HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  1455 formes différentes pour 4809 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   Κομόδου τελευτῆς ἔτη ρκβʹ μῆνες  ιʹ   ἡμέραι ιγʹ γίνονται οὖν ἀφ´
[1, 21]   ιεʹ Ἀδριανὸς ἔτη κʹ μῆνας  ιʹ   ἡμέρας κηʹ Ἀντωνῖνος ἔτη κβʹ
[1, 21]   Γάιος Καῖσαρ ἔτη τρία μῆνας  ιʹ   ἡμέρας ὀκτώ· τοῦτον Κλαύδιος ἔτη
[1, 21]   Γάλβας ἔτος ἕν, Οὐεσπεσιανὸς ἔτη  ιʹ   Τίτος ἔτη γʹ Δομιτιανὸς ἔτη
[1, 21]   ἔτος αʹ μῆνας δʹ ἡμέρας  ιʹ   Τραϊανὸς ἔτη ιθʹ μῆνας ζʹ
[1, 3]   αἰνίσσεται σωτήριος ἐκείνη φωνή·  αἱ   ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν, δὲ
[1, 20]   ὄντος τοῦ εὐδαιμονεῖν, αἴτιαι τυγχάνουσιν  αἱ   ἀρεταὶ πλείονες ὑπάρχουσαι, καὶ ὡς
[1, 5]   (διὰ πλειόνων δὲ καὶ διαφερόντων  αἱ   ἀσκήσεις δογμάτων) ὅθεν καὶ Ἰσραὴλ
[1, 29]   λόγους τοὺς ἀποδεικτικούς, ὅσον ἔτι  αἱ   αὐτῶν ὡς νέων φρένες ἠερέθονται«
[1, 13]   ψεῦδος μυρίας ἐκτροπὰς ἔχει) καθάπερ  αἱ   βάκχαι τὰ τοῦ Πενθέως διαφορήσασαι
[1, 21]   ἀρθήσεται τὸ ἅγιον. αὗται οὖν  αἱ   βτʹ ἡμέραι γίνονται ἔτη μῆνες
[1, 21]   καὶ κατὰ τὸν ἀληθῆ λόγον  αἱ   γενικαὶ διάλεκτοι δύο καὶ ἑβδομήκοντα
[1, 22]   τὸν βίον ἀξιόπιστοι κηρύσσουσαι αὐταὶ  αἱ   γραφαί, λεκτέον δὲ ὅμως καὶ
[1, 7]   τοῦτο γὰρ Ἑλλήνων φωνῇ ἡρμηνεύθησαν  αἱ   γραφαί, ὡς μὴ πρόφασιν ἀγνοίας
[1, 13]   φυσικὴν ἀκολουθίαν, καθάπερ τὸν ἄνδρα  αἱ   γυναικωνίτιδες ἀποκοψάμεναι τὸν λόγον) εἰ
[1, 21]   ὡς αἱ ἡμέτεραι παραδιδόασι γραφαί,  αἱ   δὲ ἄλλαι αἱ πολλαὶ ἐπὶ
[1, 5]   δικαίων ὁδοὺς μηνύων ὧδέ πως·  αἱ   δὲ ὁδοὶ τῶν δικαίων ὁμοίως
[1, 21]   αὐτῆς ἐκείνης εὑρεθήσεται τῆς ἡμέρας.  αἱ   δὲ πρῶται καὶ γενικαὶ διάλεκτοι
[1, 21]   ἀφ´ οὗ δὲ αἱ φυλαὶ  αἱ   δέκα ἐκ Σαμαρείας αἰχμάλωτοι γεγόνασιν
[1, 21]   ἐξ Ἰακὼβ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα  αἱ   εἰς Αἴγυπτον κατελθοῦσαι. φαίνονται δὲ
[1, 5]   λάμπουσιν. εἶεν δ´ ἂν καὶ  αἱ   ἐντολαὶ καὶ αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ
[1, 21]   διάλεκτοι δύο καὶ ἑβδομήκοντα ὡς  αἱ   ἡμέτεραι παραδιδόασι γραφαί, αἱ δὲ
[1, 15]   εἰσὶ δὲ καὶ παρὰ Γερμανοῖς  αἱ   ἱεραὶ καλούμεναι γυναῖκες, αἳ ποταμῶν
[1, 19]   διορῶσι τὸν θεόν· τοιαῦται γὰρ  αἱ   κατ´ ἀδυναμίαν φαντασίαι ἀληθείας, ὡς
[1, 4]   εἴτε τέχνην, πολλαὶ δέ εἰσιν  αἱ   κατ´ ἐπισύνθεσιν ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ ἐπινενοημέναι,
[1, 17]   ψόγοι οὔθ´ αἱ τιμαὶ οὔθ´  αἱ   κολάσεις δίκαιαι, μὴ τῆς ψυχῆς
[1, 10]   τέχνην παραιτητέον παντελῶς, ἐπεὶ καὶ  αἱ   λέξεις αὐταὶ τῶν σοφιστῶν οὐ
[1, 7]   εἰσελθὼν ἐξομολογήσωμαι τῷ κυρίῳ. ἀλλ´  αἱ   μὲν εἰς δικαιοσύνην ὁδοί, πολυτρόπως
[1, 17]   ἐκ φαύλης διαθέσεως, καθάπερ καὶ  αἱ   νόσοι αἱ σωματικαί· κυβερνῶνται δὲ
[1, 7]   μᾶλλον καὶ ἧττον διαφέρουσι, πλὴν  αἱ   πᾶσαι βιωφελεῖς. φιλοσοφίαν δὲ οὐ
[1, 22]   ἰδίαν ἑκάστην ἑρμηνεύσαντος προφητείαν συνέπνευσαν  αἱ   πᾶσαι ἑρμηνεῖαι συναντιβληθεῖσαι καὶ τὰς
[1, 5]   σε, ὅπως μὴ ἐκλίπωσίν σε  αἱ   πηγαί, αἱ τῆς αὐτῆς ἐκβλύζουσαι
[1, 1]   βοηθοῦ· δι´ ἀνθρώπων γὰρ θεόθεν  αἱ   πλεῖσται εὐεργεσίαι χορηγοῦνται. πάντες μὲν
[1, 11]   παιδεία δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, καὶ  αἱ   πληγαὶ καὶ οἱ ἔλεγχοι διδόασι
[1, 21]   παραδιδόασι γραφαί, αἱ δὲ ἄλλαι  αἱ   πολλαὶ ἐπὶ κοινωνίᾳ διαλέκτων δύο
[1, 5]   ἄλλους μέντοι γε τόπους ἐξεταζόμεναι  αἱ   προειρημέναι γραφαὶ ἄλλα μυστήρια μηνύουσαι
[1, 5]   ἂν καὶ αἱ ἐντολαὶ καὶ  αἱ   προπαιδεῖαι ὁδοὶ καὶ ἀφορμαὶ τοῦ
[1, 17]   διαθέσεως, καθάπερ καὶ αἱ νόσοι  αἱ   σωματικαί· κυβερνῶνται δὲ ὑπὸ τῆς
[1, 19]   γεωργίου πεπλάνηται. αὗται δέ εἰσιν  αἱ   τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀπολείπουσαι ἐκκλησίαν.
[1, 5]   μὴ ἐκλίπωσίν σε αἱ πηγαί,  αἱ   τῆς αὐτῆς ἐκβλύζουσαι γῆς. οὐ
[1, 13]   τὰ τοῦ Πενθέως διαφορήσασαι μέλη  αἱ   τῆς φιλοσοφίας τῆς τε βαρβάρου
[1, 17]   ἔπαινοι οὔτε οἱ ψόγοι οὔθ´  αἱ   τιμαὶ οὔθ´ αἱ κολάσεις δίκαιαι,
[1, 11]   νεωτέρας ζητήσεις φεύγετε· μειρακιώδεις γὰρ  αἱ   τοιαῦται φιλονικίαι. ἀρετὴ δὲ οὐ
[1, 8]   τὸ ἀγωνιστικὸν δὲ τὴν ἐριστικήν.  αἱ   τοίνυν τέχναι αὗται ἐὰν μὴ
[1, 10]   λύπην ἐμποιεῖ βλασφημία, ἐξ ὧν  αἱ   τοῦ βίου ἀνατροπαί, ἔργα τοῦ
[1, 17]   καὶ παντοκράτορι ὄντι. ἀλλὰ καὶ  αἱ   τῶν ἀποστατησάντων βουλαί τε καὶ
[1, 21]   μῆνας ἕξ. ἀφ´ οὗ δὲ  αἱ   φυλαὶ αἱ δέκα ἐκ Σαμαρείας
[1, 6]   σῳζομένη φύσεις ἀγαθὰς ποιεῖ, καὶ  αἱ   φύσεις αἱ χρησταὶ τοιαύτης παιδείας
[1, 6]   ἀγαθὰς ποιεῖ, καὶ αἱ φύσεις  αἱ   χρησταὶ τοιαύτης παιδείας ἀντιλαμβανόμεναι ἔτι
[1, 21]   Μωυσέως λεγούσης· ἦσαν δὲ πᾶσαι  αἱ   ψυχαὶ ἐξ Ἰακὼβ πέντε καὶ
[1, 21]   ἄφιξις καὶ δεύτερος Κέκροψ  αἵ   τε Περσέως καὶ Διονύσου πράξεις
[1, 1]   κατ´ ἐπίγνωσιν καὶ ἐπιστήμην αὔξουσαι,  αἳ   δὲ κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν νεμόμεναι
[1, 1]   καὶ ψυχαὶ ἰδίας ἔχουσαι τροφάς,  αἳ   μὲν κατ´ ἐπίγνωσιν καὶ ἐπιστήμην
[1, 15]   κηδομένας τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους,  αἳ   νόμους τε ἔθεσαν καὶ φιλοσοφίαν
[1, 15]   Γερμανοῖς αἱ ἱεραὶ καλούμεναι γυναῖκες,  αἳ   ποταμῶν δίναις προσβλέπουσαι καὶ ῥευμάτων
[1, 8]   ἔρις, φθόνος, βλασφημία, ὑπόνοιαι πονηραί,  διαπαρατριβαὶ   διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ
[1, 11]   δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, καὶ αἱ  πληγαὶ   καὶ οἱ ἔλεγχοι διδόασι παιδείαν
[1, 5]   ὅπως μὴ ἐκλίπωσίν σε αἱ  πηγαί,   αἱ τῆς αὐτῆς ἐκβλύζουσαι γῆς.
