HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


η  =  395 formes différentes pour 1522 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   ὀκτώ, Ἀρταξέρξης τεσσαράκοντα δύο, Ὦχος  ηʹ   Ἀρσὴς τρία. συνάγεται ἐπὶ τὸ
[1, 21]   βʹ Δομιτιανὸς ἔτη ιεʹ μῆνας  ηʹ   ἡμέρας εʹ Νέρβας ἔτος αʹ
[1, 21]   τοῦτον Κλαύδιος ἔτη ιγʹ μῆνας  ηʹ   ἡμέρας κηʹ Νέρων ἔτη ιγʹ
[1, 21]   καὶ Οὐιτελλίου μησὶ ιζʹ ἡμέραις  ηʹ   καὶ οὕτω γίνεται ἔτη τρία
[1, 23]   ἡμῖν τίς ς´ ἀπέστειλεν κριτὴν     ´πιστάτην ἐνταῦθα; μὴ κτενεῖς δέ
[1, 24]   καταστρέψασθαι (τὸ δὲ πρὸς κακὸν     ἀγαθὸν τὴν νίκην ποιεῖσθαι τῷ
[1, 17]   κλέπτου δοθεῖσα, εἴτ´ οὖν δύναμις     ἄγγελος μαθών τι τῆς ἀληθείας
[1, 26]   πρὸς τοῦ κυρίου οὐδὲν ἄλλο     ἀγέλη τις ἀνθρώπων ἐστίν,
[1, 19]   πάνυ κρείσσων» φησὶ φίλος ἐγγὺς     ἀδελφὸς μακρὰν οἰκῶν· ὃς δὲ
[1, 24]   ἐπιτελεῖν πείθοντας βιαζομένους     ἀδικοῦντας ἐν τῷ ἀμύνασθαι
[1, 24]   ποιοῦντας, οἷς ἐμπεριέχεται ψευδομένους     ἀληθεύοντας, καὶ τούτων ἅμα
[1, 20]   ἤτοι ἐλλείπειν τῷ καθόλου λόγῳ     ἀναιρεῖσθαι τὴν ἀλήθειαν, ἐπεὶ καὶ
[1, 20]   τοῦ σὺν αἰτίῳ αἴτιον ὑπάρχειν     ἀπὸ τοῦ ἑτέρῳ συνελθὸν αἴτιον
[1, 7]   τῷ πίονι φυεῖσιν ἤτοι ξηρανθέντα     ἀποτιλθέντα. καὶ δὴ κἀνταῦθα χρησιμεύει
[1, 16]   καὶ Διονυσιακαὶ θέαι, μεταγενεστέρου Μωυσέως  {ἢ}   αὐτίκα μάλα. φασὶ δὲ καὶ
[1, 24]   ὑπάρξει πάντα ἐπιτελεῖν πείθοντας     βιαζομένους ἀδικοῦντας ἐν τῷ
[1, 8]   ὅμως κλαπέντες γοητευθέντες     βιασθέντες καὶ εἰκῆ πιστεύσαντες.
[1, 21]   Κεφαλληνίᾳ Τελμησσὸν ἐν Καρίᾳ     Γαλεὸν ἐν Σικελίᾳ; εἶεν δ´
[1, 13]   καὶ ὅλῃ τῇ ἀληθείᾳ ὁμολογοῦντα·     γὰρ ὡς μέλος ὡς
[1, 8]   στέρονται δὲ ὅμως κλαπέντες     γοητευθέντες βιασθέντες καὶ εἰκῆ
[1, 24]   ἐκ τριῶν, διὰ λόγου     δι´ ἔργων καὶ δι´
[1, 24]   δὲ τούτων ἕκαστον ἐκ τριῶν,     διὰ λόγου δι´ ἔργων
[1, 20]   σωφροσύνην, ἐν τούτοις δὲ ἀνδρείαν     δικαιοσύνην. ἀνὰ τὸν αὐτὸν οὖν
[1, 28]   καὶ εἰλικρινῶς τοῦ ὑποκειμένου δεικτική,     δύναμις περὶ τὰ τῶν πραγμάτων
[1, 21]   Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι     ἑκατὸν ὀγδοήκοντα. ἀπὸ τούτου ἐπὶ
[1, 11]   ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλ´     ἐν τούτῳ καυχάσθω καυχώμενος,
[1, 19]   οὐκ ἐπ´ ἄλλων τινῶν, ἀλλ´     ἐπὶ τῶν ἄρτῳ καὶ ὕδατι
[1, 19]   τὸ θεῖον, εἰ ἄρα ψηλαφήσειαν     εὕροιεν {ἄν} καίτοι οὐ μακρὰν
[1, 21]   τῆς Ἰλίου ἁλώσεως πρεσβύτερον φερόμενον     Θεοκλύμενον ἐν Κεφαλληνίᾳ Τελμησσὸν
[1, 28]   ἐντολὴν κυροῦσαν εἰς πολιτείαν ὀρθὴν     θεσπίζουσαν ὡς προφητείαν. ἀνδρῶν δὲ
[1, 15]   Φρὺξ ἦν καὶ Ὀρφεὺς Ὀδρύσης     Θρᾷξ; Ὅμηρον γὰρ οἱ πλεῖστοι
[1, 1]   ὕες γοῦν βορβόρῳ ἥδονται» μᾶλλον     καθαρῷ ὕδατι. διὰ τοῦτο» φησὶν
[1, 1]   ἀνάγκης βοηθοῦ ἤτοι τοῦ συγγραψαμένου     καὶ ἄλλου του εἰς τὸ
[1, 24]   ὠφέληνται. τύπου δὲ ἕνεκεν ἑνὸς     καὶ δευτέρου ἐπιμνησθήσομαι παραδείγματος στρατηγικοῦ.
[1, 24]   διὰ λόγου δι´ ἔργων     καὶ δι´ ἀμφοτέρων ἅμα τούτων.
[1, 21]   κοινωνίᾳ διαλέκτων δύο τριῶν     καὶ πλειόνων γίνονται. διάλεκτος δέ
[1, 24]   ἐμπεριέχεται ψευδομένους ἀληθεύοντας,     καὶ τούτων ἅμα τισὶ χρωμένους
[1, 6]   εἴσεται, εἰ ἀγαθὴ πρὸς καρποφορίαν     κακὴ ἄμπελος, καὶ
[1, 21]   αὐτῶν φασι Φαρμουθὶ γεγενῆσθαι κδʹ     κεʹ Ἔτι δὲ κἀκεῖνα τῇ
[1, 8]   στέρονται ἄνθρωποι, στέρονται δὲ ὅμως     κλαπέντες γοητευθέντες βιασθέντες
[1, 21]   τόπου ἐμφαίνουσα, λέξις ἴδιον     κοινὸν ἔθνους ἐπιφαίνουσα χαρακτῆρα. φασὶ
[1, 21]   λέξις ἴδιον χαρακτῆρα τόπου ἐμφαίνουσα,     λέξις ἴδιον κοινὸν ἔθνους
[1, 1]   δὲ δοκιμάσαι καὶ ἤτοι ἑλέσθαι     μή, κρίσις δὲ ἐν
[1, 21]   ἀπὸ Ἰνάχου γενεαὶ μὲν εἴκοσι     μιᾷ πλείους διαριθμοῦνται, ἔτη δέ,
[1, 15]   ἐφάψασθαι τοῦ βελτίστου δυνατὸν ἄλλως     μόνῳ τῷ νῷ. Φιλοσοφία τοίνυν
[1, 22]   γράφει· τί γάρ ἐστι Πλάτων     Μωυσῆς ἀττικίζων; οὗτος Μωυσῆς
[1, 19]   τὴν ἐμὴν δόξαν οὐκ ἄλλοι     οἱ πεφιλοσοφηκότες ὀρθῶς. ὧν δὴ
[1, 14]   ἑξῆς τὸ πάντες ἄνθρωποι κακοὶ»     οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων κακοὶ»
[1, 11]   κατὰ ἀλήθειαν λεγόμενα πότερον δοκεῖ     ὄντως ἔχεται τῆς ἀληθείας. παιδεία
[1, 29]   αὐτῶν, εἰ ἄρα ἔστι ταῦτα     οὐκ ἔστιν« ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 9]   φησί, τοῦ λόγου τοῦ θεοῦ.     οὐχὶ καὶ κύριος λόγῳ
[1, 17]   κυρίου, ἀλλ´ ἦλθε, φασί, κλαπεῖσα     παρὰ κλέπτου δοθεῖσα, εἴτ´ οὖν
[1, 24]   ταῦτα δὲ ὑπάρξει πάντα ἐπιτελεῖν     πείθοντας βιαζομένους ἀδικοῦντας
[1, 6]   τοῦ χειμῶνος ἀπειλὴν τὴν τροφήν,     πορεύθητι πρὸς τὴν μέλισσαν καὶ
[1, 5]   οὐκ ἠδυνήθη δέ· ποσάκις δὲ     ποῦ; δίς, διά τε προφητῶν
[1, 24]   ἀδικοῦντας ἐν τῷ ἀμύνασθαι     τὰ δίκαια ποιοῦντας, οἷς ἐμπεριέχεται
[1, 6]   ἄμπελος, καὶ ἱππικὸς ἄθυμον     ταχὺν διακρινεῖ ῥᾳδίως. τὸ δ´
[1, 21]   φερόμενον Θεοκλύμενον ἐν Κεφαλληνίᾳ     Τελμησσὸν ἐν Καρίᾳ Γαλεὸν
[1, 7]   Στωϊκὴν λέγω οὐδὲ τὴν Πλατωνικὴν     τὴν Ἐπικούρειόν τε καὶ Ἀριστοτελικήν,
[1, 1]   αὐτάς. πότερον δ´ οὐδ´ ὅλως     τισὶ καταλειπτέον συγγράμματα; καὶ εἰ
[1, 1]   τὸ ἕτερον, ἤτοι τοῖς σπουδαίοις     τοῖς μή; γελοῖον μεντἂν εἴη
[1, 21]   τὰ κατὰ τὴν Ὀδυσσέως πλάνην,     τὸν Ἀθήνησιν Ὀνομάκριτον τὸν
[1, 21]   πλάνην, τὸν Ἀθήνησιν Ὀνομάκριτον     τὸν Ἀμφιάρεων τὸν σὺν τοῖς
[1, 5]   τοῖς Ἕλλησιν ἐδόθη τότε πρὶν     τὸν κύριον καλέσαι καὶ τοὺς
[1, 17]   εἶναι κλοπῆς τὸν μὴ φυλάξαντα     τὸν μὴ κωλύσαντα, ὡς τοῦ
[1, 21]   πολλαὶ ἐπὶ κοινωνίᾳ διαλέκτων δύο     τριῶν καὶ πλειόνων γίνονται.
