HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ο  =  80 formes différentes pour 1221 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 3]   τεχνυδρίων, ἐριδαντέες καὶ ἱμαντελικτέες, ὡς     Ἀβδηρίτης ἐκεῖνός φησιν· στρεπτὴ γὰρ
[1, 14]   Δημόκριτος. Δημοκρίτου δὲ ἀκουσταὶ Πρωταγόρας     Ἀβδηρίτης καὶ Μητρόδωρος Χῖος,
[1, 5]   θεὸν ὁμολογίαν. διὰ τοῦτο καὶ     Ἀβραάμ, παραζηλούσης τῆς Σάρρας τὴν
[1, 26]   προβάτων προνοεῖν φαμεν, {οὕτω γὰρ}     ἀγαθὸς ποιμὴν τὴν ψυχὴν τίθησιν
[1, 17]   λέγει δὲ καὶ ποιμήν,     ἄγγελος τῆς μετανοίας» τῷ Ἑρμᾷ
[1, 3]   δὲ γλῶσσα ὑπολείπεται. παγκάλως     Ἀθηναῖος ἀποτείνεται καὶ γράφει Σόλων·
[1, 14]   δὲ ἀπὸ Εὐρώπης, Σόλων τε     Ἀθηναῖος καὶ Χίλων Λακεδαιμόνιος,
[1, 16]   Ἐφέσιος, καὶ τραγῳδίαν μὲν Θέσπις     Ἀθηναῖος, κωμῳδίαν δὲ Σουσαρίων
[1, 21]   Συρακούσιος ἐπί τε τούτοις Σωκράτης     Ἀθηναῖος μάλιστα· ἔστι γάρ μοι«
[1, 21]   Ὑπέρων τοὔνομα. Ναὶ μὴν Ὀνομάκριτος     Ἀθηναῖος, οὗ τὰ εἰς Ὀρφέα
[1, 21]   Θετταλός, Ἀρισταῖος Κυρηναῖος, Ἀμφιάραος     Ἀθηναῖος, Τιμόξενος Κερκυραῖος, Δημαίνετος
[1, 9]   τὴν πίστιν. παρορᾶται δὲ καὶ     ἀθλητής, ὡς προείρηται, ἀλλ´ εἰς
[1, 17]   τε ἦν καὶ κλέψαι, καὶ  {ὁ}   αἴτιος αὐτὸς τῆς κλοπῆς, οὐχ
[1, 29]   γραφῇ. ἔστι γὰρ διαθήκη ἣν     αἴτιος τοῦ παντὸς θεὸς τίθεται
[1, 21]   Ζωροάστρης Μῆδος Ἐμπεδοκλῆς τε     Ἀκραγαντῖνος καὶ Φορμίων Λάκων,
[1, 21]   ἀπὸ Ἰνάχου λέγω, ὡς Διονύσιος     Ἁλικαρνασσεὺς ἐν τοῖς Χρόνοις διδάσκει.
[1, 21]   ὃν Αἰγύπτιοι σέβουσιν, Νυμφόδωρος δὲ     Ἀμφιπολίτης ἐν τρίτῳ Νομίμων Ἀσίας
[1, 16]   τὴν βάρβαρον, ἐμοὶ δέ» φησὶν     Ἀνάχαρσις, πάντες Ἕλληνες σκυθίζουσιν» οὗτος
[1, 21]   ἐκ φυλῆς Ἐφραΐμ· οὗτός ἐστιν     ἀνελὼν τὸν Αἰγλώμ. τελευτήσαντος δὲ
[1, 16]   τοὺς Λακεδαιμονίων νόμους ἐμελοποίησε Τέρπανδρος     Ἀντισσαῖος, διθύραμβον δὲ ἐπενόησεν Λᾶσος
[1, 7]   τῆς ἐν ἀνθρώποις γῆς γεωργὸς     ἄνωθεν σπείρων ἐκ καταβολῆς κόσμου
[1, 27]   καὶ πλεονεξίας καταληφθείς, εὐεργετοῖτ´ ἂν  {ὁ}   ἀποκτειννύμενος· εὐεργέτης γὰρ νόμος
[1, 21]   τοῖς Ἀργοναύταις, Φημονόη Δελφίς, Μόψος     Ἀπόλλωνος καὶ Μαντοῦς ἐν Παμφυλίᾳ
[1, 8]   διαθέσεως. μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, φησὶν     ἀπόστολος, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλους φθονοῦντες.
[1, 27]   πρὸς τοὺς Ἰουδαίους περικοπῆς δεδήλωκεν     ἀπόστολος γράφων ὧδέ πως· εἰ
[1, 11]   ὑμᾶς παραλογίζηται ἐν πιθανολογίᾳ, φησὶν     ἀπόστολος, διακρίνειν δηλονότι τὰ ὑπ´
[1, 8]   ματαιοπονίαν ἐζηλωκότες, ἣν κυβείαν ἀνθρώπων     ἀπόστολος ἐκάλεσεν καὶ πανουργίαν, πρὸς
[1, 2]   γὰρ σημεῖα αἰτοῦσιν, φησιν     ἀπόστολος, Ἕλληνες δὲ σοφίαν ζητοῦσι.
[1, 1]   εἰς οὐρανὸν πτεροῦνται. θαυμασιώτατα τοίνυν     ἀπόστολος ἐν παντὶ» φησὶ συνιστάντες
[1, 28]   υἱὸς ἀποκαλύψῃ. εἰκότως ἄρα     ἀπόστολος κατὰ ἀποκάλυψιν« φησὶν ἐγνωκέναι
[1, 27]   εἶναι νομοδιδάσκαλοι οὐ νοοῦσι, φησὶν     ἀπόστολος, οὔτε λέγουσιν οὔτε
[1, 1]   κολακείας ἐγενήθημεν, καθὼς οἴδατε, φησὶν     ἀπόστολος, οὔτε προφάσει πλεονεξίας, θεὸς
[1, 27]   δὲ ὑπὸ τοῦ κυρίου« φησὶν     ἀπόστολος, παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν
[1, 14]   Ἑλληνικὸν οἶδε προφήτην, οὗ μέμνηται     ἀπόστολος Παῦλος ἐν τῇ πρὸς
[1, 4]   εἰς ἐπιστήμην συνάσκησις. εἰκότως τοίνυν     ἀπόστολος πολυποίκιλον» εἴρηκεν τὴν σοφίαν
[1, 18]   τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ἐπιφέρει γοῦν     ἀπόστολος· ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς;
[1, 18]   ἐκτροπήν· θεοῦ δὲ σοφίαν» εἴρηκεν     ἀπόστολος τὴν κατὰ τὸν κύριον
[1, 11]   ἐν αὑτῷ. πάντα δὲ δοκιμάζετε,     ἀπόστολός φησι, καὶ τὸ καλὸν
[1, 11]   θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκρούς,     ἀπόστολός φησιν, ὃς ἐκ τηλικούτου
[1, 21]   ἐπὶ δέκα, ὥς φησι Διονύσιος     Ἀργεῖος, Ἀγίας δὲ καὶ Δερκύλος
[1, 21]   πρώτῃ Ἀρκαδικῶν. τοῦτον δὲ Ἀριστέας     Ἀργεῖος ἐπονομασθῆναί φησι Σάραπιν καὶ
[1, 21]   ὕστερον Μωυσέως γενεᾷ. Ἆπίς τε     Ἄργους βασιλεὺς Μέμφιν οἰκίζει, ὥς
[1, 21]   ἐπαύσατο. δείκνυται δὲ καὶ οὗτος     ἀριθμὸς ἐκ τοῦ ὑποτεταγμένου κεφαλαίου
[1, 13]   ἁρμονία μία, ἔν τε ἀριθμοῖς     ἄρτιος τῷ περιττῷ διαφέρεται, ὁμολογοῦσι
[1, 21]   τε Σολομών, προφῆται. Σαδὼκ δὲ     ἀρχιερεὺς πρῶτος ἐν τῷ ναῷ,
[1, 21]   δὲ Ἀγγαῖον καὶ Ζαχαρίαν Νεεμίας     ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου, υἱὸς δὲ Ἀχηλὶ
[1, 24]   βασιλική. βασιλεὺς τοίνυν ἐστὶν     ἄρχων κατὰ νόμους τὴν
[1, 11]   ἐπεὶ ὅτε ἦμεν νήπιοι, φησὶν     αὐτὸς ἀπόστολος, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα
[1, 26]   ἀγέλη τις ἀνθρώπων ἐστίν,     αὐτὸς ἔσται ποιμήν τε καὶ
[1, 1]   ἂν τὸ ἐμόν· ἐπὶ τούτοις     ἀχρεῖος δοῦλος εἰς τὸ ἐξώτερον»
[1, 22]   Μακεδόνων τὴν Ἀσίαν κατεχόντων φιλοτιμούμενος     βασιλεὺς τὴν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ πρὸς
[1, 23]   ἐν Αἰγύπτῳ τῶν Ἑβραίων δείσας     βασιλεὺς τῆς χώρας τὴν ἐκ
[1, 21]   εἰς Βαβυλῶνα ἀπήχθη Σαλμανασάρ τε     βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων μετῴκισε τοὺς
[1, 16]   σίδηρον ἐκάθηραν πρῶτοι. Ἄμυκός τε     Βεβρύκων βασιλεὺς ἱμάντας πυκτικοὺς πρῶτος
[1, 14]   τεσσαρακοστὴν ἕκτην ὀλυμπιάδα. Ἡράκλειτος γὰρ     Βλύσωνος Μελαγκόμαν τὸν τύραννον ἔπεισεν
[1, 21]   συνεχρόνισεν Ταντάλῳ. εἰκότως ἄρα καὶ     Βοιώτιος Πίνδαρος γράφει· ἐν χρόνῳ
[1, 21]   μετανοησάντων δὲ αὐτῶν ἡγεῖται Ἰεφθαὲ     Γαλααδίτης ἐκ φυλῆς Μανασσῆ καὶ
[1, 6]   καὶ πηλίκοις καὶ λεκτοῖς θεωρουμένη.     γὰρ ἀπὸ τῶν ἀποδείξεων λόγος
[1, 17]   τινὰ γὰρ ῥήματα ἀληθῆ λαλεῖ·     γὰρ διάβολος αὐτὸν πληροῖ τῷ
[1, 4]   γνῶσιν αἰνισσόμενος καὶ τάδε λέγων·     γὰρ θεὸς δίδωσι σοφίαν ἐκ
[1, 24]   τοὺς τηροῦντας αὐτὸν τῶν βαρβάρων·     γὰρ Ἱππίας τῶν Ἀθηναίων
[1, 27]   ἐξ ἀδικίας ποτὲ δικαιοσύνην κτᾶσθαι;     γὰρ νόμος κηδόμενος τῶν ὑπηκόων
[1, 25]   ὀρθῶς, ἄριστον δὲ τὸ φιλοσοφεῖν.     γὰρ νοῦν ἔχων πάντα τὰ
[1, 26]   καὶ ἐπὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἄγων·     γὰρ πνεύματι ἁγίῳ γενόμενος πνευματικός.
