HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Discours aux gentils

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


η  =  348 formes différentes pour 1110 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Paragraphes
[97]   τῶν ἀνθρώπων ἀποθνῄσκοντας. Θεοὺς δὲ  δὴ   τοὺς ὁρατοὺς καὶ τὸν σύγκλυδα
[103]   ὑπάρχων θεός. Ἀλλὰ γὰρ μανδραγόραν     τι ἄλλο φάρμακον πεπωκόσιν ἀνθρώποις
[56]   δ' ἄλλο χρυσὸς ἄργυρος     ἀδάμας σίδηρος χαλκὸς
[67]   ἀναπίμπλης τὸν βίον, ἀνέμους τε     ἀέρα πῦρ γῆν
[32]   Ἐνεπίμπλατο γοῦν γυναικῶν οὐχ ἧττον     αἰγῶν Θμουιτῶν τράγος. ~Καὶ
[52]   εἰ Καμβύσης τις Δαρεῖος     ἄλλος μαινόμενος τοιαῦτα ἄττα ἐπεχείρησεν
[89]   οὐ γὰρ ἂν ἐμισήθη ποτὲ     ἀπηγορεύθη ἀγαθὸν τοσοῦτον, οὗ μεῖζον
[51]   γέ τινα, φέρε εἰπεῖν ἀκουστικὴν     ἁπτικὴν τὴν ἀναλογοῦσαν τῇ
[56]   τετιμήκατε; Τί δ' ἄλλο χρυσὸς     ἄργυρος ἀδάμας σίδηρος
[67]   τε ἀέρα πῦρ     γῆν λίθους ξύλα
[15]   τι φῶ λοιπὸν μητρὸς     γυναικός) τῆς Δηοῦς, ἧς δὴ
[52]   ἀγάλματα. Καὶ εἰ Καμβύσης τις     Δαρεῖος ἄλλος μαινόμενος τοιαῦτα
[103]   θεὸν μηδὲ χρυσὸν λίθον     δένδρον πρᾶξιν πάθος
[91]   εἰδώλων τὰ τεμένη τάφους τινὰς     δεσμωτήρια· οὗτοί μοι δοκοῦσι πενθεῖν,
[71]   ἄρα τοῦ Γρύλλου σοφίζεται     δηλαδὴ (παρὰ τῆς προφήτιδος τῆς
[40]   Βοιώτιε, μὴ φθονέσῃς λέγειν.     δῆλον ὡς οὗτοι καὶ οἱ
[117]   μιμεῖσθαί τις δυνήσεται τὸν θεὸν     δι' ὧν ὁσίως θεραπεύσει οὐδ'
[56]   αἱ Λιταὶ αἱ Θερσίτου μᾶλλον     Διὸς θυγατέρες, ὥστε μοι δοκεῖν
[53]   σεισμοὶ κερδαλέοι, οὐδὲ μὴν φοβοῦνται     δυσωποῦνται οὐ τοὺς δαίμονας, οὐ
[11]   λέβητα Θεσπρώτιον τρίποδα Κιρραῖον     Δωδωναῖον χαλκεῖον· γεράνδρυον δὲ ψάμμοις
[2]   οὐδὲ μὴν Φρύγιον Λύδιον     Δώριον, ἀλλὰ τῆς καινῆς ἁρμονίας
[74]   λίθων, χαλκέων χρυσοτεύκτων     ἐλεφαντίνων τύπους· θυσίας τε τούτοις
[56]   ἀδάμας σίδηρος χαλκὸς     ἐλέφας λίθοι τίμιοι; Οὐχὶ
[105]   ὀλιγοδεής, οὐκ ἐν ἄλλῳ τινὶ     ἐν αὐτῷ {καὶ} τῷ θεῷ
[42]   ἄλλοις ὁμοίοις δαίμοσιν, ἐπὶ βωμοῖς     ἐν ὁδοῖς ἀποσφάττοι τὸν ἄνθρωπον,
[107]   ἀληθείας ἐγκεχάρακται. Ποῦ γὰρ ἀλλαχόθι     ἐν σώφρονι ψυχῇ δικαιοσύνην ἐγγραπτέον;
[95]   ἀμφιβάλλειν χρή· ὑμεῖς δὲ πρὶν     ἐπισκέψασθαι μεθύετε· καὶ εἰ ὑβριστέον,
[115]   καθάπερ οἱ σπάλακες οὐδὲν ἄλλο     ἐσθίοντες ἐν σκότῳ διαιτᾶσθε, περικαταρρέοντες
[81]   θεὸν οὐχ ὡς θεὸν ἐδόξασαν     ηὐχαρίστησαν, ἀλλ' ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς
[91]   θρῃσκεύειν τοὺς θεούς, ἐλέου μᾶλλον     θεοσεβείας ἄξια πεπονθότες. Καὶ ταῦτα
[1]   ἐπιτάφιον ἑρπετοῦ ᾄδοντος Εὐνόμου· ὕμνος     θρῆνος ὄφεως ἦν ᾠδή,
[92]   γάρ, φησίν, ἥδονται βορβόρῳ" μᾶλλον     καθαρῷ ὕδατι καὶ ἐπὶ φορυτῷ
[52]   ἱερὰ καὶ τὰ ἀναθήματα ἐσύλησαν     καὶ αὐτὰ ἐχώνευσαν (τὰ ἀγάλματα.
[89]   τοῖς κόλποις τοῖς πατρῴοις ἐναποβλύζομεν,     καὶ τὰ ἄλλα, νηπιάζοντες
[75]   λόγου τῆς ἀληθείας ἐνεργούντων τι     καὶ φθεγγο μένων ὁμοίων ὄντων
[38]   ἱστορεῖ· Φανοκλῆς δὲ ἐν Ἔρωσιν     Καλοῖς Ἀγαμέμνονα τὸν Ἑλλήνων βασιλέαἈργύννου
[123]   περιλείπεται πέρας τὸ λυσιτελοῦν ἑλέσθαι,     κρίσιν χάριν· ὡς ἔγωγε
[84]   δὴ ἕτερον ὑπολείπεται τοῖς ἀπίστοις     κρίσις καὶ καταδίκη; Οὐ κάμνει
[11]   βαρά θρων στόματα τερατείας ἔμπλεα     λέβητα Θεσπρώτιον τρίποδα Κιρραῖον
[43]   κἄν που περιτύ χωμεν ἄρκῳ     λέοντι, ἐκτρεπόμεθα, ὡς δ' ὅτε
[56]   σίδηρος χαλκὸς ἐλέφας     λίθοι τίμιοι; Οὐχὶ γῆ τε
[103]   καὶ συνιέναι θεὸν μηδὲ χρυσὸν     λίθον δένδρον πρᾶξιν
[67]   ἀέρα πῦρ γῆν     λίθους ξύλα σίδηρον,
[2]   τὸν Κηπίωνος, οὐδὲ μὴν Φρύγιον     Λύδιον Δώριον, ἀλλὰ τῆς
[65]   τοὺς σφῶν Πέρσας Σαυρομάτας     Μάγους, παρ' ὧν τὴν ἀθεότητα
[99]   ἐκμαγεῖον, καταφαίνεται. ~Οὐδὲν οὖν ἀλλ'     μανίας ἔμπλεως βίος ἔδοξέ
[89]   αἱ τίτθαι; Τί δὲ αὐξάνομεν     μειοῦμεν τὴν πατρῴαν οὐσίαν, καὶ
[8]   οἷόν τε (κἂν παρὰ μέρος     μέλος τὸν ἄνθρωπον ὑγιᾶναι. Πολύφωνός
[122]   λόγος, ὁπότερον αὐτοῖν ἄμεινον, σωφρονεῖν     μεμηνέναι. Ἐχομένους δὲ ἀπρὶξ τῆς
[122]   μανίας εἶδος ὑπογράφοντες (οὐδὲν ἄλλο     μεμηνέναι τοὺς πολλοὺς ὁμολογοῦσιν. Οὐ
[116]   τὸ ὕψος τῆς σωτηρίας, ὅπως     μετανοήσαντες σωθῶσιν μὴ ὑπακούσαντες
[116]   σωτηρίας, ὅπως μετανοήσαντες σωθῶσιν     μὴ ὑπακούσαντες κριθῶσιν. Τοῦτο τῆς
[69]   τῇ οἰκίᾳ σου μέτρον μέγα     μικρόν, ἀλλ' στάθμιον ἀληθινὸν