[1, 15]   καὶ λέγειν, εἴ γε Τυρρηνὸς     Τύριος Πυθαγόρας ἐδείκνυτο, Ἀντισθένης
[1, 14]   ἦν, ὡς δὲ Νεάνθης. Σύριος     Τύριος, ὥστε εἶναι κατὰ τοὺς
[1, 8]   τοιοῦτος» φησίν, ὁποῖος οὐδενὶ ἄλλῳ     τῷ λόγῳ πείθεσθαι, ὃς ἄν
[1, 21]   δὲ καὶ ὑπὸ δαιμόνων κινηθέντες     ὑδάτων καὶ θυμιαμάτων καὶ ἀέρος
[1, 8]   οἱ ἤτοι ὑφ´ ἡδονῆς κηληθέντες     ὑπὸ φόβου δείσαντες· πᾶσαι δὲ
[1, 24]   τὰ δίκαια ποιοῦντας, οἷς ἐμπεριέχεται     ψευδομένους ἀληθεύοντας, καὶ
[1, 13]   ὡς μέρος ὡς εἶδος     ὡς γένος εἰς ἓν συνάπτεται.
[1, 13]   ὡς μέλος ὡς μέρος     ὡς εἶδος ὡς γένος
[1, 28]   βούλησιν, ὡς σημεῖον ἐμφαίνουσαν     ὡς ἐντολὴν κυροῦσαν εἰς πολιτείαν
[1, 1]   ἤτοι ὡς εὐεργὸς σπεύδων ἀπολαβεῖν     ὡς κακοεργὸς τὴν ἀμοιβὴν περιιστάμενος,
[1, 13]   ὁμολογοῦντα· γὰρ ὡς μέλος     ὡς μέρος ὡς εἶδος
[1, 28]   καὶ τοῦ νόμου τὴν βούλησιν,     ὡς σημεῖον ἐμφαίνουσαν ὡς
[1, 22]   ἐπὶ βασιλέως Πτολεμαίου τοῦ Λάγου     ὥς τινες ἐπὶ τοῦ Φιλαδέλφου
[1, 10]   χρῆσις ἀστεία τέρπειν μᾶλλον     ὠφελεῖν τοὺς ἀκούοντας δυναμένη. Μούσας
[1, 17]   τέλος ὑγιεινόν, κἂν νοσοποιὸς     αἰτία. μέγιστον γοῦν τῆς θείας
[1, 15]   Ἑλλάς, {ἔφη, Κέβης,     δ´ ὅς, ἐν εἰσι
[1, 5]   καλὰ ἀναφέροντος, ἐάν τε Ἑλληνικὰ     ἐάν τε ἡμέτερα. πάντων μὲν
[1, 11]   ἵνα πίστις ἡμῶν μὴ     ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων, ἀλλ´ ἐν
[1, 1]   τὰ μυστήρια μυστικῶς παραδίδοται, ἵνα     ἐν στόματι λαλοῦντος καὶ
[1, 17]   ἐπὶ τέλος ὑγιεινόν, κἂν νοσοποιὸς     αἰτία. μέγιστον γοῦν τῆς
[1, 20]   ἔχει ἀληθῶς ἔχει, κἂν χρυσίον     κἂν ἄργυρος κἂν λόγος κἂν
[1, 11]   δὲ νήπιος, κἂν κληρονόμος  ᾖ,   οὐδὲν δούλου διαφέρει ἄχρι τῆς
[1, 19]   Πλάτωνος τὸ σύγγραμμα, μὴ οὐκ     τοῦτο φιλοσοφεῖν» λέγει, περὶ τὰς
[1, 5]   αὐτῇ ὡς ἄν σοι ἀρεστὸν  ᾖ»   φησί. δηλῶν ὅτι ἀσπάζομαι μὲν
[1, 11]   καὶ τύφου ἐμπίπλησιν, οἰκοδομεῖ δὲ     ἀγάπη, μὴ περὶ τὴν οἴησιν,
[1, 11]   διὰ τοῦτο προσεύχομαι, φησίν, ἵνα     ἀγάπη ὑμῶν ἔτι μᾶλλον καὶ
[1, 6]   μάθησιν πίστις ἐμποιεῖ. εἰ δ´     ἄγνοια ἀπαιδευσία τε ἅμα καὶ
[1, 23]   ἀποβησόμενον ἄπωθεν ἑστῶσα τοῦ παιδὸς     ἀδελφή. ἐνταῦθα θυγάτηρ τοῦ
[1, 23]   κατοικτείρασα ἐζήτει τροφόν. ἐνταῦθα προσδραμοῦσα     ἀδελφὴ τοῦ παιδὸς ἔχειν ἔφασκεν
[1, 16]   αὐτὴν Βόσπορος αὐτοσχέδιον. Μήδειά τε     Αἰήτου Κολχὶς πρώτη βαφὴν
[1, 23]   κρείττονες ἡττόνων (καὶ τοῦ πολέμου     αἰτία δικαία· ἱκέται διὰ λιμὸν
[1, 18]   τῷ οὐκ ἐμώρανεν» ἵνα μὴ     αἰτία τῆς σκληροκαρδίας αὐτοῖς παρὰ
[1, 17]   κωλῦσαι δύναμις ἦν, τούτῳ καὶ     αἰτία τοῦ συμβαίνοντος προσάπτεται. φαμὲν
[1, 21]   ἀρχὴν τοῦ ἑπομένου βασιλεύοντος Ἰωακεὶμ     αἰχμαλωσία εἰς Βαβυλῶνα γίνεται ὑπὸ
[1, 21]   καὶ τεσσαρακοστῆς ὀλυμπιάδος, καὶ ἔμεινεν     αἰχμαλωσία ἐπὶ ἔτη ἑβδομήκοντα καταλήξασα
[1, 21]   λαὸν πάντα μετοικίζει (καὶ γίνεται     αἰχμαλωσία ἐπὶ ἔτη ἑβδομήκοντα) πλὴν
[1, 20]   καὶ ὄψις συμβάλλεται καὶ     ἀκοὴ καὶ φωνὴ πρὸς
[1, 7]   ἑρμηνεύει. ἕτερον στοχασμὸς ἀληθείας, ἕτερον     ἀλήθεια, ἄλλο ὁμοίωσις, ἄλλο αὐτὸ
[1, 11]   δυνάμει δὲ» εἶπεν· μόνη γὰρ     ἀλήθεια δυνατή. καὶ πάλιν· εἴ
[1, 7]   τις περὶ ἀληθείας λέγει, ἄλλως     ἀλήθεια ἑαυτὴν ἑρμηνεύει. ἕτερον στοχασμὸς
[1, 8]   δυνάμεως· οὐδαμοῦ δ´ ἐν τούτοις     ἀλήθεια. εἰκότως τοίνυν γενναῖος
[1, 1]   παραλαμβάνειν δηλωθήσεται τὸ κεκαλυμμένον ὡς     ἀλήθεια, καὶ τὸ τοῖς πολλοῖς
[1, 11]   δεῖ γνῶναι· οὐ γάρ ποτε     ἀλήθεια οἴησις, ἀλλ´ μὲν
[1, 13]   δὲ πλέον δυνατωτέρα τοῦ αἰῶνος     ἀλήθεια συναγαγεῖν τὰ οἰκεῖα σπέρματα,
[1, 5]   κύριος αὐτὸς εἶπεν ἐγώ εἰμι     ἀλήθεια» τήν τε αὖ προπαιδείαν
[1, 25]   ἐστὶ χρηστὴ δόξα, χρηστὴ δὲ     ἀληθής, ἀληθὴς δὲ τὸ
[1, 28]   δὲ φιλοσοφίᾳ οὖσα τῇ ἀληθεῖ     ἀληθὴς διαλεκτικὴ ἐπισκοποῦσα τὰ πράγματα
[1, 26]   ἀγέλης. εἰ δὲ ποίμνη     ἀλληγορουμένη πρὸς τοῦ κυρίου οὐδὲν
[1, 21]   θυσία ἀρθεῖσα καὶ     ἁμαρτία ἐρημώσεως δοθεῖσα, καὶ
[1, 6]   ἀγαθὴ πρὸς καρποφορίαν κακὴ     ἄμπελος, καὶ ἱππικὸς ἄθυμον
[1, 26]   ὁμολογοῦνται τὴν ἀλήθειαν. τίς τοίνυν     ἀπιστία τῶν Ἑλλήνων; μή πῃ
[1, 21]   δὲ τῷ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίῳ     ἀπὸ Ἀβραὰμ γενεαλογία μέχρι Μαρίας
[1, 14]   ἀπὸ Πυθαγόρου, Ἰωνικὴ δὲ     ἀπὸ Θαλοῦ, Ἐλεατικὴ δὲ
[1, 14]   ἀπὸ Θαλοῦ, Ἐλεατικὴ δὲ     ἀπὸ Ξενοφάνους. Πυθαγόρας μὲν οὖν
[1, 14]   τε καὶ Κράντωρ, εἰς οὓς     ἀπὸ Πλάτωνος κατέληξεν ἀρχαία Ἀκαδημία.