[1, 14]   ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες  ἀργαί·   καὶ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν
[1, 21]   ἐν Ἤλιδι, ἀφ´ οὗ οἱ  Ἰαμίδαι,   Πολύιδός τε ἐν Ἄργει καὶ
[1, 15]   οἱ Χαλδαῖοι καὶ Γαλατῶν οἱ  Δρυΐδαι   καὶ Σαμαναῖοι Βάκτρων καὶ Κελτῶν
[1, 16]   Διονύσου, δι´ ὃν καὶ Διονυσιακαὶ  θέαι,   μεταγενεστέρου Μωυσέως {ἢ} αὐτίκα μάλα.
[1, 21]   τὰ ἑκατὸν ἔτη τρεῖς ἐγκαταλέγονται  γενεαί.   ἀπὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐπὶ
[1, 21]   φησίν, ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαβὶδ  γενεαὶ   ιδʹ καὶ ἀπὸ Δαβὶδ ἕως
[1, 21]   Δαβὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος  γενεαὶ   ιδʹ καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας
[1, 21]   ἕως τοῦ Χριστοῦ ὁμοίως ἄλλαι  γενεαὶ   ιδʹ τρία διαστήματα μυστικὰ ἓξ
[1, 21]   χρόνον τῶν Τρωϊκῶν ἀπὸ Ἰνάχου  γενεαὶ   μὲν εἴκοσι μιᾷ πλείους
[1, 21]   δὴ συμβαίνει κατὰ Κρότωπον,  γενεαὶ   τεσσαράκοντα ἀριθμοῦνται· εἰς μέντοι τὰ
[1, 15]   σὺν θεῷ τὸ μέλλον Σιβύλλῃ  πεφάνθαι.   φασὶ γοῦν ἐν Δελφοῖς παρὰ
[1, 14]   τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι  ἐγγυάασθαι·   οἳ δὲ περὶ Ἀριστοτέλη Χίλωνος
[1, 1]   δ´ ἐκ πίστεως ἕληταί τις  ἑστιᾶσθαι,   βέβαιος οὗτος εἰς θείων λόγων
[1, 13]   πάντα) ὀρθὰ δὲ τοῖς βουλομένοις  ἀπενέγκασθαι   αἴσθησιν. ἀνθαιρεῖσθε παιδείαν καὶ μὴ
[1, 1]   κενοδοξίας χάριν γράφειν, μὴ προσπαθείᾳ  νικᾶσθαι,   μὴ φόβῳ δουλοῦσθαι, μὴ ἡδονῇ
[1, 19]   καὶ διὰ τοῦ ἀγνώστου θεοῦ  τιμᾶσθαι   μὲν κατὰ περίφρασιν πρὸς τῶν
[1, 21]   ὀλυμπιάδος, ὃν καί φησι πρῶτον  ὠνομάσθαι   τύραννον. Σωσίβιος δὲ Λάκων
[1, 15]   τοῖς ἰδίοις συντάξαι συγγράμμασι κἄστιν  ἐπισημήνασθαι   τὰ παρ´ αὐτοῦ, τάδε λέγει
[1, 9]   τίς οὖν γνῶσις τοῦ  ἀποκρίνασθαι;   ἥτις καὶ τοῦ ἐρωτᾶν· εἴη
[1, 21]   συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγου τοῦ  ἀποκρίνασθαι   καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ ἕως
[1, 9]   δισσῶς βουλήσει καὶ γνώσει τοῦ  ἀποκρίνασθαι   λόγους ἀληθείας τοῖς προβαλλομένοις σοι.
[1, 15]   εἴς τε Αἴγυπτον ἀφικέσθαι ὁμολογεῖ·  δύνασθαι   γοῦν ἐν τῷ Φαίδωνί φησι
[1, 15]   ἔμπαλιν ὑπολαμβάνει μόνους φιλοσοφῆσαι Ἕλληνας  δύνασθαι.   ἔν τε τῷ Συμποσίῳ ἐπαινῶν
[1, 28]   τῷ θεῷ κεχαρισμένα μὲν λέγειν  δύνασθαι,   κεχαρισμένα δὲ πράττειν, τὸ πᾶν
[1, 9]   βέλτιον γεωργεῖν τε καὶ ὑγιάζειν  δύνασθαι,   οὕτω κἀνταῦθα χρηστομαθῆ φημι τὸν
[1, 1]   πνευματικὸν καὶ τοῦτο εὐμαρῶς ἐκθρέψαι  δύνασθαι.   Περιέξουσι δὲ οἱ Στρωματεῖς ἀναμεμιγμένην
[1, 20]   ὠνομασμένον, καθ´ ἑαυτὸ δὲ μὴ  δύνασθαι   τὸ ἀποτέλεσμα τὸ κατ´ ἀλήθειαν
[1, 27]   ἐν τῷ νόμῳ. ταῦτα γὰρ  δύνασθαι   τὸν νόμον ὁμολογεῖται, κἂν οἱ
[1, 24]   βιαζομένους ἀδικοῦντας ἐν τῷ  ἀμύνασθαι   τὰ δίκαια ποιοῦντας, οἷς
[1, 21]   γένος, ὡς καὶ κατὰ Ἰουδαίων  συντάξασθαι   βιβλίον, Ἀμώσιος τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως
[1, 19]   Εἴτ´ οὖν κατὰ περίπτωσίν φασιν  ἀποφθέγξασθαί   τινα τῆς ἀληθοῦς φιλοσοφίας τοὺς
[1, 1]   προαρδεύομεν τὸ γεῶδες αὐτῶν, ὡς  παραδέξασθαι   τὸ καταβαλλόμενον σπέρμα πνευματικὸν καὶ
[1, 4]   σύνεσιν, τουτέστιν τῷ οἵῳ τε  ἐπιδέξασθαι   πόνῳ καὶ συνασκήσει. πάλιν τε
[1, 1]   προσήκειν ἠπίστατο, τοῖς οἵοις τε  ἐκδέξασθαι   καὶ τυπωθῆναι πρὸς αὐτά· τὰ
[1, 9]   εἴρηκεν, ἀλλ´ οὐχ οὕτως ὡς  ἐκδέξασθαι   μὴ μεμαθηκότας. τὰς δὲ ἐντολάς»
[1, 10]   ποτε ζηλοῦντα ἀρκεῖσθαι μόνῳ τῷ  αἰνίξασθαι   τὸ νοούμενον. ὁποίῳ δὲ ὀνόματι
[1, 1]   ὑπομνήματα καταλιμπάνειν, τὸν δὲ εἰ  ἀκροᾶσθαί   τε καὶ ἐντυγχάνειν δίκαιος·
[1, 2]   δωρεὰν Ἕλλησι δεδομένην, μήτε ἡμᾶς  ἀποσπᾶσθαι   τῆς πίστεως, οἷον ἀπό τινος
[1, 10]   γὰρ εὖ οἶδ´ ὅτι καὶ  συνάρασθαι   τοῖς σῴζεσθαι γλιχομένοις βέλτιστόν ἐστιν,
[1, 16]   ἀπήνην καὶ κλίνην καὶ ὑποπόδιον  ἐργάσασθαι   τούς τε Σιδονίους τρίκροτον ναῦν
[1, 21]   ἀπαλεῖψαι τὰς ἀδικίας, καὶ τοῦ  ἐξιλάσασθαι   καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον,
[1, 3]   ἐμοὶ δοκεῖν, τὰς ἀκοὰς τῶν  κνήσασθαι   γλιχομένων, ποταμὸς ἀτεχνῶς ῥημάτων, νοῦ
[1, 1]   τὰ πρὸ μυστηρίων, οὐδὲ ὀκνήσει  συγχρήσασθαι   φιλοσοφίας καὶ τῆς ἄλλης προπαιδείας
[1, 2]   ἀληθῶς τῆς ὄντως φιλοσοφίας λόγον  ἐξορχήσασθαι   τούτοις, οἳ ἀφειδῶς πάντα μὲν
[1, 2]   ἀχρηστίας βεβαίωσις, εὔχρηστος· ἔπειτα οὐδὲ  καταψηφίσασθαι   τῶν Ἑλλήνων οἷόν τε ψιλῇ
[1, 18]   τὰς παρὰ τῷ ἀποστόλῳ κελευούσας  ἐνδύσασθαι   τὸν καινὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ
[1, 27]   μόνον ἐξ ἀδικίας ποτὲ δικαιοσύνην  κτᾶσθαι;   γὰρ νόμος κηδόμενος τῶν
[1, 26]   τρόπον σοφία εἴη ἂν νομοθετική·  κτᾶσθαί   τε γὰρ καὶ χρῆσθαι ταύτης
[1, 10]   ἀκουόντων, τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας  περιίστασθαι.   ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόπτουσιν ἀσεβείας,
[1, 15]   Νουμᾶς δι´ ἐπικρύψεως ὡς οὐκ  ἐφάψασθαι   τοῦ βελτίστου δυνατὸν ἄλλως
[1, 24]   ἐφιέμενον τοῦ νικῆσαι μόνον καὶ  καταστρέψασθαι   (τὸ δὲ πρὸς κακὸν
[1, 21]   Αἰγύπτου ἐπὶ τὴν προειρημένην προθεσμίαν  συνάγεσθαι   ἔτη {δις} χίλια πεντακόσια ὀγδοήκοντα.
