HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Discours aux gentils

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  135 formes différentes pour 985 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Paragraphes
[87]   ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος     τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος πρὸς πᾶν
[81]   οὖν ματαιότης καὶ τί  τὸ   ψεῦδος; (Ὁ ἅγιος ἀπόστολος τοῦ
[66]   τούτοιν τοῖν δυεῖν τὰ εἴδωλα     Ἀβδηρίτης Δημόκριτος. γάρ τοι
[116]   Ταύτῃ καὶ τὸν ἀγαθὸν ποιμένα     ἀγαθὸς ἀπέστειλεν θεός· ἁπλώσας δὲ
[80]   σου" λόγος πατρικός,     ἀγαθὸς λύχνος, κύριος ἐπάγων
[81]   ματαιότης καὶ τί τὸ ψεῦδος;  (Ὁ   ἅγιος ἀπόστολος τοῦ κυρίου τοὺς
[37]   πανομφαῖος, προστροπαῖος· μᾶλλον δὲ  ὁ>   ἄδικος, ἄθεσμος, ἄνομος,
[37]   Λήδα, ἀπέθανεν κύκνος, ἀπέθανεν     ἀετός. Ζητεῖς σου τὸν Δία;
[37]   Φρυγίου βουκόλου. Ποῦ νῦν ἐκεῖνος     ἀετός; Ποῦ δὲ κύκνος;
[37]   προστροπαῖος· μᾶλλον δὲ ὁ> ἄδικος,     ἄθεσμος, ἄνομος, ἀνόσιος,
[48]   αὐτὸν Βρύαξις δημιουργός, οὐχ     Ἀθηναῖος, ἄλλος δέ τις ὁμώνυμος
[66]   καὶ Ἀναξαγόρας Κλαζομένιος καὶ     Ἀθηναῖος Ἀρχέλαος. Τούτω μέν γε
[71]   ἐξ εἰκόνος δύναται" Ξενοφῶν δὲ     Ἀθηναῖος διαρρήδην ἂν καὶ αὐτὸς
[54]   δόξαν ἀπηθανατίσθαι διδάσκοντες· Κῆυξ μὲν     Αἰόλου Ζεὺς ὑπὸ τῆς Ἀλκυόνης
[64]   Ἐφέσιος Ἡράκλειτος· Ἐμπεδοκλῆς γὰρ     Ἀκραγαντῖνος εἰς πλῆθος ἐμπεσὼν πρὸς
[27]   καὶ ὑμέτερος ὑποδύεται ποιητὴς     Ἀκραγαντῖνος Ἐμπεδοκλῆς· τοιγάρτοι χαλεπῇσιν ἀλύοντες
[29]   Ἆρες, Ἄρες, βροτολοιγέ, μιαιφόνε, τειχεσιπλῆτα,     ἀλλοπρόσαλλος" οὗτος καὶ ἀνάρσιος" ὡς
[80]   ᾖς, ἥξει σοι ὥσπερ πηγὴ     ἄμητός σου" λόγος
[117]   συντόμως· λόγος ἀληθείας, λόγος ἀφθαρσίας,     ἀναγεννῶν τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀλήθειαν
[62]   Ἀλλ' ὑμεῖς μὲν ὅπως ποτὲ     ἀνδριὰς ὅτι μάλιστα ὡραιότατος τεκταίνηται,
[98]   φῶς) εἰκὼν δὲ τοῦ λόγου     ἄνθρωπος ἀληθινός, νοῦς
[63]   οὐδενὶ οὐκέτι ἀγώγιμος τῶν δαιμόνων     ἄνθρωπος γίνεται σπεύδων εἰς σωτηρίαν.
[122]   κοινὰ τὰ φίλων" θεοφιλὴς δὲ     ἄνθρωπος (καὶ γὰρ οὖν φίλος
[43]   ὅρα" οὐχ δαίμων, ἀλλὰ     ἄνθρωπός σοι λέγει. Οὐ λοξὰ
[10]   οἶδ' ὅτι τὴν ἀποκεκλεισμένην τέως     ἀνοιγνὺς ὕστερον ἀποκαλύπτει τἄνδον καὶ
[37]   δὲ ὁ> ἄδικος, ἄθεσμος,     ἄνομος, ἀνόσιος, ἀπάνθρωπος,
[37]   ἄδικος, ἄθεσμος, ἄνομος,     ἀνόσιος, ἀπάνθρωπος, βίαιος,
[75]   γὰρ οἱ μητραγύρται. Ὅθεν εἰκότως     Ἀντισθένης ἔλεγεν αὐτοῖς μεταιτοῦσιν· οὐ
[37]   ἄθεσμος, ἄνομος, ἀνόσιος,     ἀπάνθρωπος, βίαιος, φθορεύς,
[7]   Οὗ δὴ χάριν (εἷς γὰρ     ἀπατεὼν ἄνωθεν μὲν τὴν Εὔαν,
[26]   γὰρ οἱ ἅπαντες οὗτοι τρόποι)     ἀπὸ τῆς θείας εὐεργεσίας τῆς
[72]   γεγαῶτες. ~Κλεάνθης δὲ Πηδασεύς,     ἀπὸ τῆς Στοᾶς φιλόσοφος, οὐ
[40]   τούτων ἐπιτιμότεροι, οἱ μεγάλοι δαίμονες,     Ἀπόλλων, Ἄρτεμις, Λητώ,
[64]   τὸν ἀέρα, Διογένης ὕστερον     Ἀπολλωνιάτης κατηκο λούθησεν. Παρμενίδης δὲ
[23]   τετυχηκότας. Διὰ τοῦτό τοι καὶ     ἀπόστολος διελέγχει ἡμᾶς Καὶ ἦτε
[116]   ῥῆμα θεοῦ" ἀκονήσωμεν. Οὕτως ἡμᾶς     ἀπόστολος εἰρηνικῶς ἐκτάττει· (ταῦτα ἡμῶν
[65]   ταῦτα καὶ ἀσθενῆ" φησιν     ἀπόστολος, τὰ εἰς τὴν ἀνθρώπων
[87]   ἀξίαν δυνάμενον ἄνθρωπον θεῷ. ~Ταύτην     ἀπόστολος τὴν διδασκαλίαν θείαν ὄντως
[87]   πλησιάζοντας (τῷ φόβῳ. Ταύτῃ καὶ     ἀπόστολος τοῦ κυρίου παρακαλῶν τοὺς
[108]   τοῖς Σόλωνος ἑπέσθω νόμοις καὶ     Ἀργεῖος τοῖς Φορωνέως καὶ
[66]   δὲ Ἐρέσιος ἐκεῖνος Θεόφραστος     Ἀριστοτέλους γνώριμος πῇ μὲν οὐρανόν,
[98]   Μόνος τῶν ὅλων δημιουργός,     ἀριστοτέχνας πατήρ, τοιοῦτον ἄγαλμα ἔμψυχον
[36]   θεὸς ὡς ἄρα Λυκάων     Ἀρκὰς ἑστιάτωρ αὐτοῦ τὸν
[73]   ἀνθρώποισιν ὄνειαρ. (Ταύτῃ τοι καὶ     Ἀσκραῖος αἰνίττεται Ἡσίοδος τὸν θεόν·
[42]   ἄνθρωπον ὁλοκαυτεῖν (ἱστορεῖ. Ἐρεχθεὺς δὲ     Ἀττικὸς καὶ Μάριος Ῥωμαῖος
[87]   τὰς συγκειμένας γραφάς, τὰ συντάγματα,     αὐτὸς ἀκολούθως ἀπόστολος θεοπνεύστους" καλεῖ,
[29]   Φοῖβος Ὑπερβορέοισιν ὄνων ἐπιτέλλεται ἱροῖς.     αὐτὸς δὲ ἀλλαχοῦ τέρπουσιν λιπαραὶ
[75]   οἱ θεοὶ τρέφωσιν" Πάλιν δὲ     αὐτὸς κωμῳδιοποιὸς ἐν Ἱερείᾳ τῷ
[9]   τὸν ἄνδρα. Εἷς γὰρ καὶ     αὐτὸς οὗτος, τῆς στείρας
[36]   ἱστορεῖ ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Ἡρακλέους     αὐτὸς οὗτος Πανύασσις ἐν Πύλῳ
[5]   (κύριον. Ναὶ μὴν Δαβὶδ     βασιλεύς, κιθαριστής, οὗ μικρῷ
[49]   παρ' Ἕλλησι, σεβασμίως τεθείακεν θεὸν     βασιλεὺς Ῥωμαίων τὸν ἐρώμενον
[69]   αἴτιον ἁπάντων καλῶν. ~Τίς οὖν     βασιλεὺς τῶν πάντων; Θεὸς τῆς
