HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ε  =  178 formes différentes pour 1546 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   Μωυσέως ἔτεσι πρότερον τριακοσίοις τεσσαράκοντα  εʹ   ἀπὸ δὲ τῆς Μωυσέως στρατηγίας
[1, 21]   διαλέκτους εἶναι τὰς παρὰ σφίσι  εʹ   Ἀτθίδα, Ἰάδα, Δωρίδα, Αἰολίδα καὶ
[1, 21]   μῆνας ἑπτὰ ἡμέρας Ὄθων μῆνας  εʹ   ἡμέραν αʹ Οὐιτέλλιος μῆνας ἑπτὰ
[1, 21]   ἔτη ιεʹ μῆνας ηʹ ἡμέρας  εʹ   Νέρβας ἔτος αʹ μῆνας δʹ
[1, 21]   ὡς μέν τινές φασιν, ἑκατὸν  εʹ   ὡς δὲ ἕτεροι, ἑκατὸν δύο,
[1, 21]   περισωθεὶς ὑπὸ Ἰωσαβαίας τῆς  Ἰωδαὲ   τοῦ ἀρχιερέως γυναικός, καὶ τὰ
[1, 21]   παραδίδοται. μετανοησάντων δὲ αὐτῶν ἡγεῖται  Ἰεφθαὲ   Γαλααδίτης ἐκ φυλῆς Μανασσῆ
[1, 21]   ἀπὸ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ἕως  παρέλαβε   τὴν βασιλείαν Δαβίδ, ὡς μέν
[1, 12]   παράδοσις καὶ πάνδημος τῷ  γε   αἰσθομένῳ τῆς μεγαλειότητος τοῦ λόγου,
[1, 13]   τῇ νεάτῃ οὖσα, ἀλλ´ ἄμφω  γε   ἁρμονία μία, ἔν τε ἀριθμοῖς
[1, 29]   διὰ τούτων ἐξακούω καὶ τό  γε   Ἡσιόδειον ἐπὶ τοῦ πάντων λελέχθαι
[1, 21]   Ἀπόλλων, καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, ὅπου  γε   καὶ Ἀδμήτῳ θητεύων εὑρίσκεται σὺν
[1, 26]   Μωυσέως δεδόσθαι τὸν νόμον, ὁπότε  γε   καὶ αὐτοὶ ἐκ τῶν παρὰ
[1, 1]   ἑρμηνεῦσαι τὰ ἀπόρρητα ἱκανῶς, πολλοῦ  γε   καὶ δεῖ, μόνον δὲ τὸ
[1, 14]   διὰ τούτων· δειλαί τοι δειλῶν  γε   καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασθαι· οἳ δὲ
[1, 13]   ἀνόμοια εἶναι δοκεῖ, τῷ γένει  γε   καὶ ὅλῃ τῇ ἀληθείᾳ ὁμολογοῦντα·
[1, 26]   τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων, οὕτω  γε   καὶ τὴν νομοθετικὴν τὴν ἀνθρώπων
[1, 28]   τὰ φυσικὰ καλεῖ. καὶ  γε   κατὰ Πλάτωνα διαλεκτική, ὥς φησιν
[1, 21]   ἡμῖν ἀποδέδεικται πρεσβύτερος. Καὶ οὔτι  γε   μόνος οὗτος, ἀλλὰ καὶ
[1, 26]   εὑρίσκων νόμῳ καὶ λόγῳ, εἶ  γε   νόμος πνευματικός« καὶ ἐπὶ
[1, 24]   τε καὶ ὕλην. ἐν μέν  γε   ὅπλοις καὶ τοῖς μαχίμοις ζῴοις
[1, 14]   αὐτῆς. ~(Φασὶ δὲ Ἕλληνες μετά  γε   Ὀρφέα καὶ Λίνον καὶ τοὺς
[1, 21]   πρώτην χρησμῳδῆσαι Ἀκρισίῳ, ἀλλ´ ἴστω  γε   ὅτι μετὰ Φημονόην ἔτεσιν ὕστερον
[1, 19]   φιλοσοφία, οὐδ´ ἐν μουσικῇ, στοχαστικῇ  γε   οὔσῃ, οὐδ´ ἐν ἀστρονομίᾳ, φυσικῶν