[1, 21]   ἔνιοί φασιν ἐπὶ Ῥώμης κτίσιν  συνάγεσθαι   ἔτη εἴκοσι τέσσαρα. ἐντεῦθεν ἐπὶ
[1, 21]   Πτολεμαίου τὸ δωδέκατον βασιλεύοντος Αἰγύπτου  συνάγεσθαι   ἔτη ερμθʹ ἀφ´ οὗ δὲ
[1, 20]   δραχμῆς τῷ μὲν ναυκλήρῳ δοθείσης  λέγεσθαι   ναῦλον, τῷ δὲ τελώνῃ τέλος
[1, 21]   φωνὰς μηδὲ διαλέκτους, ἀλλὰ γλώσσας  λέγεσθαι.   Πλάτων δὲ καὶ τοῖς
[1, 20]   τούτοις μὲν τοῖς πράγμασιν ἐγγενομένην  λέγεσθαι   φρόνησιν, ἐν τούτοις δὲ σωφροσύνην,
[1, 27]   δέ τις ἐπαναβαίη, τοῖς υἱοῖς  ἐγκαταλέγεσθαι,   ἐπὰν δὲ ἀγάπη καλύψῃ πλῆθος
[1, 16]   μῆνας διεῖλον καὶ ἐν ἱεροῖς  μίσγεσθαι   γυναιξὶν ἐκώλυσαν μηδ´ εἰς ἱερὰ
[1, 10]   πρὸ τῆς τοῦ σώματος σωτηρίας  κήδεσθαι.   εὐτελῆ γὰρ οὐ μόνον δίαιταν,
[1, 18]   δὲ κοπιάτω ἐργαζόμενος τὸ ἀγαθόν.  ἐργάζεσθαι   δέ ἐστι τὸ προσεκπονεῖν ζητοῦντα
[1, 4]   λιθουργικὰ καὶ τεκτονικὴν τῶν ξύλων,  ἐργάζεσθαι   {ἕως} κατὰ πάντα τὰ ἔργα.
[1, 7]   δὲ γεωργίας καὶ φυτουργία,  ἐργάζεσθαι   ὅσα εἰς αὐτά τε τὰ
[1, 4]   παντὶ ἔργῳ, διανοεῖσθαι καὶ ἀρχιτεκτονῆσαι.  ἐργάζεσθαι   τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον
[1, 18]   βάλλεσθαι δεδοκιμασμένον ἀκριβῶς εἰς τὸ  ἐκδανείζεσθαι.   ὅθεν ἐπιφέρει· λόγος σαπρὸς ἐκ
[1, 15]   πέτραν τινά. ἐφ´ ἧς λέγεται  καθίζεσθαι   τὴν πρώτην Σίβυλλαν ἐκ τοῦ
[1, 12]   μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς ἀκοὰς  ἁγνίζεσθαι   προσήκει ἡμῖν, εἴ γε τῆς
[1, 24]   ποιουμένων ταῖς ἐπιθυμίαις ὡς πλεῖστα  χαρίζεσθαι.   τοῦ δὴ βασιλικοῦ τοῦ τε
[1, 2]   πῃ συγγυμνασίαν τινὰ πίστεως ἀποδεικτικὴν  ἐκπορίζεσθαι.   ναὶ μὴν καὶ συναφὴ
[1, 21]   Ἀρχίλοχον μετὰ τὴν εἰκοστὴν ἤδη  γνωρίζεσθαι   ὀλυμπιάδα. μέμνηται γοῦν καὶ τῆς
[1, 17]   δὲ οἰκοδόμος πρὸς τῷ  κτίζεσθαι   τὴν οἰκίαν· τὸ δὲ μὴ
[1, 10]   οἶδ´ ὅτι καὶ συνάρασθαι τοῖς  σῴζεσθαι   γλιχομένοις βέλτιστόν ἐστιν, οὐχὶ συνθεῖναι
[1, 16]   Λοκρὸς πρῶτος ἱστόρηται νόμους  θέσθαι,   οἳ δὲ Μίνω τὸν Διὸς
[1, 15]   οὐκ εἴασαν αὐτοὺς τὴν μάχην  θέσθαι   πρὸς Καίσαρα πρὶν ἐπιλάμψαι σελήνην
[1, 16]   δ´ ἂν εἴη τούτους ἀκριβολογούμενον  παραθέσθαι   αὐτοῦ δεικνυμένου τοῦ Διονύσου, δι´
[1, 21]   τοὺς χρόνους τῶν Ῥωμαϊκῶν βασιλέων  παραθέσθαι   εἰς ἐπίδειξιν τῆς τοῦ σωτῆρος
[1, 18]   προσκλίσεως χωρισθέντες οἱ μὴ ἐθελήσαντες  πείθεσθαι   ἀσύνετοί τε καὶ ἄπιστοι καὶ
[1, 18]   ἐβαπτίσθησαν, οἱ δὲ μὴ θελήσαντες  πείθεσθαι   ἑαυτοὺς ἀπέστησαν δηλαδή. πρὸς τούτους
[1, 21]   Ἰλίου κατάληψις. εἰ δὲ χρὴ  πείθεσθαι   καὶ Ἡσιόδῳ τῷ ποιητῇ, ἀκούσωμεν
[1, 8]   οὐδενὶ ἄλλῳ τῷ λόγῳ  πείθεσθαι,   ὃς ἄν μοι σκοπουμένῳ βέλτιστος
[1, 26]   τῶν Ἑλλήνων; μή πῃ βούλεσθαι  πείθεσθαι   τῇ ἀληθείᾳ φασκούσῃ θεόθεν διὰ
[1, 17]   καὶ πρὸ τούτων τὸ μὴ  συγκατατίθεσθαι   ταῖς ἀπατηλαῖς ἐκείναις φαντασίαις ἀπόκειται
[1, 14]   Βλύσωνος Μελαγκόμαν τὸν τύραννον ἔπεισεν  ἀποθέσθαι   τὴν ἀρχήν. οὗτος βασιλέα Δαρεῖον
[1, 6]   ἂν ἄλλως ἔχειν τὸ ἀποδειχθὲν  οἴεσθαι,   τοῖς τε αὖ δι´ ἀπάτην
[1, 6]   προσίεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια μὴ  προσίεσθαι   οὐχ ἁπλῶς πίστις, ἀλλ´
[1, 11]   οἰκονομίαν ὡς ἡγεμονικὸν τῆς ἁπάσης  προσίεσθαι   παιδείας. στοιχεῖα δὲ σέβουσι Διογένης
[1, 6]   τὰ μὲν γὰρ εὖ λεγόμενα  προσίεσθαι,   τὰ δὲ ἀλλότρια μὴ προσίεσθαι
[1, 1]   ἀποδώσειν ὑπεσχημένου. ἀλλ´ οὐδὲ ἀντιμισθίας  ἐφίεσθαι   χρὴ τῷ εἰς ἄνδρας ἐγγραφομένῳ.
[1, 15]   ἔνιοι δέ φασιν ἐκ Μαλιέων  ἀφικέσθαι   Λαμίας οὖσαν θυγατέρα τῆς Ποσειδῶνος.
[1, 15]   βαρβάρων ἐμπορεύεσθαι εἴς τε Αἴγυπτον  ἀφικέσθαι   ὁμολογεῖ· δύνασθαι γοῦν ἐν τῷ
[1, 16]   Αἰγύπτιον αὐτόχθονα πρὶν εἰς Αἴγυπτον  ἀφικέσθαι   τὴν Ἰώ, μετὰ δὲ ταῦτα
[1, 20]   ἔστι γὰρ αἴτιος ἕκαστος τοῦ  καθέλκεσθαι   τὴν ναῦν, ἀλλὰ σὺν τοῖς
[1, 15]   τὰ Ῥίπαια ὄρη οἰκεῖν ἱστορεῖ,  διδάσκεσθαι   δὲ αὐτοὺς δικαιοσύνην μὴ κρεοφαγοῦντας,
[1, 18]   τῆς θείας σοφίας. βούλεται γὰρ  ἐκδιδάσκεσθαι   τὸν λόγον καὶ εἰς τὰς
[1, 17]   ἐστι τῷ προασπιζομένῳ τοῦ μὴ  τιτρώσκεσθαι   κωλύων τὸ τρωθῆναι αὐτόν, καὶ
[1, 1]   τῶν δὲ δοκιμάσαι καὶ ἤτοι  ἑλέσθαι   μή, κρίσις δὲ
[1, 23]   ἐτύμως διὰ τὸ ἐξ ὕδατος  ἀνελέσθαι   αὐτό (τὸ γὰρ ὕδωρ μῶυ
[1, 18]   εἰς τὰς τραπέζας τὸ ἀργύριον  βάλλεσθαι   δεδοκιμασμένον ἀκριβῶς εἰς τὸ ἐκδανείζεσθαι.
[1, 19]   τὸ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐστὶ  μεταβάλλεσθαι,   δι´ ἣν δουλεία ἐγεγόνει.
[1, 7]   γραφαί, ὡς μὴ πρόφασιν ἀγνοίας  προβάλλεσθαι   δυνηθῆναί ποτε αὐτούς, οἵους τε
[1, 20]   διαφόρῳ διδασκαλίᾳ. εἰ δὲ καὶ  διαστέλλεσθαι   ἡμᾶς διὰ τοὺς φιλεγκλήμονας δεήσει,
[1, 26]   ἀπιστία τῶν Ἑλλήνων; μή πῃ  βούλεσθαι   πείθεσθαι τῇ ἀληθείᾳ φασκούσῃ θεόθεν
[1, 17]   μὲν ναυπηγὸς πρὸς τῷ  γίγνεσθαι   τὸ σκάφος, δὲ οἰκοδόμος
[1, 21]   ἀπὸ Μωυσέως ἕως Δαβὶδ ἔτη  γίγνεσθαι   φπεʹ ἀπὸ δὲ Δαβὶδ ἕως
[1, 20]   ἀπὸ τοῦ ἑτέρῳ συνελθὸν αἴτιον  γίγνεσθαι   ὠνομασμένον, καθ´ ἑαυτὸ δὲ μὴ
[1, 1]   κατὰ τὸν ἀπόστολον εὔλογον Ἰουδαῖον  γενέσθαι,   ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς Ἕλληνας
[1, 21]   προφήτης. εἴρηκεν δὲ βτʹ ἡμέρας  γενέσθαι   ἀφ´ οὗ ἔστη τὸ βδέλυγμα
[1, 19]   βίῳ, ἀλλὰ παντὶ τρόπῳ προὐθυμήθην  γενέσθαι.   εἰ δὲ ὀρθῶς προὐθυμήθην καί
[1, 21]   καὶ Ὀρφέα Φιλόχορος μάντιν ἱστορεῖ  γενέσθαι   ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ μαντικῆς.