[69]   σου στάθμιον καὶ στάθμιον μέγα     μικρόν, οὐδὲ ἔσται ἐν τῇ
[117]   οὐδ' αὖ θεραπεύειν καὶ σέβειν     μιμού (μενος. γέ τοι
[103]   δένδρον πρᾶξιν πάθος     νόσον φόβον ἰνδάλλεσθαι ὡς
[67]   πῦρ γῆν λίθους     ξύλα σίδηρον, κόσμον τόνδε
[64]   ὕλην προσκυνήσαντες καὶ λίθους μὲν     ξύλα οὐ τιμήσαντες, γῆν δὲ
[42]   ἐν ἱερῷ δῆθεν χωρίῳ μᾶλλον     ὀργῇ καὶ φιλαργυρίᾳ, ἄλλοις ὁμοίοις
[97]   οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὁμοιότερον οὐδὲν     ὃς ἂν ἡμῶν γένηται ὅτι
[103]   λίθον δένδρον πρᾶξιν     πάθος νόσον φόβον
[58]   μελεδωνοὶ τεθαυμάκασιν, ὅτι τῶν κηρίνων     πηλίνων ὁμοιωμάτων καὶ κοροκοσμίων ἀπατᾷ
[6]   κωφῶν καὶ σκάζοντας τὼ πόδε     πλανωμένους εἰς δικαιοσύνην χειραγωγῆσαι, θεὸν
[52]   Ἀλλ' εἰσὶ μὲν κακοῦργοί τινες     πολέμιοι ἐπιθέμενοι, οἳ δι' αἰσχροκέρδειαν
[103]   χρυσὸν λίθον δένδρον     πρᾶξιν πάθος νόσον
[67]   βίον, ἀνέμους τε ἀέρα     πῦρ γῆν λίθους
[52]   Ἀσκληπιοῦ οὐδὲ μὴν Ἀθηνᾶς Πολιάδος     Σαράπιδος Αἰγυπτίου· παρ' ὧν οὐδὲ
[65]   τοὺς διδασκάλους τοὺς σφῶν Πέρσας     Σαυρομάτας Μάγους, παρ' ὧν
[118]   χαλε πὴν Χαρύβδεως ἀπειλὴν     Σειρῆνας μυθικάς· ἄγχει τὸν ἄνθρωπον,
[67]   γῆν λίθους ξύλα     σίδηρον, κόσμον τόνδε θεοὺς ἀναπλάττουσα,
[56]   χρυσὸς ἄργυρος ἀδάμας     σίδηρος χαλκὸς ἐλέφας
[69]   μέτρον μέγα μικρόν, ἀλλ'     στάθμιον ἀληθινὸν καὶ δίκαιον ἔσται
[85]   λέγονται διὰ τὴν ἀπιστίαν, πρὶν     σφᾶς αὐτοὺς κατακολουθήσαντας τῷ Μωυσέως
[62]   Ἴακχον τὸν μυστικὸν θεοὺς ὑπολάβοιμεν     τὰς Λυσίππου τέχνας τὰς
[62]   ὑπολάβοιμεν τὰς Λυσίππου τέχνας     τὰς χεῖρας τὰς Ἀπελλικάς, αἳ
[53]   οὐ τὰ ἀγάλματα, οὐ μᾶλλον     τὰς ψηφῖδας τὰς παρὰ τοῖς
[51]   τὴν ἀναλογοῦσαν τῇ ὀσφρήσει     τῇ γεύσει· τὰ δὲ οὐδὲ
[51]   φέρε εἰπεῖν ἀκουστικὴν ἁπτικὴν     τὴν ἀναλογοῦσαν τῇ ὀσφρήσει
[41]   οἷα αἴλουροι καὶ γαλαῖ, προήσονται     τὴν Ὁμηρι κήν τε καὶ
[9]   τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον     τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα. Ἡμῖν
[43]   ἂν καὶ ἀληθεύσαιεν οἱ κακοί,     τίνα ἂν ὠφελήσαιεν; Αὐτίκα γοῦν
[79]   δυσχεραίνει λέγων τίνι ὡμοιώσατε κύριον;     τίνι ὁμοιώματι ὡμοιώσατε αὐτόν; Μὴ
[98]   Τίς αἷμα ἐνέχεεν ἐν αὐταῖς     τίς δέρμα περιέτεινεν; Ποῦ δ'
[98]   ἐμάλαξε σάρκα. Τίς ἔτηξε μυελὸν     τίς ἔπηξεν ὀστέα; Τίς νεῦρα
[92]   δυνάμενος τοῦ θεοῦ δουλεύειν ἥδεται;     τίς οὐρανοῦ πολίτης εἶναι δυνάμενος
[101]   οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος     τὸ φῶς, ἐξὸν ἀπομάξασθαι τὰ
[29]   σοι τοὺς πολλοὺς εἴποιμι Ἀσκληπιοὺς     τοὺς Ἑρμᾶς τοὺς ἀριθμουμένους
[29]   τοὺς Ἑρμᾶς τοὺς ἀριθμουμένους     τοὺς Ἡφαίστους τοὺς μυθολογουμένους; Μὴ
[65]   βαρβαρικοῖς τὸ πῦρ σέβειν ἱστορεῖ,     τοὺς Πέρσας καὶ τοὺς Μήδους
[87]   τὸν φιλάνθρωπον· οὐδὲν γὰρ ἀλλ'     τοῦτο ἔργον μόνον ἐστὶν αὐτῷ
[103]   δυνάμεως θεϊκῆς, λείπεται οὐδὲν ἄλλο     τοῦτο ὁμολογεῖν, ὅτι ἄρα ὄντως
[11]   τερατείας ἔμπλεα λέβητα Θεσπρώτιον     τρίποδα Κιρραῖον Δωδωναῖον χαλκεῖον·
[64]   γάρ ἐστί ποτε ἕτερον Ποσειδῶν     ὑγρά τις οὐσία ἐκ τῆς
[44]   Πᾶνα ᾔδεσαν ὅστις ἦν, πρὶν     Φιλιπ πίδην εἰπεῖν αὐτοῖς. Εἰκότως
[103]   πρᾶξιν πάθος νόσον     φόβον ἰνδάλλεσθαι ὡς θεόν. Τρὶς
[74]   παραψυχὴν θεῶν ἀγάλματ' ἐκ λίθων,     χαλκέων χρυσοτεύκτων ἐλεφαντίνων
[56]   ἄργυρος ἀδάμας σίδηρος     χαλκὸς ἐλέφας λίθοι
[123]   τὸ λυσιτελοῦν ἑλέσθαι, κρίσιν     χάριν· ὡς ἔγωγε οὐδ' ἀμφιβάλλειν
[44]   ἐτίμα πρότερον οὐδὲ εἷς πρὶν     Χάρμον μειράκιόν τι ἑλεῖν καὶ
[118]   φύγωμεν οἷον ἄκραν χαλε πὴν     Χαρύβδεως ἀπειλὴν Σειρῆνας μυθικάς·
[74]   ἀγάλματ' ἐκ λίθων, χαλκέων     χρυσοτεύκτων ἐλεφαντίνων τύπους· θυσίας
[79]   αὐτόν; Μὴ εἰκόνα ἐποίησεν τέκτων,     χρυσοχόος χωνεύσας χρυσίον περιεχρύσωσεν (αὐτόν;
[6]   καινὸν οὕτως ὑπολάβῃς ὡς σκεῦος     ὡς οἰκίαν· πρὸ ἑωσφόρου" γὰρ
[115]   θεῷ, μάθωμεν αὐτόν, ἵνα ἵλεως  ᾖ,   ἀποδῶμεν καὶ μὴ δεομένῳ μισθὸν
[103]   τῆς οἰκειότητος στέρεται τῆς ἀληθείας.     γὰρ οὐχ Νιόβη τρόπον
[9]   ὠφέλειαν καὶ ἀναβάλλεσθαι τὴν σωτηρίαν;     γὰρ οὐχὶ καὶ Ἰωάννης ἐπὶ
[50]   ὁκοῖον εἴ τις δόμοις λεσχηνεύοιτο"     γὰρ οὐχὶ τερατώδεις οἱ λίθους
[33]   Ὅμηρε, τεθαύμακα τὰ ποιήματα·  ἦ,   καὶ κυανέῃσιν ἐπ' ὀφρύσι νεῦσε
[49]   νέῳ· τήρησον αὐτὸ καθαρόν, ἵνα     καλόν. Βασιλεὺς τοῦ κάλλους γενοῦ,
