάδε· Ἔχοντα
[1, 71]   πείθεσθαι. Ἠρεμίᾳ χρῆσθαι. ~Τῶν δὲ  ᾀδομένων   αὐτοῦ μάλιστα εὐδοκίμησεν ἐκεῖνο· Ἐν
[1, 91]   δ' ἐνιαυτός. Τῶν δὲ  ᾀδομένων   εὐδοκίμησεν αὐτοῦ τάδε· Ἀμουσία τὸ
[1, 108]   ταῦτα ἀφανοῦς. Ὅθεν διὰ τὴν  ἀδοξίαν   αὐτοῦ καὶ τὰ αὐτοῦ τινας
[1, 108]   δ' Ἀριστόξενος ὅτι ἔνθεν καὶ  ἄδοξος   ἦν, ὅτι μηδὲ πόλεως, ἀλλὰ
[1, 38]   τῷ Περὶ ζωγραφίας· πέμπτος νεώτερος,  ἄδοξος,   οὗ μνημονεύει Διονύσιος ἐν Κριτικοῖς.
[1, 70]   μαντικὴν μὴ ἐχθαίρειν. Μὴ ἐπιθυμεῖν  ἀδυνάτων.   Ἐν ὁδῷ μὴ σπεύδειν. Λέγοντα
[1, 86]   καὶ νόσον ψυχῆς τὸ τῶν  ἀδυνάτων   ἐρᾶν, ἀλλοτρίων δὲ κακῶν ἀμνημόνευτον
[1, 113]   Πεισίστρατος, εἶχέ κα τὰν ἀρχὰν  ἀεί,   ἀνδραποδιξάμενος τὼς πολιήτας· νῦν δὲ
[1, 119]   Ζὰς μὲν καὶ Χρόνος ἦσαν  ἀεὶ   καὶ Χθονίη· Χθονίῃ δὲ ὄνομα
[1, 64]   ὀνῆσαι τὰς πόλεις, οἱ δὲ  ἀεὶ   τὸ πλῆθος ἄγοντες ὅπως ἂν
[1, 61]   καὶ μεταποίησον, Λιγυαστάδη, ὧδε δ'  ἄειδε·   ὀγδωκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου. Τῶν
[1, 80]   δὲ σκίπωνα, γεροντικὸν ὅπλον,  ἀείρας,   ἤνιδε, κεῖνοί σοι πᾶν ἐρέουσιν
[1, 90]   ἀενάοις ποταμοῖς ἄνθεσί τ' εἰαρινοῖς  ἀελίου   τε φλογὶ χρυσέας τε σελάνας
[1, 90]   νόῳ πίσυνος Λίνδου ναέταν Κλεόβουλον  ἀενάοις   ποταμοῖς ἄνθεσί τ' εἰαρινοῖς ἀελίου
[1, 103]   τὸν δεύτερον μέθης· τὸν τρίτον  ἀηδίας.   Θαυμάζειν δὲ ἔφη πῶς παρὰ
[1, 91]   ἰδεῖν, αἱ δ' αὖτε μέλαιναι·  ἀθάνατοι   δέ τ' ἐοῦσαι, ἀποφθινύθουσιν ἅπασαι.
[1, 98]   ἡδοναὶ φθαρταί, αἱ δὲ τιμαὶ  ἀθάνατοι·   εὐτυχῶν μὲν μέτριος ἴσθι, δυστυχῶν
[1, 103]   ἐνὶ στομάτεσσιν ἔχοντα πτηνὸς ἐς  ἀθανάτους   ἥρπασεν ὦκα δόναξ. Οὗτος τὴν
[1, 24]   καὶ αὐτὸν πρῶτον εἰπεῖν φασιν  ἀθανάτους   τὰς ψυχάς· ὧν ἐστι Χοιρίλος
[1, 67]   εἶναι βέλτιστον. Ἐπανήκειν δέ μοι  Ἀθήναζε   οὐ καλῶς ἔχον ὁρῶ, μή
[1, 111]   Κτησίβιον, καὶ λυθῆναι τὴν συμφοράν.  ~Ἀθηναῖοι   δὲ τάλαντον ἐψηφίσαντο δοῦναι αὐτῷ
[1, 53]   Ἀνέλαβον γὰρ ἐγὼ ὀμόσαντες  Ἀθηναῖοι   παρέξειν Κόδρῳ τε καὶ τῷ
[1, 49]   ἕτοιμος εἶναι, λέγων ταῦτα· ἄνδρες  Ἀθηναῖοι,   τῶν μὲν σοφώτερος, τῶν δὲ
[1, 114]   Ἰδόντα γοῦν τὴν Μουνιχίαν παρ'  Ἀθηναίοις   ἀγνοεῖν φάναι αὐτοὺς ὅσων κακῶν
[1, 48]   ἐστραμμένους, ὡς ἦν ἔθος θάπτειν  Ἀθηναίοις·   ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς τοὺς τάφους
[1, 46]   εἰς τὴν ἀγοράν· ἔνθα τοῖς  Ἀθηναίοις   ἀνέγνω διὰ τοῦ κήρυκος τὰ
[1, 53]   καθότι σὺ διέθηκας τοὺς θεσμοὺς  Ἀθηναίοις,   ἐπιτρέπω πολιτεύειν. Καὶ ἄμεινόν γε
[1, 67]   μέ τις μέμψηται, εἰ διαθεὶς  Ἀθηναίοις   ἰσοπολιτείαν, καὶ παρὸν τυραννεῖν αὐτὸς
[1, 113]   ἑταῖρε. Αἰ γὰρ ἔτι θητευόντεσσιν  Ἀθηναίοις   καὶ μὴ εὐνομημένοις ἐπεθήκατο Πεισίστρατος,
[1, 74]   δίκης Περιάνδρου, ὃν καὶ τοῖς  Ἀθηναίοις   προσκρῖναι. ~Τότε δ' οὖν τὸν
[1, 45]   πρῶτον μὲν τὴν σεισάχθειαν εἰσηγήσατο  Ἀθηναίοις·   τὸ δὲ ἦν λύτρωσις σωμάτων
[1, 112]   τετρακισχίλια. Ἱδρύσατο δὲ καὶ παρ'  Ἀθηναίοις   τὸ ἱερὸν τῶν Σεμνῶν θεῶν,
[1, 110]   θεοφιλέστατος εἶναι ὑπελήφθη. Ὅθεν καὶ  Ἀθηναίοις   τότε λοιμῷ κατεχομένοις ἔχρησεν
[1, 119]   δ' ἕνα μόνον, καὶ ἕτερον  Ἀθηναῖον,   γενεαλόγον. Σώζεται δὲ τοῦ Συρίου
[1, 43]   ἐγώ τε καὶ Σόλων  Ἀθηναῖος,   εἰ πλώσαντες μὲν ἐς Κρήτην
[1, 50]   σοι δοκεῖ εὐδαίμων; Τέλλος, ἔφη,  Ἀθηναῖος   καὶ Κλέοβις καὶ Βίτων καὶ
[1, 47]   Φολεγάνδριος Σικινίτης ἀντί γ'  Ἀθηναίου,   πατρίδ' ἀμειψάμενος· αἶψα γὰρ ἂν
[1, 51]   τυραννεῖν, τάδε ἔγραψε πρὸς τοὺς  Ἀθηναίους·   ~Εἰ δὲ πεπόνθατε δεινὰ δι'
[1, 65]   ἦν. Ἐκεῖνος δὲ πιστότερος κολακεύων  Ἀθηναίους   ἐμοῦ ἀληθεύοντος. Ἐγὼ δὴ θέμενος
[1, 64]   Οὔτε οἱ ἐμοὶ θεσμοὶ ἄρα  Ἀθηναίους   ἐπιπολὺ ὀνήσειν ἔμελλον, οὔτε σὺ
[1, 74]   ἐν τοῖς Χρονικοῖς διαδικασθῆναι τοὺς  Ἀθηναίους   περὶ τοῦ χωρίου πρὸς τοὺς
[1, 59]   ὑπὸ τοῦ κόρου. Ἠξίωσέ τε  Ἀθηναίους   τὰς ἡμέρας κατὰ σελήνην ἄγειν.