[1, 21]   ἔτει, ὅτε πρῶτον ἐκέλευσαν ἀπογραφὰς  γενέσθαι   ἐπὶ Αὐγούστου. ὅτι δὲ τοῦτ´
[1, 25]   Μωυσέα πραγματεία διὰ σπουδῆς ἔχει  γενέσθαι.   ἔτι τὸ μὲν νομικὸν πρὸς
[1, 27]   τὰ πρῶτα, ἔπειτα δὲ πιστὸν  γενέσθαι   θεράποντα, φοβούμενον κύριον τὸν θεόν,
[1, 23]   τὸν Μωυσῆ φησι πρῶτον σοφὸν  γενέσθαι   καὶ γραμματικὴν πρῶτον τοῖς Ἰουδαίοις
[1, 14]   τούτου φασὶν ἔνιοι μαθητὴν Ἐπίκουρον  γενέσθαι.   Καὶ μὲν διαδοχὴ τῶν
[1, 26]   παιδευτικὴ μὲν τῶν οἵων τε  γενέσθαι   καλῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν, θηρευτικὴ δὲ
[1, 21]   Ἀκουσίλαος γὰρ Φορωνέα πρῶτον ἄνθρωπον  γενέσθαι   λέγει· ὅθεν καὶ τῆς
[1, 15]   καλουμένων δακτύλων σοφούς τινας πρώτους  γενέσθαι   λέγουσιν, εἰς οὓς τε
[1, 1]   ἂν καλοῦ τινος ὑποσταίη γεωργὸς  γενέσθαι,   παρ´ ὅλους ἐνδείξομαι τοὺς Στρωματεῖς,
[1, 28]   τινὰς ἡμᾶς διαλεκτικοὺς οὕτως ἐθέλουσα  γενέσθαι   παραινεῖ· γίνεσθε δὲ δόκιμοι τραπεζῖται,
[1, 21]   Ἡσιόδῳ ἐπὶ Ἀκάστου ἐν Χίῳ  γενέσθαι   περὶ τὸ διακοσιοστὸν ἔτος ὕστερον
[1, 9]   τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως ἐπήβολον  γενέσθαι;   πῶς δὲ οὐχὶ καὶ διαιρεῖσθαι
[1, 1]   πολλάκις ποιοῦσιν ὡς μᾶλλον ἐξάκουστα  γενέσθαι   τὰ λεγόμενα, οὕτω κἀνταῦθα (πρὸς
[1, 17]   μὴν κατὰ πάντα βλαβερὰν αὐτὴν  γενέσθαι·   τῆς γὰρ θείας σοφίας καὶ
[1, 20]   πλείονες ὑπάρχουσαι, καὶ ὡς τοῦ  θερμαίνεσθαι   τε ἥλιος τό τε
[1, 2]   μήτε αὐτοὺς δοκεῖν τὴν φιλοσοφίαν  λυμαίνεσθαι   τὸν βίον, ψευδῶν πραγμάτων καὶ
[1, 28]   τῶν ὄντων καθαρὸν οἷον ἔστι  φαίνεσθαι.   διὸ καὶ μόνη αὕτη ἐπὶ
[1, 6]   οὐδὲ τὸ δίκαιον ἐκ μόνης  φαίνεσθαι   τῆς θέσεως ῥητέον, ἐκ δὲ
[1, 21]   Ἰνάχου καὶ Μωυσέως ἔτη ἔφησαν  γίνεσθαι   αωμβʹ οἳ δὲ αϡ καʹ
[1, 1]   ἀναγκαιότατα καὶ συνέχοντα τὴν πίστιν  καταγίνεσθαι,   τὰ δὲ ἔξωθεν καὶ περιττὰ
[1, 1]   μαθήσει τῇ καθηκούσῃ τό τε  ἕπεσθαι   ἑτέροις δοκιμασθεῖσιν ἤδη καὶ κατωρθωκόσιν
[1, 21]   Ἐλισσαίου τοῦ προφήτου νεωτέρους. κἂν  ἕπεσθαί   τις βουληθῇ τῷ γραμματικῷ Κράτητι
[1, 21]   κατὰ τὴν Ἰωνικὴν ἀποικίαν φησὶ  φέρεσθαι   αὐτόν, ἐγένετο μετὰ ἑκατὸν
[1, 1]   μὴ φόβῳ δουλοῦσθαι, μὴ ἡδονῇ  ἐπαίρεσθαι.   μόνης δὲ τῆς τῶν ἐντυγχανόντων
[1, 27]   ἀποτέμνων, ὡς μὴ τὰ ὑγιαίνοντα  συνδιαφθείρεσθαι   αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἄν τις
[1, 26]   ἁμαρτιῶν, εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν  ἀποκαλυφθήσεσθαι.   ὥστε νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν
[1, 1]   τῷ κρυπτῶς ἐπαίοντι τὸ κρυπτὸν  φανερωθήσεσθαι   διὰ τοῦδε προεθέσπισεν τοῦ λογίου,
[1, 1]   τῆς ἀληθείας τὰ σπέρματα μόνοις  φυλάσσεσθαι   τοῖς τῆς πίστεως γεωργοῖς. οὐ
[1, 9]   οἰόμενοι εἶναι ἀξιοῦσι μήτε φιλοσοφίας  ἅπτεσθαι   μήτε διαλεκτικῆς, ἀλλὰ μηδὲ τὴν
[1, 20]   γε τῷ λογικῶς ἐπιχειρεῖν ἐσπουδακότι  ἀνθάπτεσθαι   γνώσεως. χωρίζεται δὲ Ἑλληνικὴ
[1, 1]   οὖς σου. σπειρόμενον τὸν λόγον  κρύπτεσθαι   μηνύει καθάπερ ἐν γῇ τῇ
[1, 17]   ἡγεῖται. ὧν οὕτως ἐχόντων τὸ  ἀπαλλάττεσθαι   τῆς τε ἀγνοίας τῆς τε
[1, 26]   πρὸς τὸν Ἀπόλλωνα συνεχὲς ἀπιόντα  παιδεύεσθαι   γράφουσι Πλάτων τε καὶ Ἀριστοτέλης
[1, 14]   Πυθίας. δύναται δὲ τὴν γνῶσιν  ἐγκελεύεσθαι   μεταδιώκειν. οὐκ ἔστι γὰρ ἄνευ
[1, 15]   εἰς φιλοσοφίαν παρὰ τῶν βαρβάρων  ἐμπορεύεσθαι   εἴς τε Αἴγυπτον ἀφικέσθαι ὁμολογεῖ·
[1, 11]   τὴν τῶν στοιχείων φύσιν καὶ  πολιτεύεσθαι   εἰς δύναμιν ἐξομοιωτικὴν τῷ θεῷ
[1, 25]   θεωρία· ἀναγκαῖον γοῦν τὸ  πολιτεύεσθαι   ὀρθῶς, ἄριστον δὲ τὸ φιλοσοφεῖν.
[1, 6]   τοῦ τὰς δόξας τὰς ἀπατηλὰς  διακρούεσθαι   τῶν σοφιστῶν. Εὖ γοῦν καὶ
[1, 15]   τὴν τῶν οὐρανίων ἐπιστήμην μαθήσει  διαδέχεσθαι.   δὲ Βηρύτιος Ἕρμιππος Χείρωνα
[1, 15]   Ἄτλαντος τοῦ βαρβάρου τοῦ Φρυγὸς  διαδέχεσθαι   τοὺς τοῦ κόσμου κίονας, αἰνιττομένου
[1, 12]   παραδόσεις ὑψηλῶς καὶ ἐξόχως ἑρμηνευομένας  ἐκδέχεσθαι   κελεύων, καὶ καθάπερ ἠκούσαμεν εἰς
[1, 27]   ἐλπίδος τελείωσιν αὐξηθέντα ἐν ἀγάπῃ  ἐκδέχεσθαι   τοῦτον ἐγκαταταγέντα τῇ ἐκλεκτῇ υἱοθεσίᾳ
[1, 1]   ἀποδοκιμάζοντα γραφὴν τοὺς μὴ τοιούτους  ἀποδέχεσθαι   συντάττοντας. ἀλλ´ ἄρα Θεοπόμπῳ μὲν
[1, 17]   αἴτιον εἶναι, τὸ δὲ κωλυτικὸν  ἐνέχεσθαι   τῷ τοῦ αἰτίου ἐγκλήματι.
