HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ς  =  2443 formes différentes pour 6008 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   καὶ δοθῆναι βδέλυγμα ἐρημώσεως ἡμέρας  αςϟ   μακάριος ὑπομένων καὶ φθάσας
[1, 21]   χρονογραφίᾳ προσαποδοτέον, τὰς ἡμέρας λέγω,  ἃς   αἰνίττεται Δανιὴλ ἀπὸ τῆς ἐρημώσεως
[1, 21]   τε αὐτῶν πρὸς Σολομῶντα, καθ´  ἃς   δείκνυται μὲν Οὐάφρης ὀκτὼ
[1, 21]   Σεμέλης πατὴρ ἐπὶ Λυγκέως εἰς  Θήβας   ἔρχεται καὶ τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων
[1, 21]   γεωργία καὶ Κάδμου εἰς  Θήβας   παρουσία Μίνωός τε βασιλεία. κατὰ
[1, 21]   σὺν τοῖς ἑπτὰ τοῖς ἐπὶ  Θήβας   στρατεύσασι μιᾷ γενεᾷ τῆς Ἰλίου
[1, 8]   τε αὖ θρυλουμένη κατὰ τὰς  διατριβὰς   διαλεκτικὴ γύμνασμα φιλοσόφου περὶ τὸ
[1, 21]   ἔτη ιδʹ Νέρων ἔτη ιδʹ  Γάλβας   ἔτος ἕν, Οὐεσπεσιανὸς ἔτη ιʹ
[1, 21]   καὶ αὐτὸς καὶ Ὄθων καὶ  Γάλβας   καὶ Οὐιτέλλιος, Οὐεσπεσιανὸς δὲ ἐκράτησε
[1, 21]   ιγʹ μῆνας ὀκτὼ ἡμέρας κηʹ  Γάλβας   μῆνας ἑπτὰ ἡμέρας Ὄθων μῆνας
[1, 21]   Βήρωσσος ἐν ταῖς Χαλδαϊκαῖς ἱστορίαις.  Ἰόβας   δὲ περὶ Ἀσσυρίων γράφων ὁμολογεῖ
[1, 21]   ιεʹ μῆνας ηʹ ἡμέρας εʹ  Νέρβας   ἔτος αʹ μῆνας δʹ ἡμέρας
[1, 21]   ἔτη γʹ Δομιτιανὸς ἔτη ιεʹ  Νέρβας   ἔτος αʹ Τραϊανὸς ἔτη ιθʹ
[1, 2]   ἔδοξεν εἶναι τοῖς ὑπομνήμασιν; ὅτι  μέγας   κίνδυνος τὸν ἀπόρρητον ὡς
[1, 21]   προγνώσει δὲ καὶ Πυθαγόρας  μέγας   προσανεῖχεν αἰεὶ Ἄβαρίς τε
[1, 15]   προσαγορευόμενοι οὔτε πόλεις οἰκοῦσιν οὔτε  στέγας   ἔχουσιν, δένδρων δὲ ἀμφιέννυνται φλοιοῖς
[1, 10]   ἀρχαῖον λόγον· ἔσθ´ ὅτε πιστόταται  σιγᾶς   ὁδοί, κέντρον δὲ μάχας
[1, 21]   τὸ ὄνομα. μαρτυρεῖ γοῦν τοὺς  Φρύγας   οὕτω. καλοῦντας μικρόν τι παρακλίνοντας«
[1, 21]   μέγαν κάτω που περὶ τὰς  ὀλυμπιάδας   γενόμενοι, ὡς παρεστήσαμεν. καὶ θεῶν
[1, 21]   δείκνυται μὲν Οὐάφρης ὀκτὼ  μυριάδας   ἀνδρῶν Αἰγυπτίων ἀπεσταλκέναι αὐτῷ εἰς
[1, 21]   Ἰωὰς τριακοσίους ἐκστρατεύσας καὶ δώδεκα  μυριάδας   αὐτῶν ἀπολέσας ἦρξεν ἔτη τεσσαράκοντα,
[1, 21]   καὶ μετὰ τὰς ἑξήκοντα δύο  ἑβδομάδας   ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρίμα οὐκ
[1, 1]   ἀπολιπεῖν; καλὸν δ´ οἶμαι καὶ  παῖδας   ἀγαθοὺς τοῖς ἔπειτα καταλείπειν. οἱ
[1, 29]   τῶν τοῖς παισὶ γενομένων μύθων·  παῖδας   δὲ εἴρηκεν αὐτούς γε τοὺς
[1, 15]   ἤδη γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους  παῖδας.   δῆλοι δέ εἰσιν οἱ βάρβαροι
[1, 21]   τοῦ νομοθέτου Λακεδαιμονίων ἡλικίαν γεγονέναι·  Διευχίδας   γὰρ ἐν τετάρτῳ Μεγαρικῶν περὶ
[1, 5]   δόξαν παρασχοῦσαν, ἣν φιλομαθὴς  Ἰούδας   (δυνατὸς δὲ ἑρμηνεύεται) μηδὲν
[1, 15]   μήκιστα, καὶ ἀέρας τε καὶ  γέας   πλείστας εἶδον, καὶ λογίων ἀνθρώπων
[1, 5]   Ἀβραάμ, ἐκ τῆς τῶν οὐρανίων  θέας   μετιὼν εἰς τὴν κατὰ θεὸν
[1, 21]   Ἀβιμέλεχ ἔτη τρία. διαδέχεται τοῦτον  Βωλεᾶς   υἱὸς Βηδᾶν υἱοῦ Χαρρὰν ἐκ
[1, 5]   διαθήκης τῆς παλαιᾶς καὶ τῆς  νέας,   τῶν δὲ κατ´ ἐπακολούθημα ὡς
[1, 21]   ἐν πρώτῃ Ἀρκαδικῶν. τοῦτον δὲ  Ἀριστέας   Ἀργεῖος ἐπονομασθῆναί φησι Σάραπιν
[1, 21]   Ἄβαρίς τε Ὑπερβόρειος καὶ  Ἀριστέας   Προκοννήσιος Ἐπιμενίδης τε
[1, 18]   τὸν λόγον καὶ εἰς τὰς  τραπέζας   τὸ ἀργύριον βάλλεσθαι δεδοκιμασμένον ἀκριβῶς
[1, 15]   διδασκάλους θεοὺς προσειπόντες. ψυχὰς γὰρ  ἀγαθὰς   κατὰ Πλάτωνα καταλιπούσας τὸν ὑπερουράνιον
[1, 6]   παίδευσις χρηστὴ σῳζομένη φύσεις  ἀγαθὰς   ποιεῖ, καὶ αἱ φύσεις αἱ
[1, 27]   διαφέροντα κατηχούμενος ἐκ τοῦ νόμου,  πέποιθάς   τε σεαυτὸν ὁδηγὸν εἶναι τυφλῶν,
[1, 7]   δὲ καὶ τὰ ἄλλα σπέρματα,  κριθάς   τε καὶ κυάμους καὶ πίσον
[1, 23]   παῖδα ἐνθέμενοι ἐκτιθέασι παρὰ τὰς  ὄχθας   τοῦ ποταμοῦ ἑλώδους ὄντος, ἐπετήρει
[1, 21]   προεῖπον, Ἰωὰς περισωθεὶς ὑπὸ  Ἰωσαβαίας   τῆς Ἰωδαὲ τοῦ ἀρχιερέως γυναικός,
[1, 21]   σὺν ἀρχιτέκτονι Τυρίῳ ἐκ μητρὸς  Ἰουδαίας   ἐκ τῆς φυλῆς Δαβίδ, ὡς
[1, 22]   ἱερεὺς γενόμενος πάσας τὰς  παλαιὰς   αὖθις ἀνανεούμενος προεφήτευσε γραφάς. Ἀριστόβουλος
[1, 5]   ὡς τῆς τε διαθήκης τῆς  παλαιᾶς   καὶ τῆς νέας, τῶν δὲ
[1, 21]   Ναυῆ, Σαμουήλ, Γάδ, Νάθαν, Ἀχίας,  Σαμαίας,   Ἰού, Ἠλίας, Μιχαίας, Ἀβδιού, Ἐλισσαῖος,
[1, 21]   ἔτι Ἀχίας Σηλωνίτης καὶ  Σαμαίας   υἱὸς Αἰλαμὶ καὶ ἐξ
[1, 21]   ἁλώσεως τὴν ἀκμὴν Λυκούργου φέρει·  Ἡσαΐας   δὲ ἀπὸ τῆς Σολομῶντος βασιλείας,
[1, 21]   ἡλίου. μέχρι τούτου διατείνουσι προφητεύοντες  Ἡσαΐας   καὶ Ὠσηὲ καὶ Μιχαίας. λέγονται
[1, 1]   οἱ διψῶντες, πορεύεσθε ἐφ´ ὕδωρ»  Ἡσαΐας   λέγει, καὶ πῖνε τὸ ὕδωρ
[1, 12]   τοῦ θεοῦ. ἤδη γοῦν καὶ  Ἡσαΐας   προφήτης πυρὶ καθαίρεται τὴν
[1, 21]   δὲ ἐπ´ αὐτοῦ Ἀμὼς καὶ  Ἡσαΐας   υἱὸς αὐτοῦ καὶ Ὠσηὲ
[1, 21]   ἔτη ἑκκαίδεκα· ἐπὶ τούτου ἔτι  Ἡσαΐας   προφητεύει καὶ Ὠσηὲ καὶ Μιχαίας
[1, 21]   Μιχαίας, Ἀβδιού, Ἐλισσαῖος, Ἀβδαδωναΐ, Ἀμώς,  Ἡσαΐας,   Ὠσηέ, Ἰωνᾶς, Ἰωήλ, Ἱερεμίας, Σοφονίας,
[1, 21]   Νάθαν, Ἀχίας, Σαμαίας, Ἰού, Ἠλίας,  Μιχαίας,   Ἀβδιού, Ἐλισσαῖος, Ἀβδαδωναΐ, Ἀμώς, Ἡσαΐας,
[1, 21]   προφητεύοντες Ἡσαΐας καὶ Ὠσηὲ καὶ  Μιχαίας.   λέγονται δὲ οὗτοι μετὰ τὴν
[1, 21]   Ἡσαΐας προφητεύει καὶ Ὠσηὲ καὶ  Μιχαίας   Μωρασθίτης καὶ Ἰωὴλ
[1, 21]   τριακοσιοστῷ ἔτει προφητεύων ἔτι φαίνεται  Μιχαίας   τε σὺν αὐτῷ καὶ Ὠσηὲ
[1, 21]   προφητεύουσιν Ἠλίας Θεσβίτης καὶ  Μιχαίας   υἱὸς Ἰεβλᾶ καὶ Ἀβδίας υἱὸς
[1, 14]   Θαλῆς τε Μιλήσιος καὶ  Βίας   Πριηνεὺς καὶ Πιττακὸς
[1, 21]   τὸ σημεῖον ἐγένετο Ἰωνᾶ, καὶ  Τωβίας   διὰ Ῥαφαὴλ τοῦ ἀγγέλου Σάρραν
