HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ω  =  276 formes différentes pour 765 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   ταύτην παραγενομένην εἰς Δελφοὺς ᾆσαι·     Δελφοί, θεράποντες ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος, ἦλθον
[1, 15]   πολλὴ μὲν Ἑλλάς, {ἔφη,     Κέβης, δ´ ὅς, ἐν
[1, 6]   φησιν· ἴσθι πρὸς τὸν μύρμηκα,     ὀκνηρέ, καὶ γενοῦ ἐκείνου σοφώτερος»
[1, 8]   πάνυ ἀποδέχομαι τὴν τραγῳδίαν λέγουσαν·     παῖ, γένοιντ´ ἂν εὖ λελεγμένοι
[1, 29]   παρὰ τῷ Πλάτωνι Αἰγύπτιος ἱερεύς·     Σόλων, Σόλων, εἶπεν, Ἕλληνες ὑμεῖς
[1, 15]   δὲ τὰ τῆς λέξεως ὧδε·     Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ὑμεῖς αἰεὶ
[1, 28]   τῶν ὅλων τὸν πατέρα ἐκκαλύπτων,     ἂν βούληται, {καὶ} ὡς οἷόν
[1, 28]   εἰ μὴ υἱὸς καὶ     ἂν υἱὸς ἀποκαλύψῃ. εἰκότως
[1, 19]   σεβάσματα ὑμῶν εὗρον βωμὸν ἐν     ἀνεγέγραπτο· ἀγνώστῳ θεῷ> ὃν οὖν
[1, 17]   τοῦ νόμου οἱ τούτων αἴτιοι.     γὰρ κωλῦσαι δύναμις ἦν, τούτῳ
[1, 26]   ἄχρις ἂν ἔλθῃ τὸ σπέρμα     ἐπήγγελται. εἶτα οἱονεὶ ἐπεξηγούμενος τὴν
[1, 14]   Σόλωνος δὲ ζηλωτὴς Μνησίφιλος ἀναγράφεται,     Θεμιστοκλῆς συνδιέτριψεν. ἤκμασεν οὖν
[1, 1]   ἐν στόματι λαλοῦντος καὶ     λαλεῖται, μᾶλλον δὲ οὐκ ἐν
[1, 24]   ποιεῖσθαι τῷ τοιούτῳ οὐ πρόσεστιν)     Πέρσαι ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντες
[1, 14]   ὥσπερ οὐδὲ Φερεκύδου τοῦ Συρίου,     Πυθαγόρας ἐμαθήτευσεν. ἀλλ´ μὲν
[1, 29]   τὴν παρὰ βαρβάροις προγενεστάτην· ἀλήθειαν,     ῥήματι ἀντέθηκε τὸ παῖς μῦθος,
[1, 21]   χρόνους μετὰ τὴν Τροίας ἅλωσιν  Μενελάῳ   εἰς Φοινίκην ἄφιξις, ὥς φησι
[1, 21]   Πλάτων ἐν Τιμαίῳ κατακολουθήσας  Ἀκουσιλάῳ   γράφει· καί ποτε προαγαγεῖν βουληθεὶς
[1, 21]   ἀρχιερεὺς πρῶτος ἐν τῷ  ναῷ,   ὃν ᾠκοδόμησε Σολομών, ἱεράτευσεν, ὄγδοος
[1, 21]   εἰς σορὸν ἀποτεθεῖσθαι ἐν τῷ  ναῷ   τοῦ τιμωμένου δαίμονος, κἀντεῦθεν Σορόαπιν
[1, 23]   καθ´ ἡμῶν πολὺν ἐμηχανήσατο βασιλεὺς  Φαραώ,   τοὺς μὲν ἐν πλινθεύμασιν οἰκοδομίαις
[1, 21]   τρεῖς καὶ ἡμέρας δέκα. τοῦτον  Νεχαὼ   βασιλεὺς Αἰγύπτου δήσας ἀπήγαγεν εἰς
[1, 21]   παρακούσας Ἱερεμίου τοῦ προφήτου ὑπὸ  Νεχαὼ   βασιλέως Αἰγύπτου ἀνῃρέθη κατὰ ποταμὸν
[1, 5]   ὡς τελείαν δέσποιναν τιμῶ καὶ  σέβω.   καὶ ἐκάκωσεν αὐτὴν Σάρρα» ἴσον
[1, 15]   ἵνα μὴ κατ´ ὄνομα ἐπιὼν  διατρίβω.   φανερώτατα δὲ Μεγασθένης συγγραφεὺς
[1, 26]   πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι,  φόβῳ   δηλαδὴ ἀπὸ ἁμαρτιῶν, εἰς τὴν
[1, 1]   γράφειν, μὴ προσπαθείᾳ νικᾶσθαι, μὴ  φόβῳ   δουλοῦσθαι, μὴ ἡδονῇ ἐπαίρεσθαι. μόνης
[1, 9]   τὰ κτήνη ἐλαυνόμενα ἀναγκάζοντι τῷ  φόβῳ.   οὐχὶ δὲ καὶ οἱ ὀρθοδοξασταὶ
[1, 19]   οἱ πεφιλοσοφηκότες ὀρθῶς. ὧν δὴ  κἀγὼ   κατά γε τὸ δυνατὸν οὐδὲν
[1, 23]   θυγάτηρ βασιλέως· τοῦτον, γύναι, τρόφευε,  κἀγὼ   μισθὸν ἀποδώσω σέθεν. ὄνομα δὲ
[1, 8]   ὅμως πρὸς τὴν σκευασίαν δέονται.  ἐγὼ   γοῦν καὶ πάνυ ἀποδέχομαι τὴν
[1, 1]   ἀνθρώπων πρός τινος εὑρετοῦ πονηροῦ.  ἐγὼ   δὲ ὅτι μὲν κακία
[1, 29]   τε καὶ ἀθανάτων, λέγει Πίνδαρος.  ἐγὼ   δὲ τὸν θέμενον τὸν νόμον
[1, 15]   φησί που ἐπὶ τῇ πολυμαθία·  ἐγὼ   δὲ τῶν κατ´ ἐμαυτὸν ἀνθρώπων
[1, 5]   ἧς κύριος αὐτὸς εἶπεν  ἐγώ   εἰμι ἀλήθεια» τήν τε
[1, 11]   καυχώμενος, συνιέναι καὶ γινώσκειν ὅτι  ἐγώ   εἰμι κύριος ποιῶν ἔλεος
[1, 1]   μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν  ἐγὼ   ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμόν· ἐπὶ
[1, 23]   τὸν ἐχθὲς ἄνδρα; καὶ δείσας  ἐγὼ   ἔλεξα· πῶς ἐγένετο συμφανὲς τόδε;
[1, 27]   ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅσα  ἐγὼ   ἐντέλλομαί σοι σήμερον, καὶ γνώσῃ
[1, 19]   ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον  ἐγὼ   καταγγέλλω ὑμῖν. θεὸς
[1, 29]   τὸν κύριον διαθήκην καλῶν, ἰδοὺ  ἐγώ,   λέγων, διαθήκη μου μετὰ
[1, 8]   φιλαλήθης Πλάτων οἷον θεοφορούμενος ὡς  ἐγὼ   τοιοῦτος» φησίν, ὁποῖος οὐδενὶ ἄλλῳ
[1, 19]   τοὺς τῆς ἀληθείας, ἦν δ´  ἐγώ,   φιλοθεάμονας. οὐ γὰρ ἐν γεωμετρίᾳ
[1, 21]   Δελφοί, θεράποντες ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος, ἦλθον  ἐγὼ   χρήσουσα Διὸς νόον αἰγιόχοιο, αὐτοκασιγνήτῳ
[1, 21]   τῇ χρονογραφίᾳ προσαποδοτέον, τὰς ἡμέρας  λέγω,   ἃς αἰνίττεται Δανιὴλ ἀπὸ τῆς
[1, 21]   τὸν Δευκαλίωνος κατακλυσμόν, τὴν δευτέραν  λέγω   ἐπομβρίαν, καὶ ἐπὶ τὸν Φαέθοντος
[1, 11]   πίστιν ἡμῖν θεωρίαν. τοῦτο δὲ  λέγω,   ἵνα μή τις ὑμᾶς παραλογίζηται
[1, 11]   δὲ κἀκείνων αὐτοῦ· ταῦτα δὲ  λέγω,   ἵνα μηδεὶς ὑμᾶς παραλογίζηται ἐν
[1, 7]   φιλοσοφίαν δὲ οὐ τὴν Στωϊκὴν  λέγω   οὐδὲ τὴν Πλατωνικὴν τὴν
[1, 1]   ἀγαλλιάσονται, οὐχὶ τῇ ἐκφράσει ἡσθέντες  λέγω   τῇδε, μόνῃ δὲ τῇ κατὰ
[1, 21]   τὰ Ἀργολικά, τὰ ἀπὸ Ἰνάχου  λέγω,   ὡς Διονύσιος Ἁλικαρνασσεὺς ἐν
[1, 21]   φυλῆς Νεφθαλὶμ παραταξάμενος Σισάρᾳ τῷ  ἀρχιστρατήγῳ   τοῦ Ἰαβεὶμ ἐνίκησε, καὶ ἦρξεν
[1, 1]   τὸ ἀργύριον αὐτοῦ, τοὺς ἐν  ὀλίγῳ   πιστούς» ἀποδεξάμενος καὶ ἐπαγγειλάμενος ἐπὶ
[1, 28]   τὸ μυστήριον, καθὼς προέγραψα ἐν  ὀλίγῳ,   πρὸς δύνασθε ἀναγινώσκοντες νοῆσαι
[1, 10]   ἂν ταῦτα) οὕτω καὶ οἱ  λόγῳ·   ἀγαθῷ κεχρημένοι συνεγγίζουσι τοῖς τὰ
[1, 23]   τιμῆς τοῦ χωρίου καὶ ψευσαμένους  λόγῳ   ἀποκτείνας. Ἀρτάπανος γοῦν ἐν τῷ
[1, 26]   τε καὶ εὑρίσκων νόμῳ καὶ  λόγῳ,   εἶ γε νόμος πνευματικός«