[1, 11]   ἀνθρώπων, ἀλλ´ ἐν δυνάμει θεοῦ.     γὰρ πνευματικὸς ἀνακρίνει πάντα, αὐτὸς
[1, 17]   ἐνέχεσθαι τῷ τοῦ αἰτίου ἐγκλήματι.     γὰρ προασπίζων αἴτιός ἐστι τῷ
[1, 11]   σοφίας δὲ τὸ αἴνιγμα γνῶναι.     γάρ τοι λόγος καθάπερ τὸ
[1, 8]   τούτοις ἀλήθεια. εἰκότως τοίνυν     γενναῖος ἀπόστολος, ἐκφαυλίζων τὰς περιττὰς
[1, 7]   τὰς διαφορὰς ἐγέννησαν. ἄλλως τε     γεωργὸς οὐ πυροὺς μόνον (καίτοι
[1, 20]   φωνὴ πρὸς ἀλήθειαν, νοῦς δὲ     γνωρίζων αὐτὴν προσφυῶς. ἀλλὰ τῶν
[1, 13]   τῆς ἀληθείας λόγου ἔχοντες ἀναδειχθεῖεν.     γοῦν αἰὼν τοῦ χρόνου τὸ
[1, 21]   τὸν τόπον εἰρημένα. Ἀπίων τοίνυν     γραμματικός, Πλειστονίκης ἐπικληθείς, ἐν
[1, 20]   εἰς τὸ ὑπερῷον ἀνιόντι καὶ     γραμματιστὴς τῷ φιλοσοφήσοντι) οὐδ´ ὡς
[1, 8]   Εὐριπίδης ἐν ταῖς Φοινίσσαις λέγει·     δὲ ἄδικος λόγος νοσῶν ἐν
[1, 17]   τὴν σοφιστικὴν εἰπών, ὡς προεμηνύσαμεν.     δὲ ἀπόστολος καὶ λαλοῦμεν»
[1, 16]   βάρβαρον ἔργα ἐπαγγελλομένην, οὐ λόγους.     δὲ ἀπόστολος οὕτω» φησὶν καὶ
[1, 17]   πατρός. ἐπὶ δὲ τῶν κλεπτόντων     δὲ ἀφ´ ἑαυτοῦ» φησὶ λαλῶν
[1, 15]   τῶν οὐρανίων ἐπιστήμην μαθήσει διαδέχεσθαι.     δὲ Βηρύτιος Ἕρμιππος Χείρωνα τὸν
[1, 1]   τὴν πολυπλασιάσαι τὸν σπόρον δυναμένην.     δὲ δι´ ὑπομνημάτων λαλῶν πρὸς
[1, 17]   τὸ πῦρ, καὶ ἴσως συναίτιος·     δὲ διάβολος αὐτεξούσιος ὢν καὶ
[1, 15]   καὶ βαρβάρων φιλοσόφους τινὰς εἶναι,     δὲ Ἐπίκουρος ἔμπαλιν ὑπολαμβάνει μόνους
[1, 20]   ἰδίαν ζητεῖ, φησὶν κύριος,     δὲ ζητῶν τὴν δόξαν τοῦ
[1, 17]   ὅθεν μὲν κωλύσας αἴτιος,     δὲ μὴ κωλύσας τὴν αἵρεσιν
[1, 11]   στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι.     δὲ νήπιος, κἂν κληρονόμος ᾖ,
[1, 17]   πρὸς τῷ γίγνεσθαι τὸ σκάφος,     δὲ οἰκοδόμος πρὸς τῷ κτίζεσθαι
[1, 24]   στῦλος τὸ ἀνεικόνιστον τοῦ θεοῦ,     δὲ πεφωτισμένος στῦλος πρὸς τῷ
[1, 15]   ἄλλα πρὸς τούτοις γένη μυρία.     δὲ Πλάτων δῆλον ὡς σεμνύνων
[1, 9]   τινες καὶ τὸν ἐμπειρικὸν ἀναπλάττουσιν.     δὲ πρὸς τὸν βίον ἀναφέρων
[1, 21]   Χρόνοις ἀνέγραψεν Μενδήσιος Πτολεμαῖος.     δὲ Πτολεμαῖος οὗτος ἱερεὺς μὲν
[1, 20]   γραφή· πανουργότερος ἔσται ἄκακος συνίων,     δὲ σοφὸς δέξεται γνῶσιν. καὶ
[1, 13]   τοῦ ὄντος ἀεὶ θεολογίας πεποίηται.     δὲ τὰ διῃρημένα συνθεὶς αὖθις
[1, 13]   ἐν πλήθει σοφίας πλῆθος γνώσεως.     δὲ τῆς παντοδαπῆς σοφίας ἔμπειρος,
[1, 14]   σοφοὶ γεγόνασι, μικρὸν ὕστερον δειχθήσεται·     δὲ τρόπος τῆς παρ´ αὐτοῖς
[1, 1]   τὴν ἀμοιβὴν ἀπείληφεν δι´ εὐδοξίας,     δὲ τῶν προσηκόντων δι´ ἀντιμισθίαν
[1, 3]   φωνή· αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν,     δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ
[1, 21]   καὶ τὰ τέκνα τὰ ἑαυτῶν.     δὲ χρόνος Ἰωσαφὰτ ἀπὸ τῶν
[1, 20]   καθάπερ καὶ πρῶτος καὶ     δεύτερος βαθμὸς τῷ εἰς τὸ
[1, 21]   Ἴωνος εἰς Ἀθήνας ἄφιξις καὶ     δεύτερος Κέκροψ αἵ τε Περσέως
[1, 1]   δωροδοκίας τε αὖ διαβολὴν διαπέφευγεν     δι´ ὑπομνημάτων λαλῶν· οὔτε γάρ
[1, 17]   ἡμῖν. λῃστὴς δὲ καὶ κλέπτης     διάβολος λέγεται ψευδοπροφήτας ἐγκαταμίξας τοῖς
[1, 1]   τοῖς ἐπακούουσιν αὐτοῦ· εἷς γὰρ     διδάσκαλος» καὶ τοῦ λέγοντος καὶ
[1, 10]   μᾶλλον ἀληθὴς ψαλμὸς ἐκεῖνος·     δίκαιος ζήσεται εἰς τέλος, ὅτι
[1, 21]   καὶ Ἄτλας καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ     διφυὴς Κέκροψ καὶ Ἰώ. κατὰ
[1, 18]   υἱοῦ παραδιδομένην. ἀλλὰ γὰρ καὶ     δοκησίσοφος παραινέσεις ἔχει τινὰς τὰς
[1, 21]   βασιλεύει Ἱεροβοὰμ ἐκ φυλῆς Ἐφραῒμ     δοῦλος Σολομῶνος, προφητεύει δὲ ἔτι
[1, 3]   χρηστὸς καὶ ἥμερος λόγος,     δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ
[1, 1]   μέν τι καὶ ἐντιθεῖσα, οἷον     ἐγκεντρίζων γεωργός, τὸ δὲ ἐνυπάρχον
[1, 23]   τοῦ Μωυσέως συνᾴσεται ἡμῖν καὶ     Ἐζεκίηλος τῶν Ἰουδαϊκῶν τραγῳδιῶν