[1, 82]   αὐτῶν. Χρόνῳ δὲ ἐν ταῖς  Ἀθήναις,   ὡς προείρηται, τοῦ τρίποδος εὑρεθέντος
[1, 110]   εὑρεῖν κατὰ τοὺς δήμους τῶν  Ἀθηναίων   βωμοὺς ἀνωνύμους, ὑπόμνημα τῆς τότε
[1, 74]   καὶ Μυτιληναίων ἐστρατήγει μὲν αὐτός,  Ἀθηναίων   δὲ Φρύνων παγκρατιαστὴς Ὀλυμπιονίκης. Συνέθετο
[1, 51]   ἐκάλεσεν· ὀλίγους τέ τινας τῶν  Ἀθηναίων   ἐγκατῴκισεν, οἳ τῷ χρόνῳ τὴν
[1, 48]   χρηματισμοὺς ἐγκεχαραγμένους, ὅπερ ἦν ἴδιον  Ἀθηναίων.   Ἔνιοι δέ φασι καὶ ἐγγράψαι
[1, 46]   καὶ Μεγαρέων καὶ πολλάκις τῶν  Ἀθηναίων   ἐπταικότων ἐν τοῖς πολέμοις καὶ
[1, 31]   τρίποδα. Φανόδικος δὲ περὶ τὴν  Ἀθηναίων   θάλασσαν εὑρεθῆναι καὶ ἀνενεχθέντα εἰς
[1, 48]   νῆας- στῆσε δ' ἄγων ἵν'  Ἀθηναίων   ἵσταντο φάλαγγες. ~Τοῦ δὴ λοιποῦ
[1, 111]   καὶ συμμαχίαν ἐποιήσατο Κνωσίων καὶ  Ἀθηναίων.   Καὶ ἐπανελθὼν ἐπ' οἴκου μετ'
[1, 46]   αὐτοῦ {Σαλαμῖνος} ἀμφισβητουμένης ὑπό τε  Ἀθηναίων   καὶ Μεγαρέων καὶ πολλάκις τῶν
[1, 74]   περὶ τῆς Ἀχιλείτιδος χώρας μαχομένων  Ἀθηναίων   καὶ Μυτιληναίων ἐστρατήγει μὲν αὐτός,
[1, 72]   καταστρεψάμενος τὴν νῆσον, φρουρὸν ἐγκατέστησεν  Ἀθηναίων,   καὶ πάμπολλα τοὺς Λακεδαιμονίους κακὰ
[1, 66]   διάφορος τῶν ἄλλων τις  Ἀθηναίων   ὅτῳ μὴ ἀρέσκει τυραννίς. Εἴτε
[1, 61]   τὰ περὶ Σαλαμῖνος καὶ τῆς  Ἀθηναίων   πολιτείας ἔπη πεντακισχίλια, καὶ ἰάμβους
[1, 47]   ἐλεγεῖα τὰ μάλιστα καθαψάμενα τῶν  Ἀθηναίων   τάδε. Εἴην δὴ τότ' ἐγὼ
[1, 53]   ῥητὰ γέρα. Ἀπάγει δὲ ἕκαστος  Ἀθηναίων   τοῦ αὐτοῦ κλήρου δεκάτην, οὐκ
[1, 67]   ἡμᾶς φιλοφροσύνης· καὶ νὴ τὴν  Ἀθηνᾶν,   εἰ μὴ περὶ παντός μοι
[1, 89]   Ἀλλὰ καὶ τὸ ἱερὸν τῆς  Ἀθηνᾶς   ἀνανεώσασθαι αὐτὸν κτισθὲν ὑπὸ Δαναοῦ.
[1, 57]   ἔπη ταυτί· οἳ δ' ἄρ'  Ἀθήνας   εἶχον" καὶ τὰ ἑξῆς. ~Πρῶτος
[1, 101]   δὲ αὐτὸν Σωσικράτης ἐλθεῖν εἰς  Ἀθήνας   κατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ἑβδόμην Ὀλυμπιάδα
[1, 44]   Ἀσίην. Θαλῆς Σόλωνι Ὑπαποστὰς ἐξ  Ἀθηνέων   δοκέεις ἄν μοι ἁρμοδιώτατα ἐν
[1, 22]   καὶ πρῶτος σοφὸς ὠνομάσθη ἄρχοντος  Ἀθήνησι   Δαμασίου, καθ' ὃν καὶ οἱ
[1, 62]   ἧς τῷ τρίτῳ ἔτει ἦρξεν  Ἀθήνησι,   καθά φησι Σωσικράτης· ὅτε καὶ
[1, 67]   τῇ παρὰ σοὶ βασιλείᾳ  Ἀθήνησι,   τυραννοῦντος βιαίως Πεισιστράτου. Ἀλλὰ καὶ
[1, 54]   δολερὸν ἄπιστον· εἴτε ἄλλως  Ἀθήνησιν   οἰκεῖν, ἐπιτετράψεται. Ἡμῶν δὲ εἵνεκα
[1, 56]   καὶ Μιλτιάδης καὶ μυρίοι ὅσοι.  Ἀθληταὶ   δὲ καὶ ἀσκούμενοι πολυδάπανοι, καὶ
[1, 104]   ἔλεγε διὰ τὸ ἀλειφομένους τοὺς  ἀθλητὰς   ἐπιμαίνεσθαι ἀλλήλοις. Πῶς, ἔλεγεν, ἀπαγορεύοντες
[1, 103]   νομοθετοῦντες κατὰ τῶν ὑβριζόντων, τοὺς  ἀθλητὰς   τιμῶσιν ἐπὶ τῷ τύπτειν ἀλλήλους.
[1, 55]   τὰς τιμὰς τῶν ἐν ἀγῶσιν  ἀθλητῶν,   Ὀλυμπιονίκῃ μὲν τάξας πεντακοσίας δραχμάς,
[1, 30]   δ' ἐν τῷ Τρίποδι Ἀργείους  ἆθλον   ἀρετῆς τῷ σοφωτάτῳ τῶν Ἑλλήνων
[1, 95]   τῶν Σαμίων διεσώθησαν. Καὶ ὃς  ἀθυμήσας   ἐτελεύτησεν, ἤδη γεγονὼς ἔτη ὀγδοήκοντα.
[1, 97]   οἷσι δίδωσι θεός. Καὶ γὰρ  ἀθυμήσας   σοφὸς Περίανδρος ἀπέσβη, οὕνεκεν
[1, 113]   ~Ἐπιμενίδης Σόλωνι Θάρρει, ἑταῖρε.  Αἰ   γὰρ ἔτι θητευόντεσσιν Ἀθηναίοις καὶ
[1, 113]   ἐσεῖταί τιν δεινὸς μόναρχος·  αἰ   δέ πη ἐπ' ἀλατείᾳ ἐγκύρσωντί
[1, 113]   αἰσχύνας οὐδὲ ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι. Ἀλλ'  αἴ   κα Πεισίστρατος κατασχέθῃ τὰν πόλιν,
[1, 60]   δ' αὐτὸν καὶ Μιμνέρμου γράψαντος,  Αἲ   γὰρ ἄτερ νούσων τε καὶ
[1, 41]   συνελθεῖν αὐτούς. ~Διαφωνοῦνται δὲ καὶ  αἱ   ἀποφάσεις αὐτῶν καὶ ἄλλου ἄλλο
[1, 91]   αἱ μὲν λευκαὶ ἔασιν ἰδεῖν,  αἱ   δ' αὖτε μέλαιναι· ἀθάνατοι δέ
[1, 98]   τυραννίδος· ~αἱ μὲν ἡδοναὶ φθαρταί,  αἱ   δὲ τιμαὶ ἀθάνατοι· εὐτυχῶν μὲν
[1, 98]   κέρδος αἰσχρόν· δημοκρατία κρεῖττον τυραννίδος·  ~αἱ   μὲν ἡδοναὶ φθαρταί, αἱ δὲ
[1, 91]   δὶς τριάκοντα διάνδιχα εἶδος ἔχουσαι·  αἱ   μὲν λευκαὶ ἔασιν ἰδεῖν, αἱ
[1, 114]   δὲ ὡς καὶ πρῶτος αὐτὸν  Αἰακὸν   λέγοι, καὶ Λακεδαιμονίοις προείποι τὴν
[1, 62]   ἀνθρώπων λόγος, ἐσπαρμένος κατὰ πᾶσαν  Αἴαντος   πόλιν. ~Ἔστι δὲ καὶ ἡμέτερον
[1, 48]   κατάλογον τοῦ Ὁμήρου μετὰ τὸν  Αἴας   δ' ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα
[1, 116]   αὐτοῦ. Καὶ γὰρ παρὰ τὸν  αἰγιαλὸν   τῆς Σάμου περιπατοῦντα καὶ ναῦν
[1, 24]   καὶ τοῦ ἠλέκτρου. Παρά τε  Αἰγυπτίων   γεωμετρεῖν μαθόντα φησὶ Παμφίλη πρῶτον
[1, 27]   αὐτοῦ καθηγήσατο, πλὴν ὅτι εἰς  Αἴγυπτον   ἐλθὼν τοῖς ἱερεῦσι συνδιέτριψεν.
