HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ν  =  2552 formes différentes pour 6933 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 17]   ὅτι μάλιστα θεὸς μένῃ  ἡμῖν   κακίας ἀναίτιος. ἐπεὶ δὲ τῶν
[1, 21]   ἕως Ἀβραὰμ ἔτη χίλια διακόσια  νʹ   ἀπὸ δὲ Ἰσαὰκ ἕως τῆς
[1, 15]   τε δικαιοσύνην θνητῶν γένος {ἤγαγε{  ν}   δείξας ὅρκους καὶ θυσίας ἱλαρὰς
[1, 21]   ἦρξε τοῦ λαοῦ ἔτεσιν ἐφεξῆς  νʹ   καὶ πάλιν ἁμαρτόντες παρεδόθησαν Αἰγλὼμ
[1, 20]   ναῦν οὐ πολλὰ αἴτια λέγοιντ´  ἄν,   ἀλλ´ ἐκ πολλῶν αἴτιον ἕν
[1, 8]   γένωνται, βλαβερώτεραι παντί που εἶεν  ἄν.   ἄντικρυς γοῦν Πλάτων κακοτεχνίαν
[1, 7]   οὐκ ἄν ποτε θεῖα εἴποιμ´  ἄν.   Ἤδη δὲ κἀκεῖνο σκοπῶμεν, ὡς
[1, 19]   εἰ ἄρα ψηλαφήσειαν εὕροιεν  {ἄν}   καίτοι οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς
[1, 8]   τῷ λόγῳ πείθεσθαι, ὃς  ἄν   μοι σκοπουμένῳ βέλτιστος φαίνοιτο. αἰτιᾶται
[1, 13]   παρὰ ταῖς αἱρέσεσι δοξαζομένων εὕροιμεν  ἄν   (ὅσαι μὴ τέλεον ἐκκεκώφηνται μηδὲ
[1, 8]   ἀκούσιοι τροπαί, καὶ τούτων οὐδὲν  ἄν   ποτε ἐπιστήμην ἐκβάλοι. ~(Ἔνιοι δὲ
[1, 7]   λογισμῶν ἀποτεμόμενοι παρεχάραξαν, ταῦτα οὐκ  ἄν   ποτε θεῖα εἴποιμ´ ἄν. Ἤδη
[1, 5]   χερσί σου, χρῶ αὐτῇ ὡς  ἄν   σοι ἀρεστὸν ᾖ» φησί. δηλῶν
[1, 5]   τε καὶ ἀσκητικός. εἴη δ´  ἄν   τι καὶ ἄλλο δηλούμενον διὰ
[1, 6]   θᾶττον σὺν τῇ προπαιδείᾳ θηρᾶσαι  ἄν   τινα τὴν ἀρετὴν ὁμολογοῦμεν οὐδὲ
[1, 27]   ὑγιαίνοντα συνδιαφθείρεσθαι αὐτοῖς, καὶ οὐκ  ἄν   τις πονηρίας αἰτιάσαιτο τοῦ ἰατροῦ
[1, 9]   μὴ λόγῳ πράττοιμεν, ἀλόγως ποιοῖμεν  ἄν.   τὸ λογικὸν δὲ ἔργον κατὰ
[1, 26]   τῶν γραφῶν, εὖ μάλα πεπεισμένως  ἂν   ἀγορεύοιμεν σοφὸν τῷ ὄντι τὸν
[1, 20]   φιλοσοφίᾳ τῇ ὀρθῇ Ἑλληνικὴ εἴη  ἂν   ἀλήθεια. μόνη δὲ κυρία
[1, 6]   ψυχῇ τοῦ παρακολουθοῦντος, ὥστε μηδ´  ἂν   ἄλλως ἔχειν τὸ ἀποδειχθὲν οἴεσθαι,
[1, 18]   χάριν τοῖς ἀκούουσιν. ἀγαθοῦ δ´  ἂν   ἀνάγκη θεοῦ ἀγαθὸν εἶναι τὸν
[1, 17]   οὗτοι ἐν ἐκστάσει προεφήτευον ὡς  ἂν   ἀποστάτου διάκονοι. λέγει δὲ καὶ
[1, 5]   συνέρχεσθαι Ἰακὼβ λέγεται ὡς  ἂν   ἀσκητὴς ἑρμηνευόμενος (διὰ πλειόνων δὲ
[1, 9]   καὶ τοῦ ἐρωτᾶν· εἴη δ´  ἂν   αὕτη διαλεκτική. τί δ´; οὐχὶ
[1, 15]   πόας ὡς εἰκὸς ἀναφυείσης, ὅσα  ἂν   αὐτὴν ἐπινεμηθῇ θρέμματᾳ κατ´ ἐκεῖνον
[1, 23]   Ἕλληνες ἐδίδασκον ἐν Αἰγύπτῳ, ὡς  ἂν   βασιλικὸν παιδίον, φησι Φίλων
[1, 28]   ὅλων τὸν πατέρα ἐκκαλύπτων,  ἂν   βούληται, {καὶ} ὡς οἷόν τε
[1, 19]   τοῦ νοῦ διανομὴν» δικαιοσύνης σκοπήσωμεν.  ἂν   γὰρ προαναφώνησίν τις εἴπῃ καὶ
[1, 6]   τῆς προγυμνασίας συμβάλλεται. εἴη δ´  ἂν   γυμνασία τῷ νῷ τὰ νοητά.
[1, 17]   κίνησις περὶ θεοῦ. τάχα δ´  ἂν   εἶεν κλέπται καὶ λῃσταὶ» οἱ
[1, 1]   οὗ κατηξιώθημεν ὑπακοῦσαι, εἰκὼν δ´  ἂν   εἴη ἀναμιμνῄσκουσα τοῦ ἀρχετύπου τὸν
[1, 13]   παντοδαπῆς σοφίας ἔμπειρος, οὗτος κυρίως  ἂν   εἴη γνωστικός. αὐτίκα γέγραπται· περισσεία
[1, 21]   τοῖς ἑπτὰ λεγομένοις σοφοῖς προγενεστέρα  ἂν   εἴη ὀλυμπιὰς πρώτη,
[1, 27]   πειρώμενος ἀπαλλάττειν οὐ μᾶλλον  ἂν   εἴη κηδεμών, ὅσῳπερ ψυχὴ σώματος
[1, 1]   τὸν κύριον μιμεῖσθαι. οὗτος δ´  ἂν   εἴη τῷ θελήματι τοῦ
[1, 26]   δὲ τῶν ὁμοίων τούτοις, ἥτις  ἂν   εἴη στρατηγική· δὲ χρηστικὴ
[1, 28]   τὸ κυρίως λεγόμενον νομοθετικόν, ἅπερ  ἂν   εἴη τῆς ἠθικῆς πραγματείας ἴδια,
[1, 24]   τε αὖ τὸ νομοθετικὸν μέρος  ἂν   εἴη τοῦ βασιλικοῦ, καθάπερ καὶ
[1, 24]   διαλαμβάνωμεν· τὸ τακτικὸν δὲ μέρος  ἂν   εἴη τοῦ στρατηγικοῦ, τὸ στρατηγικὸν
[1, 16]   παῖδες παραδιδόασι γραμματικῶν, μακρὸν δ´  ἂν   εἴη τούτους ἀκριβολογούμενον παραθέσθαι αὐτοῦ
[1, 8]   ἡμᾶς δὴ τοὺς ἀπερίττους, ὡς  ἂν   εἰπεῖν ἀδυνατωτέρους. ἀγλωσσίᾳ δὲ πολλάκις
[1, 26]   ἀδίκων. καὶ τοῦτον κυρίως θεσμὸν  ἂν   εἴποιμεν τὸν ὑπὸ θεοῦ διὰ
[1, 1]   εἰ δὲ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ  ἂν   ἐκρινόμεθα. Ἤδη δὲ οὐ γραφὴ
[1, 26]   τῶν παραβάσεων χάριν ἐτέθη, ἄχρις  ἂν   ἔλθῃ τὸ σπέρμα ἐπήγγελται.
[1, 21]   τῆς μηρίνθου ἀπορραγείσης ἀποδράσει, οὐκέτ´  ἂν   ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τοῦ
[1, 1]   ἐπιστήμη ἤδη πως ἀγγελική, ὁποτέρως  ἂν   ἐνεργῇ, διά τε τῆς χειρὸς
[1, 1]   κατάπραξιν τῶν ἐντολῶν. ὥστε ὃς  ἂν   ἐσθίῃ τὸν ἄρτον καὶ πίνῃ
[1, 8]   τραγῳδίαν λέγουσαν· παῖ, γένοιντ´  ἂν   εὖ λελεγμένοι λόγοι ψευδεῖς, ἐπῶν
[1, 5]   ὁμοίως φωτὶ λάμπουσιν. εἶεν δ´  ἂν   καὶ αἱ ἐντολαὶ καὶ αἱ
[1, 5]   καὶ ἀσκήσεως συνεστῶσαν. ἔχοις δ´  ἂν   καὶ ἄλλην εἰκόνα τῶν εἰρημένων
[1, 21]   Γαλεὸν ἐν Σικελίᾳ; εἶεν δ´  ἂν   καὶ ἕτεροι πρὸς τούτοις, Ἴδμων
[1, 1]   κακὴν φύσιν ἔχει καὶ οὔποτ´  ἂν   καλοῦ τινος ὑποσταίη γεωργὸς γενέσθαι,
[1, 18]   ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων εὕροις  ἂν   κατὰ λέξιν· οἱ μὲν οὖν
[1, 5]   μεταμελήσει σοι ἐπὶ γήρως, ἡνίκα  ἂν   κατατριβῶσί σου σάρκες σώματος. τοῦτο
[1, 17]   ἀμαθίας οὔσης, ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι, εἰκότως  ἂν   κολάσειε (καὶ γὰρ τὸ πυρέττειν
[1, 12]   ἐγκατεσπαρμένην ἔχουσι τὴν ἀλήθειαν, ὅπως  ἂν   λάθοι τοὺς δίκην κολοιῶν σπερμολόγους.