[37]   ἄνομος, ἀνόσιος, ἀπάνθρωπος,     βίαιος, φθορεύς, μοιχός,
[33]   ἀκολάστῳ μακραί (ἅπας δὲ ἔμπαλιν     βίος ἀκρασίᾳ βραχὺς ἦν) ἵνα
[99]   οὖν ἀλλ' μανίας ἔμπλεως     βίος ἔδοξέ μοι γεγονέναι, τοσαύτῃ
[122]   καὶ ὁποῖα τὰ ἔργα, τοιοῦτος     βίος· χρηστὸς σύμπας ἀνθρώπων
[120]   ἀνάπαυ σιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·     γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ
[91]   τὸν ἔλεον τὸν ἐξ οὐρανῶν;  (Ὁ   γὰρ θεὸς ἐκ πολλῆς τῆς
[114]   κτίσις καινὴ βεβούληται·     γὰρ τὰ πάντα καθιππεύων δικαιοσύνης
[66]   τὰ εἴδωλα Ἀβδηρίτης Δημόκριτος.     γάρ τοι Κροτωνιάτης Ἀλκμαίων θεοὺς
[66]   θεὸν ὑπολαμβάνων αὐτὸς αὑτῷ περιπείρεται.     γάρ τοι μέχρι τῆς σελήνης
[105]   χρηστός ἐστι πανταχοῦ σωτήριος·  (ὁ   γὰρ τοῦ δικαίου ζηλωτής, ὡς
[16]   Κόρη, μίγνυται δ' αὖθις     γεννήσας οὑτοσὶ Ζεὺς τῇ Φερεφάττῃ,
[2]   ἐξ Ἱερου σαλήμ" λόγος οὐράνιος,     γνήσιος ἀγωνιστὴς ἐπὶ τῷ (παντὸς
[7]   ἔστ' ἂν αὐτοῖς καὶ συσσαπῶσιν.     γοῦν πονηρὸς οὑτοσὶ τύραννος καὶ
[71]   φάρμακον· οὐδὲν δὲ ἧττον αἰνίττεται.     γοῦν τὰ πάντα" φησί, σείων
[28]   τὸν Ἄμμωνος· δὲ Δίδυμος     γραμματικὸς τούτοις ἕκτον ἐπιφέρει τὸν
[5]   χωρήσῃ τὸν (κύριον. Ναὶ μὴν     Δαβὶδ βασιλεύς, κιθαριστής,
[43]   ψεύδεται πάλιν. Τέλος ὅρα" οὐχ     δαίμων, ἀλλὰ ἄνθρωπός σοι
[13]   ἄρξας τῆς ἀπάτης ἀνθρώποις, εἴτε     Δάρδανος, Μητρὸς θεῶν καταδείξας
[28]   τὸν Λίβυν καταλέγει τὸν Ἄμμωνος·     δὲ Δίδυμος γραμματικὸς τούτοις
[100]   τῆς πλάνης ἔχει τὴν ἄγνοιαν,     δὲ εἰς ὦτα βαλόμενος καὶ
[5]   θεοῦ βούλησιν, ἣν ἐζήλωσε Δαβίδ.  (Ὁ   δὲ ἐκ Δαβὶδ καὶ πρὸ
[66]   ἄμοιρον τοῦ (θεοῦ θεὸν δογματίζων.     δὲ Ἐρέσιος ἐκεῖνος Θεόφραστος
[57]   πρότερος ἐν τῷ περὶ Κύπρου,     δὲ ἕτερος ἐν τῷ περὶ
[108]   οὐρανὸς μέν σοι πατρίς,  (ὁ   δὲ θεὸς νομοθέτης. Τίνες δὲ
[91]   δ' ἀμφιποτᾶται ὀδυρομένη φίλα τέκνα·     δὲ θεὸς πατὴρ καὶ ζητεῖ
[27]   ὀργῆς, ὡς καὶ οἱ λοιποί·     δὲ θεὸς πλούσιος ὢν ἐν
[62]   τῶν ἐθνῶν δαιμονίων εἰσὶν εἴδωλα·     δὲ θεὸς τοὺς οὐρανοὺς ἐποίησεν"
[74]   (τὴν ἀλήθειαν τοῖς θεαταῖς παρεισήγαγεν.     δὲ Θρᾴκιος ἱεροφάντης καὶ ποιητὴς
[30]   οὐχὶ χαλκέα μόνον ἐν θεοῖς·     δὲ ἰατρὸς φιλάργυρος ἦν, Ἀσκληπιὸς
[69]   μετρεῖται (καὶ καταλαμβάνεται ἀλήθεια.     δὲ ἱερὸς ὄντως Μωυσῆς οὐκ
[68]   ἂν τὸν θεὸν τὸν ἀληθῆ,     δὲ λόγος ὑγιής, ὅς
[31]   (Μεγακλὼ θυγάτηρ Μάκαρος.     δὲ Μάκαρ Λεσβίων μὲν ἐβασίλευεν,
[66]   τὸν νοῦν ἐπεστησάτην τῇ ἀπειρίᾳ,     δὲ Μιλήσιος Λεύκιππος καὶ
[34]   φράσειν, Πρόσυμνος τοὔνομα, οὐκ ἀμισθί·     δὲ μισθὸς οὐ καλός, ἀλλὰ
[98]   ἔμψυχον ἡμᾶς τὸν ἄνθρωπον ἔπλασεν·     δὲ Ὀλύμπιος ὑμῶν, εἰκόνος εἰκών,
[115]   τῷ παιδὶ (ἐγκελευομένου τὰ σωτήρια.     δὲ πειθόμενος αὐτῷ κατὰ πάντα
[54]   αὐτῷ τῆς Ἀθηνᾶς ηὐτρεπίζετο·     δὲ τὴν μὲν θεὸν ὑπερηφάνει,
[102]   κομῆται διὰ πάθος ἀέρος γεγενημένοι;     δὲ τὴν τύχην θεὸν λέγων
[74]   τόνδε ἡγοῦ θεόν" φησίν, Εὐριπίδης·     δὲ τοῦ Σοφίλλου Σοφοκλῆς, εἷς
[94]   θεοῦ τὴν ἀίδιον δωρεὰν χορηγοῦσα·     δὲ φιλόστοργος οὗτος ἡμῶν πατήρ,
[48]   πολυτελῶς, κατασκευάζει δὲ αὐτὸν Βρύαξις     δημιουργός, οὐχ Ἀθηναῖος, ἄλλος
[68]   τὸ (ὄμμα· ὅθεν οὐκ ἀπεικότως     Δημόκριτος τῶν λογίων ἀνθρώπων ὀλίγους"
[111]   τὸν θεόν. Οἷον ἴσχυσεν ἡδονή·     δι' ἁπλότητα λελυμένος ἄνθρωπος (ἁμαρτίαις
[16]   γοῦν μυστηρίων σύμβολον τοῖς μυουμένοις     διὰ κόλπου θεός· δράκων δέ
[112]   νομοθεσίᾳ προφητείᾳ διδασκαλίᾳ, πάντα νῦν     διδάσκαλος κατηχεῖ, καὶ τὸ πᾶν
[112]   Ἰωνίαν πολυπραγμονοῦντας. Εἰ γὰρ ἡμῖν     διδάσκαλος πληρώσας τὰ πάντα
[82]   ὑπερβαλλούσης φιλανθρωπίας· οὐδ' ὡς μαθηταῖς     διδάσκαλος οὐδ' ὡς οἰκέταις
[65]   Μάγους; Θύειν ἐν ὑπαίθρῳ τούτους     Δίνων λέγει, θεῶν (ἀγάλματα μόνα
[34]   (ἐτεθνήκει γάρ) ἀφοσιούμενος τῷ ἐραστῇ     Διόνυσος ἐπὶ τὸ μνημεῖον ὁρμᾷ
[34]   τούτοις Ὀλύμπια. Πυθοῖ μὲν οὖν     δράκων Πύθιος θρῃσκεύεται καὶ
[33]   υἱὸς Ἡρακλῆς, Διὸς ὡς ἀληθῶς,     ἐκ μακρᾶς γεννώμενος νυκτός, τοὺς
[25]   τοῦ μόνου ὄντος θεοῦ, ὥσπερ     ἐκ τῆς πόρνης τοὺς πολλοὺς
[111]   κύριος, ἀνέστη δὲ ἄνθρωπος καὶ     ἐκ τοῦ παραδείσου πεσὼν μεῖζον
[102]   μὴν οὐδὲ ἐνιαυτὸς οὐδὲ χρόνος     ἐκ τούτων συμπληρούμενος, οὕτως οὐδὲ
[117]   σωτηρίας, ἐξελαύνων τὴν φθοράν,     ἐκδιώκων τὸν θάνατον, ἐν
[106]   καὶ ζήσεται ψυχὴ ὑμῶν.     ἐκζητῶν τὸν θεὸν τὴν ἰδίαν
[90]   προφήτης Ζαχαρίας ἐπιτιμήσαι ἐν σοὶ     ἐκλεξάμενος τὴν Ἱερουσαλήμ· οὐκ ἰδοὺ