[1, 21]   ὥς φησι Διονύσιος Ἀργεῖος,  Ἀγίας   δὲ καὶ Δερκύλος ἐν τῇ
[1, 24]   ἐπιθέμενος αὐτοῖς. ἐμπειρίας γὰρ καὶ  στρατηγίας   ἔργον ἦν τὸ τὴν χώραν
[1, 21]   εʹ ἀπὸ δὲ τῆς Μωυσέως  στρατηγίας   καὶ Ἰνάχου ἐπὶ τὸν Δευκαλίωνος
[1, 21]   ἔτεσι συγκαταριθμήσαι τὰ τῆς Μωυσέως  στρατηγίας   τεσσαράκοντα καὶ τὰ ἄλλα τὰ
[1, 13]   τοῦ λόγου τοῦ ὄντος ἀεὶ  θεολογίας   πεποίηται. δὲ τὰ διῃρημένα
[1, 13]   σπαραγμόν τινα, οὐ τῆς Διονύσου  μυθολογίας,   τῆς δὲ τοῦ λόγου τοῦ
[1, 17]   μὲν παραχαράξαντες, τὰ δὲ ὑπὸ  περιεργίας   ἀμαθῶς σοφισάμενοι, τὰ δὲ καὶ
[1, 1]   μεταλαμβάνοντας λόγων παραφυλακτέον, εἰ μὴ  περιεργίας   ἕνεκεν ἱστορήσοντες, ὥσπερ τῶν πόλεων
[1, 6]   τῆς ἐντολῆς ἀναζωπυρεῖσθαι τὸ τῆς  δημιουργίας   ἀγαθὸν νοητέον, μαθήσει παιδευθείσης τῆς
[1, 7]   ἀνθητικὰ σπέρματα· τῆς αὐτῆς δὲ  γεωργίας   καὶ φυτουργία, ἐργάζεσθαι ὅσα
[1, 21]   κατὰ δὲ Ἀκρίσιον Πέλοπος ἀπὸ  Φρυγίας   διάβασις καὶ Ἴωνος εἰς Ἀθήνας
[1, 21]   καὶ Μιχαίας υἱὸς Ἰεβλᾶ καὶ  Ἀβδίας   υἱὸς Ἀνανίου. ἐπὶ δὲ Μιχαίου
[1, 1]   διανομῇ. εἰσὶ γὰρ καὶ ψυχαὶ  ἰδίας   ἔχουσαι τροφάς, αἳ μὲν κατ´
[1, 24]   ἤγαγε τοὺς Ἀθηναίους νύκτωρ δι´  ἀνοδίας   βαδίσας καὶ πλανήσας τοὺς τηροῦντας
[1, 24]   δεινῶν φανῇ, εἰς ἣν ἐξ  ἀνοδίας   παρέπεμπεν αὐτούς. ναὶ μὴν καὶ
[1, 18]   αὐτῶν, διὰ τὴν πώρωσιν τῆς  καρδίας   αὐτῶν» ἐρεῖ. ἐπειδὴ ἐν τῇ
[1, 27]   τῆς παραγγελίας ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς  καρδίας   καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως
[1, 18]   ἵνα μὴ αἰτία τῆς  σκληροκαρδίας   αὐτοῖς παρὰ τοῦ θεοῦ φαίνηται
[1, 10]   περιίστασθαι. ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόπτουσιν  ἀσεβείας,   καὶ λόγος αὐτῶν ὡς
[1, 7]   δωρεὰ γὰρ διδασκαλία τῆς  θεοσεβείας,   χάρις δὲ πίστις. ποιοῦντες
[1, 10]   καὶ ῥημάτων καὶ μὴ δι´  ἀκριβείας   ἐξεταζόμενον τὰ μὲν πολλὰ οὐκ
[1, 27]   ἄρα τῆς μὲν τοῦ σώματος  ὑγείας   ἕνεκα καὶ τομὰς καὶ καύσεις
[1, 6]   αἱ φύσεις αἱ χρησταὶ τοιαύτης  παιδείας   ἀντιλαμβανόμεναι ἔτι βελτίους τῶν πρότερον
[1, 5]   καὶ ἐνουθέτησεν. εὖ γοῦν εἴρηται  παιδείας   θεοῦ, υἱέ, μὴ ὀλιγώρει, μηδὲ
[1, 20]   οἱ πάντες ἄνευ τῆς ἐγκυκλίου  παιδείας   καὶ φιλοσοφίας τῆς Ἑλληνικῆς, οἳ
[1, 11]   ὡς ἡγεμονικὸν τῆς ἁπάσης προσίεσθαι  παιδείας.   στοιχεῖα δὲ σέβουσι Διογένης μὲν
[1, 6]   πεφυκότες πρὸς ἀρετὴν τῆς προσηκούσης  παιδείας   τυχόντες ὡς ἐπίπαν καλοκἀγαθίας ἤνυσαν,
[1, 5]   τῆς φιλοσοφίας ὡς ἐκείνη τῆς  προπαιδείας.   εἰ γὰρ ἐγκράτειαν φιλοσοφία ἐπαγγέλλεται
[1, 1]   συγχρήσασθαι φιλοσοφίας καὶ τῆς ἄλλης  προπαιδείας   τοῖς καλλίστοις τὰ ὑπομνήματα ἡμῖν.
[1, 28]   προσιτέον αὐτῇ, τὴν ἀκολουθίαν τῆς  θείας   διδασκαλίας θηρωμένοις. ~(Ὅθεν παγκάλως
[1, 1]   Στρωματεῖς, αἰνισσόμενος ἁμῇ γέ πῃ  θείας   ἔργον προνοίας καὶ φιλοσοφίαν. ~(ὑπὲρ
[1, 19]   τῆς ἀληθοῦς φιλοσοφίας τοὺς Ἕλληνας,  θείας   οἰκονομίας περίπτωσις (οὐ γὰρ
[1, 17]   αἰτία. μέγιστον γοῦν τῆς  θείας   προνοίας τὸ μὴ ἐᾶσαι τὴν
[1, 18]   τῆς κοσμικῆς περιουσίας καὶ τῆς  θείας   σοφίας. βούλεται γὰρ ἐκδιδάσκεσθαι τὸν
[1, 17]   βλαβερὰν αὐτὴν γενέσθαι· τῆς γὰρ  θείας   σοφίας καὶ ἀρετῆς καὶ δυνάμεως
[1, 25]   καὶ θεωρητικὸν τῆς ἐκείνων φορᾶς  συμπαθείας   τε καὶ κοινωνίας τῆς πρὸς
[1, 19]   λέγει. ναὶ μὴν κατ´ ἔμφασιν  ἀληθείας   ἄλλοι θέλουσιν εἰρῆσθαί τινα τοῖς
[1, 16]   τινες, κατὰ περίπτωσιν ἐπήβολος τῆς  ἀληθείας   ἁμῇ γέ πῃ, ἀμυδρῶς δὲ
[1, 18]   ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς  ἀληθείας.   διὸ ἀποθέμενοι τὸ ψεῦδος λαλεῖτε
[1, 1]   ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς  ἀληθείας.   Εἰ τοίνυν ἄμφω κηρύττουσι τὸν
[1, 19]   τἀγαθοῦ δὴ ἐπιστήμη καὶ τῆς  ἀληθείας,   ἐκείνων ἑτέρων μὲν ὄντων τἀγαθοῦ,
[1, 18]   τε αἵρεσις τε τῆς  ἀληθείας   ἐκτροπή. ἀλλὰ καὶ τῷ ἀπολῶ
[1, 20]   οὖν λόγον, καὶ μιᾶς οὔσης  ἀληθείας,   ἐν γεωμετρίᾳ μὲν γεωμετρίας ἀλήθεια,
[1, 27]   μόρφωσιν τῆς γνώσεως καὶ τῆς  ἀληθείας   ἐν τῷ νόμῳ. ταῦτα γὰρ
[1, 20]   διακρουομένη τὰς δολερὰς κατὰ τῆς  ἀληθείας   ἐπιβουλὰς φραγμὸς οἰκείως εἴρηται καὶ
[1, 6]   ἔμπειρον καὶ φιλόσοφον καὶ τῆς  ἀληθείας   ἐπιστήμονα. ~(Καταφαίνεται τοίνυν προπαιδεία
[1, 7]   ἀλήθεια ἑαυτὴν ἑρμηνεύει. ἕτερον στοχασμὸς  ἀληθείας,   ἕτερον ἀλήθεια, ἄλλο ὁμοίωσις,
[1, 16]   Ἑλληνικὴ φιλοσοφία τὸ μέγεθος τῆς  ἀληθείας,   ἔτι δὲ ἐξασθενεῖ πράττειν τὰς
[1, 20]   πόρρωθεν συλλαμβάνεται φιλοσοφία πρὸς τὴν  ἀληθείας   εὕρεσιν, κατὰ διαφόρους ἐπιβολὰς διατείνουσα
[1, 5]   δὲ εἰληφότες παρ´ αὐτῆς τῆς  ἀληθείας,   ἔχουσιν οἱ μύσται. ~(πολλὰ δ´
[1, 20]   φιλοσοφία πρὸς κατάληψιν τῆς  ἀληθείας,   ζήτησις οὖσα ἀληθείας, συλλαμβάνεται, οὐκ
[1, 19]   ἔφη, τίνας λέγεις; τοὺς τῆς  ἀληθείας,   ἦν δ´ ἐγώ, φιλοθεάμονας. οὐ
[1, 9]   ὑποδείγματα κομίζων πολύπειρος οὗτος τῆς  ἀληθείας   ἰχνευτὴς καὶ τῷ ὄντι πολύμητις»
[1, 20]   συνεργεῖ πρὸς τὴν παράδοσιν τῆς  ἀληθείας   καὶ διαλεκτικὴ πρὸς τὸ
[1, 17]   ἄγγελος μαθών τι τῆς  ἀληθείας   καὶ μὴ καταμείνας ἐν αὐτῇ,
[1, 14]   Ἑλλήνων προφήταις δίδωσί τι τῆς  ἀληθείας   καὶ οὐκ ἐπαισχύνεται πρός τε
[1, 5]   τὴν φιλοσοφίαν ζήτησιν ἔχειν περὶ  ἀληθείας   καὶ τῆς τῶν ὄντων φύσεως
[1, 8]   τὸ μὲν γὰρ ἐψεῦσθαι τῆς  ἀληθείας   κακόν ἐστι, τὸ δὲ ἀληθεύειν