[1, 25]   καὶ σεμνότητι καὶ φρονήσει πρέπειν  ἂν   μᾶλλον φιλοσοφεῖν ἡμᾶς λέγει πρὸς
[1, 27]   ἤδη τῶν ἄλλων κηδόμενος ὅπως  ἂν   μὴ διαφθείρωνται πρὸς αὐτοῦ, ὥσπερ
[1, 29]   αὐτούς γε τοὺς μύθους, ὡς  ἂν   μικρὸν διορώντων τῶν παρ´ Ἕλλησιν
[1, 6]   οὐκέτι περὶ τὸν οἶκον εἴη  ἂν   μόνον οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ
[1, 26]   λόγῳ κατὰ τρόπον σοφία εἴη  ἂν   νομοθετική· κτᾶσθαί τε γὰρ καὶ
[1, 29]   δὲ τῷ Πέτρου Κηρύγματι εὕροις  ἂν   νόμον καὶ λόγον« τὸν κύριον
[1, 27]   ἀδικίας καὶ πλεονεξίας καταληφθείς, εὐεργετοῖτ´  ἂν   {ὁ} ἀποκτειννύμενος· εὐεργέτης γὰρ
[1, 27]   πρὸς τὸν πάσχοντα, ὡς δ´  ἂν   τῆς τέχνης ὑπαγορεύοι λόγος,
[1, 1]   δ´ ἔγγραφος. ὁποτέρως δ´  ἂν   τοῦ κυρίου ἐργάτης σπείρῃ
[1, 28]   μὴ υἱὸς καὶ  ἂν   υἱὸς ἀποκαλύψῃ. εἰκότως ἄρα
[1, 10]   ἔν γε τῷ Θεαιτήτῳ εὕροις  ἂν   πάλιν· τὸ δὲ εὐχερὲς τῶν
[1, 24]   προφητικός, μετὰ ταῦτα λεχθήσεται, ὁπηνίκα  ἂν   περὶ προφητείας διαλαμβάνωμεν· τὸ τακτικὸν
[1, 5]   τῷ ὄντι διορατικὸς ὡς  ἂν   πολύπειρός τε καὶ ἀσκητικός. εἴη
[1, 21]   πρεσβύτερος δὲ Μόψος, ὡς  ἂν   συμπλεύσας τοῖς Ἀργοναύταις. ~(φασὶ δὲ
[1, 8]   ψευδεῖς, ἐπῶν δὲ κάλλεσιν νικῷεν  ἂν   τἀληθές· ἀλλ´ οὐ τοῦτο τἀκριβέστατον,
[1, 10]   ἔργα τοῦ πονηροῦ λόγου εἶεν  ἂν   ταῦτα) οὕτω καὶ οἱ λόγῳ·
[1, 1]   οἳ δὲ καὶ πρὸς κακοῦ  ἂν   τὴν φιλοσοφίαν εἰσδεδυκέναι τὸν βίον
[1, 1]   τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην  ἂν   τὸ ἐμόν· ἐπὶ τούτοις
[1, 5]   τὴν Ἄγαρ παρευδοκιμοῦσαν αὐτήν, ὡς  ἂν   τὸ χρήσιμον ἐκλεξάμενος μόνον τῆς
[1, 1]   ἤπιοι ἐν μέσῳ ὑμῶν, ὡς  ἂν   τροφὸς θάλπῃ τὰ ἑαυτῆς τέκνα.
[1, 21]   μηρίνθου ἀπορραγείσης ἀποδράσει, οὐκέτ´ ἂν  ἐν   τῷ αὐτῷ τόπῳ τοῦ αὐτοῦ
[1, 5]   ταῦτα μὲν ταύτῃ· ὁπηνίκα δ´  ἂν   φῇ· μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς
[1, 21]   ψευδοπροφήτης ἦν Σεδεκίας τοῦ  Χαναάν.   ἕπεται τούτοις βασιλεία Ἰωρὰμ
[1, 21]   Ἀὼδ ἁμαρτήσαντες αὖθις παρεδόθησαν βασιλεῖ  Χαναὰν   Ἰαβεὶμ ἔτεσιν εἴκοσι· ἐπὶ τούτου
[1, 21]   παρών τις ἄλλος καὶ τὸ  συμβὰν   θεωρήσας ὑποστρέψας μετ´ οὐ πολὺ
[1, 14]   τῷ Λακεδαιμονίῳ ἀναφέρουσι τὸ μηδὲν  ἄγαν»   Στράτων δὲ ἐν τῷ περὶ
[1, 21]   θητεύων εὑρίσκεται σὺν καὶ Ἡρακλεῖ  μέγαν   εἰς ἐνιαυτόν« Ζῆθος δὲ καὶ
[1, 21]   Σύριον Φερεκύδην καὶ Πυθαγόραν τὸν  μέγαν   κάτω που περὶ τὰς ὀλυμπιάδας
[1, 21]   αὐτῶν Σαμψὼν ἡγεῖται ἐκ φυλῆς  Δάν,   νικήσας ἐν πολέμῳ τοὺς ἀλλοφύλους.
[1, 14]   τὸ αὐτὸ ἀπόφθεγμα) οἱ περὶ  Σωτάδαν   τὸν Βυζάντιον Βίαντος λέγουσιν εἶναι
[1, 21]   τρία. διαδέχεται τοῦτον Βωλεᾶς υἱὸς  Βηδᾶν   υἱοῦ Χαρρὰν ἐκ φυλῆς Ἐφραῒμ
[1, 21]   Ἑλλάνικος γοῦν τοῦτον ἱστορεῖ κατὰ  Μίδαν   γεγονέναι, Φανίας δὲ πρὸ Τερπάνδρου
[1, 4]   φησιν τοῦ Ἰησοῦ σοφία.  ἐὰν   γὰρ τὴν φρόνησιν τήν τε
[1, 7]   κυρίαν ὁδόν τε καὶ πύλην.  ἐὰν   δὲ τὴν βασιλικήν τε καὶ
[1, 1]   λέγει γοῦν Σολομών· υἱέ,  ἐὰν   δεξάμενος ῥῆσιν ἐντολῆς ἐμῆς κρύψῃς
[1, 19]   ἐκεῖσε ἐλθόντες τὸ σαφὲς εἰσόμεθα,  ἐὰν   θεὸς θέλῃ, ὀλίγον ὕστερον. ἆρ´
[1, 16]   καὶ ὑμεῖς διὰ τῆς γλώσσης  ἐὰν   μὴ εὔσημον λόγον δῶτε, πῶς
[1, 21]   καὶ ἐν τῇ Λιβύῃ σκορπίον,  ἐὰν   μὴ ἐφικνῆται παίειν τὸν ἄνθρωπον,
[1, 8]   ἐριστικήν. αἱ τοίνυν τέχναι αὗται  ἐὰν   μὴ μετὰ φιλοσοφίας γένωνται, βλαβερώτεραι
[1, 1]   ἦν ἄρα τὸ προφητικὸν ἐκεῖνο·  ἐὰν   μὴ πιστεύσητε, οὐδὲ μὴ συνῆτε.
[1, 1]   μηδὲ λαμβάνειν ὕδωρ παρ´ ἑτέρων.  ἐὰν   μὴ πρότερον ὀρύξαντες παρ´ αὑτοῖς
[1, 11]   νήπιοι οὖν καὶ οἱ φιλόσοφοι,  ἐὰν   μὴ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ἀπανδρωθῶσιν.
[1, 16]   ἐν κόσμῳ, καὶ οὐδὲν ἄφωνον·  ἐὰν   οὖν μὴ εἰδῶ τὴν δύναμιν
[1, 27]   φεύγειν ἐάν τε ἐκτίνειν ζημίας  ἐάν   τε δεσμά, εἰ μέλλοι τις
[1, 27]   ὁμοίως ὑποστησόμεθα ἐάν τε φεύγειν  ἐάν   τε ἐκτίνειν ζημίας ἐάν τε
[1, 5]   τὴν πρόνοιαν τὰ καλὰ ἀναφέροντος,  ἐάν   τε Ἑλληνικὰ ἐάν τε
[1, 5]   ἀναφέροντος, ἐάν τε Ἑλληνικὰ  ἐάν   τε ἡμέτερα. πάντων μὲν γὰρ
[1, 27]   ψυχῆς ἕνεκα οὐχ ὁμοίως ὑποστησόμεθα  ἐάν   τε φεύγειν ἐάν τε ἐκτίνειν
[1, 27]   δὲ ὅτι καλὸς νόμος,  ἐάν   τις αὐτῷ νομίμως χρήσηται· οἳ
[1, 10]   δὲ τὸ εὖ πάσχειν περιαιρεῖται,  ἐὰν   τὸ εὖ ποιεῖν ἀφέλωμεν, οὕτως
[1, 16]   φασὶ τὸ ἡρῷον τὸ ἑξάμετρον  Φανοθέαν   τὴν γυναῖκα Ἰκαρίου, οἳ δὲ
[1, 15]   Καίσαρα πρὶν ἐπιλάμψαι σελήνην τὴν  νέαν.   τούτων ἁπάντων πρεσβύτατον μακρῷ τὸ
[1, 5]   ἔτι καὶ ἄτεκνος κατὰ τὴν  γενεὰν   ἐκείνην, μηδέπω μηδὲν ἐνάρετον ἀποκυήσασα
[1, 1]   τοῦ θεοῦ ἐξυπηρετῶν, δωρεὰν λαβών,  δωρεὰν   διδούς. μισθὸν ἀξιόλογον ἀπολαμβάνων τὴν
[1, 2]   ἀληθείας οὖσαν εἰκόνα ἐναργῆ, θείαν  δωρεὰν   Ἕλλησι δεδομένην, μήτε ἡμᾶς ἀποσπᾶσθαι
[1, 1]   τῷ θελήματι τοῦ θεοῦ ἐξυπηρετῶν,  δωρεὰν   λαβών, δωρεὰν διδούς. μισθὸν ἀξιόλογον
[1, 11]   ἐξ ἐπαγγελίας, τὸ ἴδιον εἰληφὸς  δωρεάν.   τελείων δέ ἐστιν στερεὰ
[1, 21]   τοῦ Ναυῆ, Σαμουήλ, Γάδ,  Νάθαν,   Ἀχίας, Σαμαίας, Ἰού, Ἠλίας, Μιχαίας,
[1, 21]   Ἠλί, προφητεύουσι δὲ Γὰδ καὶ  Νάθαν   ἐπ´ αὐτοῦ. γίνονται οὖν ἀπὸ
[1, 21]   ἔτη τεσσαράκοντα. διαμένει ἐπὶ τούτου  Νάθαν   προφητεύων, ὃς καὶ παρεκάλει αὐτὸν
[1, 21]   τοῦ κήτους προελθών. ἔπειτα βασιλεύει  Ἰωναθὰν   υἱὸς Ὀζίου ἔτη ἑκκαίδεκα·
[1, 21]   ὀκτώ. ἔνιοι δὲ τοῖς τοῦ  Ἀβατθὰν   ἔτεσιν ἑπτὰ συνάπτουσι τὰ Ἑβρὼν
[1, 21]   ἔτη ἕξ, μεθ´ ὃν ἦρξεν  Ἀβατθὰν   ἐκ Βηθλεὲμ φυλῆς Ἰούδα
[1, 15]   ἀστέρος αὐτοῖς καθηγουμένου εἰς τὴν  Ἰουδαίαν   ἀφικνούμενοι γῆν) Ἰνδῶν τε οἱ
[1, 29]   ψυχαῖς ἔχοντες δι´ ἀρχαίαν ἀκοὴν  παλαιὰν   δόξαν, γέρων δὲ Ἑλλήνων οὐκ
[1, 23]   ἀδελφὴ τοῦ παιδὸς ἔχειν ἔφασκεν  Ἑβραίαν   γυναῖκα μὴ πρὸ πολλοῦ τετοκυῖαν
[1, 29]   ἐν ταῖς ψυχαῖς ἔχοντες δι´  ἀρχαίαν   ἀκοὴν παλαιὰν δόξαν, γέρων δὲ
[1, 24]   ἀρετὴν νικῶντος καὶ τοῦ κατὰ  βίαν   ὄργανον τὸ τακτικόν, ἄλλο δὲ