[64]   Ἀπολλωνιάτης κατηκο λούθησεν. Παρμενίδης δὲ     Ἐλεάτης θεοὺς εἰσηγήσατο πῦρ καὶ
[56]   λίθος, ἀλλ' οὐδέπω Ποσειδῶν· καλὸς     ἐλέφας, ἀλλ' οὐδέπω Ὀλύμπιος· ἐνδεὴς
[2]   Αἴδει δέ γε Εὔνομος     ἐμὸς οὐ τὸν Τερπάνδρου νόμον
[3]   (Ἀλλ' οὐ τοιόσδε ᾠδὸς     ἐμὸς οὐδ' εἰς μακρὰν καταλύσων
[117]   φθοράν, ἐκδιώκων τὸν θάνατον,     ἐν ἀνθρώ ποις οἰκοδομήσας νεών,
[98]   ἄνθρωπος ἀληθινός, νοῦς     ἐν ἀνθρώπῳ, κατ' εἰκόνα"
[7]   ἔναγχος προὼν σωτήρ, ἐπεφάνη     ἐν τῷ ὄντι ὤν, ὅτι
[117]   ἀναφέρων, τὸ κέντρον τῆς σωτηρίας,     ἐξελαύνων τὴν φθοράν, ἐκδιώκων
[34]   Ἀρχέμορος κεκήδευται καὶ τοῦ παιδίου     ἐπιτάφιος προσαγορεύεται Νέμεα· Πῖσα δὲ
[53]   καλὸς αὐτῷ Ζεύς, ἀλλ'     (ἐρώμενος ἦν· Πραξιτέλης δέ,
[37]   βίαιος, φθορεύς, μοιχός,     ἐρωτικός. Ἀλλὰ τότε μὲν ἦν,
[36]   ὡς ἄρα Λυκάων Ἀρκὰς     ἑστιάτωρ αὐτοῦ τὸν παῖδα κατασφάξας
[20]   δὲ Εὔμολπος, συβώτης δὲ     Εὐβουλεύς· ἀφ' ὧν τὸ Εὐμολπιδῶν
[20]   Τριπτόλεμος ἦν, ποιμὴν δὲ     Εὔμολπος, συβώτης δὲ Εὐβουλεύς·
[45]   τῆς Πολιάδος κεκήδευται; Ἰμμάραδος δὲ     Εὐμόλπου καὶ Δαείρας οὐχὶ ἐν
[2]   θεάτρῳ στεφανούμενος. Αἴδει δέ γε     Εὔνομος ἐμὸς οὐ τὸν
[76]   (Ἄξιος ὡς ἀληθῶς Σωκρατικῆς διατριβῆς     Εὐριπίδης εἰς τὴν ἀλήθειαν ἀπιδὼν
[64]   Ἵππασός τε Μεταποντῖνος καὶ     Ἐφέσιος Ἡράκλειτος· Ἐμπεδοκλῆς γὰρ
[22]   ἔλπονται. Τίσι δὴ μαντεύεται Ἡράκλειτος     Ἐφέσιος; Νυκτιπόλοις, μάγοις, βάκχοις, λήναις,
[53]   καλός" οὐ γὰρ καλὸς αὐτῷ     Ζεύς, ἀλλ' (ἐρώμενος ἦν·
[40]   Πλούτων, Ἡρακλῆς, αὐτὸς     Ζεύς. Ἀλλ' οὐκ ἀποδρᾶναι ἡμᾶς
[37]   κύκνος; Ποῦ δὲ αὐτὸς     Ζεύς; Γεγήρακε μετὰ τοῦ πτεροῦ·
[33]   καταισχύνεται. (Εἰς ὅσον διελήλακεν ἀσελγείας     Ζεὺς ἐκεῖνος μετ' Ἀλκμήνης
[32]   καὶ (τὴν φθοράν. Αὐτός τε     Ζεὺς ἐπὶ πᾶσιν ἡκέτω,
[33]   ἄνθρωπε, τὸν κεστόν, ἐξελέγχεται καὶ     Ζεὺς καὶ κόμη καταισχύνεται.
[16]   μύσους, πατὴρ καὶ φθορεὺς κόρης     Ζεύς, καὶ μίγνυται δράκων (γενόμενος,
[37]   σεῖο Κρῆτες ἐτεκτήναντο. Τέθνηκε γὰρ     Ζεὺς (μὴ δυσφόρει) ὡς Λήδα,
[37]   ὄψον τῷ Διί. ~Καλός γε     Ζεὺς μαντικός, ξένιος,
[49]   ὃν ἀνιέρωσεν οὕτως ὡς Γανυμήδην     Ζεύς· οὐ γὰρ κωλύεται ῥᾳδίως
[37]   οἱ μῦθοι ὑμῖν γεγηρακέναι. Δράκων     Ζεὺς οὐκέτι, οὐ κύκνος ἐστίν,
[36]   ἀπανθρώπου δὲ καὶ ἀθέσμου αὐτὸς     Ζεὺς παρὰ Λυκάονι τῷ Ἀρκάδι
[15]   Τεθρυλήκασιν δὲ ὡς ἄρα ἀποσπάσας     Ζεὺς τοῦ κριοῦ τοὺς διδύμους
[55]   τὸ θέλημα τοῦ Διὸς καὶ     Ζεὺς ὑμῖν διὰ Σαρπηδόνα οἰμῴζει
[84]   ἥλιος, πρὸ ἑωσφόρου" γεννώμενος,     ζωὴν (χαρισάμενος ἀκτῖσιν ἰδίαις. Μὴ
[92]   τῆς φωτεινῆς ἀεροβατοῦντα νεφέλης, ὥσπερ  (ὁ   Ἠλίας, θεωροῦντα τὸν ὑετὸν σωτήριον;
[81]   πάλιν προφήτου λέγοντος ἐκλείψει μὲν     ἥλιος καὶ οὐρανὸς σκοτισθήσεται,
[92]   ἡμᾶς ἐξελέγξῃ κύριος ὥσπερ     ἥλιος τοὺς ἀετούς. ~Μετανοήσωμεν οὖν
[40]   Δημήτηρ, Κόρη, Πλούτων,     Ἡρακλῆς, αὐτὸς Ζεύς. Ἀλλ'
[30]   γρυπόν, ὑποχαροπόν, τετανότριχα. Οὗτος οὖν     Ἡρακλῆς δύο πρὸς τοῖς πεντήκοντα
[110]   καθάρσιος καὶ σωτήριος καὶ μειλίχιος,     θεῖος λόγος, φανερώτατος ὄντως
[98]   (καὶ υἱὸς τοῦ νοῦ γνήσιος     θεῖος λόγος, φωτὸς ἀρχέτυπον φῶς)
[88]   συντόμως ἐπιλέγει τίς ἐστιν ἄνθρωπος     θέλων ζωήν, ἀγαπῶν ἡμέρας ἰδεῖν
[24]   τε Κυρηναῖον ἐπὶ τούτοις ἐκεῖνον  (ὁ   Θεόδωρος ὄνομα αὐτῷ) καί τινας
[97]   μετὰ τὴν Ἀλεξάνδρου τελευτὴν ἐπισκώπτων     Θεόκριτος τὰς δόξας τὰς κενὰς
[79]   δὲ ὅταν πάλιν ἑαυτὸν δεικνύναι     θεὸς βουληθῇ διὰ Μωυσέως; Ἴδετε
[56]   ποτε ὕλη τῆς τέχνης,     θεὸς δὲ ἀνενδεής. Προῆλθεν
[93]   δὴ καὶ ὧν αὐτὸς αἰνίττεται     θεὸς διὰ Ἡσαΐου λαλῶν ἔστι
[4]   ἀνοίᾳ κατατετριμμένους οἰκτείρουσα· Δυνατὸς γὰρ     θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων
[63]   τὸ βούλημα κοσμοποιία· μόνος γὰρ     θεὸς ἐποίησεν, ἐπεὶ καὶ μόνος
[114]   ἕως μεγάλου, καὶ ἵλεως" φησὶν     θεός, ἔσομαι αὐτοῖς καὶ τῶν
[88]   ~Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς     θεός. πίστις εἰσάξει,
[85]   παρήγγειλεν Ἰωάννης, τούτοις δὴ (προσώχθισεν     θεὸς καὶ ἀπειλεῖ· καὶ δὴ
[79]   αὐτούς. (Εἶθ' ὑποβάς ἐγώ" φησίν,     θεός, καὶ οὐκ ἔστι πλὴν
[79]   ἐσχάτου τῆς γῆς. Ἐγώ εἰμι     (θεὸς καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος·
[72]   σαφῶς, οἶμαι, διδάσκει ὁποῖός ἐστιν     θεός, καὶ ὡς δόξα
[107]   καὶ λεγέτωσαν διὰ παντός, μεγαλυνθήτω     θεός. Καλὸς ὕμνος τοῦ θεοῦ
[86]   μισθός. Ταύτην ἡδέως τὴν τιμὴν     θεὸς λαμβάνει. Ἠλπίκαμεν γὰρ ἐπὶ
[51]   οὐκ αἰσθητόν ἐστι {τὸ ἄγαλμα}     θεός, μόνος ὄντως θεός.
