HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Discours aux gentils

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  2369 formes différentes pour 5193 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Paragraphes
[49]   τὰς Ἀντινόου προσκυνοῦσιν ἄνθρωποι νῦν,  ἃς   αἰσχρὰς ἠπίστατο (ὁ συναγρυπνήσας ἐραστής.
[31]   πυρᾶς κεκηδευμένος. ~Τὰς δὲ Μούσας,  ἃς   Ἀλκμὰν Διὸς καὶ Μνημοσύνης γενεαλογεῖ
[97]   δόξας τὰς κενὰς τῶν ἀνθρώπων  ἃς   εἶχον περὶ θεῶν, πρὸς τοὺς
[85]   τε τὰς κυριακὰς μὴ ἐγνωκόσιν,  ἃς   εὐθείας ποιεῖν καὶ εὐτρεπίζειν παρήγγειλεν
[98]   ὀστέα; Τίς νεῦρα διέτεινεν, τίς  φλέβας   ἐφύσησεν; Τίς αἷμα ἐνέχεεν ἐν
[118]   μὲν ἡλίους δοκῶ, δισσὰς δὲ  Θήβας   βακχεύων ἔλεγέν τις εἰδώλοις, ἀγνοίᾳ
[119]   πρέσβυ, καὶ σύ, τὰς  Θήβας   λιπὼν καὶ τὴν μαντικὴν καὶ
[119]   τοὺς οὐρανούς, γέρον,  Θήβας   μὴ βλέπων. ~Ὢ τῶν ἁγίων
[1]   μὲν ἰχθὺν δελεάσας, δὲ  Θήβας   τειχίσας. Θρᾴκιος δὲ ἄλλος σοφιστὴς
[26]   ὡς Θηβαῖοι, προσηγόρευσαν. Ἄλλοι τὰς  ἀμοιβὰς   τῆς κακίας ἐπισκοπήσαντες θεοποιοῦσι τὰς
[42]   ὁμοῦ καὶ τοιαύτας καλλιερεῖν οἰόμενος  ἑκατόμβας·   ἐν οἷς καὶ Θεόπομπος ἦν
[44]   ῥυεῖσα, δημιουργὸς πολλῶν καθίσταται δαιμόνων,  ἑκατόμβας   θύουσα καὶ πανηγύρεις ἐπιτελοῦσα καὶ
[74]   ἐσόρα κόσμοιο ἄνακτα ἀθάνατον. (Εἶτα  ὑποβὰς   διαρρήδην ἐπιφέρει· εἷς ἔστ' αὐτογενής,
[79]   οἳ οὐ σώσουσιν αὐτούς. (Εἶθ'  ὑποβάς   ἐγώ" φησίν, θεός, καὶ
[120]   Ἀίδιος οὗτος Ἰησοῦς, εἷς  μέγας   ἀρχιερεὺς θεοῦ τε ἑνὸς τοῦ
[71]   σείων καὶ ἀτρεμίζων ὡς μὲν  μέγας   τις καὶ δυνατός, φανερός· ὁποῖος
[58]   περὶ τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰς  πηγὰς   τὰς Ναΐδας καὶ περὶ τὴν
[6]   φαίνεται. Εἴτ' οὖν ἀρχαίους τοὺς  Φρύγας   διδάσκουσιν αἶγες μυθικαί, εἴτε αὖ
[70]   μανθάνεις, ἀστρονομίαν παρὰ Βαβυλωνίων, ἐπῳ  δὰς   τὰς ὑγιεῖς παρὰ Θρᾳκῶν λαμβάνεις,
[58]   δὲ τὰς ὕλας Νύμφας τὰς  ὀρειάδας   καὶ τὰς ἁμαδρυάδας, ναὶ μὴν
[6]   αἶγες μυθικαί, εἴτε αὖ τοὺς  Ἀρκάδας   οἱ προσελήνους ἀναγράφοντες ποιηταί, εἴτε
[22]   τὸ πῦρ· αἰδέσθητι, δᾳδοῦχε, τὰς  λαμπάδας·   ἐλέγχει σου τὸν Ἴακχον τὸ
[58]   Νύμφας τὰς ὀρειάδας καὶ τὰς  ἁμαδρυάδας,   ναὶ μὴν ἀλλὰ καὶ περὶ
[37]   καὶ νῦν ἔτι γυναῖκες καὶ  Λήδας   εὐπρε πέστεραι καὶ Σεμέλης ἀκμαιότεραι,
[58]   ποταμοὺς καὶ τὰς πηγὰς τὰς  Ναΐδας   καὶ περὶ τὴν θάλατταν (τὰς
[108]   δεισιδαιμονίαν, νέοι ἀφίκεσθε (πρὸς θεοσέβειαν·  παῖδας   ἀκάκους ἐγκρινεῖ θεός. μὲν
[67]   τοιούτων λόγων, οἷς μηδὲ τοὺς  παῖδας   τοὺς ἑαυτῶν, τοῦτο δὴ τὸ
[65]   ὑπειλήφασιν ὥσπερ Ἕλληνες οὐδὲ μὴν  ἴβιδας   καὶ ἰχνεύμονας καθάπερ Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ
[58]   καὶ περὶ τὴν θάλατταν (τὰς  Νηρεΐδας.   Μάγοι δὲ ἤδη ἀσεβείας τῆς
[13]   εἴτε Φρὺξ ἐκεῖνος  Μίδας,   παρὰ τοῦ Ὀδρύσου μαθών,
[26]   Ἐντεῦθεν τὰς Ἐρινύας καὶ τὰς  Εὐμενίδας   Παλαμναίους τε καὶ Προστροπαίους, ἔτι
[31]   τεμε νίζουσιν αὐταῖς, Μυσὰς οὔσας  θεραπαινίδας   ταύτας ἐώνηται (Μεγακλὼ θυγάτηρ
[31]   δ' οὐκ ἔμελλε; Καὶ Μυσὰς  θεραπαινίδας   ταύτας τοσαύτας τὸν ἀριθμὸν ὠνεῖται
[87]   φησίν, ἀπὸ βρέφους ἱερὰ γράμματα  οἶδας,   τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς
[115]   πεπιστευκότες τὰ περίαπτα καὶ τὰς  ἐπαοιδὰς   ὡς σωτηρίους δῆθεν ἀποδέχονται, ὑμεῖς
[56]   τοῖς ἀψύχοις τὰς τῆς ψυχῆς  ἐλπίδας.   ~Ἰτέον οὖν ὡς ἔνι μάλιστα
[42]   Διονύσῳ τὴν (ὁμοίαν προσάγειν θυσίαν  Δωσίδας   λέγει· Φωκαεῖς δέ (οὐδὲ γὰρ
[53]   ἀγάλματα, οὐ μᾶλλον τὰς  ψηφῖδας   τὰς παρὰ τοῖς αἰγιαλοῖς (σεσωρευμένας
[42]   καὶ ἔθνη, οἱονεὶ λοιμοὶ ἐπισκήψαντες,  (σπονδὰς   ἀπῄτησαν ἀνημέρους. Ἀριστομένης γοῦν
[102]   κῆρα οὐδὲ (εἱμαρμένην οὐδὲ μοίρας  θεὰς   ἐνδίκως ἐρεῖτε. Εἰ δὲ ἔρις
[54]   τῇ παλαιᾷ παρθένῳ τὰ τῆς  νέας   ἐπιδεικνὺς ἑταίρας σχήματα. ~Οὐ νέμεσις
[88]   ζωήν, ἀγαπῶν ἡμέρας ἰδεῖν ἀγα  θάς"   Ἡμεῖς ἐσμεν, φήσομεν, οἱ τἀγαθοῦ
[15]   τῆς Δηοῦς, τιμωρίαν ψευδῆ τῆς  βιαίας   συμπλοκῆς ἐκτιννύων, ὡς ἑαυτὸν δῆθεν
[80]   κύριος, καὶ ἀπολεῖσθε ἐξ ὁδοῦ  δικαίας,   ὅταν ἐκκαυθῇ ἐν τάχει
[31]   καὶ κιθαρίζειν τὰς πράξεις τὰς  παλαιὰς   ἐμμελῶς. Αἳ δὲ συνεχῶς κιθαρίζουσαι
[103]   πρὸς ὑμᾶς ἀποφθέγξωμαι, γυναικὸς τῆς  Ἑβραίας   δίκην (Λὼτ ἐκάλουν αὐτὴν οἱ
[101]   θάνατον καταναλίσκετε, τοῦτο μόνον τῆς  ματαίας   ὑμῶν ἐλπίδος εὑρόμενοι τὸ πέρας,
[74]   τε χαροπὸν οἶδμα καὶ ἀνέμων  βίας·   θνητοὶ δὲ πολλοὶ καρδίᾳ πλανώμενοι
[75]   θεοῦ· ἀλλ' ἔστι τόλμης καὶ  βίας   ταῦτ' ὄργανα εὑρημέν' ἀνθρώποισιν. ~Καὶ
[117]   φησίν, ἰδοὺ πάρειμι. ~Ὢ τῆς  ἁγίας   καὶ μακαρίας ταύτης δυνάμεως, δι'
[14]   ἐν ταῖς τελεταῖς ταύτης τῆς  πελαγίας   ἡδονῆς τεκμήριον τῆς γονῆς ἁλῶν
[32]   καὶ τὰς παραδόξους τῆς ἀκρασίας  μυθολογίας   καὶ τραύματα αὐτῶν καὶ δεσμὰ
[67]   διὰ τῆς πολυθρυ λήτου ταύτης  ἀστρολογίας,   οὐκ ἀστρονομίας, μετεωρολο γοῦσα καὶ
[53]   οὖν ἐκλήσομαί τι τῆσδε τῆς  κακουργίας,   πλεονεξίας ἔργα, οὐχὶ δὲ ἀδρανείας
[82]   λόγου ἀκροώμενος τοῦ θείου οὐ  δέδιας;   Οὐκ ἀγωνιᾷς; Οὐχὶ ἅμα τε
[2]   καὶ τῶν δραμάτων οἱ ὑποκριταὶ  θυμηδίας   θεάματα. Ἀλλὰ γὰρ τὰ μὲν