[1, 19]   ἐξ ἀρχῆς ἀπολείπουσαι ἐκκλησίαν. αὐτίκα     εἰς αἵρεσιν ὑποπεσὼν διέρχεται δι´
[1, 1]   γὰρ τοῖς μαργαρίταις τοῖς μικροῖς     εἷς, ἐν δὲ πολλῇ τῇ
[1, 24]   κατὰ στέρησιν τῶν πολλῶν νοούμενος     εἷς ἐστι θεός. ἀλλ´ οὖν
[1, 26]   ἀγέλης τῶν αὐτοῦ ἐπαϊόντων προβάτων,     εἷς κηδεμών, τὸ ἀπολωλὸς
[1, 21]   ἕξ, μεθ´ ὃν ἦρξεν Ἀβατθὰν     ἐκ Βηθλεὲμ φυλῆς Ἰούδα ἔτη
[1, 21]   καὶ Ἰωνᾶς τοῦ Ἀμαθὶ     ἐκ Γὲθ Χοβὲρ κηρύξας
[1, 21]   Γὲθ Χοβὲρ κηρύξας Νινευίταις,     ἐκ τοῦ κήτους προελθών. ἔπειτα
[1, 21]   αὐτοῦ Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας καὶ     ἐκ τῶν δώδεκα Ἄγγελος κατὰ
[1, 21]   προεῖπον, Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας καὶ     ἐκ τῶν δώδεκα Ἄγγελος προφητεύουσι,
[1, 8]   κλέπτεται δὲ μεταπεισθεὶς καὶ     ἐκλαθόμενος, ὅτι τῶν μὲν
[1, 21]   ἐπὶ τῆς Γοθολίας ταύτης ἔτι     Ἐλισσαῖος προφητεύει, μεθ´ ἣν βασιλεύει,
[1, 21]   τοὺς συλλογισμούς, Ἀγγαῖος, Ζαχαρίας καὶ     ἐν τοῖς δώδεκα Ἄγγελος. γίνονται
[1, 21]   πρώτου ἔτη δύο, μεθ´ ὃν     ἐν τοῖς δώδεκα Ἄγγελος. μετὰ
[1, 1]   παραινεῖ. ἐν γοῦν τοῖς Νόμοις     ἐξ Ἑβραίων φιλόσοφος Πλάτων κελεύει
[1, 21]   καὶ Σαμαίας υἱὸς Αἰλαμὶ καὶ     ἐξ Ἰούδα ἀπελθὼν ἐπὶ Ἱεροβοὰμ
[1, 18]   μὴ ἐκπορευέσθω, σαπρὸς λόγος οὗτος     ἐξ οἰήσεως, ἀλλ´ εἴ τις
[1, 15]   Ὀλύμπου. παρὰ τούτῳ Ἀχιλλεὺς παιδεύεται     ἐπ´ Ἴλιον στρατεύσας, Ἱππὼ δὲ
[1, 21]   μὲν Φορωνέα τὸν μετὰ Ἴναχον     ἐπὶ Ὠγύγου κατακλυσμὸς καὶ
[1, 21]   ἔτη ἓξ καὶ τριάκοντα, εἶτα     ἐπικληθεὶς Διόνυσος ἔτη ἐννέα καὶ
[1, 1]   τοῦ λέγοντος καὶ τοῦ ἀκροωμένου,     ἐπιπηγάζων καὶ τὸν νοῦν καὶ
[1, 21]   Φιλοπάτωρ ἔτη ἑπτακαίδεκα, μεθ´ ὃν     Ἐπιφανὴς ἔτη τέσσαρα καὶ εἴκοσι·
[1, 16]   οὖν Μιτυληναῖος καὶ Θεόφραστος     Ἐρέσιος Κύδιππός τε Μαντινεύς,
[1, 1]   τὴν ἀρετὴν ἔτι ὁδοῦ οὔθ´     ἐρρωμένος ἀναλήψεως. καθάπερ δ´ οἱ
[1, 6]   σοφιστῶν. Εὖ γοῦν καὶ Ἀνάξαρχος     Εὐδαιμονικὸς ἐν τῷ περὶ βασιλείας
[1, 21]   Φιλάδελφος ἔτη εἴκοσι ἑπτά, εἶτα     Εὐεργέτης ἔτη πέντε καὶ εἴκοσι,
[1, 21]   τε βασιλεία. κατὰ δὲ Προῖτον     Εὐμόλπου πρὸς Ἀθηναίους πόλεμος. κατὰ
[1, 10]   περιδέξιος. οὔτ´ οὖν βλασφημητέος     εὐποιητικὸς πρὸς τοῦ εὖ λέγειν
[1, 16]   Πάριος, χωλὸν δὲ ἴαμβον Ἱππῶναξ     Ἐφέσιος, καὶ τραγῳδίαν μὲν Θέσπις
[1, 1]   καὶ συμπεριφερόμενος ἐνεργήσει. οὔτε γὰρ     ἔχων τὴν ἀρετὴν χρῄζει τῆς
[1, 21]   Ἰούδα ἔτη ἑπτά, ἔπειτα Ἑβρὼν     Ζαβουλωνίτης ἔτη ὀκτώ, ἔπειτα Ἐγλὼμ
[1, 11]   γὰρ εὐθεῖα ἐκζητεῖ γνῶσιν, ὅτι     ζητῶν τὸν θεὸν εὑρήσει γνῶσιν
[1, 21]   τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Θησεὺς δὲ  {ὁ}   Ἡρακλέους ζηλωτὴς ὢν πρεσβύτερός ἐστι
[1, 26]   Ἀριστοτέλης καὶ Ἔφορος, Χαμαιλέων τε     Ἡρακλεώτης ἐν τῷ Περὶ μέθης
[1, 21]   Λάκων, ναὶ μὴν Πολυάρατος     Θάσιος Ἐμπεδότιμός τε Συρακούσιος
[1, 23]   γὰρ ἀλλοτρίων αὐτοὺς ἀνέπειθεν ἐπιθυμεῖν     θεός) ἀλλὰ πρῶτον μὲν ὧν
[1, 5]   μὲν γὰρ αἴτιος τῶν καλῶν     θεός, ἀλλὰ τῶν μὲν κατὰ
[1, 21]   βίου γενομένῳ διὰ Ἡσαΐου δωρεῖται     θεὸς ἄλλα ἔτη βιῶσαι πεντεκαίδεκα
[1, 18]   δηλονότι τὸν θεόν, εὐδόκησεν οὗτος     θεὸς διὰ τοῦ κηρύγματος τῆς
[1, 23]   θηρευτική. ἄγει δὲ αὐτὸν ἐντεῦθεν     θεὸς ἐπὶ τὴν τῶν Ἑβραίων
[1, 6]   δ´ αὖ κοινωνικοὺς καὶ δικαίους     θεὸς ἡμᾶς ἐδημιούργησεν. ὅθεν οὐδὲ
[1, 27]   αὐτοῦ, οὕτω παιδεύσει σε κύριος     θεὸς ἡμῶν. ὅτι δὲ τὸ
[1, 24]   πιστεύοντας προσιέμενος. πάντα γὰρ παρέδωκεν     θεὸς καὶ πάντα ὑπέταξεν Χριστῷ
[1, 1]   καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί,     θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον
[1, 1]   αὐτά· τὰ δὲ ἀπόρρητα, καθάπερ     θεός, λόγῳ πιστεύεται, οὐ γράμματι.
[1, 17]   κρίνει δικαίως, ἵν´ ὅτι μάλιστα     θεὸς μένῃ ἡμῖν κακίας ἀναίτιος.