[1, 21]   Νέρωνος εἰς τὴν πόλιν τὴν  ἁγίαν   μέχρι τῆς καταστροφῆς αὐτῆς. οὕτω
[1, 21]   καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν  ἁγίαν   τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ τοῦ
[1, 16]   μουσικόν. φασὶ δὲ καὶ τὴν  πλαγίαν   σύριγγα Σάτυρον εὑρεῖν τὸν Φρύγα·
[1, 27]   πράττειν εἰς ἀρετήν τε καὶ  εὐπραγίαν   μετάγειν δύνηταί τις, ὅπερ
[1, 23]   θεὸς ἐπὶ τὴν τῶν Ἑβραίων  στρατηγίαν.   ἔπειτα νουθετοῦνται μὲν Αἰγύπτιοι πολλάκις
[1, 5]   σῴζων τὴν πρὸς τὸν θεὸν  ὁμολογίαν.   διὰ τοῦτο καὶ Ἀβραάμ,
[1, 16]   εὑρεταὶ βάρβαροι. Αἰγύπτιοι γοῦν πρῶτοι  ἀστρολογίαν   εἰς ἀνθρώπους ἐξήνεγκαν, ὁμοίως δὲ
[1, 14]   Ἑβραϊκὸς καὶ αἰνιγματώδης, ἤδη ἐπισκεπτέος.  βραχυλογίαν   γοῦν ἠσπάζοντο τὴν παραινετικήν, τὴν
[1, 1]   ἀπορίᾳ γὰρ ἐπαρκεῖν {οὐ} δίκαιον,  ἀργίαν   δὲ ἐφοδιάζειν οὐ καλόν·
[1, 11]   ἀγώνισμα» ἡμῶν κατὰ τὸν Λεοντῖνον  Γοργίαν   διττῶν {δὲ} ἀρετῶν δεῖται, τόλμης
[1, 8]   ἀνθρώπων ἀπόστολος ἐκάλεσεν καὶ  πανουργίαν,   πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης»
[1, 21]   καταπεφημισμένων ἐκείνης εἶναι λόγοι πλείους,  Φρυγίαν   τε οὖσαν κεκλῆσθαι Ἄρτεμιν καὶ
[1, 10]   ἀπατηλὸν δὲ τὴν ἄλλην διελέγχων  ψυχαγωγίαν.   Σειρῆνας δὲ παραπλεύσας εἷς ἀρκεῖ,
[1, 22]   ἑκάστου δὲ ἐν μέρει κατ´  ἰδίαν   ἑκάστην ἑρμηνεύσαντος προφητείαν συνέπνευσαν αἱ
[1, 17]   φησὶ λαλῶν τὴν δόξαν τὴν  ἰδίαν   ζητεῖ. τοιοῦτοι δὲ οἱ Ἕλληνες,
[1, 20]   ἑαυτοῦ λαλῶν τὴν δόξαν τὴν  ἰδίαν   ζητεῖ, φησὶν κύριος,
[1, 1]   καὶ τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.  καρδίαν   καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί,
[1, 1]   διὸ καὶ ἐπιφέρει· καὶ παραβαλεῖς  καρδίαν   σου εἰς σύνεσιν, παραβαλεῖς δὲ
[1, 8]   γοῦν καὶ πάνυ ἀποδέχομαι τὴν  τραγῳδίαν   λέγουσαν· παῖ, γένοιντ´ ἂν
[1, 16]   ἴαμβον Ἱππῶναξ Ἐφέσιος, καὶ  τραγῳδίαν   μὲν Θέσπις Ἀθηναῖος, κωμῳδίαν
[1, 16]   τραγῳδίαν μὲν Θέσπις Ἀθηναῖος,  κωμῳδίαν   δὲ Σουσαρίων Ἰκαριεύς. τοὺς
[1, 5]   φιλοσοφία, νυνὶ δὲ χρησίμη πρὸς  θεοσέβειαν   γίνεται, προπαιδεία τις οὖσα τοῖς
[1, 4]   θησαυροὺς καὶ προθύμως ἐξιχνιάσῃς, νοήσεις  θεοσέβειαν   καὶ αἴσθησιν θείαν εὑρήσεις, πρὸς
[1, 27]   τῶν ὑπηκόων πρὸς μὲν τὴν  θεοσέβειαν   παιδεύει καὶ ὑπαγορεύει τὰ ποιητέα
[1, 4]   διδάσκει εἰς τὴν ἐπὶ τὴν  θεοσέβειαν   προκοπήν. ἀντέθηκεν οὖν αὐτῇ τὴν
[1, 4]   βοήθεια θησαυρίζεται καὶ εἰς  θεοσέβειαν   συναίσθησις. ~(Ἦν μὲν οὖν πρὸ
[1, 24]   μετ´ ἀληθείας, τὸ τέλος εἰς  εὐσέβειαν   ἀναφέρων θεοῦ. οὕτω γὰρ τῇ
[1, 8]   γραφή, ματαιοπονίαν ἐζηλωκότες, ἣν  κυβείαν   ἀνθρώπων ἀπόστολος ἐκάλεσεν καὶ
[1, 18]   τῷ μὴ τὴν ἴσην ἐκτελεῖν  ἐνέργειαν.   πάντων τοίνυν ἀνθρώπων κεκλημένων οἱ
[1, 23]   τὴν συγγενικὴν καὶ προγονικὴν ζηλώσας  παιδείαν,   ἄχρι καὶ τὸν Αἰγύπτιον τὸν
[1, 4]   τορευτικός. οἱ δὲ ἀμφὶ τὴν  παιδείαν   διατρίβοντες τὴν συναίσθησιν χορηγοῦνται, καθ´
[1, 23]   ἐπιδείκνυνται. τὴν δὲ ἄλλην ἐγκύκλιον  παιδείαν   Ἕλληνες ἐδίδασκον ἐν Αἰγύπτῳ, ὡς
[1, 5]   γυναικὸς πόρνης, τὴν Ἑλληνικὴν εἶναι  παιδείαν,   ἐπακουσάτω τῶν ἑξῆς· πρὸς
[1, 13]   τοῖς βουλομένοις ἀπενέγκασθαι αἴσθησιν. ἀνθαιρεῖσθε  παιδείαν   καὶ μὴ ἀργύριον, καὶ γνῶσιν
[1, 5]   ὅτι ἀσπάζομαι μὲν τὴν κοσμικὴν  παιδείαν   καὶ ὡς νεωτέραν καὶ ὡς
[1, 11]   πληγαὶ καὶ οἱ ἔλεγχοι διδόασι  παιδείαν   σοφίας, οἱ μετ´ ἀγάπης δηλονότι
[1, 19]   ὥστ´ οὐδ´ αὐτὸς τὴν ἐγκύκλιον  παιδείαν   συντελεῖν πρὸς τἀγαθὸν δίδωσι, συνεργεῖν
[1, 20]   ἀληθοῦς καταλήψεως, ζήτησιν οὖσαν ἀληθείας,  προπαιδείαν   αὐτὴν ὁμολογήσομεν τοῦ γνωστικοῦ, οὐκ
[1, 5]   ἀλήθεια» τήν τε αὖ  προπαιδείαν   τῆς ἐν Χριστῷ ἀναπαύσεως γυμνάζειν
[1, 8]   ἐκάλεσεν καὶ πανουργίαν, πρὸς τὴν  μεθοδείαν   τῆς πλάνης» ἐπιτήδειον. εἰσὶ γάρ»
[1, 24]   μετὰ τὴν ἀκραιφνῶς λογικὴν καὶ  θείαν   διοίκησιν τὸ μόνῳ τῷ θυμοειδεῖ
[1, 2]   διαβεβλήκασιν, ἀληθείας οὖσαν εἰκόνα ἐναργῆ,  θείαν   δωρεὰν Ἕλλησι δεδομένην, μήτε ἡμᾶς
[1, 4]   ἐξιχνιάσῃς, νοήσεις θεοσέβειαν καὶ αἴσθησιν  θείαν   εὑρήσεις, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς κατὰ
[1, 11]   ἀνθρώπων· γὰρ κατὰ τὴν  θείαν   παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι τὴν πρόνοιαν
[1, 1]   μέγιστα τῷ περιτυχόντι κατὰ τὴν  θείαν   πρόνοιαν, ἀρχὴν πίστεως, πολιτείας προθυμίαν,
[1, 5]   καὶ αὑτῇ προσελθόντα κατὰ τὴν  θείαν   πρόνοιαν γεννῆσαι τὸν Ἰσαάκ. ἑρμηνεύει
[1, 20]   Ἑλληνικὴ οὐ δυνατωτέραν ποιεῖ τὴν  ἀλήθειαν,   ἀλλ´ ἀδύνατον παρέχουσα τὴν κατ´
[1, 11]   τὴν οἴησιν, ἀλλὰ περὶ τὴν  ἀλήθειαν   ἀναστρεφομένη. ὅθεν εἴ τις ἀγαπᾷ,
[1, 9]   φημι τὸν πάντα ἐπὶ τὴν  ἀλήθειαν   ἀναφέροντα, ὥστε καὶ ἀπὸ γεωμετρίας
[1, 13]   εὖ ἴσθ´ ὅτι κατόψεται, τὴν  ἀλήθειαν.   γέγραπται γοῦν ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ·
[1, 1]   τί μὴ πάντες ἴσασι τὴν  ἀλήθειαν;   διὰ τί δὲ μὴ ἠγαπήθη
[1, 6]   ψυχή, ἵνα δή ποτε  ἀλήθειαν   διιδεῖν δυνηθῇ. τροφὴ γὰρ καὶ
[1, 19]   παρεκτραπεὶς ἐκ τῆς κατ´  ἀλήθειαν   ἑδραιότητος, συνεκρυεὶς αὖθις εἰς τὰ
[1, 20]   καθόλου λόγῳ ἀναιρεῖσθαι τὴν  ἀλήθειαν,   ἐπεὶ καὶ ὄψις συμβάλλεται
[1, 26]   οὐκ αὐτόθεν ὁμολογοῦντες τήν τε  ἀλήθειαν   καὶ τὸ ἀρχέτυπον τῶν παρὰ
[1, 11]   δυνάμενον. Ἀκίνητον μὲν οὖν πρὸς  ἀλήθειαν   καὶ τῷ ὄντι ἀργὸν οὐ
[1, 1]   ἐπιτρεπτέον γράφειν, τὸν δὲ τὴν  ἀλήθειαν   κηρύσσοντα κωλυτέον τοῖς ὕστερον ἀνθρώποις
[1, 1]   προθυμίαν, ὁρμὴν τὴν ἐπὶ τὴν  ἀλήθειαν,   κίνησιν ζητητικήν, ἴχνος γνώρεως, συνελόντι
[1, 11]   λέγων τοῖς ἀνακρίνουσι πάντα, κατὰ  ἀλήθειαν   λεγόμενα πότερον δοκεῖ ὄντως
[1, 18]   διὸ ἀποθέμενοι τὸ ψεῦδος λαλεῖτε  ἀλήθειαν·   μὴ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ.