[87]   τὴν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος     τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος πρὸς
[102]   τὸν Ἀνδοκίδου καὶ τὸν Ἀμύητον;     παντί τῳ δῆλονὅτι λίθους, ὥσπερ
[62]   ὅσα ἐν τῇ (γῇ κάτω.     πού γ' ἂν ἔτι τὴν
[115]   ἁμαρτίας; (Θάνατος γὰρ ἀίδιος ἁμαρτία.     τέλεον νωδοὶ καὶ τυφλοὶ καθάπερ
[28]   Ἀθηνᾶς (ἐνταῦθα δὴ οὐκέτι παρθένος     Ἀθηνᾶ) δεύτερον ἐν Κρήτῃ τὸν
[94]   ~Ταύτην ἡμῖν τὴν κληρονομίαν ἐγχειρίζει     ἀίδιος διαθήκη τοῦ θεοῦ τὴν
[32]   ταῦτα Στερόπη λέγει οὐδὲ     Αἴθουσα οὐδὲ Ἀρσινόη οὐδὲ
[34]   βουλομένῳ δὲ τῷ θεῷ γέγονεν     αἴτησις, καὶ δὴ ὑπισχνεῖται παρέξειν
[27]   ποιητικὴ Σίβυλλα· παρεγγυᾷ δὲ καὶ     ἀλήθεια, γυμνοῦσα τῶν καταπληκτικῶν τουτωνὶ
[94]   δειχθήσεται θεός· οὐ καπηλεύεται     ἀλήθεια, δίδωσί σοι καὶ τὰ
[115]   τῇ φθορᾷ. Ἀλλ' ἔστιν, ἔστιν  (ἡ   ἀλήθεια κεκραγυῖα ἐκ σκότους
[69]   τὸν θεὸν μετρεῖται (καὶ καταλαμβάνεται     ἀλήθεια. δὲ ἱερὸς ὄντως
[109]   δὲ εἰς οὐρανὸν ἀνάγει,     ἀλήθεια, τραχεῖα" μὲν τὸ πρῶτον,
[6]   δὲ πλάνη, καινὸν δὲ     ἀλήθεια φαίνεται. Εἴτ' οὖν ἀρχαίους
[102]   Ὡς δὲ οὐκ ἔστι θεὸς     ἅλως καὶ ὡς οὐκ ἔστι
[84]   καὶ τότε ὄντως σήμερον     ἀνελλιπὴς τοῦ θεοῦ ἡμέρα τοῖς
[4]   στυγητοί, μισοῦντες ἀλλήλους" φησιν     ἀποστολικὴ γραφή· ὅτε δὲ
[32]   λέγει οὐδὲ Αἴθουσα οὐδὲ     Ἀρσινόη οὐδὲ Ζευξίππη οὐδὲ
[40]   οἱ μεγάλοι δαίμονες, Ἀπόλλων,     Ἄρτεμις, Λητώ, Δημήτηρ,
[87]   ἐπείγων εἰς σωτηρίαν αὐτὸς ἤγγικεν     βασιλεία τῶν οὐρανῶν· ἐπιστρέφει τοὺς
[99]   Τίνι λαλήσει κύριος ὑμῶν ἐστιν     βασιλεία τῶν οὐρανῶν" Ὑμῶν ἐστιν,
[20]   ἐθελούσης (πενθήρης γὰρ ἦν) περιαλγὴς     Βαυβὼ γενομένη, ὡς ὑπεροραθεῖσα δῆθεν,
[20]   ἀνήσω μὴ οὐχὶ εἰπεῖν) ξενίσασα     Βαυβὼ τὴν Δηὼ ὀρέγει κυκεῶνα
[109]   γυναικωνῖτις αὕτη, σώφρων δὲ     γερουσία· οὐδέ ἐστι δυσπρόσιτος οὐδὲ
[103]   τὸν βίον διὰ τῆς συνηθείας.     γῆ δὲ τοῦ κυρίου, φησί,
[94]   φθορᾷ· ἐμὴ γάρ ἐστιν πᾶσα     γῆ, ἔστι δὲ καὶ σή,
[78]   οὐρανός, ὑποπό διον δὲ     γῆ" ὃς ἐὰν ἀνοίξῃ τὸν
[94]   μόνῳ καὶ ὑπισχνεῖται λέγων· καὶ     γῆ οὐ πραθήσεται εἰς βεβαίωσιν·
[81]   γὰρ αἱ προφητικαὶ φωναί) καὶ     γῆ φεύξεται ἀπὸ προσώπου κυρίου.
[78]   κόσμον σὺν καὶ αὐτοῖς λέγει·     γῆ" φησί, παλαιωθήσεται καὶ
[100]   παρα καλῶν· στρατευόμενόν σε κατείληφεν     γνῶσις· τοῦ δίκαια σημαίνοντος ἄκουε
[94]   ἐὰν (ἀπολάβῃς τὸν θεόν. Ὅθεν     γραφὴ εἰκότως εὐαγγελίζεται τοῖς πεπιστευκόσιν·
[57]   καὶ τὰς (γραφάς. Ὁμοία γε     γραφή· ἐπαινείσθω μὲν τέχνη,
[105]   ἀποκέκλεισται. Θυμὸς γὰρ αὐτοῖς, φησὶν     γραφή, κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ
[106]   ἐχθροὶ κυρίου χοῦν λείξουσι" φησίν  {ἡ   γραφὴ λέγει} ἀνανεύσατε τῆς γῆς
[88]   πίστις εἰσάξει, πεῖρα διδάξει,     γραφὴ παιδαγωγήσει δεῦτε, τέκνα,
[9]   ἐς ταὐτὸν ἀγαγοῦσα τὰ φωνὰ     γραφὴ σαφηνίζει τὸ πᾶν· Ἀκουσάτω
[84]   καταφρονῶν ἑαυτοῦ. Λέγει γάρ που     γραφή· σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς
[82]   γένησθε καὶ ἀναγεννηθῆτε, ὥς φησιν     γραφή, τὸν ὄντως ὄντα πατέρα
[109]   ἀγαθὴ κουροτρόφος" καὶ σεμνὴ μὲν     γυναικωνῖτις αὕτη, σώφρων δὲ
[21]   ῥίπτασκε γελῶν Βαυβοῦς ὑπὸ κόλποις·     δ' ἐπεὶ οὖν μείδησε θεά,
[55]   κακίᾳ τιμήσας Ὅμηρος δαίμονας προσηγόρευσεν·     δ' Οὐλυμπόνδε βεβήκει δώματ' ἐς
[57]   τὸ πτερόν, δὲ βοῦς     Δαιδάλου ἐκ τοῦ ξύλου
[6]   γὰρ τὴν ἀνθρώπων ἐπιβόσκεται φθοράν,     δὲ ἀλήθεια, ὥσπερ μέλιττα
[57]   πελειὰς ἀτρεμής, ἀργὸν τὸ πτερόν,     δὲ βοῦς Δαιδάλου
[84]   οἱ (πατέρες ὑμῶν ἐν δοκιμασίᾳ.     δὲ δοκιμασία τίς ἐστιν εἰ
[88]   διώκωμεν, τὴν ἀγαθὴν ἐκζητοῦντες μονάδα.     δὲ ἐκ πολλῶν ἕνωσις ἐκ
[31]   Καὶ αἱ μὲν Μοῦσαι τοιαίδε·     δὲ ἱστορία παρὰ Μυρσίλῳ τῷ
[44]   αὐτοῖς. Εἰκότως ἄρα ἀρχήν ποθεν     δεισιδαι μονία λαβοῦσα κακίας ἀνοήτου
[16]   τὰ ἐπίλοιπα προσθείην; Κυεῖ μὲν     Δημήτηρ, ἀνατρέφεται δὲ Κόρη,
[40]   Ἀπόλλων, Ἄρτεμις, Λητώ,     Δημήτηρ, Κόρη, Πλούτων,
[57]   εἰς βάραθρον γενομένη. Δραστήριος μὲν     δημιουργική, ἀλλ' οὐχ οἵα τε
[20]   δὲ τέρπεται τῇ ὄψει     Δηὼ καὶ μόλις ποτὲ δέχεται
[20]   τὴν Δηὼ μυθολογία; Ἀλωμένη γὰρ     Δηὼ κατὰ ζήτησιν τῆς θυγατρὸς
[72]   ἐστιν θεός, καὶ ὡς     δόξα κοινὴ καὶ
[63]   πνεύματι τοῦ (στόματος αὐτοῦ πᾶσα     δύναμις αὐτῶν. Ἀλλ' μὲν
[110]   δὴ ἀνυπερβλήτῳ εὐνοίᾳ τε εὐπροσίτῳ     δύναμις θεϊκὴ ἐπιλάμψασα τὴν