[1, 5]   ἣν ὑπομονὴν μεταφράζουσιν. πλείοσι δὲ  συνέρχεσθαι   Ἰακὼβ λέγεται ὡς ἂν
[1, 5]   εἰρηνικῶς ἐποπτεύσαντας πολυτρόπως εἰς κλῆσιν  πεπαιδαγωγῆσθαι.   τί οὖν; ἠθέλησε μέν, οὐκ
[1, 21]   λόγοι πλείους, Φρυγίαν τε οὖσαν  κεκλῆσθαι   Ἄρτεμιν καὶ ταύτην παραγενομένην εἰς
[1, 16]   καὶ Φοινικήια τὰ γράμματα Ἡρόδοτος  κεκλῆσθαι   γράφει· οἳ δὲ Φοίνικας καὶ
[1, 21]   Ἀρχιλόχου νεώτερον φέρει τὸν Τέρπανδρον,  διημιλλῆσθαι   δὲ τὸν Λέσχην Ἀρκτίνῳ καὶ
[1, 21]   μήν τινες αὐτῶν φασι Φαρμουθὶ  γεγενῆσθαι   κδʹ κεʹ Ἔτι δὲ
[1, 19]   σου. τὸν σωτῆρα οἶμαι θεὸν  εἰρῆσθαι   ἡμῖν τὰ νῦν· μετὰ δὲ
[1, 19]   κατ´ ἔμφασιν ἀληθείας ἄλλοι θέλουσιν  εἰρῆσθαί   τινα τοῖς φιλοσόφοις. μὲν
[1, 14]   τῷ περὶ Ἡσιόδου Ὁμήρῳ φησὶ  προειρῆσθαι   διὰ τούτων· δειλαί τοι δειλῶν
[1, 16]   βασιλέως Αἰγυπτίων τὰ βύσσινα ἱμάτια  εὑρῆσθαι   ἱστοροῦσιν. καὶ πρώτην ἐπιστολὰς συντάξαι
[1, 17]   καὶ ὠφελίμως τοῖς δοκοῦσι φαύλοις  χρῆσθαι   καθάπερ καὶ τῷ ἐκ πειρασμοῦ
[1, 5]   μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς ἀλλοτρίαν,  χρῆσθαι   μέν, οὐκ ἐνδιατρίβειν δὲ καὶ
[1, 26]   νομοθετική· κτᾶσθαί τε γὰρ καὶ  χρῆσθαι   ταύτης ἴδιον βασιλικωτάτης οὔσης. μόνον
[1, 24]   σύμπαντα καὶ τὸ πῶς δεῖ  χρῆσθαι   τούτων ἑκάστῳ παρὰ Μωυσέως λαβόντες
[1, 14]   πρὸς ἐντροπὴν διαλεγόμενός τινων Ἑλληνικοῖς  συγχρῆσθαι   ποιήμασι; πρὸς γοῦν Κορινθίους, οὐ
[1, 21]   παρ´ Ἑβραίων τὰ τῶν φιλοσόφων  ἐσκευωρῆσθαι   δόγματα μικρὸν ὕστερον διαληψόμεθα, πρότερον
[1, 15]   τὴν Προδίκου μετιόντες αἵρεσιν αὐχοῦσι  κεκτῆσθαι.   Ἀλέξανδρος δὲ ἐν τῷ περὶ
[1, 1]   γάρ τινα οὕτως εὐτυχῆ γραφὴν  ἡγεῖσθαι   μηδεὶς ἀντερεῖ, ἀλλ´ ἐκείνην
[1, 10]   ἀκούοντας δυναμένη. Μούσας Σειρήνων ἡδίους  ἡγεῖσθαι   Πυθαγόρας παραινεῖ, τὰς σοφίας ἀσκεῖν
[1, 24]   ἄρα δυνατὸν τῷ παντοκράτορι θεῷ  προηγεῖσθαι   ποιῆσαι τοῖς Ἑβραίοις νύκτωρ στῦλον
[1, 17]   κώλυσις παρέλθῃ. εἰ δὲ χρὴ  ἀκριβολογεῖσθαι   πρὸς αὐτούς, ἴστωσαν τὸ μὲν
[1, 22]   τὴν ἑρμηνείαν οἱονεὶ Ἑλληνικὴν προφητείαν  ἐνεργεῖσθαι,   ἐπεὶ κἀν τῇ ἐπὶ Ναβουχοδονόσορ
[1, 1]   δὲ ἐργάται βραχεῖς» τῷ ὄντι  δεῖσθαι   καθήκει, ὅπως ὅτι μάλιστα πλειόνων
[1, 21]   τελευτήσαντα καὶ ταριχευθέντα εἰς σορὸν  ἀποτεθεῖσθαι   ἐν τῷ ναῷ τοῦ τιμωμένου
[1, 1]   οὐδὲ ἀπὸ συγκρίσεως τὸ δοκίμιον  ποιεῖσθαι   τοῖς ἀκροωμένοις ἐπιτρεπτέον οὐδὲ εἰς
[1, 24]   κακὸν ἀγαθὸν τὴν νίκην  ποιεῖσθαι   τῷ τοιούτῳ οὐ πρόσεστιν)
[1, 10]   εὐγλωττίαν δὲ μή ποτε ζηλοῦντα  ἀρκεῖσθαι   μόνῳ τῷ αἰνίξασθαι τὸ νοούμενον.
[1, 21]   τὴν Ἶσιν ὑπὸ Ἑλλήνων Δήμητρα  καλεῖσθαί   φησιν, κατὰ Λυγκέα γίνεται
[1, 15]   Φαίδωνί φησι πανταχόθεν τὸν φιλόσοφον  ὠφελεῖσθαι   γράφων· πολλὴ μὲν Ἑλλάς,
[1, 1]   ὡς οἷόν τε τὸν κύριον  μιμεῖσθαι.   οὗτος δ´ ἂν εἴη
[1, 1]   ἐν φωνῇ, ἀλλ´ ἐν τῷ  νοεῖσθαι.   δέδωκεν δὲ θεὸς» τῇ
[1, 17]   ποιεῖν καὶ ἐνεργεῖν καὶ δρᾶν  νοεῖσθαι,   τὸ δὲ μὴ κωλῦον κατά
[1, 4]   καὶ ἐπιστήμης ἐν παντὶ ἔργῳ,  διανοεῖσθαι   καὶ ἀρχιτεκτονῆσαι. ἐργάζεσθαι τὸ χρυσίον
[1, 1]   καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω.  σκοπεῖσθαι   οὖν ἀκόλουθον ἄρα τῷ τὴν
[1, 6]   μαθήσει παιδευθείσης τῆς ψυχῆς ἐθέλειν  αἱρεῖσθαι   τὸ κάλλιστον. ἀλλὰ καθάπερ καὶ
[1, 9]   γενέσθαι; πῶς δὲ οὐχὶ καὶ  διαιρεῖσθαι   χρήσιμον τάς τε ἀμφιβόλους ποτὲ
[1, 20]   ἐλλείπειν τῷ καθόλου λόγῳ  ἀναιρεῖσθαι   τὴν ἀλήθειαν, ἐπεὶ καὶ
[1, 6]   ῥητέον, ἐκ δὲ τῆς ἐντολῆς  ἀναζωπυρεῖσθαι   τὸ τῆς δημιουργίας ἀγαθὸν νοητέον,
[1, 23]   τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως ἐπὶ τῷ  παραιτεῖσθαι   τὸν λαὸν ἐξ Αἰγύπτου ἀπολυθῆναι,
[1, 21]   Διονύσιος, περὶ τὴν πεντεκαιδεκάτην) Θάσον  ἐκτίσθαι,   ὡς εἶναι συμφανὲς τὸν Ἀρχίλοχον
[1, 26]   νόμος εἰκότως εἴρηται διὰ Μωυσέως  δεδόσθαι,   κανὼν τυγχάνων δικαίων τε καὶ
[1, 26]   ἀληθείᾳ φασκούσῃ θεόθεν διὰ Μωυσέως  δεδόσθαι   τὸν νόμον, ὁπότε γε καὶ
[1, 23]   ταῖς Πράξεσι πᾶσαν σοφίαν Αἰγυπτίων  πεπαιδεῦσθαι«   φέρεται. Εὐπόλεμος δὲ ἐν τῷ
[1, 8]   ψεύδους πιστεύειν. τὸ μὲν γὰρ  ἐψεῦσθαι   τῆς ἀληθείας κακόν ἐστι, τὸ
[1, 15]   ἐν Δελφοῖς παρὰ τὸ βουλευτήριον  δείκνυσθαι   πέτραν τινά. ἐφ´ ἧς λέγεται
[1, 1]   μὴ προσπαθείᾳ νικᾶσθαι, μὴ φόβῳ  δουλοῦσθαι,   μὴ ἡδονῇ ἐπαίρεσθαι. μόνης δὲ
[1, 1]   οὐ γράμματι. κἄν τις λέγῃ  γεγράφθαι   οὐδὲν κρυπτὸν οὐ φανερωθήσεται,
[1, 17]   τὴν πρόνοιαν δοξάζοντα. ~(Ναί φασι  γεγράφθαι·   πάντες οἱ πρὸ τῆς παρουσίας
[1, 2]   τί δή ποτ´ οὖν ὧδε  διατετάχθαι   φίλον ἔδοξεν εἶναι τοῖς ὑπομνήμασιν;
[1, 29]   γε Ἡσιόδειον ἐπὶ τοῦ πάντων  λελέχθαι   θεοῦ λαμβάνω, εἰ καὶ στοχαστικῶς
[1, 17]   αἱ τιμαὶ οὔθ´ αἱ κολάσεις  δίκαιαι,   μὴ τῆς ψυχῆς ἐχούσης τὴν
[1, 17]   τῶν ἀποστατησάντων βουλαί τε καὶ  ἐνέργειαι,   μερικαὶ οὖσαι, γίνονται μὲν ἐκ
[1, 5]   καὶ αἱ ἐντολαὶ καὶ αἱ  προπαιδεῖαι   ὁδοὶ καὶ ἀφορμαὶ τοῦ βίου.
[1, 22]   ἑρμηνεύσαντος προφητείαν συνέπνευσαν αἱ πᾶσαι  ἑρμηνεῖαι   συναντιβληθεῖσαι καὶ τὰς διανοίας καὶ
[1, 11]   φεύγετε· μειρακιώδεις γὰρ αἱ τοιαῦται  φιλονικίαι.   ἀρετὴ δὲ οὐ φιλομειράκιον,
[1, 14]   μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ  ὁμιλίαι   κακαί» οἳ δὲ Ἀκουσίλαον τὸν
[1, 8]   ὧν γίνεται ἔρις, φθόνος, βλασφημία,  ὑπόνοιαι   πονηραί, διαπαρατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν
[1, 19]   τοιαῦται γὰρ αἱ κατ´ ἀδυναμίαν  φαντασίαι   ἀληθείας, ὡς φαντασία καθορᾷ τὰ
[1, 1]   ἀνθρώπων γὰρ θεόθεν αἱ πλεῖσται  εὐεργεσίαι   χορηγοῦνται. πάντες μὲν οὖν ὅσοι
[1, 20]   δέ, ἑνὸς ὄντος τοῦ εὐδαιμονεῖν,  αἴτιαι   τυγχάνουσιν αἱ ἀρεταὶ πλείονες ὑπάρχουσαι,
[1, 1]   δύναμις ἦν ἀνδράσιν) ἔστιν δὲ  καὶ   ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ χρόνῳ
[1, 1]   χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,  καὶ   ἤκουσας παρ´ ἐμοῦ διὰ
[1, 21]   δὲ τῷ νόμῳ Μωυσῆς τε  καὶ   Ἀαρών, μεθ´ οὓς προφητεύουσιν Ἰησοῦς
[1, 21]   Θεσβίτης καὶ Μιχαίας υἱὸς Ἰεβλᾶ  καὶ   Ἀβδίας υἱὸς Ἀνανίου. ἐπὶ δὲ
[1, 27]   διοικοῦσαν πρόνοιαν κυρίαν τε εἶναι  καὶ   ἀγαθήν. ἀμφοῖν γὰρ δύναμις
[1, 1]   χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς με εὐφροσύνην  καὶ   ἀγαλλίασιν· ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον
[1, 5]   δὲ ἑρμηνεύεται) μηδὲν ἄσκεπτον  καὶ   ἀδιερεύνητον καταλιπὼν ἐπεσκέψατο καὶ πρὸς
[1, 20]   τοῦ πέμψαντος αὐτὸν ἀληθής ἐστι  καὶ   ἀδικία οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ.