[1, 2]   δογμάτων διὰ τῆς ἀντιπαραθέσεως τὴν  ἀλήθειαν   μνηστεύεται, δι´ ἧς ἐξηκολούθηκεν
[1, 20]   ἀκοὴ καὶ φωνὴ πρὸς  ἀλήθειαν,   νοῦς δὲ γνωρίζων αὐτὴν
[1, 26]   ἀπιστεῖν οὔτ´ ἀγνοεῖν δύνανται τὴν  ἀλήθειαν,   οἱ δὲ ἀπιστοῦντες ἥκιστά τε
[1, 12]   καὶ διερριμμένως ἐγκατεσπαρμένην ἔχουσι τὴν  ἀλήθειαν,   ὅπως ἂν λάθοι τοὺς δίκην
[1, 20]   δόξαν αὔξων καὶ ψευδόμενος τὴν  ἀλήθειαν.   οὗτος κλέπτης« ὑπὸ τῆς γραφῆς
[1, 20]   δύνασθαι τὸ ἀποτέλεσμα τὸ κατ´  ἀλήθειαν   παρέχειν. καίτοι καὶ καθ´ ἑαυτὴν
[1, 2]   κεκαλυμμένην οἱ φιλομαθεῖς παραδέχονται τὴν  ἀλήθειαν,   πρὸς τὸ μήτε αὐτοὺς δοκεῖν
[1, 13]   τε Ἑλληνικὴ φιλοσοφία τὴν ἀίδιον  ἀλήθειαν   σπαραγμόν τινα, οὐ τῆς Διονύσου
[1, 25]   τὰ ἐναντία τά τε πρὸς  ἀλήθειαν   συλλαμβανόμενα μεθέπων μαθήματα. νόμος δέ
[1, 18]   ἐστι τὸ προσεκπονεῖν ζητοῦντα τὴν  ἀλήθειαν,   σὺν γὰρ τῇ λογικῇ εὐποιίᾳ,
[1, 2]   τοῖς κατηχουμένοις, καὶ πρὸς τὴν  ἀλήθειαν   συνίστησιν. ἀξιόπιστος δὲ τοιαύτη
[1, 21]   παρὰ Βηρώσσου εἰληφέναι, μαρτυρῶν τὴν  ἀλήθειαν   τἀνδρί. τοίνυν Ναβουχοδονόσορ τυφλώσας
[1, 1]   οἰκεῖον φῶς, βαδιζέτω ἐπὶ τὴν  ἀλήθειαν   τὴν ἐγγράφως τὰ ἄγραφα δηλοῦσαν·
[1, 26]   καὶ οὗτοι ἀγνοεῖν ὁμολογοῦνται τὴν  ἀλήθειαν.   τίς τοίνυν ἀπιστία τῶν
[1, 3]   γελῶσι τὴν ἁπάσης σεμνότητος ἀξίαν  ἀλήθειαν,   τὸ βάρβαρον ἐν παιδιᾷ τιθέμενοι,
[1, 1]   δὲ οἱ Στρωματεῖς ἀναμεμιγμένην τὴν  ἀλήθειαν   τοῖς φιλοσοφίας δόγμασι, μᾶλλον δὲ
[1, 13]   ἔλαχεν ὡς πᾶσαν αὐχεῖ τὴν  ἀλήθειαν·   φωτὸς δ´, οἶμαι, ἀνατολῇ πάντα
[1, 29]   πολιόν, τὴν παρὰ βαρβάροις προγενεστάτην·  ἀλήθειαν,   ῥήματι ἀντέθηκε τὸ παῖς
[1, 4]   καὶ φρόνησιν, καὶ θησαυρίζει δικαίοις  βοήθειαν·   τοῖς γὰρ ὑπὸ φιλοσοφίας δεδικαιωμένοις
[1, 23]   ἐν εἰρήνῃ, μισθὸν ἔλαβον τὴν  λείαν   παρὰ ἀκόντων τῶν πολὺν χρόνον
[1, 23]   τε ἐξιόντες οἱ Ἑβραῖοι πολλὴν  λείαν   τῶν Αἰγυπτίων ἐκφορήσαντες ἀπῄεσαν, οὐ
[1, 9]   ἀπαιτοῦσιν, ὥσπερ εἰ μηδεμίαν ἠξίουν  ἐπιμέλειαν   ποιησάμενοι τῆς ἀμπέλου εὐθὺς ἐξ
[1, 9]   ὀργάνων τῶν γεωργικῶν πρὸς τὴν  ἐπιμέλειαν   τῆς ἀμπέλου χρεία, ἵνα ἡμῖν
[1, 5]   δὲ ἐπιστήμην τὴν σὴν ὡς  τελείαν   δέσποιναν τιμῶ καὶ σέβω. καὶ
[1, 1]   κηρύσσοντα κωλυτέον τοῖς ὕστερον ἀνθρώποις  ὠφέλειαν   ἀπολιπεῖν; καλὸν δ´ οἶμαι καὶ
[1, 17]   μὴ κωλύσαντος· εἶχεν γάρ τινα  ὠφέλειαν   τότε εἰς ἀνθρώπους ἐρχομένη
[1, 1]   οὖν ἀκόλουθον ἄρα τῷ τὴν  ὠφέλειαν   τῶν πλησίον ἐπανῃρημένῳ, εἰ μὴ
[1, 21]   δὲ τὸν Ἰωὰν διαδέχεται τὴν  βασιλείαν   Ἀμασίας υἱὸς αὐτοῦ ἔτη
[1, 21]   τοῦ Ναυῆ ἕως παρέλαβε τὴν  βασιλείαν   Δαβίδ, ὡς μέν τινες, ἔτη
[1, 21]   καὶ τούτῳ περιέθηκεν ὕστερον τὴν  βασιλείαν.   ἐπὶ τῆς Γοθολίας ταύτης ἔτι
[1, 24]   τῷ θυμοειδεῖ τῆς ψυχῆς εἰς  βασιλείαν   συγχρώμενον, καθ´ εἶδος Ἡρακλῆς
[1, 10]   πολλούς, βιαζόμεναι δὲ ἔσθ´ ὅτε  Καδμείαν   νίκην ἀπηνέγκαντο. παντὸς γὰρ μᾶλλον
[1, 1]   ἐστι πολυπραγμονεῖ, δὲ εἰς  εὐγένειαν   τηρεῖ. τὸ γάλα τοῦ προβάτου
[1, 22]   Φαληρέως {καὶ} τὰ περὶ τὴν  ἑρμηνείαν   ἀκριβῶς πραγματευσαμένου· ἔτι γὰρ Μακεδόνων
[1, 22]   τὴν προφητείαν δεδωκότος καὶ τὴν  ἑρμηνείαν   οἱονεὶ Ἑλληνικὴν προφητείαν ἐνεργεῖσθαι, ἐπεὶ
[1, 9]   ἀκοήν, τὰς ἐντέχνους ἀπαιτεῖ πρὸς  σαφήνειαν   διδασκαλίας. ἀσφαλῶς γὰρ ἐγνώκεσαν τὸν
[1, 24]   πόνοις καὶ ὁδοιπορίαις εἴς τε  ἀνδρείαν   εἴς τε καρτερίαν γυμνάζων καὶ
[1, 20]   δὲ σωφροσύνην, ἐν τούτοις δὲ  ἀνδρείαν   δικαιοσύνην. ἀνὰ τὸν αὐτὸν
[1, 25]   Μίνωος καὶ Λυκούργου πολιτείᾳ πρὸς  ἀνδρείαν   μόνην ἀποβλεπομέναις, ἐπῄνεσε δὲ ὡς
[1, 11]   παράδοσιν» δὲ ἀνθρωπίνην» τὴν λογικὴν  τερθρείαν   λέγει. διὸ κἀκεῖνα ἐπιστέλλει· τὰς
[1, 7]   οἱ εἰσελθόντες καὶ κατευθύνοντες τὴν  πορείαν   αὐτῶν ἐν ὁσιότητι» γνωστικῇ. αὐτίκα
[1, 21]   γεγονέναι Ἰουδαίοις τὴν ἐξ Αἰγύπτου  πορείαν,   ἐξ ὧν συνῶπται κατὰ Ἴναχον
[1, 16]   Λᾶσος Ἑρμιονεύς, ὕμνον Στησίχορος Ἱμεραῖος,  χορείαν   Ἀλκμὰν Λακεδαιμόνιος, τὰ ἐρωτικὰ Ἀνακρέων
[1, 18]   εὐποιίᾳ, ἵνα ἔχητε μεταδοῦναι τῷ  χρείαν   ἔχοντι» καὶ τῆς κοσμικῆς περιουσίας
[1, 19]   ζητεῖν τὸ θεῖον, εἰ ἄρα  ψηλαφήσειαν   εὕροιεν {ἄν} καίτοι οὐ
[1, 24]   λογισμός ἐστι τὸ τακτικόν, ἐπισφραγιζόμενος  ἐγκράτειαν   καὶ σωφροσύνην μεθ´ ὁσιότητος καὶ
[1, 5]   ἐκείνη τῆς προπαιδείας. εἰ γὰρ  ἐγκράτειαν   φιλοσοφία ἐπαγγέλλεται γλώσσης τε καὶ
[1, 21]   τε τὴν Ἀμαζόνων εἰς Ἀθήνας  στρατείαν   καὶ τὴν Ἑλένης ὑπὸ Θησέως
[1, 21]   ἐντεῦθεν δὲ ἐπὶ τὴν Περσέως  στρατείαν,   ὅτε καὶ Γλαῦκος ἐπὶ Μελικέρτῃ
[1, 28]   πολιτείαν ὀρθὴν θεσπίζουσαν ὡς  προφητείαν.   ἀνδρῶν δὲ εὖ οἶδ´ ὅτι
[1, 15]   τῷ περὶ ψυχῆς Πλάτων πάλιν  προφητείαν   γνωρίζων φαίνεται, προφήτην εἰσάγων τὸν