[53]   ὕλης καταφρονεῖν; μὲν Ἀθηναῖος  Φειδίας   ἐπὶ τῷ δακτύλῳ τοῦ Διὸς
[47]   ἀγάλματα Διὸς καὶ Ἀπόλλωνος εἰ>  Φειδίας   πάλιν ἐκεῖνα τὰ ἀγάλματα καθάπερ
[98]   δημιουργοί τε καὶ προσκυνηταί. ~Ὁ  Φειδίας   ὑμῶν καὶ Πολύκλειτος ἡκόντων
[53]   τὸ τῆς Ἀφροδίτης ἄγαλμα τῆς  Κνιδίας   κατασκευάζων τῷ Κρατίνης τῆς ἐρωμένης
[83]   αὐτοῖς, διὰ τὴν πώρωσιν τῆς  καρδίας   αὐτῶν· οἵτινες ἑαυτοὺς παρέδωκαν ἀπηλγηκότες
[106]   τοὺς οὐρανούς. Μόνον ἐξ ὅλης  καρδίας   μετανοήσωμεν, ὡς ὅλῃ καρδίᾳ (δυνηθῆναι
[106]   ἐκχέετε ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς  καρδίας   ὑμῶν. Πρὸς τοὺς κενοὺς τῆς
[84]   αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τοῦ  καρδίας   ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ
[41]   ὑμῖν πενία πρὸς τὰς τῆς  ἀσεβείας   συνθέσεις. ~(Φέρε δὴ οὖν καὶ
[58]   (τὰς Νηρεΐδας. Μάγοι δὲ ἤδη  ἀσεβείας   τῆς σφῶν αὐτῶν ὑπηρέτας δαίμονας
[91]   τοὺς θεούς, ἐλέου μᾶλλον  θεοσεβείας   ἄξια πεπονθότες. Καὶ ταῦτα ὁρῶντες
[3]   τὸν πρᾶον καὶ φιλάνθρωπον τῆς  θεοσεβείας   μετάγων ἡμᾶς ζυγὸν αὖθις εἰς
[4]   εἰς τὴν ἀλήθειαν λελιθωμένων ἤγειρεν  θεοσεβείας   σπέρμα ἀρετῆς αἰσθόμενον (ἐκ λίθων
[19]   διετριβέτην, φυγάδε ὄντε, τὴν πολυτίμητον  εὐσεβείας   διδασκαλίαν αἰδοῖα καὶ κίστην θρῃσκεύειν
[34]   ὅσον διὰ τὴν ἐπονείδιστον τῆς  ἀσελγείας   ἱεροφαντίαν. ~Εἰκότως ἄρα οἱ τοιοίδε
[33]   κόμη καταισχύνεται. (Εἰς ὅσον διελήλακεν  ἀσελγείας   Ζεὺς ἐκεῖνος μετ'
[48]   τοὔνομα αἰνίττεται τὴν κοινωνίαν τῆς  κηδείας   καὶ τὴν ἐκ τῆς ταφῆς
[48]   τῆς Ὀσίριδος καὶ τοῦ Ἄπιος  κηδείας   ὑπολελειμμένῳ φαρμάκῳ φυράσας τὰ πάντα
[26]   Ἐπιμενίδης παλαιὸς (Ὕβρεως καὶ  Ἀναιδείας   Ἀθήνησιν ἀναστήσας βωμούς· οἳδὲ ἐξ
[82]   μηκέτι, φησίν, υἱέ μου, ὀλιγώρει  παιδείας   κυρίου, μηδ' ἐκλύου ὑπ' αὐτοῦ
[80]   ψαλμῳδὸν ἐκεῖνον τὸν Δαβίδ· Δράξασθε  παιδείας,   μή ποτε ὀργισθῇ κύριος, καὶ
[107]   δὲ ποῦ; Ταύτας, οἶμαι, τὰς  θείας   γραφὰς ἐναποσφραγισαμένους χρὴ τῇ ψυχῇ
[9]   τῆς ἐρήμου γεωργός, τῆς  θείας   ἐμπλήσας δυνάμεως καὶ τὴν στεῖραν
[26]   οὗτοι τρόποι) ἀπὸ τῆς  θείας   εὐεργεσίας τῆς εἰς τοὺς ἀνθρώπους
[25]   τὸν ἄθεον τρόπον τὸν τῆς  θείας   καὶ γονίμου δυνάμεως ἐστερημένον, διὰ
[110]   ὀλίγῳ χρόνῳ τοσοῦτον ἔργον ἄνευ  θείας   κομιδῆς ἐξήνυσεν κύριος, ὄψει
[104]   οὐρανίου προσόψεως, δὲ τῆς  θείας   μαθήσεως ἐστέρηται. ~Ὑμεῖς δὲ πρὸς
[87]   τοὺς Μακεδόνας ἑρμηνεὺς γίνεται τῆς  θείας   φωνῆς, κύριος ἤγγικεν" λέγων,
[61]   Διὸς ἀκολασίᾳ. ~Ταῦτα ὑμῶν τῆς  ἡδυπαθείας   τὰ ἀρχέτυπα, αὗται τῆς ὕβρεως
[68]   γε, Πλάτων, ἐπαφᾶσαι τῆς  ἀληθείας·   ἀλλὰ μὴ ἀποκάμῃς· ξύν μοι
[119]   ὡς Κιθαιρὼν ὑποκείμενον, ἀλλὰ τοῖς  ἀληθείας   ἀνακείμενον δράμασιν, ὄρος νηφάλιον, ἁγναῖς
[98]   εἰκόνος εἰκών, πολύ τι τῆς  ἀληθείας   ἀπᾴδων, ἔργον ἐστὶ κωφὸν (χειρῶν
[96]   τὰ πάτρια ὑμᾶς ἔτι τῆς  ἀληθείας   ἀπασχολεῖ ἔθη προκατηχημένους, ἀκούοιτ' ἂν
[118]   μυθικάς· ἄγχει τὸν ἄνθρωπον, τῆς  ἀληθείας   ἀποτρέπει, ἀπάγει τῆς ζωῆς, παγίς
[109]   τρισὶ τοῖς πᾶσι συμπληρουμένης τῆς  ἀληθείας,   βουλῇ καὶ πράξει καὶ λόγῳ
[2]   θέλγεσθαι μουσικῇ τὰ ζῷα ὑπολαμβάνοντες;  Ἀληθείας   δὲ ὑμῖν τὸ πρόσωπον τὸ
[71]   ἂν καὶ αὐτὸς περὶ τῆς  ἀληθείας   ἐγεγράφει τι μαρτυρῶν ὡς Σωκράτης,
[107]   ἐν τὰ λόγια τῆς  ἀληθείας   ἐγκεχάρακται. Ποῦ γὰρ ἀλλαχόθι
[12]   σκηνῆς τοῦ βίου τοῖς τῆς  ἀληθείας   ἐγκυκλήσω θεαταῖς. (Διόνυσον μαινόλην ὀργιάζουσι
[74]   τῶν εἰδώλων τὴν θεολογίαν, παλινῳδίαν  ἀληθείας   εἰσάγει, τὸν ἱερὸν ὄντως ὀψέ
[77]   διασκεδάννυται, τῇ δὲ χρήσει τῆς  ἀληθείας   ἐκβιαζόμενον φυγαδεύεται. ~Ἱερεμίας δὲ
[106]   πτέρναν καὶ τὴν ὁδὸν τῆς  ἀληθείας"   ἐμποδίζοντες· (φρόνιμοι γένεσθε καὶ ἀβλαβεῖς·
[75]   τῶν χωρὶς τοῦ λόγου τῆς  ἀληθείας   ἐνεργούντων τι καὶ φθεγγο
[71]   ἐπίπνοιαν (αὐτοῦ, εἴ που τῆς  ἀληθείας   ἐπιδράξαιντο. Ἀντισθένης μὲν γὰρ οὐ
[98]   τὰ ἀγάλματα ἀνδρείκελα, πόρρω τῆς  ἀληθείας   ἐπίκαιρον ἐκμαγεῖον, καταφαίνεται. ~Οὐδὲν οὖν
[74]   λαβόντες Ἕλληνες ὀλίγα ἄττα τῆς  ἀληθείας   ἐφθέγξαντο, προσμαρτυροῦσι μὲν τὴν δύναμιν
[103]   (στερόμενον τῆς οἰκειότητος στέρεται τῆς  ἀληθείας.   γὰρ οὐχ Νιόβη
[27]   τε καὶ ἐπιβλαβεῖς παρεκβάσεις τῆς  ἀληθείας,   καθέλκουσαι οὐρανόθεν τὸν ἄνθρωπον καὶ
[86]   Ἰθακήσιος γέρων οὐ τῆς  ἀληθείας   καὶ τῆς ἐν οὐρανῷ πατρί
[12]   εὖ μάλα ἀνὰ τὸν τῆς  ἀληθείας   λόγον τὴν γοητείαν τὴν ἐγκεκρυμμένην
[117]   ἐστιν οὗτος; Μάθε συντόμως· λόγος  ἀληθείας,   λόγος ἀφθαρσίας, ἀναγεννῶν τὸν
[95]   στόμα κυρίου ἐλάλησεν ταῦτα" νόμος  ἀληθείας   λόγος κυρίου· βούλεσθε ὑμῖν ἀγαθὸς
[121]   πόθος, ὅσος αὐτοῦ (τοῦ τῆς  ἀληθείας   λόγου. Οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τῷ
[25]   Οὐχ ὁρᾷς τὸν ἱεροφάντην τῆς  ἀληθείας   Μωσέα προστάττοντα θλαδίαν καὶ ἀποκεκομμένον
[114]   καὶ καταψεκάζει τὴν δρόσον τῆς  ἀληθείας.   (Οὗτος τὴν δύσιν εἰς ἀνατολὴν
[122]   μεμηνέναι. Ἐχομένους δὲ ἀπρὶξ τῆς  ἀληθείας   παντὶ σθένει ἕπεσθαι χρὴ τῷ
[85]   πάντας ἀνθρώπους εἰς ἐπίγνωσιν τῆς  ἀληθείας"   παρακαλεῖ, τὸν παράκλητον ἀποστέλλων.