[1, 7]   μόνον ἐθελήσωσιν. ἄλλως τις περὶ  ἀληθείας   λέγει, ἄλλως ἀλήθεια ἑαυτὴν
[1, 1]   δὲ ἐντραφέντες γνησίως τοῖς τῆς  ἀληθείας   λόγοις ἐφόδια ζωῆς ἀιδίου λαβόντες
[1, 7]   διὰ συνέσεως εἰς τὸν περὶ  ἀληθείας   λόγον, Ἀβραὰμ δὲ οὐκ ἐξ
[1, 13]   τι, εἴπερ ἄρα, τοῦ τῆς  ἀληθείας   λόγου ἔχοντες ἀναδειχθεῖεν. γοῦν
[1, 12]   προσήκει ἡμῖν, εἴ γε τῆς  ἀληθείας   μεθεκτικοὶ εἶναι πειρώμεθα. ταῦτα ἦν
[1, 5]   μία μὲν οὖν τῆς  ἀληθείας   ὁδός, ἀλλ´ εἰς αὐτὴν καθάπερ
[1, 8]   τὸν νοῦν καὶ ἀπεστερημένων τῆς  ἀληθείας.   ὁρᾷς ὅπως πρὸς αὐτοὺς κεκίνηται,
[1, 17]   τῶν Ἑβραϊκῶν προφητῶν μέρη τῆς  ἀληθείας   οὐ κατ´ ἐπίγνωσιν λαβόντες, ἀλλ´
[1, 2]   δημιουργὸν ὑπάρχουσαν, τινες διαβεβλήκασιν,  ἀληθείας   οὖσαν εἰκόνα ἐναργῆ, θείαν δωρεὰν
[1, 11]   δοκεῖ ὄντως ἔχεται τῆς  ἀληθείας.   παιδεία δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, καὶ
[1, 20]   ἐσθής, οὕτω μιᾶς οὔσης τῆς  ἀληθείας   πολλὰ τὰ συλλαμβανόμενα πρὸς ζήτησιν
[1, 20]   τῆς ἀληθοῦς καταλήψεως, ζήτησιν οὖσαν  ἀληθείας,   προπαιδείαν αὐτὴν ὁμολογήσομεν τοῦ γνωστικοῦ,
[1, 9]   βάρβαρον φιλοσοφίαν αἱρέσεις αὐτῆς τῆς  ἀληθείας.   πῶς δὲ οὐκ ἀναγκαῖον περὶ
[1, 20]   κατάληψιν τῆς ἀληθείας, ζήτησις οὖσα  ἀληθείας,   συλλαμβάνεται, οὐκ αἰτία οὖσα καταλήψεως,
[1, 1]   καρύου· ἁρμόζει γάρ, οἶμαι, τῆς  ἀληθείας   τὰ σπέρματα μόνοις φυλάσσεσθαι τοῖς
[1, 1]   κατωρθωκόσιν ἄριστον πρός τε τῆς  ἀληθείας   τὴν νόησιν καὶ τὴν κατάπραξιν
[1, 20]   ἐπὶ τὴν προσεχῶς ἁπτομένην τῆς  ἀληθείας   τῆς καθ´ ἡμᾶς εἴδησιν, ἀλλὰ
[1, 13]   ἀναδείξει. ~(Μιᾶς τοίνυν οὔσης τῆς  ἀληθείας   (τὸ γὰρ ψεῦδος μυρίας ἐκτροπὰς
[1, 24]   ὁσιότητος καὶ γνῶσιν ἀγαθὴν μετ´  ἀληθείας,   τὸ τέλος εἰς εὐσέβειαν ἀναφέρων
[1, 9]   καὶ γνώσει τοῦ ἀποκρίνασθαι λόγους  ἀληθείας   τοῖς προβαλλομένοις σοι. τίς οὖν
[1, 16]   καὶ προστύφουσα εἰς παραδοχὴν τῆς  ἀληθείας   τὸν τὴν πρόνοιαν δοξάζοντα. ~(Ναί
[1, 19]   γὰρ αἱ κατ´ ἀδυναμίαν φαντασίαι  ἀληθείας,   ὡς φαντασία καθορᾷ τὰ ἐν
[1, 27]   εὐεργέτις. ἔξεστι δὲ μὴ εἶναι  ἀπειθείας   υἱόν« ἀλλὰ μεταβαίνειν ἐκ τοῦ
[1, 1]   οὔτε γάρ ποτε ἐν λόγῳ  κολακείας   ἐγενήθημεν, καθὼς οἴδατε, φησὶν
[1, 23]   ὡς φιλαργύρους Αἰγυπτίους τῇ τῆς  λείας   ἐκφορήσει, καθάπερ ἐκεῖνοι τοὺς Ἑβραίους
[1, 9]   κύριος ἀλληγορεῖται, παρ´ οὗ μετ´  ἐπιμελείας   καὶ τέχνης γεωργικῆς τῆς κατὰ
[1, 21]   θυσίας καὶ πτερυγίου ἀφανισμοῦ ἕως  συντελείας   καὶ σπουδῆς τάξιν ἀφανισμοῦ. Ὅτι
[1, 21]   βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων, καὶ ἕως  συντελείας   καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν
[1, 5]   ὑπεροχυρώσας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας καὶ  πολυτελείας   ὀρθῆς ἀνεπίβατον τοῖς σοφισταῖς τηρήσαις.
[1, 21]   κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς  βασιλείας   αὐτοῦ Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας καὶ
[1, 21]   δὲ τῷ πέμπτῳ ἔτει τῆς  βασιλείας   αὐτοῦ ἐν Βαβυλῶνι προφητεύει Ἰεζεκιήλ,
[1, 6]   Εὐδαιμονικὸς ἐν τῷ περὶ  βασιλείας   γράφει· πολυμαθίη κάρτα μὲν ὠφελεῖ,
[1, 21]   Σαδώκ. ἐπὶ τούτου μερισθείσης τῆς  βασιλείας   ἐν Σαμαρείᾳ βασιλεύει Ἱεροβοὰμ ἐκ
[1, 21]   δὲ τῆς Ἡρακλέους ἐν Ἄργει  βασιλείας   ἐπὶ τὴν Ἡρακλέους αὐτοῦ καὶ
[1, 21]   δέκα. μεθ´ οὓς χρόνους Περσικῆς  βασιλείας   ἔτη διακόσια τριάκοντα πέντε, ἔπειτα
[1, 21]   δέκα, ἀπὸ δὲ τῆς Δαβὶδ  βασιλείας   ἔτη, ὡς μέν τινες, πεντακόσια
[1, 21]   Ἡσαΐας δὲ ἀπὸ τῆς Σολομῶντος  βασιλείας,   ἐφ´ οὗ Μενέλεως εἰς Φοινίκην
[1, 21]   δέκα· ἀπὸ δὲ τῆς Δαβὶδ  βασιλείας   ἕως τῆς αἰχμαλωσίας τῆς ὑπὸ
[1, 21]   τὸ ὀκτωκαιδέκατον ἔτος τῆς Ἀγαμέμνονος  βασιλείας   Ἴλιον ἑάλω, Δημοφῶντος τοῦ Θησέως
[1, 24]   προστεθήσεται. δεύτερον δέ ἐστιν εἶδος  βασιλείας   μετὰ τὴν ἀκραιφνῶς λογικὴν καὶ
[1, 21]   τῷ δωδεκάτῳ ἔτει τῆς Σεδεκίου  βασιλείας   Ναβουχοδονόσορ πρὸ τῆς Περσῶν ἡγεμονίας
[1, 21]   ἔτος τῆς Χαρίλλου τοῦ Πολυδέκτου  βασιλείας   Ὅμηρον φέρει. βασιλεύει μὲν οὖν
[1, 21]   τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς Δαρείου  βασιλείας,   ὅν φησιν Ἡρόδοτος καταλῦσαι τὴν
[1, 21]   ἄχρι τοῦ πέμπτου ἔτους Δημητρίου  βασιλείας   Πτολεμαίου τὸ δωδέκατον βασιλεύοντος Αἰγύπτου
[1, 21]   προσθείη τε τούτοις τὰ τῆς  βασιλείας   τῆς Δαβὶδ τεσσαράκοντα ἔτη, συνάξει
[1, 21]   προκειμένη δηλοῖ χρονογραφία, ἀπὸ  βασιλείας   τῆς Σολομῶνος ἔτη ἑκατὸν ὀγδοήκοντα
[1, 23]   εἰς ἡγεμονίαν ποιμενικῇ· προγυμνασία γὰρ  βασιλείας   τῷ μέλλοντι τῆς ἡμερωτάτης τῶν
[1, 21]   τέσσαρα, εἴ γε τῆς Περσέως  βασιλείας   τῷ τριακοστῷ δευτέρῳ ἔτει ἐκθεοῦται,
[1, 21]   μέμνηται γοῦν καὶ τῆς Μαγνήτων  ἀπωλείας   προσφάτως γεγενημένης. Σιμωνίδης μὲν οὖν
[1, 21]   εἰς κάμινον ἐμβληθέντες πυρὸς δι´  ἐπιφανείας   ἀγγέλου σῴζονται. τότε διὰ δράκοντα
[1, 21]   Ἀβιάθαρ τοῦ Ἀβιμέλεχ ἐκ  συγγενείας   Ἠλί, προφητεύουσι δὲ Γὰδ καὶ
[1, 29]   ὅλῳ τῷ πλάσματι τῷ τῆς  ἑρμηνείας   προσίασιν· ἐπὶ δὲ τῶν Ἑλλήνων
[1, 21]   σωτήριον ἄγεται πάσχα καὶ λύσις  ὀθνείας   ἐπιγαμβρείας. προκεκηρύχει δὲ καὶ Κῦρος
[1, 21]   αἱ φυλαὶ αἱ δέκα ἐκ  Σαμαρείας   αἰχμάλωτοι γεγόνασιν ἕως Πτολεμαίου τετάρτου
[1, 21]   ἄγεται πάσχα καὶ λύσις ὀθνείας  ἐπιγαμβρείας.   προκεκηρύχει δὲ καὶ Κῦρος τὴν
[1, 18]   τις ἀγαθὸς πρὸς οἰκοδομὴν τῆς  χρείας,   ἵνα δῷ χάριν τοῖς ἀκούουσιν.