[1, 20]   αὐτῆς ἤτοι ἐλλείπειν τῷ καθόλου  λόγῳ   ἀναιρεῖσθαι τὴν ἀλήθειαν, ἐπεὶ
[1, 11]   ἐπιρραπίζων γράφει. οὐ γὰρ ἐν  λόγῳ   βασιλεία τοῦ θεοῦ, οὐ
[1, 1]   μετάγοντες εἰς εἰρήνην τὴν ἐν  λόγῳ   καὶ βίῳ τῷ κατὰ τὸν
[1, 26]   δὲ χρηστικὴ τοῖς θηρευθεῖσι  λόγῳ   κατὰ τρόπον σοφία εἴη ἂν
[1, 1]   λαλῶν· οὔτε γάρ ποτε ἐν  λόγῳ   κολακείας ἐγενήθημεν, καθὼς οἴδατε, φησὶν
[1, 26]   νόμος ἔμψυχος ἦν τῷ χρηστῷ  λόγῳ   κυβερνώμενος. πολιτείαν γοῦν διηκόνησεν ἀγαθήν·
[1, 23]   ἀποκτεῖναι. φασὶ δὲ οἱ μύσται  λόγῳ   μόνῳ ἀνελεῖν τὸν Αἰγύπτιον, ὥσπερ
[1, 17]   πάντες μὲν οὖν οἱ ἐν  λόγῳ,   οὗτοι δὴ οἱ πρὸ τῆς
[1, 9]   οὐχὶ καὶ κύριος  λόγῳ   πάντα ἔπρασσεν; ἐργάζεται δὲ καὶ
[1, 8]   ὁποῖος οὐδενὶ ἄλλῳ τῷ  λόγῳ   πείθεσθαι, ὃς ἄν μοι σκοπουμένῳ
[1, 1]   δὲ ἀπόρρητα, καθάπερ θεός,  λόγῳ   πιστεύεται, οὐ γράμματι. κἄν τις
[1, 9]   λόγου γίνεται; εἰ γὰρ μὴ  λόγῳ   πράττοιμεν, ἀλόγως ποιοῖμεν ἄν. τὸ
[1, 5]   παραινεῖ· προπαιδεύει γὰρ τῷ κυριακῷ  λόγῳ   τὰ κατὰ τοὺς προσήκοντας καιροὺς
[1, 5]   Φαμὲν τοίνυν ἐνθένδε γυμνῷ τῷ  λόγῳ   τὴν φιλοσοφίαν ζήτησιν ἔχειν περὶ
[1, 28]   τοῦ καταγαγόντος ἡμῶν τῷ θείῳ  λόγῳ   τοῦ ὁρατικοῦ τῆς ψυχῆς τὴν
[1, 10]   καθ´ ὑπακοήν. καθάπερ δὲ οἱ  λόγῳ   χρώμενοι πονηρῷ οὐδὲν τῶν ἔργῳ
[1, 4]   συνέσεως καὶ ἐπιστήμης ἐν παντὶ  ἔργῳ,   διανοεῖσθαι καὶ ἀρχιτεκτονῆσαι. ἐργάζεσθαι τὸ
[1, 10]   λόγῳ χρώμενοι πονηρῷ οὐδὲν τῶν  ἔργῳ   χρωμένων πονηρῷ διαφέρουσιν (εἰ γὰρ
[1, 20]   θεοῦ διὰ πίστεως παρειλήφαμεν λόγον,  αὐτουργῷ   σοφίᾳ πεπαιδευμένοι. δὲ μεθ´
[1, 18]   πρὸς οἰκοδομὴν τῆς χρείας, ἵνα  δῷ   χάριν τοῖς ἀκούουσιν. ἀγαθοῦ δ´
[1, 16]   οὐδὲν ἄφωνον· ἐὰν οὖν μὴ  εἰδῶ   τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς, ἔσομαι
[1, 21]   δὲ ἐν τοῖς Χρονικοῖς συνακμάσαντα  Ἡσιόδῳ   ἐπὶ Ἀκάστου ἐν Χίῳ γενέσθαι
[1, 21]   εἰ δὲ χρὴ πείθεσθαι καὶ  Ἡσιόδῳ   τῷ ποιητῇ, ἀκούσωμεν αὐτοῦ· Ζηνὶ
[1, 21]   Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ χρηστηρίων.  ἐῶ   δὲ τὴν Αἰγυπτίαν καὶ τὴν
[1, 18]   γάρ ἐστιν ἀδικία παρὰ τῷ  θεῷ»   αὐτίκα ἐξ ἑκατέρου γένους οἱ
[1, 17]   ἣν ἐποίησεν ἐν Χριστῷ. τῷ  θεῷ   δὲ οὐδὲν ἀντίκειται οὐδὲ ἐναντιοῦταί
[1, 24]   κίονα εἶναι διὰ τῶνδε· ὄφρα  θεῷ   δεκάτην ἀκροθίνιά τε κρεμάσαιμεν σταθμῶν
[1, 11]   πολιτεύεσθαι εἰς δύναμιν ἐξομοιωτικὴν τῷ  θεῷ   διδάσκει καὶ τὴν οἰκονομίαν ὡς
[1, 1]   σπούδασον σεαυτὸν δόκιμον παραστῆσαι τῷ  θεῷ,   ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον
[1, 11]   σοφία τοῦ κόσμου μωρία παρὰ  θεῷ   ἐστιν, καὶ τούτων τῶν σοφῶν
[1, 27]   ἐπαναπαύῃ νόμῳ καὶ καυχᾶσαι ἐν  θεῷ   καὶ γιγνώσκεις τὸ θέλημα τοῦ
[1, 1]   πατράσιν ὅμοιοι) ἧκον δὴ σὺν  θεῷ   καὶ εἰς ἡμᾶς τὰ προγονικὰ
[1, 28]   ἀσχολούμενοι ποιοῦσιν, ἀλλὰ τοῦ τῷ  θεῷ   κεχαρισμένα μὲν λέγειν δύνασθαι, κεχαρισμένα
[1, 19]   βωμὸν ἐν ἀνεγέγραπτο· ἀγνώστῳ  θεῷ>   ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον
[1, 24]   ὅτι ἄρα δυνατὸν τῷ παντοκράτορι  θεῷ   προηγεῖσθαι ποιῆσαι τοῖς Ἑβραίοις νύκτωρ
[1, 15]   οὐκ ἀνθρωπίνως φησίν, ἀλλὰ σὺν  θεῷ   τὸ μέλλον Σιβύλλῃ πεφάνθαι. φασὶ
[1, 11]   ἐφ´ ἑαυτοῖς, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ  θεῷ   τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς,
[1, 1]   πρὸς ὑμᾶς. διαμαρτύρομαι δέ» τῷ  Τιμοθέῳ   φησὶν ἐπιστέλλων, ἐνώπιον τοῦ θεοῦ
[1, 21]   ἀπεσταλκέναι αὐτῷ εἰς οἰκοδομὴν τοῦ  νεώ,   ἅτερος δὲ τὰς ἴσας σὺν
[1, 8]   ἀλλὰ γὰρ τὰ πράγματα κρείσσω  νομίζω   τῶν λόγων ἀεί ποτε. οὔποτε
[1, 27]   τὸν κύριον συνήσουσιν ἐν παντὶ  ἀγαθῷ.   δεῖ δὴ τὴν διοικοῦσαν πρόνοιαν
[1, 10]   ταῦτα) οὕτω καὶ οἱ λόγῳ·  ἀγαθῷ   κεχρημένοι συνεγγίζουσι τοῖς τὰ καλὰ
[1, 11]   καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει,  πειθὼ   δὲ βεβαίωσις τῆς πίστεως·
[1, 1]   ἕπεται δὲ ἐνθένδε αὐτῷ  πειθὼ   ἐκ περιουσίας. καὶ τοῦτ´ ἦν
[1, 8]   τὸ ἐπιχείρημα καὶ τέλος  πειθώ,   οὕτω τῆς ἐριστικῆς ἀρχὴ μὲν
[1, 8]   ἀληθῶν· παρέχει γὰρ πρὸς μὲν  πειθὼ   τὴν ῥητορικήν, πρὸς τὸ ἀγωνιστικὸν
[1, 2]   τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων πρὸς  πειθὼ   τῶν ἀκροωμένων, θαυμασμὸν ἐγγεννῶσα τοῖς
[1, 21]   τὸν καιρὸν τῆς ἐπιθέσεως δηλώσαντος.  σιγάσθω   γὰρ Κομήτης Κρής, Κινύρας
[1, 11]   ὅτι εἰσὶ μάταιοι. μηδεὶς τοίνυν  καυχάσθω   ἐν ἀνθρωπίνῃ προανέχων διανοίᾳ. εὖ
[1, 11]   τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, καὶ μὴ  καυχάσθω   ἰσχυρὸς ἐν τῇ ἰσχύι
[1, 11]   αὐτοῦ, ἀλλ´ ἐν τούτῳ  καυχάσθω   καυχώμενος, συνιέναι καὶ γινώσκειν
[1, 11]   τῇ ἰσχύι αὐτοῦ, καὶ μὴ  καυχάσθω   πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ
[1, 11]   ἐν τῷ Ἱερεμίᾳ γέγραπται· μὴ  καυχάσθω   σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ
[1, 27]   ἤδη τὴν εὐχὴν καὶ λέγοντα·  γενέσθω   μοι κύριος εἰς θεόν. τοῦ
[1, 24]   τοίνυν τὰ ἡμέτερα κἂν ἐντεῦθεν  γενέσθω   τοῖς Ἕλλησιν, ὅτι ἄρα δυνατὸν
[1, 18]   ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ  ἐκπορευέσθω,   σαπρὸς λόγος οὗτος ἐξ
[1, 16]   βάρβαρος. καὶ λαλῶν γλώσσῃ  προσευχέσθω,   ἵνα διερμηνεύῃ. Ναὶ μὴν ὀψέ
[1, 23]   τινα ἄλλην οὖσαν ἐπὶ ῥητῷ  μισθῷ.   εἶτα τίθεται τῷ παιδίῳ ὄνομα
[1, 29]   ὑπομνημάτων πρῶτος ἡμῖν Στρωματεὺς ἐνταυθοῖ  περιγεγράφθω.  