[83]   εἰσιν ἀθεώτεροι, ὅσῳ φιλαν θρωπότερος     θεός· μὲν γὰρ ἐκ
[94]   τοῦ πατρός, ἀμισθεί σοι δειχθήσεται     θεός· οὐ καπηλεύεται ἀλήθεια,
[78]   τήκεται κηρός. Οὗτος, φησίν, ἐστὶν     θεός, οὗ θρόνος μέν ἐστιν
[80]   ἀνακέκραγε Μωυσῆς· Ἄκουε Ἰσραήλ· κύριος     θεός σου, κύριος εἷς ἐστι"
[88]   Ἀββᾶ" λέγουσα πατήρ" ταύτην     θεὸς τὴν φωνὴν τὴν ἀληθινὴν
[120]   Τοῦτό εἰμι ἐγώ, τοῦτο βούλεται     θεός, τοῦτο συμφωνία ἐστί, τοῦτο
[36]   σαρκῶν οὐχ ἑκών. Ἠγνόει γὰρ     θεὸς ὡς ἄρα Λυκάων
[80]   ἀνάστασις· ὅθεν ἀποτρέπων εἰδωλολατρείας ἁπάσης     θεσπέσιος παγκάλως ἀνακέκραγε Μωυσῆς· Ἄκουε
[1]   ΣΤΡΩΜΑΤΕΩΣ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ. ~Ἀμφίων     Θηβαῖος καὶ Ἀρίων Μηθυμναῖος
[3]   Θρᾴκιος ἐκεῖνος Ὀρφεὺς καὶ     Θηβαῖος καὶ Μηθυμναῖος, ἄνδρες
[119]   ὄψει τοὺς οὐρανούς, γέρον,     Θήβας μὴ βλέπων. ~Ὢ τῶν
[93]   χαμαίζηλον πλοῦτον ὀφθαλμιῶν, ἀλλ' ἐκεῖνος     θησαυρὸς τῆς σωτηρίας, πρὸς ὅν
[32]   γυναικῶν οὐχ ἧττον αἰγῶν     Θμουιτῶν τράγος. ~Καὶ σοῦ,
[30]   ἐνταῦθα αὐτὸν (τεθάφθαι. Πατροκλῆς τε     Θούριος καὶ Σοφοκλῆς νεώτερος
[3]   ᾄσματι. ~Ἐμοὶ μὲν οὖν δοκοῦσιν     Θρᾴκιος ἐκεῖνος Ὀρφεὺς καὶ
[17]   τῆς Τελετῆς ποιητὴς Ὀρφεύς φησιν     Θρᾴκιος· κῶνος καὶ ῥόμβος καὶ
[80]   δικαίας, ὅταν ἐκκαυθῇ ἐν τάχει     θυμὸς αὐτοῦ. Μακάριοι πάντες οἱ
[54]   σφᾶς αὐτοὺς ἐσέμνυνον, ὡς Μενεκράτης     ἰατρός, Ζεὺς οὗτος ἐπικεκλημένος. Τί
[86]   ἐνάλοις πέτραις, ἀθανασίας ὀλιγωροῦσιν, καθάπερ     Ἰθακήσιος γέρων οὐ τῆς ἀληθείας
[37]   Ζεὺς μαντικός, ξένιος,     ἱκέσιος, μειλίχιος, πανομφαῖος,
[57]   τὸν ἄνθρωπον ὡς ἀλήθεια. Ἕστηκεν     ἵππος ἡσυχῇ, πελειὰς ἀτρεμής,
[55]   ἀπαθανατίζοντι τὸν θάνατον τὸν ἑαυτοῦ·     Ἵππων οὗτος ἐπιγραφῆναι ἐκέλευσεν τῷ
[110]   ὄψει καταφρο νούμενος, ἔργῳ προσκυνούμενος,     καθάρσιος καὶ σωτήριος καὶ μειλίχιος,
[84]   τοὺς πεπλανημένους (διανίστησιν· ἔγειρε, φησίν,     καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν
[64]   Μιλήσιος τὸ ὕδωρ καὶ Ἀναξιμένης     καὶ αὐτὸς Μιλήσιος τὸν ἀέρα,
[29]   ἀνθρώπους γεγονότας διελέγχουσιν. Ἄρης γοῦν     καὶ παρὰ τοῖς ποιηταῖς, ὡς
[98]   νοῦς ἐν ἀνθρώπῳ,     κατ' εἰκόνα" τοῦ θεοῦ καὶ
[10]   ἔρημος περιλείπεται. ~Ὁ μὲν Ἰωάννης,     κῆρυξ τοῦ λόγου, ταύτῃ πῃ
[5]   μὴν Δαβὶδ βασιλεύς,     κιθαριστής, οὗ μικρῷ πρόσθεν ἐμνήσθημεν,
[93]   ἐξ ἀθεότητος εἰς (θεόν. Καλὸς     κίνδυνος αὐτομολεῖν πρὸς θεόν. Πολλῶν
[66]   Ἀναξίμανδρος (Μιλήσιος ἦν) καὶ Ἀναξαγόρας     Κλαζομένιος καὶ Ἀθηναῖος Ἀρχέλαος.
[5]   ἐνέτεινε συμφωνίας, ἵνα δὴ ὅλος     κόσμος αὐτῷ ἁρμονία γένηται. Καὶ
[37]   οὐρανόν, ἀλλὰ τὴν γῆν πολυπραγμόνει.     Κρής σοι διηγήσεται, παρ'
[52]   καὶ κρύους ἀλεεινότερον. Ἀντίοχος δὲ     Κυζικηνὸς ἀπορούμενος χρημάτων τοῦ Διὸς
[37]   μῦθος· ἀπέθανεν Λήδα, ἀπέθανεν     κύκνος, ἀπέθανεν ἀετός. Ζητεῖς
[37]   ἐκεῖνος ἀετός; Ποῦ δὲ     κύκνος; Ποῦ δὲ αὐτὸς
[13]   ἔντεχνον ἀπάτην. (Οὐ γάρ με     Κύπριος νησιώτης Κινύρας παραπείσαι
[57]   (τὴν χρυσῆν" Ἀφροδίτην νοεῖ. Οὕτως     Κύπριος Πυγ μαλίων ἐκεῖνος
[57]   ἦν καὶ γυμνὴ ἦν· νικᾶται     Κύπριος τῷ σχήματι καὶ συνέρχεται
[111]   θαύματος μυστικοῦ· κέκλιται μὲν     κύριος, ἀνέστη δὲ ἄνθρωπος καὶ
[106]   γένεσθε καὶ ἀβλαβεῖς· τάχα που     κύριος ἁπλότητος ὑμῖν δωρήσεται πτερόν
[111]   δεδεμένος. Τῶν δεσμῶν λῦσαι τοῦτον     κύριος αὖθις ἠθέλησεν, καὶ σαρκὶ
[95]   καὶ τὴν ζωήν. Πειράζει σε     κύριος ἐκλέξασθαι τὴν ζωήν, συμβουλεύει
[6]   Φιλάνθρωπον τὸ ὄργανον τοῦ θεοῦ·     κύριος ἐλεεῖ, παιδεύει, προτρέπει, νουθετεῖ,
[80]   πατρικός, ἀγαθὸς λύχνος,     κύριος ἐπάγων τὸ (φῶς, τὴν
[87]   ἑρμηνεὺς γίνεται τῆς θείας φωνῆς,     κύριος ἤγγικεν" λέγων, εὐλαβεῖσθε μὴ
[6]   ὄργανον, τοῦ θεοῦ λόγος,     κύριος, καὶ τὸ ᾆσμα τὸ
[120]   ἅγιος γίνομαι μυούμενος, ἱεροφαντεῖ δὲ     κύριος καὶ τὸν μύστην σφραγίζεται
[8]   ἐκεῖνα φθέγγονται, αὐτὸς ἐν Ἡσαΐᾳ     κύριος λαλῶν, (αὐτὸς ἐν Ἠλίᾳ,
[103]   γῆν τὴν ἐμήν, ἐρεῖ σοι     κύριος, μὴ θίγῃς τοῦ ὕδατος
[79]   ἐγώ εἰμι, ἐγώ εἰμι" φησίν,     κύριος λαλῶν δικαιοσύνην καὶ
[5]   ᾄδων μόνον αὐτὸν ἰάσατο. Καλὸν     κύριος ὄργανον ἔμπνουν τὸν ἄνθρωπον
[8]   τὸ πῦρ, αὐτός σοι λαλήσει     κύριος, ὃς ἐν μορφῇ θεοῦ
[92]   με οὐκ ἔγνω. Τί οὖν     κύριος; (Οὐ μνησικακεῖ, ἔτι ἐλεεῖ,
[82]   διδάσκαλος οὐδ' ὡς οἰκέταις     κύριος οὐδ' ὡς θεὸς ἀνθρώποις,
[110]   ἔργον ἄνευ θείας κομιδῆς ἐξήνυσεν     κύριος, ὄψει καταφρο νούμενος, ἔργῳ