[1, 14]   περὶ οὓς διέτριψαν, Ἰταλικὴ μὲν     ἀπὸ Πυθαγόρου, Ἰωνικὴ δὲ
[1, 21]   γῆν ἀναζεύγνυσι· δι´ ὃν γίνεται     ἀπολύτρωσις τοῦ λαοῦ καὶ
[1, 20]   σκοποῖμεν, μία κατὰ δύναμίν ἐστιν     ἀρετή, ταύτην δὲ συμβέβηκεν τούτοις
[1, 24]   καὶ τραχείας ὁδοῦ (τοιαύτη γὰρ     ἀρετὴ τοῦ στρατηγικοῦ) ἐπιθέμενος αὐτοῖς.
[1, 21]   ὅρασις στήσεται, θυσία     ἀρθεῖσα καὶ ἁμαρτία ἐρημώσεως
[1, 21]   κατὰ δὲ Λυγκέα τῆς Κόρης     ἁρπαγὴ καὶ τοῦ ἐν
[1, 21]   Φόρβαντα Ἀκταῖος, ἀφ´ οὗ Ἀκταία     Ἀττική. κατὰ δὲ Τριόπαν Προμηθεὺς
[1, 21]   τοῦ Χαναάν. ἕπεται τούτοις     βασιλεία Ἰωρὰμ τοῦ υἱοῦ Ἰωσαφὰτ
[1, 11]   γράφει. οὐ γὰρ ἐν λόγῳ     βασιλεία τοῦ θεοῦ, οὐ τῷ
[1, 24]   δὲ πολιτική, σύμπαντα δὲ     βασιλική. βασιλεὺς τοίνυν ἐστὶν
[1, 23]   εἶτα τίθεται τῷ παιδίῳ ὄνομα     βασιλὶς Μωυσῆν ἐτύμως διὰ τὸ
[1, 11]   ἐν τῇ πίστει, πειθὼ δὲ     βεβαίωσις τῆς πίστεως· βλέπετε μή
[1, 7]   ποιμενικὴ μόνη, ἀλλὰ καὶ     βουκολικὴ ἱπποτροφική τε καὶ κυνοτροφικὴ
[1, 11]   οὐ κατὰ Χριστὸν» φερομένων ἡμῶν.     γὰρ ἀκόλουθος Χριστῷ διδασκαλία καὶ
[1, 11]   κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων·     γὰρ κατὰ τὴν θείαν παράδοσιν
[1, 18]   πρόληψις τῆς οἰήσεως ἀναπείθει ἀπιστεῖν·     γὰρ παρουσία τοῦ σωτῆρος οὐ
[1, 1]   πλειόνων ἡμῖν ἐργατῶν εὐπορία γένηται.     γεωργία δὲ διττή· μὲν
[1, 3]   ἀσθενεῖ καὶ διαρρεῖ, μόνη δὲ     γλῶσσα ὑπολείπεται. παγκάλως Ἀθηναῖος
[1, 1]   ἐπιλανθάνου. εἰ δὲ μὴ πάντων     γνῶσις, ὄνος λύρας, φασιν
[1, 2]   ἀλήθειαν μνηστεύεται, δι´ ἧς ἐξηκολούθηκεν     γνῶσις, οὐ κατὰ προηγούμενον λόγον
[1, 9]   τοῖς προβαλλομένοις σοι. τίς οὖν     γνῶσις τοῦ ἀποκρίνασθαι; ἥτις καὶ
[1, 2]   ὅτι καὶ τελειοτάτη ἀπόδειξις εὑρίσκεται     γνῶσις τῶν κατεγνωσμένων. πολλὰ δ´
[1, 20]   τὰ δ´ ἐλάσσονα προσφέρεται δύναμιν.     γοῦν σαφήνεια συνεργεῖ πρὸς τὴν
[1, 17]   κλέπται, ἀλλὰ διάκονοι. φησὶ γοῦν     γραφή· ἀπέστειλεν σοφία τοὺς
[1, 5]   ἐπιτηδεύοιτο. Τῶν εἰρημένων μαρτυρίαν παρέξει     γραφὴ διὰ τῶνδε· Σάρρα στεῖρα
[1, 8]   κατασπῶντες καὶ μηθὲν ὑφαίνοντες, φησὶν     γραφή, ματαιοπονίαν ἐζηλωκότες, ἣν κυβείαν
[1, 10]   ἔνι μάλιστα διὰ βραχέων ἐξήνεγκεν     γραφή, μὴ πολὺς ἐν ῥήμασι
[1, 17]   ἀλαζόνες» σοφοὺς δὲ αὐτοὺς λέγουσα     γραφὴ οὐ τοὺς ὄντως σοφοὺς
[1, 20]   Θηβαῖον Πίνδαρον. ἄντικρυς δὲ ἐξεῖπεν     γραφή· πανουργότερος ἔσται ἄκακος συνίων,
[1, 4]   ὅτι δὲ σοφίαν ὁμωνύμως καλεῖ     γραφὴ πάσαν τὴν κοσμικὴν εἴτε
[1, 7]   θέλημα γινώσκομεν. ἀνοίξατε οὖν» φησὶν     γραφή, πύλας δικαιοσύνης, ἵνα ἐν
[1, 21]   πάντες καὶ λῃσταί, ὥς φησιν     γραφή, τὰ πλεῖστα ἐκ παρατηρήσεως
[1, 1]   Πυθαγόρας ἔλεγεν. συνεξάπτει δὲ     γραφὴ τὸ ζώπυρον τῆς ψυχῆς
[1, 28]   οἰκεία χρῆσις. εἰκότως ἄρα καὶ     γραφὴ τοιούτους τινὰς ἡμᾶς διαλεκτικοὺς
[1, 23]   εὕρω ταχὺ ἐκ τῶν Ἑβραίων;     δ´ ἐπέσπευσεν κόρην. μολοῦσα δ´
[1, 21]   γὰρ τοῦ γένους ἦν Ἀχαάβ.     δὲ ἀδελφὴ Ὀζίου Ἰωσαβαία ἐξέκλεψε
[1, 8]   τὸ ὑγιαῖνον αἰεὶ ἀθάνατον μένει,     δὲ ἀπὸ τοῦ ὑγιεινοῦ τε
[1, 1]   σίδηρον χρῆσις καθαρώτερον φυλάσσει,     δὲ ἀχρηστία ἰοῦ τούτῳ γεννητική.