[1, 19]   εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν.     θεὸς ποιήσας τὸν κόσμον
[1, 1]   ἐν τῷ νοεῖσθαι. δέδωκεν δὲ     θεὸς» τῇ ἐκκλησίᾳ τοὺς μὲν
[1, 18]   ἐθνῶν φιλοσόφους τάξας. οὐχὶ ἐμώρανεν     θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου;
[1, 18]   ἀποφατικὸν ἡγητέον τὸ οὐχὶ ἐμώρανεν     θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου»
[1, 21]   κεʹ ἐπὶ τούτου προφητεύουσιν Ἠλίας     Θεσβίτης καὶ Μιχαίας υἱὸς Ἰεβλᾶ
[1, 21]   Κερκυραῖος, Δημαίνετος Φωκαεύς, Ἐπιγένης     Θεσπιεύς, Νικίας Καρύστιος, Ἀρίστων
[1, 21]   Κρής, Κινύρας Κύπριος, Ἄδμητος     Θετταλός, Ἀρισταῖος Κυρηναῖος, Ἀμφιάραος
[1, 21]   Θεσπιεύς, Νικίας Καρύστιος, Ἀρίστων     Θετταλός, Διονύσιος Καρχηδόνιος, Κλεοφῶν
[1, 21]   ἀνθρωπίνῃ δόξῃ θεῶν, Ἑρμῆς τε     Θηβαῖος καὶ Ἀσκληπιὸς Μεμφίτης,
[1, 5]   ὑπομονὴν μεταφράζουσιν. πλείοσι δὲ συνέρχεσθαι     Ἰακὼβ λέγεται ὡς ἂν ἀσκητὴς
[1, 22]   χρόνους ἐπίπνους Ἔσδρας Λευίτης     ἱερεὺς γενόμενος πάσας τὰς παλαιὰς
[1, 21]   χρόνῳ τελεσθέν. τότε καὶ Χελκίας     ἱερεὺς τοῦ προφήτου Ἱερεμίου
[1, 21]   οὔσης διέκρινε τὸν λαὸν Ἠλὶ     ἱερεὺς τεσσαράκοντα ἔτη. τοῦτον δὲ
[1, 16]   Ἀθηναῖος, κωμῳδίαν δὲ Σουσαρίων     Ἰκαριεύς. τοὺς χρόνους τούτων παῖδες
[1, 21]   ἡμέρας ατλεʹ Φλαύιος δὲ Ἰώσηπος     Ἰουδαῖος τὰς Ἰουδαϊκὰς συντάξας
[1, 6]   κακὴ ἄμπελος, καὶ     ἱππικὸς ἄθυμον ταχὺν διακρινεῖ
[1, 21]   ἑκκαίδεκα· ἐπὶ τούτου πεντεκαιδεκάτῳ ἔτει     Ἰσραὴλ εἰς Βαβυλῶνα ἀπήχθη Σαλμανασάρ
[1, 11]   σοφίᾳ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω     ἰσχυρὸς ἐν τῇ ἰσχύι αὐτοῦ,
[1, 21]   Ἄννα καὶ Συμεών· Ζαχαρίας γὰρ     Ἰωάννου πατὴρ καὶ πρὸ τοῦ
[1, 1]   μὲν ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος,     Ἰωνικός, οἳ δὲ ἐπὶ τῆς
[1, 21]   δὲ Ἱερεμίου ψευδοπροφήτης γίνεται Ἀνανίας.     Ἰωσίας οὗτος παρακούσας Ἱερεμίου τοῦ
[1, 16]   τοὺς χρόνους προειρήκαμεν. Δράκων δὲ     καὶ αὐτὸς νομοθέτης περὶ τὴν
[1, 21]   Ἀσσυρίους ἀπαντήσας. Ἰωσίαν διαδέχεται Ἰεχωνίας,     καὶ Ἰωάχας, υἱὸς αὐτοῦ
[1, 1]   πολλῇ τῇ τῶν ἰχθύων ἄγρᾳ     κάλλιχθυς) χρόνῳ τε καὶ πόνῳ
[1, 1]   μοι καὶ τῆς Ἑλληνικῆς χρηστομαθίας     καρπὸς προχωρείτω. οὐκ οἶμαι γάρ
[1, 21]   Φωκαεύς, Ἐπιγένης Θεσπιεύς, Νικίας     Καρύστιος, Ἀρίστων Θετταλός, Διονύσιος
[1, 21]   Καρύστιος, Ἀρίστων Θετταλός, Διονύσιος     Καρχηδόνιος, Κλεοφῶν Κορίνθιος, Ἱππώ
[1, 11]   ἀλλ´ ἐν τούτῳ καυχάσθω     καυχώμενος, συνιέναι καὶ γινώσκειν ὅτι
[1, 21]   Κυρηναῖος, Ἀμφιάραος Ἀθηναῖος, Τιμόξενος     Κερκυραῖος, Δημαίνετος Φωκαεύς, Ἐπιγένης
[1, 21]   Ἀμαθὶ ἐκ Γὲθ Χοβὲρ     κηρύξας Νινευίταις, ἐκ τοῦ
[1, 2]   εἶναι τοῖς ὑπομνήμασιν; ὅτι μέγας     κίνδυνος τὸν ἀπόρρητον ὡς ἀληθῶς
[1, 14]   οἱ ἐφεξῆς· Κράτητος δὲ Ζήνων     Κιτιεὺς τῆς Στωϊκῆς ἄρξας
[1, 20]   πρὸς τὴν κλοπήν. ἤδη δὲ     κλέπτης ὅπερ ὑφελόμενος ἔχει ἀληθῶς
[1, 18]   μὴ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ.     κλέπτων μηκέτι κλεπτέτω, μᾶλλον δὲ
[1, 7]   αὐτῶν ἐν ὁσιότητι» γνωστικῇ. αὐτίκα     Κλήμης ἐν τῇ πρὸς Κορινθίους
[1, 15]   Σεχνούφιδι τῷ Ἡλιοπολίτῃ, Εὔδοξος δὲ     Κνίδιος Κονούφιδι τῷ καὶ αὐτῷ
[1, 4]   αἰσθήσεις ἀπολαύουσι περιττοῦ, ἀκοῆς μὲν     κοινῶς λεγόμενος μουσικός, ἁφῆς δὲ
[1, 14]   Τῆς δὲ Ἐλεατικῆς ἀγωγῆς Ξενοφάνης     Κολοφώνιος κατάρχει, ὅν φησι Τίμαιος
[1, 21]   Θετταλός, Διονύσιος Καρχηδόνιος, Κλεοφῶν     Κορίνθιος, Ἱππώ τε Χείρωνος
[1, 21]   δὲ εὐημερούντων μέμνηται· Εὔμηλος δὲ     Κορίνθιος πρεσβύτερος ὢν ἐπιβεβληκέναι Ἀρχίᾳ
[1, 5]   τῇ κοσμικῇ παιδείᾳ (Αἴγυπτος δὲ     κόσμος ἀλληγορεῖται) συνευνασθῆναι πρότερον, ὕστερον
[1, 18]   τῶν προφητῶν κατηγγελμένῃ, οὐκ ἔγνω     κόσμος διὰ τῆς σοφίας» τῆς
[1, 10]   σιγᾶς ὁδοί, κέντρον δὲ μάχας     κρατιστεύων λόγος. διατείνεται οὖν εὖ
[1, 21]   ἐπιθέσεως δηλώσαντος. σιγάσθω γὰρ Κομήτης     Κρής, Κινύρας Κύπριος, Ἄδμητος
[1, 21]   Ἀριστέας Προκοννήσιος Ἐπιμενίδης τε     Κρής, ὅστις εἰς Σπάρτην ἀφίκετο,
[1, 13]   τῇ ἀριθμητικῇ, ὡς τῷ σχήματι     κύκλος καὶ τὸ τρίγωνον καὶ
[1, 16]   ὥς φησι Διόδωρος, Ἀπολλόδωρος δὲ     Κυμαῖος πρῶτος τοῦ γραμματικοῦ ἀντὶ
[1, 21]   γὰρ Κομήτης Κρής, Κινύρας     Κύπριος, Ἄδμητος Θετταλός, Ἀρισταῖος
[1, 21]   Κύπριος, Ἄδμητος Θετταλός, Ἀρισταῖος     Κυρηναῖος, Ἀμφιάραος Ἀθηναῖος, Τιμόξενος
[1, 9]   τοὺς βότρυας λαμβάνειν. ἄμπελος» δὲ     κύριος ἀλληγορεῖται, παρ´ οὗ μετ´
[1, 1]   λόγον, καὶ οὐ κεκώλυκεν     κύριος ἀπὸ ἀγαθοῦ σαββατίζειν, μεταδιδόναι
[1, 5]   (ἀλήθεια δὲ αὕτη, περὶ ἧς     κύριος αὐτὸς εἶπεν ἐγώ εἰμι
[1, 21]   ιγʹ γίνονται οὖν ἀφ´ οὗ     κύριος ἐγεννήθη ἕως Κομόδου τελευτῆς
[1, 6]   ἐν τῷ ταμείῳ εὔχῃ, ὡς     κύριος ἐδίδαξε, πνεύματι προσκυνῶν, οὐκέτι
[1, 1]   καθαρῷ ὕδατι. διὰ τοῦτο» φησὶν     κύριος, ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ,
[1, 21]   τελευτῆς μγʹ μῆνες Ἐγεννήθη δὲ     κύριος ἡμῶν τῷ ὀγδόῳ καὶ
[1, 21]   καὶ ἐγένετο ἄνευ πολέμων, καὶ     κύριος ἡμῶν Χριστός, ἅγιος τῶν
[1, 7]   τοῦ σπόρου παραβολή, ἣν     κύριος ἡρμήνευσεν. εἷς γὰρ
[1, 12]   ἀκούετε εἰς τὸ οὖς, φησὶν     κύριος, κηρύξατε ἐπὶ τῶν δωμάτων,
[1, 17]   ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ»     κύριος λέγει, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός
[1, 9]   τοῦ θεοῦ. οὐχὶ καὶ     κύριος λόγῳ πάντα ἔπρασσεν; ἐργάζεται
[1, 1]   ὄντως ἀναφανήσεται γεωργός. ἐργάζεσθε» φησὶν     κύριος, μὴ τὴν ἀπολλυμένην βρῶσιν,
[1, 20]   δόξαν τὴν ἰδίαν ζητεῖ, φησὶν     κύριος, δὲ ζητῶν τὴν
[1, 9]   τὰς διαθήκας; παρ´ ἀμφιβολίαν γὰρ     κύριος τὸν διάβολον κατὰ τὸν
[1, 24]   ἑκόντων ἐπιστήμην ἔχων, οἷός ἐστιν     κύριος τοὺς εἰς αὐτὸν καὶ
[1, 27]   προφήτης· παιδεύων ἐπαίδευσέν με     κύριος, τῷ δὲ θανάτῳ οὐ
[1, 17]   κυρίου, ἀλλὰ τοῦ ψεύστου· λέγει     κύριος ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς
[1, 3]   ἀνεδιφήσατε. Ἰοφῶν τε ὁμοίως ὡς     κωμικὸς ἐν Αὐλῳδοῖς σατύροις ἐπὶ
[1, 21]   κατάγονται. Ἀλέξανδρος ἔτη δεκαοκτώ, Πτολεμαῖος     Λάγου ἔτη τεσσαράκοντα, Πτολεμαῖος
[1, 21]   ἔτη ἐννέα καὶ εἴκοσι, εἶτα     Λάθουρος ἔτη ἓξ καὶ τριάκοντα,
[1, 14]   τε Ἀθηναῖος καὶ Χίλων     Λακεδαιμόνιος, τὸν δὲ ἕβδομον οἳ
[1, 21]   πρῶτον ὠνομάσθαι τύραννον. Σωσίβιος δὲ     Λάκων ἐν χρόνων ἀναγραφῇ κατὰ
[1, 21]   τε Ἀκραγαντῖνος καὶ Φορμίων     Λάκων, ναὶ μὴν Πολυάρατος
[1, 16]   λαλῶν ἐμοὶ βάρβαρος. καὶ     λαλῶν γλώσσῃ προσευχέσθω, ἵνα διερμηνεύῃ.