[1, 50]   λόγῳ καὶ ἔργῳ, ἀπέπλευσεν εἰς  Αἴγυπτον   καὶ εἰς Κύπρον, καὶ πρὸς
[1, 43]   κεῖθι ἱστορίην, πλώσαντες δὲ ἐς  Αἴγυπτον   ὁμιλήσοντες τοῖς ἐκείνῃ ὅσοι ἱερέες
[1, 89]   διαφέρειν, μετασχεῖν τε τῆς ἐν  Αἰγύπτῳ   φιλοσοφίας. Γενέσθαι τε αὐτῷ θυγατέρα
[1, 42]   δὲ καὶ τοῦ Θαλοῦ ἐπιστολαὶ  αἵδε·   Θαλῆς Φερεκύδει ~Πυνθάνομαί σε πρῶτον
[1, 63]   Φέρονται δὲ αὐτοῦ καὶ ἐπιστολαὶ  αἵδε·   ~Σόλων Περιάνδρῳ Ἐπαγγέλλεις μοι πολλούς
[1, 85]   τὸν ἀτρέμας ἤγαγεν Ἑρμῆς εἰς  Ἀίδην,   πολιῷ γήραϊ νιφόμενον. Εἶπε γάρ,
[1, 120]   ἠνορέῃ τε κεκασμένος ἠδὲ καὶ  αἰδοῖ   καὶ φθίμενος ψυχῇ τερπνὸν ἔχει
[1, 104]   αὐτοῦ ταῖς εἰκόσι· γλώσσης, γαστρός,  αἰδοίων   κρατεῖν. Ἐρωτηθεὶς εἰ εἰσὶν ἐν
[1, 78]   γελασθήσῃ. Ἀτυχίαν μὴ ὀνειδίζειν, νέμεσιν  αἰδόμενον.   Παρακαταθήκην λαβόντα ἀποδοῦναι. Φίλον μὴ
[1, 60]   κακοῖς ὁμίλει. θεοὺς τίμα, γονέας  αἰδοῦ.   Φασὶ δ' αὐτὸν καὶ Μιμνέρμου
[1, 50]   ὄλλυται· ἐς δὲ μονάρχου δῆμος  ἀιδρίῃ   δουλοσύνην ἔπεσεν. Ἤδη δὲ αὐτοῦ
[1, 70]   πρᾷον εἶναι, ὅπως οἱ πλησίον  αἰδῶνται   μᾶλλον φοβῶνται. Μανθάνειν τῆς
[1, 85]   Ἀστοῖσιν ἄρεσκε πᾶσιν ἐν πόλει  αἴκε   μένῃς· πλείσταν γὰρ ἔχει χάριν·
[1, 77]   δὲ καὶ τὰς νίκας ἄνευ  αἵματος   ποιεῖσθαι. Ἐφη δὲ καὶ πρὸς
[1, 39]   ἄνδρα Θαλῆν ἥρπασας ἐκ σταδίου.  Αἰνέω   ὅττι μιν ἐγγὺς ἀπήγαγες·
[1, 90]   ᾆσμα, ὅπου φησί· Τίς κεν  αἰνήσειε   νόῳ πίσυνος Λίνδου ναέταν Κλεόβουλον
[1, 90]   ἐν τοῖς Παμφίλης Ὑπομνήμασι. Καὶ  αἴνιγμα   τοῖον· ~Εἷς πατήρ, παῖδες
[1, 89]   Γενέσθαι τε αὐτῷ θυγατέρα Κλεοβουλίνην,  αἰνιγμάτων   ἑξαμέτρων ποιήτριαν, ἧς μέμνηται καὶ
[1, 122]   ἄλλα χρὴ νοέειν· ἅπαντα γὰρ  αἰνίσσομαι.   Τῇ δὲ νούσῳ πιεζόμενος ἐπὶ
[1, 84]   καὶ Δημόδοκος Λέριος τοῦτο  αἰνίττεται   λέγων· Ἢν τύχῃς κρίνων δικάζευ
[1, 52]   γλῶσσαν ὁρᾶτε καὶ εἰς ἔπος  αἰόλον   ἀνδρός, εἰς ἔργον δ' οὐδὲν
[1, 42]   ὧν τοὺς ἑπτὰ ἄλλους ἄλλως  αἱρεῖσθαι·   εἶναι δὲ Σόλωνα, Θαλῆν, Πιττακόν,
[1, 70]   Γῆρας τιμᾶν. Φυλάττειν ἑαυτόν. Ζημίαν  αἱρεῖσθαι   μᾶλλον κέρδος αἰσχρόν·
[1, 60]   ἐν τῷ Περὶ τῶν φιλοσόφων  αἱρέσεων,   τάδε· καλοκἀγαθίαν ὅρκου πιστοτέραν ἔχε.
[1, 35]   μάτευε σοφόν, ἕν τι κεδνὸν  αἱροῦ·   βύσεις γὰρ ἀνδρῶν κωτίλων γλώσσας
[1, 65]   ὅπλα εἶπον τῶν μὲν μὴ  αἰσθανομένων   Πεισίστρατον τυραννησείοντα εἶναι ξυνετώτερος, τῶν
[1, 86]   θεοὺς ἐπικαλουμένων, Σιγᾶτε, ἔφη, μὴ  αἴσθωνται   ὑμᾶς ἐνθάδε πλέοντας. Ἐρωτηθεὶς ὑπὸ
[1, 44]   Μιλήσιοι τυραννεόμεθα- ἐχθαίρεις γὰρ πάντας  αἰσυμνήτας   ἀλλὰ τέρποι' ἂν σὺν τοῖς
[1, 100]   τε μή. Ὕποπτος γὰρ ἀνδρὶ  αἰσυμνήτῃ   καὶ τῶν τις ἑτάρων. ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ.
[1, 100]   ἤν γ' ἐθέλῃς καρτύνασθαι τὴν  αἰσυμνητίην·   τοὺς ἐξόχους τῶν πολιτέων ἐξαίρειν,
[1, 47]   περὶ νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν τ'  αἶσχος   ἀπωσόμενοι. Ἔπεισε δὲ αὐτοὺς καὶ
[1, 97]   καλὸν ἡσυχία· ἐπισφαλὲς προπέτεια· κέρδος  αἰσχρόν·   δημοκρατία κρεῖττον τυραννίδος· ~αἱ μὲν
[1, 70]   Ζημίαν αἱρεῖσθαι μᾶλλον κέρδος  αἰσχρόν·   μὲν γὰρ ἅπαξ ἐλύπησε,
[1, 113]   τᾶς Σόλωνος μανύσιος ἀλγιόντι πεδ'  αἰσχύνας   οὐδὲ ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι. Ἀλλ' αἴ
[1, 72]   τὴν πεντηκοστὴν δευτέραν Ὀλυμπιάδα, ὅτε  Αἴσωπος   λογοποιὸς ἤκμαζεν. Ἐτελεύτησε δ'
[1, 69]   ἀπείπασθαι. ~Φασὶ δ' αὐτὸν καὶ  Αἰσώπου   πυθέσθαι, Ζεὺς τί εἴη
[1, 110]   γενομένης ἐξιλάσεως. Οἱ δὲ τὴν  αἰτίαν   εἰπεῖν τοῦ λοιμοῦ τὸ Κυλώνειον
[1, 86]   εὐσέβεια, ἐσίγα. Τοῦ δὲ τὴν  αἰτίαν   τῆς σιγῆς πυθομένου, Σιωπῶ, ἔφη,
[1, 64]   μὲν οὖν ἀπέχεσθαι, ἵνα τῆς  αἰτίας   ἀπαλλαγῇς. Εἰ δὲ πάντως τυραννητέον,
[1, 114]   ἀγνοεῖν φάναι αὐτοὺς ὅσων κακῶν  αἴτιον   ἔσται τοῦτο τὸ χωρίον αὐτοῖς·
[1, 82]   φησι γεγονέναι. Φανόδικος δὲ κόρας  αἰχμαλώτους   λυτρωσάμενον Μεσσηνίας θρέψαι τε ὡς
[1, 47]   ἀντί γ' Ἀθηναίου, πατρίδ' ἀμειψάμενος·  αἶψα   γὰρ ἂν φάτις ἥδε μετ'
[1, 80]   τὴν κατὰ σαυτὸν ἔλα. Ταῦτ'  ἀΐων   ξεῖνος ἐφείσατο μείζονος οἴκου
[1, 23]   τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ ἄλλ'  ἀκατάληπτα   εἶναι δοκιμάσας. Δοκεῖ δὲ κατά
[1, 111]   ὡς δὲ Ξενοφάνης Κολοφώνιος  ἀκηκοέναι   φησί, τέτταρα πρὸς τοῖς πεντήκοντα
[1, 110]   ἰέναι οἷ βούλοιντο, προστάξας τοῖς  ἀκολούθοις   ἔνθα ἂν κατακλίνοι αὐτῶν ἕκαστον,
[1, 71]   εὐδοκίμησεν ἐκεῖνο· Ἐν μὲν> λιθίναις  ἀκόναις   χρυσὸς ἐξετάζεται, διδοὺς βάσανον
[1, 74]   τοῦ χωρίου πρὸς τοὺς Μυτιληναίους,  ἀκούοντος   τῆς δίκης Περιάνδρου, ὃν καὶ
[1, 100]   εἰ ἐπέροιο τι μευ  ἀκούσειεν   ἴδοι. Σὺ δὲ ποίει
[1, 69]   τοὺς πλησίον· εἰ δὲ μή,  ἀκούσεσθαι   ἐφ' οἷς λυπήσεσθαι. ~Μὴ ἀπειλεῖν
[1, 42]   Χίλωνα, Μύσωνα, Κλεόβουλον, Περίανδρον, Ἀνάχαρσιν,  Ἀκουσίλαον,   Ἐπιμενίδην, Λεώφαντον, Φερεκύδην, Ἀριστόδημον, Πυθαγόραν,
[1, 41]   Κλεόβουλον, Ἀνάχαρσιν, Περίανδρον. Ἔνιοι προστιθέασιν  Ἀκουσίλαον   Κάβα Σκάβρα Ἀργεῖον. ~Ἕρμιππος
[1, 100]   Περιάνδρου. ~Περίανδρος Προκλεῖ. Ἐμὶν μὲν  ἀκούσιον   τᾶς δάμαρτος τὸ ἄγος· τὺ
[1, 103]   Ἑλλαδικοῖς. Τὸν δ' ἔτι μῦθον  ἄκραντον   ἐνὶ στομάτεσσιν ἔχοντα πτηνὸς ἐς
[1, 76]   Σιμωνίδης μέμνηται λέγων· Ἄνδρ' ἀγαθὸν  ἀλαθέως   γενέσθαι χαλεπόν, τὸ Πιττάκειον. ~Μέμνηται
[1, 113]   δούλως ἦμεν. Τὺ δὲ μὴ  ἀλᾶσθαι,   ἀλλ' ἕρπε ἐς Κρήτην ποθ'
[1, 113]   μόναρχος· αἰ δέ πη ἐπ'  ἀλατείᾳ   ἐγκύρσωντί τοι τοὶ τήνω φίλοι,
[1, 96]   βαρὺς πᾶσιν ἐγένετο διὰ τὸ  ἀλγεῖν   ἐπὶ τῇ φωρᾷ. Ἀλλὰ καὶ
[1, 113]   τοὶ μεμνάμενοι τᾶς Σόλωνος μανύσιος  ἀλγιόντι   πεδ' αἰσχύνας οὐδὲ ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι.