[1, 21]   καὶ διφυὴς Κέκροψ καὶ  Ἰώ.   κατὰ δὲ Κρότωπον ἐπὶ
[1, 16]   πρὶν εἰς Αἴγυπτον ἀφικέσθαι τὴν  Ἰώ,   μετὰ δὲ ταῦτα Ἀσκληπιὸν τὴν
[1, 21]   Ἰνάχου (Ἶσιν δὲ τὴν καὶ  Ἰώ   φασιν διὰ τὸ ἰέναι αὐτὴν
[1, 21]   ἀνθρώπων« ἐντεῦθεν Πλάτων ἐν  Τιμαίῳ   κατακολουθήσας Ἀκουσιλάῳ γράφει· καί ποτε
[1, 1]   ἀλλ´ ἄρα Θεοπόμπῳ μὲν καὶ  Τιμαίῳ   μύθους καὶ βλασφημίας συντάττουσιν, πρὸς
[1, 15]   ψυχὰς καὶ προθεσπίζοντα. κἀν τῷ  Τιμαίῳ   τὸν σοφώτατον Σόλωνα μανθάνοντα εἰοάγει
[1, 11]   αὐτὸς δὲ ὑπ´ οὐδενὸς ἀνακρίνεται.  ἐπαΐω   δὲ κἀκείνων αὐτοῦ· ταῦτα δὲ
[1, 23]   καὶ τὸν Αἰγύπτιον τὸν τῷ  Ἑβραίῳ   ἀδίκως ἐπιθέμενον πατάξας ἀποκτεῖναι. φασὶ
[1, 19]   δυνατὸν οὐδὲν ἀπέλιπον ἐν τῷ  βίῳ,   ἀλλὰ παντὶ τρόπῳ προὐθυμήθην γενέσθαι.
[1, 14]   δὲ Ἀριστόξενος ἐν τῷ Πυθαγόρου  βίῳ   καὶ Ἀρίσταρχος καὶ Θεόπομπος, Τυρρηνὸς
[1, 23]   φησι Φίλων ἐν τῷ Μωυσέως  βίῳ,   προσεμάνθανε δὲ τὰ Ἀσσυρίων γράμματα
[1, 1]   εἰρήνην τὴν ἐν λόγῳ καὶ  βίῳ   τῷ κατὰ τὸν θεὸν καὶ
[1, 26]   εὐδαιμονίαν ἄγων· γὰρ πνεύματι  ἁγίῳ   γενόμενος πνευματικός. οὗτος δὲ
[1, 19]   πάλιν· ἐπιμελοῦ τῶν ἐν τῷ  πεδίῳ   χλωρῶν καὶ κερεῖς πόαν, καὶ
[1, 23]   τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ περιτμηθέντι τῷ  παιδίῳ   οἱ γονεῖς ἔθεντο ὄνομά τι,
[1, 23]   ῥητῷ μισθῷ. εἶτα τίθεται τῷ  παιδίῳ   ὄνομα βασιλὶς Μωυσῆν ἐτύμως
[1, 14]   τῆς τῶν νεκρῶν ἀναστάσεως διαλεγόμενος  ἰαμβείῳ   συγκέχρηται τραγικῷ τί μοι ὄφελος;
[1, 28]   σωτῆρος τοῦ καταγαγόντος ἡμῶν τῷ  θείῳ   λόγῳ τοῦ ὁρατικοῦ τῆς ψυχῆς
[1, 10]   ἐκείνη καλὴ σκευασία τροφῆς  πλείω   τῶν τρεφόντων ἔχουσα τὰ ἡδύσματα
[1, 6]   γεννᾷ. Εἰ δὲ ἐν τῷ  ταμείῳ   εὔχῃ, ὡς κύριος ἐδίδαξε,
[1, 21]   πατὴρ περιτυχὼν τῷ τοῦ νόμου  βιβλίῳ   ἐν τῷ ἱερῷ ἀποκειμένῳ ἀναγνοὺς
[1, 25]   τὸν δημιουργὸν ἐν τῷ ὁμωνύμῳ  βιβλίῳ   τούς τε εἰς αὐτὸν ἀφορῶντας
[1, 21]   ἐν δὲ τῷ κατὰ Ματθαῖον  εὐαγγελίῳ   ἀπὸ Ἀβραὰμ γενεαλογία μέχρι
[1, 21]   τοῦτ´ ἀληθές ἐστιν, ἐν τῷ  εὐαγγελίῳ   τῷ κατὰ Λουκᾶν γέγραπται οὕτως·
[1, 21]   Λαοκόων καὶ Οἰνώνη Κεβρῆνος ἐν  Ἰλίῳ·   Κρῆνος γὰρ εἷς τῶν Ἡρακλειδῶν
[1, 21]   μετὰ ἔτη πεντακόσια τῶν ἐπὶ  Ἰλίῳ   στρατευσάντων γεγονέναι τὸν Ὅμηρον ἱστορεῖ.
[1, 21]   σὺν Ὄθωνι καὶ Γάλβᾳ καὶ  Οὐιτελλίῳ.   καὶ διὰ τοῦτο λέγει Δανιήλ·
[1, 14]   ἐξέσται. πάλιν αὖ Χίλωνι τῷ  Λακεδαιμονίῳ   ἀναφέρουσι τὸ μηδὲν ἄγαν» Στράτων
[1, 4]   καρδίᾳ δέδωκα σύνεσιν, τουτέστιν τῷ  οἵῳ   τε ἐπιδέξασθαι πόνῳ καὶ συνασκήσει.
[1, 1]   καὶ τῷ παρακεκαλυμμένως τὰ παραδιδόμενα  οἵῳ   τε παραλαμβάνειν δηλωθήσεται τὸ κεκαλυμμένον
[1, 21]   Ἱππώ τε Χείρωνος καὶ  Βοιὼ   καὶ Μαντὼ καὶ τῶν Σιβυλλῶν
[1, 10]   μόνῳ τῷ αἰνίξασθαι τὸ νοούμενον.  ὁποίῳ   δὲ ὀνόματι δηλοῦται τοῦτο ὅπερ
[1, 12]   ἐκ στόματος, διαλογίζονται ἐν  συνεδρίῳ.   ἀλλ´ ἀκούετε εἰς τὸ
[1, 1]   φησίν. ἀπείρηται γοῦν προσφέρειν τῷ  θυσιαστηρίῳ   ἄλλαγμα κυνός» ὅτῳ δὲ ἀπήμβλυται
[1, 12]   λόγου, ἐπικρυπτέον οὖν τὴν ἐν  μυστηρίῳ   λαλουμένην σοφίαν» ἣν ἐδίδαξεν
[1, 28]   τὴν σύνεσίν μου ἐν τῷ  μυστηρίῳ   τοῦ Χριστοῦ. πρὸς δύνασθε«
[1, 21]   βασιλεῖς τοὺς Ἰουδαίων διαφώνως τῷ  Δημητρίῳ.   ἔτι δὲ καὶ Εὐπόλεμος ἐν
[1, 7]   ἐν αὐταῖς εἰσελθὼν ἐξομολογήσωμαι τῷ  κυρίῳ.   ἀλλ´ αἱ μὲν εἰς δικαιοσύνην
[1, 17]   ἀντίκειται οὐδὲ ἐναντιοῦταί τι αὐτῷ,  κυρίῳ   καὶ παντοκράτορι ὄντι. ἀλλὰ καὶ
[1, 15]   περὶ Πυθαγορικῶν συμβόλων Ζαράτῳ τῷ  Ἀσσυρίῳ   μαθητεῦσαι ἱστορεῖ τὸν Πυθαγόραν (Ἰεζεκιὴλ
[1, 21]   δὲ τὰς ἴσας σὺν ἀρχιτέκτονι  Τυρίῳ   ἐκ μητρὸς Ἰουδαίας ἐκ τῆς
[1, 17]   καθάπερ καὶ τῷ ἐκ πειρασμοῦ  μαρτυρίῳ.   ἔστιν οὖν κἀν φιλοσοφίᾳ, τῇ
[1, 21]   ἡμῖν λέγῃ Φημονόην πρώτην χρησμῳδῆσαι  Ἀκρισίῳ,   ἀλλ´ ἴστω γε ὅτι μετὰ
[1, 15]   Ἕλληνας δύνασθαι. ἔν τε τῷ  Συμποσίῳ   ἐπαινῶν Πλάτων τοὺς βαρβάρους ὡς
[1, 20]   καὶ συναίτιον ἀπὸ τοῦ σὺν  αἰτίῳ   αἴτιον ὑπάρχειν ἀπὸ τοῦ
[1, 14]   ἐμαθήτευσεν. ἀλλ´ μὲν ἐν  Μεταποντίῳ   τῆς Ἰταλίας κατὰ Πυθαγόραν
[1, 15]   δὲ Πυθαγόρας μὲν Σώγχιδι τῷ  Αἰγυπτίῳ   ἀρχιπροφήτῃ μαθητεῦσαι, Πλάτων δὲ Σεχνούφιδι
[1, 15]   Κνίδιος Κονούφιδι τῷ καὶ αὐτῷ  Αἰγυπτίῳ.   ἐν δὲ τῷ περὶ ψυχῆς
[1, 1]   δὲ αὐτὴν εἰς νουθέτησιν τῷ  υἱῷ   σου. ψυχὴ γάρ, οἶμαι, ψυχῇ
[1, 20]   ἀλήθεια ἀπαρεγχείρητος, ἣν παρὰ τῷ  υἱῷ   τοῦ θεοῦ παιδευόμεθα. τοῦτόν φαμεν
[1, 20]   ἱερὰ ὄντως γράμματα παρὰ τῷ  υἱῷ   τοῦ θεοῦ παιδευόμενοι· ἔνθεν οὐδ´
[1, 21]   συνακμάσαντα Ἡσιόδῳ ἐπὶ Ἀκάστου ἐν  Χίῳ   γενέσθαι περὶ τὸ διακοσιοστὸν ἔτος
[1, 15]   γραμμέων συνθέσι μετὰ ἀποδείξεως οὐδείς  κώ   με παρήλλαξεν, οὐδ´ οἱ Αἰγυπτίων
[1, 5]   παιδείᾳ παραινεῖ· προπαιδεύει γὰρ τῷ  κυριακῷ   λόγῳ τὰ κατὰ τοὺς προσήκοντας
[1, 27]   ὥστε καὶ ὅταν ἀνηκέστῳ τινὶ  κακῷ   περιπέσῃ τις ὑπό τε ἀδικίας
[1, 5]   σε, ἐπεὶ καὶ σὺ τῷ  θριγκῷ   ὑπεροχυρώσας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας καὶ
[1, 14]   νεκρῶν ἀναστάσεως διαλεγόμενος ἰαμβείῳ συγκέχρηται  τραγικῷ   τί μοι ὄφελος; λέγων, εἰ
[1, 25]   τὸ δὲ ἐπ´ ἴσης τῷ  νομικῷ   κεκλημένον πολιτικὸν εἴς τε κοσμικὴν
[1, 1]   τοῦ σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι  ἡγεμονικῷ   στήριξόν με. μὲν οὖν
[1, 21]   κἂν ἕπεσθαί τις βουληθῇ τῷ  γραμματικῷ   Κράτητι καὶ λέγῃ περὶ τὴν
[1, 29]   ὡς καὶ Πλάτων ἐν τῷ  Πολιτικῷ   ἕνα τὸν νομοθέτην φησίν, ἐν
[1, 28]   διαλεκτική, ὥς φησιν ἐν τῷ  Πολιτικῷ,   τῆς τῶν ὄντων δηλώσεως εὑρετική
[1, 10]   Πυθαγόρειος ἐν τῷ Πλάτωνος  Πολιτικῷ,   τὸ μὴ σπουδάζειν ἐπὶ τοῖς
[1, 21]   τῶν εἰδώλων, καθὼς ἐν τῷ  Λευιτικῷ   γέγραπται. ἐπὶ τούτου ὀκτωκαιδεκάτῳ ἔτει
[1, 10]   κενοδοξίαν ζηλοῦντας, ἀρκεῖ δὲ τῷ  γνωστικῷ   κἂν εἷς μόνος ἀκροατὴς εὑρεθῇ.