[1, 16]   ἔσομαι τῷ λαλοῦντι βάρβαρος καὶ     λαλῶν ἐμοὶ βάρβαρος. καὶ
[1, 21]   εἴκοσι. μεθ´ ὃν ἐξαμαρτὼν πάλιν     λαὸς ἔτεσιν ὀκτωκαίδεκα Ἀμμανίταις παραδίδοται.
[1, 21]   τελευτησάσης δὲ αὐτῆς ἁμαρτὼν αὖθις     λαὸς παραδίδοται Μαδιηναίοις ἔτη ἑπτά,
[1, 21]   καὶ μετὰ τοῦτον ἐξαμαρτὼν πάλιν     λαὸς ὑπὸ ἀλλοφύλοις γίνεται τοῖς
[1, 22]   Περσῶν βασιλέως χρόνους ἐπίπνους Ἔσδρας     Λευίτης ἱερεὺς γενόμενος πάσας
[1, 16]   τέχνην αὐξῆσαι λέγουσιν. Ἄτλας δὲ     Λίβυς πρῶτος ναῦν ἐναυπηγήσατο καὶ
[1, 14]   Πιττακὸς Μιτυληναῖος καὶ Κλεόβουλος     Λίνδιος, δύο δὲ ἀπὸ Εὐρώπης,
[1, 10]   πλεῖον γὰρ προκόπτουσιν ἀσεβείας, καὶ     λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν
[1, 8]   μὲν χρόνος, τῶν δὲ     λόγος ἐξαιρούμενος λανθάνει· βιάζεταί τε
[1, 11]   οὐ βούλεται εἶναι τὸν πιστεύσαντα     λόγος· ζητεῖτε» γὰρ καὶ εὑρήσετε»
[1, 1]   κἀνταῦθα (πρὸς πολλοὺς γὰρ ἡμῖν     λόγος πρὸ αὐτῆς τῆς
[1, 10]   ἔργων ἐπιτελοῦσιν. ἀνακτᾶται γοῦν καὶ     λόγος τὴν ψυχὴν καὶ ἐπὶ
[1, 26]   νόμος, δύναμις γὰρ καὶ σοφία     λόγος τοῦ θεοῦ. νόμων τε
[1, 19]   παρουσίας. οἱονεὶ δὲ σύγκρισιν ποιούμενος     λόγος τῶν ἀπὸ φιλοσοφίας πρὸς
[1, 17]   δὲ καὶ εἰς ἀπέμφασιν αὐτοῖς     λόγος χωρεῖ, εἴ γε τῆς
[1, 16]   Πραξιφάνης Διονυσοφάνους Μιτυληναῖος. Ζάλευκός τε     Λοκρὸς πρῶτος ἱστόρηται νόμους θέσθαι,
[1, 21]   Ἀρκτίνῳ καὶ νενικηκέναι· Ξάνθος δὲ     Λυδὸς περὶ τὴν ὀκτωκαιδεκάτην ὀλυμπιάδα
[1, 18]   ἀντιπαραθέσει καταλάμψαι φησίν, ὡς καὶ     λύχνος ὑπὸ τοῦ ἡλίου καταλαμπόμενος
[1, 1]   οὐχ ὁμοίως θεωρεῖ τὸ πρόβατον     μάγειρός τε καὶ ποιμήν·
[1, 10]   λόγος. διατείνεται οὖν εὖ μάλα     μακάριος ἀπόστολος παραινῶν ἡμῖν μὴ
[1, 21]   δὲ τὸν Δαρεῖον τοῦτον Ἀλέξανδρος     Μακεδὼν κατὰ τὰ προκείμενα ἔτη
[1, 16]   Θεόφραστος Ἐρέσιος Κύδιππός τε     Μαντινεύς, ἔτι τε Ἀντιφάνης καὶ
[1, 21]   ἱστορεῖ. προγνώσει δὲ καὶ Πυθαγόρας     μέγας προσανεῖχεν αἰεὶ Ἄβαρίς τε
[1, 21]   τε Θηβαῖος καὶ Ἀσκληπιὸς     Μεμφίτης, Τειρεσίας τε αὖ καὶ
[1, 21]   οὐ μακρῷ· τῶν γὰρ Μαγνήτων     μὲν Ἀρχίλοχος ἀπολωλότων, δὲ
[1, 20]   δὲ σοφὸς δέξεται γνῶσιν. καὶ     μὲν ἀφ´ ἑαυτοῦ λαλῶν τὴν
[1, 6]   ἄμπελον καὶ τὸν ἵππον, ἀλλ´     μὲν γεωργὸς εἴσεται, εἰ ἀγαθὴ
[1, 8]   βιασθέντες καὶ εἰκῆ πιστεύσαντες.     μὲν δὴ πιστεύσας ἑκὼν ἤδη
[1, 1]   τοῦτον αὑτῷ προσήκει. Εἰ γοῦν     μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ
[1, 29]   λόγον« τὸν κύριον προσαγορευόμενον. Ἀλλ´     μὲν κατὰ τὴν ἀληθῆ φιλοσοφίαν
[1, 1]   εἰς ἄνδρας ἐγγραφομένῳ. οὐ γὰρ     μὲν καυχησάμενος εὐποιίαν τὴν ἀμοιβὴν
[1, 17]   ἀκουσίου τῆς κακίας οὔσης. ὅθεν     μὲν κωλύσας αἴτιος, δὲ
[1, 17]   πρὸς τῇ ἐνεργείᾳ ἐστί, καθάπερ     μὲν ναυπηγὸς πρὸς τῷ γίγνεσθαι
[1, 21]   πρὸς Σολομῶντα, καθ´ ἃς δείκνυται     μὲν Οὐάφρης ὀκτὼ μυριάδας ἀνδρῶν
[1, 19]   θέλουσιν εἰρῆσθαί τινα τοῖς φιλοσόφοις.     μὲν οὖν θεσπέσιος ἀπόστολος ἐφ´
[1, 1]   καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με.     μὲν οὖν πρὸς παρόντας λέγων
[1, 14]   γνῶθι καιρὸν» παραίνεσιν Πιττακοῦ καθεστάναι.     μὲν οὖν Σόλων Ἀθηναίοις, Πιττακὸς
[1, 27]   οὐ καλοῦ κἀγαθοῦ· οὐ γὰρ     μὲν τὴν τοῦ σώματος νόσον
[1, 21]   ὡς ἐν τοῖς Χρόνοις ἀνέγραψεν     Μενδήσιος Πτολεμαῖος. δὲ Πτολεμαῖος
[1, 2]   ἐκκάλυψιν. πιστὸς γὰρ εὖ μάλα     μετ´ ἐμπειρίας ἔλεγχος, ὅτι καὶ
[1, 8]   ἑκὼν ἤδη παραναλίσκεται· κλέπτεται δὲ     μεταπεισθεὶς καὶ ἐκλαθόμενος, ὅτι
[1, 11]   τε καὶ κακοῦ. πᾶς γὰρ     μετέχων γάλακτος ἄπειρος λόγου δικαιοσύνης,
[1, 17]   αἴτιος αὐτὸς τῆς κλοπῆς, οὐχ     μὴ κωλύσας κύριος. ἀλλ´ οὐδ´
[1, 17]   οὐδὲ κωλύει. τί γὰρ ἐνεργεῖ     μὴ κωλύων; ἤδη δὲ καὶ
[1, 5]   φιλομαθὴς Ἰούδας (δυνατὸς δὲ ἑρμηνεύεται)     μηδὲν ἄσκεπτον καὶ ἀδιερεύνητον καταλιπὼν
[1, 21]   εἰς Σπάρτην ἀφίκετο, καὶ Ζωροάστρης     Μῆδος Ἐμπεδοκλῆς τε Ἀκραγαντῖνος
[1, 14]   ἀπὸ Ἀσίας ἦσαν, Θαλῆς τε     Μιλήσιος καὶ Βίας Πριηνεὺς
[1, 16]   ἐν χορῷ καὶ κιθάρᾳ Τιμόθεος     Μιλήσιος. ναὶ μὴν ἴαμβον μὲν
[1, 24]   τὸν Ἱππίαν λαθεῖν, ὅθεν εἰκότως     Μιλτιάδης συγχρησάμενος ἀνοδίᾳ τε καὶ
[1, 16]   φησιν Ἑλλάνικος. Σκάμων μὲν οὖν     Μιτυληναῖος καὶ Θεόφραστος Ἐρέσιος
[1, 14]   Βίας Πριηνεὺς καὶ Πιττακὸς     Μιτυληναῖος καὶ Κλεόβουλος Λίνδιος,
[1, 21]   τὰ Τρωϊκὰ γεγόνασι, πρεσβύτερος δὲ     Μόψος, ὡς ἂν συμπλεύσας τοῖς
[1, 4]   καὶ φωνῆς ᾠδικός, ὀσφρήσεως     μυρεψικός, ὄψεως τῶν ἐν
[1, 16]   εὗρεν. περί τε μουσικὴν Ὄλυμπος     Μυσὸς τὴν Λύδιον ἁρμονίαν ἐφιλοτέχνησεν·
[1, 21]   προφητεύει καὶ Ὠσηὲ καὶ Μιχαίας     Μωρασθίτης καὶ Ἰωὴλ τοῦ
[1, 25]   ὢν δὲ ἐξαπέσταλκέν με, φησὶν     Μωυσῆς. τινες ἀκολούθως δηλονότι
[1, 21]   πρὸ τῆς καθ´ Ἕλληνας ἀνθρωπογονίας     Μωυσῆς ἠκμακέναι φαίνεται. Λέων δὲ
[1, 21]   λεγομένων σοφῶν τε καὶ ποιητῶν,     Μωυσῆς ἡμῖν ἀποδέδεικται πρεσβύτερος. Καὶ
[1, 24]   ἀποδιδόντων, ἀλλὰ ἀποστερούντων. ~(Ἔστιν οὖν     Μωυσῆς ἡμῖν προφητικός, νομοθετικός. τακτικός,
[1, 22]   Πλάτων Μωυσῆς ἀττικίζων; οὗτος     Μωυσῆς θεολόγος καὶ προφήτης, ὡς
[1, 21]   τὰ ὀγδοήκοντα ἔτη, γεγόνει     Μωυσῆς πρὸ τοῦ τὴν ἔξοδον
[1, 21]   οὖν ἐν ἑπτὰ ἑβδομάσιν ᾠκοδομήθη     ναός, τοῦτο φανερόν ἐστι· καὶ
[1, 21]   ὃν Ἰωσίας υἱὸς αὐτοῦ     νομικώτατος ἔτη τριάκοντα καὶ ἕν.