[1, 81]   καὶ ῥυπαρόν. Τούτῳ γυμνάσιον σῖτον  ἀλεῖν,   ὥς φησι Κλέαρχος φιλόσοφος.
[1, 104]   μανίας φάρμακον ἔλεγε διὰ τὸ  ἀλειφομένους   τοὺς ἀθλητὰς ἐπιμαίνεσθαι ἀλλήλοις. Πῶς,
[1, 51]   θέαμα κάλλιον τεθέαται· δέ  ἀλεκτρυόνας,   εἶπε, καὶ> φασιανοὺς καὶ ταώς·
[1, 116]   Φερεκύδης Βάβυος Σύριος, καθά φησιν  Ἀλέξανδρος   ἐν Διαδοχαῖς, Πιττακοῦ διακήκοεν. Τοῦτόν
[1, 32]   σὺν τῇ Ἑλένῃ ἁρπασθέντα ὑπ'  Ἀλεξάνδρου   ῥιφῆναι εἰς τὴν Κῴαν θάλασσαν
[1, 29]   ἐν τῷ Περὶ Ἀχιλλέως καὶ  Ἀλέξων   Μύνδιος ἐν ἐνάτῳ Μυθικῶν.
[1, 109]   πᾶσαν ἔμαθε παρ' ἐκείνου τὴν  ἀλήθειαν.   ~Γνωσθεὶς δὲ παρὰ τοῖς Ἕλλησι
[1, 78]   ἐχθρόν. Εὐσέβειαν ἀσκεῖν. Σωφροσύνην φιλεῖν.  Ἀλήθειαν   ἔχειν, πίστιν, ἐμπειρίαν, ἐπιδεξιότητα, ἑταιρίαν,
[1, 49]   ἐμὴν βαιὸς χρόνος ἀστοῖς, δείξει,  ἀληθείης   ἐς μέσον ἐρχομένης. ~Τὰ δὲ
[1, 121]   ἐκείνοις. Ἦν οὖν τοῦτ' ἄρ'  ἀληθές·   ἢν τις σοφὸς ὄντως,
[1, 65]   δὲ πιστότερος κολακεύων Ἀθηναίους ἐμοῦ  ἀληθεύοντος.   Ἐγὼ δὴ θέμενος πρὸ τοῦ
[1, 99]   Πεύθομαι ὡς πέρυτι ἐγένετο ὑμῶν  ἁλία   παρὰ τὸν Λυδὸν ἐς Σάρδεις.
[1, 32]   τρίποδα, μαχομένων δὲ πρὸς τοὺς  ἁλιέας   γενέσθαι τὴν ἄνοδον ἕως τῆς
[1, 31]   ναυαγήσαντος, ὕστερον εὑρεθῆναι πρός τινων  ἁλιένω   τὸν τρίποδα. Φανόδικος δὲ περὶ
[1, 28]   νεανίσκους βόλον ἀγοράσαι παρὰ Μιλησίων  ἁλιέων.   Ἀνασπασθέντος δὲ τοῦ τρίποδος ἀμφισβήτησις
[1, 27]   φανερὰ τὸν εὑρεθέντα ὑπὸ τῶν  ἁλιέων   καὶ διαπεμφθέντα τοῖς σοφοῖς ὑπὸ
[1, 82]   τοῦ τρίποδος εὑρεθέντος ὑπὸ τῶν  ἁλιέων,   τοῦ χαλκοῦ, ἐπιγραφὴν ἔχοντος Τῷ
[1, 76]   μετανοίας κρείσσων. Ἡράκλειτος δέ φησιν,  Ἀλκαῖον   ὑποχείριον λαβόντα καὶ ἀπολύσαντα φάναι,
[1, 31]   Χίλωνι. ~Μέμνηται τοῦ Ἀριστοδήμου καὶ  Ἀλκαῖος   οὕτως· Ὡς γὰρ δή ποτ'
[1, 81]   Πενθίλου, σφόδρα κατεσοβαρεύετο αὐτοῦ. Τοῦτον  Ἀλκαῖος   σαράποδα μὲν καὶ σάραπον ἀποκαλεῖ
[1, 74]   Θρᾷκα εἶναι. Οὗτος μετὰ τῶν  Ἀλκαίου   γενόμενος ἀδελφῶν Μέλαγχρον καθεῖλε τὸν
[1, 65]   ξυνετώτερος, τῶν δὲ ὀκνούντων ἀμύνεσθαι  ἀλκιμώτερος.   Οἱ δὲ μανίαν Σόλωνος κατεγίγνωσκον.
[1, 113]   πεδ' αἰσχύνας οὐδὲ ἀνεξοῦνται τυραννούμενοι.  Ἀλλ'   αἴ κα Πεισίστρατος κατασχέθῃ τὰν
[1, 105]   ἐπιτηδεύματα. Χρυσοῦ δ' οὐδὲν δέομαι,  ἀλλ'   ἀπόχρη με ἐπανήκειν ἐς Σκύθας
[1, 61]   κίχοι θανάτου, ~ἐπιτιμῶντα αὐτῷ εἰπεῖν·  Ἀλλ'   εἴ μοι κἂν νῦν ἔτι
[1, 108]   ἐκ τῶν λόγων τὰ πράγματα  ἀλλ'   ἐκ τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους
[1, 104]   Ἀττικοῦ ὅτι Σκύθης ἐστίν, ἔφη,  Ἀλλ'   ἐμοῦ μὲν ὄνειδος πατρίς,
[1, 108]   τῶν λόγων τὰ πράγματα συντελεῖσθαι,  ἀλλ'   ἕνεκα τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους.
[1, 113]   ἦμεν. Τὺ δὲ μὴ ἀλᾶσθαι,  ἀλλ'   ἕρπε ἐς Κρήτην ποθ' ἁμέ.
[1, 91]   ἐν βροτοῖσι λόγων τε πλῆθος·  ἀλλ'   καιρὸς ἀρκέσει. Φρόνει τι
[1, 53]   αὐτοῦ κλήρου δεκάτην, οὐκ ἐμοί,  ἀλλ'   ὁπόθεν ἔσται ἀναλοῦν εἴς τε
[1, 104]   εἰσὶν ἐν Σκύθαις αὐλοί, εἶπεν,  Ἀλλ'   οὐδὲ ἄμπελοι. Ἐρωτηθεὶς τίνα τῶν
[1, 36]   εἰ λάθοι θεοὺς ἄνθρωπος ἀδικῶν·  Ἀλλ'   οὐδὲ διανοούμενος, ἔφη. Πρὸς τὸν
[1, 58]   ἄστεως, οὔτε μετὰ τῶν πεδιέων,  ἀλλ'   οὐδὲ μετὰ τῶν παράλων ἐτάχθη.