[1, 28]   ἅπερ ἂν εἴη τῆς ἠθικῆς  πραγματείας   ἴδια, τὸ τρίτον δὲ εἰς
[1, 21]   ἔτη πεντεκαίδεκα. ἀπὸ δὲ Περσέως  στρατείας   ἐπὶ Ἰλίου κτίσιν ἔτη τριάκοντα
[1, 26]   εἰκόνα τῆς κατὰ τὸν Μωυσέα  προφητείας   ἀγνώμονες, οὐκ αὐτόθεν ὁμολογοῦντες τήν
[1, 24]   ταῦτα λεχθήσεται, ὁπηνίκα ἂν περὶ  προφητείας   διαλαμβάνωμεν· τὸ τακτικὸν δὲ μέρος
[1, 19]   τις εἴπῃ καὶ συνεκφώνησιν αἰτιάσηται,  προφητείας   εἴδη λέγει. ναὶ μὴν κατ´
[1, 22]   τοὺς Ἱεροσολυμίτας τὰς παρ´ αὐτοῖς  προφητείας   εἰς τὴν Ἑλλάδα διάλεκτον ἑρμηνεῦσαι.
[1, 4]   διὰ ἐπιστήμης, διὰ πίστεως, διὰ  προφητείας,   τὴν ἑαυτῆς ἐνδεικνυμένην δύναμιν εἰς
[1, 1]   τὴν θείαν πρόνοιαν, ἀρχὴν πίστεως,  πολιτείας   προθυμίαν, ὁρμὴν τὴν ἐπὶ τὴν
[1, 19]   ἔν τε τῷ πέμπτῳ τῆς  Πολιτείας   τούτους οὖν πάντας» φησὶ καὶ
[1, 21]   τῆς δὲ Βηλούχου τοῦ ὀγδόου  δυναστείας   τῷ δευτέρῳ καὶ τριακοστῷ
[1, 24]   τροπωσάμενος ἀπέκτεινεν ἐξ ἐρήμου καὶ  τραχείας   ὁδοῦ (τοιαύτη γὰρ ἀρετὴ
[1, 21]   αὐτοῦ ἔτη τριάκοντα ἐννέα, τοῦτον  Ὀζίας   ὁμοίως υἱὸς αὐτοῦ ἐπὶ
[1, 21]   ἕξ, ὢν ἐτῶν τεσσαράκοντα. εἶτα  Ὀχοζίας   ἐβασίλευσεν ἔτος ἕν, ἐπὶ τούτου
[1, 6]   προσηκούσης παιδείας τυχόντες ὡς ἐπίπαν  καλοκἀγαθίας   ἤνυσαν, καὶ αὖ τὰ ἐναντία
[1, 17]   ὅτε κρατεῖ, ἧς, ἀγνοίας καὶ  ἀμαθίας   οὔσης, ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι, εἰκότως ἂν
[1, 1]   ὧδέ μοι καὶ τῆς Ἑλληνικῆς  χρηστομαθίας   καρπὸς προχωρείτω. οὐκ οἶμαι
[1, 1]   θεωρίας. αὐτίκα καὶ τῆς  χρηστομαθίας   περιουσία οἷον ἥδυσμά τί ἐστιν
[1, 1]   ἀξίαν ἀποδώσειν ὑπεσχημένου. ἀλλ´ οὐδὲ  ἀντιμισθίας   ἐφίεσθαι χρὴ τῷ εἰς ἄνδρας
[1, 14]   θεῶν Θαλοῦ, Ἀριστοτέλης δὲ τῆς  Πυθίας.   δύναται δὲ τὴν γνῶσιν ἐγκελεύεσθαι
[1, 15]   μοι δοκοῦσιν αἰσθόμενοι τῆς μεγάλης  εὐποιίας   τῆς διὰ τῶν σοφῶν σεβασθῆναί
[1, 27]   ὡς κυρία, δὲ δι´  εὐποιίας   χρηστευομένη ὡς εὐεργέτις. ἔξεστι δὲ
[1, 17]   τοῦτον) {ὣς δὲ} καὶ τῆς  κακίας   ἀκουσίου οὔσης· οὐ γὰρ αἱρεῖταί
[1, 17]   μάλιστα θεὸς μένῃ ἡμῖν  κακίας   ἀναίτιος. ἐπεὶ δὲ τῶν ἁμαρτημάτων
[1, 17]   καὶ ἀφορμῆς, ἀλλ´ ἀκουσίου τῆς  κακίας   οὔσης. ὅθεν μὲν κωλύσας
[1, 21]   αὐτοῦ Ἰωακεὶμ τρίμηνον βασιλεύει, εἶτα  Σεδεκίας   ἔτη ἕνδεκα. καὶ μέχρι τούτου
[1, 21]   δὲ Μιχαίου καὶ ψευδοπροφήτης ἦν  Σεδεκίας   τοῦ Χαναάν. ἕπεται τούτοις
[1, 21]   Ὠσηὲ ἐπὶ ἔτη ὀκτώ, εἶτα  Ἐζεκίας   ἐπὶ ἔτη εἴκοσι ἐννέα. τούτῳ
[1, 27]   ὡς ἀνίατον δοκεῖν εἰς ἔσχατον  ἀδικίας   ἐλαύνοντα, τότε ἤδη τῶν ἄλλων
[1, 27]   κακῷ περιπέσῃ τις ὑπό τε  ἀδικίας   καὶ πλεονεξίας καταληφθείς, εὐεργετοῖτ´ ἂν
[1, 21]   ἁμαρτίας καὶ τοῦ ἀπαλεῖψαι τὰς  ἀδικίας,   καὶ τοῦ ἐξιλάσασθαι καὶ τοῦ
[1, 27]   ἀπάγων εὐεργέτης δόξει, ψυχὴν δὲ  ἀδικίας   πειρώμενος ἀπαλλάττειν οὐ μᾶλλον
[1, 27]   εἰ μέλλοι τις μόνον ἐξ  ἀδικίας   ποτὲ δικαιοσύνην κτᾶσθαι; γὰρ
[1, 16]   ἵστορας πραγματευσάμενος ἀπὸ τῆς Πυθαγόρου  ἡλικίας   ἐπὶ τὴν Ἐπικούρου τελευτήν, γαμηλιῶνος
[1, 15]   χρόνους εἰς σύγκρισιν τῆς Μωυσέως  ἡλικίας   καὶ τῆς κατ´ αὐτὸν ἀρχαιοτάτης
[1, 14]   οὖν κάτω που τῆς Μωυσέως  ἡλικίας   οἱ παρ´ Ἕλλησι σοφοὶ γεγόνασι,
[1, 21]   ἀναμφιλέκτως τῆς τῶν προειρημένων προφητῶν  ἡλικίας   σὺν καὶ τοῖς ἑπτὰ λεγομένοις
[1, 21]   Φωκαεύς, Ἐπιγένης Θεσπιεύς,  Νικίας   Καρύστιος, Ἀρίστων Θετταλός,
[1, 21]   μετὰ ἔτη ἑκατὸν τῆς Ἰωνικῆς  ἀποικίας   Ἀγησιλάου τοῦ Δορυσσαίου Λακεδαιμονίων βασιλεύοντος,
[1, 21]   ἔτη γίνεται ὕστερον τῆς Ἰωνικῆς  ἀποικίας·   Ἀρίσταρχος δὲ ἐν τοῖς Ἀρχιλοχείοις
[1, 21]   ἐν τῷ περὶ τῆς Αἰγυπτίων  ἀποικίας   Προμηθέως θυγατέρα φησί. Προμηθεὺς δὲ
[1, 19]   καιροὺς καὶ τὰς ὁροθεσίας τῆς  κατοικίας   αὐτῶν, ζητεῖν τὸ θεῖον, εἰ
[1, 21]   μεταξὺ χρόνῳ τελεσθέν. τότε καὶ  Χελκίας   ἱερεὺς τοῦ προφήτου
[1, 1]   τε μὴ πρὸς χάριν ὁμιλεῖν  δωροδοκίας   τε αὖ διαβολὴν διαπέφευγεν
[1, 9]   τὰς ἐντέχνους ἀπαιτεῖ πρὸς σαφήνειαν  διδασκαλίας.   ἀσφαλῶς γὰρ ἐγνώκεσαν τὸν νοῦν
[1, 28]   αὐτῇ, τὴν ἀκολουθίαν τῆς θείας  διδασκαλίας   θηρωμένοις. ~(Ὅθεν παγκάλως παρὰ
[1, 1]   τὴν ἀληθῆ τῆς μακαρίας σῴζοντες  διδασκαλίας   παράδοσιν εὐθὺς ἀπὸ Πέτρου τε
[1, 16]   Φρύγες, καὶ θυτικὴν ἠκρίβωσαν Τοῦσκοι,  Ἰταλίας   γείτονες. Ἴσαυροι δὲ καὶ Ἄραβες
[1, 14]   μὲν ἐν Μεταποντίῳ τῆς  Ἰταλίας   κατὰ Πυθαγόραν φιλοσοφία
[1, 11]   ἐστὶν Ἀβραὰμ τὸ μὴ ἐξ  ἐπαγγελίας,   τὸ ἴδιον εἰληφὸς δωρεάν. τελείων
[1, 27]   διαβεβαιοῦνται, τὸ δὲ τέλος τῆς  παραγγελίας   ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς καρδίας καὶ
[1, 14]   φησι Τίμαιος κατὰ Ἱέρωνα τὸν  Σικελίας   δυνάστην καὶ Ἐπίχαρμον τὸν ποιητὴν
[1, 21]   δὲ τοῦ Ἰωρὰμ ἀνελήφθη μὲν  Ἠλίας,   ἤρξατο δὲ προφητεύειν Ἐλισσαῖος υἱὸς
[1, 21]   ἔτη ὀκτώ, ἐφ´ οὗ προφητεύει  Ἠλίας   καὶ μετὰ Ἠλίαν Ἐλισσαῖος