[1, 26]   Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν.     νομοθετικὸς δέ ἐστιν τὸ
[1, 26]   πρόσταγμα, μᾶλλον δὲ ἐπιστήμης πρόσταγμα     νόμος, δύναμις γὰρ καὶ σοφία
[1, 27]   ἐμωράνθησαν. οἴδαμεν δὲ ὅτι καλὸς     νόμος, ἐάν τις αὐτῷ νομίμως
[1, 26]   ἐξηγητὴς οὗτος αὐτός, δι´ οὗ     νόμος ἐδόθη« πρῶτος ἐξηγητὴς
[1, 26]   δὲ ὧν οὐ ποιητέον. ~(Ὅθεν     νόμος εἰκότως εἴρηται διὰ Μωυσέως
[1, 27]   εὐαγγέλιον, καὶ ὃν ἐγέννησε φόβον     νόμος, ἐλεήμων οὗτος εἰς σωτηρίαν.
[1, 27]   εὐπραγίαν μετάγειν δύνηταί τις, ὅπερ     νόμος ἐργάζεται. ὥστε καὶ ὅταν
[1, 26]   τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθήσεσθαι. ὥστε     νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν ἐγένετο εἰς
[1, 26]   νόμῳ καὶ λόγῳ, εἶ γε     νόμος πνευματικός« καὶ ἐπὶ τὴν
[1, 26]   ἀλλὰ καὶ ἐπίσταται. τούτου καὶ     νόμος τοῦ τὴν ἐπιστήμην ἔχοντος
[1, 5]   καὶ αὐτὴ τὸ Ἑλληνικὸν ὡς     νόμος τοὺς Ἑβραίους εἰς Χριστόν.
[1, 27]   ἂν {ὁ} ἀποκτειννύμενος· εὐεργέτης γὰρ     νόμος τοὺς μὲν δικαίους ἐξ
[1, 26]   λέγει δὲ καὶ Παῦλος·     νόμος τῶν παραβάσεων χάριν ἐτέθη,
[1, 15]   γραπτὸν ἐποιήσαντο. ἐπεδείκνυτο γὰρ αὐτοῖς     Νουμᾶς δι´ ἐπικρύψεως ὡς οὐκ
[1, 9]   κατὰ φιλοσοφίαν ἐμφαίνεται γυμνάσματα, ἀλλ´     νοῦς γε τοῦ προφητικοῦ καὶ
[1, 10]   λέγειν δυναμένου οὐδὲ μὴν κακιστέος     οἷός τε εὖ λέγειν πρὸς
[1, 21]   γῆς ἔτη ἕνδεκα. μετὰ τοῦτον     ὁμώνυμος αὐτοῦ Ἰωακεὶμ τρίμηνον βασιλεύει,
[1, 1]   καὶ ζωογονεῖ· υἱὸς δὲ πᾶς     παιδευόμενος καθ´ ὑπακοὴν τοῦ παιδεύοντος.
[1, 29]   γὰρ βιότητος ἐλέγχει παιδεία. νόμος     πάντων βασιλεὺς θνατῶν τε καὶ
[1, 16]   πάντες Ἕλληνες σκυθίζουσιν» οὗτος ἦν     παρ´ Ἕλλησι θαυμασθεὶς φήσας
[1, 19]   ἀλλ´ ἐκείνην περὶ ἧς καὶ     παρὰ Πλάτωνι λέγει Σωκράτης· εἰσὶ
[1, 29]   θείας διδασκαλίας θηρωμένοις. ~(Ὅθεν παγκάλως     παρὰ τῷ Πλάτωνι Αἰγύπτιος ἱερεύς·
[1, 19]   εἰς θάλασσαν, εἰς ἣν ἐκδίδοται     παρεκτραπεὶς ἐκ τῆς κατ´ ἀλήθειαν
[1, 16]   μὴν ἴαμβον μὲν ἐπενόησεν Ἀρχίλοχος     Πάριος, χωλὸν δὲ ἴαμβον Ἱππῶναξ
[1, 21]   Ἰσραὴλ μετὰ τοὺς κριτάς, ὧν     πᾶς ἀριθμὸς ἕως τοῦ Σαμουὴλ
[1, 17]   λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ     πατὴρ αὐτοῦ. ἐν δὲ τοῖς
[1, 21]   καὶ μετὰ τὸν γάμον Τωβίου     πατὴρ αὐτοῦ Τωβὶτ ἀναβλέπει. ἐνταῦθα
[1, 28]   ἔγνω τὸν υἱὸν εἰ μὴ     πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα εἰ
[1, 11]   ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν ἀποστόλων     Παῦλος, διαβάλλων, πρόνοιαν ἀναιροῦσαν καὶ
[1, 19]   καὶ Ἕλληνες, ἔξεστι κἀντεῦθεν σκοπεῖν.     Παῦλος ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν
[1, 26]   τὸ θεῖον. λέγει δὲ καὶ     Παῦλος· νόμος τῶν παραβάσεων
[1, 27]   εὐεργέτης δόξει, ψυχὴν δὲ ἀδικίας     πειρώμενος ἀπαλλάττειν οὐ μᾶλλον ἂν
[1, 21]   Φοινίκην ἄφιξις, ὥς φησι Μένανδρος     Περγαμηνὸς καὶ Λαῖτος ἐν τοῖς
[1, 10]   ἐπὶ καλοκἀγαθίαν προτρέπει· μακάριος δὲ     περιδέξιος. οὔτ´ οὖν βλασφημητέος
[1, 15]   τὸν Πυθαγόραν βούλεται. Κλέαρχος δὲ     Περιπατητικὸς εἰδέναι φησί τινα Ἰουδαῖον,
[1, 16]   δὲ Φιλοστέφανος, ἀλλὰ καὶ Στράτων     Περιπατητικὸς ἐν τοῖς Περὶ εὑρημάτων
[1, 15]   οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ Ἀριστόβουλος     Περιπατητικὸς καὶ ἄλλοι πλείους, ἵνα
[1, 21]   ἣν βασιλεύει, ὡς προεῖπον, Ἰωὰς     περισωθεὶς ὑπὸ Ἰωσαβαίας τῆς Ἰωδαὲ
[1, 4]   κοινῶς λεγόμενος μουσικός, ἁφῆς δὲ     πλαστικός. καὶ φωνῆς ᾠδικός,
[1, 21]   μηδὲ διαλέκτους, ἀλλὰ γλώσσας λέγεσθαι.     Πλάτων δὲ καὶ τοῖς θεοῖς
[1, 21]   ἔφη πατέρα θνητῶν ἀνθρώπων« ἐντεῦθεν     Πλάτων ἐν Τιμαίῳ κατακολουθήσας Ἀκουσιλάῳ
[1, 15]   τῶν βαρβάρων γένη. οὕτως οἴεται     Πλάτων καὶ βαρβάρων φιλοσόφους τινὰς
[1, 8]   που εἶεν ἄν. ἄντικρυς γοῦν     Πλάτων κακοτεχνίαν προσεῖπεν τὴν σοφιστικὴν
[1, 22]   λέξιν γράφει· κατηκολούθηκε δὲ καὶ     Πλάτων τῇ καθ´ ἡμᾶς νομοθεσίᾳ,
[1, 28]   εἶδος, ἐποπτεία, ἥν φησιν     Πλάτων τῶν μεγάλων ὄντως εἶναι
[1, 25]   δὲ πρὸς φιλίας καὶ ὁμονοίας     Πλάτων ὠφεληθείς, τοῖς μὲν Νόμοις
[1, 21]   εἰρημένα. Ἀπίων τοίνυν γραμματικός,     Πλειστονίκης ἐπικληθείς, ἐν τῇ τετάρτῃ
[1, 11]   ἰσχύι αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω     πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ,
[1, 29]   παρὰ τὴν θέσιν εἴρηται) αὐτὸς     ποιήσας κατὰ τάξιν τὴν διακόσμησιν.