[117]   Τοιγάρτοι μόνη αὕτη τῆς  ἀληθείας   προτροπὴ τοῖς πιστοτάτοις ἀπείκασται τῶν
[93]   ἀστεῖα καὶ συνίπταται τῷ τῆς  ἀληθείας   πτερῷ. ~Ταύτην ἡμῖν τὴν κληρονομίαν
[96]   οὖν περιφανῶς ἐν τῷ τῆς  ἀληθείας   σταδίῳ γνησίως ἀγωνιζώμεθα, βραβεύοντος μὲν
[92]   Τίς γάρ, πρὸς τῆς  ἀληθείας,   σωφρονῶν γε τἀγαθὸν καταλείπων κακίᾳ
[114]   οὖν, ἀφέλωμεν τὴν λήθην τῆς  ἀληθείας·   τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸ σκότος
[69]   πάντων; Θεὸς τῆς τῶν ὄντων  ἀληθείας   τὸ μέτρον. Ὥσπερ οὖν τῷ
[10]   τοῦ Χριστοῦ καρπόν, ἵνα τῆς  ἀληθείας   τὸ φῶς, λόγος, τῶν
[4]   ἡμῖν προφητικὴ παρίτω φωνή, συνῳδὸς  ἀληθείας,   τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ καὶ ἀνοίᾳ
[67]   (Τί γάρ, πρὸς τῆς  ἀληθείας,   τοὺς σοὶ πεπιστευκότας δεικνύεις ῥύσει
[103]   (δοῦντες τὸν βίον διὰ τῆς  συνηθείας.   γῆ δὲ τοῦ κυρίου,
[109]   ἑκὼν ὑπερβήσῃ τὸν λῆρον τῆς  συνηθείας,   καθάπερ καὶ οἱ παῖδες τὰ
[99]   μεμολυσμένοι, περιρράνατε αὑτοὺς ἀπὸ τῆς  συνηθείας   ταῖς ἀληθιναῖς σταγόσιν· καθαροὺς εἰς
[8]   ἐνεργοῦντος ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς  ἀπειθείας"   καὶ τῷ σωτῆρι τῷ κυρίῳ
[25]   δὲ ἡμαρτημέναι καὶ παρηγμέναι τῆς  εὐθείας,   ὀλέθριαι ὡς ἀληθῶς, τὸ οὐράνιον
[85]   τὰς κυριακὰς μὴ ἐγνωκόσιν, ἃς  εὐθείας   ποιεῖν καὶ εὐτρεπίζειν παρήγγειλεν Ἰωάννης,
[9]   φωνή; Εἰπὲ καὶ ἡμῖν.  (Εὐθείας   ποιεῖτε τὰς ὁδοὺς κυρίου" Πρόδρομος
[77]   ἐκτὸς καλλιφωνίας καὶ στωμυλίας καὶ  κολακείας   ὑπάρχουσαι ἀνιστῶσιν ἀγχόμενον ὑπὸ κακίας
[51]   ἀεικίζουσιν οἱ ἀγαλματο ποιοί, τῆς  οἰκείας   ἐξιστάντες φύσεως, ὑπὸ τῆς τέχνης
[39]   νῦν δὴ ἐμνήσθην, κατὰ τὰς  θρῃσκείας   τὰς σφῶν ἐσκέ δανται· σέβουσι
[57]   Ἕστηκεν ἵππος ἡσυχῇ,  πελειὰς   ἀτρεμής, ἀργὸν τὸ πτερόν,
[84]   σήμερον ὀνομάζηται. Μέχρι δὲ  συντελείας   καὶ σήμερον καὶ
[24]   Ἕλλησι γεγενη μένον καὶ τῆς  θηλείας   τοῖς ἄλλοις Σκυθῶν διδάσκαλον (νόσου.
[117]   ἄμφω τῷ Χριστοῦ γνωρίμῳ, καὶ  βασιλείας   ἄξιον φανῆναι καὶ βασιλείας κατηξιῶσθαι.
[117]   καὶ βασιλείας ἄξιον φανῆναι καὶ  βασιλείας   κατηξιῶσθαι. ~Φύγωμεν οὖν τὴν συνήθειαν,
[82]   τότε κληρονομῆσαι καταξιωθήσεται, τότε τῆς  βασιλείας   τῆς πατρῴας κοινωνήσει τῷ γνησίῳ,
[107]   οἰκετῶν δεσπόται οἱ τῆς ἐσχάτης  δουλείας   λελυτρωμένοι. ~Ὢ μακαριώτερα τῆς ἐν
[99]   ὑπὸ κενῆς δόξης συνήθεια  δουλείας   μὲν (γεύσασα ὑμᾶς καὶ ἀλόγου
[32]   δεσμὰ καὶ γέλωτας καὶ μάχας  δουλείας   τε ἔτι καὶ συμπόσια συμπλοκάς
[94]   Ἀργυρίῳ μὲν ὠνήσεται νόθος,  ἀπωλείας   ἐστὶ παιδίον, ὃς μαμωνᾷ δουλεύειν"
[41]   ὑμᾶς περιπαθεῖς, τῆς δὲ ὑμεδαπῆς  ἀπωλείας   ἐχόμενοι, κολάκων δίκην ἐγχρίμπτονται τῷ
[114]   ζωὴν ἀνασταυρώσει, ἐξαρπάσας δὲ τῆς  ἀπωλείας   τὸν ἄνθρωπον προσεκρέμασεν αἰθέρι, μεταφυτεύων
[89]   ἐπὶ δὲ τοὺς κρημνοὺς τῆς  ἀπωλείας   ὑπὸ τῆς ἀνοίας φερόμενοι ἐναγῆ
[53]   κακουργίας, πλεονεξίας ἔργα, οὐχὶ δὲ  ἀδρανείας   τῶν εἰδώλων ἔλεγχον νομίζων. Ἀλλ'
[33]   ἵνα καὶ ἄνδρες γενήσονται εἰκόνα  πορνείας   ἐναργῆ τοὺς θεοὺς (παραλαμβάνοντες. Ἀλλ'
[36]   αἵματος ἰχὼρ νοεῖται. Ἀνάγκη τοίνυν  θεραπείας   καὶ (τροφὰς παρεισάγειν αὐτοῖς, ὧν
[121]   ἀμαθίας καὶ ῥᾳθυμίας καὶ εἰδω  λολατρείας   ὕβρεις περιφανεῖς καὶ τὴν ἐσχάτην
[80]   τοῦ παραπτώματος ἀνάστασις· ὅθεν ἀποτρέπων  εἰδωλολατρείας   ἁπάσης θεσπέσιος παγκάλως ἀνακέκραγε
[95]   ἀντὶ τοῦ πονηροῦ, καὶ σοφίαν  εἰδωλολατρείας   προκρίνομεν, καὶ ζωὴν ἀντικαταλλασσόμενοι θανάτου;
[52]   μὴ σέβειν, αὐτῆς ἡττώμενοι τῆς  χρείας   ἀπόλλυνται ὑπὸ δεισιδαιμονίας· καταφρονοῦντες δ'
[19]   ἐπὶ χαλκῆς ἀσπίδος ὑπὸ τὰς  ὑπωρείας   τοῦ Ὀλύμπου (καὶ ταῦτ' ἔστι
[11]   πολυπραγμονεῖτε μηδὲ βαρά θρων στόματα  τερατείας   ἔμπλεα λέβητα Θεσπρώτιον
[14]   ὄργια ἐξε λέγξω ἀπάτης καὶ  τερατείας   ἔμπλεα. Καὶ εἰ μεμύησθε, ἐπιγελάσεσθε
[10]   δικαιοσύνην δὲ ἀναδησάμενος καὶ τῆς  ἐγκρατείας   τὰ πέταλα περιθέμενος πολυπραγμόνει Χριστόν·
[11]   ἀκράτου κυβευτήρια· συνέμποροι τῆσδε τῆς  γοητείας   αἶγες αἱ ἐπὶ μαντικὴν ἠσκημέναι
[33]   καλοῦσιν. Μακρὸν δ' ἂν εἴη  μοιχείας   αὐτοῦ παντοδαπὰς καὶ (παίδων διηγεῖσθαι
[76]   Ἑλένη φησὶ μηκέτι σοῖσι πόδεσσιν  ὑποστρέψειας   Ὄλυμπον. (Ἐπὶ δὲ τοῦ Διονύσου
[25]   ἐνέθηκεν ὡς ξύλον" ~Ἀκρότητες ἄρα  ἀμαθίας   ἀθεότης καὶ δεισιδαιμονία, ὧν ἐκτὸς
[93]   ~Μετανοήσωμεν οὖν καὶ μεταστῶμεν ἐξ  ἀμαθίας   εἰς ἐπιστήμην, ἐξ ἀφροσύνης εἰς
[121]   ἐλαχίστου ποιούμεθα, ἀνοίας δὲ καὶ  ἀμαθίας   καὶ ῥᾳθυμίας καὶ εἰδω λολατρείας
[27]   τῶν θεῶν, συνωνυμίαις τισὶ τὰς  δοξοποιίας   διελέγχουσα. ~Αὐτίκα γοῦν εἰσὶν οἳ
[116]   λόγου βεβαμμέναις, εὐχαρίστοις ἀμειβόμενοι τὰς  εὐποιίας   εὐλογίαις καὶ τὸν θεὸν τῷ
[44]   ποθεν δεισιδαι μονία λαβοῦσα  κακίας   ἀνοήτου γέγονε πηγή· εἶτα δὲ
[61]   ἥττω τετιμήκατε, ἀρετῆς μὲν θεαταί,  κακίας   δὲ ἀγωνισταὶ γεγενημένοι. ~Ὄλβιοι" μόνοι
[90]   καὶ τῷ γε ἄρχοντι τῆς  κακίας   ἐπήρτηται κόλασις. Ἀπειλεῖ γοῦν αὐτῷ
[26]   προσηγόρευσαν. Ἄλλοι τὰς ἀμοιβὰς τῆς  κακίας   ἐπισκοπήσαντες θεοποιοῦσι τὰς ἀντιδόσεις προσκυνοῦντες
[13]   καὶ δεισιδαιμονίας ὀλεθρίου πατέρας, σπέρμα  κακίας   καὶ φθορᾶς ἐγκαταφυτεύσαντας τῷ βίῳ