[1, 20]   τὰ συλλαμβανόμενα πρὸς ζήτησιν αὐτῆς,     δὲ εὕρεσις δι´ υἱοῦ. εἰ
[1, 8]   λόγων, ἤτω γοργὸς ἐν ἔργοις.  ~(Ἡ   δὲ σοφιστικὴ τέχνη, ἣν ἐζηλώκασιν
[1, 26]   τούτοις, ἥτις ἂν εἴη στρατηγική·     δὲ χρηστικὴ τοῖς θηρευθεῖσι λόγῳ
[1, 21]   ἦρξεν ἐντεῦθεν τοῦ λαοῦ διακρίνουσα     Δεββώρα ἔτη τεσσαράκοντα. τελευτησάσης δὲ
[1, 21]   Ἰούδα ἔτη τεσσαράκοντα, ὡς περιέχει     δευτέρα τῶν Βασιλειῶν, καὶ ἦν
[1, 19]   οὖν οἱ ἀνοιγόμενοι τυφλῶν ὀφθαλμοὶ»     δι´ υἱοῦ ἐπίγνωσίς ἐστι τοῦ
[1, 1]   καὶ διὰ σιτίων καὶ     διὰ λόγων λαμβάνεται. καὶ τῷ
[1, 1]   ζωὴν αἰώνιον, τροφὴ δὲ καὶ     διὰ σιτίων καὶ διὰ
[1, 29]   διαθήκην καλῶν, ἰδοὺ ἐγώ, λέγων,     διαθήκη μου μετὰ σοῦ· ἐπεὶ
[1, 20]   τὴν παράδοσιν τῆς ἀληθείας καὶ     διαλεκτικὴ πρὸς τὸ μὴ ὑποπίπτειν
[1, 28]   κατέχοντες· αὕτη γὰρ τῷ ὄντι     διαλεκτικὴ φρόνησίς ἐστι περὶ τὰ
[1, 6]   τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων ἐντίθησιν     διδασκαλία. ἀλλ´ ὡς ἐν πενίᾳ
[1, 7]   δυνάμει καὶ πίστει. δωρεὰ γὰρ     διδασκαλία τῆς θεοσεβείας, χάρις δὲ
[1, 17]   οὐ κλέπται οἱ προφῆται. καὶ     διδαχὴ ἐμὴ οὐκ ἔστιν
[1, 1]   ἠγαπήθη δικαιοσύνη, εἰ πάντων     δικαιοσύνη; ἀλλὰ γὰρ τὰ μυστήρια
[1, 10]   λόγος ὡς καὶ ἔργον σωτήριον.     δικαιοσύνη γοῦν οὐ χωρὶς λόγου
[1, 1]   διὰ τί δὲ μὴ ἠγαπήθη     δικαιοσύνη, εἰ πάντων δικαιοσύνη;
[1, 21]   ἀρθεῖσα καὶ ἁμαρτία ἐρημώσεως     δοθεῖσα, καὶ δύναμις καὶ
[1, 17]   κωλύσας κύριος. ἀλλ´ οὐδ´ ἐπιβλαβὴς     δόσις ἦν, ἵνα κώλυσις
[1, 19]   ἁμαρτίας ἐστὶ μεταβάλλεσθαι, δι´ ἣν     δουλεία ἐγεγόνει. οὐ μὴν ἁπλῶς
[1, 29]   παιδικοὺς εἶναι παριστάς. θείως τοίνυν     δύναμις τῷ Ἑρμᾷ κατὰ
[1, 21]   ἁμαρτία ἐρημώσεως δοθεῖσα, καὶ     δύναμις καὶ τὸ ἅγιον συμπατηθήσεται;
[1, 27]   εἶναι καὶ ἀγαθήν. ἀμφοῖν γὰρ     δύναμις οἰκονομεῖ σωτηρίαν, μὲν
[1, 17]   εἶχεν γάρ τινα ὠφέλειαν τότε     εἰς ἀνθρώπους ἐρχομένη κλοπή, οὐ
[1, 4]   ἀναπείθουσα, συναύξει δὲ τὴν ἐπιβολὴν     εἰς ἐπιστήμην συνάσκησις. εἰκότως τοίνυν
[1, 4]   φιλοσοφίας δεδικαιωμένοις βοήθεια θησαυρίζεται καὶ     εἰς θεοσέβειαν συναίσθησις. ~(Ἦν μὲν
[1, 21]   τε Ἀμφικτύονος βασιλεία καὶ     εἰς Πελοπόννησον Δαναοῦ παρουσία καὶ
[1, 8]   διαλεκτικῆς ἐρωτητικόν, τέλος δὲ αὐτῆς     ἔκπληξις. τε αὖ θρυλουμένη
[1, 15]   φιλόσοφον ὠφελεῖσθαι γράφων· πολλὴ μὲν     Ἑλλάς, {ἔφη, Κέβης,
[1, 20]   ἐσπουδακότι ἀνθάπτεσθαι γνώσεως. χωρίζεται δὲ     Ἑλληνικὴ ἀλήθεια τῆς καθ´ ἡμᾶς,
[1, 20]   τοῦ θεοῦ, προσιοῦσα δὲ φιλοσοφία     Ἑλληνικὴ οὐ δυνατωτέραν ποιεῖ τὴν
[1, 7]   ἀληθείας ἐπιστήμονα. ~(Καταφαίνεται τοίνυν προπαιδεία     Ἑλληνικὴ σὺν καὶ αὐτῇ φιλοσοφίᾳ
[1, 16]   ἀλλ´ εἰ καὶ μὴ καταλαμβάνει     Ἑλληνικὴ φιλοσοφία τὸ μέγεθος τῆς
[1, 17]   οἱ προφῆται. καὶ διδαχὴ     ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ»
[1, 7]   αὐτῇ. πολλῶν τοίνυν ἀνεῳγμένων πυλῶν     ἐν δικαιοσύνῃ αὕτη ἦν ἐν
[1, 21]   ἐπὶ Ὠγύγου κατακλυσμὸς καὶ     ἐν Σικυῶνι βασιλεία, πρώτου μὲν
[1, 21]   τελευτῆς αὐτοῦ ἄλλα τεσσαράκοντα· γίνεται     ἔξοδος κατὰ Ἴναχον πρὸ τῆς
[1, 21]   ἐπὶ Φαέθοντος ἐκπύρωσις καὶ     ἐπὶ Δευκαλίωνος ἐπομβρία. κατὰ δὲ
[1, 21]   καὶ Ἰώ. κατὰ δὲ Κρότωπον     ἐπὶ Φαέθοντος ἐκπύρωσις καὶ
[1, 28]   ἐπὶ πᾶσι τὸ θεολογικὸν εἶδος,     ἐποπτεία, ἥν φησιν Πλάτων
[1, 21]   Σαμία Κολοφωνία Κυμαία     Ἐρυθραία Φυτὼ Ταραξάνδρα
[1, 6]   ἔχουσιν οἱ μύσται. ~(πολλὰ δ´     ἑτοιμότης πρὸς τὸ τὰ δέοντα
[1, 3]   ὅσοι τοὺς κενοὺς μεμελετήκασι λόγους     θεία γραφὴ παγκάλως λέγει· ἀπολῶ
[1, 21]   Ταραξάνδρα Μακέτις Θετταλὴ     Θεσπρωτίς, Κάλχας τε αὖ καὶ
[1, 21]   Φυτὼ Ταραξάνδρα Μακέτις     Θετταλὴ Θεσπρωτίς, Κάλχας τε
[1, 25]   τοῦ τε κατὰ νόμον βιοῦντος     θεωρία· ἀναγκαῖον γοῦν τὸ πολιτεύεσθαι
[1, 23]   καὶ τοῖς πολεμικοῖς τῇ φύσει     θηρευτική. ἄγει δὲ αὐτὸν ἐντεῦθεν
[1, 23]   τοῦ παιδὸς ἀδελφή. ἐνταῦθα     θυγάτηρ τοῦ βασιλέως, συχνῷ χρόνῳ
[1, 15]   ἐπ´ Ἴλιον στρατεύσας, Ἱππὼ δὲ     θυγάτηρ τοῦ Κενταύρου συνοικήσασα Αἰόλῳ
[1, 21]   ἕως πότε ὅρασις στήσεται,     θυσία ἀρθεῖσα καὶ
[1, 21]   πεντήκοντα τρία. ἐνταῦθά που καὶ     Ἰλίου κατάληψις. εἰ δὲ χρὴ
[1, 21]   ἑξήκοντα δύο ἑβδομάσιν ἡσύχασεν ἅπασα     Ἰουδαία καὶ ἐγένετο ἄνευ πολέμων,
[1, 14]   Ἰταλίας κατὰ Πυθαγόραν φιλοσοφία     Ἰταλικὴ κατεγήρασεν. Ἀναξίμανδρος δὲ Πραξιάδου
[1, 21]   καθίδρυσις Τριπτολέμου τε γεωργία καὶ     Κάδμου εἰς Θήβας παρουσία Μίνωός
[1, 21]   δύο μῆνες ἕξ, ὡς δὲ     καθ´ ἡμᾶς τῶν χρόνων ἀκρίβεια
[1, 21]   πάντα ἑξακόσια δέκα. ἀκριβέστερον δὲ     καθ´ ἡμᾶς χρονογραφία πρόεισιν, εἰ
[1, 1]   πονηροῦ. ἐγὼ δὲ ὅτι μὲν     κακία κακὴν φύσιν ἔχει καὶ
[1, 19]   ὁριστικῶς καὶ καταληπτικῶς, ὅταν καθαρὰ     καρδία γένηται. καὶ κατ´ ἔμφασιν
[1, 13]   ἔμπροσθέν μου ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ     καρδία μου εἶδεν πολλά, σοφίαν
[1, 21]   δειχθήσεται ἀναμφηρίστως πάσης σοφίας ἀρχαιοτάτη     κατὰ Ἑβραίους φιλοσοφία. εἴρηται μὲν
[1, 25]   ἀρχόμενοι τοῖς ἄρχουσι γίγνωνται, ὅπερ     κατὰ Μωυσέα πραγματεία διὰ σπουδῆς
[1, 14]   μὲν ἐν Μεταποντίῳ τῆς Ἰταλίας     κατὰ Πυθαγόραν φιλοσοφία Ἰταλικὴ
[1, 24]   τετάρτη δὲ πασῶν κακίστη     κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τάττεται βασιλεία,
[1, 20]   ἄρτος ἀναγκαία πρὸς τὸ ζῆν,     κατὰ τὴν πίστιν ἀλήθεια·
[1, 20]   αὐτοτελὴς μὲν οὖν καὶ ἀπροσδεὴς     κατὰ τὸν σωτῆρα διδασκαλία, δύναμις»
[1, 21]   ἐννέα καὶ εἴκοσι. ἐπὶ πᾶσιν     Κλεοπάτρα ἐβασίλευσεν ἔτη δύο καὶ
[1, 1]   τῇ διδασκαλίᾳ, εἰ μὴ φιλόδοξος     κοινωνία τοῦ λόγου, εἰ τοῦτον
[1, 26]   τοῦ δικαίου. σύστοιχος δὲ αὐτῇ     κολαστική, τοῦ κατὰ τὰς κολάσεις
[1, 21]   Σιβυλλῶν τὸ πλῆθος, Σαμία     Κολοφωνία Κυμαία Ἐρυθραία
[1, 16]   αὐτοσχέδιον. Μήδειά τε Αἰήτου     Κολχὶς πρώτη βαφὴν τριχῶν ἐπενόησεν.