[1, 63]   οὐ παρειλήφαμεν, πρὸς τὸν εἰπόντα,  Ἀλλ'   οὐδὲν ἀνύτεις, εἰπεῖν, δι' αὐτὸ
[1, 106]   ἐχέτλην ἀρότρῳ προσαρμόττοντα, καὶ εἰπεῖν,  Ἀλλ'   Μύσων, οὐχ ὥρα νῦν
[1, 23]   Περὶ τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ  ἄλλ'   ἀκατάληπτα εἶναι δοκιμάσας. Δοκεῖ δὲ
[1, 112]   πολιτείαν ἣν διέταξε Κρησὶ Μίνως.  Ἀλλὰ   Δημήτριος Μάγνης ἐν τοῖς
[1, 115]   ἐξ οὐρανοῦ, Ἐπιμενίδη, μὴ Νυμφῶν,  ἀλλὰ   Διός· Κρησί τε προειπεῖν τὴν
[1, 53]   περὶ θεοὺς περὶ ἀνθρώπους·  ἀλλὰ   καθότι σὺ διέθηκας τοὺς θεσμοὺς
[1, 48]   ὡς ἦν ἔθος θάπτειν Ἀθηναίοις·  ἀλλὰ   καὶ αὐτοὺς τοὺς τάφους πρὸς
[1, 49]   τοῦ Πεισιστράτου· καὶ οὐ μόνον,  ἀλλὰ   καὶ βοηθεῖν ἕτοιμος εἶναι, λέγων
[1, 48]   δὲ μὴ δοκοίη βίᾳ μόνον,  ἀλλὰ   καὶ δίκῃ τὴν Σαλαμῖνα κεκτῆσθαι,
[1, 96]   τὸ ἀλγεῖν ἐπὶ τῇ φωρᾷ.  Ἀλλὰ   καὶ Ἔφορος ἱστορεῖ ὡς εὔξαιτο,
[1, 67]   Ἀθήνησι, τυραννοῦντος βιαίως Πεισιστράτου.  Ἀλλὰ   καὶ ἡδίων ἡμῖν βιοτὴ
[1, 85]   Βίαντα πέτρη, κόσμον Ἴωσι μέγαν.  Ἀλλὰ   καὶ ἡμεῖς· Τῇδε Βίαντα κέκευθα,
[1, 75]   ἥμισυ τοῦ παντὸς πλεῖον εἶναι.  Ἀλλὰ   καὶ Κροίσου διδόντος χρήματα οὐκ
[1, 55]   τρέφῃ τοὺς γονέας, ἄτιμος ἔστω·  ἀλλὰ   καὶ τὰ πατρῷα κατεδηδοκὼς
[1, 49]   αὐτοῦ· δ' οὐχ εἵλετο,  ἀλλὰ   καὶ Πεισίστρατον τὸν συγγενῆ, καθά
[1, 58]   φησιν ἐν δευτέρῳ Περὶ νομοθετῶν.  Ἀλλὰ   καὶ τῆς στάσεως γενομένης οὔτε
[1, 89]   τῷ ὁμωνύμῳ δράματι, πληθυντικῶς ἐπιγράψας.  Ἀλλὰ   καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Ἀθηνᾶς
[1, 98]   ποιοῦ· μὴ μόνον τοὺς ἁμαρτάνοντας,  ἀλλὰ   καὶ τοὺς μέλλοντας κόλαζε. Οὗτος
[1, 108]   ἄδοξος ἦν, ὅτι μηδὲ πόλεως,  ἀλλὰ   κώμης, καὶ ταῦτα ἀφανοῦς. Ὅθεν
[1, 78]   ἀποδοῦναι. Φίλον μὴ λέγειν κακῶς,  ἀλλὰ   μηδὲ ἐχθρόν. Εὐσέβειαν ἀσκεῖν. Σωφροσύνην
[1, 81]   καὶ γάστρωνα ὅτι παχὺς ἦν·  ἀλλὰ   μὴν καὶ ζοφοδορπίδαν ὡς ἄλυχνον·
[1, 55]   τὸ ἐξαίρειν τὰς τούτων τιμάς,  ἀλλὰ   μόνων ἐκείνων τῶν ἐν πολέμοις
[1, 81]   Σάρδις· χρυσοῦ γὰρ οὐ δεύμεθα,  ἀλλὰ   πέπαμαι ἄρκια καὶ τοῖς ἐμοῖς
[1, 60]   ἄρχεσθαι. Συμβούλευε μὴ τὰ ἥδιστα,  ἀλλὰ   τὰ ἄριστα. Νοῦν ἡγεμόνα ποιοῦ.
[1, 97]   τὸ μή σε τυχεῖν τινος·  ἀλλὰ   τέρπεο πᾶσιν ὁμῶς οἷσι δίδωσι
[1, 44]   τυραννεόμεθα- ἐχθαίρεις γὰρ πάντας αἰσυμνήτας  ἀλλὰ   τέρποι' ἂν σὺν τοῖς ἑτάροις
[1, 37]   φησι· μὴ τὴν ὄψιν καλλωπίζεσθαι,  ἀλλὰ   τοῖς ἐπιτηδεύμασιν εἶναι καλόν. Μὴ
[1, 112]   οἳ μὴ κοιμηθῆναι αὐτὸν λέγουσιν,  ἀλλὰ   χρόνον τινὰ ἐκπατῆσαι ἀσχολούμενον περὶ
[1, 44]   σε ποθὴ ἴσχει ἀνδρῶν ξείνων·  ἀλλά,   ὡς ἔλπομαι, ἑνὶ μούνῳ χρήματι
[1, 53]   ἐκείνου γένει, ἀφείλοντο. Τά τε  ἄλλα   ἁμαρτάνω οὐδὲν περὶ θεοὺς
[1, 75]   τὴν ἀρχήν, καὶ δέκα ἐπεβίω  ἄλλα.   Καὶ χώραν αὐτῷ ἀπένειμαν οἱ
[1, 122]   δ' ἂν ἐπιλέγῃ θεολογέων· τὰ  ἄλλα   χρὴ νοέειν· ἅπαντα γὰρ αἰνίσσομαι.
[1, 121]   Σύρος ~ἐς φθεῖρας λόγος ἐστὶν  ἀλλάξαι   τὸ πρὶν εἶδος, θεῖναί τ'
[1, 99]   Κυζικηνός, ἀνεψιούς τε εἶναι  ἀλλήλοις.   Καὶ Ἀριστοτέλης μὲν τὸν Κορίνθιόν
[1, 104]   τὸ ἀλειφομένους τοὺς ἀθλητὰς ἐπιμαίνεσθαι  ἀλλήλοις.   Πῶς, ἔλεγεν, ἀπαγορεύοντες τὸ ψεύδεσθαι
[1, 105]   ὡρισμένον ἔφη τόπον εἰς τὸ  ἀλλήλους   ἀπατᾶν καὶ πλεονεκτεῖν. Ὑπὸ μειρακίου
[1, 103]   ἀθλητὰς τιμῶσιν ἐπὶ τῷ τύπτειν  ἀλλήλους.   Μαθὼν τέτταρας δακτύλους εἶναι τὸ
[1, 112]   ταύτῃ νέᾳ. Ἐγὼ δὲ καὶ  ἄλλην   εὗρον ἐπιστολὴν ἔχουσαν οὕτως· ~Ἐπιμενίδης
[1, 53]   θυσίας δημοτελεῖς καὶ εἴ τι  ἄλλο   τῶν κοινῶν καὶ ἢν {ὁ}
[1, 41]   αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν καὶ ἄλλου  ἄλλο   φασὶν εἶναι, ὡς ἐκεῖνο· Ἦν
[1, 63]   Σῶμα μὲν ἦρε Σόλωνος ἐν  ἀλλοδαπῇ   Κύπριον πῦρ· ὀστὰ δ' ἔχει
[1, 64]   πάντως τυραννητέον, φροντίζειν ὅπως τὴν  ἀλλοδαπὴν   δύναμιν πλείονα ἕξεις τῶν ἐν
[1, 107]   Καὶ μάλα, εἶπεν, ὥστε ἐπισκευάζειν.  ~Ἄλλοι   δὲ τὸν χρησμὸν οὕτως ἔχειν
[1, 115]   Λάκων. Γεγόνασι δὲ καὶ Ἐπιμενίδαι  ἄλλοι   δύο, τε γενεαλόγος καὶ
[1, 38]   ῥεῖθρον παρατρέψαντα. Γεγόνασι δὲ καὶ  ἄλλοι   Θαλαῖ, καθά φησι Δημήτριος
[1, 109]   Ἐπιμενίδης, καθά φησι Θεόπομπος καὶ  ἄλλοι   συχνοί, πατρὸς μὲν ἦν Φαιστίου,
[1, 32]   ἐν τῷ περὶ Βίαντος λέξομεν.  Ἄλλοι   φασὶν ἡφαιστότευκτον εἶναι αὐτὸν καὶ
[1, 36]   δικαιότατα βιώσαιμεν, Ἐὰν τοῖς  ἄλλοις   ἐπιτιμῶμεν, αὐτοὶ μὴ δρῶμεν· ~Τίς
[1, 122]   δὲ ἢν δοκιμώσῃς σὺν τοῖς  ἄλλοις   σοφοῖς, οὕτω μιν φῆνον· ἢν
[1, 54]   ἐκ Πεισιστράτου. Ἴσθι γὰρ μηδ'  ἄλλον   τινὰ πεπονθέναι τῶν ἐμοὶ ἐχθρῶν.