[77]   κολακείας ὑπάρχουσαι ἀνιστῶσιν ἀγχόμενον ὑπὸ  κακίας   τὸν ἄνθρωπον, ὑπερείδουσαι τὸν ὄλισθον
[93]   ἐξ ἀκρασίας εἰς ἐγκράτειαν, ἐξ  ἀδικίας   εἰς δικαιοσύνην, ἐξ ἀθεότητος εἰς
[76]   νόμους ὑμᾶς βροτοῖς γράψαντας αὐτοὺς  ἀδικίας   ὀφλισκάνειν; Εἰ δ' οὐ γὰρ
[42]   μὲν τὰς ἐν σταδίοις ἐνόπλους  φιλονικίας,   νυνὶ δὲ τὰς ἐν πολέμοις
[75]   θεὸς μετὰ γραός, οὐδ' εἰς  οἰκίας   παρεισιὼν ἐπὶ τοῦ σανιδίου (μητραγύρτης·
[63]   Ἀλλ' μὲν ἀνθρωπεία τέχνη  οἰκίας   τε καὶ ναῦς καὶ πόλεις
[47]   μηδὲ τὰ ἐν Πατάροις τῆς  Λυκίας   ἀγάλματα Διὸς καὶ Ἀπόλλωνος εἰ>
[91]   ἀντέχεται τοῦ ἀνθρώπου, ὥσπερ ἐκ  καλιᾶς   ἐκπίπτοντος νεοττοῦ μήτηρ ὄρνις
[11]   καταλείψατε. Σεσίγη ται γοῦν  Κασταλίας   πηγὴ καὶ Κολοφῶνος ἄλλη πηγή,
[42]   σίων Συναγωγῇ ἐν Πέλλῃ τῆς  Θετταλίας   Ἀχαιὸν ἄνθρωπον (Πηλεῖ καὶ Χείρωνι
[84]   τὸν θεόν; Μεγάλη γὰρ τῆς  ἐπαγγελίας   αὐτοῦ χάρις, ἐὰν σήμερον
[23]   ξένοι" λέγων τῶν διαθηκῶν τῆς  ἐπαγγελίας,   ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι
[92]   φωτεινῆς ἀεροβατοῦντα νεφέλης, ὥσπερ (ὁ  Ἠλίας,   θεωροῦντα τὸν ὑετὸν σωτήριον; Οἱ
[9]   αὐτοῦ· τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν;  Ἠλίας   μὲν οὐκ ἐρεῖ, Χριστὸς δὲ
[100]   γεωργῶν, καὶ πλεῖθι τῆς  ναυτιλίας   ἐρῶν, ἀλλὰ τὸν οὐράνιον κυβερνήτην
[77]   καὶ τῆς ἐκτὸς καλλιφωνίας καὶ  στωμυλίας   καὶ κολακείας ὑπάρχουσαι ἀνιστῶσιν ἀγχόμενον
[51]   τῇ γεύσει· τὰ δὲ οὐδὲ  μιᾶς   (αἰσθήσεως μετέχει, τὰ ἀγάλματα. Πολλὰ
[56]   καὶ ἐκ γῆς; οὐχὶ δὲ  μιᾶς   μητρὸς (ἔκγονα, τῆς γῆς, τὰ
[46]   ἐκκεκομ μένον· καὶ τὸ τῆς  Σαμίας   Ἥρας, ὥς φησιν Ἀέθλιος, πρότερον
[80]   τῇ ἰσχύι αὐτοῦ, ὥς φησιν  Ἱερεμίας,   ἀνώρθωσεν τὴν οἰκουμένην ἐν τῇ
[78]   χρήσει τῆς ἀληθείας ἐκβιαζόμενον φυγαδεύεται.  ~Ἱερεμίας   δὲ προφήτης πάνσοφος,
[42]   δὲ τὰς ἐν πολέμοις ἀναρίθμους  φιλοτιμίας   ἀφορμὰς σφίσιν ἡδονῆς ποριζόμενοι, ὅπως
[27]   Ταύτῃ τοι ἡμεῖς οἱ τῆς  ἀνομίας   υἱοί ποτε διὰ τὴν φιλανθρωπίαν
[12]   ἱερομανίαν ἄγοντες καὶ τελίσκουσι τὰς  κρεονομίας   τῶν φόνων ἀνεστεμμένοι τοῖς ὄφεσιν,
[67]   πολυθρυ λήτου ταύτης ἀστρολογίας, οὐκ  ἀστρονομίας,   μετεωρολο γοῦσα καὶ ἀδολεσχοῦσα; Τὸν
[121]   ἀνοίας δὲ καὶ ἀμαθίας καὶ  ῥᾳθυμίας   καὶ εἰδω λολατρείας ὕβρεις περιφανεῖς
[117]   καὶ τὰς ἡδονὰς καὶ τὰς  ῥᾳθυμίας   ὥσπερ ἄνθος ἐφήμερον καταλίμπανε ἀνέμῳ
[44]   ἐν Ἀκαδημίᾳ χαριστήριον ἐπιτελοῦς γενομένης  ἐπιθυμίας·   καὶ τῆς νόσου τὴν ἀσέλγειαν
[7]   τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς  ἐπιθυμίας   σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς
[122]   αὐτήν γε ἔτι τὴν ἄγνοιαν  μανίας   εἶδος ὑπογράφοντες (οὐδὲν ἄλλο
[99]   καταφαίνεται. ~Οὐδὲν οὖν ἀλλ'  μανίας   ἔμπλεως βίος ἔδοξέ μοι
[89]   ἐστίν, ὑποδεῖξαι ὑμῖν ὡς ἀπὸ  μανίας   καὶ τοῦ τρισαθλίου τούτου ἔθους
[9]   ὡς ἐπιφανέντος τοῦ λόγου τοῦδε  εὐτεκνίας   ἡμᾶς καρπὸν (ἀπενέγκασθαι, ζωὴν ἀίδιον.
[96]   ὑμᾶς ἀγορεύουσι σύρφακές τινες ἀγοραῖοι,  δεισιδαιμονίας   ἄθεοι χορευταί, ἀνοίᾳ καὶ παρανοίᾳ
[7]   τοιούτοις τισὶν εἰδώλοις προσσφίγξας τῷ  δεισιδαιμονίας   ἀθλίῳ δεσμῷ, τοῦτο δὴ τὸ
[44]   Ὑμεῖς δὲ ἀλλὰ κἂν νῦν  δεισιδαιμονίας   ἐκλάθεσθε, τοὺς τάφους τιμᾶν αἰσχυνόμενοι.
[53]   Οἶδα ἐγὼ πῦρ ἐλεγκτικὸν καὶ  δεισιδαιμονίας   ἰατικόν· εἰ βούλει παύσασθαι τῆς
[52]   ἡττώμενοι τῆς χρείας ἀπόλλυνται ὑπὸ  δεισιδαιμονίας·   καταφρονοῦντες δ' ὅμως τῶν ἀγαλμάτων,
[13]   ἀρχεκάκους φήσαιμι μύθων ἀθέων καὶ  δεισιδαιμονίας   ὀλεθρίου πατέρας, σπέρμα κακίας καὶ
[2]   Δώριον, ἀλλὰ τῆς καινῆς  ἁρμονίας   τὸν ἀίδιον νόμον, τὸν φερώνυμον
[42]   τῶν ἀνθρώπων, πρὸς δὲ καὶ  ἀνθρωποκτονίας   ἀπολαύοντες· νυνὶ μὲν τὰς ἐν
[119]   αὐτῷ οὐχ αἱ Σεμέλης τῆς  κεραυνίας"   ἀδελφαί, αἱ μαινάδες, αἱ δύσαγνον
[82]   τοῦ θείου οὐ δέδιας; Οὐκ  ἀγωνιᾷς;   Οὐχὶ ἅμα τε εὐλαβῇ καὶ
[46]   ἦν οὐκ εἰργασμένον, καὶ τῆς  Κιθαιρωνίας   Ἥρας ἐν Θεσπείᾳ πρέμνον ἐκκεκομ
[77]   γυμναὶ κομμωτικῆς καὶ τῆς ἐκτὸς  καλλιφωνίας   καὶ στωμυλίας καὶ κολακείας ὑπάρχουσαι
[5]   τὴν διαφωνίαν εἰς τάξιν ἐνέτεινε  συμφωνίας,   ἵνα δὴ ὅλος κόσμος
[88]   δὲ ἐκ πολλῶν ἕνωσις ἐκ  πολυφωνίας   καὶ διασπορᾶς ἁρμονίαν λαβοῦσα θεϊκὴν
[53]   ἐκλήσομαί τι τῆσδε τῆς κακουργίας,  πλεονεξίας   ἔργα, οὐχὶ δὲ ἀδρανείας τῶν
[104]   παρὰ τὰς λοιπὰς τοῦ πονηροῦ  πλεονεξίας·   μὲν γὰρ αὐτῶν ἀφῄρηται
[83]   εἰς ἐργασίαν ἀκαθαρσίας πάσης καὶ  πλεονεξίας.   ~Τοιούτου μάρτυρος ἐλέγχοντος τὴν τῶν
[62]   τὰς Ἀπελλικάς, αἳ δὴ τῆς  θεοδοξίας   τὸ σχῆμα τῇ ὕλῃ περιτεθείκασιν;
[64]   πως καὶ φιλοσο φίαν αὐτὴν  κενοδοξίας   ἕνεκεν ἀνειδωλοποιοῦσαν τὴν ὕλην ἐφεύρωμεν,
[121]   πλείστου ἄξια περὶ ἐλαχίστου ποιούμεθα,  ἀνοίας   δὲ καὶ ἀμαθίας καὶ ῥᾳθυμίας
[89]   κρημνοὺς τῆς ἀπωλείας ὑπὸ τῆς  ἀνοίας   φερόμενοι ἐναγῆ τὸν ἅγιον ὑπολαμβάνετε
[53]   ἰατικόν· εἰ βούλει παύσασθαι τῆς  ἀνοίας,   φωταγωγήσει σε τὸ πῦρ. Τοῦτο
[51]   καὶ κατελεεῖν τοὺς πλανωμένους τῆς  ἀνοίας   ὡς δειλαίους· εἰ γὰρ καί
[42]   τούτους Πυθοκλῆς ἐν τρίτῳ Περὶ  ὁμονοίας   τῇ Ταυροπόλῳ Ἀρτέμιδι ἄνθρωπον ὁλοκαυτεῖν
[83]   υἱοὶ γενέσθαι ὑπερηφανήκασιν. τῆς  (ἀπονοίας   τῆς πολλῆς· τὸν κύριον ἐπαισχύνεσθε.