[1, 21]   Γάδ, Νάθαν, Ἀχίας, Σαμαίας, Ἰού,  Ἠλίας,   Μιχαίας, Ἀβδιού, Ἐλισσαῖος, Ἀβδαδωναΐ, Ἀμώς,
[1, 21]   ἔτη κεʹ ἐπὶ τούτου προφητεύουσιν  Ἠλίας   Θεσβίτης καὶ Μιχαίας υἱὸς
[1, 25]   εἶναι, τὸ πολιτικὸν δὲ πρὸς  φιλίας   καὶ ὁμονοίας Πλάτων ὠφεληθείς,
[1, 21]   ὕστερον τὴν βασιλείαν. ἐπὶ τῆς  Γοθολίας   ταύτης ἔτι Ἐλισσαῖος προφητεύει,
[1, 5]   καὶ Χριστοῦ τύπος εὑρίσκεται. οὗτος  μιᾶς   γυναικὸς ἀνὴρ τῆς Ῥεβέκκας, ἣν
[1, 20]   παιδευόμεθα. τοῦτόν φαμεν τὸν τρόπον  μιᾶς   καὶ τῆς αὐτῆς δραχμῆς τῷ
[1, 20]   τὸν αὐτὸν οὖν λόγον, καὶ  μιᾶς   οὔσης ἀληθείας, ἐν γεωμετρίᾳ μὲν
[1, 20]   βαλανεῖόν τε καὶ ἐσθής, οὕτω  μιᾶς   οὔσης τῆς ἀληθείας πολλὰ τὰ
[1, 26]   ποιμήν τε καὶ νομοθέτης ἀγαθὸς  μιᾶς   τῆς ἀγέλης τῶν αὐτοῦ ἐπαϊόντων
[1, 13]   αὐτῶν καὶ τὸν πυρὸν ἀναδείξει.  ~(Μιᾶς   τοίνυν οὔσης τῆς ἀληθείας (τὸ
[1, 15]   δέ φασιν ἐκ Μαλιέων ἀφικέσθαι  Λαμίας   οὖσαν θυγατέρα τῆς Ποσειδῶνος. Σαραπίων
[1, 23]   ὠνόμαζ´, ὅτου χάριν ὑγρᾶς ἀνεῖλε  ποταμίας   ἀπ´ ᾐόνος. ἐπεὶ δὲ καιρὸς
[1, 21]   Ἰούδα, ὃς ἀποκτείνας τὸν τῆς  Μεσοποταμίας   βασιλέα ἦρξε τοῦ λαοῦ ἔτεσιν
[1, 21]   οἱ Ἑβραῖοι παραδίδονται Χουσαχὰρ βασιλεῖ  Μεσοποταμίας   ἔτεσιν ὀκτώ, ὡς τῶν
[1, 21]   μετὰ δὲ Ἀγγαῖον καὶ Ζαχαρίαν  Νεεμίας   ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου, υἱὸς δὲ
[1, 21]   προφητεύει Ὀλδᾶ καὶ Σοφονίας καὶ  Ἱερεμίας.   ἐπὶ δὲ Ἱερεμίου ψευδοπροφήτης γίνεται
[1, 21]   δὲ καὶ ἐπὶ Σεδεκίου ἔτι  Ἱερεμίας   καὶ Ἀμβακούμ, ἐν δὲ τῷ
[1, 21]   καὶ μέχρι τούτου προφητεύων διατείνει  Ἱερεμίας,   προφητεύουσι δὲ καὶ Βουζὶ καὶ
[1, 21]   Ἀμώς, Ἡσαΐας, Ὠσηέ, Ἰωνᾶς, Ἰωήλ,  Ἱερεμίας,   Σοφονίας, Βουζί, Ἰεζεκιήλ, Οὐρίας, Ἀμβακούμ,
[1, 27]   τε φεύγειν ἐάν τε ἐκτίνειν  ζημίας   ἐάν τε δεσμά, εἰ μέλλοι
[1, 19]   εἰς αἵρεσιν ὑποπεσὼν διέρχεται δι´  ἐρημίας   ἀνύδρου, τὸν ὄντως ὄντα θεὸν
[1, 24]   καθ´ ἣν ἐπαιδεύοντο Ἑβραῖοι δι´  ἐρημίας   πολλῆς καὶ χρόνου μακροῦ, εἰς
[1, 1]   μὲν καὶ Τιμαίῳ μύθους καὶ  βλασφημίας   συντάττουσιν, πρὸς δὲ καὶ Ἐπικούρῳ
[1, 1]   τῶν ἁμαρτιῶν μου, καὶ τὰς  ἀνομίας   μου ἐξάλειψον. καρδίαν καθαρὰν κτίσον
[1, 19]   ἀληθοῦς φιλοσοφίας τοὺς Ἕλληνας, θείας  οἰκονομίας   περίπτωσις (οὐ γὰρ ταὐτόματον
[1, 11]   οὐδὲν δούλου διαφέρει ἄχρι τῆς  προθεσμίας   τοῦ πατρός. νήπιοι οὖν καὶ
[1, 24]   πασῶν κακίστη κατὰ τὰς  ἐπιθυμίας   τάττεται βασιλεία, ὡς Σαρδαναπάλλου
[1, 17]   τοῦ διαβόλου ἐστὲ καὶ τὰς  ἐπιθυμίας   τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν.
[1, 21]   λέγονται γὰρ καὶ περὶ τῆς  ἐπωνυμίας   αὐτῆς καὶ περὶ τῶν χρησμῶν
[1, 21]   καὶ ὑπὸ Δαρδάνου τῆς  Δαρδανίας   κτίσις, ὃν πρῶτον« φησὶν Ὅμηρος,
[1, 21]   ἐπὶ δὲ Ἱερεμίου ψευδοπροφήτης γίνεται  Ἀνανίας.   Ἰωσίας οὗτος παρακούσας Ἱερεμίου
[1, 21]   εἰκόνι λατρεῦσαι μὴ θελήσαντες Μισαὴλ  Ἀνανίας   τε καὶ Ἀζαρίας εἰς κάμινον
[1, 21]   τοῦτον ἱστορεῖ κατὰ Μίδαν γεγονέναι,  Φανίας   δὲ πρὸ Τερπάνδρου τιθεὶς Λέσχην
[1, 21]   τὴν Ἀσίαν διαβῆναι, ὡς μὲν  Φανίας   ἔτη ἑπτακόσια δεκαπέντε, ὡς δὲ
[1, 21]   καὶ πρὸ τῆς καθ´ Ἕλληνας  ἀνθρωπογονίας   Μωυσῆς ἠκμακέναι φαίνεται. Λέων
[1, 1]   καταρτισμὸν τῶν ἁγίων, εἰς ἔργον  διακονίας,   εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ
[1, 21]   βασιλείας Ναβουχοδονόσορ πρὸ τῆς Περσῶν  ἡγεμονίας   ἔτεσιν ἑβδομήκοντα ἐπὶ Φοίνικας καὶ
[1, 21]   Ἡσαΐας, Ὠσηέ, Ἰωνᾶς, Ἰωήλ, Ἱερεμίας,  Σοφονίας,   Βουζί, Ἰεζεκιήλ, Οὐρίας, Ἀμβακούμ, Ναούμ,
[1, 21]   ἐπὶ τούτου προφητεύει Ὀλδᾶ καὶ  Σοφονίας   καὶ Ἱερεμίας. ἐπὶ δὲ Ἱερεμίου
[1, 1]   μόδιον τίθησιν, ἀλλ´ ἐπὶ τῆς  λυχνίας   φαίνειν τοῖς τῆς ἑστιάσεως τῆς
[1, 14]   Κλαζομένιος. οὗτος μετήγαγεν ἀπὸ τῆς  Ἰωνίας   Ἀθήναζε τὴν διατριβήν. τοῦτον διαδέχεται
[1, 21]   ὀγδοήκοντα· ἐντεῦθεν δὲ ἐπὶ τὴν  Ἰωνίας   κτίσιν ἔτη ἑξήκοντα· τὰ δὲ
[1, 25]   ἐκείνων φορᾶς συμπαθείας τε καὶ  κοινωνίας   τῆς πρὸς ἄλληλα, ἑπομένως τῇ
[1, 10]   τῶν ἀκουόντων, τὰς δὲ βεβήλους  κενοφωνίας   περιίστασθαι. ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόπτουσιν
[1, 21]   πρὸς Ἀσσυρίους ἀπαντήσας. Ἰωσίαν διαδέχεται  Ἰεχωνίας,   καὶ Ἰωάχας, υἱὸς
[1, 1]   φησὶν ἀπόστολος, οὔτε προφάσει  πλεονεξίας,   θεὸς μάρτυς, οὔτε ζητοῦντες ἐξ
[1, 27]   τις ὑπό τε ἀδικίας καὶ  πλεονεξίας   καταληφθείς, εὐεργετοῖτ´ ἂν {ὁ} ἀποκτειννύμενος·
[1, 1]   ἐγγράφως, μὴ κέρδους ἕνεκα, μὴ  κενοδοξίας   χάριν γράφειν, μὴ προσπαθείᾳ νικᾶσθαι,
[1, 1]   εὐποιίαν τὴν ἀμοιβὴν ἀπείληφεν δι´  εὐδοξίας,   δὲ τῶν προσηκόντων δι´
[1, 27]   ἐπαγγέλλεται. τὸ δὲ γνῶναι νόμον  διανοίας   ἐστὶν ἀγαθῆς. καὶ πάλιν· ἄνδρες
[1, 22]   πᾶσαι ἑρμηνεῖαι συναντιβληθεῖσαι καὶ τὰς  διανοίας   καὶ τὰς λέξεις· θεοῦ γὰρ
[1, 17]   ποιμήν, ἄγγελος τῆς  μετανοίας»   τῷ Ἑρμᾷ περὶ τοῦ ψευδοπροφήτου·