[85]   Ἰησοῦς πεπιστευκότας. Φιλάνθρωπος δὲ ὢν     κύριος πάντας ἀνθρώπους εἰς ἐπίγνωσιν
[84]   καὶ καταδίκη; Οὐ κάμνει δὲ     κύριος παραινῶν, ἐκφοβῶν, προτρέπων, διεγείρων,
[7]   αὐτὸς ἐπίκουρος καὶ βοηθὸς ἡμῖν     κύριος, προμηνύων ἀρχῆθεν προφητικῶς, νῦν
[79]   γὰρ ὕλη. Ἔτι φησίν·     κύριος σείσει πόλεις κατοικουμένας καὶ
[100]   φησίν, εἰς οὐρανούς; Ὁδός" ἐστιν     κύριος, στενὴ" μέν, ἀλλ' ἐξ
[95]   τῆς κολάσεως ἀπειλήν, δι' ὧν     κύριος σῴζει, φόβῳ καὶ χάριτι
[81]   αὐτῷ. ~Ἤδη δὲ ὑπεροικτείρων ἡμᾶς     κύριος τὸ σωτήριον ἐνδίδωσι μέλος,
[83]   πῦρ" δὲ προσκοπεῖτε, ἡτοίμασεν     κύριος τῷ διαβόλῳ (καὶ τοῖς
[92]   φῶς, μὴ νόθους ἡμᾶς ἐξελέγξῃ     κύριος ὥσπερ ἥλιος τοὺς
[75]   ἐκβιαζόμενοι (κωμῳδοῦσι ποιηταί. Μένανδρος γοῦν     κωμικὸς ἐν Ἡνιόχῳ {ἐν Ὑποβολιμαίῳ}
[79]   ἐγώ εἰμι" φησίν, κύριος     λαλῶν δικαιοσύνην καὶ ἀναγγέλλων ἀλήθειαν·
[84]   φωτὸς ἡμέρα, φῶς δὲ     λόγος ἀνθρώποις, δι' οὗ καταυγαζόμεθα
[6]   (ἦν. Ἀλλ' ὅτι μὲν ἦν     λόγος ἄνωθεν, ἀρχὴ θεία τῶν
[80]   εἴδωλα σοφία, ἐστιν     λόγος (αὐτοῦ, ἀνορθοῖ ἐπὶ τὴν
[98]   Εἰκὼν" μὲν γὰρ τοῦ θεοῦ"     λόγος αὐτοῦ (καὶ υἱὸς τοῦ
[112]   αὐτὸς ἧκεν ὡς ἡμᾶς οὐρανόθεν     λόγος, ἡμᾶς ἐπ' ἀνθρωπίνην ἰέναι
[6]   ὃν ἀρχαΐζομεν, ὅτι ἐν ἀρχῇ     λόγος (ἦν. Ἀλλ' ὅτι μὲν
[110]   ὅτι ἦν υἱὸς αὐτοῦ καὶ     (λόγος ἦν ἐν τῷ θεῷ"
[6]   ἀρχῇ ἦν λόγος καὶ     λόγος ἦν πρὸς τὸν θεὸν
[7]   ἐν τῷ ὄντι ὤν, ὅτι     λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν,
[121]   καὶ ζωήν, κτησώμεθα. Ἀρωγὸς δὲ     λόγος· θαρρῶμεν αὐτῷ καὶ μή
[6]   ἦν, καὶ ἐν ἀρχῇ ἦν     λόγος καὶ λόγος ἦν
[27]   συνεζωοποίησεν τῷ Χριστῷ. Ζῶν γὰρ     λόγος" καὶ συνταφεὶς Χριστῷ συνυψοῦται
[8]   καὶ αὐτὸς ἤδη σοὶ ἐναργῶς     λόγος λαλεῖ, δυσωπῶν τὴν ἀπιστίαν,
[7]   δὴ ἐπεφάνη ἀνθρώποις) αὐτὸς οὗτος     λόγος, μόνος ἄμφω, θεός
[80]   ὥσπερ πηγὴ ἄμητός σου"     λόγος πατρικός, ἀγαθὸς
[8]   δυσωπῶν τὴν ἀπιστίαν, ναί φημι,     λόγος τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος
[118]   τῆς φθορᾶς λελυμένος, κυβερνήσει σε     λόγος τοῦ θεοῦ, καὶ
[113]   θεὸν ἠδὲ καὶ ἄνδρα. Γλυκὺς"     λόγος φωτίσας ἡμᾶς ὑπὲρ
[7]   ᾆσμά (μοι κέκληται. ~Αἴτιος γοῦν     λόγος, Χριστός, καὶ τοῦ
[122]   Οὐ δὴ οὖν ἀμφιβάλλειν αἱρεῖ     λόγος, ὁπότερον αὐτοῖν ἄμεινον, σωφρονεῖν
[6]   τὸν θεὸν καὶ θεὸς ἦν     λόγος" (Παλαιὰ δὲ πλάνη,
[116]   ἀγαθὸς ἀπέστειλεν θεός· ἁπλώσας δὲ     λόγος τὴν ἀλήθειαν ἔδειξε τοῖς
[120]   τοῦτο υἱός, τοῦτο Χριστός, τοῦτο     λόγος τοῦ θεοῦ, βραχίων κυρίου,
[10]   ἵνα τῆς ἀληθείας τὸ φῶς,     λόγος, τῶν προφητικῶν αἰνιγμάτων τὴν
[88]   οἱ ἐγγύς" οὐκ ἀπεκρύβη τινὰς     λόγος· φῶς ἐστι κοινόν, ἐπιλάμπει
[83]   τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο     μακάριος ἀπόστολος μαρτύρομαι ἐν κυρίῳ,
[37]   Διί. ~Καλός γε Ζεὺς     μαντικός, ξένιος, ἱκέσιος,
[42]   Τραγῳδουμένων, δὲ τοῖς Ἀποτροπαίοις,     Μάριος, ὡς Δωρόθεος ἐν τῇ
[120]   λόγου. Ἀίδιος οὗτος Ἰησοῦς, εἷς     μέγας ἀρχιερεὺς θεοῦ τε ἑνὸς
[37]   μαντικός, ξένιος, ἱκέσιος,     μειλίχιος, πανομφαῖος, προστροπαῖος·
[53]   τοὺς ἔμφρονας τῆς ὕλης καταφρονεῖν;     μὲν Ἀθηναῖος Φειδίας ἐπὶ τῷ
[100]   (πλατεῖα ἐν οὐρανοῖς προσκυνουμένη. Εἶθ'     μὲν ἄπυστος τοῦ λόγου συγγνώμην
[28]   ὥσπερ κῳδίῳ. Ναὶ μὴν Ἀπόλλωνα     μὲν Ἀριστοτέλης πρῶτον Ἡφαίστου καὶ
[69]   ἀρρεπῶς περιλαμβάνων καὶ ἀνέχων (φύσιν.     μὲν δὴ θεός, ὥσπερ καὶ
[72]   ἀμφὶ τὸν Πυθαγόραν, οἵ φασιν     μὲν θεὸς εἷς, χοὖτος δὲ
[104]   ἀχώρητος μισοπονηρία. Τρέφει δὲ     μὲν θυμὸς τὴν κόλασιν ἐπὶ
[10]   καὶ στεῖρα καὶ ἔρημος περιλείπεται.  ~Ὁ   μὲν Ἰωάννης, κῆρυξ τοῦ
[108]   θεοσέβειαν· παῖδας ἀκάκους ἐγκρινεῖ θεός.     μὲν οὖν Ἀθηναῖος τοῖς Σόλωνος
[57]   μίγνυται τῇ λίθῳ· Ποσίδιππος ἱστορεῖ,     μὲν πρότερος ἐν τῷ περὶ
[76]   εὑρημέν' ἀνθρώποισιν. ~Καὶ οὐχὶ μόνος     Μένανδρος, ἀλλὰ καὶ Ὅμηρος καὶ
[68]   ὁρώμενον, (Εὐριπίδης λέγει. Πεπλανῆσθαι γοῦν     Μένανδρός μοι δοκεῖ, ἔνθα φησίν
[42]   (σπονδὰς ἀπῄτησαν ἀνημέρους. Ἀριστομένης γοῦν     Μεσσήνιος τῷ Ἰθωμήτῃ Διὶ τριακοσίους
[33]   διελήλακεν ἀσελγείας Ζεὺς ἐκεῖνος     μετ' Ἀλκμήνης τοσαύτας ἡδυπαθήσας νύκτας;
[64]   θεὸν ὑπειλή φατον Ἵππασός τε     Μεταποντῖνος καὶ Ἐφέσιος Ἡράκλειτος·
[1]   ~Ἀμφίων Θηβαῖος καὶ Ἀρίων     Μηθυμναῖος ἄμφω μὲν ἤστην ᾠδικώ,
[3]   Ὀρφεὺς καὶ Θηβαῖος καὶ     Μηθυμναῖος, ἄνδρες τινὲς οὐκ ἄνδρες,