[1, 26]   δεδόσθαι, κανὼν τυγχάνων δικαίων τε  καὶ   ἀδίκων. καὶ τοῦτον κυρίως θεσμὸν
[1, 21]   καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, ὅπου γε  καὶ   Ἀδμήτῳ θητεύων εὑρίσκεται σὺν καὶ
[1, 15]   πλείστην ἐπεπλανησάμην, ἱστορέων τὰ μήκιστα,  καὶ   ἀέρας τε καὶ γέας πλείστας
[1, 21]   κινηθέντες ὑδάτων καὶ θυμιαμάτων  καὶ   ἀέρος ποιοῦ ἐκταραχθέντες· παρὰ Ἑβραίοις
[1, 21]   μὴ θελήσαντες Μισαὴλ Ἀνανίας τε  καὶ   Ἀζαρίας εἰς κάμινον ἐμβληθέντες πυρὸς
[1, 29]   πάντων βασιλεὺς θνατῶν τε  καὶ   ἀθανάτων, λέγει Πίνδαρος. ἐγὼ δὲ
[1, 21]   ὀκτώ· καὶ ἐπὶ τὴν κατάλυσιν  καὶ   Ἀθηναίων ἧτταν ἔτη εἴκοσι ἑπτά·
[1, 5]   φωτὶ λάμπουσιν. εἶεν δ´ ἂν  καὶ   αἱ ἐντολαὶ καὶ αἱ προπαιδεῖαι
[1, 10]   σοφιστικὴν τέχνην παραιτητέον παντελῶς, ἐπεὶ  καὶ   αἱ λέξεις αὐταὶ τῶν σοφιστῶν
[1, 17]   μὲν ἐκ φαύλης διαθέσεως, καθάπερ  καὶ   αἱ νόσοι αἱ σωματικαί· κυβερνῶνται
[1, 11]   ἀληθείας. παιδεία δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται,  καὶ   αἱ πληγαὶ καὶ οἱ ἔλεγχοι
[1, 5]   δ´ ἂν καὶ αἱ ἐντολαὶ  καὶ   αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ καὶ ἀφορμαὶ
[1, 17]   κυρίῳ καὶ παντοκράτορι ὄντι. ἀλλὰ  καὶ   αἱ τῶν ἀποστατησάντων βουλαί τε
[1, 6]   χρηστὴ σῳζομένη φύσεις ἀγαθὰς ποιεῖ,  καὶ   αἱ φύσεις αἱ χρησταὶ τοιαύτης
[1, 21]   Ὑστάσπου τοῦ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων  καὶ   Αἰγυπτίων γεγενημένου βασιλέως, ἐφ´ οὗ,
[1, 15]   γὰρ Βαβυλῶνά τε καὶ Περσίδα  καὶ   Αἴγυπτον τοῖς τε Μάγοις καὶ
[1, 1]   καὶ σωτὴρ σῴζει αἰεὶ  καὶ   αἰεὶ ἐργάζεται, ὡς βλέπει τὸν
[1, 14]   παρ´ αὐτοῖς φιλοσοφίας, ὡς Ἑβραϊκὸς  καὶ   αἰνιγματώδης, ἤδη ἐπισκεπτέος. βραχυλογίαν γοῦν
[1, 1]   ἴχνος ἐμβεβηκότος. ἔστι δὲ  καὶ   αἰνίξεταί μοι γραφή, καὶ τοῖς
[1, 1]   εὐλόγως ἀντερεῖ. καὶ πρᾶξιν ἄρα  καὶ   αἵρεσιν ἀποδεκτέον οὐ τὴν ἀμεμφῆ,
[1, 4]   καὶ προθύμως ἐξιχνιάσῃς, νοήσεις θεοσέβειαν  καὶ   αἴσθησιν θείαν εὑρήσεις, πρὸς ἀντιδιαστολὴν
[1, 13]   ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον, ἀνθαιρεῖσθε δὲ  καὶ   αἴσθησιν χρυσίου καθαροῦ· κρείσσων γὰρ
[1, 1]   λαλῶ, ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσι  καὶ   ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσι καὶ οὐ
[1, 15]   ἔχουσιν, δένδρων δὲ ἀμφιέννυνται φλοιοῖς  καὶ   ἀκρόδρυα σιτοῦνται καὶ ὕδωρ ταῖς
[1, 17]   δὲ οἱ Ἕλληνες, οἱ φίλαυτοι  καὶ   ἀλαζόνες» σοφοὺς δὲ αὐτοὺς λέγουσα
[1, 8]   βιάζεταί τε πολλάκις ὀδύνη τε  καὶ   ἀλγηδὼν φιλονικία τε αὖ καὶ
[1, 27]   σωτηρίαν. ἐλεημοσύναι δὲ καὶ πίστεις  καὶ   ἀλήθεια μὴ ἐκλιπέτωσάν σε, ἄφαψαι
[1, 20]   ἑκάστη δὲ εἴτε ἀρετὴ εἴτε  καὶ   ἀλήθεια συνωνύμως καλουμένη μόνου τοῦ
[1, 17]   αὐτοῦ. ἐν δὲ τοῖς ψεύδεσι  καὶ   ἀληθῆ τινα ἔλεγον οἱ ψευδοπροφῆται,
[1, 15]   γένους οὐ τὸ ἐλάχιστον μέρος  καὶ   ἄλλα πρὸς τούτοις γένη μυρία.
[1, 21]   αὐτοκασιγνήτῳ κεχολωμένη Ἀπόλλωνι. ἔστι δὲ  καὶ   ἄλλη Ἐρυθραία Ἡροφίλη καλουμένη· μέμνηται
[1, 13]   γυναικωνίτιδες ἀποκοψάμεναι τὸν λόγον) εἰ  καὶ   ἀλλήλοις ἀνόμοια εἶναι δοκεῖ, τῷ
[1, 5]   ἀσκήσεως συνεστῶσαν. ἔχοις δ´ ἂν  καὶ   ἄλλην εἰκόνα τῶν εἰρημένων τὴν
[1, 5]   ἀσκητικός. εἴη δ´ ἄν τι  καὶ   ἄλλο δηλούμενον διὰ τῶν τριῶν
[1, 16]   Πάγγαιον ἐπενόησεν ὄρος. ἤδη δὲ  καὶ   ἄλλο ἔθνος Καππάδοκες πρῶτοι εὗρον
[1, 15]   διαφερόντως ἀσκήσαντας μόνους ἀληθῶς φησι  καὶ   ἄλλοι ἄλλοθι πολλαχοῦ καὶ ἐν
[1, 15]   ἀλλὰ καὶ Ἀριστόβουλος Περιπατητικὸς  καὶ   ἄλλοι πλείους, ἵνα μὴ κατ´
[1, 21]   ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι. Ἔφορος δὲ  καὶ   ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν καὶ
[1, 21]   τῇ οἰκείᾳ διαλέκτῳ. φασὶ δὲ  καὶ   ἄλλοι τινές, ὡς εἴ τις
[1, 1]   βοηθοῦ ἤτοι τοῦ συγγραψαμένου  καὶ   ἄλλου του εἰς τὸ αὐτὸ
[1, 19]   Πολιτείας τούτους οὖν πάντας» φησὶ  καὶ   ἄλλους τοιούτων τινῶν μαθηματικοὺς καὶ
[1, 3]   ἐν Αὐλῳδοῖς σατύροις ἐπὶ ῥαψῳδῶν  καὶ   ἄλλων τινῶν λέγει· καὶ γὰρ
[1, 2]   εἰς τέλος συγκοσμεῖ τὸν τεχνίτην,  καὶ   ἄλλως πολυμαθία διασυστατικὴ τυγχάνει
[1, 1]   τέλειον ἐν Χριστῷ. ἁρμόζει δὲ  καὶ   ἄλλως τῇ τῶν ὑπομνημάτων ὑποτυπώσει
[1, 21]   τῶν ὑπεισιόντων δαιμόνων. οἴεται δὲ  καὶ   ἀλόγων ζῴων διαλέκτους εἶναι, ὧν
[1, 6]   ἄγνοια ἀπαιδευσία τε ἅμα  καὶ   ἀμαθία. τὴν ἐπιστήμην τῶν θείων
[1, 17]   ἔσθ´ ὅτε κρατεῖ, ἧς, ἀγνοίας  καὶ   ἀμαθίας οὔσης, ὀλιγωροῦμεν ἀποστῆναι, εἰκότως
[1, 21]   καὶ ἐπὶ Σεδεκίου ἔτι Ἱερεμίας  καὶ   Ἀμβακούμ, ἐν δὲ τῷ πέμπτῳ
[1, 21]   καὶ Οὐρίας υἱὸς Σαμαίου  καὶ   Ἀμβακοὺμ σὺν αὐτῷ, καὶ τέλος
[1, 18]   σοφία. μή τι οὖν, ὅπερ  καὶ   ἄμεινον, ἀποφατικὸν ἡγητέον τὸ οὐχὶ
[1, 21]   μέγαν εἰς ἐνιαυτόν« Ζῆθος δὲ  καὶ   Ἀμφίων οἱ μουσικῆς εὑρεταὶ περὶ
[1, 6]   μαθήμασιν ἐκκαθαίρεταί τε τῶν αἰσθητῶν  καὶ   ἀναζωπυρεῖται ψυχή, ἵνα δή
[1, 21]   καὶ τῶν θεοπνεύστων ἀναγνωρισμὸς  καὶ   ἀνακαινισμὸς λογίων καὶ τὸ σωτήριον
[1, 6]   διακρούεσθαι τῶν σοφιστῶν. Εὖ γοῦν  καὶ   Ἀνάξαρχος Εὐδαιμονικὸς ἐν τῷ
[1, 24]   ἁγίου τοῦ διαβαίνοντος ἐκ γῆς  καὶ   ἀνατρέχοντος αὖθις εἰς οὐρανὸν διὰ
[1, 15]   ὡς θεὸν τετιμήκασι. Σκύθης δὲ  καὶ   Ἀνάχαρσις ἦν, καὶ πολλῶν παρ´
[1, 28]   εὖ γινώσκοιμεν ἠμὲν θεὸν ἠδὲ  καὶ   ἄνδρα. οὗτός ἐστιν τῷ
[1, 1]   ὧν κατηξιώθην ἐπακοῦσαι, λόγων τε  καὶ   ἀνδρῶν μακαρίων καὶ τῷ ὄντι
[1, 6]   αἱρεῖσθαι τὸ κάλλιστον. ἀλλὰ καθάπερ  καὶ   ἄνευ γραμμάτων πιστὸν εἶναι δυνατόν
[1, 20]   φιλοσοφίας τῆς Ἑλληνικῆς, οἳ δὲ  καὶ   ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ καὶ
[1, 6]   ἀμαθία. τὴν ἐπιστήμην τῶν θείων  καὶ   ἀνθρωπίνων ἐντίθησιν διδασκαλία. ἀλλ´
[1, 5]   σοφία δὲ ἐπιστήμη θείων  καὶ   ἀνθρωπίνων καὶ τῶν τούτων αἰτίων.