[19]   αἵματος σταγόνων βεβλαστηκέναι νομίζουσι τὰς  ῥοιάς.   (Καβείρους δὲ τοὺς Κορύβαντας καλοῦντες
[19]   ἀμέλει καὶ αἱ θεσμοφοριάζουσαι τῆς  ῥοιᾶς   τοὺς κόκκους παραφυλάττουσιν ἐσθίειν· τοὺς
[91]   γὰρ θεὸς ἐκ πολλῆς τῆς  φιλανθρωπίας   ἀντέχεται τοῦ ἀνθρώπου, ὥσπερ ἐκ
[8]   βάτου καὶ τῆς ἀκολουθούσης χάριτι  φιλανθρωπίας   (θεραπαίνης δίκην Ἑβραίοις νεφέλης. Τούτῳ
[123]   εἰ καὶ μακροτέρω προῆλθον ὑπὸ  φιλανθρωπίας   τι περ εἶχον ἐκ
[82]   αὐτοῦ ἐλεγχόμενος. (Ὢ τῆς ὑπερβαλλούσης  φιλανθρωπίας·   οὐδ' ὡς μαθηταῖς διδάσκαλος
[117]   πάρειμι. ~Ὢ τῆς ἁγίας καὶ  μακαρίας   ταύτης δυνάμεως, δι' ἧς ἀνθρώποις
[90]   Ἀπειλεῖ γοῦν αὐτῷ προφήτης  Ζαχαρίας   ἐπιτιμήσαι ἐν σοὶ ἐκλεξάμενος
[62]   ὑμεῖς μὲν ὅπως ποτὲ  ἀνδριὰς   ὅτι μάλιστα ὡραιότατος τεκταίνηται, προσκαρτερεῖτε,
[35]   Ἀπόλλων, καθάπερ ἀχρεῖος οἰκέτης, μηδὲ  ἐλευθερίας   δήπουθεν δυνηθεὶς τυχεῖν παρὰ τοῦ
[106]   ὑμῶν. Πρὸς τοὺς κενοὺς τῆς  πονηρίας   λέγει· ἐλεεῖ καὶ δικαιοσύνης πληροῖ·
[96]   ἥτ' ἄνδρας μέγα σίνεται, (παρατρέπουσα  σωτηρίας.   Ἀποδυσάμενοι δ' οὖν περιφανῶς ἐν
[108]   ὑμῖν τοῦ βίου ἀρχὴν ἀναλάβοι  σωτηρίας.   Γηράσατε πρὸς δεισιδαιμονίαν, νέοι ἀφίκεσθε
[6]   ἐπὶ μόνης τῆς ἀνθρώπων ἀγάλλεται  (σωτηρίας.   Ἔχεις οὖν τὴν ἐπαγγελίαν, ἔχεις
[42]   σωτηρίαν αἰτούμενοι παρὰ τῶν ἐπιβούλων  σωτηρίας.   Καλλιερεῖν γοῦν τοπάζοντες αὐτοῖς σφᾶς
[85]   ῥεῦμα τὸ μυθικόν, ἀπομετρήσαι, ἀντάξιον  σωτηρίας   μισθὸν ἀριθμήσει. ~Μὴ οὖν ἀποκάμητε·
[117]   αὐτὸν ἀναφέρων, τὸ κέντρον τῆς  σωτηρίας,   ἐξελαύνων τὴν φθοράν,
[77]   θεῖαι καὶ πολιτεῖαι σώφρονες σύντομοι  σωτηρίας   ὁδοί· γυμναὶ κομμωτικῆς καὶ τῆς
[116]   τοῖς ἀνθρώποις τὸ ὕψος τῆς  σωτηρίας,   ὅπως μετανοήσαντες σωθῶσιν
[93]   ἀλλ' ἐκεῖνος θησαυρὸς τῆς  σωτηρίας,   πρὸς ὅν γε ἐπείγεσθαι χρὴ
[107]   ὅρμον τε τὴν αὐτὴν ἀκύμονα  σωτηρίας   σοφίαν νομίζειν· (δι' ἣν ἀγαθοὶ
[109]   ὑμεῖς μὲν τὸ αὐστηρὸν τῆς  σωτηρίας   ὑπομένειν οὐ καρτερεῖτε, καθάπερ δὲ
[82]   φεύξεται ἀπὸ προσώπου κυρίου. ~(Καὶ  μυρίας   ἂν ἔχοιμί σοι γραφὰς παραφέρειν,
[32]   τὴν Χιόνην, τὰς ἄλλας τὰς  μυρίας·   ἐν αἷς δὴ καὶ τοσαύταις
[104]   στέρεσθαι τῆς παρὰ τοῦ θεοῦ  ἐπικουρίας.   Ὀμμάτων μὲν οὖν πήρωσις
[90]   τῶν ἐναντίων πονηροὶ τῆς καταλλήλου  τιμωρίας,   καὶ τῷ γε ἄρχοντι τῆς
[6]   ἡμῖν τῆς μαθήσεως ἐκ περιου  σίας   βασιλείαν οὐρανῶν ἐπαγγέλλεται, τοῦτο μόνον
[99]   μὲν (γεύσασα ὑμᾶς καὶ ἀλόγου  περιεργασίας·   νομίμων δὲ ἀνόμων καὶ ἀπατηλῶν
[61]   ἐλεγχόμεναι. Ἤδη δὲ ἀναφανδὸν τῆς  ἀκολασίας   ὅλης τὰ σχήματα ἀνάγραπτα πανδημεὶ
[86]   οἷα φυκία τινὰ ἐνάλοις πέτραις,  ἀθανασίας   ὀλιγωροῦσιν, καθάπερ Ἰθακήσιος γέρων
[106]   Καλόν ἐστι τὸ φάρμακον τῆς  ἀθανασίας·   στήσατέ ποτε τοὺς ὁλκοὺς τοὺς
[16]   τοῦ κόλπου τῶν τελουμένων, (ἔλεγχος  ἀκρασίας   Διός. Κυεῖ καὶ Φερέφαττα
[93]   ἐξ ἀφροσύνης εἰς φρόνησιν, ἐξ  ἀκρασίας   εἰς ἐγκράτειαν, ἐξ ἀδικίας εἰς
[61]   ταῖς γραφαῖς ἀπογυμνούμεναι, (ἀπὸ τῆς  ἀκρασίας   ἐλεγχόμεναι. Ἤδη δὲ ἀναφανδὸν τῆς
[32]   ἔρωτας καὶ τὰς παραδόξους τῆς  ἀκρασίας   μυθολογίας καὶ τραύματα αὐτῶν καὶ
[22]   δὲ τοῖς μυουμένοις πεῖρα τῆς  ἀκρασίας   νύξ ἐστι λαλουμένη, καὶ τὸ
[101]   πλάζομαι; (Οὐ βούλεσθε οὖν τὰς  φαντασίας   ταύτας κενὰς ἀπορρί ψαντες τῇ
[26]   τρόποι) ἀπὸ τῆς θείας  εὐεργεσίας   τῆς εἰς τοὺς ἀνθρώπους καταγινομένης
[50]   νεὼς προσαγορεύει, τὸν μὲν τῆς  Ἐφεσίας   Ἀρτέμιδος χάσμασι καὶ σεισμοῖς" καταποθήσεσθαι
[113]   τοῖς ἀδελφοῖς μου· ἐν μέσῳ  ἐκκλησίας   ὑμνήσω σε" Ὕμνησον καὶ διήγησαί
[83]   ἀπηλγηκότες τῇ ἀσελγείᾳ εἰς ἐργασίαν  ἀκαθαρσίας   πάσης καὶ πλεονεξίας. ~Τοιούτου μάρτυρος
[117]   Μάθε συντόμως· λόγος ἀληθείας, λόγος  ἀφθαρσίας,   ἀναγεννῶν τὸν ἄνθρωπον εἰς
[42]   καταθύουσιν Ἀρτέμιδι· ταύτας σου τὰς  θυσίας   Εὐριπίδης (ἐπὶ σκηνῆς τραγῳδεῖ. Μόνιμος
[44]   ἀνέστησαν αὐτοῖς, πρὸς δὲ καὶ  θυσίας   (παραστῆσαι πρῶτοι μεμύθευνται. Καὶ γὰρ
[74]   χρυσοτεύκτων ἐλεφαντίνων τύπους·  θυσίας   τε τούτοις καὶ κενὰς πανηγύρεις
[88]   πολλοὶ κατὰ τὴν τῆς μοναδικῆς  οὐσίας   ἕνωσιν σπεύσωμεν. Ἀγαθοεργούμενοι ἀναλόγως (ἑνότητα
[117]   ἄμεινον τῆς ἀρίστης τῶν ὄντων  οὐσίας   μιμητὴν ὁμοῦ καὶ θεραπευτὴν γενέσθαι·
[56]   ὕλη, καὶ τὸ πλούσιον τῆς  οὐσίας   πρὸς μὲν τὸ κέρδος ἀγώγιμον,
[56]   τάφοις ἐπικεχώκατε, (τῆς ἀληθῶς ὄντως  οὐσίας   συλήσαντες τὸ θεῖον. Τί δὴ
[15]   σύμβολα τῆς μυήσεως ταύτης ἐκ  περιουσίας   παρατε θέντα οἶδ' ὅτι κινήσει
[96]   ἐποπτεύσαντες πίστιν, φέρε ὑμῖν ἐκ  περιουσίας   τὴν περὶ τοῦ λόγου παραθήσομαι
[8]   πειθόμενοι παραγγελίᾳ τὸν ἄρχοντα τῆς  ἐξουσίας   τοῦ ἀέρος, τοῦ πνεύματος τοῦ
[61]   ὑμῶν τὰς εἰκόνας, στήλας ἀναισχυν  τίας   καθιερώσαντες οἴκοι, ἐπ' ἴσης ἐγγραφόμενοι
[22]   μόριον γυναικεῖον. τῆς ἐμφανοῦς  ἀναισχυντίας.   Πάλαι μὲν ἀνθρώποις σωφρονοῦσιν ἐπικάλυμμα
[21]   ἔπη, ἵν' ἔχῃς μάρτυρα τῆς  ἀναισχυντίας   τὸν μυσταγωγόν· ὣς εἰποῦσα πέπλους
[115]   δὴ ψυχῆς νόσοι, ἀποσπασθῆναι δὲ  ἁμαρτίας;   (Θάνατος γὰρ ἀίδιος ἁμαρτία.