[1, 22]   ξένον ἐπιπνοίᾳ θεοῦ τοῦ τὴν  προφητείαν   δεδωκότος καὶ τὴν ἑρμηνείαν οἱονεὶ
[1, 22]   καὶ τὴν ἑρμηνείαν οἱονεὶ Ἑλληνικὴν  προφητείαν   ἐνεργεῖσθαι, ἐπεὶ κἀν τῇ ἐπὶ
[1, 18]   σκάνδαλον» διὰ τὸ εἰδότας τὴν  προφητείαν   μὴ πιστεύειν τῇ ἐκβάσει, Ἕλλησι
[1, 22]   μέρει κατ´ ἰδίαν ἑκάστην ἑρμηνεύσαντος  προφητείαν   συνέπνευσαν αἱ πᾶσαι ἑρμηνεῖαι συναντιβληθεῖσαι
[1, 1]   διδούς. μισθὸν ἀξιόλογον ἀπολαμβάνων τὴν  πολιτείαν   αὐτήν· οὐκ εἰσελεύσεται δὲ εἰς
[1, 26]   ἦν τῷ χρηστῷ λόγῳ κυβερνώμενος.  πολιτείαν   γοῦν διηκόνησεν ἀγαθήν· δέ
[1, 28]   ὡς ἐντολὴν κυροῦσαν εἰς  πολιτείαν   ὀρθὴν θεσπίζουσαν ὡς προφητείαν.
[1, 24]   αὐτοῦ τοῦ κρατεῖν ἕνεκα τὴν  δυναστείαν   πεποιημένον, τὸ δὲ φιλόκαλον, εἰς
[1, 10]   λόγος τὴν ψυχὴν καὶ ἐπὶ  καλοκἀγαθίαν   προτρέπει· μακάριος δὲ περιδέξιος.
[1, 1]   δὲ τῶν προσηκόντων δι´  ἀντιμισθίαν   πράσσων τι, ἤτοι ὡς εὐεργὸς
[1, 13]   ἐκκεκώφηνται μηδὲ ἐξετμήθησαν τὴν φυσικὴν  ἀκολουθίαν,   καθάπερ τὸν ἄνδρα αἱ γυναικωνίτιδες
[1, 28]   ἔνι μάλιστα προσιτέον αὐτῇ, τὴν  ἀκολουθίαν   τῆς θείας διδασκαλίας θηρωμένοις. ~(Ὅθεν
[1, 5]   ὀνόματι Ἄγαρ τὴν Αἰγυπτίαν εἰς  παιδοποιίαν   ἐπιτρέπει τῷ Ἀβραάμ. σοφία
[1, 15]   χερσὶ πίνουσιν, οὐ γάμον, οὐ  παιδοποιίαν   ἴσασιν, ὥσπερ οἱ νῦν Ἐγκρατηταὶ
[1, 22]   ἡμῖν μετενέγκας εἰς τὴν ἑαυτοῦ  δογματοποιίαν.   Νουμήνιος δὲ Πυθαγόρειος φιλόσοφος
[1, 27]   θεόν. τοῦ νόμου δὲ τὴν  εὐποιίαν   διὰ τῆς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους
[1, 1]   οὐ γὰρ μὲν καυχησάμενος  εὐποιίαν   τὴν ἀμοιβὴν ἀπείληφεν δι´ εὐδοξίας,
[1, 17]   τὴν ἐξ ἀποστάσεως ἑκουσίου φυεῖσαν  κακίαν   ἄχρηστον καὶ ἀνωφελῆ μένειν μηδὲ
[1, 21]   τοίνυν Ναβουχοδονόσορ τυφλώσας τὸν  Σεδεκίαν   εἰς Βαβυλῶνα ἀπάγει καὶ τὸν
[1, 21]   τοῦ Βαθουήλ. ~(μετὰ δὲ  Ἐζεκίαν   υἱὸς αὐτοῦ Μανασσῆς βασιλεύει
[1, 21]   τὴν Λυκούργου τοῦ νομοθέτου Λακεδαιμονίων  ἡλικίαν   γεγονέναι· Διευχίδας γὰρ ἐν τετάρτῳ
[1, 21]   εὑρεταὶ περὶ τὴν Κάδμου γεγόνασιν  ἡλικίαν.   κἄν τις ἡμῖν λέγῃ Φημονόην
[1, 21]   τῆς Ἰλίου ἁλώσεως τὴν Ὁμήρου  ἡλικίαν   φέρει. ναὶ μὴν Θεόπομπος μὲν
[1, 21]   ἀπὸ Μωυσέως ἐπὶ τὴν Σολομῶνος  ἡλικίαν,   ὡς μέν τινές φασιν, ἔτη
[1, 17]   οἰκοδόμος πρὸς τῷ κτίζεσθαι τὴν  οἰκίαν·   τὸ δὲ μὴ κωλῦον κεχώρισται
[1, 21]   Ἀρχιλοχείοις ὑπομνήμασι κατὰ τὴν Ἰωνικὴν  ἀποικίαν   φησὶ φέρεσθαι αὐτόν, ἐγένετο
[1, 18]   ἀπόστολος τὴν κατὰ τὸν κύριον  διδασκαλίαν,   σοφίαν ἵνα δείξῃ τὴν ἀληθῆ
[1, 21]   οὗ προφητεύει Ἠλίας καὶ μετὰ  Ἠλίαν   Ἐλισσαῖος τοῦ Σαφάτ. ἐπὶ
[1, 9]   τινες ὑπολαμβάνουσιν, παράγεται τῷ κατ´  ἀμφιβολίαν   ἀπατώμενος τρόπῳ. Εἰ δὲ οἱ
[1, 9]   ἐκφερομένας κατὰ τὰς διαθήκας; παρ´  ἀμφιβολίαν   γὰρ κύριος τὸν διάβολον
[1, 21]   ἔτη μϛ μῆνας δʹ ἡμέραν  μίαν,   ἔπειτα Τιβέριος ἔτη κϛ μῆνας
[1, 16]   γυναῖκα Ἰκαρίου, οἳ δὲ Θέμιν  μίαν   τῶν Τιτανίδων εὑρεῖν. Δίδυμος δ´
[1, 19]   θεόν· τοιαῦται γὰρ αἱ κατ´  ἀδυναμίαν   φαντασίαι ἀληθείας, ὡς φαντασία καθορᾷ
[1, 9]   τὴν πίστιν ἀπαιτοῦσιν, ὥσπερ εἰ  μηδεμίαν   ἠξίουν ἐπιμέλειαν ποιησάμενοι τῆς ἀμπέλου
[1, 14]   ἐκύνισε, Πλάτων δὲ εἰς τὴν  Ἀκαδημίαν   ἀνεχώρησε. παρὰ Πλάτωνι Ἀριστοτέλης φιλοσοφήσας
[1, 22]   τοῦ Φιλαδέλφου ἐπικληθέντος, τὴν μεγίστην  φιλοτιμίαν   εἰς τοῦτο προσενεγκαμένου, Δημητρίου τοῦ
[1, 19]   τις διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς  φιλοτιμίαν)   εἴτε κατὰ συντυχίαν, οὐκ ἀπρονόητος
[1, 1]   τρυφητιῶντος, ὄρεξιν δὲ ἀγαθὴν διὰ  φιλοτιμίαν   λαμβάνοντος. ψάλλοντες γοῦν τὸ ὑπέρτονον
[1, 11]   τῷ θεῷ διδάσκει καὶ τὴν  οἰκονομίαν   ὡς ἡγεμονικὸν τῆς ἁπάσης προσίεσθαι
[1, 16]   κατασκευάσαι. Κάδμος γὰρ Φοῖνιξ  λιθοτομίαν   ἐξεῦρεν καὶ μέταλλα χρυσοῦ τὰ
[1, 21]   ἐξ Αἰγύπτου ἐπὶ τὴν προειρημένην  προθεσμίαν   συνάγεσθαι ἔτη {δις} χίλια πεντακόσια
[1, 1]   θείαν πρόνοιαν, ἀρχὴν πίστεως, πολιτείας  προθυμίαν,   ὁρμὴν τὴν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν,
[1, 1]   διάκονοι, ἕν εἰσι» κατὰ τὴν  διακονίαν,   ἕκαστος δὲ τὸν ἴδιον μισθὸν
[1, 21]   ἔτη ιαʹ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὴν  ἡγεμονίαν   Γερμανικοῦ Κλαυδίου Καίσαρος ἔτη τριακόσια
[1, 23]   καὶ ποιμαίνει πρόβατα προδιδασκόμενος εἰς  ἡγεμονίαν   ποιμενικῇ· προγυμνασία γὰρ βασιλείας τῷ
[1, 21]   τοῦ βίου τελευτὴν διαδέχεται τὴν  ἡγεμονίαν   τοῦ λαοῦ Ἰησοῦς πολεμῶν μὲν
[1, 26]   νόμος πνευματικός« καὶ ἐπὶ τὴν  εὐδαιμονίαν   ἄγων· γὰρ πνεύματι ἁγίῳ
[1, 20]   ὀνόματα) ὅταν τὸν ὀρθὸν βίον  εὐδαιμονίαν   λέγωμεν καὶ εὐδαίμονα τὸν κεκοσμημένον
[1, 16]   δὲ ὁμοίως καὶ τὴν διάτονον  ἁρμονίαν   Ἄγνιν τὸν καὶ αὐτὸν Φρύγα·
[1, 16]   Ὄλυμπος Μυσὸς τὴν Λύδιον  ἁρμονίαν   ἐφιλοτέχνησεν· οἵ τε Τρωγλοδύται καλούμενοι