[1, 28]   Θαλῇ· δὲ ἄλλῳ καὶ  ἄλλος   ἄλλῳ ἕως Σόλωνος. δὲ
[1, 92]   ἴσχειν· ἀρετῆς οἰκεῖον εἶναι, κακίας  ἀλλότριον·   ἀδικίαν φεύγειν· πόλει τὰ βέλτιστα
[1, 86]   ψυχῆς τὸ τῶν ἀδυνάτων ἐρᾶν,  ἀλλοτρίων   δὲ κακῶν ἀμνημόνευτον εἶναι. Ἐρωτηθεὶς
[1, 92]   Γυναικὶ μὴ φιλοφρονεῖσθαι, μηδὲ μάχεσθαι,  ἀλλοτρίων   παρόντων· τὸ μὲν γὰρ ἄνοιαν,
[1, 41]   καὶ αἱ ἀποφάσεις αὐτῶν καὶ  ἄλλου   ἄλλο φασὶν εἶναι, ὡς ἐκεῖνο·
[1, 42]   ἑπτακαίδεκά φησιν, ὧν τοὺς ἑπτὰ  ἄλλους   ἄλλως αἱρεῖσθαι· εἶναι δὲ Σόλωνα,
[1, 41]   παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακόν, Σόλωνα.  Ἄλλους   δὲ ὀνομάζει ἕξ, ὧν ἐκλέξασθαι
[1, 96]   ἀνελεῖν καὶ θάψαι· ἔπειτα βαδίζειν  ἄλλους   τε κατὰ τούτων τέτταρας, καὶ
[1, 28]   δὲ ἄλλῳ καὶ ἄλλος  ἄλλῳ   ἕως Σόλωνος. δὲ ἔφη
[1, 28]   Διδοῦσιν οὖν Θαλῇ· δὲ  ἄλλῳ   καὶ ἄλλος ἄλλῳ ἕως Σόλωνος.
[1, 36]   γνῶναι· Τί δὲ εὔκολον, Τὸ  ἄλλῳ   ὑποθέσθαι· Τί ἥδιστον, Τὸ ἐπιτυγχάνειν·
[1, 55]   καὶ ἀνὰ λόγον ἐπὶ τῶν  ἄλλων·   ἀπειρόκαλον γὰρ τὸ ἐξαίρειν τὰς
[1, 88]   οὗ πλέων λόγος τῶν  ἄλλων.   Καὶ οἱ Πριηνεῖς δὲ αὐτῷ
[1, 88]   σοφίαν· βεβαιότερον γὰρ τοῦτο τῶν  ἄλλων   κτημάτων. Μέμνηται τοῦ Βίαντος καὶ
[1, 66]   οὐ μᾶλλον διάφορος τῶν  ἄλλων   τις Ἀθηναίων ὅτῳ μὴ ἀρέσκει
[1, 54]   ἐνορῶ δολερὸν ἄπιστον· εἴτε  ἄλλως   Ἀθήνησιν οἰκεῖν, ἐπιτετράψεται. Ἡμῶν δὲ
[1, 42]   φησιν, ὧν τοὺς ἑπτὰ ἄλλους  ἄλλως   αἱρεῖσθαι· εἶναι δὲ Σόλωνα, Θαλῆν,
[1, 28]   Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἰάμβοις  ἄλλως   ἱστορεῖ, παρὰ Λεανδρίου λαβὼν τοῦ
[1, 83]   συνιδόντα καταπλαγῆναι τὸ> μέχρι καὶ  ἀλόγων   διατείνειν αὐτῶν τὴν εὐθένιαν. Καὶ
[1, 81]   καὶ μὴ ὀρεὶς πέπεισμαι τὸν  Ἀλυάττεω   παῖδα τῶν βασιλήων πολυχρυσότατον πέλειν.
[1, 83]   παρ' αὐτόν, Ἐγὼ δέ, φησίν,  Ἀλυάττῃ   κελεύω κρόμμυα ἐσθίειν {ἴσον τῷ
[1, 95]   ἔπεμψε τοὺς παῖδας αὐτῶν πρὸς  Ἀλυάττην   ἐπ' ἐκτομῇ· προσσχούσης δὲ τῆς
[1, 83]   ἀνθρώπῳ· καὶ τέλος μαθὼν  Ἀλυάττης   εἰρήνην ἐσπείσατο πρὸς τοὺς Πριηνέας.
[1, 83]   Φανόδικός φησι. Λέγεται δὲ καὶ  Ἀλυάττου   πολιορκοῦντος Πριήνην τὸν Βίαντα πιήναντα
[1, 38]   κατὰ Κροῖσον, καὶ τὸν  Ἅλυν   ὑποσχέσθαι ἄνευ γεφύρας περᾶσαι, τὸ
[1, 81]   ἀλλὰ μὴν καὶ ζοφοδορπίδαν ὡς  ἄλυχνον·   ἀγάσυρτον δὲ ὡς ἐπισεσυρμένον καὶ
[1, 52]   Ὑμέων δ' εἷς μὲν ἕκαστος  ἀλώπεκος   ἴχνεσι βαίνει, σύμπασιν δ' ὑμῖν
[1, 114]   Λακεδαιμονίοις προείποι τὴν ὑπ' Ἀρκάδων  ἅλωσιν   προσποιηθῆναί τε πολλάκις ἀναβεβιωκέναι. ~Θεόπομπος
[1, 92]   φιλόλαλον· φιλομαθῆ μᾶλλον  ἀμαθῆ·   γλῶσσαν εὔφημον ἴσχειν· ἀρετῆς οἰκεῖον
[1, 54]   ἐμὸν ἔχθος ἐμήνυες· ἔτι τε  ἀμαθίᾳ   τῆς ἀρχῆς, ὁποίαν τινὰ ἐγὼ
[1, 23]   τοῖς Ἰάμβοις οὕτως· Καὶ τῆς  Ἀμάξης   ἐλέγετο σταθμήσασθαι τοὺς ἀστερίσκους,
[1, 98]   μὴ ποιοῦ· μὴ μόνον τοὺς  ἁμαρτάνοντας,   ἀλλὰ καὶ τοὺς μέλλοντας κόλαζε.
[1, 53]   γένει, ἀφείλοντο. Τά τε ἄλλα  ἁμαρτάνω   οὐδὲν περὶ θεοὺς
[1, 76]   δὲ ἔθηκε· τῷ μεθύοντι, ἐὰν  ἁμάρτῃ,   διπλῆν εἶναι τὴν ζημίαν· ἵνα
[1, 98]   τύραννον, τὸν δὲ σοφὸν καὶ  Ἀμβρακιώτην.   ~Τοῦτο καὶ Νεάνθης φησὶν
[1, 113]   ἀλλ' ἕρπε ἐς Κρήτην ποθ'  ἁμέ.   Τουτᾶ γὰρ οὐκ ἐσεῖταί τιν
[1, 66]   Εἴτε δὲ ὑφ' ἑνὸς ἄρχεσθαι  ἄμεινον   αὐτοῖς, εἴτε δὴ δημοκρατεῖσθαι, πεπείσθω
[1, 53]   θεσμοὺς Ἀθηναίοις, ἐπιτρέπω πολιτεύειν. Καὶ  ἄμεινόν   γε πολιτεύουσιν κατὰ δημοκρατίαν·
[1, 105]   με ἐπανήκειν ἐς Σκύθας ἄνδρα  ἀμείνονα.   Ἥκω γοῦν ἐς Σάρδεις, πρὸ
[1, 65]   οὐδὲν ὠφελοῦσιν. ~Οὐδ' οἱ ἐμοὶ  ἀμείνους   εἰσὶ καὶ ὅσα ἐγὼ ἐνομοθέτησα.