[2]   ἐπίπλαστον εἶναι δοκεῖ καὶ τοῖς  ἀπιστίας   ὑποπέπτωκεν ὀφθαλμοῖς. Κιθαιρὼν δὲ ἄρα
[57]   ζωγραφίας μὲν γὰρ, δι' ὁμοιότητα  σκιαγραφίας   περιστερᾶς, προσέπτησαν πελειάδες καὶ ἵπποις
[57]   μὴν τοὺς κατὰ λόγον βεβιωκότας·  ζωγραφίας   μὲν γὰρ, δι' ὁμοιότητα σκιαγραφίας
[113]   οἱ πρεσβύτεροι, πολυχρόνιός ἐστι συμβουλή,  σοφίας   ἀίδιον μνηστευομένη ἔρωτα· ἐντολὴ δὲ
[80]   χειρὶ ὡς νοσσιάν. ~Τί σοι  σοφίας   ἀναγγέλλω μυστήρια καὶ ῥήσεις ἐκ
[109]   πολλὰ καὶ ἐπιτερπῆ φανταζόμενα ἀφέληται  σοφίας·   αὐτὸς ἑκὼν ὑπερβήσῃ τὸν λῆρον
[112]   ὄντως ἀληθῆ σοφίαν ἐπανῃρημένους, ἣν  φιλοσοφίας   ἄκροι μόνον ᾐνίξαντο, οἱ δὲ
[47]   ἀνδριάντα καὶ τὸ τῆς Μου  νυχίας   Ἀρτέμιδος ξόανον ἐν Σικυῶνι. ~Καὶ
[85]   κατὰ καρδίαν, ὁδούς τε τὰς  κυριακὰς   μὴ ἐγνωκόσιν, ἃς εὐθείας ποιεῖν
[118]   θάνατον ἐργάζεται· ἐὰν ἐθέλῃς μόνον,  νενίκηκας   τὴν ἀπώλειαν καὶ τῷ ξύλῳ
[39]   γένεσιν. Τί δὲ πάλιν Θετταλοί;  Μύρμηκας   ἱστοροῦνται σέβειν, ἐπεὶ τὸν Δία
[49]   γνωρίσω τὸ κάλλος, ὅτε καθαρὰν  τετήρηκας   τὴν εἰκόνα· τότε προσκυνήσω τὸ
[45]   Τί σοι καταλέγω τὰς Ὑπερβορέων  γυναῖκας;   Ὑπερόχη καὶ Λαοδίκη κέκλησθον, ἐν
[76]   ἔσται, τῷ λόγῳ δὲ χρήσομαι,  δίκας   βιαίων δώσετ' ἀνθρώποις γάμων, σὺ
[118]   Χαρύβδεως ἀπειλὴν Σειρῆνας  μυθικάς·   ἄγχει τὸν ἄνθρωπον, τῆς ἀληθείας
[62]   τέχνας τὰς χεῖρας τὰς  Ἀπελλικάς,   αἳ δὴ τῆς θεοδοξίας τὸ
[7]   ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς  κοσμικὰς   ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ
[39]   παρατιθέμενα; Οὐδὲ τοὺς σοὺς γνωρίζειν  ἔοικας   συγγραφεῖς, οὓς ἐγὼ μάρτυρας ἐπὶ
[77]   τῇ τάξει προδιηνυσμένων ἐπὶ τὰς  προφητικὰς   ἰέναι γραφάς· καὶ γὰρ οἱ
[31]   αὐτὰς ὑπὲρ τῆς μητρὸς ἀνέθηκε  χαλκᾶς   καὶ ἀνὰ πάντα ἐκέλευσε τιμᾶσθαι
[60]   κατακείμενοι παρ' αὐτὰς ἔτι τὰς  περιπλοκὰς   ἀφορῶσιν εἰς τὴν Ἀφροδίτην ἐκείνην
[32]   δουλείας τε ἔτι καὶ συμπόσια  συμπλοκάς   τ' αὖ καὶ δάκρυα καὶ
[36]   θεὸς ὡς ἄρα Λυκάων  Ἀρκὰς   ἑστιάτωρ αὐτοῦ τὸν παῖδα
[108]   οὐκ ἐπιθυμήσεις, ἐπιθυμίᾳ γὰρ μόνῃ  μεμοίχευκας.   ~Πόσῳ γοῦν ἄμεινον τοῖς ἀνθρώποις
[39]   τὴν συνήθειαν, Θηβαῖοι δὲ τὰς  γαλᾶς   διὰ τὴν Ἡρακλέους γένεσιν. Τί
[61]   τῶν θεῶν ὑμῶν τὰς εἰκόνας,  στήλας   ἀναισχυν τίας καθιερώσαντες οἴκοι, ἐπ'
[79]   Ἀλλὰ κἂν νῦν φυλάξασθε τὰς  ἀπειλάς·   ὀλολύξει γὰρ τὰ γλυπτὰ καὶ
[110]   διαδοθεὶς θᾶττον ἡλίου ἐξ αὐτῆς  ἀνατείλας   τῆς πατρικῆς βουλήσεως, ῥᾷστα ἡμῖν
[32]   τὴν Ἱπποθόην, τὴν Χιόνην, τὰς  ἄλλας   τὰς μυρίας· ἐν αἷς δὴ
[18]   τὴν καρδίαν τοῦ Διονύσου ὑφελομένη  Παλλὰς   ἐκ τοῦ πάλλειν τὴν καρδίαν
[112]   τὸ πᾶν ἤδη Ἀθῆναι καὶ  Ἑλλὰς   γέγονεν τῷ (λόγῳ. Οὐ γὰρ
[47]   πέμπτῳ μέρει τοῦ Κύκλου παρίστημι.  (Ἀπελλᾶς   δὲ ἐν τοῖς Δελφικοῖς δύο
[65]   καὶ ὕδωρ ὡς φιλόσοφοι. (Μετὰ  πολλὰς   μέντοι ὕστερον περιόδους ἐτῶν ἀνθρωποειδῆ
[99]   κηρῶν ὀλεθρίων καὶ εἰδώλων ἐπιστυγῶν  πολλὰς   τῶν δαιμόνων ἐπινοήσασα μορφάς, κηλῖδα
[58]   καὶ Πᾶνας, ἀνὰ δὲ τὰς  ὕλας   Νύμφας τὰς ὀρειάδας καὶ τὰς
[111]   γαστέρα ἕρπουσα, κακία γηΐνη, εἰς  ὕλας   στρεφομένη) παρήγετο ἐπιθυμίαις, παῖς
[10]   ἡμῖν ἀθρόας τῶν οὐρανῶν ἀναπετάσῃ  πύλας·   λογικαὶ γὰρ αἱ τοῦ λόγου
[56]   ἄλλο χρυσὸς ἄργυρος  ἀδάμας   σίδηρος χαλκὸς
[122]   ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες.  Ἡμᾶς   γάρ, ἡμᾶς εἰσπεποίηται καὶ ἡμῶν
[83]   μὲν γὰρ ἐκ δούλων υἱοὺς  ἡμᾶς   γενέσθαι βούλεται, οἳ δὲ καὶ
[9]   ἀεὶ προτρέπειν ἡμᾶς ἐπ' ἀρετήν,  ἡμᾶς   δὲ ἀναδύεσθαι τὴν ὠφέλειαν καὶ
[112]   Κρῆτα τοῦ Διὸς ὀαριστὴν ἀναγράφοντι,  ἡμᾶς   δὲ ἀπιστήσετε μαθητὰς θεοῦ γεγονότας,
[122]   υἱοὶ ὑψίστου πάντες. Ἡμᾶς γάρ,  ἡμᾶς   εἰσπεποίηται καὶ ἡμῶν ἐθέλει μόνων
[89]   γάλακτι, χρώμεθα, δήπουθεν συνείθισαν  ἡμᾶς   ἐκ γενετῆς αἱ τίτθαι; Τί
[109]   πάνσοφος Μωυσῆς, τρισὶ τοῖς καθ'  ἡμᾶς   ἐνδιαιτωμένη (μέρεσι, χερσὶ καὶ στόματι
[92]   εἰς τὸ φῶς, μὴ νόθους  ἡμᾶς   ἐξελέγξῃ κύριος ὥσπερ
[112]   ὡς ἡμᾶς οὐρανόθεν λόγος,  ἡμᾶς   ἐπ' ἀνθρωπίνην ἰέναι μὴ χρῆναι
[9]   τὸν μὲν θεὸν ἀεὶ προτρέπειν  ἡμᾶς   ἐπ' ἀρετήν, ἡμᾶς δὲ ἀναδύεσθαι
[80]   τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ. Ἀποπεσόντας γὰρ  ἡμᾶς   ἐπὶ τὰ εἴδωλα σοφία,
[89]   τοὺς ἡνιόχους ὑμῶν τοῦ βίου  ἡμᾶς   ἐπιποθοῦντες, ἐπὶ δὲ τοὺς κρημνοὺς
[3]   καὶ φιλάνθρωπον τῆς θεοσεβείας μετάγων  ἡμᾶς   ζυγὸν αὖθις εἰς οὐρανοὺς ἀνακαλεῖται
[7]   Χριστός, καὶ τοῦ εἶναι πάλαι  ἡμᾶς   (ἦν γὰρ ἐν θεῷ) καὶ