[1, 1]   τοῖς ἔπειτα καταλείπειν. οἱ μέν  γε   παῖδες σωμάτων, ψυχῆς δὲ ἔγγονοι
[1, 16]   περίπτωσιν ἐπήβολος τῆς ἀληθείας ἁμῇ  γέ   πῃ, ἀμυδρῶς δὲ καὶ οὐ
[1, 1]   ἐνδείξομαι τοὺς Στρωματεῖς, αἰνισσόμενος ἁμῇ  γέ   πῃ θείας ἔργον προνοίας καὶ
[1, 2]   εἰπεῖν, περιβολῇ πλείονι χρωμένους, ἁμῇ  γέ   πῃ συγγυμνασίαν τινὰ πίστεως ἀποδεικτικὴν
[1, 16]   ὁδὸν τῇ βασιλικωτάτῃ διδασκαλίᾳ, ἁμῇ  γέ   πῃ σωφρονίζουσα καὶ τὸ ἦθος
[1, 16]   τὰς κυριακὰς ἐντολάς, ἀλλ´ οὖν  γε   προκατασκευάζει τὴν ὁδὸν τῇ βασιλικωτάτῃ
[1, 21]   τὴν Κομόδου τελευτὴν ἔτη· ὅσα  γε   συνάγεται. Μετὰ δὲ τὰ Ἑλληνικὰ
[1, 21]   ὡς ταῦθ´ οὕτως ἔχει, τῷ  γε   συνιέναι δυναμένῳ δῆλον καθ´
[1, 15]   οἱ κληθέντες εὐδαίμονες καὶ ὅσοι  γε   τὴν Παλαιστίνην κατῴκησαν καὶ τοῦ
[1, 10]   τὸν ἀληθῆ βίον ἐπανῃρημένῳ, εἴ  γε   τὴν τρυφὴν ὡς δολεράν τε
[1, 12]   ἀκοὰς ἁγνίζεσθαι προσήκει ἡμῖν, εἴ  γε   τῆς ἀληθείας μεθεκτικοὶ εἶναι πειρώμεθα.
[1, 21]   ἀποθεώσεως ἔτη ἑξακόσια τέσσαρα, εἴ  γε   τῆς Περσέως βασιλείας τῷ τριακοστῷ
[1, 17]   αὐτοῖς λόγος χωρεῖ, εἴ  γε   τῆς τρώσεως οὐχὶ τὸ βέλος,
[1, 19]   ὀρθῶς. ὧν δὴ κἀγὼ κατά  γε   τὸ δυνατὸν οὐδὲν ἀπέλιπον ἐν
[1, 5]   ὃν παραδέχεται. κατ´ ἄλλους μέντοι  γε   τόπους ἐξεταζόμεναι αἱ προειρημέναι γραφαὶ
[1, 9]   ἐμφαίνεται γυμνάσματα, ἀλλ´ νοῦς  γε   τοῦ προφητικοῦ καὶ τοῦ διδασκαλικοῦ
[1, 29]   μύθων· παῖδας δὲ εἴρηκεν αὐτούς  γε   τοὺς μύθους, ὡς ἂν μικρὸν
[1, 17]   τὸ δὲ μὴ κωλῦον κατά  γε   τοῦτο ἀνενέργητον εἶναι. ἔτι τὸ
[1, 13]   καὶ ἐπιστήμην ἔγνων. ὅτι καί  γε   τοῦτό ἐστι προαίρεσις πνεύματος, ὅτι
[1, 15]   καθάπερ καὶ Πυθαγόρας αὐτοῖς  γε   τούτοις, δι´ οὓς καὶ περιετέμετο,
[1, 15]   τί δεῖ καὶ λέγειν, εἴ  γε   Τυρρηνὸς Τύριος Πυθαγόρας
[1, 10]   γῆρας ἀναφανήσῃ φρονήσεως. καὶ ἔν  γε   τῷ Θεαιτήτῳ εὕροις ἂν πάλιν·
[1, 20]   καθ´ ἡμᾶς εἴδησιν, ἀλλὰ συλλαμβάνεταί  γε   τῷ λογικῶς ἐπιχειρεῖν ἐσπουδακότι ἀνθάπτεσθαι
[1, 15]   Ἰνδῶν τε οἱ γυμνοσοφισταί, ἄλλοι  γε   φιλόσοφοι βάρβαροι. διττὸν δὲ τούτων
[1, 19]   χλωρῶν καὶ κερεῖς πόαν, καὶ  συνάγαγε   χόρτον ὥριμον, ἵνα ἔχῃς πρόβατα
[1, 15]   εἴς τε δικαιοσύνην θνητῶν γένος  {ἤγαγε{   ν} δείξας ὅρκους καὶ θυσίας