[63]   τῶν δακτύλων αὐτοῦ. (Ὅση γε     δύναμις τοῦ θεοῦ. Μόνον αὐτοῦ
[114]   πάντα φῶς ἀκοίμητον γέγονεν καὶ     (δύσις εἰς ἀνατολὴν περιέστηκεν. Τοῦτο
[82]   γὰρ πρωτό τοκος ἐκκλησία     ἐκ πολλῶν ἀγαθῶν συγκειμένη παιδίων·
[57]   δὲ βοῦς Δαιδάλου     ἐκ τοῦ ξύλου πεποιημένη ταῦρον
[76]   ἀμφιγύην" καλοῦσιν, τῇ δὲ Ἀφροδίτῃ     Ἑλένη φησὶ μηκέτι σοῖσι πόδεσσιν
[82]   κρίσιν; Ἥκετε ἥκετε, νεολαία     ἐμή· ἢν γὰρ μὴ αὖθις
[85]   τὸν παράκλητον ἀποστέλλων. Τίς οὖν     ἐπίγνωσις; Θεοσέβεια· θεοσέβεια δὲ πρὸς
[7]   ἐστι τὸ ᾆσμα τὸ καινόν,     ἐπιφάνεια νῦν ἐκλάμψασα ἐν
[9]   φωνὴν στεῖρα εὐτεκνεῖ καὶ     ἔρημος καρποφορεῖ· αἱ πρόδρομοι τοῦ
[9]   στεῖρα τὸν ἄνδρα λαμβάνει καὶ     ἔρημος τὸν γεωργόν· εἶτα
[53]   προσκυνεῖν. Φρύνη δὲ ὁπηνίκα ἤνθει     ἑταίρα Θεσπιακή, οἱ ζωγράφοι
[10]   καὶ τοῦτο ἦν ᾐνίσσετο     Ζαχαρίου σιωπή, ἀναμένουσα τὸν πρόδρομον
[32]   Αἴθουσα οὐδὲ Ἀρσινόη οὐδὲ     Ζευξίππη οὐδὲ Προθόη οὐδὲ
[84]   εἰκών, σύμβολον δὲ τοῦ φωτὸς     ἡμέρα, φῶς δὲ λόγος
[34]   Ἰσθμοῖ δὲ σκύβαλον προσέπτυσεν ἐλεεινὸν     θάλαττα καὶ Μελικέρτην ὀδύρεται τὰ
[110]   εὐνοίᾳ τε εὐπροσίτῳ δύναμις     θεϊκὴ ἐπιλάμψασα τὴν γῆν σωτηρίου
[113]   κυριώτατον τέλος, τὴν ζωήν, συντείνουσα     θεοσέβεια· καθ' καὶ μόνον
[89]   τοῦ τρισαθλίου τούτου ἔθους ἐμισήθη     θεοσέβεια· οὐ γὰρ ἂν ἐμισήθη
[53]   δὲ ὁπηνίκα ἤνθει ἑταίρα     Θεσπιακή, οἱ ζωγράφοι πάντες τῆς
[12]   τὸ Ἕυια δασυνόμενον ἑρμηνεύεται ὄφις     θήλεια· Δηὼ δὲ καὶ Κόρη
[31]   οὔσας θεραπαινίδας ταύτας ἐώνηται (Μεγακλὼ     θυγάτηρ Μάκαρος. δὲ
[10]   πολυπραγμόνει Χριστόν· ἐγὼ γάρ εἰμι     θύρα" φησί που· ἣν ἐκμαθεῖν
[102]   καὶ ὡς οὐκ ἔστι θεὸς     ἶρις, ἀλλὰ πάθη ἀέρων καὶ
[114]   ἀνατολὴν περιέστηκεν. Τοῦτο κτίσις     καινὴ βεβούληται· γὰρ τὰ
[11]   γεγηρακόσι καταλείψατε. Σεσίγη ται γοῦν     Κασταλίας πηγὴ καὶ Κολοφῶνος ἄλλη
[115]   Ἀλλ' ἔστιν, ἔστιν (ἡ ἀλήθεια     κεκραγυῖα ἐκ σκότους φῶς λάμψει"
[14]   οὖν ἀφρογενής" τε καὶ κυπρογενής"     Κινύρᾳ φίλη (τὴν Ἀφροδίτην λέγω,
[93]   κύριον" καλή γε καὶ ἐράσμιος     κληρονομία, οὐ χρυσίον, οὐκ ἄργυρος,
[72]   θεός, καὶ ὡς δόξα     κοινὴ καὶ συνήθεια τοὺς
[33]   ἐξελέγχεται καὶ Ζεὺς καὶ     κόμη καταισχύνεται. (Εἰς ὅσον διελήλακεν
[16]   μὲν Δημήτηρ, ἀνατρέφεται δὲ     Κόρη, μίγνυται δ' αὖθις
[40]   Ἄρτεμις, Λητώ, Δημήτηρ,     Κόρη, Πλούτων, Ἡρακλῆς,
[95]   ὑμᾶς καὶ πῦρ κατέδεται, παρακοῆς     κρίσις. Τὸ γὰρ στόμα κυρίου
[114]   (δύσις εἰς ἀνατολὴν περιέστηκεν. Τοῦτο     κτίσις καινὴ βεβούληται·
[104]   πήρωσις καὶ τῆς ἀκοῆς     κώφωσις ἀλγεινοτέρα παρὰ τὰς λοιπὰς
[37]   δὲ ὑμῖν μῦθος· ἀπέθανεν     Λήδα, ἀπέθανεν κύκνος, ἀπέθανεν
[40]   δαίμονες, Ἀπόλλων, Ἄρτεμις,     Λητώ, Δημήτηρ, Κόρη,
[84]   συντελείας καὶ σήμερον καὶ     μάθησις διαμένει· καὶ τότε
[31]   ταύτας ἐώνηται (Μεγακλὼ θυγάτηρ     Μάκαρος. δὲ Μάκαρ Λεσβίων
[32]   Ζευξίππη οὐδὲ Προθόη οὐδὲ     Μάρπησσα οὐδὲ Ὑψιπύλη· Δάφνη
[81]   καὶ ζητεῖτε ψεῦδος; Τίς οὖν     ματαιότης καὶ τί τὸ ψεῦδος;
[31]   τὴν γυναῖκα, ἠγα νάκτει δὲ     Μεγακλὼ ὑπὲρ τῆς μητρός· τί
[31]   τῆς (ὀργῆς. Οὗ δὴ χάριν     Μεγακλὼ χαριστήριον αὐτὰς ὑπὲρ τῆς
[116]   παρακούσασιν κριτήριον. (Ἀλλὰ σάλπιγξ μὲν     μεγαλόκλονος ἠχήσασα στρατιώτας συνήγαγεν καὶ
[6]   φθοράν, δὲ ἀλήθεια, ὥσπερ     μέλιττα λυμαι νομένη τῶν ὄντων
[63]   πᾶσα δύναμις αὐτῶν. Ἀλλ'     μὲν ἀνθρωπεία τέχνη οἰκίας τε
[14]   λέγειν προσκυνεῖν οὐκ αἰσχύνεσθε.     μὲν οὖν ἀφρογενής" τε καὶ
[91]   ὥσπερ ἐκ καλιᾶς ἐκπίπτοντος νεοττοῦ     μήτηρ ὄρνις ἐφίπταται· εἰ δέ
[104]   ἄρρητος φιλανθρωπία, τούτου ἀχώρητος     μισοπονηρία. Τρέφει δὲ μὲν
[51]   φαίνεται, καθάπερ οἱ σπάλακες καὶ     μυγαλῆ, ἥν φησιν Νίκανδρος
[7]   ᾆσμα τὸ καινόν, ἐπιφάνεια     νῦν ἐκλάμψασα ἐν ἡμῖν τοῦ
[114]   καὶ ὅσα μετείληφεν αὐτοῦ, ζῇ,     νὺξ δὲ εὐλα βεῖται τὸ
[84]   μάθησις διαμένει· καὶ τότε     ὄντως σήμερον ἀνελλιπὴς τοῦ
[9]   γραφὴ σαφηνίζει τὸ πᾶν· Ἀκουσάτω     οὐ τίκτουσα· ῥηξάτω φωνὴν
[9]   οὐ τίκτουσα· ῥηξάτω φωνὴν     οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πλείονα τὰ
[4]   θηρία καὶ τοὺς τοιούτους λίθους     οὐράνιος ᾠδὴ αὐτὴ μετεμόρφωσεν εἰς
[34]   Πύθιος θρῃσκεύεται καὶ τοῦ ὄφεως     πανήγυρις καταγγέλλεται Πύθια· Ἰσθμοῖ δὲ
[108]   τοῦ θεοῦ, οὐρανὸς μέν σοι     πατρίς, (ὁ δὲ θεὸς νομοθέτης.