[1, 21]   εἶτα Εὔρωπος, εἶτα Τελχῖνος, καὶ     Κρητὸς ἐν Κρήτῃ. Ἀκουσίλαος γὰρ
[1, 1]   καὶ ἤτοι ἑλέσθαι μή,     κρίσις δὲ ἐν αὐτοῖς κρίνεται.
[1, 21]   πλῆθος, Σαμία Κολοφωνία     Κυμαία Ἐρυθραία Φυτὼ
[1, 20]   εἴη ἂν ἀλήθεια. μόνη δὲ     κυρία αὕτη ἀλήθεια ἀπαρεγχείρητος, ἣν
[1, 17]   ἐπιβλαβὴς δόσις ἦν, ἵνα     κώλυσις παρέλθῃ. εἰ δὲ χρὴ
[1, 21]   ἐστὶν ἀπὸ Ἰνάχου. ~(ναὶ μὴν     Λητὼ κατὰ Τιτυὸν γίνεται, Λητὼ
[1, 21]   Ἐρυθραία Φυτὼ Ταραξάνδρα     Μακέτις Θετταλὴ Θεσπρωτίς,
[1, 14]   κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί· καὶ     μαρτυρία αὕτη ἐστὶν ἀληθής. ὁρᾷς
[1, 10]   πολὺς ἐν ῥήμασι γίνου» λέγουσα·     μὲν γὰρ λέξις οἷον ἐσθὴς
[1, 14]   ἔνιοι μαθητὴν Ἐπίκουρον γενέσθαι. Καὶ     μὲν διαδοχὴ τῶν παρ´ Ἕλλησι
[1, 14]   Συρίου, Πυθαγόρας ἐμαθήτευσεν. ἀλλ´     μὲν ἐν Μεταποντίῳ τῆς Ἰταλίας
[1, 1]   δὲ ἐν αὐτοῖς κρίνεται. ἀλλ´     μὲν κηρυκικὴ ἐπιστήμη ἤδη πως
[1, 16]   φιλοσοφῆσαι καὶ ποιήματα γράψαι ἱστορεῖ.     μὲν οὖν Ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ὡς
[1, 28]   συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου.  ~(Ἡ   μὲν οὖν κατὰ Μωυσέα φιλοσοφία
[1, 1]   οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.     μὲν οὖν τῶνδέ μοι τῶν
[1, 11]   ποτε ἀλήθεια οἴησις, ἀλλ´     μὲν ὑπόληψις τῆς γνώσεως φυσιοῖ»
[1, 5]   σοφίας κτῆσιν συνεργεῖ. ἔστι γὰρ     μὲν φιλοσοφία ἐπιτήδευσις σοφίας,
[1, 21]   πάλιν Σολομῶνος μεταγενέστερος, ἐφ´ οὗ     Μενελάου εἰς Φοινίκην ἄφιξις, ὡς
[1, 14]   οὗ μέχρι Ἡγησίνου ἤνθησεν Ἀκαδημία     μέση. εἶτα Καρνεάδης διαδέχεται Ἡγησίνουν
[1, 21]   σὺν αὐτῷ Ἀβδαδωναῖος. μετὰ τοῦτον     μήτηρ Ὀζίου Γοθολία βασιλεύει ἔτη
[1, 21]   δυναστείας τῷ δευτέρῳ καὶ τριακοστῷ     Μωυσέως κατὰ Ἄμωσιν τὸν Αἰγύπτιον
[1, 8]   δὲ τὸ ἀγώνισμα καὶ τέλος     νίκη. τὸν αὐτὸν γὰρ τρόπον
[1, 6]   τὸν οἶκον εἴη ἂν μόνον     οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ περὶ τὴν
[1, 21]   λεγομένοις σοφοῖς προγενεστέρα ἂν εἴη     ὀλυμπιὰς πρώτη, καὶ
[1, 21]   τὸ ὑποτεταγμένον δείκνυσιν· ἕως πότε     ὅρασις στήσεται, θυσία
[1, 20]   ἀναιρεῖσθαι τὴν ἀλήθειαν, ἐπεὶ καὶ     ὄψις συμβάλλεται καὶ ἀκοὴ
[1, 6]   διιδεῖν δυνηθῇ. τροφὴ γὰρ καὶ     παίδευσις χρηστὴ σῳζομένη φύσεις
[1, 5]   μόνον τῆς κοσμικῆς φιλοσοφίας, ἰδοὺ     παιδίσκη ἐν ταῖς χερσί σου,
[1, 1]   μηδὲ ἀπομνημονευθέντα ἡμῖν (πολλὴ γὰρ     παρὰ τοῖς μακαρίοις δύναμις ἦν
[1, 12]   λέγει. ~(Ἐπεὶ δὲ μὴ κοινὴ     παράδοσις καὶ πάνδημος τῷ γε
[1, 26]   ὡς ἔπος εἰπεῖν τῷ Μωυσεῖ     πᾶσα ἀγωγὴ παιδευτικὴ μὲν τῶν
[1, 28]   οὐ γὰρ δὴ μία Μύκονος«     πᾶσα πρὸς νόησιν γραφή,
[1, 24]   ψυχῆς τῷ θυμῷ. τετάρτη δὲ     πασῶν κακίστη κατὰ τὰς
[1, 1]   κεκτημένος. ἕπεται δὲ ἐνθένδε αὐτῷ     πειθὼ ἐκ περιουσίας. καὶ τοῦτ´
[1, 8]   δὲ τὸ ἐπιχείρημα καὶ τέλος     πειθώ, οὕτω τῆς ἐριστικῆς ἀρχὴ
[1, 6]   οὐχ ἁπλῶς πίστις, ἀλλ´     περὶ τὴν μάθησιν πίστις ἐμποιεῖ.
[1, 11]   καὶ βεβαιοῖ, ἧς ἀναιρεθείσης μῦθος     περὶ τὸν σωτῆρα οἰκονομία φαίνεται,
[1, 28]   οὐρανίων ἐπαγγελλομένη, συνέπεται καὶ     {περὶ} τῶν ἀνθρωπείων περί τε
[1, 19]   φιλοσοφίας τοὺς Ἕλληνας, θείας οἰκονομίας     περίπτωσις (οὐ γὰρ ταὐτόματον ἐκθειάσει
[1, 6]   ἀλλότρια μὴ προσίεσθαι οὐχ ἁπλῶς     πίστις, ἀλλ´ περὶ τὴν
[1, 11]   τηλικούτου θανάτου ἐρρύσατο ἡμᾶς, ἵνα     πίστις ἡμῶν μὴ ἐν
[1, 7]   διδασκαλία τῆς θεοσεβείας, χάρις δὲ     πίστις. ποιοῦντες γὰρ τὸ θέλημα
[1, 10]   μήτε ἐκείνη καλὴ σκευασία τροφῆς     πλείω τῶν τρεφόντων ἔχουσα τὰ
[1, 23]   ἡμερωτάτης τῶν ἀνθρώπων ἐπιστατεῖν ἀγέλης     ποιμενικὴ καθάπερ καὶ τοῖς πολεμικοῖς
[1, 7]   καὶ τροφήν. ὡσαύτως δὲ οὐχ     ποιμενικὴ μόνη, ἀλλὰ καὶ
[1, 26]   τῆς ἀνθρώπων ἀγέλης. εἰ δὲ     ποίμνη ἀλληγορουμένη πρὸς τοῦ
[1, 24]   σοφία, τὰ ἀνθρώπεια δὲ     πολιτική, σύμπαντα δὲ βασιλική.