[1, 47]   Σικινίτης ἀντί γ' Ἀθηναίου, πατρίδ'  ἀμειψάμενος·   αἶψα γὰρ ἂν φάτις ἥδε
[1, 81]   πολυχρυσότατον πέλειν. Οὐδέν τε πλέον  ἄμμιν   ἱκομένοις ἐς Σάρδις· χρυσοῦ γὰρ
[1, 86]   ἀδυνάτων ἐρᾶν, ἀλλοτρίων δὲ κακῶν  ἀμνημόνευτον   εἶναι. Ἐρωτηθεὶς τί δυσχερές, Τὴν
[1, 91]   δὲ ᾀδομένων εὐδοκίμησεν αὐτοῦ τάδε·  Ἀμουσία   τὸ πλέον μέρος ἐν βροτοῖσι
[1, 104]   Σκύθαις αὐλοί, εἶπεν, Ἀλλ' οὐδὲ  ἄμπελοι.   Ἐρωτηθεὶς τίνα τῶν πλοίων εἰσὶν
[1, 103]   ἥρπασεν ὦκα δόναξ. Οὗτος τὴν  ἄμπελον   εἶπε τρεῖς φέρειν βότρυς· τὸν
[1, 65]   τοι καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ  ἀμύνειν·   τοῖς δ' αὖ καὶ μαίνεσθαι
[1, 65]   εἶναι ξυνετώτερος, τῶν δὲ ὀκνούντων  ἀμύνεσθαι   ἀλκιμώτερος. Οἱ δὲ μανίαν Σόλωνος
[1, 100]   τῶ παιδός, ἐγὼν τὺ  ἀμυνοῦμαι.   Καὶ γὰρ δὴν καὶ αὐτὸς
[1, 43]   σε πρῶτον Ἰώνων μέλλειν λόγους  ἀμφὶ   τῶν θείων χρημάτων ἐς τοὺς
[1, 28]   ἁλιέων. Ἀνασπασθέντος δὲ τοῦ τρίποδος  ἀμφισβήτησις   ἦν, ἕως οἱ Μιλήσιοι ἔπεμψαν
[1, 46]   μέγιστον, τῆς πατρίδος αὐτοῦ {Σαλαμῖνος}  ἀμφισβητουμένης   ὑπό τε Ἀθηναίων καὶ Μεγαρέων
[1, 71]   φίλον πείσειεν ἀποδικάσαι αὐτοῦ, ἵνα  ἀμφότερα   καὶ τὸν νόμον καὶ τὸν
[1, 32]   χρησμὸς δοῦναι τῷ σοφωτάτῳ· καὶ  ἀμφότεροι   συνῄνεσαν Θαλῇ. δὲ μετὰ
[1, 120]   ταῦθ' ὅτι πρῶτος ἁπάντων ἔστιν  ἀν'   Ἑλλάδα γῆν· οὐ ψεύδομαι ὧδ'
[1, 44]   Σόλωνι Ὑπαποστὰς ἐξ Ἀθηνέων δοκέεις  ἄν   μοι ἁρμοδιώτατα ἐν Μιλήτῳ οἶκον
[1, 36]   τεθεαμένος ἔφη, Γέροντα τύραννον. Πῶς  ἄν   τις ἀτυχίαν ῥᾷστα φέροι, Εἰ
[1, 64]   οὐκ ἂν φθάνοις. Ἐπιβουλεύσειε δ'  ἄν   τις καὶ τῶν ἀνυπόπτων,
[1, 88]   λαβέ, μὴ βιασάμενος. τι  ἂν   ἀγαθὸν πράττῃς, εἰς θεοὺς ἀνάπεμπε.
[1, 59]   ἀπελπίσαι, εἶπεν. Πῶς τε ἥκιστ'  ἂν   ἀδικοῖεν οἱ ἄνθρωποι, Εἰ ὁμοίως,
[1, 36]   ἐχθροὺς χεῖρον πράσσοντας βλέποι· Πῶς  ἂν   ἄριστα καὶ δικαιότατα βιώσαιμεν, Ἐὰν
[1, 92]   παροινεῖν. Γαμεῖν ἐκ τῶν ὁμοίων·  ἂν   γὰρ ἐκ τῶν κρειττόνων λάβῃς,
[1, 103]   μὴ τεχνῖται. Ἐρωτηθεὶς πῶς οὐκ  ἂν   γένοιτό τις φιλοπότης, Εἰ πρὸ
[1, 64]   ἀεὶ τὸ πλῆθος ἄγοντες ὅπως  ἂν   γνώμης ἔχωσιν. Οὕτω δὲ καὶ
[1, 45]   λοιποὺς νόμους ἔθηκεν, οὓς μακρὸν  ἂν   εἴη διεξιέναι, καὶ ἐς τοὺς
[1, 87]   ἐγχείρει τοῖς πραττομένοις· δ'  ἂν   ἕλῃ, βεβαίως τηρῶν διάμενε. Μὴ
[1, 122]   ὑπίσχομαι τἀληθὲς εἰδέναι· ἅσσα δ'  ἂν   ἐπιλέγῃ θεολογέων· τὰ ἄλλα χρὴ
[1, 37]   πρὸς τοὺς πίστεως κεκοινωνηκότας. Οὓς  ἂν   ἐράνους εἰσενέγκῃς, φησί, τοῖς γονεῦσιν,
[1, 54]   ἐγὼ καταστήσομαι. Ἐπεὶ μαθὼν τάχ'  ἂν   ἠνέσχου καθισταμένου, οὐδ' ἔφυγες. Ἐπάνιθι
[1, 110]   βούλοιντο, προστάξας τοῖς ἀκολούθοις ἔνθα  ἂν   κατακλίνοι αὐτῶν ἕκαστον, θύειν τῷ
[1, 60]   μὴ ταχὺ κτῶ· οὓς δ'  ἂν   κτήσῃ μὴ ἀποδοκίμαζε. Ἄρχε πρῶτον
[1, 77]   φάσκοντα δεῖν ζητεῖν σπουδαῖον ἄνθρωπον,  Ἂν   λίαν, ἔφη, ζητῇς, οὐχ εὑρήσεις.
[1, 67]   ἦν οἰκεῖν ἐν δημοκρατίᾳ, ἐδεξάμην  ἂν   μᾶλλον τὴν δίαιταν ἔχειν ἐν
[1, 98]   ἀτυχοῦσι αὐτὸς ἴσθι·  ἂν   ὁμολογήσῃς, διατήρει· λόγων ἀπορρήτων ἐκφορὰν
[1, 44]   γὰρ πάντας αἰσυμνήτας ἀλλὰ τέρποι'  ἂν   σὺν τοῖς ἑτάροις ἡμῖν καταβιούς.
[1, 85]   δὲ περὶ Ἰωνίας, τίνα μάλιστα  ἂν   τρόπον εὐδαιμονοίη, εἰς ἔπη δισχίλια.
[1, 89]   δ' ἐπὶ σήματι κεῖμαι. Ἔστ'  ἂν   ὕδωρ τε νάῃ καὶ δένδρεα
[1, 47]   Ἀθηναίου, πατρίδ' ἀμειψάμενος· αἶψα γὰρ  ἂν   φάτις ἥδε μετ' ἀνθρώποισι γένοιτο·
[1, 64]   μέλλεις ἐκποδὼν ἅπαντας ποιήσεσθαι, οὐκ  ἂν   φθάνοις. Ἐπιβουλεύσειε δ' ἄν τις
[1, 43]   ἀφίξομαι ἐς Σῦρον. γὰρ  ἂν   φρενήρεες εἴημεν ἐγώ τε καὶ
[1, 122]   δάκτυλον ἐκ τῆς κληίθρης ἔδειξ'  ἂν   ὡς ἔθυον τοῦ κακοῦ. Καὶ
[1, 55]   δραχμάς, Ἰσθμιονίκῃ δὲ ἑκατόν, καὶ  ἀνὰ   λόγον ἐπὶ τῶν ἄλλων· ἀπειρόκαλον
[1, 54]   ἐμῶν φίλων εἷς εἶναι, ἔσῃ  ἀνὰ   πρώτους· οὐ γάρ τι ἐν
[1, 114]   Ἀρκάδων ἅλωσιν προσποιηθῆναί τε πολλάκις  ἀναβεβιωκέναι.   ~Θεόπομπος δ' ἐν τοῖς Θαυμασίοις,
[1, 100]   ἀπεθέριζον, ὁμαρτέοντος ἐκείνου. Καί σοι  ἀναγγελέει   εἰ ἐπέροιο τι μευ
[1, 40]   δὲ Συρακούσιος ὁμιλίαν αὐτῶν  ἀναγέγραφε   παρὰ Κυψέλῳ, καὶ αὐτός
[1, 77]   αὐτοῦ καὶ Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ·  Ἀνάγκᾳ   δ' οὐδὲ θεοὶ μάχονται. καὶ
[1, 26]   Καὶ λέγουσι ὅτι τῆς μητρὸς  ἀναγκαζούσης   αὐτὸν γῆμαι ἔλεγεν, οὐδέπω καιρός.