[88]   θεός. πίστις εἰσάξει,     πεῖρα διδάξει, γραφὴ παιδαγωγήσει
[57]   ἀλήθεια. Ἕστηκεν ἵππος ἡσυχῇ,     πελειὰς ἀτρεμής, ἀργὸν τὸ πτερόν,
[20]   αἰδοῦμαι καὶ λέγειν, αἰσχύνης ἔμπλεως     περὶ τὴν Δηὼ μυθολογία; Ἀλωμένη
[73]   φιλοσοφία) ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ποιητικὴ     περὶ τὸ ψεῦδος τὰ πάντα
[104]   θεοῦ ἐπικουρίας. Ὀμμάτων μὲν οὖν     πήρωσις καὶ τῆς ἀκοῆς
[88]   ἴδετε ὅτι χρηστὸς θεός.     πίστις εἰσάξει, πεῖρα διδάξει,
[6]   ἦν λόγος" (Παλαιὰ δὲ     πλάνη, καινὸν δὲ ἀλήθεια
[57]   ἐγγυτάτω τῶν ἀγαλμάτων, ὡς οἰκεία     πλάνη κἀκ τῆς προσόψεως ἐλέγχηται·
[12]   Εὐάν, Εὔαν ἐκείνην, δι' ἣν     πλάνη παρηκολούθησεν· καὶ σημεῖον ὀργίων
[46]   δὲ ἤνθησεν τέχνη, ηὔξησεν     πλάνη. ~Ὡς μὲν οὖν τοὺς
[78]   οἷς αὐτοὶ (ἐδούλευσαν, καὶ ἐμπρησθήσεται     πόλις αὐτῶν. Φθαρήσεσθαι δὲ καὶ
[9]   ἄπαις δὲ ἦν διὰ ἀπείθειαν     πολύπαις ἀνέκαθεν Ἑβραία γυνή,
[118]   καὶ τὸ κῦδος τῶν Ἑλλήνων     πόρνη σφετερίζεται· ἔασον αὐτὴν ἐπινέμεσθαι
[32]   Ἀρσινόη οὐδὲ Ζευξίππη οὐδὲ     Προθόη οὐδὲ Μάρπησσα οὐδὲ
[27]   φωτὸς δὲ λάβεσθε. (Ταῦτα ἡμῖν     προφητικὴ παρεγγυᾷ καὶ ποιητικὴ Σίβυλλα·
[77]   εἰς προὖπτον (σωτηρίαν. Αὐτίκα γοῦν     προφῆτις ἡμῖν ᾀσάτω πρώτη Σίβυλλα
[82]   γνησίῳ, τῷ ἠγαπημένῳ" Αὕτη γὰρ     πρωτό τοκος ἐκκλησία ἐκ
[40]   Φαληροῖ κατὰ πρύμναν ἥρως· καὶ     Πυθία συνέταξε θύειν Πλαταιεῦσιν Ἀνδρο
[57]   Δία· τὸν δὲ Ἡρακλέα δείκνυσιν     πυρά, κἂν γυμνὴν ἴδῃ τις
[8]   δὲ καὶ κίονος καὶ βάτου     σὰρξ τιμιωτέρα, προφῆται μετ' ἐκεῖνα
[84]   φωνῆς ὑπακούωμεν τοῦ θείου λόγου·     σήμερον γὰρ ἀίδιος· αἰώνων ἐστὶν
[84]   ὀνομάζηται. Μέχρι δὲ συντελείας καὶ     σήμερον καὶ μάθησις διαμένει·
[84]   αὔξεται (τὴν ἡμέραν, ἔστ' ἂν     σήμερον ὀνομάζηται. Μέχρι δὲ συντελείας
[80]   γὰρ ἡμᾶς ἐπὶ τὰ εἴδωλα     σοφία, ἐστιν λόγος
[9]   τοίνυν τοῦ λόγου τὴν φωνὴν     στεῖρα εὐτεκνεῖ καὶ ἔρημος
[9]   εἰς κληρονομίαν οὐρανῶν· δι' ἣν     στεῖρα καὶ ἔρημος ἄγονος οὐκέτι.
[9]   πολύπαις ἀνέκαθεν Ἑβραία γυνή,     στεῖρα τὸν ἄνδρα λαμβάνει καὶ
[32]   σύμβουλος ἀγαθός· ἀλλ' οὐ ταῦτα     Στερόπη λέγει οὐδὲ Αἴθουσα
[100]   φρονιμώτερος εἶναι δόξει, πρὸς κακοῦ     σύνεσις αὐτῷ, ὅτι τῇ φρονήσει
[109]   οὕτως ἥδει μὲν καὶ γαργαλίζει     συνήθεια, ἀλλ' μὲν εἰς
[99]   Ἐπιτέτριπται δὲ ὑπὸ κενῆς δόξης     συνήθεια δουλείας μὲν (γεύσασα ὑμᾶς
[109]   μὲν εἰς τὸ βάραθρον ὠθεῖ,     συνήθεια, δὲ εἰς οὐρανὸν
[118]   βόθρος ἐστί, λίχνον ἐστὶν κακὸν     συνήθεια· κείνου μὲν καπνοῦ καὶ
[72]   δόξα κοινὴ καὶ     συνήθεια τοὺς ἑπομένους αὐταῖν, (ἀλλὰ
[57]   Ὑμᾶς δὲ ἄλλῃ γοητείᾳ ἀπατᾷ     τέχνη, εἰ καὶ μὴ ἐπὶ
[46]   ὡρμη κότων. Ἐπειδὴ δὲ ἤνθησεν     τέχνη, ηὔξησεν πλάνη. ~Ὡς
[57]   γε γραφή· ἐπαινείσθω μὲν     τέχνη, μὴ ἀπατάτω δὲ τὸν
[56]   θεὸς δὲ ἀνενδεής. Προῆλθεν     τέχνη, περιβέβληται τὸ σχῆμα
[57]   ἄγριον καὶ κατηνάγκασεν τὸ θηρίον     τέχνη πλανήσασα ἐρώσης ἐπιβῆναι γυναικός.
[117]   καὶ ζωῆς. Τοιγάρτοι μόνη αὕτη     τῆς ἀληθείας προτροπὴ τοῖς πιστοτάτοις
[42]   ἀλλὰ φόνος ἐστὶ καὶ ἀνδροκτασία     τοιαύτη θυσία. ~Τί δὴ οὖν,
[7]   τοῦ κυρίου ἀπόστολον χάρις     τοῦ θεοῦ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις
[70]   Πλάτων, ἀλήθειαν αἰνίττῃ; Πόθεν     τῶν λόγων ἄφθονος χορηγία τὴν
[109]   τοὺς ἀσθενεῖς τὸν στόμαχον ῥώννυσιν     τῶν φαρμάκων αὐστηρία, οὕτως ἥδει
[79]   αὐτοῖς πεποι θότες, ἀναίσθητος γὰρ     ὕλη. Ἔτι φησίν· κύριος
[56]   τέχνη, περιβέβληται τὸ σχῆμα     ὕλη, καὶ τὸ πλούσιον τῆς
[56]   οὐδέπω Ὀλύμπιος· ἐνδεὴς ἀεί ποτε     ὕλη τῆς τέχνης, θεὸς
[32]   Προθόη οὐδὲ Μάρπησσα οὐδὲ     Ὑψιπύλη· Δάφνη γὰρ ἐξέφυγε μόνη
[16]   (ἔλεγχος ἀκρασίας Διός. Κυεῖ καὶ     Φερέφαττα παῖδα ταυρόμορφον· ἀμέλει, φησί
[4]   ὅτε δὲ χρηστότης καὶ     φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν
[104]   εὖ ποιεῖ δὲ ἐπὶ μετανοίᾳ     φιλανθρωπία. Οἰκτρότατον δὲ (τὸ στέρεσθαι
[104]   δύναμιν αὐτοῦ. Οὗ δὲ ἄρρητος     φιλανθρωπία, τούτου ἀχώρητος μισοπονηρία.
[73]   ἡμῖν (οὐ γὰρ αὐταρκεῖ μόνον     φιλοσοφία) ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ποιητικὴ
[9]   ὁδοὺς κυρίου" Πρόδρομος Ἰωάννης καὶ     φωνὴ πρόδρομος τοῦ λόγου, φωνὴ
[95]   ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε, ὑπακοῆς     χάρις· ἐὰν δὲ μὴ ὑπακούσητέ
[84]   Μεγάλη γὰρ τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ     χάρις, ἐὰν σήμερον τῆς φωνῆς
[7]   θεσπέσιον ἐκεῖνον τοῦ κυρίου ἀπόστολον     χάρις τοῦ θεοῦ σωτήριος
[34]   Διονύσῳ καλός· καὶ ἀφροδίσιος ἦν     χάρις, μισθός, ὃν ᾐτεῖτο
[85]   ἄρα πιστεύσασι μὲν καὶ ὑπακούουσιν     χάρις ὑπερπλεονάσει, ἀπειθήσασι δὲ καὶ
[4]   ἀποστολικὴ γραφή· ὅτε δὲ     χρηστότης καὶ φιλανθρωπία ἐπεφάνη
[106]   ἐκζητήσατε τὸν θεόν, καὶ ζήσεται     ψυχὴ ὑμῶν. ἐκζητῶν τὸν
[1]   ὕμνος θρῆνος ὄφεως ἦν     ᾠδή, οὐκ ἔχω λέγειν. Ἀγὼν
[113]   σου τὰ διηγήματα, παιδεύσει με     ᾠδή. Ὡς μέχρι νῦν ἐπλανώμην
[80]   ἐπὶ τὰ εἴδωλα σοφία,     ἐστιν λόγος (αὐτοῦ, ἀνορθοῖ
[109]   τὸ βάραθρον ὠθεῖ, συνήθεια,     δὲ εἰς οὐρανὸν ἀνάγει,
[9]   γεωργόν· εἶτα μὲν καρπῶν,     δὲ πιστῶν, ἄμφω δὲ μητέρες
[20]   αἰδοῖα καὶ ἐπιδεικνύει τῇ θεῷ·     δὲ τέρπεται τῇ ὄψει
[104]   αὐτῶν ἀφῄρηται τῆς οὐρανίου προσόψεως,     δὲ τῆς θείας μαθήσεως ἐστέρηται.