[1, 19]   τοῦ δικαίου σαφηνίζειν; κἀν τῷ  Δημοδόκῳ,   εἰ δὴ τοῦ Πλάτωνος τὸ
[1, 5]   ὁδοὶ βίου· ὁδοὺς γὰρ σοφίας  διδάσκω   σε, ὅπως μὴ ἐκλίπωσίν σε
[1, 15]   δὲ Μεγασθένης συγγραφεὺς  Σελεύκῳ   τῷ Νικάτορι συμβεβιωκὼς ἐν τῇ
[1, 21]   ἔτος τῆς Ἀγαμέμνονος βασιλείας Ἴλιον  ἑάλω,   Δημοφῶντος τοῦ Θησέως βασιλεύοντος Ἀθήνησι
[1, 20]   τῷ σταθμούχῳ, μισθὸν δὲ τῷ  διδασκάλῳ   καὶ τῷ πιπράσκοντι ἀρραβῶνα. ἑκάστη
[1, 1]   κύριος, ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς  λαλῶ,   ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσι καὶ
[1, 21]   κυδρὴν παράκοιτιν, Τιτυὸς δὲ συνεχρόνισεν  Ταντάλῳ.   εἰκότως ἄρα καὶ Βοιώτιος
[1, 21]   Ἀλκμέων ἐν Ἀκαρνᾶσιν, Ἄνιος ἐν  Δήλῳ   Ἀρίστανδρός τε Τελμησσεὺς
[1, 27]   ἄφαψαι δὲ αὐτὰς περὶ σῷ  τραχήλῳ.   ὁμοίως δὲ τῷ Παύλῳ
[1, 8]   ἐγὼ τοιοῦτος» φησίν, ὁποῖος οὐδενὶ  ἄλλῳ   τῷ λόγῳ πείθεσθαι, ὃς
[1, 19]   οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγὼ  καταγγέλλω   ὑμῖν. θεὸς ποιήσας
[1, 21]   ὅταν γένηται, ἐπίσχει τοῦτο  μέλλω   πράττειν, προτρέπει δὲ οὐδέποτε. Ἐξήκεστός
[1, 21]   διδάσκαλον. Ὅμηρος δὲ καὶ Ἡσίοδος  πολλῷ   νεώτεροι τῶν Ἰλιακῶν, μεθ´ οὓς
[1, 29]   μεταφορᾷ. ἀτεχνῶς γοῦν οἱ εὐγνώμονες  ὅλῳ   τῷ πλάσματι τῷ τῆς ἑρμηνείας
[1, 18]   ἀλήθειαν· μὴ δίδοτε τόπον τῷ  διαβόλῳ.   κλέπτων μηκέτι κλεπτέτω, μᾶλλον
[1, 24]   ἐνέχεται τὸ στρατήγημα τρισίν, ἀσφαλεῖ,  παραβόλῳ   καὶ τῷ ἐκ τούτων μικτῷ·
[1, 8]   δὲ λῃσταί, αἱρεῖν ἀγωνιζόμενοι καὶ  δόλῳ   καὶ βίᾳ ἡμᾶς δὴ τοὺς
[1, 15]   θυγάτηρ τοῦ Κενταύρου συνοικήσασα  Αἰόλῳ   ἐδιδάξατο αὐτὸν τὴν φυσικὴν θεωρίαν,
[1, 15]   ἀστέρων ἐπ´ ἀντολαῖς. παρὰ τῷ  Αἰόλῳ   τούτῳ Ὀδυσσεὺς μετὰ τὴν Ἰλίου
[1, 3]   θεία γραφὴ παγκάλως λέγει·  ἀπολῶ   τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ
[1, 18]   τοὺς δοκησισόφους. ~(Καὶ τούτων, φησίν,  ἀπολῶ   τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ
[1, 18]   ἀληθείας ἐκτροπή. ἀλλὰ καὶ τῷ  ἀπολῶ   τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν» τῇ
[1, 18]   ἔχει τινὰς τὰς παρὰ τῷ  ἀποστόλῳ   κελευούσας ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν ἄνθρωπον
[1, 27]   σῷ τραχήλῳ. ὁμοίως δὲ τῷ  Παύλῳ   προφητεία ὀνειδίζει τὸν λαὸν
[1, 14]   Σόλωνι αὐτὸ ἀνατίθησιν, ὥσπερ ἀμέλει  Κλεοβούλῳ   τὸ μέτρον ἄριστον» τὸ δ´
[1, 24]   διὰ τῶν ἀτριβῶν ἰόντι. τῷ  Θρασυβούλῳ   νύκτωρ ἀσελήνου καὶ δυσχειμέρου τοῦ
[1, 24]   αὐτὸς ἡγεῖτο κατώρθωσεν. Ἀλλὰ καὶ  Θρασυβούλῳ   τοὺς ἐκπεσόντας ἀπὸ Φυλῆς καταγαγόντι
[1, 21]   λεγομένας. καὶ Πλάτων δὲ ἐν  Κρατύλῳ   τὸ πῦρ ἑρμηνεῦσαι βουλόμενος βαρβαρικόν
[1, 24]   τὸ πῦρ ἐκεῖνο τὸ ἐοικὸς  στύλῳ   καὶ πῦρ τὸ διὰ βάτου
[1, 14]   δὲ ἐν τῷ περὶ εὑρημάτων  Σωδάμῳ   τῷ Τεγεάτῃ προσάπτει τὸ ἀπόφθεγμα,
[1, 21]   ἐκ φυλῆς Δάν, νικήσας ἐν  πολέμῳ   τοὺς ἀλλοφύλους. οὗτος ἦρξεν ἔτεσιν
[1, 23]   καταδουλώσει. εἴτ´ οὖν ὡς ἐν  πολέμῳ   φαίη τις τοῦτο γεγονέναι, τὰ
[1, 1]   ἀνίεμεν. καθάπερ δὲ οἱ βουλόμενοι  δήμῳ   προσομιλῆσαι διὰ κήρυκος τοῦτο πολλάκις
[1, 6]   πᾶν ἔπος καὶ ἐν παντὶ  δήμῳ.   χρὴ δὲ καιροῦ μέτρα εἰδέναι·
[1, 27]   διψῆν ἐποίησέν σε ἐν γῇ  ἐρήμῳ,   ἵνα γνωσθῇ πάντα τὰ δικαιώματα
[1, 21]   καταλέγειν, ὃς Κυκλώπων μάντις ὢν  Πολυφήμῳ   θεσπίζει τὰ κατὰ τὴν Ὀδυσσέως
[1, 5]   τὴν σὴν ὡς τελείαν δέσποιναν  τιμῶ   καὶ σέβω. καὶ ἐκάκωσεν αὐτὴν
[1, 1]   οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς τῷ  ποτίμῳ   τῶν παρ´ Ἕλλησι λόγων προαρδεύομεν
[1, 23]   τὴν ταφὴν τὴν ἐν τῇ  ψάμμῳ   τοῦ Αἰγυπτίου, ἐπὶ τῆς ἑτέρας
[1, 21]   γίνεται ὑπὸ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ τῷ  ἑβδόμῳ   ἔτει βασιλεύοντος αὐτοῦ Ἀσσυρίων, Αἰγυπτίων
[1, 27]   νόμον μὴ πολιτευόμενοι ὡς ἐν  νόμῳ   ἀλαζονεύωνται βιοῦντες· μακάριος δὲ ἀνὴρ
[1, 27]   σὺ Ἰουδαῖος ἐπονομάζῃ καὶ ἐπαναπαύῃ  νόμῳ   καὶ καυχᾶσαι ἐν θεῷ καὶ
[1, 26]   ἀπολωλὸς ἐπιζητῶν τε καὶ εὑρίσκων  νόμῳ   καὶ λόγῳ, εἶ γε
[1, 21]   ἐνεστώτων προφαίνοντες. σὺν δὲ τῷ  νόμῳ   Μωυσῆς τε καὶ Ἀαρών, μεθ´
[1, 27]   καὶ τῆς ἀληθείας ἐν τῷ  νόμῳ.   ταῦτα γὰρ δύνασθαι τὸν νόμον
[1, 26]   ἔπειτα οἱ μὲν πειθόμενοι τῷ  νόμῳ   τῷ {τε} γνῶσιν ἔχειν τινὰ
[1, 23]   τὰ τῶν ἐχθρῶν φέρειν ἠξίουν  νόμῳ   τῶν κεκρατηκότων ὡς κρείττονες ἡττόνων
[1, 24]   ὁδοῦ. λέγεται δὲ καὶ ἐν  χρησμῷ   τινι· στῦλος Θηβαίοισι Διώνυσος πολυγηθής,
[1, 4]   εἰσιν αἱ κατ´ ἐπισύνθεσιν ἀνθρωπίνῳ  λογισμῷ   ἐπινενοημέναι, καὶ ὡς θεόθεν
[1, 16]   τύχοι, γένη φωνῶν εἰσιν ἐν  κόσμῳ,   καὶ οὐδὲν ἄφωνον· ἐὰν οὖν