[13]   ἀπάτης ἀνθρώποις, εἴτε Δάρδανος,     Μητρὸς θεῶν καταδείξας τὰ μυστήρια,
[13]   μενος, εἴτε Φρὺξ ἐκεῖνος     Μίδας, παρὰ τοῦ Ὀδρύσου
[64]   οὖν ἀρχὰς ἀπέλιπον ἐξυμνήσαντες Θαλῆς     Μιλήσιος τὸ ὕδωρ καὶ Ἀναξιμένης
[34]   καὶ ἀφροδίσιος ἦν χάρις,     μισθός, ὃν ᾐτεῖτο Διόνυσος· βουλομένῳ
[107]   ~Ζητήσωμεν οὖν, ἵνα καὶ ζήσωμεν.     μισθὸς τῆς εὑρέσεως ζωὴ παρὰ
[37]   ἀπάνθρωπος, βίαιος, φθορεύς,     μοιχός, ἐρωτικός. Ἀλλὰ τότε
[7]   ἀνθρώποις) αὐτὸς οὗτος λόγος,     μόνος ἄμφω, θεός τε καὶ
[69]   τὸ δὲ μόνον δίκαιον μέτρον,     μόνος ὄντως θεός, ἴσος ἀεὶ
[51]   ἐστι {τὸ ἄγαλμα} θεός,     μόνος ὄντως θεός. ~Καὶ δὴ
[103]   μόνος ἔστι τε καὶ ὑφέστηκεν     μόνος ὄντως ὑπάρχων θεός. Ἀλλὰ
[37]   παιδεύεται σωφρονεῖν. Γυμνοῦται δὲ ὑμῖν     μῦθος· ἀπέθανεν Λήδα, ἀπέθανεν
[1]   Εὐνόμου ἄγεται τέττιξ, ὡς     μῦθος βούλεται, χαλκοῦν ἀναστήσας Πυθοῖ
[55]   μέντοι τεθνᾶσιν· τετίμηκεν δὲ αὐτοὺς     μῦθος καὶ χρόνος. Φιλεῖ
[30]   τε Θούριος καὶ Σοφοκλῆς     νεώτερος ἐν τρισὶ τραγῳδίαις ἱστορεῖτον
[52]   Διονύσιος μὲν γὰρ τύραννος     νεώτερος θοἰμάτιον τὸ χρύσεον περιελόμενος
[13]   (Οὐ γάρ με Κύπριος     νησιώτης Κινύρας παραπείσαι ποτ' ἄν,
[54]   Ἀλεξάνδρου γεγονὼς χρόνους· Ἑρμῆς προσηγορεύετο     Νικαγόρας καὶ τῇ (στολῇ τοῦ
[51]   καὶ μυγαλῆ, ἥν φησιν     Νίκανδρος τυφλήν τε σμερδνήν (τε"
[94]   (πατήρ. Ἀργυρίῳ μὲν ὠνήσεται     νόθος, ἀπωλείας ἐστὶ παιδίον, ὃς
[98]   τοῦ λόγου ἄνθρωπος ἀληθινός,     νοῦς ἐν ἀνθρώπῳ,
[37]   γε Ζεὺς μαντικός,     ξένιος, ἱκέσιος, μειλίχιος,
[94]   δὲ φιλόστοργος οὗτος ἡμῶν πατήρ,     ὄντως πατήρ, οὐ παύεται προτρέπων,
[78]   γῆ" φησί, παλαιωθήσεται καὶ     οὐρανὸς παρελεύσεται" τὸ δὲ ῥῆμα
[81]   ἐκλείψει μὲν ἥλιος καὶ     οὐρανὸς σκοτισθήσεται, λάμψει δὲ
[78]   θεός, οὗ θρόνος μέν ἐστιν     οὐρανός, ὑποπό διον δὲ
[111]   εἰς ὕλας στρεφομένη) παρήγετο ἐπιθυμίαις,     παῖς ἀνδριζόμενος ἀπειθείᾳ καὶ παρακούσας
[69]   μὲν δὴ θεός, ὥσπερ καὶ     παλαιὸς λόγος, ἀρχὴν καὶ τελευτὴν
[26]   Ἐλπίδα, ὥσπερ ἀμέλει καὶ Ἐπιμενίδης     παλαιὸς (Ὕβρεως καὶ Ἀναιδείας Ἀθήνησιν
[71]   τις μορφήν, ἀφανής· οὐδὲ μὴν     παμφαὴς δοκῶν εἶναι ἥλιος οὐδ'
[37]   ξένιος, ἱκέσιος, μειλίχιος,     πανομφαῖος, προστροπαῖος· μᾶλλον δὲ
[78]   φυγαδεύεται. ~Ἱερεμίας δὲ προφήτης     πάνσοφος, μᾶλλον δὲ ἐν Ἱερεμίᾳ
[109]   ἔνοικος ἡμῶν, φησιν αἰνιττόμενος     πάνσοφος Μωυσῆς, τρισὶ τοῖς καθ'
[81]   οὐρανὸς σκοτισθήσεται, λάμψει δὲ     παντοκράτωρ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ
[13]   Φρὺξ ἐκεῖνος Μίδας,     παρὰ τοῦ Ὀδρύσου μαθών, ἔπειτα
[56]   (θεοῦ βαθυτέρῳ περιπεπτώκατε ζόφῳ; Καλὸς     Πάριος λίθος, ἀλλ' οὐδέπω Ποσειδῶν·
[45]   ὑμῖν τάφους ἐμοὶ μὲν οὐδ'     πᾶς ἂν ἀρκέσῃ χρόνος· ὑμᾶς
[94]   σου ταῖς εὐχαρίστοις τρυφαῖς δεδημιούργηκεν     (πατήρ. Ἀργυρίῳ μὲν ὠνήσεται
[32]   Ζεὺς ἐπὶ πᾶσιν ἡκέτω,     πατὴρ" καθ' ὑμᾶς ἀνδρῶν τε
[88]   τὴν ἀλήθειαν ἀναπαυομένη, Ἀββᾶ" λέγουσα     πατήρ" ταύτην θεὸς τὴν
[80]   ἄμητός σου" λόγος     πατρικός, ἀγαθὸς λύχνος,
[72]   δυνατοί, θνητοὶ γεγαῶτες. ~Κλεάνθης δὲ     Πηδασεύς, ἀπὸ τῆς Στοᾶς
[112]   Εἰ γὰρ ἡμῖν διδάσκαλος     πληρώσας τὰ πάντα δυνάμεσιν ἁγίαις,
[40]   Λητώ, Δημήτηρ, Κόρη,     Πλούτων, Ἡρακλῆς, αὐτὸς
[80]   πᾶσι καὶ σωτηρίαν. Κύριος" γὰρ     ποιήσας τὴν γῆν ἐν τῇ
[39]   καλλιπύγῳ θύουσιν Συρακούσσιοι, ἣν Νίκανδρος     ποιητὴς καλλίγλου (τόν" που κέκληκεν;
[64]   τῆς πόσεως ὀνοματοποιουμένη; ὥσπερ ἀμέλει     πολέμιος Ἄρης ἀπὸ (τῆς ἄρσεως
[98]   προσκυνηταί. ~Ὁ Φειδίας ὑμῶν καὶ     Πολύκλειτος ἡκόντων Πραξιτέλης τε αὖ
[54]   τέταρτος Διόνυσος ἐκαλεῖτο· καὶ Μιθριδάτης     Ποντι κὸς Διόνυσος καὶ αὐτός·
[66]   πάντων ἀσεβῶν. Τί γὰρ Ἡρακλείδης     Ποντικός; Ἔσθ' ὅπῃ οὐκ ἐπὶ
[53]   Ζεύς, ἀλλ' (ἐρώμενος ἦν·     Πραξιτέλης δέ, ὡς Ποσίδιππος ἐν
[84]   κύριος, τῆς ἀναστάσεως ἥλιος,     πρὸ ἑωσφόρου" γεννώμενος, ζωὴν
[97]   σύγκλυδα τῶν γενητῶν τούτων ὄχλον     προσκυνῶν καὶ προσεταιριζόμενος, αὐτῶν ἐκείνων
[37]   ἱκέσιος, μειλίχιος, πανομφαῖος,     προστροπαῖος· μᾶλλον δὲ ὁ> ἄδικος,
[78]   Τοῦτον προσκυνήσωμεν, ἐφ' οὗ φησιν     προφήτης ἀπὸ προσώπου σου ὄρη
[90]   ἐπήρτηται κόλασις. Ἀπειλεῖ γοῦν αὐτῷ     προφήτης Ζαχαρίας ἐπιτιμήσαι ἐν σοὶ
[78]   ἀληθείας ἐκβιαζόμενον φυγαδεύεται. ~Ἱερεμίας δὲ     προφήτης πάνσοφος, μᾶλλον δὲ