[7]   σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις ἐπεφάνη, παιδεύουσα  ἡμᾶς,   ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ
[23]   τοι καὶ ἀπόστολος διελέγχει  ἡμᾶς   Καὶ ἦτε ξένοι" λέγων τῶν
[109]   τῆς ἡδονῆς προτιμῶντες, ἰᾶται δὲ  ἡμᾶς   καὶ ὑγιάζει τὰ πικρὰ τραχύνοντα
[9]   ἐπιφανέντος τοῦ λόγου τοῦδε εὐτεκνίας  ἡμᾶς   καρπὸν (ἀπενέγκασθαι, ζωὴν ἀίδιον. Ἄμφω
[103]   πλασμάτων, πρόνοια δέ τις περὶ  ἡμᾶς   καταφαίνεται δυνάμεως θεϊκῆς, λείπεται οὐδὲν
[116]   ἐστι ῥῆμα θεοῦ" ἀκονήσωμεν. Οὕτως  ἡμᾶς   ἀπόστολος εἰρηνικῶς ἐκτάττει· (ταῦτα
[81]   ἐπ' αὐτῷ. ~Ἤδη δὲ ὑπεροικτείρων  ἡμᾶς   κύριος τὸ σωτήριον ἐνδίδωσι
[27]   πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ, ἣν ἠγάπησεν  ἡμᾶς,   ὄντας ἤδη νεκροὺς τοῖς παραπτώμασιν
[4]   κατὰ τὸ αὐτοῦ ἔλεος ἔσωσεν  ἡμᾶς"   Ὅρα τὸ ᾆσμα τὸ καινὸν
[112]   δοκεῖ, ἐπεὶ αὐτὸς ἧκεν ὡς  ἡμᾶς   οὐρανόθεν λόγος, ἡμᾶς ἐπ'
[9]   τὸν ἄνδρα. Ἡμῖν εὐηγγελίζετο ἄγγελος,  ἡμᾶς   προὔτρεπεν Ἰωάννης (νοῆσαι τὸν γεωργόν,
[77]   φωνῇ πολλὰ θεραπεύουσαι, ἀποτρέπουσαι μὲν  ἡμᾶς   τῆς ἐπιζημίου ἀπάτης, προτρέπουσαι δὲ
[7]   οὐ νῦν γε πρῶτον ᾤκτειρεν  ἡμᾶς   τῆς πλάνης, ἀλλ' ἄνωθεν ἀρχῆθεν,
[122]   ὥσπερ ἔστι, πρὸς δὲ καὶ  ἡμᾶς   τὸ κάλλιστον τῶν κτημάτων μεμαθηκότας
[98]   ἀριστοτέχνας πατήρ, τοιοῦτον ἄγαλμα ἔμψυχον  ἡμᾶς   τὸν ἄνθρωπον ἔπλασεν· δὲ
[121]   θαρρῶμεν αὐτῷ καὶ μή ποτε  ἡμᾶς   τοσοῦτος ἀργύρου καὶ χρυσοῦ, μὴ
[113]   Γλυκὺς" λόγος φωτίσας  ἡμᾶς   ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον τίμιον·
[40]   Ζεύς. Ἀλλ' οὐκ ἀποδρᾶναι  ἡμᾶς   φυλάττουσιν, Ἀσκραῖε, μὴ ἁμαρτάνειν δὲ
[54]   ἑαυτούς, ὑπὸ δόξης πεφυσημένοι, ἐπιψηφιζόμενοι  τιμὰς   ἑαυτοῖς ὑπερόγκους; Νῦν μὲν τὸν
[103]   τὸ πλήρωμα αὐτῆς" εἶτα τί  τολμᾷς   ἐν τοῖς τοῦ κυρίου τρυφῶν
[53]   αὖ καὶ οἱ λιθοξόοι τοὺς  Ἑρμᾶς   Ἀθήνησι πρὸς Ἀλκιβιάδην ἀπείκαζον. Ὑπλείπεται
[29]   πολλοὺς εἴποιμι Ἀσκληπιοὺς τοὺς  Ἑρμᾶς   τοὺς ἀριθμουμένους τοὺς Ἡφαίστους
[77]   τὰς εἰς τὴν θεοσέβειαν ἡμῖν  ἀφορμὰς   ἐναργέστατα προτείνοντες θεμελιοῦσι τὴν ἀλήθειαν·
[42]   τὰς ἐν πολέμοις ἀναρίθμους φιλοτιμίας  ἀφορμὰς   σφίσιν ἡδονῆς ποριζόμενοι, ὅπως ὅτι
[96]   φροντίζετε μηδὲ {εἰ} ὀλίγον, τί  ὑμᾶς   ἀγορεύουσι σύρφακές τινες ἀγοραῖοι, δεισιδαιμονίας
[32]   πᾶσιν ἡκέτω, πατὴρ" καθ'  ὑμᾶς   ἀνδρῶν τε θεῶν τε" τοσοῦτος
[103]   μᾶλλον δὲ ἵνα μυστικώτερον πρὸς  ὑμᾶς   ἀποφθέγξωμαι, γυναικὸς τῆς Ἑβραίας δίκην
[120]   κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω  ὑμᾶς·   ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ'
[92]   τὴν μετάνοιαν ἀπαιτεῖ. Ἐρέσθαι δὲ  ὑμᾶς   βούλομαι, εἰ οὐκ ἄτοπον ὑμῖν
[76]   πῶς οὖν δίκαιον τοὺς νόμους  ὑμᾶς   βροτοῖς γράψαντας αὐτοὺς ἀδικίας ὀφλισκάνειν;
[57]   δαίμονος καὶ λίθου ἄνθρωπος σωφρονῶν.  Ὑμᾶς   δὲ ἄλλῃ γοητείᾳ ἀπατᾷ
[45]   πᾶς ἂν ἀρκέσῃ χρόνος·  ὑμᾶς   δὲ εἰ μὴ ὑπεισέρχεταί τις
[88]   ἀκούσατέ μου, φόβον κυρίου διδάξω  ὑμᾶς.   Εἶτα ὡς ἤδη πεπιστευκόσι συντόμως
[96]   δέ, οὐ γὰρ τὰ πάτρια  ὑμᾶς   ἔτι τῆς ἀληθείας ἀπασχολεῖ ἔθη
[99]   συνήθεια δουλείας μὲν (γεύσασα  ὑμᾶς   καὶ ἀλόγου περιεργασίας· νομίμων δὲ
[120]   ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ'  ὑμᾶς   καὶ μάθετε ἀπ' ἐμοῦ, ὅτι
[95]   ὑπακούσητέ μου μηδὲ θελήσητε, μάχαιρα  ὑμᾶς   καὶ πῦρ κατέδεται, παρακοῆς
[41]   οὗτοι, οὐκ εὐνοίᾳ τῇ πρὸς  ὑμᾶς   περιπαθεῖς, τῆς δὲ ὑμεδαπῆς ἀπωλείας
[83]   μαρτύρομαι ἐν κυρίῳ, φησίν, μηκέτι  ὑμᾶς   περιπατεῖν, καθὼς καὶ τὰ ἔθνη
[120]   οὐ πᾶσαι δὲ ἐμφερεῖς· διορθώσασθαι  ὑμᾶς   πρὸς τὸ ἀρχέτυπον βούλομαι, ἵνα
[101]   οἰκτεῖραι, ἀλλ' οὐδὲ τοῖς κατελεῶσιν  ὑμᾶς   τῆς πλάνης ἐπιτήδειοι πείθεσθαι γίνεσθε,
[96]   ἔχει· καὶ δὴ μή τις  ὑμᾶς   τοῦδε τοῦ ὀνόματος αἰσχύνη προκαταλαμβανέτω,
[92]   οὐκ ἄτοπον ὑμῖν δοκεῖ πλάσμα  ὑμᾶς   τοὺς ἀνθρώπους ἐπιγεγονότας τοῦ θεοῦ
[120]   μοι (καὶ ὅμοιοι γένησθε. Χρίσω  ὑμᾶς   τῷ πίστεως ἀλείμματι, δι' οὗ
[95]   εἰ δυνατόν, ἐνδείξομαι. Ἐχρῆν μὲν  ὑμᾶς,   ἄνθρωποι, αὐτοῦ πέρι ἐννοουμένους
[48]   σμαράγδου τε, (ἀλλὰ καὶ τοπαζίου.  Λεάνας   οὖν τὰ πάντα καὶ ἀναμίξας
[58]   κατ' ἀγροὺς μὲν Σατύρους καὶ  Πᾶνας,   ἀνὰ δὲ τὰς ὕλας Νύμφας
[18]   ὑμῶν οἱ θεοί) κεραυνῷ τοὺς  Τιτᾶνας   αἰκίζεται καὶ τὰ μέλη τοῦ
[70]   γὰρ αἴρουσι πρὸς οὐρανὸν ὠλένας  ἁγνάς,   ὄρθριοι ἐξ εὐνῆς, ἀεὶ χρόα
[101]   βούλεσθε οὖν τὰς φαντασίας ταύτας  κενὰς   ἀπορρί ψαντες τῇ συνηθείᾳ αὐτῇ
[74]   τύπους· θυσίας τε τούτοις καὶ  κενὰς   πανηγύρεις νέμοντες, οὕτως εὐσεβεῖν νομίζομεν.