[1, 17]   ἀποστάσεως ἑκουσίου φυεῖσαν κακίαν ἄχρηστον  καὶ   ἀνωφελῆ μένειν μηδὲ μὴν κατὰ
[1, 12]   λόγους ἀκροατῶν τοῖς ὑώδεσί τε  καὶ   ἀπαιδεύτοις· σχεδὸν γὰρ οὐκ ἔστι
[1, 11]   τὰ ὑπ´ αὐτοῦ λεγόμενα μεμαθηκόσι  καὶ   ἀπαντᾶν πρὸς τὰ ἐπιφερόμενα δεδιδαγμένοις.
[1, 10]   καὶ λόγον ἀσκητέον ἀπέριττόν τε  καὶ   ἀπερίεργον τῷ τὸν ἀληθῆ βίον
[1, 8]   διαπαρατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν  καὶ   ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας. ὁρᾷς ὅπως
[1, 18]   μὴ ἐθελήσαντες πείθεσθαι ἀσύνετοί τε  καὶ   ἄπιστοι καὶ μωροί· αὐτοῖς δὲ
[1, 18]   οὐ μωροὺς ἐποίησεν καὶ σκληροκαρδίους  καὶ   ἀπίστους, ἀλλὰ συνετοὺς καὶ εὐπειθεῖς
[1, 9]   ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἀναφέροντα, ὥστε  καὶ   ἀπὸ γεωμετρίας καὶ μουσικῆς καὶ
[1, 9]   καὶ ἀπὸ γεωμετρίας καὶ μουσικῆς  καὶ   ἀπὸ γραμματικῆς καὶ φιλοσοφίας αὐτῆς
[1, 21]   Ἀβραὰμ ἕως Δαβὶδ γενεαὶ ιδʹ  καὶ   ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας
[1, 21]   ἑβδομήκοντα τρία, ὥς φησι Θράσυλλος.  καὶ   ἀπὸ Ἴδης ἐμπρησμοῦ ἐπὶ Γανυμήδους
[1, 21]   τοῦ ὑποτεταγμένου κεφαλαίου ἔχοντος ὧδε·  καὶ   ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ
[1, 21]   γίνονται ἔτη μβʹ μῆνες γʹ  καὶ   ἀπὸ τῆς καταστροφῆς Ἱερουσαλὴμ ἕως
[1, 21]   τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ ιδʹ  καὶ   ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως
[1, 21]   δὲ Δημοφῶντος χίλια διακόσια πεντήκοντα,  καὶ   ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ τὴν
[1, 21]   καὶ τῶν χρησμῶν, ἄλλως δὲ  καὶ   ἀπὸ τῶν δαιμονώντων, οἳ τὴν
[1, 21]   συνάγεται. Μετὰ δὲ τὰ Ἑλληνικὰ  καὶ   ἀπὸ τῶν κατὰ τοὺς βαρβάρους
[1, 20]   μετείληφεν ὀνόματος, καὶ μεγέθει γνώσεως  καὶ   ἀποδείξει κυριωτέρᾳ καὶ θείᾳ δυνάμει
[1, 6]   καὶ ὁπόσον, τίνα τε ἀποθετέον  καὶ   ἀποθησαυριστέον εἰς αὐτήν, καὶ ὅτε
[1, 1]   εἰς ἡμᾶς τὰ προγονικὰ ἐκεῖνα  καὶ   ἀποστολικὰ καταθησόμενοι σπέρματα. καὶ εὖ
[1, 1]   ὄντι ἦν μέλιττα προφητικοῦ τε  καὶ   ἀποστολικοῦ λειμῶνος τὰ ἄνθη δρεπόμενος
[1, 20]   κατατρεχούσαις αἱρέσεσιν. αὐτοτελὴς μὲν οὖν  καὶ   ἀπροσδεὴς κατὰ τὸν σωτῆρα
[1, 16]   Τοῦσκοι, Ἰταλίας γείτονες. Ἴσαυροι δὲ  καὶ   Ἄραβες ἐξεπόνησαν τὴν οἰωνιστικήν, ὥσπερ
[1, 15]   ἀκριβῶς τὰ ἐκείνων, Χαλδαῖοί τε  καὶ   Ἀράβιοι οἱ κληθέντες εὐδαίμονες καὶ
[1, 7]   τε καὶ κυάμους καὶ πίσον  καὶ   ἄρακα καὶ τὰ κηπευόμενα καὶ
[1, 17]   γενέσθαι· τῆς γὰρ θείας σοφίας  καὶ   ἀρετῆς καὶ δυνάμεως ἔργον ἐστὶν
[1, 21]   ἑσπέρας καὶ πρωί, ἡμέραι βτʹ  καὶ   ἀρθήσεται τὸ ἅγιον. αὗται οὖν
[1, 14]   Ἀριστόξενος ἐν τῷ Πυθαγόρου βίῳ  καὶ   Ἀρίσταρχος καὶ Θεόπομπος, Τυρρηνὸς ἦν,
[1, 21]   αἰεὶ Ἄβαρίς τε Ὑπερβόρειος  καὶ   Ἀριστέας Προκοννήσιος Ἐπιμενίδης τε
[1, 15]   ὑποδείκνυσι Φίλων, οὐ μὴν ἀλλὰ  καὶ   Ἀριστόβουλος Περιπατητικὸς καὶ ἄλλοι
[1, 16]   Μαντινεύς, ἔτι τε Ἀντιφάνης  καὶ   Ἀριστόδημος καὶ Ἀριστοτέλης, πρὸς τούτοις
[1, 26]   Ἡρακλεώτης ἐν τῷ Περὶ μέθης  καὶ   Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λοκρῶν πολιτείᾳ
[1, 26]   ἀπιόντα παιδεύεσθαι γράφουσι Πλάτων τε  καὶ   Ἀριστοτέλης καὶ Ἔφορος, Χαμαιλέων τε
[1, 16]   ἔτι τε Ἀντιφάνης καὶ Ἀριστόδημος  καὶ   Ἀριστοτέλης, πρὸς τούτοις δὲ Φιλοστέφανος,
[1, 17]   πνεῦμα αἰσθήσεως» ἐσχήκασιν. ὡμολόγησε δὲ  καὶ   Ἀριστοτέλης τῇ γραφῇ, κλεπτικὴν σοφίας
[1, 7]   Πλατωνικὴν τὴν Ἐπικούρειόν τε  καὶ   Ἀριστοτελικήν, ἀλλ´ ὅσα εἴρηται παρ´
[1, 24]   τῆς θαλάσσης καὶ σὺν ἵπποις  καὶ   ἅρμασιν αὐτοὺς κατακλυσάσης, ὡς μηδὲ
[1, 25]   τε ἰδιωτικὴν σύνταξιν, ἣν κοσμιότητα  καὶ   ἁρμονίαν καὶ σωφροσύνην ὠνόμασεν, ὅταν
[1, 23]   τε καὶ γεωμετρίαν ῥυθμικήν τε  καὶ   ἁρμονικὴν ἔτι τε μετρικὴν ἅμα
[1, 1]   κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον ἀσθενεῖς  καὶ   ἄρρωστοι, καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. εἰ
[1, 29]   καὶ πρῴην γενόμενα, ὡς παλαιὰ  καὶ   ἀρχαῖα ἱστοροῦντας. ἐπήγαγεν οὖν μάθημα
[1, 21]   ταύτης δέ ἐστι τῆς δόξης  καὶ   Ἀρχέμαχος ἐν Εὐβοϊκῶν τρίτῳ· ὡς
[1, 1]   ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι δὲ Ἱππώνακτι  καὶ   Ἀρχιλόχῳ αἰσχρῶς οὕτως ἐπιτρεπτέον γράφειν,
[1, 4]   ἐπιστήμης ἐν παντὶ ἔργῳ, διανοεῖσθαι  καὶ   ἀρχιτεκτονῆσαι. ἐργάζεσθαι τὸ χρυσίον καὶ
[1, 21]   ἐν Ῥώμῃ ὑπάτων Γναίου Δομετίου  καὶ   Ἀσινίου συναθροίζεται ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι.