[62]   τέχνην. Οὐ γὰρ ποιήσεις, φησὶν     προφήτης, παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν
[122]   καὶ θεῷ. (Οὐκ ἀποκρύπτεται γοῦν     προφήτης τὴν χάριν λέγων, ἐγὼ
[62]   (πάνυ γοῦν ἐμφανῶς καὶ συντόμως     προφητικὸς ἐλέγχει τὴν συνήθειαν λόγος
[7]   προόντος λόγου· ἐπεφάνη δὲ ἔναγχος     προὼν σωτήρ, ἐπεφάνη ἐν
[111]   ἄθρει τὴν θείαν εὐεργε) σίαν.     πρῶτος ὅτε ἐν παραδείσῳ ἔπαιζε
[48]   ἀπ' Αἰγύπτου μετα πεμψαμένους σῖτον  {ὁ   Πτολεμαῖος} ἀνεκτήσατο, εἶναι δὲ τὸ
[48]   κίδα τελευτήσασαν ἐν Κανώβῳ μεταγαγὼν     Πτολεμαῖος (ἔθαψεν ὑπὸ τὸν προδεδηλωμένον
[57]   Ἀφροδίτην νοεῖ. Οὕτως Κύπριος     Πυγ μαλίων ἐκεῖνος ἐλεφαντίνου ἠράσθη
[34]   Πυθοῖ μὲν οὖν δράκων     Πύθιος θρῃσκεύεται καὶ τοῦ ὄφεως
[42]   δὲ Ἀττικὸς καὶ Μάριος     Ῥωμαῖος τὰς αὑτῶν ἐθυσάτην θυγατέρας·
[49]   σεβασμίως τεθείακεν θεὸν βασιλεὺς     Ῥωμαίων τὸν ἐρώμενον ὡραιότατον σφόδρα
[54]   ἐπιστήμην γεγονώς, ὡς ἱστορεῖ Ἄριστος     Σαλαμίνιος, αὑτὸν κατεσχημάτιζεν εἰς Ἥλιον)
[108]   Ἀργεῖος τοῖς Φορωνέως καὶ     Σπαρτιάτης τοῖς Λυκούργου, εἰ δὲ
[110]   ὧν ἐδίδαξεν καὶ ἐνεδείξατο, παραστησάμενος,     σπονδοφόρος καὶ διαλλακτὴς καὶ σωτὴρ
[46]   τοῦ Ἄρεως τὸ ξόανον Οὐάρρων     συγγραφεύς, οὐδέπω τῶν τεχνιτῶν ἐπὶ
[122]   ἔργα, τοιοῦτος βίος· χρηστὸς     σύμπας ἀνθρώπων βίος τῶν Χριστὸν
[49]   ἄνθρωποι νῦν, ἃς αἰσχρὰς ἠπίστατο  (ὁ   συναγρυπνήσας ἐραστής. Τί μοι θεὸν
[8]   τὸν ἄνθρωπον ὑγιᾶναι. Πολύφωνός γε     σωτὴρ καὶ πολύτροπος εἰς ἀνθρώπων
[30]   πατρίδι γαίῃ. (Προσίτω δὲ καὶ     τὰ Κυπριακὰ ποιήματα γράψας· Κάστωρ
[13]   καταδείξας τὰ μυστήρια, εἴτε Ἠετίων,     τὰ Σαμοθρᾴκων ὄργια καὶ τελετὰς
[54]   ἀνδρὸς Ἥρα προσαγορευομένη. Πτολεμαῖος δὲ     τέταρτος Διόνυσος ἐκαλεῖτο· καὶ Μιθριδάτης
[1]   Ῥήγνυται χορδὴ τῷ Λοκρῷ· ἐφίπταται     τέττιξ τῷ ζυγῷ· ἐτερέτιζεν ὡς
[1]   Οὔκουν ᾠδῇ τῇ Εὐνόμου ἄγεται     τέττιξ, ὡς μῦθος βούλεται,
[54]   καὶ γάμος ὑπὸ Ἀθηναίων αὐτῷ     τῆς Ἀθηνᾶς ηὐτρεπίζετο· δὲ
[84]   ἐπιφαύσει σοι Χριστὸς κύριος,     τῆς ἀναστάσεως ἥλιος, πρὸ
[9]   οὗτος, τῆς στείρας ἀνήρ,     τῆς ἐρήμου γεωργός, τῆς
[9]   ἀνήρ, τῆς ἐρήμου γεωργός,     τῆς θείας ἐμπλήσας δυνάμεως καὶ
[100]   τὸν θεὸν γεωργῶν, καὶ πλεῖθι     τῆς ναυτιλίας ἐρῶν, ἀλλὰ τὸν
[9]   γὰρ καὶ αὐτὸς οὗτος,     τῆς στείρας ἀνήρ, τῆς
[17]   διέσπασαν, ἔτι νηπίαχον ὄντα, ὡς     τῆς Τελετῆς ποιητὴς Ὀρφεύς φησιν
[13]   Ἑλλήνων τοὺς δεισιδαίμονας. (Ὄλοιτο οὖν     τῆσδε ἄρξας τῆς ἀπάτης ἀνθρώποις,
[113]   κηρίον. Πῶς γὰρ οὐ ποθεινὸς     τὸν ἐν σκότει κατορωρυγμένον νοῦν
[85]   εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας" παρακαλεῖ,     τὸν παράκλητον ἀποστέλλων. Τίς οὖν
[45]   τοῦ (μάντεως ἱστοροῦσιν. Πτολεμαῖος δὲ     τοῦ Ἀγησάρχου ἐν τῷ αʹ
[71]   τὴν ὄψιν ἀφαιρεῖται. Πόθεν ἄρα     τοῦ Γρύλλου σοφίζεται δηλαδὴ
[8]   ἀπιστίαν, ναί φημι, λόγος     τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος γενόμενος, ἵνα
[114]   καὶ γῆν μεταβάλλων εἰς οὐρανούς,     τοῦ θεοῦ γεωργός, δεξιὰ σημαίνων,
[118]   λελυμένος, κυβερνήσει σε λόγος     τοῦ θεοῦ, καὶ τοῖς λιμέσι
[5]   ἐκ Δαβὶδ καὶ πρὸ αὐτοῦ,     τοῦ θεοῦ λόγος, λύραν μὲν
[6]   ~Τί δὴ οὖν τὸ ὄργανον,     τοῦ θεοῦ λόγος, κύριος,
[74]   Θρᾴκιος ἱεροφάντης καὶ ποιητὴς ἅμα,     τοῦ Οἰάγρου Ὀρφεύς, μετὰ τὴν
[48]   (διατραφέντων. Ἀλλ' γε Ἀθηνόδωρος     τοῦ Σάνδωνος ἀρχαΐζειν τὸν Σάραπιν
[75]   κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς βούλεται,     τοῦτο ποιῶν ἐστι μείζων τοῦ
[20]   Εὔμολπός τε καὶ Εὐβουλεύς· βουκόλος     Τριπτόλεμος ἦν, ποιμὴν δὲ
[52]   ἀγάλματα ἐπιπεφήμισται. Διονύσιος μὲν γὰρ     τύραννος νεώτερος θοἰμάτιον τὸ
[110]   λόγος, φανερώτατος ὄντως θεός,     τῷ δεσπότῃ τῶν ὅλων ἐξισωθείς,
[105]   οὐ λῃστής, οὐ πειρατής, (ἀλλ'     τῶν ἀγαθῶν ἀίδιος δοτήρ. Ἄρα
[98]   ἐδωρήσατο; Τίς ἀθανασίαν ὑπέσχηται; Μόνος     τῶν ὅλων δημιουργός, ἀριστοτέχνας
[68]   τὸν ἀληθῆ, δὲ λόγος     ὑγιής, ὅς ἐστιν ἥλιος ψυχῆς,
[10]   υἱὸς καὶ ἂν     υἱὸς ἀποκαλύψῃ. Θύραν δὲ εὖ
[10]   θεὸν οὐδεὶς ἔγνω, εἰ μὴ     υἱὸς καὶ ἂν
[27]   τοῦ θεοῦ· ὑμῖν δὲ καὶ     ὑμέτερος ὑποδύεται ποιητὴς Ἀκραγαντῖνος
[110]   καὶ μειλίχιος, θεῖος λόγος,     φανερώτατος ὄντως θεός, τῷ
[98]   λίθων δημιουργοί τε καὶ προσκυνηταί.  ~Ὁ   Φειδίας ὑμῶν καὶ Πολύκλειτος
[34]   Πέλοπος τὰς χοάς, τὰ Ὀλύμπια,     Φειδίου σφετερίζεται Ζεύς. Μυστήρια ἦσαν
[37]   ἀνόσιος, ἀπάνθρωπος, βίαιος,     φθορεύς, μοιχός, ἐρωτικός.