[1, 35]   διὰ παντὸς γὰρ τρέχει. Ἰσχυρότατον  ἀνάγκη·   κρατεῖ γὰρ πάντων. Σοφώτατον χρόνος·
[1, 22]   Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν Ἀρχόντων  ἀναγραφῇ.   Ἐπολιτογραφήθη δὲ ἐν Μιλήτῳ, ὅτε
[1, 42]   δὲ ἐν τῇ Τῶν φιλοσόφων  ἀναγραφῇ·   Ὀρφέα, Λίνον, Σόλωνα, Περίανδρον, Ἀνάχαρσιν,
[1, 83]   ἐν Θήβαις τῷ Ἡρακλεῖ αὐτὸν  ἀναθεῖναι,   ἐπεὶ ἀπόγονος ἦν Θηβαίων ἀποικίαν
[1, 96]   νικήσειεν Ὀλύμπια τεθρίππῳ, χρυσοῦν ἀνδριάντα  ἀναθεῖναι·   νικήσας δὲ καὶ ἀπορῶν χρυσίου,
[1, 96]   τὸν κόσμον, καὶ ἔπεμψε τὸ  ἀνάθημα.   Λέγουσι δέ τινες ὡς θελήσας
[1, 90]   σελήνη, καὶ ποταμοί γε ῥέωσιν,  ἀνακλύζῃ   δὲ θάλασσα, αὐτοῦ τῇδε μένουσα
[1, 37]   τέκνων. Τὸν Νεῖλον εἶπε πληθύειν  ἀνακοπτομένων   τῶν ῥευμάτων ὑπὸ τῶν ἐτησίων
[1, 88]   Ἐφόδιον ἀπὸ νεότητος εἰς γῆρας  ἀναλάμβανε   σοφίαν· βεβαιότερον γὰρ τοῦτο τῶν
[1, 53]   οὐκ ἐμοί, ἀλλ' ὁπόθεν ἔσται  ἀναλοῦν   εἴς τε θυσίας δημοτελεῖς καὶ
[1, 89]   καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Ἀθηνᾶς  ἀνανεώσασθαι   αὐτὸν κτισθὲν ὑπὸ Δαναοῦ. Οὗτος
[1, 42]   ὡς Ἀριστόξενος Χαβρίνου, Ἑρμιονέα,  Ἀναξαγόραν.   Ἱππόβοτος δὲ ἐν τῇ Τῶν
[1, 107]   Ἠτείαν γὰρ πόλιν εἶναι Κρήτης.  Ἀναξίλαος   δ' Ἀρκάδα. Μέμνηται δ' αὐτοῦ
[1, 122]   ἧς καθηγήσατο Θαλῆς, οὗ διήκουσεν  Ἀναξίμανδρος.  
[1, 40]   ἐγκαλεῖ, μάλιστα δὲ τοῖς ἑπτά.  Ἀναξιμένης   δέ φησι πάντας ἐπιθέσθαι ποιητικῇ·
[1, 88]   ~Περὶ θεῶν λέγε ὡς εἰσίν.  Ἀνάξιον   ἄνδρα μὴ ἐπαίνει διὰ πλοῦτον.
[1, 88]   ἂν ἀγαθὸν πράττῃς, εἰς θεοὺς  ἀνάπεμπε.   Ἐφόδιον ἀπὸ νεότητος εἰς γῆρας
[1, 48]   καὶ δίκῃ τὴν Σαλαμῖνα κεκτῆσθαι,  ἀνασκάψας   τινὰς τάφους ἔδειξε τοὺς νεκροὺς
[1, 28]   βόλον ἀγοράσαι παρὰ Μιλησίων ἁλιέων.  Ἀνασπασθέντος   δὲ τοῦ τρίποδος ἀμφισβήτησις ἦν,
[1, 48]   τάφους ἔδειξε τοὺς νεκροὺς πρὸς  ἀνατολὰς   ἐστραμμένους, ὡς ἦν ἔθος θάπτειν
[1, 33]   ἐν τοῖς Βίοις εἰς τοῦτον  ἀναφέρει   τὸ λεγόμενον ὑπό τινων περὶ
[1, 89]   Κάρ ἔνιοι δὲ εἰς Ἡρακλέα  ἀναφέρειν   τὸ γένος αὐτόν· ῥώμῃ δὲ
[1, 23]   οὐδέν· γὰρ εἰς αὐτὸν  ἀναφερομένη   ναυτικὴ ἀστρολογία Φώκου λέγεται εἶναι
[1, 106]   εἶναι. Λέγεται δὴ πρός τινος  Ἀναχάρσιδος   πυνθανομένου εἴ τις αὐτοῦ σοφώτερος
[1, 42]   Βίαντα, Χίλωνα, Μύσωνα, Κλεόβουλον, Περίανδρον,  Ἀνάχαρσιν,   Ἀκουσίλαον, Ἐπιμενίδην, Λεώφαντον, Φερεκύδην, Ἀριστόδημον,
[1, 42]   ἀναγραφῇ· Ὀρφέα, Λίνον, Σόλωνα, Περίανδρον,  Ἀνάχαρσιν,   Κλεόβουλον, Μύσωνα, Θαλῆν, Βίαντα, Πιττακόν,
[1, 41]   Περιάνδρου· Ἔφορος δὲ ἀντὶ Μύσωνος  Ἀνάχαρσιν·   οἱ δὲ καὶ Πυθαγόραν προσγράφουσιν.
[1, 41]   Ἀριστόδημον, Πάμφυλον, Χίλωνα Λακεδαιμόνιον, Κλεόβουλον,  Ἀνάχαρσιν,   Περίανδρον. Ἔνιοι προστιθέασιν Ἀκουσίλαον Κάβα
[1, 101]   αἰσυμνήτῃ καὶ τῶν τις ἑτάρων.  ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ.   Ἀνάχαρσις Σκύθης Γνούρου μὲν
[1, 30]   πευκαλίμῃσιν. δ' ἐρωτήσας ἦν  Ἀνάχαρσις.   Δαΐμαχος δ' Πλαταιικὸς καὶ
[1, 102]   πατρίσι ξένους ποιοῦνται. Ἔνθεν  Ἀνάχαρσις   ἑλὼν ἔφη νῦν αὐτὸν ἐν
[1, 101]   μηνῦσαι ὅτι παρείη πρὸς αὐτὸν  Ἀνάχαρσις   καὶ βούλοιτο αὐτὸν θεάσασθαι, ξένος
[1, 105]   ὥς τινες. Καὶ ἐπέστειλεν ὧδε·  Ἀνάχαρσις   Κροίσῳ. Ἐγώ, βασιλεῦ Λυδῶν, ἀφῖγμαι
[1, 101]   καὶ τῶν τις ἑτάρων. ~ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ.  Ἀνάχαρσις   Σκύθης Γνούρου μὲν ἦν
[1, 103]   ἡμῶν εἰς αὐτόν· ~Ἐς Σκυθίην  Ἀνάχαρσις   ὅτ' ἤλυθε, πολλὰ πλανηθεὶς πάντας
[1, 76]   οὗ καὶ Σιμωνίδης μέμνηται λέγων·  Ἄνδρ'   ἀγαθὸν ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν, τὸ
[1, 105]   ἀπόχρη με ἐπανήκειν ἐς Σκύθας  ἄνδρα   ἀμείνονα. Ἥκω γοῦν ἐς Σάρδεις,
[1, 77]   οὐδὲ θεοὶ μάχονται. καὶ Ἀρχὴ  ἄνδρα   δείκνυσιν. Ἐρωτηθεὶς δέ ποτε τί
[1, 61]   ᾀδομένων αὐτοῦ ἐστι τάδε· Πεφυλαγμένος  ἄνδρα   ἕκαστον, ὅρα μὴ κρυπτὸν ἔχων
[1, 39]   θεώμενον, ἠέλιε Ζεῦ, τὸν σοφὸν  ἄνδρα   Θαλῆν ἥρπασας ἐκ σταδίου. Αἰνέω
[1, 88]   θεῶν λέγε ὡς εἰσίν. Ἀνάξιον  ἄνδρα   μὴ ἐπαίνει διὰ πλοῦτον. Πείσας
[1, 93]   βιοὺς ἑβδομήκοντα· καὶ αὐτῷ ἐπεγράφη·  Ἄνδρα   σοφὸν Κλεόβουλον ἀποφθίμενον καταπενθεῖ ἥδε
[1, 65]   τι βούλονται. Ἴσθι γὰρ τὸν  ἄνδρα,   ἑταῖρε, δεινότατα ἁψάμενον τῆς
[1, 113]   εἶχέ κα τὰν ἀρχὰν ἀεί,  ἀνδραποδιξάμενος   τὼς πολιήτας· νῦν δὲ οὐ
[1, 113]   πολιήτας· νῦν δὲ οὐ κακὼς  ἄνδρας   δουλῶται· τοὶ μεμνάμενοι τᾶς Σόλωνος
[1, 66]   δὲ ἀνηκουστήσαντές μου παρέσχον τοὺς  ἄνδρας.   Οὗτοι δὲ ἦσαν κορυνηφόροι. καὶ
[1, 49]   τὴν ἀπάτην Πεισιστράτου μὴ συνιέντων,  ἀνδρειότερος   δὲ τῶν ἐπισταμένων μέν, διὰ
[1, 49]   τῶν μὲν