[2]   χορὸν τὸν ἅγιον τὸν προφητικόν.     δὲ ὡς ὅτι μάλιστα τηλαυγὲς
[99]   καὶ ἀπατηλῶν ὑποκρίσεων ἄγνοια αἰτία,     δὴ κατασκευασθεῖσα τὸ τῶν ἀνθρώπων
[45]   παρελθεῖν ἑπομένους Ζήνωνι τῷ Μυνδίῳ,     ἐν τῷ ἱερῷ τῆς Ἀρτέμιδος
[104]   τὰς λοιπὰς τοῦ πονηροῦ πλεονεξίας·     μὲν γὰρ αὐτῶν ἀφῄρηται τῆς
[109]   καὶ γαργαλίζει συνήθεια, ἀλλ'     μὲν εἰς τὸ βάραθρον ὠθεῖ,
[9]   ἔρημος τὸν γεωργόν· εἶτα     μὲν καρπῶν, δὲ πιστῶν,
[5]   ναὸς διὰ τὸν λόγον, ἵν'     μὲν κρέκῃ, τὸ δὲ ἐμπνέῃ,
[28]   Πάλλαντος καὶ Τιτανίδος τῆς Ὠκεανοῦ,     τὸν πατέρα δυσσεβῶς καταθύσασα τῷ
[103]   τῆς ἀληθείας. γὰρ οὐχ     Νιόβη τρόπον τινά, μᾶλλον δὲ
[95]   εἰ ὑβριστέον, οὐ πολυπραγμονεῖτε, ἀλλ'     τάχος ὑβρίζετε. Μόνον δ' ἄρα
[19]   ἀδελφοκτόνω τὴν κίστην ἀνελομένω, ἐν     τὸ τοῦ Διονύσου αἰδοῖον ἀπέκειτο,
[5]   ἀληθεῖ πρὸς αὐτοῦ διωκομένους μουσικῇ,     τοῦ Σαοὺλ ἐνεργουμένου ἐκεῖνος ᾄδων
[113]   ἵνα ζήσωμεν ἀεί· φιλοσοφία δέ,     φασιν οἱ πρεσβύτεροι, πολυχρόνιός ἐστι
[109]   ἀλλ' ἔστιν ἐγγυτάτω ἔνοικος ἡμῶν,     φησιν αἰνιττόμενος πάνσοφος Μωυσῆς,
[4]   φθόνῳ διάγοντες, στυγητοί, μισοῦντες ἀλλήλους"     φησιν ἀποστολικὴ γραφή· ὅτε
[65]   δὲ πτωχὰ" ταῦτα καὶ ἀσθενῆ"     φησιν ἀπόστολος, τὰ εἰς
[82]   καὶ πολιτευθῇ καὶ τὸν πατέρα  ἀπολάβῃ,   τότε ἐν τοῖς τοῦ πατρὸς"
[47]   ἀνθρώπων δεδημιουργῆσθαι. Ἀλλ' ὅπως μηδεὶς  ὑπολάβῃ   καὶ ταῦτά με ἀγνοίᾳ παρεικέναι,
[82]   Οὐκ ἀγωνιᾷς; Οὐχὶ ἅμα τε  εὐλαβῇ   καὶ σπεύδεις ἐκμαθεῖν, τουτέστι σπεύδεις
[94]   ἤκουσεν, οὐδὲ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου  ἀνέβη·   καὶ χαρή σονται ἐπὶ τῇ
[118]   οὖς ἤκουσεν οὔτε ἐπὶ καρδίαν  ἀνέβη"   τινός. (Καὶ μὴν ὁρᾶν μοι
[54]   ἀναγο ρεύοντες· καὶ ἔνθα μὲν  ἀπέβη   τοῦ ἵππου Ἀθήναζε εἰσιών, Καταιβάτου
[122]   ἀνθρώπου. Ὥρα οὖν ἡμῖν μόνον  θεοσεβῆ   τὸν Χριστιανὸν εἰπεῖν πλούσιόν τε
[12]   τετελεσμένος. Αὐτίκα γοῦν κατὰ τὴν  ἀκριβῆ   τῶν Ἑβραίων φωνὴν ὄνομα τὸ
[103]   ἀληθείας. γὰρ οὐχ  Νιόβη   τρόπον τινά, μᾶλλον δὲ ἵνα
[88]   μακράν, ἀκούσατε οἱ ἐγγύς" οὐκ  ἀπεκρύβη   τινὰς λόγος· φῶς ἐστι
[103]   βίον διὰ τῆς συνηθείας.  γῆ   δὲ τοῦ κυρίου, φησί, καὶ
[94]   ἐμὴ γάρ ἐστιν πᾶσα  γῆ,   ἔστι δὲ καὶ σή, ἐὰν
[56]   σου, ξύλον ἐστίν, λίθος ἐστίν,  γῆ   ἐστιν, ἐὰν ἄνωθεν νοήσῃς, μορφὴν
[62]   ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ  (γῇ   κάτω. πού γ' ἂν
[78]   οὐρανός, ὑποπό διον δὲ  γῆ"   ὃς ἐὰν ἀνοίξῃ τὸν οὐρανόν,
[94]   καὶ ὑπισχνεῖται λέγων· καὶ  γῆ   οὐ πραθήσεται εἰς βεβαίωσιν· οὐ
[56]   ἐλέφας λίθοι τίμιοι; Οὐχὶ  γῆ   τε καὶ ἐκ γῆς; οὐχὶ
[81]   αἱ προφητικαὶ φωναί) καὶ  γῆ   φεύξεται ἀπὸ προσώπου κυρίου. ~(Καὶ
[78]   σὺν καὶ αὐτοῖς λέγει·  γῆ"   φησί, παλαιωθήσεται καὶ οὐρανὸς
[89]   ἀπωλείας ὑπὸ τῆς ἀνοίας φερόμενοι  ἐναγῆ   τὸν ἅγιον ὑπολαμβάνετε τοῦ θεοῦ
[49]   δὲ καὶ τὸ κάλλος αὐτοῦ  διηγῇ;   αἰσχρόν ἐστι τὸ κάλλος ὕβρει
[1]   σοι καὶ ἄλλον τούτοις ἀδελφὸν  διηγή   σασθαι μῦθον καὶ ᾠδόν, Εὔνομον
[44]   μονία λαβοῦσα κακίας ἀνοήτου γέγονε  πηγή·   εἶτα δὲ μὴ ἀνακοπεῖσα, ἀλλ'
[110]   διαλλακτὴς καὶ σωτὴρ ἡμῶν λόγος,  πηγὴ   ζωοποιός, εἰρηνική, ἐπὶ πᾶν τὸ
[11]   Σεσίγη ται γοῦν Κασταλίας  πηγὴ   καὶ Κολοφῶνος ἄλλη πηγή, καὶ
[11]   Κασταλίας πηγὴ καὶ Κολοφῶνος ἄλλη  πηγή,   καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως τέθνηκε
[80]   ἄοκνος ᾖς, ἥξει σοι ὥσπερ  πηγὴ   ἄμητός σου" λόγος
[11]   δρυῒ μεμαρασμένον μύθοις γεγηρακόσι καταλείψατε.  Σεσίγη   ται γοῦν Κασταλίας πηγὴ
[113]   τὸν ἐν σκότει κατορωρυγμένον νοῦν  ἐναργῆ   ποιησάμενος καὶ τὰ φωσφόρα" τῆς
[33]   καὶ ἄνδρες γενήσονται εἰκόνα πορνείας  ἐναργῆ   τοὺς θεοὺς (παραλαμβάνοντες. Ἀλλ' οἱ
[96]   δὲ καὶ πείθεσθαι βούλεσθε τὴν  ἐναργῆ   τῶν ἀρρήτων ἐποπτεύσαντες πίστιν, φέρε
[27]   ἄπιστοι τέκνα ὀργῆς" ὀνομάζονται, τρεφόμενα  ὀργῇ·   ἡμεῖς δὲ οὐκ ὀργῆς θρέμματα
[42]   ἱερῷ δῆθεν χωρίῳ μᾶλλον  ὀργῇ   καὶ φιλαργυρίᾳ, ἄλλοις ὁμοίοις δαίμοσιν,
[84]   μου, ὡς ὤμοσα ἐν τῇ  ὀργῇ   μου· (εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν
[63]   ἐπιζητησάτω. Μόνη ἄρα, ὡς ἔοικεν,  καταφυγὴ   τῷ μέλλοντι ἐπὶ τὰς σωτηρίους
[42]   ἐν τῇ Τῶν Θαυμα σίων  Συναγωγῇ   ἐν Πέλλῃ τῆς Θετταλίας Ἀχαιὸν
[106]   Ἐλπίσατε ἐπ' αὐτόν" φησί, πᾶσα  συναγωγὴ   λαοῦ, ἐκχέετε ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας
[16]   κέντρον τὸν νάρθηκα ἐπικαλῶν, ὃν  δὴ   ἀναστέφουσιν οἱ βάκχοι. ~Βούλει καὶ
[110]   ἄνδρες γενόμενοι ἀπέρριψαν. ~Τάχει μὲν  δὴ   ἀνυπερβλήτῳ εὐνοίᾳ τε εὐπροσίτῳ
[95]   καὶ τῷ Χριστῷ κατακολουθητέον, τοῦτο  δὴ   βουλῆς καὶ σκέψεως ἀξιοῦτε, οὐδ'
[51]   πρίεται, περιξέεται, (γλύφεται. Κωφὴν μὲν  δὴ   γαῖαν ἀεικίζουσιν οἱ ἀγαλματο ποιοί,
[19]   ἐπὶ τραπέζης τιθέναι· οἴονται γὰρ  δὴ   ἐκ τοῦ αἵματος τοῦ ἀπορρυέντος
[25]   τοῦ σκότους καὶ ἀναλάμπουσα, οἷον  δὴ   ἐκεῖνο λέλεκταί τινι τὸ ὁρᾷς
[39]   οὖν γε Αἰγύπτιοι, ὧν νῦν  δὴ   ἐμνήσθην, κατὰ τὰς θρῃσκείας τὰς
[52]   μόνος ὄντως θεός. ~Καὶ  δὴ   ἔμπαλιν ἐν αὐταῖς που ταῖς
[56]   μάταιοι καὶ κενόφρονες (πάλιν γὰρ  δὴ   ἐπαναλήψομαι) τὸν ὑπερουράνιον βλασφημήσαντες τόπον
[40]   ὡς Ἠλεῖοι τὸν Δία. ~Εἶεν  δή·   ἐπειδὴ οὐ θεοί, οὓς θρῃσκεύετε,
[7]   καὶ τοῦ εὖ εἶναι (νῦν  δὴ   ἐπεφάνη ἀνθρώποις) αὐτὸς οὗτος
[84]   ἄνοιαν καὶ θεὸν ἐπιβοωμένου, τί  δὴ   ἕτερον ὑπολείπεται τοῖς ἀπίστοις
[33]   βίος ἀκρασίᾳ βραχὺς ἦν) ἵνα  δὴ   ἡμῖν τὸν ἀλεξίκακον (σπείρῃ θεόν.