[1, 2]   συγκοσμεῖ τὸν τεχνίτην, καὶ ἄλλως     πολυμαθία διασυστατικὴ τυγχάνει τοῦ παρατιθεμένου
[1, 17]   ἵνα γνωρισθῇ διὰ τῆς ἐκκλησίας     πολυποίκιλος σοφία τοῦ θεοῦ, κατὰ
[1, 25]   δόξα πᾶσα (οὐ γὰρ καὶ     πονηρά) ἀλλὰ νόμος ἐστὶ χρηστὴ
[1, 5]   πολύτροπον μὲν οὖν τὴν σοφίαν     ποσάκις» ἐνδείκνυται λέξις, καὶ καθ´
[1, 1]   γραφὴ εἰς ἐπίδειξιν τετεχνασμένη ἥδε     πραγματεία, ἀλλά μοι ὑπομνήματα εἰς
[1, 21]   ἔτη τετρακόσια πεντήκοντα, ὡς δὲ     προκειμένη δείκνυσι χρονογραφία, συνάγονται ἔτη
[1, 21]   ἕτεροι, ἑκατὸν δύο, ὡς δὲ     προκειμένη δηλοῖ χρονογραφία, ἀπὸ βασιλείας
[1, 18]   καὶ πεπονθέναι τοῦτον· ὅθεν αὐτοὺς     πρόληψις τῆς οἰήσεως ἀναπείθει ἀπιστεῖν·
[1, 20]   κατὰ τὴν πίστιν ἀλήθεια·     προπαιδεία δὲ προσοψήματι ἔοικεν καὶ
[1, 18]   ἑαυτοὺς ἀπέστησαν δηλαδή. πρὸς τούτους     προφητεία λέγει· κἂν θέλητε καὶ
[1, 27]   τραχήλῳ. ὁμοίως δὲ τῷ Παύλῳ     προφητεία ὀνειδίζει τὸν λαὸν ὡς
[1, 21]   προγενεστέρα ἂν εἴη ὀλυμπιὰς     πρώτη, καὶ ὑστέρα τῶν
[1, 7]   αὐθεντικὴν εἴσοδον ζητῇς, ἀκούσῃ· αὕτη     πύλη τοῦ κυρίου, δίκαιοι εἰσελεύσονται
[1, 13]   βεβαιοῖ σαφέστερον τὰ εἰρημένα ἥδε     ῥῆσις· πάντα ἐνώπια τοῖς νοοῦσι»
[1, 21]   ἡμέραι δεκαοκτώ. μεθ´ ὃν χρόνον     Ῥωμαίων βασιλεία ἕως τῆς Κομόδου
[1, 21]   καὶ τῶν Σιβυλλῶν τὸ πλῆθος,     Σαμία Κολοφωνία Κυμαία
[1, 24]   τὰς ἐπιθυμίας τάττεται βασιλεία, ὡς     Σαρδαναπάλλου καὶ τῶν τὸ τέλος
[1, 5]   Ἀβραὰμ δὲ γυνή. μὴ τίκτουσα     Σάρρα τὴν ἑαυτῆς παιδίσκην ὀνόματι
[1, 15]   ναὶ μὴν καὶ περὶ αὑτοῦ  {ᾑ}   σεμνυνόμενός φησί που ἐπὶ τῇ
[1, 21]   γε μόνος οὗτος, ἀλλὰ καὶ     Σίβυλλα Ὀρφέως παλαιοτέρα· λέγονται γὰρ
[1, 4]   ὡς θεόθεν τεχνικὴ καὶ     σοφὴ ἐπίνοια, σαφὲς ἔσται παραθεμένοις
[1, 5]   μὲν φιλοσοφία ἐπιτήδευσις σοφίας,     σοφία δὲ ἐπιστήμη θείων καὶ
[1, 1]   τοὺς κατηχήσαντάς φαμεν, κοινωνικὸν δὲ     σοφία καὶ φιλάνθρωπον. λέγει γοῦν
[1, 24]   τάττουσά ἐστι, τὰ μὲν θεῖα     σοφία, τὰ ἀνθρώπεια δὲ
[1, 5]   τῶν τούτων αἰτίων. κυρία τοίνυν     σοφία τῆς φιλοσοφίας ὡς ἐκείνη
[1, 5]   εἰς παιδοποιίαν ἐπιτρέπει τῷ Ἀβραάμ.     σοφία τοίνυν τῷ πιστῷ
[1, 19]   ἐνδεέσι φρενῶν παρακελεύομαι λέγουσα, φησὶν     σοφία, τοῖς ἀμφὶ τὰς αἱρέσεις
[1, 11]   γάγγραινα νομὴν ἕξει. ~(Αὕτη οὖν     σοφία τοῦ κόσμου μωρία παρὰ
[1, 17]   φησὶ γοῦν γραφή· ἀπέστειλεν     σοφία τοὺς ἑαυτῆς δούλους, συγκαλοῦσα
[1, 10]   σοφία δὲ ὁμωνύμως τῇ ἀληθείᾳ     σοφιστικὴ λέγεται τέχνη. ἐμοὶ δὲ
[1, 11]   εἰληφὸς δωρεάν. τελείων δέ ἐστιν     στερεὰ τροφή, τῶν διὰ τὴν
[1, 8]   ἐφ´ σεμνύνονται οἷς φίλη     στωμύλος αὕτη κακοτεχνία, εἴτε Ἕλληνες
[1, 1]   τούτῳ γεννητική. συνελόντι γὰρ φάναι     συγγυμνασία ἕξιν ἐμποιεῖ ὑγιεινὴν καὶ
[1, 4]   ἀντιλαμβάνονται. εὑρετικὸν γὰρ καὶ ἐπινοητικὸν     συναίσθησις ἐπιβάλλειν πιθανῶς ἀναπείθουσα, συναύξει
[1, 2]   ἀποδεικτικὴν ἐκπορίζεσθαι. ναὶ μὴν καὶ     συναφὴ τῶν δογμάτων διὰ τῆς
[1, 1]   ἀκριβῆ αἵρεσίν τε καὶ φυγὴν     συνείδησις, θεμέλιος δὲ αὐτῆς βέβαιος
[1, 19]   εἴτε κατὰ συντυχίαν, οὐκ ἀπρονόητος     συντυχία· εἴτ´ αὖ φυσικὴν ἔννοιαν
[1, 3]   ἔνεστι νόος. τοῦτό που αἰνίσσεται     σωτήριος ἐκείνη φωνή· αἱ ἀλώπεκες
[1, 21]   Κυμαία Ἐρυθραία Φυτὼ     Ταραξάνδρα Μακέτις Θετταλὴ
[1, 24]   γὰρ τῇ ἀρετῇ χρωμένη φρόνησις     τάττουσά ἐστι, τὰ μὲν θεῖα
[1, 23]   ποταμὸν ἐς βαθύρροον. ἐνταῦθα μήτηρ     τεκοῦς´ ἔκρυπτέ με τρεῖς μῆνας,
[1, 24]   ἀγαθὰ καὶ τὰ ἐκτὸς καὶ     τελεία εὐδαιμονία χορηγεῖται· αἰτεῖσθε γάρ«
[1, 10]   ἡδύσματα μήτε λόγου χρῆσις ἀστεία     τέρπειν μᾶλλον ὠφελεῖν τοὺς
[1, 4]   λογισμῷ ἐπινενοημέναι, καὶ ὡς θεόθεν     τεχνικὴ καὶ σοφὴ ἐπίνοια,
[1, 5]   σοφισταῖς τηρήσαις. μία μὲν οὖν     τῆς ἀληθείας ὁδός, ἀλλ´ εἰς
[1, 2]   ἄχρηστος εἴη φιλοσοφία, εἰ εὔχρηστος     τῆς ἀχρηστίας βεβαίωσις, εὔχρηστος· ἔπειτα
[1, 19]   υἱοῦ ἐπίγνωσίς ἐστι τοῦ πατρός,     τῆς περιφράσεως τῆς Ἑλληνικῆς κατάληψις,
[1, 1]   γλαφυρὸν τῆς θεωρίας. αὐτίκα καὶ     τῆς χρηστομαθίας περιουσία οἷον ἥδυσμά
[1, 25]   δὲ ἀληθής, ἀληθὴς δὲ     τὸ ὂν εὑρίσκουσα καὶ τούτου
[1, 1]   τῇ διανοίᾳ, ἐπεὶ μὴ ῥᾴδιος     τοιάδε διακονία τοῖς μὴ δεδοκιμασμένοις.