[1, 27]   παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ  κόσμῳ   κατακριθῶμεν. προεῖπεν γὰρ προφήτης·
[1, 13]   διενήνοχεν. ἀτὰρ καὶ ἐν τῷ  κόσμῳ   παντὶ τὰ μέρη σύμπαντα, κἂν
[1, 21]   ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ· ἐκκοπήσονται ἐν  κατακλυσμῷ·   καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου
[1, 24]   καλὸν καταχρωμένης τῆς ψυχῆς τῷ  θυμῷ.   τετάρτη δὲ πασῶν κακίστη
[1, 25]   αἰνίττεται τὸν δημιουργὸν ἐν τῷ  ὁμωνύμῳ   βιβλίῳ τούς τε εἰς αὐτὸν
[1, 6]   εἴη δ´ ἂν γυμνασία τῷ  νῷ   τὰ νοητά. τριττὴ δὲ
[1, 15]   δυνατὸν ἄλλως μόνῳ τῷ  νῷ.   Φιλοσοφία τοίνυν πολυωφελές τι χρῆμα
[1, 29]   ἐπὶ τοῦ πάντων λελέχθαι θεοῦ  λαμβάνω,   εἰ καὶ στοχαστικῶς εἴρηται τῷ
[1, 16]   ἐν τῷ περὶ Πυθαγορικῆς φιλοσοφίας  Θεανὼ   τὴν Κροτωνιᾶτιν πρώτην γυναικῶν φιλοσοφῆσαι
[1, 11]   μὴ ἀληθεῖ, ἀλλὰ καθ´ ὑπόληψιν  πιθανῷ,   ἐν δυνάμει δὲ» εἶπεν· μόνη
[1, 21]   Πρὸς Ἕλληνας, εἴρηται δὲ καὶ  Κασσιανῷ   ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἐξηγητικῶν·
[1, 21]   μὲν οὖν περὶ τούτων ἀκριβῶς  Τατιανῷ   ἐν τῷ Πρὸς Ἕλληνας, εἴρηται
[1, 4]   βασιλεῖ, ἀλλ´ ἔστι θεὸς ἐν  οὐρανῷ   ἀποκαλύπτων. καὶ δὴ τοὺς Βαβυλῶνος
[1, 23]   δὲ καὶ τρίτον ὄνομα ἐν  οὐρανῷ   μετὰ τὴν ἀνάληψιν, ὥς φασιν
[1, 5]   περιχαράκωσον» φησίν, καὶ ὑπερυψώσει σε·  στεφάνῳ   δὲ τρυφῆς ὑπερασπίσει σε, ἐπεὶ
[1, 23]   δ´ εὐθὺς καὶ λαβοῦς´ ἀνείλετο,  ἔγνω   δ´ Ἑβραῖον ὄντα· καὶ λέγει
[1, 11]   τις δοκεῖ ἐγνωκέναι τι, οὔπω  ἔγνω   καθὸ δεῖ γνῶναι· οὐ γάρ
[1, 18]   διὰ τῶν προφητῶν κατηγγελμένῃ, οὐκ  ἔγνω   κόσμος διὰ τῆς σοφίας»
[1, 28]   φύσιν χωρῆσαι {νοεῖν} οὐδεὶς γὰρ  ἔγνω   τὸν υἱὸν εἰ μὴ
[1, 21]   οὕτως ἔχει, τῷ γε συνιέναι  δυναμένῳ   δῆλον καθ´ καὶ
[1, 1]   χαρὰν» προσέταξεν εἰσελθεῖν, τῷ δὲ  ἀποκρυψαμένῳ   τὸ πιστευθὲν ἀργύριον εἰς τὸ
[1, 1]   τῷ τὴν ὠφέλειαν τῶν πλησίον  ἐπανῃρημένῳ,   εἰ μὴ θρασέως καί τισιν
[1, 10]   ἀπερίεργον τῷ τὸν ἀληθῆ βίον  ἐπανῃρημένῳ,   εἴ γε τὴν τρυφὴν ὡς
[1, 21]   νόμου βιβλίῳ ἐν τῷ ἱερῷ  ἀποκειμένῳ   ἀναγνοὺς ἐτελεύτησεν. ἐπὶ τούτου προφητεύει
[1, 3]   μόνῳ γάρ, οἶμαι, τῷ πιστεύοντι,  διακεκριμένῳ   τέλεον τῶν ἄλλων τῶν πρὸς
[1, 17]   γὰρ προασπίζων αἴτιός ἐστι τῷ  προασπιζομένῳ   τοῦ μὴ τιτρώσκεσθαι κωλύων τὸ
[1, 12]   παράδοσις καὶ πάνδημος τῷ γε  αἰσθομένῳ   τῆς μεγαλειότητος τοῦ λόγου, ἐπικρυπτέον
[1, 24]   ἐκπεσόντας ἀπὸ Φυλῆς καταγαγόντι καὶ  βουλομένῳ   λαθεῖν στῦλος ὁδηγὸς γίνεται διὰ
[1, 21]   πρὸς τῷ τέλει τοῦ βίου  γενομένῳ   διὰ Ἡσαΐου δωρεῖται θεὸς
[1, 1]   ἐφίεσθαι χρὴ τῷ εἰς ἄνδρας  ἐγγραφομένῳ.   οὐ γὰρ μὲν καυχησάμενος
[1, 23]   Ἰουδαϊκῶν τραγῳδιῶν ποιητὴς ἐν τῷ  ἐπιγραφομένῳ   δράματι Ἐξαγωγή« γράφων ὧδε ἐκ
[1, 21]   διαφθερεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ  ἐρχομένῳ·   ἐκκοπήσονται ἐν κατακλυσμῷ· καὶ ἕως
[1, 21]   τὸ ἅγιον διαφθερεῖ σὺν τῷ  ἡγουμένῳ   τῷ ἐρχομένῳ· ἐκκοπήσονται ἐν κατακλυσμῷ·
[1, 8]   λόγῳ πείθεσθαι, ὃς ἄν μοι  σκοπουμένῳ   βέλτιστος φαίνοιτο. αἰτιᾶται γοῦν τοὺς
[1, 23]   εἰς τὰ βασίλεια παρελθόντα ἐπιστῆναι  κοιμωμένῳ   τῷ βασιλεῖ καὶ ἐξεγεῖραι αὐτόν,
[1, 26]   σφίσι τιμῶσι Μωυσῆ. τόν τε  Μίνω   παρὰ Διὸς δι´ ἐνάτου ἔτους
[1, 16]   ἱστόρηται νόμους θέσθαι, οἳ δὲ  Μίνω   τὸν Διὸς ἐπὶ Λυγκέως. οὗτος
[1, 4]   δέ εἰσιν αἱ κατ´ ἐπισύνθεσιν  ἀνθρωπίνῳ   λογισμῷ ἐπινενοημέναι, καὶ ὡς θεόθεν
[1, 21]   Τέρπανδρον, διημιλλῆσθαι δὲ τὸν Λέσχην  Ἀρκτίνῳ   καὶ νενικηκέναι· Ξάνθος δὲ
[1, 5]   μηνύουσαι παρίστανται. Φαμὲν τοίνυν ἐνθένδε  γυμνῷ   τῷ λόγῳ τὴν φιλοσοφίαν ζήτησιν
[1, 27]   καὶ ἰατρὸς {τε} καλεῖται, οὐ  φθόνῳ   τινὶ οὐδὲ δυσμενείᾳ τῇ πρὸς
[1, 23]   φασὶ δὲ οἱ μύσται λόγῳ  μόνῳ   ἀνελεῖν τὸν Αἰγύπτιον, ὥσπερ ἀμέλει
[1, 3]   ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ·  μόνῳ   γάρ, οἶμαι, τῷ πιστεύοντι, διακεκριμένῳ
[1, 10]   δὲ μή ποτε ζηλοῦντα ἀρκεῖσθαι  μόνῳ   τῷ αἰνίξασθαι τὸ νοούμενον. ὁποίῳ
[1, 24]   λογικὴν καὶ θείαν διοίκησιν τὸ  μόνῳ   τῷ θυμοειδεῖ τῆς ψυχῆς εἰς
[1, 15]   τοῦ βελτίστου δυνατὸν ἄλλως  μόνῳ   τῷ νῷ. Φιλοσοφία τοίνυν πολυωφελές
[1, 4]   τουτέστιν τῷ οἵῳ τε ἐπιδέξασθαι  πόνῳ   καὶ συνασκήσει. πάλιν τε αὖ
[1, 2]   τἀληθὲς γλυκύτητι φαίνεται ζητηθὲν καὶ  πόνῳ   πορισθέν. τί δή ποτ´ οὖν
[1, 1]   κάλλιχθυς) χρόνῳ τε καὶ  πόνῳ   τἀληθὲς ἐκλάμψει ἀγαθοῦ παρατυχόντος βοηθοῦ·
[1, 1]   καὶ ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ  χρόνῳ   {ἃ} νῦν ἀπέδρα, τὰ δὲ