[1, 7]   ὄν, καὶ μὲν μαθήσει  καὶ   ἀσκήσει περιγίνεται, δὲ δυνάμει
[1, 5]   γνώσεως, ἐκ φύσεως καὶ μαθήσεως  καὶ   ἀσκήσεως συνεστῶσαν. ἔχοις δ´ ἂν
[1, 5]   διορατικὸς ὡς ἂν πολύπειρός τε  καὶ   ἀσκητικός. εἴη δ´ ἄν τι
[1, 21]   θεῶν, Ἑρμῆς τε Θηβαῖος  καὶ   Ἀσκληπιὸς Μεμφίτης, Τειρεσίας τε
[1, 21]   βασιλείας ἐπὶ τὴν Ἡρακλέους αὐτοῦ  καὶ   Ἀσκληπιοῦ ἀποθέωσιν ἔτη συνάγεται τριάκοντα
[1, 21]   Δαρείου τοῦ Ὑστάσπου τοῦ Περσῶν  καὶ   Ἀσσυρίων καὶ Αἰγυπτίων γεγενημένου βασιλέως,
[1, 15]   αὐτῆς Αἰγυπτίων τε οἱ προφῆται  καὶ   Ἀσσυρίων οἱ Χαλδαῖοι καὶ Γαλατῶν
[1, 1]   ἀλλὰ τὴν ὑπάρχουσαν διελέγξαντος προφητικῶς  καὶ   ἀσυνέτους τῶν λεγομένων ἐσομένους μηνύσαντος.
[1, 24]   καὶ τὸ ἄτρεπτον αὐτοῦ φῶς  καὶ   ἀσχημάτιστον. πρὶν γοῦν ἀκριβωθῆναι τὰς
[1, 10]   τὴν τρυφὴν ὡς δολεράν τε  καὶ   ἄσωτον παραιτοίμεθα, καθάπερ τὸ μύρον
[1, 19]   συνεκρυεὶς αὖθις εἰς τὰ ἐθνικὰ  καὶ   ἄτακτα τοῦ βίου κύματα. ~(Ὡς
[1, 5]   καὶ δίκαιος) στεῖρα ἦν ἔτι  καὶ   ἄτεκνος κατὰ τὴν γενεὰν ἐκείνην,
[1, 21]   Ἀττική. κατὰ δὲ Τριόπαν Προμηθεὺς  καὶ   Ἄτλας καὶ Ἐπιμηθεὺς καὶ
[1, 6]   τυχόντες ὡς ἐπίπαν καλοκἀγαθίας ἤνυσαν,  καὶ   αὖ τὰ ἐναντία οἱ ἐπιτηδείως
[1, 7]   ἐὰν δὲ τὴν βασιλικήν τε  καὶ   αὐθεντικὴν εἴσοδον ζητῇς, ἀκούσῃ· αὕτη
[1, 21]   τριάκοντα. γυναικῶν δὲ (καὶ γὰρ  καὶ   αὗται προεφήτευον) Σάρρα τε καὶ
[1, 6]   καὶ μάθε ὡς ἐργάτις ἐστί·  καὶ   αὐτὴ γὰρ πάντα τὸν λειμῶνα
[1, 5]   καὶ τοὺς Ἕλληνας· ἐπαιδαγώγει γὰρ  καὶ   αὐτὴ τὸ Ἑλληνικὸν ὡς
[1, 7]   τοίνυν προπαιδεία Ἑλληνικὴ σὺν  καὶ   αὐτῇ φιλοσοφίᾳ θεόθεν ἥκειν εἰς
[1, 5]   ἀλληγορεῖται) συνευνασθῆναι πρότερον, ὕστερον δὲ  καὶ   αὑτῇ προσελθόντα κατὰ τὴν θείαν
[1, 1]   γῇ τῇ τοῦ μανθάνοντος ψυχῇ,  καὶ   αὕτη πνευματικὴ φυτεία. διὸ καὶ
[1, 1]   πιστευθὲν ἀργύριον εἰς τὸ ἐκδανεῖσαι  καὶ   αὐτὸ ὅπερ ἔλαβεν ἀποδιδόντι ἀργόν,
[1, 26]   δεδόσθαι τὸν νόμον, ὁπότε γε  καὶ   αὐτοὶ ἐκ τῶν παρὰ σφίσι
[1, 3]   τῆς γραφῆς. ὅθεν οἱ Ἕλληνες  καὶ   αὐτοὶ τοὺς περὶ ὁτιοῦν πολυπράγμονας
[1, 16]   τὴν διάτονον ἁρμονίαν Ἄγνιν τὸν  καὶ   αὐτὸν Φρύγα· κρούματα δὲ Ὄλυμπον
[1, 21]   ὀκτὼ μῆνας τρεῖς. Φίλων δὲ  καὶ   αὐτὸς ἀνέγραψε τοὺς βασιλεῖς τοὺς
[1, 21]   τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος« ἀνῃρέθη  καὶ   αὐτὸς καὶ Ὄθων καὶ Γάλβας
[1, 16]   χρόνους προειρήκαμεν. Δράκων δὲ  καὶ   αὐτὸς νομοθέτης περὶ τὴν τριακοστὴν
[1, 25]   δικαίως σὺν καὶ τῇ θεωρίᾳ  καὶ   αὐτοὺς πολιτικοὺς ὀνομάζει, τὸ δὲ
[1, 21]   ἀπὸ Κέκροπος τοῦ διφυοῦς δὴ  καὶ   αὐτόχθονος, ὥς φησι κατὰ λέξιν
[1, 15]   δὲ Κνίδιος Κονούφιδι τῷ  καὶ   αὐτῷ Αἰγυπτίῳ. ἐν δὲ τῷ
[1, 11]   ἀλλὰ καὶ οἱ Στωϊκοί, ὧν  καὶ   αὐτῶν μέμνηται, σῶμα ὄντα τὸν
[1, 5]   ἐντολαὶ καὶ αἱ προπαιδεῖαι ὁδοὶ  καὶ   ἀφορμαὶ τοῦ βίου. Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ,
[1, 17]   ἐχούσης τὴν ἐξουσίαν τῆς ὁρμῆς  καὶ   ἀφορμῆς, ἀλλ´ ἀκουσίου τῆς κακίας
[1, 21]   τῆς τοῦ ναοῦ οἰκοδομῆς· ὁμοίως  καὶ   Ἀχίας ἐκ Σηλὼμ προφητεύει, ἦσαν
[1, 2]   τοῖς φιλεγκλήμοσι· πρῶτον μὲν εἰ  καὶ   ἄχρηστος εἴη φιλοσοφία, εἰ εὔχρηστος
[1, 24]   μαχίμοις ζῴοις δι´ ἐμψύχων τε  καὶ   ἀψύχων ψυχὴ τὸ τάττον ἐστὶ
[1, 21]   τοὺς ἐν Σαμαρείᾳ εἰς Μήδους  καὶ   Βαβυλῶνα. πάλιν τὸν Ἄχαζ διαδέχεται
[1, 13]   (τὰ δὲ πάντα Ἑλληνικά ἐστι  καὶ   βαρβαρικά, θάτερα δὲ οὐκέτι πάντα)
[1, 15]   προσηγορίαν εἰλήφασι. Φρύγες δὲ ἦσαν  καὶ   βάρβαροι οἱ Ἰδαῖοι δάκτυλοι. Ἡρόδωρος
[1, 13]   φωτίζεται. ξύμπαντες οὖν Ἕλληνές τε  καὶ   βάρβαροι, ὅσοι τἀληθοῦς ὠρέχθησαν, οἳ
[1, 8]   κακοτεχνία, εἴτε Ἕλληνες εἶεν εἴτε  καὶ   βάρβαροι σοφισταί. παγκάλως οὖν
[1, 15]   ἄλλοθι πολλαχοῦ καὶ ἐν Ἕλλησι  καὶ   βαρβάροις, ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ
[1, 20]   καὶ ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ  καὶ   βαρβάρῳ κινηθέντες φιλοσοφίᾳ, δυνάμει» τὸν
[1, 15]   γένη. οὕτως οἴεται Πλάτων  καὶ   βαρβάρων φιλοσόφους τινὰς εἶναι,
[1, 21]   εἴκοσι· τοῦτον διαδέχεται Φιλομήτωρ  καὶ   βασιλεύει ἔτη πέντε καὶ τριάκοντα,
[1, 11]   παράδοσιν φιλοσοφία ἵστησι τὴν πρόνοιαν  καὶ   βεβαιοῖ, ἧς ἀναιρεθείσης μῦθος
[1, 11]   ἐρριζωμένοι καὶ ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ  καὶ   βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει, πειθὼ
[1, 29]   τῆς πολυμαθοῦς περιουσίας ἀποδείξεις ἰσχυροποιοῦσι  καὶ   βεβαιοῦσι καὶ θεμελιοῦσι τοὺς λόγους
[1, 21]   Ἰουδαίᾳ βασιλέων τὴν Ἰούδα φυλὴν  καὶ   Βενιαμεὶν καὶ Λευὶ μὴ αἰχμαλωτισθῆναι
[1, 8]   λῃσταί, αἱρεῖν ἀγωνιζόμενοι καὶ δόλῳ  καὶ   βίᾳ ἡμᾶς δὴ τοὺς ἀπερίττους,
[1, 14]   ἦσαν, Θαλῆς τε Μιλήσιος  καὶ   Βίας Πριηνεὺς καὶ Πιττακὸς
[1, 15]   τὸν Πέρσην Πυθαγόρας ἐζήλωσεν,  καὶ   βίβλους ἀποκρύφους τἀνδρὸς τοῦδε οἱ
[1, 25]   τούς τε εἰς αὐτὸν ἀφορῶντας  καὶ   βιοῦντας ἐνεργῶς καὶ δικαίως σὺν
[1, 1]   εἰς εἰρήνην τὴν ἐν λόγῳ  καὶ   βίῳ