[1, 19]   ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν. θεὸς     ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα
[1, 9]   καὶ ἐν ἰατρικῇ χρηστομαθὴς ἐκεῖνος     ποικιλωτέρων μαθημάτων ἁψάμενος, ὡς βέλτιον
[1, 17]   ἀποστάτου διάκονοι. λέγει δὲ καὶ     ποιμήν, ἄγγελος τῆς μετανοίας»
[1, 1]   πρόβατον μάγειρός τε καὶ     ποιμήν· μὲν γὰρ εἰ
[1, 11]   γινώσκειν ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος     ποιῶν ἔλεος καὶ κρίμα καὶ
[1, 21]   μέχρι γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν     πόλεμος ἦν, μετὰ δὲ ταῦτα
[1, 9]   χρυσίου) {καὶ} ἱκανὸς ὢν χωρίζειν,     πολύιδρις» ἡμῶν καὶ γνωστικός, σοφιστικὴν
[1, 21]   ἔμπροσθεν ἡμῖν δεδήλωται. Ἀλέξανδρος δὲ     Πολυΐστωρ ἐπικληθεὶς ἐν τῷ περὶ
[1, 21]   Ἡροφίλη καλουμένη· μέμνηται τούτων Ἡρακλείδης     Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ χρηστηρίων.
[1, 1]   ἐδώδιμον. φυτεύων δὲ καὶ     ποτίζων» τοῦ αὔξοντος ὄντες διάκονοι,
[1, 5]   πίστιν δι´ ἀποδείξεως καρπουμένοις, ὅτι     πούς σου» φησὶν οὐ μὴ
[1, 14]   τε Μιλήσιος καὶ Βίας     Πριηνεὺς καὶ Πιττακὸς Μιτυληναῖος
[1, 1]   πολλοὺς γὰρ ἡμῖν λόγος     πρὸ αὐτῆς τῆς παραδόσεως λεγόμενος)
[1, 1]   καταφύτευσιν ἀμπελῶνος. ἀγὼν γὰρ καὶ     προαγὼν καὶ μυστήρια τὰ πρὸ
[1, 21]   Ἰησοῦ περιέχει, διεδέξατο τὸν Μωυσέα     προειρημένος ἀνὴρ ἔτη κζʹ ἔπειτα
[1, 21]   τε Ὑπερβόρειος καὶ Ἀριστέας     Προκοννήσιος Ἐπιμενίδης τε Κρής,
[1, 21]   κηρῦξαι ἀπέστειλέν με. τοῦτο καὶ     προφήτης εἶπεν καὶ τὸ εὐαγγέλιον.
[1, 21]   τῆς ἑβδομάδος, καθὼς εἴρηκε Δανιὴλ     προφήτης. εἴρηκεν δὲ βτʹ ἡμέρας
[1, 21]   δυναμένῳ δῆλον καθ´ καὶ     προφήτης εἴρηκεν. ~(Τοῦ ἑνδεκάτου τοίνυν
[1, 21]   προφητεύει Ἰεζεκιήλ, μεθ´ ὃν Ναοὺμ     προφήτης, ἔπειτα Δανιήλ, πάλιν αὖ
[1, 4]   τῆς κατὰ φιλοσοφίαν αἰσθήσεως εἴρηκεν     προφήτης, ἣν μεγαλοφυῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς
[1, 21]   ἑξήκοντα δύο ἑβδομάσι, καθὼς εἶπεν     προφήτης. καὶ ἐν τῇ μιᾷ
[1, 27]   τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν. προεῖπεν γὰρ     προφήτης· παιδεύων ἐπαίδευσέν με
[1, 12]   θεοῦ. ἤδη γοῦν καὶ Ἡσαΐας     προφήτης πυρὶ καθαίρεται τὴν γλῶτταν,
[1, 21]   ἔτη. τοῦτον δὲ διαδέχεται Σαμουὴλ     προφήτης, σὺν οἷς Σαοὺλ ἐβασίλευσεν,
[1, 4]   ναυτιλίης σεσοφισμένον» γράφων. Δανιὴλ δὲ     προφήτης τὸ μυστήριον» φησὶν
[1, 26]   δι´ οὗ νόμος ἐδόθη«     πρῶτος ἐξηγητὴς τῶν θείων προσταγμάτων,
[1, 20]   ἣν εὑρίσκεται συνεργός, καθάπερ καὶ     πρῶτος καὶ δεύτερος βαθμὸς
[1, 15]   προφήταις συμβεβληκέναι εἴρηται, καθάπερ καὶ     Πυθαγόρας αὐτοῖς γε τούτοις, δι´
[1, 15]   εἴ γε Τυρρηνὸς Τύριος     Πυθαγόρας ἐδείκνυτο, Ἀντισθένης δὲ Φρὺξ
[1, 15]   δὲ τὸν Μάγον τὸν Πέρσην     Πυθαγόρας ἐζήλωσεν, καὶ βίβλους ἀποκρύφους
[1, 1]   εὔλογον, συγκαθαιρεῖν δὲ οὐ προσήκειν     Πυθαγόρας ἔλεγεν. συνεξάπτει δὲ
[1, 10]   τὰ κόσμια. κἂν φυλάξῃς» φησὶν     Πυθαγόρειος ἐν τῷ Πλάτωνος Πολιτικῷ,
[1, 15]   παρ´ Ἕλλησι φιλοσοφίας διὰ πολλῶν     Πυθαγόρειος ὑποδείκνυσι Φίλων, οὐ μὴν
[1, 22]   τὴν ἑαυτοῦ δογματοποιίαν. Νουμήνιος δὲ     Πυθαγόρειος φιλόσοφος ἄντικρυς γράφει· τί
[1, 21]   Διόσκουροι συνέπλεον αὐτοῖς, ὡς μαρτυρεῖ     Ῥόδιος Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς.
[1, 15]   μὲν περὶ Σιβύλλης· Νουμᾶς δὲ     Ῥωμαίων βασιλεὺς Πυθαγόρειος μὲν ἦν,
[1, 21]   Ὀρθαγόραν τινὰ μάντιν ἀναγράφουσι, καθάπερ     Σάμιος Πυθοκλῆς ἐν τετάρτῳ Ἰταλικῶν
[1, 15]   φανερώτατα δὲ Μεγασθένης συγγραφεὺς     Σελεύκῳ τῷ Νικάτορι συμβεβιωκὼς ἐν
[1, 21]   φιλότητι, Διώνυσον πολυγηθῆ. Κάδμος μὲν     Σεμέλης πατὴρ ἐπὶ Λυγκέως εἰς
[1, 21]   Σολομῶνος, προφητεύει δὲ ἔτι Ἀχίας     Σηλωνίτης καὶ Σαμαίας υἱὸς Αἰλαμὶ
[1, 14]   Μητρόδωρος Χῖος, οὗ Διογένης     Σμυρναῖος, οὗ Ἀνάξαρχος, τούτου δὲ
[1, 6]   συγγεγυμνασμένοις» μῖσος μὲν γάρ» φησὶν     Σολομών, ἐγείρει νεῖκος, ὁδοὺς δὲ
[1, 19]   καὶ διαυγῶν σωμάτων. καλῶς οὖν     Σολομὼν σπείρων» φησὶ δικαιοσύνην
[1, 1]   τὸ ὕδωρ ἀπὸ σῶν ἀγγείων»     Σολομὼν παραινεῖ. ἐν γοῦν τοῖς
[1, 5]   Χριστοῦ τεκειούμενον. αὐτίκα τὴν σοφίαν»     Σολομὼν περιχαράκωσον» φησίν, καὶ ὑπερυψώσει
[1, 1]   σοφία καὶ φιλάνθρωπον. λέγει γοῦν     Σολομών· υἱέ, ἐὰν δεξάμενος ῥῆσιν
[1, 14]   Θεμιστοκλῆς συνδιέτριψεν. ἤκμασεν οὖν     Σόλων κατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ἕκτην
[1, 11]   τῷ Ἱερεμίᾳ γέγραπται· μὴ καυχάσθω     σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ,
[1, 1]   τε τῆς γλώττης, ὠφελοῦσα· ὅτι     σπείρων εἰς τὸ πνεῦμα ἐκ
[1, 19]   σωμάτων. καλῶς οὖν Σολομὼν     σπείρων» φησὶ δικαιοσύνην ἐργάζεται πίστιν.