[1, 1]   τὴν μακαρίαν παράδοσιν ἀδιάδραστον φυλάττειν     τοιάδε ὑποτύπωσις· ἀνδρὸς δὲ φιλοῦντος
[1, 2]   τὴν ἀλήθειαν συνίστησιν. ἀξιόπιστος δὲ     τοιαύτη ψυχαγωγία, δι´ ἧς κεκαλυμμένην
[1, 21]   τῆς Κόρης ἁρπαγὴ καὶ     τοῦ ἐν Ἐλευσῖνι τεμένους καθίδρυσις
[1, 4]   εἰς τὸν αἰῶνα, φησιν     τοῦ Ἰησοῦ σοφία. ἐὰν γὰρ
[1, 7]   ἀποτιλθέντα. καὶ δὴ κἀνταῦθα χρησιμεύει     τοῦ σπόρου παραβολή, ἣν
[1, 6]   νῷ τὰ νοητά. τριττὴ δὲ     τούτων φύσις, ἔν τε ποσοῖς
[1, 8]   μὴ δοκεῖν χρὴ δοκεῖν,     τραγῳδία λέγει. τοιοῦτοι δὲ οἱ
[1, 21]   καὶ ἐν Μεγάροις, οὗ μέμνηται     τραγῳδία. τί μοι Τήλεμον καταλέγειν,
[1, 29]   παριστάς. θείως τοίνυν δύναμις     τῷ Ἑρμᾷ κατὰ ἀποκάλυψιν λαλοῦσα
[1, 5]   τῷ Ἀβραάμ. σοφία τοίνυν     τῷ πιστῷ σύνοικος (πιστὸς δὲ
[1, 22]   Ἑβραίων τῶν ἡμετέρων πολιτῶν καὶ     τῶν γεγονότων ἁπάντων αὐτοῖς ἐπιφάνεια
[1, 1]   εἰ μὲν τὸ πρότερον, τίς     τῶν γραμμάτων χρεία; εἰ δὲ
[1, 21]   δὲ ἐπὶ Δαρείου τῆς ὑποσχέσεως     τῶν ἐγκαινίων ἄγεται ἑορτή, καθὼς
[1, 15]   τῶν Ἐφεσίων λεγομένων γραμμάτων καὶ     τῶν κατὰ μουσικὴν εὕρεσις ῥυθμῶν
[1, 21]   δύο καὶ εἴκοσι, μεθ´ ἣν     τῶν Κλεοπάτρας παίδων βασιλεία ἡμερῶν
[1, 21]   βασιλεῖ Μεσοποταμίας ἔτεσιν ὀκτώ, ὡς     τῶν Κριτῶν ἱστορεῖ βίβλος· δεηθέντες
[1, 16]   μὴν ὀψέ ποτε εἰς Ἕλληνας     τῶν λόγων παρῆλθε διδασκαλία τε
[1, 12]   παραγγέλλων. ἀλλ´ ἔστι τῷ ὄντι     τῶν ὑπομνημάτων ὑποτύπωσις ὅσα διασποράδην
[1, 10]   τὸ εὖ ποιεῖν ἀφέλωμεν, οὕτως     ὑπακοὴ καὶ πίστις ἀναιρεῖται μήτε
[1, 13]   ἓν συνάπτεται. ἤδη δὲ καὶ     ὑπάτη ἐναντία τῇ νεάτῃ οὖσα,
[1, 21]   εἰς Πελοπόννησον Δαναοῦ παρουσία καὶ     ὑπὸ Δαρδάνου τῆς Δαρδανίας κτίσις,
[1, 5]   Ἑβραίους εἰς Χριστόν. προπαρασκευάζει τοίνυν     φιλοσοφία προοδοποιοῦσα τὸν ὑπὸ Χριστοῦ
[1, 20]   σὺν τοῖς ἄλλοις) οὕτω καὶ     φιλοσοφία πρὸς κατάληψιν τῆς ἀληθείας,
[1, 20]   καθ´ ἑαυτὴν ἐδικαίου ποτὲ καὶ     φιλοσοφία τοὺς Ἕλληνας, οὐκ εἰς
[1, 8]   ἀλλ´ οὐ τοῦτο τἀκριβέστατον, ἀλλ´     φύσις καὶ τοὐρθόν· ὃς δὲ
[1, 7]   τῆς αὐτῆς δὲ γεωργίας καὶ     φυτουργία, ἐργάζεσθαι ὅσα εἰς αὐτά
[1, 21]   Κολοφωνία Κυμαία Ἐρυθραία     Φυτὼ Ταραξάνδρα Μακέτις
[1, 20]   συμβάλλεται καὶ ἀκοὴ καὶ     φωνὴ πρὸς ἀλήθειαν, νοῦς δὲ
[1, 21]   Κλεοφῶν Κορίνθιος, Ἱππώ τε     Χείρωνος καὶ Βοιὼ καὶ Μαντὼ
[1, 1]   μεταλαμβάνει οὐδείς. καὶ τὸν σίδηρον     χρῆσις καθαρώτερον φυλάσσει, δὲ
[1, 6]   τροφὴ γὰρ καὶ παίδευσις     χρηστὴ σῳζομένη φύσεις ἀγαθὰς ποιεῖ,
[1, 6]   τε τῶν αἰσθητῶν καὶ ἀναζωπυρεῖται     ψυχή, ἵνα δή ποτε ἀλήθειαν
[1, 28]   μετὰ τὰ φυσικὰ καλεῖ. καὶ     γε κατὰ Πλάτωνα διαλεκτική, ὥς
[1, 18]   πιστεύσαντες τῷ κηρύγματι· ἑκούσιος γὰρ     τε αἵρεσις τε τῆς
[1, 21]   Δευκαλίωνος ἐπομβρία. κατὰ δὲ Σθένελον     τε Ἀμφικτύονος βασιλεία καὶ
[1, 8]   τέλος δὲ αὐτῆς ἔκπληξις.     τε αὖ θρυλουμένη κατὰ τὰς
[1, 13]   ὅλον οἰκειότητα διαφυλάττει. οὕτως οὖν     τε βάρβαρος τε Ἑλληνικὴ
[1, 13]   οὕτως οὖν τε βάρβαρος     τε Ἑλληνικὴ φιλοσοφία τὴν ἀίδιον
[1, 18]   ἑκούσιος γὰρ τε αἵρεσις     τε τῆς ἀληθείας ἐκτροπή. ἀλλὰ
[1, 21]   φησὶν Ὅμηρος, τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς,     τε τῆς Εὐρώπης εἰς Κρήτην
[1, 15]   πρώτους γενέσθαι λέγουσιν, εἰς οὓς     τε τῶν Ἐφεσίων λεγομένων γραμμάτων
[1, 1]   διττή· μὲν γὰρ ἄγραφος.     δ´ ἔγγραφος. ὁποτέρως δ´ ἂν
[1, 9]   πολύμητις» δίκην τῆς βασάνου λίθου  (ἣ   δ´ ἐστὶ Λυδὴ διακρίνειν πεπιστευμένη
[1, 27]   μὲν κολάσει σωφρονίζουσα ὡς κυρία,     δὲ δι´ εὐποιίας χρηστευομένη ὡς
[1, 7]   μὲν μαθήσει καὶ ἀσκήσει περιγίνεται,     δὲ δυνάμει καὶ πίστει. δωρεὰ
[1, 26]   κυβερνώμενος. πολιτείαν γοῦν διηκόνησεν ἀγαθήν·     δέ ἐστι τροφὴ ἀνθρώπων« καλὴ
[1, 21]   Ἰωνικὴν ἀποικίαν φησὶ φέρεσθαι αὐτόν,     ἐγένετο μετὰ ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἔτη
[1, 21]   εἴη ὀλυμπιὰς πρώτη,     καὶ ὑστέρα τῶν Ἰλιακῶν δείκνυται
[1, 21]   ὑπὸ Ἑλλήνων Δήμητρα καλεῖσθαί φησιν,     κατὰ Λυγκέα γίνεται ἑνδεκάτῃ ὕστερον
[1, 1]   γένηται. γεωργία δὲ διττή·     μὲν γὰρ ἄγραφος. δ´
[1, 27]   γὰρ δύναμις οἰκονομεῖ σωτηρίαν,     μὲν κολάσει σωφρονίζουσα ὡς κυρία,
[1, 7]   ἄλλο αὐτὸ τὸ ὄν, καὶ     μὲν μαθήσει καὶ ἀσκήσει περιγίνεται,
[1, 20]   θριγκὸς εἶναι τοῦ ἀμπελῶνος. καὶ     μὲν ὡς ἄρτος ἀναγκαία πρὸς
[1, 21]   σημεῖον, τοῦτο δέ ἐστι φωνή,     ὅταν γένηται, ἐπίσχει τοῦτο
[1, 29]   αὐτῶν· ἀνθρώποισι δ´ ἔδωκε δίκην,     πολλὸν ἀρίστη. εἴτ´ οὖν τὸν
[1, 1]   κατὰ τὴν ἐποπτικὴν θεωρίαν γνώσεως,     προβήσεται ἡμῖν κατὰ τὸν εὐκλεῆ
[1, 5]   εἶναι παιδείαν, ἐπακουσάτω τῶν ἑξῆς·     πρὸς καιρὸν λιπαίνει σὸν φάρυγγα,
[1, 15]   περὶ τῆς Ἱπποῦς ὧδέ πως·     πρῶτα μὲν τὰ θεῖα προὐμαντεύσατο
[1, 24]   κλειδοῦχος Ὀλυμπιάδος βασιλείης, Ἥρης Ἀργείης,     στέμμασι καὶ θυσάνοισι πρώτη ἐκόσμησεν
[1, 21]   τὴν Αἰγυπτίαν καὶ τὴν Ἰταλήν,     τὸ ἐν Ῥώμῃ Κάρμαλον ᾤκησεν,
[1, 15]   Κέβης, δ´ ὅς, ἐν     εἰσι πάμπαν ἀγαθοὶ ἄνδρες. πολλὰ
[1, 1]   τὸν νοῦν καὶ τὸν λόγον,     καὶ οὐ κεκώλυκεν κύριος
[1, 1]   ἀκροᾶσθαί τε καὶ ἐντυγχάνειν δίκαιος·     καὶ τὴν εὐχαριστίαν τινὲς διανείμαντες,
[1, 1]   ἀργίαν δὲ ἐφοδιάζειν οὐ καλόν·     καὶ φορτίον συνεπιτιθέναι μὲν εὔλογον,
[1, 17]   οὐ γὰρ αἱρεῖταί τις κακὸν     κακόν, τῇ δὲ περὶ αὐτὸ
[1, 7]   αὕτη ἦν ἐν Χριστῷ, ἐν     μακάριοι πάντες οἱ εἰσελθόντες καὶ
[1, 1]   τινα οὕτως εὐτυχῆ γραφὴν ἡγεῖσθαι     μηδεὶς ἀντερεῖ, ἀλλ´ ἐκείνην εὔλογον
[1, 1]   ἀντερεῖ, ἀλλ´ ἐκείνην εὔλογον νομιστέον     μηδεὶς εὐλόγως ἀντερεῖ. καὶ πρᾶξιν
[1, 8]   τὴν λογικὴν τέχνην αὐτῶν, ἐφ´     σεμνύνονται οἷς φίλη στωμύλος
[1, 28]   τῶν θείων καὶ οὐρανίων ἐπαγγελλομένη,     συνέπεται καὶ {περὶ} τῶν
[1, 25]   ἐξαπέσταλκέν με, φησὶν Μωυσῆς.     τινες ἀκολούθως δηλονότι τῇ χρηστῇ
[1, 2]   καὶ φαύλων ἔργων δημιουργὸν ὑπάρχουσαν,     τινες διαβεβλήκασιν, ἀληθείας οὖσαν εἰκόνα
[1, 9]   τὸν ἐν πείρᾳ πολλῶν γεγενημένον·     τινες καὶ τὸν ἐμπειρικὸν ἀναπλάττουσιν.