[1, 16]   ὁμοίως τὸν Φρύγα, καθάπερ Φρύγιον  ἁρμονίαν   καὶ μιξοφρύγιον καὶ μιξολύδιον Μαρσύαν,
[1, 25]   ἰδιωτικὴν σύνταξιν, ἣν κοσμιότητα καὶ  ἁρμονίαν   καὶ σωφροσύνην ὠνόμασεν, ὅταν ἄρχοντες
[1, 8]   μηθὲν ὑφαίνοντες, φησὶν γραφή,  ματαιοπονίαν   ἐζηλωκότες, ἣν κυβείαν ἀνθρώπων
[1, 6]   τῶν ἐπὶ βλάβῃ τῶν ἀκροωμένων  κακοτεχνίαν   ἠσκηκότων. παιδεία δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται,
[1, 8]   ἄν. ἄντικρυς γοῦν Πλάτων  κακοτεχνίαν   προσεῖπεν τὴν σοφιστικὴν τε
[1, 26]   ἐστι τροφὴ ἀνθρώπων« καλὴ κατὰ  κοινωνίαν.   αὐτίκα τὴν δικαστικὴν μετεχειρίζετο, ἐπιστήμην
[1, 3]   ἐθέλοντες, γελῶσι τὴν ἁπάσης σεμνότητος  ἀξίαν   ἀλήθειαν, τὸ βάρβαρον ἐν παιδιᾷ
[1, 1]   τὸν μισθὸν τοῖς ἐργάταις κατ´  ἀξίαν   ἀποδώσειν ὑπεσχημένου. ἀλλ´ οὐδὲ ἀντιμισθίας
[1, 10]   πλατύνειν τὰ φυλακτήρια» χρή ποτε  κενοδοξίαν   ζηλοῦντας, ἀρκεῖ δὲ τῷ γνωστικῷ
[1, 26]   ἐπήγγελται. εἶτα οἱονεὶ ἐπεξηγούμενος τὴν  διάνοιαν   ἐπιφέρει· πρὸ τοῦ δὲ ἐλθεῖν
[1, 21]   ζῴων ὀνομασίας προθεσπίσας καὶ Νῶε  μετάνοιαν   κηρύξας Ἀβραάμ τε καὶ Ἰσαὰκ
[1, 1]   ἀκούουσι καὶ οὐ συνιᾶσι, τὴν  ἄγνοιαν   αὐτοῖς {ὡς} μὴ παρέχοντος τοῦ
[1, 28]   τὴν ἐπιχυθεῖσαν ἐκ φαύλης ἀναστροφῆς  ἄγνοιαν   ἀχλυώδη καὶ τὸ βέλτιστον ἀποδεδωκότος,
[1, 5]   νοῦν καὶ διεγείρειν τὴν σύνεσιν  ἀγχίνοιαν   γεννῶσαν ζητητικὴν διὰ φιλοσοφίας ἀληθοῦς.
[1, 19]   συντυχία· εἴτ´ αὖ φυσικὴν  ἔννοιαν   ἐσχηκέναι τοὺς Ἕλληνας λέγοι, τὸν
[1, 25]   κεκλημένον πολιτικὸν εἴς τε κοσμικὴν  μεγαλόνοιαν   διαιρεῖ εἴς τε ἰδιωτικὴν σύνταξιν,
[1, 11]   τῶν ἀποστόλων Παῦλος, διαβάλλων,  πρόνοιαν   ἀναιροῦσαν καὶ ἡδονὴν ἐκθειάζουσαν, καὶ
[1, 1]   τῷ περιτυχόντι κατὰ τὴν θείαν  πρόνοιαν,   ἀρχὴν πίστεως, πολιτείας προθυμίαν, ὁρμὴν
[1, 5]   αὑτῇ προσελθόντα κατὰ τὴν θείαν  πρόνοιαν   γεννῆσαι τὸν Ἰσαάκ. ἑρμηνεύει δὲ
[1, 16]   παραδοχὴν τῆς ἀληθείας τὸν τὴν  πρόνοιαν   δοξάζοντα. ~(Ναί φασι γεγράφθαι· πάντες
[1, 11]   θείαν παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι τὴν  πρόνοιαν   καὶ βεβαιοῖ, ἧς ἀναιρεθείσης μῦθος
[1, 11]   κενῆς ἀπάτης» τῆς ἀναιρούσης τὴν  πρόνοιαν,   κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων·
[1, 27]   ἀγαθῷ. δεῖ δὴ τὴν διοικοῦσαν  πρόνοιαν   κυρίαν τε εἶναι καὶ ἀγαθήν.
[1, 11]   τὸν δημιουργὸν ἐκθειάζει καὶ τὴν  πρόνοιαν   μέχρι τῶν κατὰ μέρος ἄγει
[1, 5]   οὐ μὴ προσκόψῃ, ἐπὶ τὴν  πρόνοιαν   τὰ καλὰ ἀναφέροντος, ἐάν τε
[1, 10]   οὐχ εὑρήσεις. κἂν πύθῃ πάλιν·  ποίαν   ταύτην; στόμα δικαίου» φήσει σοι
[1, 3]   διάκρισιν τῶν ὀνομάτων καὶ τὴν  ποιὰν   τῶν λέξεων σύνθεσίν τε καὶ
[1, 21]   τούτοις ἑξῆς ἐπὶ μὲν τὴν  ἐπιτροπίαν   τὴν Λυκούργου ἔτη ἑκατὸν πεντήκοντα
[1, 24]   ἔργον μὲν οὖν ἦν τὸν  Ἱππίαν   λαθεῖν, ὅθεν εἰκότως Μιλτιάδης
[1, 19]   δίψιον ἐπερχόμενος γῆν, συνάγων χερσὶν  ἀκαρπίαν.   καὶ τοῖς ἐνδεέσι φρενῶν παρακελεύομαι
[1, 23]   βασιλικῶς περιστάσει κέχρηται τοιαύτῃ. εἰς  πολυανθρωπίαν   ἐπιδεδωκότων ἐν Αἰγύπτῳ τῶν Ἑβραίων
[1, 24]   ἀνάσσης. ἀλλὰ καὶ τὴν  Εὐρωπίαν   ποιήσας ἱστορεῖ τὸ ἐν Δελφοῖς
[1, 1]   ποθούσης γὰρ οἶμαι ψυχῆς τὴν  μακαρίαν   παράδοσιν ἀδιάδραστον φυλάττειν τοιάδε
[1, 11]   εὕρεσιν περαιοῖ, τὴν κενὴν ἐξελάσας  φλυαρίαν,   ἐγκρίνων δὲ τὴν ὀχυροῦσαν τὴν
[1, 21]   ὧδε ἔχει· κατέσκαψε δὲ τὴν  Ἀουαρίαν   Ἄμωσις κατὰ τὸν Ἀργεῖον γενόμενος
[1, 21]   Ἄγγελος. μετὰ δὲ Ἀγγαῖον καὶ  Ζαχαρίαν   Νεεμίας ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου, υἱὸς
[1, 21]   Δευκαλίωνος κατακλυσμόν, τὴν δευτέραν λέγω  ἐπομβρίαν,   καὶ ἐπὶ τὸν Φαέθοντος ἐμπρησμόν,
[1, 24]   εἴς τε ἀνδρείαν εἴς τε  καρτερίαν   γυμνάζων καὶ συμβιβάζων αὐτούς, ἵνα
[1, 27]   νόμος, ἐλεήμων οὗτος εἰς  σωτηρίαν.   ἐλεημοσύναι δὲ καὶ πίστεις καὶ
[1, 27]   ἀμφοῖν γὰρ δύναμις οἰκονομεῖ  σωτηρίαν,   μὲν κολάσει σωφρονίζουσα ὡς
[1, 1]   μόνον καρποῦται τὸν μισθόν, τὴν  σωτηρίαν   τῶν ἐπαϊόντων, τό τε μὴ
[1, 24]   τὸ τῆς χώρας ἔχειν τὴν  ἐμπειρίαν.   ἔργον μὲν οὖν ἦν τὸν
[1, 28]   τὸν τῶν ὅλων θεόν, οὐκ  ἐμπειρίαν   τῶν θνητῶν, ἀλλ´ ἐπιστήμην τῶν
[1, 15]   παρὰ τοῖς μουσικοῖς δάκτυλοι τὴν  προσηγορίαν   εἰλήφασι. Φρύγες δὲ ἦσαν καὶ
[1, 21]   περὶ Ἀσσυρίων γράφων ὁμολογεῖ τὴν  ἱστορίαν   παρὰ Βηρώσσου εἰληφέναι, μαρτυρῶν τὴν
[1, 6]   γεωργὸς εἴσεται, εἰ ἀγαθὴ πρὸς  καρποφορίαν   κακὴ ἄμπελος, καὶ
[1, 7]   τὴν ἀγαθὴν καὶ εἰς τὴν  κοπρίαν   καὶ ἐπὶ τὰ δώματα. βλαστάνει
[1, 23]   ἡλικίᾳ γενόμενος ἀριθμητικήν τε καὶ  γεωμετρίαν   ῥυθμικήν τε καὶ ἁρμονικὴν ἔτι
[1, 5]   εἴρηται· μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς  ἀλλοτρίαν»   τὴν Σάραν δὲ ἀρχήν μου.