[97]   Θεόκριτος τὰς δόξας τὰς  κενὰς   τῶν ἀνθρώπων ἃς εἶχον περὶ
[70]   ἀλλὰ γὰρ αἴρουσι πρὸς οὐρανὸν  ὠλένας   ἁγνάς, ὄρθριοι ἐξ εὐνῆς, ἀεὶ
[87]   καὶ συλλαβῶν τῶν ἱερῶν τὰς  συγκειμένας   γραφάς, τὰ συντάγματα, αὐτὸς
[53]   ψηφῖδας τὰς παρὰ τοῖς αἰγιαλοῖς  (σεσωρευμένας   τὰ κύματα. Οἶδα ἐγὼ πῦρ
[79]   φησίν· κύριος σείσει πόλεις  κατοικουμένας   καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψεται
[28]   γοῦν εἰσὶν οἳ τρεῖς τοὺς  Ζῆνας   ἀναγράφουσιν, τὸν μὲν Αἰθέρος ἐν
[45]   αἰσχυνόμενοι. ~Ἐν τῷ νεῲ τῆς  Ἀθηνᾶς   ἐν Λαρίσῃ ἐν τῇ ἀκροπόλει
[54]   ἀκρόπολιν ἀνῄει καὶ τῷ τῆς  Ἀθηνᾶς   ἐνεφυρᾶτο παστῷ, τῇ παλαιᾷ παρθένῳ
[28]   μὲν Ἀριστοτέλης πρῶτον Ἡφαίστου καὶ  Ἀθηνᾶς   (ἐνταῦθα δὴ οὐκέτι παρθένος
[54]   ὑπὸ Ἀθηναίων αὐτῷ τῆς  Ἀθηνᾶς   ηὐτρεπίζετο· δὲ τὴν μὲν
[112]   ἰέναι μὴ χρῆναι διδασκαλίαν ἔτι,  Ἀθήνας   καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα, πρὸς
[52]   οὔτε Ἐπιδαυρίου Ἀσκληπιοῦ οὐδὲ μὴν  Ἀθηνᾶς   Πολιάδος Σαράπιδος Αἰγυπτίου· παρ'
[28]   (πάλιν. Εἰσὶ δὲ οἳ πέντε  Ἀθηνᾶς   ὑποτίθενται, τὴν μὲν Ἡφαίστου, τὴν
[76]   γράφει ὅς ποτε μαινομένοιο Διωνύσοιο  τιθήνας   σεῦε κατ' ἠγάθεον Νυσήιον· αἳ
[0]   ~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΣΤΡΩΜΑΤΕΩΣ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ.   ~Ἀμφίων Θηβαῖος καὶ Ἀρίων
[81]   ἅγιος ἀπόστολος τοῦ κυρίου τοὺς  Ἕλληνας   αἰτιώμενος ἐξηγήσεταί σοι· ὅτι γνόντες
[29]   δ' ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα  μῆνας.   (Πολλὰ κἀγαθὰ Κᾶρες σχοῖεν, οἳ
[29]   δὲ Ὅμηρος δεδέσθαι φησὶν ἐπὶ  μῆνας   τρισκαίδεκα· τλῆ μὲν Ἄρης, ὅτε
[118]   πὴν Χαρύβδεως ἀπειλὴν  Σειρῆνας   μυθικάς· ἄγχει τὸν ἄνθρωπον, τῆς
[50]   μένεις ἐπὶ χεύματα Νείλου μούνη,  μαινὰς   ἄναυδος ἐπὶ ψαμάθοις Ἀχέροντος, εἶτα
[24]   (ὁ Θεόδωρος ὄνομα αὐτῷ) καί  τινας   ἄλλους συχνούς, σωφρόνως βεβιω κότας
[91]   τῶν εἰδώλων τὰ τεμένη τάφους  τινὰς   δεσμωτήρια· οὗτοί μοι δοκοῦσι
[4]   πεπιστευκότων ἐθνῶν. Αὖθις οὖν ἰοβόλους  τινὰς   καὶ παλιμβόλους ὑποκριτὰς ἐφοδεύοντας δικαιοσύνῃ
[88]   ἀκούσατε οἱ ἐγγύς" οὐκ ἀπεκρύβη  τινὰς   λόγος· φῶς ἐστι κοινόν,
[26]   εὐεργετοῦντα μὴ συνιέντες θεὸν ἀνέπλασάν  τινας   σωτῆρας Διοσκούρους καὶ Ἡρακλέα ἀλεξίκακον
[114]   καὶ ἐπὶ καρδίαν (γράφων αὐτούς.  Τίνας   ὑπογράφει νόμους; Ὅτι πάντες εἴσονται
[22]   δὲ καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων,  οὕστινας   μένει (τελευτήσαντας ἅσσα οὐδὲ ἔλπονται.
[87]   ἀπόστολος τοῦ κυρίου παρακαλῶν τοὺς  Μακεδόνας   ἑρμηνεὺς γίνεται τῆς θείας φωνῆς,
[117]   (Ἅγνισον τὸν νεών, καὶ τὰς  ἡδονὰς   καὶ τὰς ῥᾳθυμίας ὥσπερ ἄνθος
[32]   δάκρυα καὶ πάθη καὶ (μαχλώσας  ἡδονάς.   Κάλει μοι τὸν Ποσειδῶ καὶ
[53]   Ἐφέσῳ τῆς Ἀρτέμιδος δεύτερον μετὰ  Ἀμαζόνας   καὶ τὸἐν Ῥώμῃ Καπιτώλιον ἐπινενέμηται
[46]   παλαιότεροι ξύλα ἱδρύοντο περιφανῆ καὶ  κίονας   ἵστων ἐκ λίθων· δὴ
[53]   οἱ ζωγράφοι πάντες τῆς Ἀφροδίτης  εἰκόνας   πρὸς τὸ κάλλος ἀπεμιμοῦντο Φρύνης,
[61]   ἀμέλει τῶν θεῶν ὑμῶν τὰς  εἰκόνας,   στήλας ἀναισχυν τίας καθιερώσαντες οἴκοι,
[5]   γε ἔδει ὑμνεῖν αὐτὸν τοὺς  δαίμονας   ἀληθεῖ πρὸς αὐτοῦ διωκομένους μουσικῇ,
[44]   πεπλανημένοι δεισιδαιμονίαν ἀνθρώ ποις κατήγγειλαν,  δαίμονας   ἀλιτηρίους νομοθετοῦντες σέβειν, εἴτε Φορωνεὺς
[55]   δώματ' ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ  δαίμονας   ἄλλους. (Πῶς οὖν ἔτι θεοὶ
[58]   ἀσεβείας τῆς σφῶν αὐτῶν ὑπηρέτας  δαίμονας   αὐχοῦσιν, οἰκέτας αὐτοὺς ἑαυτοῖς καταγράψαντες,
[43]   ἔλλαβε γυῖα, ἄψ τ' ἀνεχώρησεν·  δαίμονας   δὲ ὀλεθρίους καὶ ἀλιτηρίους ἐπιβούλους
[40]   καὶ ἀναφανδὸν οὕτω κατὰ πόλεις  δαίμονας   ἐπιχωρίους τιμὴν ἐπιδρεπομένους, παρὰ Κυθνίοις
[51]   οἱ θεοποιοὶ οὐ θεοὺς καὶ  δαίμονας   κατά γε αἴσθησιν τὴν ἐμήν,
[53]   φοβοῦνται δυσωποῦνται οὐ τοὺς  δαίμονας,   οὐ τὰ ἀγάλματα, οὐ μᾶλλον
[55]   ἄλλους θεοὺς κακίᾳ τιμήσας Ὅμηρος  δαίμονας   προσηγόρευσεν· δ' Οὐλυμπόνδε βεβήκει
[40]   καὶ ἄλλους παμπόλ λους συνιδεῖν  δαίμονας   τῷ γε καὶ σμικρὸν διαθρεῖν
[55]   Εἴδωλα γοῦν εἰκότως αὐτοὺς καὶ  δαίμονας   ὑμεῖς αὐτοὶ κεκλήκατε, ἐπεὶ καὶ
[13]   Φρυγῶν τοὺς ἀνοητοτάτους, Ἑλλήνων τοὺς  δεισιδαίμονας.   (Ὄλοιτο οὖν τῆσδε ἄρξας
[65]   Ἕλληνες οὐδὲ μὴν ἴβιδας καὶ  ἰχνεύμονας   καθάπερ Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ πῦρ τε
[53]   δημιουργοὶ οὐ δυσωποῦσιν ὑμῶν τοὺς  ἔμφρονας   τῆς ὕλης καταφρονεῖν; μὲν
[33]   τοὺς ἄνδρας τοὺς ἑαυτῶν, οὕτω  σώφρονας,   ἵν' ὦσιν ὅμοιοι τοῖς θεοῖς
[5]   (νεάτους τῶν ὅλων φθόγγους τούτους  κιρνὰς   ἐμμελῶς. Καὶ δὴ τὸ ᾆσμα
[29]   σχοῖεν, οἳ καταθύουσιν αὐτῷ τοὺς  κύνας.   Σκύθαι δὲ τοὺς ὄνους ἱερεύοντες
[113]   καὶ τὰ φωσφόρα" τῆς ψυχῆς  ἀποξύνας   (ὄμματα" Καὶ γὰρ ὥσπερ ἡλίου
[98]   καὶ ὅσοι τὰς βαναύσους μετέρχονται  τέχνας,   γήινοι γῆς ὄντες ἐργάται. Τότε
[62]   θεοὺς ὑπολάβοιμεν