[1, 17]   ὑπόληψις ἔσθ´ ὅτε κρατεῖ, ἧς,  ἀγνοίας   καὶ ἀμαθίας οὔσης, ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι,
[1, 1]   καὶ τὴν πλάνην πρὸς τῆς  ἀγνοίας   πολεμουμένους μεταδιδάσκοντες καὶ μετάγοντες εἰς
[1, 7]   αἱ γραφαί, ὡς μὴ πρόφασιν  ἀγνοίας   προβάλλεσθαι δυνηθῆναί ποτε αὐτούς, οἵους
[1, 17]   ἐχόντων τὸ ἀπαλλάττεσθαι τῆς τε  ἀγνοίας   τῆς τε αἱρέσεως τῆς φαύλης
[1, 25]   πολιτικὸν δὲ πρὸς φιλίας καὶ  ὁμονοίας   Πλάτων ὠφεληθείς, τοῖς μὲν
[1, 17]   κυβερνῶνται δὲ ὑπὸ τῆς καθόλου  προνοίας   ἐπὶ τέλος ὑγιεινόν, κἂν νοσοποιὸς
[1, 1]   ἁμῇ γέ πῃ θείας ἔργον  προνοίας   καὶ φιλοσοφίαν. ~(ὑπὲρ δὲ τῶν
[1, 17]   δὲ εἰς τὸ συμφέρον τῆς  προνοίας   τὴν ἔκβασιν τοῦ τολμήματος. Οἶδα
[1, 17]   αἰτία. μέγιστον γοῦν τῆς θείας  προνοίας   τὸ μὴ ἐᾶσαι τὴν ἐξ
[1, 23]   οἱ γονεῖς νικώσης τῆς φυσικῆς  εὐνοίας   τὴν τυραννικὴν ὠμότητα, δείσαντες δὲ
[1, 21]   χρόνους ὧδε ἀναγράφει· ἀπὸ μὲν  Τροίας   ἁλώσεως ἐπὶ Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη
[1, 21]   ἅλωσιν ἔτη εἴκοσι. ἀπὸ δὲ  Τροίας   ἁλώσεως ἐπὶ τὴν Αἰνείου κάθοδον
[1, 21]   {τέσσαρα} ὡς δὲ Δοῦρις ἀπὸ  Τροίας   ἁλώσεως ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρου εἰς
[1, 21]   χίλια διακόσια πεντήκοντα, καὶ ἀπὸ  Τροίας   ἁλώσεως ἐπὶ τὴν Ἡρακλειδῶν κάθοδον
[1, 21]   ἔτη τέσσαρα. εἶτα ἐπὶ τὴν  Τροίας   ἅλωσιν ἔτη εἴκοσι. ἀπὸ δὲ
[1, 21]   καθ´ οὓς χρόνους μετὰ τὴν  Τροίας   ἅλωσιν Μενελάῳ εἰς Φοινίκην ἄφιξις,
[1, 4]   Ἡσίοδος γὰρ τὸν κιθαριστὴν Λίνον  παντοίας   σοφίας δεδαηκότα» εἰπὼν καὶ ναύτην
[1, 21]   σοφοῖς προγενεστέρα ἂν εἴη  ὀλυμπιὰς   πρώτη, καὶ ὑστέρα
[1, 24]   αὐτὸν τῶν βαρβάρων· γὰρ  Ἱππίας   τῶν Ἀθηναίων ἀποστὰς ἐπήγαγε
[1, 21]   θελήσαντες Μισαὴλ Ἀνανίας τε καὶ  Ἀζαρίας   εἰς κάμινον ἐμβληθέντες πυρὸς δι´
[1, 27]   δὲ ἀγάπη καλύψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν,  μακαρίας   ἐλπίδος τελείωσιν αὐξηθέντα ἐν ἀγάπῃ
[1, 1]   οἳ μὲν τὴν ἀληθῆ τῆς  μακαρίας   σῴζοντες διδασκαλίας παράδοσιν εὐθὺς ἀπὸ
[1, 21]   ἀπὸ Ἀβραὰμ γενεαλογία μέχρι  Μαρίας   τῆς μητρὸς τοῦ κυρίου περαιοῦται·
[1, 21]   τοῦ Χριστοῦ Ἄννα καὶ Συμεών·  Ζαχαρίας   γὰρ Ἰωάννου πατὴρ καὶ
[1, 21]   μετὰ τοῦτον προφητεύουσιν Ἀγγαῖος καὶ  Ζαχαρίας   ἐπὶ Δαρείου τοῦ πρώτου ἔτη
[1, 21]   οὗ, ὡς προεῖπον, Ἀγγαῖος καὶ  Ζαχαρίας   καὶ ἐκ τῶν δώδεκα
[1, 21]   τῆς βασιλείας αὐτοῦ Ἀγγαῖος καὶ  Ζαχαρίας   καὶ ἐκ τῶν δώδεκα
[1, 21]   Μισαήλ, τοὺς συλλογισμούς, Ἀγγαῖος,  Ζαχαρίας   καὶ ἐν τοῖς δώδεκα
[1, 27]   αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἄν τις  πονηρίας   αἰτιάσαιτο τοῦ ἰατροῦ τὴν τέχνην·
[1, 10]   σοφίας Ἰησοῦ· οὐκ ἔστι σοφία  πονηρίας   ἐπιστήμη. ταύτην δὴ λέγει, ἣν
[1, 1]   δὲ τῆς τῶν ἐντυγχανόντων ἀπολαύειν  σωτηρίας,   ἧς οὐδὲ κατὰ τὸ παρὸν
[1, 10]   ἐσθῆτος πρὸ τῆς τοῦ σώματος  σωτηρίας   κήδεσθαι. εὐτελῆ γὰρ οὐ μόνον
[1, 1]   γνώρεως, συνελόντι εἰπεῖν ἀφορμὰς δίδωσι  σωτηρίας.   οἱ δὲ ἐντραφέντες γνησίως τοῖς
[1, 24]   ἀρετὴ τοῦ στρατηγικοῦ) ἐπιθέμενος αὐτοῖς.  ἐμπειρίας   γὰρ καὶ στρατηγίας ἔργον ἦν
[1, 2]   γὰρ εὖ μάλα μετ´  ἐμπειρίας   ἔλεγχος, ὅτι καὶ τελειοτάτη ἀπόδειξις
[1, 24]   πολυγηθής, ἐκ τῆς παρ´ Ἑβραίοις  ἱστορίας.   ἀλλὰ καὶ Εὐριπίδης ἐν Ἀντιόπῃ
[1, 21]   Ἰουδαῖος τὰς Ἰουδαϊκὰς συντάξας  ἱστορίας   καταγαγὼν τοὺς χρόνους φησὶν ἀπὸ
[1, 20]   οὔσης ἀληθείας, ἐν γεωμετρίᾳ μὲν  γεωμετρίας   ἀλήθεια, ἐν μουσικῇ δὲ μουσικῆς,
[1, 9]   ἀλήθειαν ἀναφέροντα, ὥστε καὶ ἀπὸ  γεωμετρίας   καὶ μουσικῆς καὶ ἀπὸ γραμματικῆς
[1, 16]   εἰσιέναι ἀπὸ γυναικὸς ἀλούτους ἐνομοθέτησαν  γεωμετρίας   τε αὖ εὑρεταὶ οἱ αὐτοὶ
[1, 13]   τῆς ἀληθείας (τὸ γὰρ ψεῦδος  μυρίας   ἐκτροπὰς ἔχει) καθάπερ αἱ βάκχαι
[1, 21]   Ἰωήλ, Ἱερεμίας, Σοφονίας, Βουζί, Ἰεζεκιήλ,  Οὐρίας,   Ἀμβακούμ, Ναούμ, Δανιήλ, Μισαήλ,
[1, 21]   προφητεύουσι δὲ καὶ Βουζὶ καὶ  Οὐρίας   υἱὸς Σαμαίου καὶ Ἀμβακοὺμ
[1, 1]   Ἑλλάδος (τῆς κοίλης θάτερος αὐτῶν  Συρίας   ἦν, δὲ ἀπ´ Αἰγύπτου)
[1, 4]   οἱ φιλόσοφοι τῆς κατ´ αὐτοὺς  θεωρίας   ἀντιλαμβάνονται. εὑρετικὸν γὰρ καὶ ἐπινοητικὸν
[1, 1]   ὑπομνημάτων ὑποτυπώσει τὸ γλαφυρὸν τῆς  θεωρίας.   αὐτίκα καὶ τῆς χρηστομαθίας
[1, 28]   ἐστιν ἤδη τῆς φυσικῆς  θεωρίας·   καὶ τέταρτον ἐπὶ πᾶσι τὸ
[1, 1]   ἀναγκαίως ἔχοντα προδιαληφθῆναι τῆς φυσικῆς  θεωρίας   προπαρατιθεμένη καὶ τὰ ἐμποδὼν ἱστάμενα
[1, 18]   μωρίας» τῆς δοκούσης Ἕλλησιν εἶναι  μωρίας,   σῶσαι τοὺς πιστεύοντας· ἐπειδὴ Ἰουδαῖοι»
[1, 18]   θεὸς διὰ τοῦ κηρύγματος τῆς  μωρίας»   τῆς δοκούσης Ἕλλησιν εἶναι μωρίας,
[1, 27]   τις τοῦ νόμου διὰ τὰς  τιμωρίας   ὡς οὐ καλοῦ κἀγαθοῦ· οὐ
[1, 14]   σοφούς, ὧν τέσσαρες μὲν ἀπὸ  Ἀσίας   ἦσαν, Θαλῆς τε Μιλήσιος
[1, 21]   Ἀμφιπολίτης ἐν τρίτῳ Νομίμων  Ἀσίας   τὸν Ἆπιν τὸν ταῦρον τελευτήσαντα