[1, 28]   πᾶσα πρὸς νόησιν γραφή,     φασιν οἱ παροιμιαζόμενοι· διαλεκτικώτερον δὲ
[1, 1]   ἑτέρως σφαλεῖεν καὶ παιδὶ μάχαιραν,     φασιν οἱ παροιμιαζόμενοι, ὀρέγοντες εὑρεθῶμεν.
[1, 1]   πάντων γνῶσις, ὄνος λύρας,     φασιν οἱ παροιμιαζόμενοι, τοῖς πολλοῖς
[1, 23]   Αἰγύπτῳ, ὡς ἂν βασιλικὸν παιδίον,     φησι Φίλων ἐν τῷ Μωυσέως
[1, 12]   καὶ νῦν ἔτι εὐλαβῶς ἔχω,     φησιν, ἔμπροσθεν τῶν χοίρων τοὺς
[1, 4]   αὐτοῦ ἐστιν εἰς τὸν αἰῶνα,     φησιν τοῦ Ἰησοῦ σοφία.
[1, 2]   Ἑβραῖοι μὲν γὰρ σημεῖα αἰτοῦσιν,     φησιν ἀπόστολος, Ἕλληνες δὲ
[1, 6]   μὴ κλαπῆναι πρὸς τῶν ἐπὶ  βλάβῃ   τῶν ἀκροωμένων κακοτεχνίαν ἠσκηκότων. παιδεία
[1, 1]   ἐπιτρέπουσιν. ἀρίστη γὰρ πρὸς τὴν  ἀκριβῆ   αἵρεσίν τε καὶ φυγὴν
[1, 6]   γὰρ ἀπὸ τῶν ἀποδείξεων λόγος  ἀκριβῆ   πίστιν ἐντίθησι τῇ ψυχῇ τοῦ
[1, 15]   ἐκεῖνον δήπουθεν γενόμενα τὸν τόπον,  ἀκριβῆ   τὴν διὰ τῶν σπλάγχνων τοῖς
[1, 21]   ἑβδομήκοντα δύο, κατὰ δὲ τὴν  ἀκριβῆ   χρονογραφίαν χίλια ὀγδοήκοντα πέντε μῆνες
[1, 27]   καὶ διψῆν ἐποίησέν σε ἐν  γῇ   ἐρήμῳ, ἵνα γνωσθῇ πάντα τὰ
[1, 21]   ἔτη ξεʹ ἐν δὲ τῇ  γῇ   τῇ ἀγαθῇ ἄλλα πέντε καὶ
[1, 1]   λόγον κρύπτεσθαι μηνύει καθάπερ ἐν  γῇ   τῇ τοῦ μανθάνοντος ψυχῇ, καὶ
[1, 21]   δὲ Λυγκέα τῆς Κόρης  ἁρπαγὴ   καὶ τοῦ ἐν Ἐλευσῖνι
[1, 1]   πιστεύεται, οὐ γράμματι. κἄν τις  λέγῃ   γεγράφθαι οὐδὲν κρυπτὸν οὐ
[1, 5]   τὴν οἰκουμένην. κἄν τις βιαζόμενος  λέγῃ·   μὴ πρόσεχε φαύλῃ γυναικί, μέλι
[1, 21]   βουληθῇ τῷ γραμματικῷ Κράτητι καὶ  λέγῃ   περὶ τὴν Ἡρακλειδῶν κάθοδον Ὅμηρον
[1, 21]   γεγόνασιν ἡλικίαν. κἄν τις ἡμῖν  λέγῃ   Φημονόην πρώτην χρησμῳδῆσαι Ἀκρισίῳ, ἀλλ´
[1, 2]   τινες διαβεβλήκασιν, ἀληθείας οὖσαν εἰκόνα  ἐναργῆ,   θείαν δωρεὰν Ἕλλησι δεδομένην, μήτε
[1, 1]   ἤδη πως ἀγγελική, ὁποτέρως ἂν  ἐνεργῇ,   διά τε τῆς χειρὸς διά
[1, 26]   εἰπεῖν τῷ Μωυσεῖ πᾶσα  ἀγωγὴ   παιδευτικὴ μὲν τῶν οἵων τε
[1, 23]   ποιητὴς ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι  Ἐξαγωγή«   γράφων ὧδε ἐκ προσώπου Μωυσέως·
[1, 4]   καὶ περὶ τοῦ Μαργίτου, εἰ  δὴ   αὐτοῦ, ὧδέ πως γράφει· τὸν
[1, 24]   ἐπιθυμίαις ὡς πλεῖστα χαρίζεσθαι. τοῦ  δὴ   βασιλικοῦ τοῦ τε κατ´ ἀρετὴν
[1, 1]   ἀλλ´ οἳ μὲν ὑποκριταί, καὶ  δὴ   ἐάσθωσαν· εἰ δέ τις οὐ
[1, 13]   προσέθηκα σοφίαν ἐπὶ πᾶσιν, οἳ  δὴ   ἐγένοντο ἔμπροσθέν μου ἐν Ἱερουσαλήμ·
[1, 1]   τινὲς διανείμαντες, ὡς ἔθος, αὐτὸν  δὴ   ἕκαστον τοῦ λαοῦ λαβεῖν τὴν
[1, 8]   ἰχθύσι τοῖς θαλασσίοις ἐοικότες, οἳ  δὴ   ἐν ἅλμῃ ἐκ γενετῆς τρεφόμενοι
[1, 14]   φιλοσοφίας αὐτῶν ἑπομένως λεκτέοι. ἵνα  δὴ   ἐν συγκρίσει ἀποδείξωμεν πολλαῖς γενεαῖς
[1, 21]   τὸ Λουπέρκιον καλούμενον κτίσας. Ἄξιον  δὴ   ἐνταῦθα γενομένους διερευνῆσαι καὶ τῶν
[1, 23]   πῶς ἐγένετο συμφανὲς τόδε; φεύγει  δὴ   ἐντεῦθεν καὶ ποιμαίνει πρόβατα προδιδασκόμενος
[1, 19]   βεβυσμένῃ λόγων, ἀλλ´ αὐτοῦ τἀγαθοῦ  δὴ   ἐπιστήμη καὶ τῆς ἀληθείας, ἐκείνων
[1, 20]   τὸ εὐδαιμόνως ζῆν (μὴ γὰρ  δὴ   εὐδαιμονῶμεν πρὸς τὰ ὀνόματα) ὅταν
[1, 19]   οἱ πεφιλοσοφηκότες ὀρθῶς. ὧν  δὴ   κἀγὼ κατά γε τὸ δυνατὸν
[1, 21]   τὰ ἀπὸ Κέκροπος τοῦ διφυοῦς  δὴ   καὶ αὐτόχθονος, ὥς φησι κατὰ
[1, 15]   δι´ οὓς καὶ περιετέμετο, ἵνα  δὴ   καὶ εἰς τὰ ἄδυτα κατελθὼν
[1, 1]   γεωργοὶ προαρδεύσαντες τὴν γῆν, οὕτω  δὴ   καὶ ἡμεῖς τῷ ποτίμῳ τῶν
[1, 18]   τε ἔχειν τὸν θεὸν καὶ  δὴ   καὶ πεπονθέναι τοῦτον· ὅθεν αὐτοὺς
[1, 13]   μέλλον καὶ τὸ ἐνεστός, ἀτὰρ  δὴ   καὶ τὸ παρῳχηκὸς ἀκαριαίως συνίστησι,
[1, 7]   ἤτοι ξηρανθέντα ἀποτιλθέντα. καὶ  δὴ   κἀνταῦθα χρησιμεύει τοῦ σπόρου
[1, 10]   ἔστι σοφία πονηρίας ἐπιστήμη. ταύτην  δὴ   λέγει, ἣν ἐπενόησαν τέχναι λεκτικαί
[1, 4]   τὰ ἔργα. ἔπειτα ἐπιφέρει καθολικὸν  δὴ   λόγον· καὶ παντὶ τῷ συνετῷ
[1, 28]   τε καὶ λέγειν· οὐ γὰρ  δὴ   μία Μύκονος« πᾶσα πρὸς
[1, 5]   τῆς αὐτῆς ἐκβλύζουσαι γῆς. οὐ  δὴ   μόνον ἑνός τινος δικαίου ὁδοὺς
[1, 22]   μεμελετημένον εἰς Ἑλληνικὰς ἀκοάς. οὐ  δὴ   ξένον ἐπιπνοίᾳ θεοῦ τοῦ τὴν
[1, 17]   οὖν οἱ ἐν λόγῳ, οὗτοι  δὴ   οἱ πρὸ τῆς τοῦ λόγου
[1, 1]   παραδόσεως λεγόμενος) τὰς συνήθεις {διὸ  δὴ}   παραθετέον δόξας τε καὶ φωνὰς
[1, 8]   καὶ εἰκῆ