[1, 24]   στῦλον Εὐίου θεοῦ. σημαίνει δὲ     στῦλος τὸ ἀνεικόνιστον τοῦ θεοῦ,
[1, 15]   ἐπιὼν διατρίβω. φανερώτατα δὲ Μεγασθένης     συγγραφεὺς Σελεύκῳ τῷ Νικάτορι
[1, 11]   βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται     συλαγωγῶν» ἀπὸ τῆς πίστεως τῆς
[1, 11]   οὖν μή τις ἔσται ὑμᾶς     συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ
[1, 11]   παραλογίζηται ἐν πιθανολογίᾳ» μηδὲ ὑπεισέρχηται     συλαγωγῶν» καὶ πάλιν· βλέπετε οὖν
[1, 21]   πεντηκοστὴν ὀλυμπιάδα εὑρίσκεται, Ὀρφεὺς δὲ,     συμπλεύσας Ἡρακλεῖ, Μουσαίου διδάσκαλος· Ἀμφίων
[1, 21]   Δήλῳ Ἀρίστανδρός τε Τελμησσεὺς     σὺν Ἀλεξάνδρῳ γενόμενος. ἤδη δὲ
[1, 21]   καὶ ἕτεροι πρὸς τούτοις, Ἴδμων     σὺν τοῖς Ἀργοναύταις, Φημονόη Δελφίς,
[1, 21]   Πολυάρατος Θάσιος Ἐμπεδότιμός τε     Συρακούσιος ἐπί τε τούτοις Σωκράτης
[1, 20]   ἐν αὐτῷ. ἔμπαλιν οὖν ἀδικεῖ     σφετερισάμενος τὰ βαρβάρων καὶ ὡς
[1, 18]   λόγον. πῶς δὲ οὐκ ἀγαθὸς     σῴζων; ~(Ὅτι οὖν μαρτυροῦνται ἀληθῆ
[1, 10]   ποιοῦσιν; ~(Διὰ τοῦτο οὖν     σωτὴρ ἄρτον λαβὼν πρῶτον ἐλάλησεν
[1, 1]   Ἤδη δὲ καταφαίνεται ἐκ περιουσίας     σωτὴρ αὐτός, κατὰ τὴν τοῦ
[1, 1]   τε ἐπαΐειν; ἔτι τε καὶ     σωτὴρ σῴζει αἰεὶ καὶ αἰεὶ
[1, 8]   δεῖται σοφῶν. ὑγιαίνων» μὲν γὰρ     σωτήριος εἴρηται λόγος αὐτὸς ὢν
[1, 21]   Μωυσῆς ἠκμακέναι φαίνεται. Λέων δὲ     τὰ περὶ τῶν κατ´ Αἴγυπτον
[1, 21]   Φλαύιος δὲ Ἰώσηπος Ἰουδαῖος     τὰς Ἰουδαϊκὰς συντάξας ἱστορίας καταγαγὼν
[1, 21]   αὐτόχθονος, ὥς φησι κατὰ λέξιν     Τατιανός, ἐννέα δὲ τὰ Ἀρκαδικὰ
[1, 27]   καύσεις καὶ φαρμακοποσίας ὑφιστάμεθα καὶ     ταῦτα προσάγων σωτήρ τε καὶ
[1, 21]   Ἄνιος ἐν Δήλῳ Ἀρίστανδρός τε     Τελμησσεὺς σὺν Ἀλεξάνδρῳ γενόμενος.
[1, 24]   Μιλτιάδης τῶν Ἀθηναίων στρατηγὸς     τῇ ἐν Μαραθῶνι μάχῃ νικήσας
[1, 24]   κίονα μακρὸν ἀνάσσης. ἀλλὰ καὶ     τὴν Εὐρωπίαν ποιήσας ἱστορεῖ τὸ
[1, 21]   σελήνης· νὺξ μὲν ἔην, φησὶν     τὴν μικρὰν Ἰλιάδα πεποιηκώς, μεσάτα,
[1, 15]   σοφὸν καλεῖ, ἐφ´ οὗ καὶ     τὴν Τιτανομαχίαν γράψας φησίν, ὡς
[1, 24]   ἐστὶν ἄρχων κατὰ νόμους     τὴν τοῦ ἄρχειν ἑκόντων ἐπιστήμην
[1, 24]   ἀφιδρύματα τοῦ θεοῦ. γράφει γοῦν     τὴν Φορωνίδα ποιήσας· Καλλιθόη κλειδοῦχος
[1, 2]   γνώσεως βούλονται σπέρματα. καθάπερ οὖν     τῆς ἄγρας ἐρωτικὸς ζητήσας, ἐρευνήσας,
[1, 7]   κύριος ἡρμήνευσεν. εἷς γὰρ     τῆς ἐν ἀνθρώποις γῆς γεωργὸς
[1, 14]   Κράτητος δὲ Ζήνων Κιτιεὺς     τῆς Στωϊκῆς ἄρξας αἱρέσεως γίνεται
[1, 27]   τὸν πάσχοντα, ὡς δ´ ἂν     τῆς τέχνης ὑπαγορεύοι λόγος, καὶ
[1, 9]   χρήσιμον τάς τε ἀμφιβόλους ποτὲ     τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς διαλεκτικῆς
[1, 21]   ἄνθρωπον γενέσθαι λέγει· ὅθεν καὶ     τῆς Φορωνίδος ποιητὴς εἶναι αὐτὸν
[1, 24]   τὴν Μουνυχίαν ἐξέλιπεν, ἔνθα νῦν     τῆς Φωσφόρου βωμός ἐστι, πιστὰ
[1, 14]   ἀπέκλινε λαοξόος, ἐννομολέσχης. Ἑλλήνων ἐπαοιδός,     Τίμων φησὶν ἐν τοῖς Σίλλοις
[1, 26]   ἐπαϊόντων προβάτων, εἷς κηδεμών,     τὸ ἀπολωλὸς ἐπιζητῶν τε καὶ
[1, 21]   Κάρμαλον ᾤκησεν, ἧς υἱὸς Εὔανδρος     τὸ ἐν Ῥώμῃ τοῦ Πανὸς
[1, 26]   δικαιωθῶμεν. νομοθετικὸς δέ ἐστιν     τὸ προσῆκον ἑκάστῳ μέρει τῆς
[1, 21]   εἰληφέναι, μαρτυρῶν τὴν ἀλήθειαν τἀνδρί.     τοίνυν Ναβουχοδονόσορ τυφλώσας τὸν Σεδεκίαν
[1, 3]   δὲ σοφίαν ζητοῦσι. ~(Πολὺς δὲ     τοιόσδε ὄχλος· οἳ μὲν αὐτῶν,
[1, 26]   πρῶτος ἐξηγητὴς τῶν θείων προσταγμάτων,     τὸν κόλπον τοῦ πατρὸς ἐξηγούμενος
[1, 7]   καταβολῆς κόσμου τὰ θρεπτικὰ σπέρματα,     τὸν κύριον καθ´ ἕκαστον καιρὸν
[1, 21]   Βασιλειῶν, καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ     τοῦ Ἀβιμέλεχ ἐκ συγγενείας Ἠλί,
[1, 21]   τοῦ Βεηρὶ καὶ Ἰωνᾶς     τοῦ Ἀμαθὶ ἐκ Γὲθ
[1, 21]   αὐτῷ καὶ Ὠσηὲ καὶ Ἰωὴλ     τοῦ Βαθουήλ. ~(μετὰ δὲ Ἐζεκίαν
[1, 21]   Μιχαίας Μωρασθίτης καὶ Ἰωὴλ     τοῦ Βαθουήλ. τοῦτον διαδέχεται
[1, 21]   υἱὸς αὐτοῦ καὶ Ὠσηὲ     τοῦ Βεηρὶ καὶ Ἰωνᾶς
[1, 21]   ταύτης ἡγησάμενος τῆς στρατιᾶς Βαρὰκ     τοῦ Βεννὴρ ἐκ φυλῆς Νεφθαλὶμ
[1, 21]   Δαβὶδ τὸ δεύτερον ἐν Χεβρὼν     τοῦ Ἰεσσαὶ ἐκ φυλῆς Ἰούδα
[1, 21]   τούτοις Γεδεὼν ἐκ φυλῆς Μανασσῆ     τοῦ Ἰωὰς τριακοσίους ἐκστρατεύσας καὶ
[1, 21]   προφητεύουσι, καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ἰησοῦς     τοῦ Ἰωσεδέκ. κἀν τῷ δευτέρῳ
[1, 1]   δ´ ἔγγραφος. ὁποτέρως δ´ ἂν     τοῦ κυρίου ἐργάτης σπείρῃ τοὺς
[1, 21]   Ἀαρών, μεθ´ οὓς προφητεύουσιν Ἰησοῦς     τοῦ Ναυῆ, Σαμουήλ, Γάδ, Νάθαν,
[1, 21]   τότε καὶ Χελκίας ἱερεὺς     τοῦ προφήτου Ἱερεμίου πατὴρ περιτυχὼν
[1, 21]   Ἐφραΐμ, καὶ ἦν ἀρχιερεὺς Ὀζιοῦς     τοῦ Ῥιησοῦ. διὰ ταύτης ἡγησάμενος
[1, 21]   ἑπτακαίδεκα, καὶ ἦν