[1, 21]   τὸν Ἰωὰν διαδέχεται τὴν βασιλείαν  Ἀμασίας   υἱὸς αὐτοῦ ἔτη τριάκοντα
[1, 21]   γυναικὸς ἐπί τε τῆς ζῴων  ὀνομασίας   προθεσπίσας καὶ Νῶε μετάνοιαν κηρύξας
[1, 6]   τὰ δέοντα ὁρᾶν διὰ τῆς  προγυμνασίας   συμβάλλεται. εἴη δ´ ἂν γυμνασία
[1, 22]   τῆς χώρας καὶ τῆς ὅλης  νομοθεσίας   ἐπεξήγησις· ὥστε εὔδηλον εἶναι τὸν
[1, 26]   τὸ ἀξιόπιστον τῆς παρ´ Ἕλλησι  νομοθεσίας,   ὡς οἷόν τε αὐτοῖς, ἐπαίροντες
[1, 19]   ὁρίσας προστεταγμένους καιροὺς καὶ τὰς  ὁροθεσίας   τῆς κατοικίας αὐτῶν, ζητεῖν τὸ
[1, 21]   καὶ ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς  μετοικεσίας   Βαβυλῶνος γενεαὶ ιδʹ καὶ ἀπὸ
[1, 21]   γενεαὶ ιδʹ καὶ ἀπὸ τῆς  μετοικεσίας   Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ ὁμοίως
[1, 21]   τῆς Μωυσέως γενέσεως ἕως τῆς  μετοικεσίας   ταύτης ἔτη, ὡς μέν τινες,
[1, 21]   Θηβαῖος καὶ Ἀσκληπιὸς Μεμφίτης,  Τειρεσίας   τε αὖ καὶ Μαντὼ ἐν
[1, 17]   καλόν, ἵνα γνωρισθῇ διὰ τῆς  ἐκκλησίας   πολυποίκιλος σοφία τοῦ θεοῦ,
[1, 19]   μὴ κατὰ τὸν κανόνα τῆς  ἐκκλησίας   χρωμένων αἱρέσεων ἐμφανῶς ταττούσης τῆς
[1, 21]   πρεσβύτερα τῶν Ἑλληνικῶν ἀφ´ ὧν  Κτησίας   λέγει, φανήσεται τῷ δευτέρῳ καὶ
[1, 21]   ἀπὸ δὲ Ἰσαὰκ ἕως τῆς  κληροδοσίας   ἔτη ἑξακόσια δέκα ἕξ. ἔπειτα
[1, 27]   καὶ τομὰς καὶ καύσεις καὶ  φαρμακοποσίας   ὑφιστάμεθα καὶ ταῦτα προσάγων
[1, 15]   {ἤγαγε{ ν} δείξας ὅρκους καὶ  θυσίας   ἱλαρὰς καὶ σχήματα Ὀλύμπου. παρὰ
[1, 21]   ἥμισυ τῆς ἑβδομάδος καταπαύσει θυμίαμα  θυσίας   καὶ πτερυγίου ἀφανισμοῦ ἕως συντελείας
[1, 14]   γὰρ ἄνευ τῆς τῶν ὅλων  οὐσίας   εἰδέναι τὰ μέρη· δεῖ δὴ
[1, 29]   δὲ καὶ ἐκ τῆς πολυμαθοῦς  περιουσίας   ἀποδείξεις ἰσχυροποιοῦσι καὶ βεβαιοῦσι καὶ
[1, 18]   χρείαν ἔχοντι» καὶ τῆς κοσμικῆς  περιουσίας   καὶ τῆς θείας σοφίας. βούλεται
[1, 1]   ἐνθένδε αὐτῷ πειθὼ ἐκ  περιουσίας.   καὶ τοῦτ´ ἦν ἄρα τὸ
[1, 1]   μηνύσαντος. Ἤδη δὲ καταφαίνεται ἐκ  περιουσίας   σωτὴρ αὐτός, κατὰ τὴν
[1, 28]   καὶ τὰς δυνάμεις καὶ τὰς  ἐξουσίας   δοκιμάζουσα ὑπεξαναβαίνει ἐπὶ τὴν πάντων
[1, 19]   σκότους εἰς φῶς καὶ τῆς  ἐξουσίας   τοῦ σατανᾶ ἐπὶ θεόν, τοῦ
[1, 19]   κατάληψις, τό τε ἀπὸ τῆς  ἐξουσίας   τοῦ σατανᾶ ἐπιστρέψαι» τὸ ἀπὸ
[1, 5]   οὖν πρὸ τῆς τοῦ κυρίου  παρουσίας   εἰς δικαιοσύνην Ἕλλησιν ἀναγκαία φιλοσοφία,
[1, 19]   τοῦ νόμου καὶ πρὸ τῆς  παρουσίας.   οἱονεὶ δὲ σύγκρισιν ποιούμενος
[1, 17]   οἱ πρὸ τῆς τοῦ κυρίου  παρουσίας   παρὰ τῶν Ἑβραϊκῶν προφητῶν μέρη
[1, 5]   τε προφητῶν καὶ διὰ τῆς  παρουσίας.   πολύτροπον μὲν οὖν τὴν σοφίαν
[1, 17]   γεγράφθαι· πάντες οἱ πρὸ τῆς  παρουσίας   τοῦ κυρίου κλέπται εἰσὶ καὶ
[1, 21]   Ἀμὼς ἔτη δύο, μεθ´ ὃν  Ἰωσίας   υἱὸς αὐτοῦ νομικώτατος
[1, 21]   Ἱερεμίου ψευδοπροφήτης γίνεται Ἀνανίας.  Ἰωσίας   οὗτος παρακούσας Ἱερεμίου τοῦ προφήτου
[1, 21]   τε αὖ ἀπὸ τῆς ἑβδομηκονταετοῦς  αἰχμαλωσίας   καὶ τῆς τοῦ λαοῦ εἰς
[1, 21]   πάντα ἔτη σὺν τοῖς τῆς  αἰχμαλωσίας   μέχρι τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ λαοῦ
[1, 21]   Σεναχηρείμ, ἀλλ´ εἶναι ἀπὸ τῆς  αἰχμαλωσίας   ταύτης εἰς τὴν ἐσχάτην, ἣν
[1, 21]   δέκα. Πεπλήρωται τοίνυν ἐκ τῆς  αἰχμαλωσίας   τῆς ἐπὶ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου
[1, 21]   τῆς Δαβὶδ βασιλείας ἕως τῆς  αἰχμαλωσίας   τῆς ὑπὸ Χαλδαίων γενομένης ἔτη
[1, 21]   Ῥιησοῦ. διὰ ταύτης ἡγησάμενος τῆς  στρατιᾶς   Βαρὰκ τοῦ Βεννὴρ ἐκ
[1, 19]   σατανᾶ ἐπιστρέψαι» τὸ ἀπὸ τῆς  ἁμαρτίας   ἐστὶ μεταβάλλεσθαι, δι´ ἣν
[1, 21]   συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ τοῦ σφραγίσαι  ἁμαρτίας   καὶ τοῦ ἀπαλεῖψαι τὰς ἀδικίας,
[1, 2]   φιλοσοφία, εἰ εὔχρηστος τῆς  ἀχρηστίας   βεβαίωσις, εὔχρηστος· ἔπειτα οὐδὲ καταψηφίσασθαι
[1, 19]   ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος» τῆς  ἀκροβυστίας   τὰ δικαιώματα τοῦ νόμου φυλασσούσης»
[1, 16]   ἴσχει. ἔνιοι δὲ δυνάμεις τινὰς  ὑποβεβηκυίας   ἐμπνεῦσαι τὴν πᾶσαν φιλοσοφίαν ὑπειλήφασιν.
[1, 21]   δι´ ὧν δειχθήσεται ἀναμφηρίστως πάσης  σοφίας   ἀρχαιοτάτη κατὰ Ἑβραίους φιλοσοφία.
[1, 10]   ἡδίους ἡγεῖσθαι Πυθαγόρας παραινεῖ, τὰς  σοφίας   ἀσκεῖν μὴ μετὰ ἡδονῆς διδάσκων,
[1, 18]   κοσμικῆς περιουσίας καὶ τῆς θείας  σοφίας.   βούλεται γὰρ ἐκδιδάσκεσθαι τὸν λόγον
[1, 11]   τόλμης μὲν τὸ κίνδυνον ὑπομεῖναι,  σοφίας   δὲ τὸ αἴνιγμα γνῶναι.
[1, 4]   γὰρ τὸν κιθαριστὴν Λίνον παντοίας  σοφίας   δεδαηκότα» εἰπὼν καὶ ναύτην οὐκ
[1, 27]   δὲ τοῦ στόματος αὐτῆς« τῆς  σοφίας   δηλονότι, δικαιοσύνη ἐκπορεύεται, νόμον δὲ
[1, 14]   δὲ ἀντὶ Περιάνδρου ὡς ἀναξίου  σοφίας   διὰ τὸ τετυραννηκέναι ἀντικατατάττει Μύσωνα
[1, 5]   πολλαὶ ὁδοὶ βίου· ὁδοὺς γὰρ  σοφίας   διδάσκω σε, ὅπως μὴ ἐκλίπωσίν
[1, 4]   πνεῦμα αἰσθήσεως» παρὰ τῆς κυριωτάτης  σοφίας   διττόν, ἐπιτηδείους σφᾶς αὐτοὺς παραστήσαντες.