[1, 5]   φῇ· μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς  ἀλλοτρίαν,   χρῆσθαι μέν, οὐκ ἐνδιατρίβειν δὲ
[1, 5]   δηλούμενον διὰ τῶν τριῶν προπατόρων,  κυρίαν   εἶναι τὴν σφραγῖδα τῆς γνώσεως,
[1, 7]   ποικίλαι καὶ φέρουσαι εἰς τὴν  κυρίαν   ὁδόν τε καὶ πύλην. ἐὰν
[1, 27]   δεῖ δὴ τὴν διοικοῦσαν πρόνοιαν  κυρίαν   τε εἶναι καὶ ἀγαθήν. ἀμφοῖν
[1, 5]   γνώσεως ἕνεκεν ἐπιτηδεύοιτο. Τῶν εἰρημένων  μαρτυρίαν   παρέξει γραφὴ διὰ τῶνδε·
[1, 1]   καθήκει τῆς κατὰ τὴν ἐποπτικὴν  θεωρίαν   γνώσεως, προβήσεται ἡμῖν κατὰ
[1, 9]   διαλεκτικῆς, ἀλλὰ μηδὲ τὴν φυσικὴν  θεωρίαν   ἐκμανθάνειν, μόνην δὲ καὶ ψιλὴν
[1, 1]   συντείνει τὸ οἰκεῖον ὄμμα πρὸς  θεωρίαν,   τάχα μέν τι καὶ ἐντιθεῖσα,
[1, 15]   Αἰόλῳ ἐδιδάξατο αὐτὸν τὴν φυσικὴν  θεωρίαν,   τὴν πάτριον ἐπιστήμην. μαρτυρεῖ καὶ
[1, 11]   τὴν ὀχυροῦσαν τὴν πίστιν ἡμῖν  θεωρίαν.   τοῦτο δὲ λέγω, ἵνα μή
[1, 18]   πιστεύειν τῇ ἐκβάσει, Ἕλλησι δὲ  μωρίαν·   μυθῶδες γὰρ ἡγοῦνται οἱ δοκησίσοφοι
[1, 21]   ἁλώσεως ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρου εἰς  Ἀσίαν   διάβασιν ἔτη χίλια. ἐντεῦθεν ἐπὶ
[1, 21]   οὗ φασιν Ἀλέξανδρον εἰς τὴν  Ἀσίαν   διαβῆναι, ὡς μὲν Φανίας ἔτη
[1, 22]   πραγματευσαμένου· ἔτι γὰρ Μακεδόνων τὴν  Ἀσίαν   κατεχόντων φιλοτιμούμενος βασιλεὺς τὴν
[1, 2]   πλείονι χρωμένους, ἁμῇ γέ πῃ  συγγυμνασίαν   τινὰ πίστεως ἀποδεικτικὴν ἐκπορίζεσθαι. ναὶ
[1, 17]   δι´ ἑαυτόν τις καὶ δι´  ἀκρασίαν   πυρέττῃ, αἰτιώμεθα τοῦτον) {ὣς δὲ}
[1, 8]   τρεφόμενοι ἁλῶν ὅμως πρὸς τὴν  σκευασίαν   δέονται. ἐγὼ γοῦν καὶ πάνυ
[1, 10]   τὴν ὁδὸν καὶ ἐπὶ τὴν  εὐεργεσίαν   ἄγων τοὺς ἀκούοντας. ἔστι γὰρ
[1, 4]   ἐνδεικνυμένην δύναμιν εἰς τὴν ἡμετέραν  εὐεργεσίαν,   ὅτι πᾶσα σοφία παρὰ κυρίου
[1, 25]   τῶν Μωυσέως τὰ περὶ τὴν  νομοθεσίαν   ὠφεληθεὶς ἐπετίμησε μὲν τῇ Μίνωος
[1, 19]   αἱ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀπολείπουσαι  ἐκκλησίαν.   αὐτίκα εἰς αἵρεσιν ὑποπεσὼν
[1, 7]   διαφορὰς ἐκτιθέμενος τῶν κατὰ τὴν  ἐκκλησίαν   δοκίμων· ἤτω τις πιστός, ἤτω
[1, 19]   τόπον τὴν συναγωγήν, οὐχὶ δὲ  ἐκκλησίαν   ὁμωνύμως προσεῖπεν. εἶτα ἐπιφωνεῖ· οὕτω
[1, 15]   τοῖς ἀρίστοις συνεγένετο καὶ τὴν  ἐκκλησίαν   τὴν νῦν οὕτω καλουμένην τὸ
[1, 28]   ὑπεξαναβαίνει ἐπὶ τὴν πάντων κρατίστην  οὐσίαν   τολμᾷ τε ἐπέκεινα ἐπὶ τὸν
[1, 17]   μὴ τῆς ψυχῆς ἐχούσης τὴν  ἐξουσίαν   τῆς ὁρμῆς καὶ ἀφορμῆς, ἀλλ´
[1, 21]   ὁρμῶντι αὐτῷ πρὸς Ἀσσυρίους ἀπαντήσας.  Ἰωσίαν   διαδέχεται Ἰεχωνίας, καὶ Ἰωάχας,
[1, 21]   τὸ τῶν Μακκαβαϊκῶν. κατὰ τὴν  αἰχμαλωσίαν   ταύτην τῇ εἰκόνι λατρεῦσαι μὴ
[1, 21]   πατρῴαν γῆν ἀποκαταστάσεως εἰς τὴν  αἰχμαλωσίαν   τὴν ἐπὶ Οὐεσπεσιανοῦ ἔτη συνάγεται
[1, 23]   Αἰγυπτίων ἐκφορήσαντες ἀπῄεσαν, οὐ διὰ  φιλοχρηματίαν,   ὡς οἱ κατήγοροί φασιν (οὐδὲ
[1, 11]   ἐνεργεῖ, μηδὲ ἀποδοῦναι δυνάμενος τὴν  αἰτίαν   ἐν αὑτῷ. πάντα δὲ δοκιμάζετε,
[1, 15]   εὕρεσις ῥυθμῶν ἀναφέρεται· δι´ ἣν  αἰτίαν   οἱ παρὰ τοῖς μουσικοῖς δάκτυλοι
[1, 18]   ὡς ᾤοντο. κἂν πύθῃ τὴν  αἰτίαν   τῆς δοξοσοφίας αὐτῶν, διὰ τὴν
[1, 11]   ἐκτετίμηκεν μὴ ἐπιστήσασα τὴν ποιητικὴν  αἰτίαν   τούτοις, μηδὲ ἐφαντάσθη τὸν δημιουργόν.
[1, 5]   ἑαυτῆς παιδίσκην ὀνόματι Ἄγαρ τὴν  Αἰγυπτίαν   εἰς παιδοποιίαν ἐπιτρέπει τῷ Ἀβραάμ.
[1, 21]   Περὶ χρηστηρίων. ἐῶ δὲ τὴν  Αἰγυπτίαν   καὶ τὴν Ἰταλήν, τὸ
[1, 21]   πόλιν τὴν ἁγίαν τοῦ συντελεσθῆναι  ἁμαρτίαν,   καὶ τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας καὶ
[1, 1]   ἐντυγχάνειν δίκαιος· καὶ τὴν  εὐχαριστίαν   τινὲς διανείμαντες, ὡς ἔθος, αὐτὸν
[1, 10]   λόγον καὶ νοεῖν τὰ σημαινόμενα,  εὐγλωττίαν   δὲ μή ποτε ζηλοῦντα ἀρκεῖσθαι
[1, 23]   Ἑβραίαν γυναῖκα μὴ πρὸ πολλοῦ  τετοκυῖαν   παραστῆσαι αὐτῇ τροφόν, εἰ βούλοιτο·
[1, 21]   Μωυσέως συναγάγωμεν τὴν καθ´ Ἕλληνας  χρονογραφίαν·   ἀπὸ τῆς Μωυσέως γενέσεως ἐπὶ
[1, 21]   δύο, κατὰ δὲ τὴν ἀκριβῆ  χρονογραφίαν   χίλια ὀγδοήκοντα πέντε μῆνες ἓξ
[1, 23]   ὅθεν ἐν ταῖς Πράξεσι πᾶσαν  σοφίαν   Αἰγυπτίων πεπαιδεῦσθαι« φέρεται. Εὐπόλεμος δὲ
[1, 18]   καὶ τὴν ἐκτροπήν· θεοῦ δὲ  σοφίαν»   εἴρηκεν ἀπόστολος τὴν κατὰ
[1, 4]   λέγων· γὰρ θεὸς δίδωσι  σοφίαν   ἐκ τοῦ ἑαυτοῦ στόματος αἴσθησίν
[1, 5]   οὖν προπαιδευθέντα ἐπὶ τὴν ἀρχικωτάτην  σοφίαν   ἐλθεῖν, ἀφ´ ἧς τὸ Ἰσραηλιτικὸν
[1, 18]   φαίνηται γενομένη, τοῦ μωράναντος τὴν  σοφίαν;   ἔμπαλιν γὰρ καίτοι σοφοὶ ὄντες
[1, 13]   ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ· καὶ προσέθηκα  σοφίαν   ἐπὶ πᾶσιν, οἳ δὴ ἐγένοντο
[1, 1]   τοιάδε ὑποτύπωσις· ἀνδρὸς δὲ φιλοῦντος  σοφίαν   εὐφρανθήσεται πατήρ. τὰ φρέατα ἐξαντλούμενα
[1, 2]   φησιν ἀπόστολος, Ἕλληνες δὲ  σοφίαν   ζητοῦσι. ~(Πολὺς δὲ τοιόσδε
[1, 18]   αἰτοῦσι» πρὸς πίστιν, Ἕλληνες δὲ  σοφίαν   ζητοῦσι, τοὺς ἀναγκαστικοὺς καλουμένους λόγους
[1, 5]   παρουσίας. πολύτροπον μὲν οὖν τὴν  σοφίαν   ποσάκις» ἐνδείκνυται λέξις, καὶ
[1, 12]   οὖν τὴν ἐν μυστηρίῳ λαλουμένην  σοφίαν»   ἣν ἐδίδαξεν υἱὸς τοῦ
[1, 5]   ὧν δείκνυται διδακτικὴν εἶναι τὴν  σοφίαν.   ἣν μετῆλθεν Ἀβραάμ, ἐκ τῆς
[1, 8]   ἔργον πιθανῶς ὑφαιρουμένην καὶ ἐπαγγελλομένην  σοφίαν   ἣν οὐκ ἐμελέτησεν. ἐν βραχεῖ
[1, 18]   τὴν κατὰ τὸν κύριον διδασκαλίαν,  σοφίαν   ἵνα δείξῃ τὴν ἀληθῆ φιλοσοφίαν
[1, 13]   καρδία μου εἶδεν πολλά,  σοφίαν   καὶ γνῶσιν, παραβολὰς καὶ ἐπιστήμην
[1, 27]   μακάριος δὲ ἀνὴρ ὃς εὗρεν  σοφίαν,   καὶ θνητὸς ὃς εἶδεν φρόνησιν,
[1, 5]   ὑπὸ Χριστοῦ τεκειούμενον. αὐτίκα τὴν  σοφίαν»   Σολομὼν περιχαράκωσον» φησίν, καὶ
[1, 4]   Βαβυλῶνος σοφοὺς προσαγορεύει. ὅτι δὲ  σοφίαν   ὁμωνύμως καλεῖ γραφὴ πάσαν
[1, 10]   τε καὶ διαλεκτικαί. ζητήσεις οὖν  σοφίαν   παρὰ κακοῖς καὶ οὐχ εὑρήσεις.