[1, 24]   Πέρσας ἐμιμήσατο τόνδε τὸν τρόπον·  ἤγαγε   τοὺς Ἀθηναίους νύκτωρ δι´ ἀνοδίας
[1, 21]   ερμθʹ ἀφ´ οὗ δὲ χρόνου  ἐξήγαγε   Μωυσῆς τοὺς Ἰουδαίους ἐξ Αἰγύπτου
[1, 24]   Ἱππίας τῶν Ἀθηναίων ἀποστὰς  ἐπήγαγε   τοὺς βαρβάρους εἰς τὴν Ἀττικὴν
[1, 24]   ἑπόμενος (ὡδήγει γὰρ ἔμπροσθεν αὐτῶν)  ἦγε   νύκτωρ τοὺς Ἑβραίους δι´ ἀβάτου,
[1, 9]   πειρασμοῦ σοφίζεται χρόνον, καὶ οὐκέτι  ἔγωγε   ἐνταῦθα συνορῶ, ὅπως ~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΤΩΝ
[1, 19]   πολυμαθοῦντα, ἀλλὰ ἄλλο τι, ἐπεὶ  ἔγωγε   ᾤμην καὶ ὄνειδος εἶναι. ᾔδει
[1, 1]   πάντα κατέχοντες· τὸ στόμα ἡμῶν  ἀνέῳγε   πρὸς ὑμᾶς. διαμαρτύρομαι δέ» τῷ
[1, 21]   ἔτη ἔφησαν γίνεσθαι αωμβʹ οἳ  δὲ   αϡ καʹ ἐν δὲ τῷ
[1, 1]   τὸ αὐτὸ ἴχνος ἐμβεβηκότος. ἔστι  δὲ   καὶ αἰνίξεταί μοι γραφή,
[1, 1]   ἀθλητοῦ βρώματι, οὐ τρυφητιῶντος, ὄρεξιν  δὲ   ἀγαθὴν διὰ φιλοτιμίαν λαμβάνοντος. ψάλλοντες
[1, 12]   τοὺς δίκην κολοιῶν σπερμολόγους. ἐπὰν  δὲ   ἀγαθοῦ τύχῃ γεωργοῦ, ἐκφύσεται ἕκαστον
[1, 8]   τὰ ὄντα δοξάζειν ἀγαθόν. τῶν  δὲ   ἀγαθῶν ἀκουσίως μὲν στέρονται ἄνθρωποι,
[1, 27]   ἐπαναβαίη, τοῖς υἱοῖς ἐγκαταλέγεσθαι, ἐπὰν  δὲ   ἀγάπη καλύψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν, μακαρίας
[1, 21]   ἐν τοῖς δώδεκα Ἄγγελος. μετὰ  δὲ   Ἀγγαῖον καὶ Ζαχαρίαν Νεεμίας
[1, 21]   τοῦ γένους ἦν Ἀχαάβ.  δὲ   ἀδελφὴ Ὀζίου Ἰωσαβαία ἐξέκλεψε τὸν
[1, 27]   νόσον ἀπάγων εὐεργέτης δόξει, ψυχὴν  δὲ   ἀδικίας πειρώμενος ἀπαλλάττειν οὐ
[1, 8]   ἐν ταῖς Φοινίσσαις λέγει·  δὲ   ἄδικος λόγος νοσῶν ἐν αὑτῷ
[1, 1]   ὑπό γ´ ἐμοῦ μεμενηκότα, κυλιόμενα  δὲ   ἀεὶ μόνῃ μιᾷ χρώμενα τῇ
[1, 21]   βασιλεύοντος τῷ δευτέρῳ ἔτει, Φιλίππου  δὲ   Ἀθήνησιν ἄρχοντος τῷ πρώτῳ ἔτει
[1, 21]   ὀκτὼ μῆνας ἕξ. ἀφ´ οὗ  δὲ   αἱ φυλαὶ αἱ δέκα ἐκ
[1, 23]   τὴν δύναμιν τοῦ θεοῦ. ἔτι  δὲ   Αἰγύπτιοι ἀκοῇ μὴ παραδεχόμενοι τὰ
[1, 1]   διὰ τῆς ἀγάπης πεποιημένοι; τῇ  δὲ   αἰτίᾳ τοῦ μὴ τὸ βέλτιστον
[1, 14]   φυσικῶν ἐπὶ τὰ ἠθικά. Σωκράτους  δὲ   ἀκούσας Ἀντισθένης μὲν ἐκύνισε, Πλάτων
[1, 14]   ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» οἳ  δὲ   Ἀκουσίλαον τὸν Ἀργεῖον ἐγκατέλεξαν τοῖς
[1, 8]   ὑπὸ φόβου δείσαντες· πᾶσαι  δὲ   ἀκούσιοι τροπαί, καὶ τούτων οὐδὲν