[1, 13]   γνώσεως. δὲ τῆς παντοδαπῆς  σοφίας   ἔμπειρος, οὗτος κυρίως ἂν εἴη
[1, 8]   ἀποφαίνεται, ἅτε τὸ ὅλον τῆς  σοφίας   ἔργον πιθανῶς ὑφαιρουμένην καὶ ἐπαγγελλομένην
[1, 13]   αὐτίκα γέγραπται· περισσεία γνώσεως τῆς  σοφίας   ζωοποιήσει τὸν παρ´ αὐτῆς. πάλιν
[1, 5]   γὰρ μὲν φιλοσοφία ἐπιτήδευσις  σοφίας,   σοφία δὲ ἐπιστήμη θείων
[1, 10]   σοφοὺς λέγει; ἄκουσον ἐκ τῆς  σοφίας   Ἰησοῦ· οὐκ ἔστι σοφία πονηρίας
[1, 17]   αὐτὴν γενέσθαι· τῆς γὰρ θείας  σοφίας   καὶ ἀρετῆς καὶ δυνάμεως ἔργον
[1, 17]   ἐπιτήδειον χρησίμως ζωπυρούμενον, ἴχνος τι  σοφίας   καὶ κίνησις περὶ θεοῦ. τάχα
[1, 4]   καὶ ἐνέπλησᾳ αὐτὸν πνεῦμα θεῖον  σοφίας   καὶ συνέσεως καὶ ἐπιστήμης ἐν
[1, 5]   οὕτω καὶ φιλοσοφία αὐτὴ πρὸς  σοφίας   κτῆσιν συνεργεῖ. ἔστι γὰρ
[1, 17]   λέγει οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης  σοφίας   λόγοις, ἀλλ´ ἐν διδακτοῖς πνεύματος.
[1, 1]   αὐτῆς κατηξιωμένοις. τί γὰρ ὄφελος  σοφίας   μὴ σοφιζούσης τὸν οἷόν τε
[1, 11]   καὶ οἱ ἔλεγχοι διδόασι παιδείαν  σοφίας,   οἱ μετ´ ἀγάπης δηλονότι ἔλεγχοι·
[1, 13]   προαίρεσις πνεύματος, ὅτι ἐν πλήθει  σοφίας   πλῆθος γνώσεως. δὲ τῆς
[1, 17]   καὶ Ἀριστοτέλης τῇ γραφῇ, κλεπτικὴν  σοφίας   τὴν σοφιστικὴν εἰπών, ὡς προεμηνύσαμεν.
[1, 18]   ἔγνω κόσμος διὰ τῆς  σοφίας»   τῆς διὰ τῶν προφητῶν λαλούσης,
[1, 1]   ἐμῆς κρύψῃς παρὰ σεαυτῷ ὑπακούσεται  σοφίας   τὸ οὖς σου. σπειρόμενον τὸν
[1, 11]   {δὲ} ἀρετῶν δεῖται, τόλμης καὶ  σοφίας·   τόλμης μὲν τὸ κίνδυνον ὑπομεῖναι,
[1, 27]   κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται, ἐπεὶ γενεὰ  σοφίας   φόβος κυρίου. μέγιστον δὲ καὶ
[1, 5]   σύνεσιν ἀγχίνοιαν γεννῶσαν ζητητικὴν διὰ  φιλοσοφίας   ἀληθοῦς. ἣν εὑρόντες, μᾶλλον δὲ
[1, 16]   ἀρχαιοτάτης φιλοσοφίας. ~(Οὐ μόνης δὲ  φιλοσοφίας,   ἀλλὰ καὶ πάσης σχεδὸν τέχνης
[1, 18]   τῆς καταφρονουμένης καὶ ὑπερορωμένης βαρβάρου  φιλοσοφίας   ἀντιπαραθέσει καταλάμψαι φησίν, ὡς καὶ
[1, 9]   εὐφυεῖς οἰόμενοι εἶναι ἀξιοῦσι μήτε  φιλοσοφίας   ἅπτεσθαι μήτε διαλεκτικῆς, ἀλλὰ μηδὲ
[1, 9]   μουσικῆς καὶ ἀπὸ γραμματικῆς καὶ  φιλοσοφίας   αὐτῆς δρεπόμενον τὸ χρήσιμον ἀνεπιβούλευτον
[1, 14]   χρόνοι δὲ τῶν προκαταρξάντων τῆς  φιλοσοφίας   αὐτῶν ἑπομένως λεκτέοι. ἵνα δὴ
[1, 8]   τέχναι αὗται ἐὰν μὴ μετὰ  φιλοσοφίας   γένωνται, βλαβερώτεραι παντί που εἶεν
[1, 4]   δικαίοις βοήθειαν· τοῖς γὰρ ὑπὸ  φιλοσοφίας   δεδικαιωμένοις βοήθεια θησαυρίζεται καὶ
[1, 15]   γενομένην προκατάρξαι τῆς παρ´ Ἕλλησι  φιλοσοφίας   διὰ πολλῶν Πυθαγόρειος ὑποδείκνυσι
[1, 1]   Στρωματεῖς ἀναμεμιγμένην τὴν ἀλήθειαν τοῖς  φιλοσοφίας   δόγμασι, μᾶλλον δὲ ἐγκεκαλυμμένην καὶ
[1, 14]   εἴρηται, ὃς τῆς Ἐλεατικῆς ἦρξε  φιλοσοφίας,   Θαλῆν δὲ Εὔδημος ἐν ταῖς
[1, 16]   δ´ ἐν τῷ περὶ Πυθαγορικῆς  φιλοσοφίας   Θεανὼ τὴν Κροτωνιᾶτιν πρώτην γυναικῶν
[1, 5]   χρήσιμον ἐκλεξάμενος μόνον τῆς κοσμικῆς  φιλοσοφίας,   ἰδοὺ παιδίσκη ἐν ταῖς
[1, 5]   θεραπαινίδων δελεασθέντες ὠλιγώρησαν τῆς δεσποίνης,  φιλοσοφίας,   καὶ κατεγήρασαν» οἳ μὲν αὐτῶν
[1, 11]   ὑμᾶς συλαγωγῶν διὰ τῆς  φιλοσοφίας   καὶ κενῆς ἀπάτης κατὰ τὴν
[1, 11]   εἰς τὸν Χριστὸν διὰ τῆς  φιλοσοφίας   καὶ κενῆς ἀπάτης» τῆς ἀναιρούσης
[1, 5]   τῷ θριγκῷ ὑπεροχυρώσας αὐτὴν διὰ  φιλοσοφίας   καὶ πολυτελείας ὀρθῆς ἀνεπίβατον τοῖς
[1, 1]   πρὸ μυστηρίων, οὐδὲ ὀκνήσει συγχρήσασθαι  φιλοσοφίας   καὶ τῆς ἄλλης προπαιδείας τοῖς
[1, 9]   τε ἀμφιβόλους ποτὲ τῆς  φιλοσοφίας   καὶ τῆς διαλεκτικῆς εὑρετής, ὥς
[1, 9]   ἡμῶν καὶ γνωστικός, σοφιστικὴν μὲν  φιλοσοφίας,   κομμωτικὴν δὲ γυμναστικῆς καὶ ὀψοποιικὴν
[1, 2]   ἀπόρρητον ὡς ἀληθῶς τῆς ὄντως  φιλοσοφίας   λόγον ἐξορχήσασθαι τούτοις, οἳ ἀφειδῶς
[1, 11]   οἱ τὰς ἀτόμους ἀρχὰς ὑποτιθέμενοι,  φιλοσοφίας   ὄνομα ὑποδυόμενοι, ἄθεοί τινες ἀνθρωπίσκοι
[1, 15]   καὶ τῆς κατ´ αὐτὸν ἀρχαιοτάτης  φιλοσοφίας.   ~(Οὐ μόνης δὲ φιλοσοφίας, ἀλλὰ
[1, 2]   οὐ κατὰ προηγούμενον λόγον τῆς  φιλοσοφίας   παρεισελθούσης, διὰ δὲ τὸν ἀπὸ
[1, 19]   ποιούμενος λόγος τῶν ἀπὸ  φιλοσοφίας   πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς καλουμένους, ἐμφανῶς
[1, 5]   δὲ κατ´ ἐπακολούθημα ὡς τῆς  φιλοσοφίας.   τάχα δὲ καὶ προηγουμένως τοῖς
[1, 20]   ἄνευ τῆς ἐγκυκλίου παιδείας καὶ  φιλοσοφίας   τῆς Ἑλληνικῆς, οἳ δὲ καὶ
[1, 13]   Πενθέως διαφορήσασαι μέλη αἱ τῆς  φιλοσοφίας   τῆς τε βαρβάρου τῆς τε
[1, 14]   γνώριμος φιλόσοφον ἑαυτὸν πρῶτος ἀνηγόρευσεν.  Φιλοσοφίας   τοίνυν μετὰ τοὺς προειρημένους ἄνδρας
[1, 19]   φασιν ἀποφθέγξασθαί τινα τῆς ἀληθοῦς  φιλοσοφίας   τοὺς Ἕλληνας, θείας οἰκονομίας
[1, 14]   δὲ τρόπος τῆς παρ´ αὐτοῖς  φιλοσοφίας,   ὡς Ἑβραϊκὸς καὶ αἰνιγματώδης, ἤδη
[1, 5]   κυρία τοίνυν σοφία τῆς  φιλοσοφίας   ὡς ἐκείνη τῆς προπαιδείας. εἰ
[1, 18]   κἂν πύθῃ τὴν αἰτίαν τῆς  δοξοσοφίας   αὐτῶν, διὰ τὴν πώρωσιν τῆς
[1, 21]   τοῦ ναοῦ οἰκοδομῆς· ὁμοίως καὶ  Ἀχίας   ἐκ Σηλὼμ προφητεύει, ἦσαν δὲ
[1, 21]   δοῦλος Σολομῶνος, προφητεύει δὲ ἔτι  Ἀχίας   Σηλωνίτης καὶ Σαμαίας υἱὸς
[1, 21]   τοῦ Ναυῆ, Σαμουήλ, Γάδ, Νάθαν,  Ἀχίας,   Σαμαίας, Ἰού, Ἠλίας, Μιχαίας, Ἀβδιού,
[1, 8]   ἀλλὰ νοσῶν περὶ ζητήσεις καὶ  λογομαχίας,   ἐξ ὧν γίνεται ἔρις, φθόνος,
[1, 19]   τοῦ ἑαυτοῦ ἀμπελῶνος, τὰς δὲ  τροχιὰς   τοῦ ἰδίου γεωργίου πεπλάνηται. αὗται
[1, 21]   ἔτεσιν εἴκοσι. καὶ μετὰ τοῦτον  ἀναρχίας   οὔσης διέκρινε τὸν λαὸν Ἠλὶ
[1, 16]   ἔτι δὲ ἐξασθενεῖ πράττειν τὰς  κυριακὰς   ἐντολάς, ἀλλ´ οὖν γε προκατασκε