[1, 21]   Βοιώτιος Πίνδαρος γράφει· ἐν  χρόνῳ   δὲ γένετ´ Ἀπόλλων, καὶ οὐδὲν
[1, 1]   οὖν πρὸς παρόντας λέγων καὶ  χρόνῳ   δοκιμάζει καὶ κρίσει δικάζει καὶ
[1, 5]   σῴζει τινὰς ἔν τε τῷ  χρόνῳ   ἔν τε τῷ αἰῶνι, ὅτι
[1, 23]   θυγάτηρ τοῦ βασιλέως, συχνῷ  χρόνῳ   μὴ κυΐσκουσα, τέκνων δὲ ἐπιθυμοῦσα,
[1, 23]   οὖν ὡς ἐν τῷ ἔμπροσθεν  χρόνῳ   περιτμηθέντι τῷ παιδίῳ οἱ γονεῖς
[1, 15]   οὐδείς· οὐ γὰρ ἔχετε μάθημα  χρόνῳ   πολιόν. Δημόκριτος γὰρ τοὺς Βαβυλωνίους
[1, 29]   ἀρχαῖα ἱστοροῦντας. ἐπήγαγεν οὖν μάθημα  χρόνῳ   πολιόν« κατὰ βαρβαρικόν τινα τρόπον
[1, 1]   τῶν ἰχθύων ἄγρᾳ κάλλιχθυς)  χρόνῳ   τε καὶ πόνῳ τἀληθὲς ἐκλάμψει
[1, 21]   Σαμουήλ, μήτε ἐν τῷ μεταξὺ  χρόνῳ   τελεσθέν. τότε καὶ Χελκίας
[1, 23]   ἐνταῦθα θυγάτηρ τοῦ βασιλέως,  συχνῷ   χρόνῳ μὴ κυΐσκουσα, τέκνων δὲ
[1, 6]   γὰρ οὗτος ὅρος. ὅσοι δὲ  ἔξω   καιροῦ ῥῆσιν ἀείδουσιν, κἤν πῃ
[1, 15]   ἀκροδρύοις χρωμένους. τοὺς ἑξηκονταετεῖς οὗτοι  ἔξω   πυλῶν ἄγοντες ἀφανίζουσιν. εἰσὶ δὲ
[1, 15]   ἀρχαίοις λέγεται καὶ παρὰ τοῖς  ἔξω   τῆς Ἑλλάδος φιλοσοφοῦσι, τὰ μὲν
[1, 21]   δὲ κύριος ἡμῶν τῷ  ὀγδόῳ   καὶ εἰκοστῷ ἔτει, ὅτε πρῶτον
[1, 11]   λόγου δικαιοσύνης, νήπιος ὢν καὶ  μηδέπω   ἐπιστάμενος τὸν λόγον καθ´ ὃν
[1, 5]   ἄτεκνος κατὰ τὴν γενεὰν ἐκείνην,  μηδέπω   μηδὲν ἐνάρετον ἀποκυήσασα τῷ Ἀβραάμ,
[1, 28]   ᾔδει τινὰς γάλα μόνον εἰληφότας,  οὐδέπω   δὲ καὶ βρῶμα, αὐτίκα οὐχ
[1, 1]   τοιούτους ἀποδέχεσθαι συντάττοντας. ἀλλ´ ἄρα  Θεοπόμπῳ   μὲν καὶ Τιμαίῳ μύθους καὶ
[1, 9]   παράγεται τῷ κατ´ ἀμφιβολίαν ἀπατώμενος  τρόπῳ.   Εἰ δὲ οἱ προφῆται καὶ
[1, 19]   ἐν τῷ βίῳ, ἀλλὰ παντὶ  τρόπῳ   προὐθυμήθην γενέσθαι. εἰ δὲ ὀρθῶς
[1, 19]   ἀποπήδησον, μὴ χρονίσῃς ἐν τῷ  τόπῳ   αὐτῆς. τόπον τὴν συναγωγήν, οὐχὶ
[1, 21]   οὐκέτ´ ἂν ἐν τῷ αὐτῷ  τόπῳ   τοῦ αὐτοῦ εἴδους ἰχθὺς αὐτῆς
[1, 15]   παιδεύεται ἐπ´ Ἴλιον στρατεύσας,  Ἱππὼ   δὲ θυγάτηρ τοῦ Κενταύρου
[1, 21]   Καρχηδόνιος, Κλεοφῶν Κορίνθιος,  Ἱππώ   τε Χείρωνος καὶ Βοιὼ
[1, 11]   εἴ τις δοκεῖ ἐγνωκέναι τι,  οὔπω   ἔγνω καθὸ δεῖ γνῶναι· οὐ
[1, 7]   δένδρων, καὶ τὰ φυόμενα ἐν  τύπῳ   προκύπτει τῶν ἀληθῶν, ὅτι τῆς
[1, 2]   διὰ τῆς τῶν ὑπονοουμένων ἐπιστήμης.  σιωπῶ   γὰρ ὅτι οἱ Στρωματεῖς τῇ
[1, 1]   Δαβὶδ εὐχαριστῶν ψαλλέτω· ῥαντιεῖς με  ὑσσώπῳ   καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καὶ
[1, 20]   ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ καὶ  βαρβάρῳ   κινηθέντες φιλοσοφίᾳ, δυνάμει» τὸν περὶ
[1, 21]   οἱ ἄνθρωποι δυνατωτέρας εἶναι τὰς  βαρβάρῳ   φωνῇ λεγομένας. καὶ Πλάτων δὲ
[1, 1]   γοῦν βορβόρῳ ἥδονται» μᾶλλον  καθαρῷ   ὕδατι. διὰ τοῦτο» φησὶν
[1, 15]   βαρβάρων γινώσκων, ἔν τε τῷ  Φαίδρῳ   τὸν Αἰγύπτιον βασιλέα καὶ τοῦ
[1, 21]   τε Τελμησσεὺς σὺν  Ἀλεξάνδρῳ   γενόμενος. ἤδη δὲ καὶ Ὀρφέα
[1, 21]   τοῦ νόμου βιβλίῳ ἐν τῷ  ἱερῷ   ἀποκειμένῳ ἀναγνοὺς ἐτελεύτησεν. ἐπὶ τούτου
[1, 20]   αἴτιον ὑπάρχειν ἀπὸ τοῦ  ἑτέρῳ   συνελθὸν αἴτιον γίγνεσθαι ὠνομασμένον, καθ´
[1, 21]   τῆς Περσέως βασιλείας τῷ τριακοστῷ  δευτέρῳ   ἔτει ἐκθεοῦται, ὥς φησιν Ἀπολλόδωρος
[1, 21]   τοῦ Ἰωσεδέκ. κἀν τῷ  δευτέρῳ   ἔτει τῆς Δαρείου βασιλείας, ὅν
[1, 21]   Αἰγυπτίων δὲ Οὐαφρηοῦς βασιλεύοντος τῷ  δευτέρῳ   ἔτει, Φιλίππου δὲ Ἀθήνησιν ἄρχοντος
[1, 21]   ὧν Κτησίας λέγει, φανήσεται τῷ  δευτέρῳ   καὶ τετρακοσιοστῷ ἔτει τῆς Ἀσσυρίων
[1, 21]   Βηλούχου τοῦ ὀγδόου δυναστείας τῷ  δευτέρῳ   καὶ τριακοστῷ Μωυσέως κατὰ
[1, 20]   τῆς αὐτῆς δραχμῆς τῷ μὲν  ναυκλήρῳ   δοθείσης λέγεσθαι ναῦλον, τῷ δὲ
[1, 14]   μὲν ἐν τῷ περὶ Ἡσιόδου  Ὁμήρῳ   φησὶ προειρῆσθαι διὰ τούτων· δειλαί
[1, 10]   πονηρῷ οὐδὲν τῶν ἔργῳ χρωμένων  πονηρῷ   διαφέρουσιν (εἰ γὰρ διαβολὴ ξίφους
[1, 10]   καθάπερ δὲ οἱ λόγῳ χρώμενοι  πονηρῷ   οὐδὲν τῶν ἔργῳ χρωμένων πονηρῷ
[1, 21]   νεώτεροι τῶν Ἰλιακῶν, μεθ´ οὓς  μακρῷ   νεώτεροι οἱ παρ´ Ἕλλησι νομοθέται,
[1, 15]   τὴν νέαν. τούτων ἁπάντων πρεσβύτατον  μακρῷ   τὸ Ἰουδαίων γένος, καὶ τὴν
[1, 21]   φέρεται, Καλλῖνος δὲ πρεσβύτερος οὐ  μακρῷ·   τῶν γὰρ Μαγνήτων μὲν
[1, 1]   πολλοῖς τὰ συγγράμματα. ὕες γοῦν  βορβόρῳ   ἥδονται» μᾶλλον καθαρῷ ὕδατι.
[1, 9]   χρόνον, καὶ οὐκέτι ἔγωγε ἐνταῦθα  συνορῶ,   ὅπως ~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ
[1, 21]   τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ἰωακεὶμ ἐπὶ  φόρῳ   τῆς γῆς ἔτη ἕνδεκα. μετὰ
[1, 20]   ὡσαύτως κινοῦσι τὰς ψυχάς, ἀλλὰ  διαφόρῳ   διδασκαλίᾳ. εἰ δὲ καὶ διαστέλλεσθαι
[1, 16]   νόμους τε πρῶτος ᾖσεν ἐν  χορῷ   καὶ κιθάρᾳ Τιμόθεος Μιλήσιος.