[1, 10]   στόμα δικαίου» φήσει σοι ἀποστάξει  σοφίαν»   σοφία δὲ ὁμωνύμως τῇ ἀληθείᾳ
[1, 4]   ἀπόστολος πολυποίκιλον» εἴρηκεν τὴν  σοφίαν   τοῦ θεοῦ, πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως,
[1, 18]   οὐχὶ ἐμώρανεν θεὸς τὴν  σοφίαν   τοῦ κόσμου; ἐπ´ ἴσης τῷ
[1, 18]   οὐχὶ ἐμώρανεν θεὸς τὴν  σοφίαν   τοῦ κόσμου» ἐπ´ ἴσης τῷ
[1, 3]   γραφὴ παγκάλως λέγει· ἀπολῶ τὴν  σοφίαν   τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν
[1, 18]   ~(Καὶ τούτων, φησίν, ἀπολῶ τὴν  σοφίαν   τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν
[1, 18]   ἀλλὰ καὶ τῷ ἀπολῶ τὴν  σοφίαν   τῶν σοφῶν» τῇ τῆς καταφρονουμένης
[1, 28]   μόνη αὕτη ἐπὶ τὴν ἀληθῆ  σοφίαν   χειραγωγεῖ, ἥτις ἐστὶ δύναμις θεία,
[1, 9]   καὶ τὰς κατὰ τὴν βάρβαρον  φιλοσοφίαν   αἱρέσεις αὐτῆς τῆς ἀληθείας. πῶς
[1, 4]   εὑρήσεις, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς κατὰ  φιλοσοφίαν   αἰσθήσεως εἴρηκεν προφήτης, ἣν
[1, 19]   ἐγεγόνει. οὐ μὴν ἁπλῶς πᾶσαν  φιλοσοφίαν   ἀποδεχόμεθα, ἀλλ´ ἐκείνην περὶ ἧς
[1, 16]   χλαῖνα, δεῖπνον γάλα, τυρός» ὁρᾷς  φιλοσοφίαν   βάρβαρον ἔργα ἐπαγγελλομένην, οὐ λόγους.
[1, 0]   ~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ   ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΕΩΝ ΠΡΩΤΟΣ. ~ἵνα
[1, 29]   μὲν κατὰ τὴν ἀληθῆ  φιλοσοφίαν   γνωστικῶν ὑπομνημάτων πρῶτος ἡμῖν Στρωματεὺς
[1, 7]   διαφέρουσι, πλὴν αἱ πᾶσαι βιωφελεῖς.  φιλοσοφίαν   δὲ οὐ τὴν Στωϊκὴν λέγω
[1, 18]   σοφίαν ἵνα δείξῃ τὴν ἀληθῆ  φιλοσοφίαν   δι´ υἱοῦ παραδιδομένην. ἀλλὰ γὰρ
[1, 15]   γένος, καὶ τὴν παρ´ αὐτοῖς  φιλοσοφίαν   ἔγγραπτον γενομένην προκατάρξαι τῆς παρ´
[1, 1]   καὶ πρὸς κακοῦ ἂν τὴν  φιλοσοφίαν   εἰσδεδυκέναι τὸν βίον νομίζουσιν ἐπὶ
[1, 15]   αἳ νόμους τε ἔθεσαν καὶ  φιλοσοφίαν   ἐκήρυξαν, οὗ μεῖζον ἀγαθὸν τῷ
[1, 9]   ἐγνώκεσαν, δι´ ὧν τὰ κατὰ  φιλοσοφίαν   ἐμφαίνεται γυμνάσματα, ἀλλ´ νοῦς
[1, 20]   ὡς οὗ οὐκ ἄνευ τὴν  φιλοσοφίαν,   ἐπεὶ σχεδὸν οἱ πάντες ἄνευ
[1, 5]   ἐνθένδε γυμνῷ τῷ λόγῳ τὴν  φιλοσοφίαν   ζήτησιν ἔχειν περὶ ἀληθείας καὶ
[1, 23]   καὶ προσέτι τὴν διὰ συμβόλων  φιλοσοφίαν,   ἣν ἐν τοῖς ἱερογλυφικοῖς γράμμασιν
[1, 1]   δὲ κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν νεμόμεναι  φιλοσοφίαν,   ἧς καθάπερ καὶ τῶν καρύων
[1, 14]   γενεαῖς πρεσβυτέραν τὴν κατὰ Ἑβραίους  φιλοσοφίαν.   καὶ περὶ μὲν Ξενοφάνους εἴρηται,
[1, 20]   τοὺς φιλεγκλήμονας δεήσει, συναίτιον τὴν  φιλοσοφίαν   καὶ συνεργὸν λέγοντες τῆς ἀληθοῦς
[1, 19]   διώκει ὄρνεα πτερωτά. οὐκ οἶμαι  φιλοσοφίαν   λέγειν τὰ νῦν τὸν λόγον,
[1, 2]   τὸ μήτε αὐτοὺς δοκεῖν τὴν  φιλοσοφίαν   λυμαίνεσθαι τὸν βίον, ψευδῶν πραγμάτων
[1, 11]   κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν,  φιλοσοφίαν   μὲν οὐ πᾶσαν, ἀλλὰ τὴν
[1, 15]   οὐκ ἀρνεῖται τὰ κάλλιστα εἰς  φιλοσοφίαν   παρὰ τῶν βαρβάρων ἐμπορεύεσθαι εἴς
[1, 5]   τὰ ἐγκύκλια μαθήματα συμβάλλεται πρὸς  φιλοσοφίαν   τὴν δέσποιναν αὐτῶν, οὕτω καὶ
[1, 16]   τινὰς ὑποβεβηκυίας ἐμπνεῦσαι τὴν πᾶσαν  φιλοσοφίαν   ὑπειλήφασιν. ἀλλ´ εἰ καὶ μὴ
[1, 1]   πῃ θείας ἔργον προνοίας καὶ  φιλοσοφίαν.   ~(ὑπὲρ δὲ τῶν ὑπομνημάτων τῶν
[1, 7]   ἐκδιδάσκοντα, τοῦτο σύμπαν τὸ ἐκλεκτικὸν  φιλοσοφίαν   φημί. ὅσα δὲ ἀνθρωπίνων λογισμῶν
[1, 15]   τὴν μυστικὴν παρ´ Αἰγυπτίων ἐκμάθοι  φιλοσοφίαν,   Χαλδαίων τε καὶ Μάγων τοῖς
[1, 15]   ἐφ´ οὗ καὶ τὴν  Τιτανομαχίαν   γράψας φησίν, ὡς πρῶτος οὗτος
[1, 24]   αὐτοὺς ἀπταίστως προπέμψαν κατὰ τὴν  Μουνυχίαν   ἐξέλιπεν, ἔνθα νῦν τῆς
[1, 19]   πρὸς ἡμᾶς φιλοτιμίαν) εἴτε κατὰ  συντυχίαν,   οὐκ ἀπρονόητος συντυχία· εἴτ´
[1, 18]   οἱ πιστεύσαντες, οὗτοι λαὸς περιούσιος»  κἀν   ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων εὕροις
[1, 22]   οἱονεὶ Ἑλληνικὴν προφητείαν ἐνεργεῖσθαι, ἐπεὶ  κἀν   τῇ ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ αἰχμαλωσίᾳ διαφθαρεισῶν
[1, 1]   Ἕλληνας Ἕλληνα, ἵνα πάντας κερδάνωμεν.  κἀν   τῇ πρὸς Κολασσαεῖς ἐπιστολῇ νουθετοῦντες»
[1, 21]   ἀρχιερεὺς Ἰησοῦς τοῦ Ἰωσεδέκ.  κἀν   τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς Δαρείου
[1, 19]   θάνατον ἐλπίδα τοῦ δικαίου σαφηνίζειν;  κἀν   τῷ Δημοδόκῳ, εἰ δὴ τοῦ
[1, 15]   τὰς κληρουμένας ψυχὰς καὶ προθεσπίζοντα.  κἀν   τῷ Τιμαίῳ τὸν σοφώτατον Σόλωνα
[1, 15]   ὅντινα Ἑρμῆν οἶδεν ὄντα. ἀλλὰ  κἀν   τῷ Χαρμίδῃ Θρᾷκάς τινας ἐπιστάμενος
[1, 17]   ἐκ πειρασμοῦ μαρτυρίῳ. ἔστιν οὖν  κἀν   φιλοσοφίᾳ, τῇ κλαπείσῃ καθάπερ ὑπὸ
[1, 20]   ἀλήθεια, ἐν