[69]   καὶ ἀνέχων (φύσιν. μὲν  δὴ   θεός, ὥσπερ καὶ παλαιὸς
[77]   λυγρὰ καὶ νιφετούς, κρύσταλλα· τί  δὴ   καθ' ἓν ἐξαγορεύω; Οὐρανοῦ ἡγεῖται,
[62]   θηρῶν τε φόνοισιν. (Καὶ γὰρ  δὴ   καὶ ἀπηγόρευται ἡμῖν ἀναφανδὸν ἀπατηλὸν
[24]   ἤδη καιρός, ὥσπερ Εὐρυσθεῖ, ἀτὰρ  δὴ   καὶ ἡμῖν ὑπουργῆσαι τὸν τρισκαιδέκατον
[44]   (παραστῆσαι πρῶτοι μεμύθευνται. Καὶ γὰρ  δὴ   καὶ κατὰ χρόνους ὕστερον ἀνέπλαττον
[46]   κίονας ἵστων ἐκ λίθων·  δὴ   καὶ ξόανα (προσηγορεύετο διὰ τὸ
[13]   εἰ καὶ ἄλλοι τινές, ἀτὰρ  δὴ   καὶ οἱ μῦθοι οἱ τοιοίδε
[64]   καὶ φιλίαν καταριθμεῖται. (Ἄθεοι μὲν  δὴ   καὶ οὗτοι, σοφίᾳ τινὶ ἀσόφῳ
[112]   καὶ κατειλήφασι καὶ ἀνεκήρυξαν. Καὶ  δὴ   καὶ πᾶς, ὡς ἔπος εἰπεῖν,
[8]   τοῦ θεοῦ ἄνθρωπος γενόμενος, ἵνα  δὴ   καὶ σὺ παρὰ ἀνθρώπου μάθῃς,
[85]   θεὸς καὶ ἀπειλεῖ· καὶ  δὴ   καὶ τὸ τέλος τῆς ἀπειλῆς
[5]   ὑπεριδών, κόσμον δὲ τόνδε καὶ  δὴ   καὶ τὸν σμικρὸν κόσμον, τὸν
[32]   ἄλλας τὰς μυρίας· ἐν αἷς  δὴ   καὶ τοσαύταις οὔσαις ἔτι τοῦ
[34]   ἥτις αὐτῶν δόξει καλή. ~Ἴθι  δὴ   καὶ τοὺς ἀγῶνας ἐν βραχεῖ
[55]   τὰ μνημεῖα καλινδούμενα" περὶ  δὴ   καὶ ὑποφαίνονται ἀμυδρῶς σκιοειδῆ φαντάσματα"
[93]   τὴν ἀίδιον διώκομεν σωτηρίαν, ἀτὰρ  δὴ   καὶ ὧν αὐτὸς αἰνίττεται
[48]   ὑμῖν ἐπιδεῖξαι ὅστις ἦν, ὃν  δὴ   κατ' ἐξοχὴν πρὸς πάντων σεβασμοῦ
[99]   ἀπατηλῶν ὑποκρίσεων ἄγνοια αἰτία,  δὴ   κατασκευασθεῖσα τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος
[68]   τὰ ἔργα τοῦ θεοῦ. ~Τίνα  δὴ   λάβω παρὰ σοῦ συνεργὸν τῆς
[22]   (τελευτήσαντας ἅσσα οὐδὲ ἔλπονται. Τίσι  δὴ   μαντεύεται Ἡράκλειτος Ἐφέσιος; Νυκτιπόλοις,
[58]   γέλωτες παρὰ πότον εἰσαγόμενοι προτρέπουσι  δή   με ἀνακραγεῖν, κἂν σιωπῆσαι θέλω·
[96]   μετὰ τοῦτο ὅπως ἔχει· καὶ  δὴ   μή τις ὑμᾶς τοῦδε τοῦ
[112]   γέγονεν τῷ (λόγῳ. Οὐ γὰρ  δὴ   μύθῳ μὲν ἐπιστεύετε ποιητικῷ τὸν
[17]   ἀπατή σαντες παιδαριώδεσιν ἀθύρμασιν, οὗτοι  δὴ   οἱ Τιτᾶνες διέσπασαν, ἔτι νηπίαχον
[5]   εἰς τάξιν ἐνέτεινε συμφωνίας, ἵνα  δὴ   ὅλος κόσμος αὐτῷ ἁρμονία
[74]   γε πάντας ὁρᾶται. Οὕτως μὲν  δὴ   Ὀρφεὺς χρόνῳ τέ ποτε συνῆκεν
[73]   θεῷ τὴν μυθώδη παρέκβασιν· παρίτω  (δὴ   ὅστις καὶ βούλεται ποιητὴς πρῶτος.
[20]   (τοῦτο Ἀθήνησι γένος ἤνθησεν. Καὶ  δὴ   (οὐ γὰρ ἀνήσω μὴ οὐχὶ
[44]   ἀνιστᾶσα καὶ (νεὼς ἀνοικοδομοῦσα, τοὺς  δή–   οὐ γὰρ οὐδὲ τούτους σιωπή
[28]   πρῶτον Ἡφαίστου καὶ Ἀθηνᾶς (ἐνταῦθα  δὴ   οὐκέτι παρθένος Ἀθηνᾶ) δεύτερον
[122]   μεμηνέναι τοὺς πολλοὺς ὁμολογοῦσιν. Οὐ  δὴ   οὖν ἀμφιβάλλειν αἱρεῖ λόγος,
[68]   Εἰ βούλει, τὸν Πλάτωνα. Πῇ  δὴ   οὖν ἐξιχνευτέον τὸν θεόν,
[84]   προτροπήν· ὁρᾶτε τὴν τιμήν· τί  δὴ   οὖν ἔτι τὴν χάριν εἰς
[42]   τὰς τῆς ἀσεβείας συνθέσεις. ~(Φέρε  δὴ   οὖν καὶ τοῦτο προσθῶμεν, ὡς
[2]   ἐδόκει ὑποκριτὴς γεγονέναι μουσικῆς. ~Πῇ  δὴ   οὖν μύθοις κενοῖς πεπιστεύκατε, θέλγεσθαι
[80]   καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις" νῦν  δὴ   οὖν σύνετε, ἄνθρωποι, κατὰ
[122]   θεῷ, μεσιτεύοντος τοῦ λόγου) γίνεται  δὴ   οὖν τὰ πάντα τοῦ ἀνθρώπου,
[56]   οὐσίας συλήσαντες τὸ θεῖον. Τί  δὴ   οὖν τὰ τοῦ θεοῦ τοῖς
[6]   σοφία ὑπερκόσμιος, οὐράνιος λόγος. ~Τί  δὴ   οὖν τὸ ὄργανον, τοῦ
[103]   τὴν πρᾶξιν λεγέτω θεόν. ~Εἰ  δὴ   οὖν τούτων οὐδὲ ἓν θεὸς
[32]   παρὰ Μυρσίλῳ τῷ Λεσβίῳ. ~Ἀκούετε  δὴ   οὖν τῶν παρ' ὑμῖν θεῶν
[56]   πάντα ταῦτα ὅσα ὁρᾷς; Τί  δὴ   οὖν, μάταιοι καὶ κενόφρονες
[43]   ἀνδροκτασία τοιαύτη θυσία. ~Τί  δὴ   οὖν, σοφώτατοι τῶν ἄλλων
[89]   ἀνατρέπειν οὐκ εὔλογον. Καὶ τί  δὴ   οὐχὶ τῇ πρώτῃ τροφῇ, τῷ
[72]   ὅστις εἰς δόξαν βλέπει, ὡς  δὴ   παρ' ἐκείνης τευξόμενος καλοῦ τινος.