[1, 16]   δάκτυλοι πρῶτοι σίδηρον εὗρον ἐν  Κύπρῳ,   Δέλας δὲ ἄλλος Ἰδαῖος εὗρε
[1, 23]   θέλεις τροφόν σοι παιδὶ τῷδ´  εὕρω   ταχὺ ἐκ τῶν Ἑβραίων;
[1, 1]   βλασφημίας συντάττουσιν, πρὸς δὲ καὶ  Ἐπικούρῳ   ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι δὲ Ἱππώνακτι
[1, 17]   ἐγκαταμίξας τοῖς προφήταις, καθάπερ τῷ  πυρῷ   τὰ ζιζάνια. πάντες» οὖν οἱ
[1, 1]   ἐγκεκαλυμμένην καὶ ἐπικεκρυμμένην, καθάπερ τῷ  λεπύρῳ   τὸ ἐδώδιμον τοῦ καρύου· ἁρμόζει
[1, 5]   παιδίσκη ἐν ταῖς χερσί σου,  χρῶ   αὐτῇ ὡς ἄν σοι ἀρεστὸν
[1, 19]   πρὸς τοὺς Ἀρεοπαγίτας· δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς  θεωρῶ.   διερχόμενος γὰρ καὶ ἱστορῶν τὰ
[1, 27]   σε, ἄφαψαι δὲ αὐτὰς περὶ  σῷ   τραχήλῳ. ὁμοίως δὲ τῷ Παύλῳ
[1, 1]   ἀπόστολοι· ἀλλ´ ἐγενήθημεν ἤπιοι ἐν  μέσῳ   ὑμῶν, ὡς ἂν τροφὸς θάλπῃ
[1, 18]   καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν  ἀθετήσω.   ἐπιφέρει γοῦν ἀπόστολος· ποῦ
[1, 3]   καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν  ἀθετήσω.   ~(Ὅμηρος δὲ καὶ τέκτονα σοφὸν
[1, 21]   ὡς ἔπος εἰπεῖν, τετρακόσια καὶ  πρόσω.   εἰ δὲ τὰ Ἀσσυρίων πολλοῖς
[1, 1]   εἴη ἀναμιμνῄσκουσα τοῦ ἀρχετύπου τὸν  θύρσῳ   πεπληγότα· σοφῷ γάρ» φησί, λάλει,
[1, 8]   μέν, ἀλλὰ γὰρ τὰ πράγματα  κρείσσω   νομίζω τῶν λόγων ἀεί ποτε.
[1, 24]   ἔνδον δὲ θαλάμοις βουκόλων κομῶντα  κισσῷ   στῦλον Εὐίου θεοῦ. σημαίνει δὲ
[1, 23]   τοῦτον, γύναι, τρόφευε, κἀγὼ μισθὸν  ἀποδώσω   σέθεν. ὄνομα δὲ Μωυσῆν ὠνόμαζ´,
[1, 5]   τὴν Αἰγυπτίαν εἰς παιδοποιίαν ἐπιτρέπει  τῷ   Ἀβραάμ. σοφία τοίνυν
[1, 5]   ἐκείνην, μηδέπω μηδὲν ἐνάρετον ἀποκυήσασα  τῷ   Ἀβραάμ, ἠξίου δὲ εἰκότως τὸν
[1, 15]   Ἱστορεῖται δὲ Πυθαγόρας μὲν Σώγχιδι  τῷ   Αἰγυπτίῳ ἀρχιπροφήτῃ μαθητεῦσαι, Πλάτων δὲ
[1, 10]   μή ποτε ζηλοῦντα ἀρκεῖσθαι μόνῳ  τῷ   αἰνίξασθαι τὸ νοούμενον. ὁποίῳ δὲ
[1, 15]   σαφέσιν ἀστέρων ἐπ´ ἀντολαῖς. παρὰ  τῷ   Αἰόλῳ τούτῳ Ὀδυσσεὺς μετὰ τὴν
[1, 5]   τε τῷ χρόνῳ ἔν τε  τῷ   αἰῶνι, ὅτι πνεῦμα κυρίου πεπλήρωκε
[1, 6]   ὃς πολλὴν καὶ παντοδαπὴν ἐν  τῷ   ἀμήτῳ παρατίθεται πρὸς τὴν τοῦ
[1, 24]   βιαζομένους ἀδικοῦντας ἐν  τῷ   ἀμύνασθαι τὰ δίκαια ποιοῦντας,
[1, 18]   τῆς ἀληθείας ἐκτροπή. ἀλλὰ καὶ  τῷ   ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν»
[1, 18]   παραινέσεις ἔχει τινὰς τὰς παρὰ  τῷ   ἀποστόλῳ κελευούσας ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν
[1, 21]   ἐκ φυλῆς Νεφθαλὶμ παραταξάμενος Σισάρᾳ  τῷ   ἀρχιστρατήγῳ τοῦ Ἰαβεὶμ ἐνίκησε, καὶ
[1, 15]   τῷ περὶ Πυθαγορικῶν συμβόλων Ζαράτῳ  τῷ   Ἀσσυρίῳ μαθητεῦσαι ἱστορεῖ τὸν Πυθαγόραν
[1, 21]   Ζαχαρίου υἱόν. καὶ πάλιν ἐν  τῷ   αὐτῷ· ἦν δὲ Ἰησοῦς ἐρχόμενος
[1, 21]   ἀπορραγείσης ἀποδράσει, οὐκέτ´ ἂν ἐν  τῷ   αὐτῷ τόπῳ τοῦ αὐτοῦ εἴδους
[1, 4]   ἐπαοιδῶν, Γαζαρηνῶν δύναμις τοῦ ἀναγγεῖλαι  τῷ   βασιλεῖ, ἀλλ´ ἔστι θεὸς ἐν
[1, 24]   θεὸς καὶ πάντα ὑπέταξεν Χριστῷ  τῷ   βασιλεῖ ἡμῶν, ἵνα ἐν τῷ
[1, 23]   τὰ βασίλεια παρελθόντα ἐπιστῆναι κοιμωμένῳ  τῷ   βασιλεῖ καὶ ἐξεγεῖραι αὐτόν, τὸν
[1, 19]   τὸ δυνατὸν οὐδὲν ἀπέλιπον ἐν  τῷ   βίῳ, ἀλλὰ παντὶ τρόπῳ προὐθυμήθην
[1, 12]   κοινὴ παράδοσις καὶ πάνδημος  τῷ   γε αἰσθομένῳ τῆς μεγαλειότητος τοῦ
[1, 21]   καὶ ὡς ταῦθ´ οὕτως ἔχει,  τῷ   γε συνιέναι δυναμένῳ δῆλον καθ´
[1, 23]   ἐξεγεῖραι αὐτόν, τὸν δὲ καταπλαγέντα  τῷ   γεγονότι κελεῦσαι τῷ Μωυσεῖ τὸ
[1, 13]   καὶ ἀλλήλοις ἀνόμοια εἶναι δοκεῖ,  τῷ   γένει γε καὶ ὅλῃ τῇ
[1, 17]   καθάπερ μὲν ναυπηγὸς πρὸς  τῷ   γίγνεσθαι τὸ σκάφος, δὲ
[1, 10]   ποτε κενοδοξίαν ζηλοῦντας, ἀρκεῖ δὲ  τῷ   γνωστικῷ κἂν εἷς μόνος ἀκροατὴς
[1, 21]   νεωτέρους. κἂν ἕπεσθαί τις βουληθῇ  τῷ   γραμματικῷ Κράτητι καὶ λέγῃ περὶ
[1, 1]   τοῦ κυρίου χαρὰν» προσέταξεν εἰσελθεῖν,  τῷ   δὲ ἀποκρυψαμένῳ τὸ πιστευθὲν ἀργύριον
[1, 27]   παιδεύων ἐπαίδευσέν με κύριος,  τῷ   δὲ θανάτῳ οὐ παρέδωκέν με·
[1, 20]   μὲν ναυκλήρῳ δοθείσης λέγεσθαι ναῦλον,  τῷ   δὲ τελώνῃ τέλος καὶ ἐνοίκιον
[1, 21]   Ἰησοῦς τοῦ Ἰωσεδέκ. κἀν  τῷ   δευτέρῳ ἔτει τῆς Δαρείου βασιλείας,
[1, 21]   Ἀσσυρίων, Αἰγυπτίων δὲ Οὐαφρηοῦς βασιλεύοντος  τῷ   δευτέρῳ ἔτει, Φιλίππου δὲ Ἀθήνησιν
[1, 21]   ἀφ´ ὧν Κτησίας λέγει, φανήσεται  τῷ   δευτέρῳ καὶ τετρακοσιοστῷ ἔτει τῆς
[1, 21]   δὲ Βηλούχου τοῦ ὀγδόου δυναστείας  τῷ   δευτέρῳ καὶ τριακοστῷ Μωυσέως
[1, 21]   τοὺς βασιλεῖς τοὺς Ἰουδαίων διαφώνως  τῷ   Δημητρίῳ. ἔτι δὲ καὶ Εὐπόλεμος
[1, 19]   ἐλπίδα τοῦ δικαίου σαφηνίζειν; κἀν  τῷ   Δημοδόκῳ, εἰ δὴ τοῦ Πλάτωνος
[1, 18]   λαλεῖτε ἀλήθειαν· μὴ δίδοτε τόπον  τῷ   διαβόλῳ. κλέπτων μηκέτι κλεπτέτω,
[1, 20]   μὲν τῷ σταθμούχῳ, μισθὸν δὲ  τῷ   διδασκάλῳ καὶ τῷ πιπράσκοντι ἀρραβῶνα.
[1, 21]   ἓξ ἡμέραι δέκα. Ἐν δὲ  τῷ   δωδεκάτῳ ἔτει τῆς Σεδεκίου βασιλείας
[1, 17]   γὰρ διάβολος αὐτὸν πληροῖ  τῷ   ἑαυτοῦ πνεύματι, εἴ τινα δυνήσεται
[1, 21]   Βαβυλῶνα γίνεται ὑπὸ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ  τῷ   ἑβδόμῳ ἔτει βασιλεύοντος αὐτοῦ Ἀσσυρίων,
[1, 23]   ἄχρι καὶ τὸν Αἰγύπτιον τὸν  τῷ   Ἑβραίῳ ἀδίκως ἐπιθέμενον πατάξας ἀποκτεῖναι.