[8]   ἴσα θεῷ· ἐκένωσεν δὲ ἑαυτόν"     φιλοικτίρμων θεός, σῶσαι τὸν ἄνθρωπον
[30]   θνητὸν οἶδεν ἄνθρωπον, Ἱερώνυμος δὲ     φιλόσοφος καὶ τὴν σχέσιν αὐτοῦ
[43]   καὶ τὸν Σόλωνα. Φιλόδωρος ὑμῶν     Φοῖβος, ἀλλ' οὐ φιλάνθρωπος. Προὔδωκε
[42]   παρὰ τὸν τόπον ἱερεῖον γίνεται     φόνος, οὐδ' εἰ Ἀρτέμιδί τις
[13]   καὶ τελετὰς ὑποστησά μενος, εἴτε     Φρὺξ ἐκεῖνος Μίδας,
[113]   καὶ ἄνδρα. Γλυκὺς" λόγος     φωτίσας ἡμᾶς ὑπὲρ χρυσίον καὶ
[97]   (Βᾶτ' εἰς ὁδὸν δὴ πᾶς     χειρῶναξ λεώς, οἳ τὴν Διὸς
[66]   δὲ Μιλήσιος Λεύκιππος καὶ     Χῖος Μητρό δωρος διττάς, ὡς
[119]   θεσπίζουσαι ὄργια, χορὸν ἀγείρουσαι σώφρονα.     χορὸς οἱ δίκαιοι, τὸ ᾆσμα
[105]   τοι παντὸς μᾶλλον τοῦτο εἴρηται·     χρηστός ἐστι πανταχοῦ σωτήριος· (ὁ
[7]   κέκληται. ~Αἴτιος γοῦν λόγος,     Χριστός, καὶ τοῦ εἶναι πάλαι
[6]   τὸ πάλαι καθωσιωμένον, δυνάμεως ἄξιον,     Χριστός, καινὸν ᾆσμά (μοι κέκληται.
[84]   τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι     Χριστὸς κύριος, τῆς ἀναστάσεως
[112]   καὶ πᾶς, ὡς ἔπος εἰπεῖν,     Χριστὸς οὐ μερίζεται· οὔτε βάρβαρός
[55]   δὲ αὐτοὺς μῦθος καὶ     χρόνος. Φιλεῖ γάρ πως τὰ
[3]   δουλείᾳ καταζεύξαντες. (Ἀλλ' οὐ τοιόσδε     ᾠδὸς ἐμὸς οὐδ' εἰς
[1]   τοῦ τέττιγος τῷ ᾄσματι ἁρμοσάμενος     ᾠδὸς τὴν (λείπουσαν ἀνεπλήρωσε χορδήν.
[30]   δέ οἱ αἶσα πέπρωται· αὐτὰρ     γ' ἀθάνατος Πολυδεύκης, ὄζος Ἄρηος.
[48]   καὶ ὑπὸ Πτολεμαίου (διατραφέντων. Ἀλλ'     γε Ἀθηνόδωρος τοῦ Σάνδωνος
[81]   παρὰ τὸν (κτίσαντα. Καὶ μὴν     γε θεὸς οὗτος, ὃς ἐν
[66]   ἐκ τοῦ Περιπάτου μνησθῆναι· καὶ     γε τῆς αἱρέσεως πατήρ, τῶν
[117]   καὶ σέβειν μιμού (μενος.     γέ τοι οὐράνιος καὶ θεῖος
[116]   καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ πνεύματος,     ἐστι ῥῆμα θεοῦ" ἀκονήσωμεν. Οὕτως
[22]   ὀρίγανον, λύχνος, ξίφος, κτεὶς γυναικεῖος,     ἐστιν εὐφήμως καὶ μυστικῶς εἰπεῖν
[72]   Οὐκ ἀπεκρύψατο τοῦ θεοῦ πέρι     τί περ εἶχεν φρονῶν· (τἀγαθὸν
[123]   καὶ μακροτέρω προῆλθον ὑπὸ φιλανθρωπίας     τι περ εἶχον ἐκ θεοῦ
[95]   ἀξιοῦτε, οὐδ' πρέπει θεῷ,     τι ποτέ ἐστι, νενοηκότες. ~Πιστεύσατε
[15]   συμπλοκαὶ καὶ μῆνις (οὐκ οἶδ'     τι φῶ λοιπὸν μητρὸς
[75]   θεὸν τοῖς κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς     βούλεται, τοῦτο ποιῶν ἐστι
[61]   συμπορνευόντων ὑμῖν θεῶν αἱ διδασκαλίαι·     γὰρ βούλεται, τοῦθ' ἕκαστος καὶ
[24]   μηκέτι (τούτους ἡγεῖσθε εἶναι θεούς"     δ' Ἡρακλέα ἐκ ξύλου λαβὼν
[33]   δὲ Πέλοπος, δὲ Χρυσίππου,     δὲ Γανυμήδους ἐρῶντες. (Τούτους ὑμῶν
[1]   καὶ τὸν συναγωνιστὴν τοῦ Λοκροῦ·     δὲ ἑκὼν ἐφίπταται καὶ ᾄδει
[1]   μουσικῇ μὲν ἰχθὺν δελεάσας,     δὲ Θήβας τειχίσας. Θρᾴκιος δὲ
[18]   τῷ παιδὶ παρακατατίθεται κατα θάψαι.     δέ, οὐ γὰρ ἠπείθησε Διί,
[7]   ζῆν ὕστερον ὡς θεὸς χορηγήσῃ.     δὲ οὐ νῦν γε πρῶτον
[33]   τις Ὕλα, δὲ Ὑακίνθου,     δὲ Πέλοπος, δὲ Χρυσίππου,
[42]   ὡς Δημάρατος ἐν πρώτῃ Τραγῳδουμένων,     δὲ τοῖς Ἀποτροπαίοις, Μάριος,
[33]   θεοί, μέν τις Ὕλα,     δὲ Ὑακίνθου, δὲ Πέλοπος,
[33]   δὲ Ὑακίνθου, δὲ Πέλοπος,     δὲ Χρυσίππου, δὲ Γανυμήδους
[5]   μὲν κρέκῃ, τὸ δὲ ἐμπνέῃ,     δὲ χωρήσῃ τὸν (κύριον. Ναὶ
[47]   τὸ Παλλάδιον τὸ διοπετὲς καλούμενον,     Διομήδης καὶ Ὀδυσσεὺς ἱστοροῦνται μὲν
[103]   κύριος, μὴ θίγῃς τοῦ ὕδατος     ἐγὼ ἀναδίδωμι, τῶν καρπῶν ὧν
[121]   πρὸς τὸν θεὸν πληρῶσαι ἐναργῶς     ᾐνίξατο, πρότε ρον μὲν εἰς
[10]   Χριστοῦ παρουσίαν, καὶ τοῦτο ἦν     ᾐνίσσετο Ζαχαρίου σιωπή, ἀναμένουσα
[83]   καὶ τὸ πῦρ" δὲ προσκοπεῖτε,     ἡτοίμασεν κύριος τῷ διαβόλῳ
[113]   ζωήν, συντείνουσα θεοσέβεια· καθ'     καὶ μόνον ἐπάναγκές ἐστι ζῆν,
[83]   ὅσῳ φιλαν θρωπότερος θεός·     μὲν γὰρ ἐκ δούλων υἱοὺς
[116]   ἐστὶ Χριστοῦ τὸ εὐαγγέλιον αὐτοῦ,     μὲν ἐσάλπισεν, ἡμεῖς δὲ ἠκούσαμεν.
[1]   ᾄδεται χορῷ) τέχνῃ τῇ μουσικῇ     μὲν ἰχθὺν δελεάσας, δὲ
[74]   τῆς σκηνῆς παραγυμνοῦσι τὴν ἀλήθειαν·     μὲν καὶ εἰς τὸν αἰθέρα
[42]   τὰς αὑτῶν ἐθυσάτην θυγατέρας· ὧν     μὲν τῇ Φερεφάττῃ, ὡς Δημάρατος
[24]   (φρονήσεως ζώπυρον ἀναφύεται σπέρμα· ὧν     μέν τις παρεγγυᾷ τοῖς Αἰγυπτίοις,
[33]   ἀπέσχοντο οἱ παρ' ὑμῖν θεοί,     μέν τις Ὕλα, δὲ
[100]   οὐδὲ τὸν ταῦρον κυνηγετεῖν, πρὸς     πέφυκε δὲ ἕκαστον τῶν ζῴων
[95]   βουλῆς καὶ σκέψεως ἀξιοῦτε, οὐδ'     πρέπει θεῷ, τι ποτέ
[6]   τοῦτο μόνον ἀπο λαύων ἡμῶν,     σῳζόμεθα. Κακία μὲν γὰρ τὴν
[59]   ἀληθῆ