[97]   ὅτι δικαιότατος. (Βᾶτ' εἰς ὁδὸν  δὴ   πᾶς χειρῶναξ λεώς, οἳ
[27]   ἀχέων λωφήσετε θυμόν. (Τὰ μὲν  δὴ   πλεῖστα μεμύθευται καὶ πέπλασται περὶ
[115]   δὲ πειθόμενος αὐτῷ κατὰ πάντα  δὴ   πλεονεκτεῖ· ἕπεται τῷ θεῷ, πείθεται
[85]   καὶ εὐτρεπίζειν παρήγγειλεν Ἰωάννης, τούτοις  δὴ   (προσώχθισεν θεὸς καὶ ἀπειλεῖ·
[44]   εἰς ἐπίδοσιν ἐλθοῦσα καὶ πολλὴ  δὴ   ῥυεῖσα, δημιουργὸς πολλῶν καθίσταται δαιμόνων,
[72]   ἐκείνης τευξόμενος καλοῦ τινος. (Ἐνταῦθα  δὴ   σαφῶς, οἶμαι, διδάσκει ὁποῖός ἐστιν
[57]   ἐλέγχηται· ἐναπο μέμακται γὰρ πάνυ  δὴ   σαφῶς τὰ εἴδη τῶν ἀγαλμάτων
[117]   εἰς οὐρανὸν ἀπαίρουσι γινομένη. Τί  δή   σε προτρέπω; Σωθῆναί σε ἐπείγομαι.
[52]   ὑπ' αὐτῶν τῶν θεῶν, οἷς  δὴ   (τὰ ἀγάλματα ἐπιπεφήμισται. Διονύσιος μὲν
[1]   θηρία γυμνῇ τῇ ᾠδῇ καὶ  δὴ   τὰ δένδρα, τὰς φηγούς, μετεφύτευε
[72]   ἐρωτᾷς μ' οἷόν ἐστ' Ἄκουε  δή·   τεταγμένον, δίκαιον, ὅσιον, εὐσεβές, κρατοῦν
[62]   τὰς χεῖρας τὰς Ἀπελλικάς, αἳ  δὴ   τῆς θεοδοξίας τὸ σχῆμα τῇ
[51]   οὐχ αἵματος, οὐ καπνοῦ,  δὴ   τιμώμενοι καὶ τυφόμενοι ἐκμελαίνονται· ἀλλ'
[5]   φθόγγους τούτους κιρνὰς ἐμμελῶς. Καὶ  δὴ   τὸ ᾆσμα τὸ ἀκήρατον, ἔρεισμα
[18]   τῶν ὀπτωμένων κρεῶν μεταλαβών, ἧς  δὴ   τὸ γέρας λαχεῖν" ὁμολογοῦσιν ὑμῶν
[7]   τῷ δεισιδαιμονίας ἀθλίῳ δεσμῷ, τοῦτο  δὴ   τὸ λεγόμενον, ζῶντας ἐπιφέρων (συνέθαψεν
[67]   τοὺς παῖδας τοὺς ἑαυτῶν, τοῦτο  δὴ   τὸ λεγόμενον, κλαυθμυριζομένους ἐθίζομεν παρηγορεῖσθαι
[40]   ἁμαρτιῶν δῆτα οὐ πεπειραμένοι. Ἐνταῦθα  δὴ   τὸ παροιμιῶδες ἐπιφθέγξασθαι ἁρμόττει πατὴρ
[108]   βίου τὸν θεὸν ἐπίγνωτε, ὡς  δὴ   τὸ τέλος ὑμῖν τοῦ βίου
[47]   ἄλλων ὀστῶν Ἰνδικοῦ θηρίου. Καὶ  δὴ   τὸν ἱστοροῦντα Διονύσιον ἐν τῷ
[11]   ὁμοίως τέθνηκε νάματα μαντικὰ καὶ  δὴ   τοῦ τύφου κενὰ ὀψὲ μέν,
[106]   (πτερῶσαι προῄρηται τοὺς γηγενεῖς) ἵνα  δὴ   τοὺς χηραμοὺς καταλίποντες οἰκήσητε τοὺς
[20]   καὶ τὸ Κηρύκων τὸ ἱεροφαντικὸν  δὴ   (τοῦτο Ἀθήνησι γένος ἤνθησεν. Καὶ
[71]   Ἀντισθένης μὲν γὰρ οὐ Κυνικὸν  δὴ   τοῦτο ἐνενόησεν, Σωκράτους δὲ ἅτε
[101]   τὸν φόβον, ἐπιφθεγγομένους τὸ ποιητικὸν  δὴ   τοῦτο· πῇ δὴ χρήματα πολλὰ
[19]   τελετὴν Καβειρικὴν καταγγέλλουσιν· αὐτὼ γὰρ  δὴ   τούτω τὼ ἀδελφοκτόνω τὴν κίστην
[67]   τὴν πρὸς τῶν δοκήσει σοφῶν  δὴ   τούτων καταγγελλομένην, μηδέν τι νηπίων
[36]   τῆς χειρὸς (οὐτασθῆναι λέγει. Εἰ  δὴ   τραύματα, καὶ αἵματα· οἱ γὰρ
[95]   καὶ εἰ τῷ σοφῷ τούτῳ  {δὴ}   τῷ θεῷ καὶ τῷ Χριστῷ
[4]   τῶν ὄφεων μετανοήσαι ἑκών, ἑπόμενος  δὴ   τῷ λόγῳ ἄνθρωπος" γίνεται θεοῦ"
[8]   δίκην Ἑβραίοις νεφέλης. Τούτῳ μὲν  δὴ   τῷ φόβῳ τοὺς σκληροκαρδίους προὔτρεπεν·
[42]   ξένων παρ' αὑτοῖς ἕλωσι, τούτων  δὴ   τῶν κατὰ θάλατταν ἐπταικότων, αὐτίκα
[34]   θεῷ γέγονεν αἴτησις, καὶ  δὴ   ὑπισχνεῖται παρέξειν αὐτῷ, εἰ ἀναζεύξοι,
[15]   γυναικός) τῆς Δηοῦς, ἧς  δὴ   χάριν Βριμὼ προσα γορευθῆναι λέγεται,
[7]   ἔστ' ἂν καὶ συμφθαρῶσιν. Οὗ  δὴ   χάριν (εἷς γὰρ ἀπατεὼν
[31]   καὶ κατέπαυον τῆς (ὀργῆς. Οὗ  δὴ   χάριν Μεγακλὼ χαριστήριον αὐτὰς
[68]   ἐνέστακταί τις ἀπόρροια θεϊκή. Οὗ  δὴ   χάριν καὶ ἄκοντες μὲν ὁμολογοῦσιν
[48]   καὶ ἀναμίξας ἔχρωσε κυάνῳ, οὗ  δὴ   χάριν μελάντερον τὸ χρῶμα τοῦ
[24]   ἄλλοις Σκυθῶν διδάσκαλον (νόσου. Ὧν  δὴ   χάριν (οὐ γὰρ οὐδαμῶς ἀποκρυπτέον)
[101]   τὸ ποιητικὸν δὴ τοῦτο· πῇ  δὴ   χρήματα πολλὰ φέρω τάδε; Πῇ
[115]   πιστεύσαντες ἀπαλλαγῆναι μὲν παθῶν,  δὴ   ψυχῆς νόσοι, ἀποσπασθῆναι δὲ ἁμαρτίας;
[24]   τι οἴκοι, οἷα εἰκός) Εἶα  δή,   Ἡράκλεις" εἶπεν· νῦν σοι
[71]   τοῦ Γρύλλου σοφίζεται  δηλαδὴ   (παρὰ τῆς προφήτιδος τῆς Ἑβραίων
[113]   προτροπὴ μόνη καὶ πρὸς ὅλον  δηλαδὴ   τὸν βίον, ἐν παντὶ καιρῷ,
[112]   διδάσκαλος κατηχεῖ, καὶ τὸ πᾶν  ἤδη   Ἀθῆναι καὶ Ἑλλὰς γέγονεν τῷ
[73]   πάντα ἠσχο λημένη, μόλις ποτὲ  ἤδη   ἀλήθειαν μαρτυρήσουσα, μᾶλλον δὲ ἐξομολογουμένη
[7]   ἀλλ' ἄνωθεν ἀρχῆθεν, νῦν δὲ  ἤδη   ἀπολλυμένους ἐπιφανεὶς περισέσωκεν. Τὸ γὰρ
[58]   θάλατταν (τὰς