[1, 11]   ἑαυτοῖς, ἀλλ´ ἐπὶ τῷ θεῷ  τῷ   ἐγείροντι τοὺς νεκρούς, ἀπόστολός
[1, 1]   ἀλλ´ οὐδὲ ἀντιμισθίας ἐφίεσθαι χρὴ  τῷ   εἰς ἄνδρας ἐγγραφομένῳ. οὐ γὰρ
[1, 20]   πρῶτος καὶ δεύτερος βαθμὸς  τῷ   εἰς τὸ ὑπερῷον ἀνιόντι καὶ
[1, 17]   δοκοῦσι φαύλοις χρῆσθαι καθάπερ καὶ  τῷ   ἐκ πειρασμοῦ μαρτυρίῳ. ἔστιν οὖν
[1, 24]   στρατήγημα τρισίν, ἀσφαλεῖ, παραβόλῳ καὶ  τῷ   ἐκ τούτων μικτῷ· συντίθεται δὲ
[1, 21]   ἀκριβολογούμενοι φέρουσιν οἳ μέν τινες  τῷ   ἑκκαιδεκάτω ἔτει Τιβερίου Καίσαρος Φαμενὼθ
[1, 13]   τὴν ἀλήθειαν. γέγραπται γοῦν ἐν  τῷ   Ἐκκλησιαστῇ· καὶ προσέθηκα σοφίαν ἐπὶ
[1, 23]   προσαγορεύουσι. δῆλον οὖν ὡς ἐν  τῷ   ἔμπροσθεν χρόνῳ περιτμηθέντι τῷ παιδίῳ
[1, 23]   τῶν Ἰουδαϊκῶν τραγῳδιῶν ποιητὴς ἐν  τῷ   ἐπιγραφομένῳ δράματι Ἐξαγωγή« γράφων ὧδε
[1, 29]   θείως τοίνυν δύναμις  τῷ   Ἑρμᾷ κατὰ ἀποκάλυψιν λαλοῦσα τὰ
[1, 17]   ποιμήν, ἄγγελος τῆς μετανοίας»  τῷ   Ἑρμᾷ περὶ τοῦ ψευδοπροφήτου· τινὰ
[1, 21]   ἅγιον διαφθερεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ  τῷ   ἐρχομένῳ· ἐκκοπήσονται ἐν κατακλυσμῷ· καὶ
[1, 21]   φανερόν ἐστι· καὶ γὰρ ἐν  τῷ   Ἔσδρᾳ γέγραπται, καὶ οὕτως ἐγένετο
[1, 5]   καὶ ἐκάκωσεν αὐτὴν Σάρρα» ἴσον  τῷ   ἐσωφρόνισε καὶ ἐνουθέτησεν. εὖ γοῦν
[1, 21]   δὲ τοῦτ´ ἀληθές ἐστιν, ἐν  τῷ   εὐαγγελίῳ τῷ κατὰ Λουκᾶν γέγραπται
[1, 1]   λάλει, καὶ σοφώτερος ἔσται, καὶ  τῷ   ἔχοντι δὲ προστεθήσεται» ἐπαγγέλλεται δὲ
[1, 21]   καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεῖ σὺν  τῷ   ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ· ἐκκοπήσονται ἐν
[1, 15]   ἀρχιπροφήτῃ μαθητεῦσαι, Πλάτων δὲ Σεχνούφιδι  τῷ   Ἡλιοπολίτῃ, Εὔδοξος δὲ Κνίδιος
[1, 21]   ἔστησεν τὸ βδέλυγμα, καὶ ἐν  τῷ   ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος« ἀνῃρέθη καὶ
[1, 21]   συνεχρόνισαν δὲ οἱ συγκαταλεγέντες σοφοὶ  τῷ   Θαλεῖ, ὥς φησιν Ἄνδρων ἐν
[1, 21]   ἔστι γάρ μοι« φησὶν ἐν  τῷ   Θεάγει, ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον θείᾳ
[1, 10]   ἀναφανήσῃ φρονήσεως. καὶ ἔν γε  τῷ   Θεαιτήτῳ εὕροις ἂν πάλιν· τὸ
[1, 28]   τοῦ σωτῆρος τοῦ καταγαγόντος ἡμῶν  τῷ   θείῳ λόγῳ τοῦ ὁρατικοῦ τῆς
[1, 1]   οὗτος δ´ ἂν εἴη  τῷ   θελήματι τοῦ θεοῦ ἐξυπηρετῶν, δωρεὰν
[1, 18]   οὐ γάρ ἐστιν ἀδικία παρὰ  τῷ   θεῷ» αὐτίκα ἐξ ἑκατέρου γένους
[1, 17]   αἰώνων ἣν ἐποίησεν ἐν Χριστῷ.  τῷ   θεῷ δὲ οὐδὲν ἀντίκειται οὐδὲ
[1, 11]   καὶ πολιτεύεσθαι εἰς δύναμιν ἐξομοιωτικὴν  τῷ   θεῷ διδάσκει καὶ τὴν οἰκονομίαν
[1, 1]   πάλιν· σπούδασον σεαυτὸν δόκιμον παραστῆσαι  τῷ   θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν
[1, 28]   σοφιστικὰ ἀσχολούμενοι ποιοῦσιν, ἀλλὰ τοῦ  τῷ   θεῷ κεχαρισμένα μὲν λέγειν δύνασθαι,
[1, 11]   ὦμεν ἐφ´ ἑαυτοῖς, ἀλλ´ ἐπὶ  τῷ   θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς,
[1, 24]   γίνεται διὰ τῶν ἀτριβῶν ἰόντι.  τῷ   Θρασυβούλῳ νύκτωρ ἀσελήνου καὶ δυσχειμέρου
[1, 5]   ὑπερασπίσει σε, ἐπεὶ καὶ σὺ  τῷ   θριγκῷ ὑπεροχυρώσας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας
[1, 24]   καὶ θείαν διοίκησιν τὸ μόνῳ  τῷ   θυμοειδεῖ τῆς ψυχῆς εἰς βασιλείαν
[1, 24]   εἰς καλὸν καταχρωμένης τῆς ψυχῆς  τῷ   θυμῷ. τετάρτη δὲ πασῶν
[1, 1]   πόρνης» φησίν. ἀπείρηται γοῦν προσφέρειν  τῷ   θυσιαστηρίῳ ἄλλαγμα κυνός» ὅτῳ δὲ
[1, 11]   διανοίᾳ. εὖ γάρ τοι ἐν  τῷ   Ἱερεμίᾳ γέγραπται· μὴ καυχάσθω
[1, 21]   τῷ τοῦ νόμου βιβλίῳ ἐν  τῷ   ἱερῷ ἀποκειμένῳ ἀναγνοὺς ἐτελεύτησεν. ἐπὶ
[1, 20]   τὴν ἀφαίρεσιν αὐτῆς ἤτοι ἐλλείπειν  τῷ   καθόλου λόγῳ ἀναιρεῖσθαι τὴν
[1, 15]   Εὔδοξος δὲ Κνίδιος Κονούφιδι  τῷ   καὶ αὐτῷ Αἰγυπτίῳ. ἐν δὲ
[1, 9]   εὑρετής, ὥς τινες ὑπολαμβάνουσιν, παράγεται  τῷ   κατ´ ἀμφιβολίαν ἀπατώμενος τρόπῳ. Εἰ
[1, 21]   ἀληθές ἐστιν, ἐν τῷ εὐαγγελίῳ  τῷ   κατὰ Λουκᾶν γέγραπται οὕτως· ἔτει
[1, 21]   δὲ αϡ καʹ ἐν δὲ  τῷ   κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίῳ ἀπὸ
[1, 1]   τὴν ἐν λόγῳ καὶ βίῳ  τῷ   κατὰ τὸν θεὸν καὶ τοὺς
[1, 18]   μείζονι αἰτίᾳ γεγόνασι μὴ πιστεύσαντες  τῷ   κηρύγματι· ἑκούσιος γὰρ τε
[1, 8]   τοῦ ὀρθοῦ καὶ ὑγιοῦς λόγου  τῷ   κοινωνοῦντι τοῦ ψεύδους πιστεύειν. τὸ
[1, 27]   ἀπόστολος, παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν  τῷ   κόσμῳ κατακριθῶμεν. προεῖπεν γὰρ
[1, 13]   ἀλλήλων διενήνοχεν. ἀτὰρ καὶ ἐν  τῷ   κόσμῳ παντὶ τὰ μέρη σύμπαντα,
[1, 1]   ἀκουσάτω καὶ παρ´ ἡμῶν, ὅτι  τῷ   κρυπτῶς ἐπαίοντι τὸ κρυπτὸν φανερωθήσεσθαι
[1, 17]   σκάφος, δὲ οἰκοδόμος πρὸς  τῷ   κτίζεσθαι τὴν οἰκίαν· τὸ δὲ
[1, 5]   κοσμικῇ παιδείᾳ παραινεῖ· προπαιδεύει γὰρ  τῷ   κυριακῷ λόγῳ τὰ κατὰ τοὺς
[1, 7]   ἵνα ἐν αὐταῖς εἰσελθὼν ἐξομολογήσωμαι  τῷ   κυρίῳ. ἀλλ´ αἱ μὲν εἰς
[1, 14]   καταμαθεῖν ἐξέσται. πάλιν αὖ Χίλωνι  τῷ   Λακεδαιμονίῳ ἀναφέρουσι τὸ μηδὲν ἄγαν»
[1, 16]   τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς, ἔσομαι  τῷ   λαλοῦντι βάρβαρος καὶ λαλῶν
[1, 1]   δὲ ἐγκεκαλυμμένην καὶ ἐπικεκρυμμένην, καθάπερ  τῷ   λεπύρῳ τὸ ἐδώδιμον τοῦ καρύου·
[1, 21]   κῶλα τῶν εἰδώλων, καθὼς ἐν  τῷ   Λευιτικῷ γέγραπται. ἐπὶ τούτου ὀκτωκαιδεκάτῳ
[1, 20]   ἡμᾶς εἴδησιν, ἀλλὰ συλλαμβάνεταί γε  τῷ   λογικῶς ἐπιχειρεῖν ἐσπουδακότι ἀνθάπτεσθαι γνώσεως.
[1, 8]   φησίν, ὁποῖος οὐδενὶ ἄλλῳ  τῷ