[1, 14]   δὲ Ξενοκράτης, ὃν Πολέμων. Πολέμωνος  δὲ   ἀκουσταὶ Κράτης τε καὶ Κράντωρ,
[1, 14]   εἶτα Λεύκιππος, εἶτα Δημόκριτος. Δημοκρίτου  δὲ   ἀκουσταὶ Πρωταγόρας Ἀβδηρίτης καὶ
[1, 21]   τινες, πεντακόσια πεντήκοντα δύο, ὡς  δὲ   ἀκριβέστερον, πεντακόσια ἑβδομήκοντα δύο μῆνες
[1, 21]   Εὐμόλπου πρὸς Ἀθηναίους πόλεμος. κατὰ  δὲ   Ἀκρίσιον Πέλοπος ἀπὸ Φρυγίας διάβασις
[1, 8]   τῆς ἀληθείας κακόν ἐστι, τὸ  δὲ   ἀληθεύειν καὶ τὰ ὄντα δοξάζειν
[1, 21]   αἱ ἡμέτεραι παραδιδόασι γραφαί, αἱ  δὲ   ἄλλαι αἱ πολλαὶ ἐπὶ κοινωνίᾳ
[1, 21]   δὲ καὶ οὗτος αὐτόχθων. τούτων  δὲ   ἄλλαιν δυοῖν νεώτερα τὰ Φθιωτικὰ
[1, 5]   ὁδοὺς πλείονας σωτηρίους κατέλεξεν, ἐπιφέρει  δὲ   ἄλλας πολλῶν πολλὰς δικαίων ὁδοὺς
[1, 10]   τὴν ἐντολὴν σαφηνιοῦντος συμπαραλαμβανομένων. νυνὶ  δὲ   ἀλλήλων ἕνεκα εὐποροῦμεν καὶ λόγων
[1, 23]   τοῖς ἱερογλυφικοῖς γράμμασιν ἐπιδείκνυνται. τὴν  δὲ   ἄλλην ἐγκύκλιον παιδείαν Ἕλληνες ἐδίδασκον
[1, 16]   καὶ οὐ πάσης, γίνεται· ὡς  δὲ   ἄλλοι βούλονται, ἐκ τοῦ διαβόλου
[1, 25]   διὰ τῶν πλανωμένων εἰδότα. φιλόσοφον  δὲ   ἄλλον τὸν Τίμαιον, ὄντα ἀστρονομικὸν
[1, 16]   σίδηρον εὗρον ἐν Κύπρῳ, Δέλας  δὲ   ἄλλος Ἰδαῖος εὗρε χαλκοῦ κρᾶσιν,
[1, 6]   γὰρ εὖ λεγόμενα προσίεσθαι, τὰ  δὲ   ἀλλότρια μὴ προσίεσθαι οὐχ ἁπλῶς
[1, 1]   θεωροῦμεν τὰ προσπίπτοντα αὐταῖς, ἄλλοι  δὲ   ἄλλων ἕνεκα. αὐτίκα οὐχ ὁμοίως
[1, 4]   ταῖς σφραγῖσιν ἐντυπωμάτων τορευτικός. οἱ  δὲ   ἀμφὶ τὴν παιδείαν διατρίβοντες τὴν
[1, 15]   οἰκοῦσιν οὔτε στέγας ἔχουσιν, δένδρων  δὲ   ἀμφιέννυνται φλοιοῖς καὶ ἀκρόδρυα σιτοῦνται
[1, 13]   ἄρτιος τῷ περιττῷ διαφέρεται, ὁμολογοῦσι  δὲ   ἄμφω τῇ ἀριθμητικῇ, ὡς τῷ
[1, 1]   δὲ ἀπ´ Αἰγύπτου) ἄλλοι  δὲ   ἀνὰ τὴν ἀνατολήν· καὶ ταύτης
[1, 1]   διακονία τοῖς μὴ δεδοκιμασμένοις. ταῦτα  δὲ   ἀναζωπυρῶν ὑπομνήμασι τὰ μὲν ἑκὼν
[1, 16]   πρῶτος φυσικὸν λόγον συνέταξεν. οἳ  δὲ   Ἀναξαγόραν Ἡγησιβούλου Κλαζομένιον πρῶτον διὰ
[1, 14]   Πραξιάδου Μιλήσιος Θαλῆν διαδέχεται, τοῦτον  δὲ   Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου Μιλήσιος, μεθ´ ὃν
[1, 14]   εἶναι λέγουσιν τὸν Κροίνθιον, οἳ  δὲ   Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην, οἳ δὲ
[1, 20]   τούτοις δὲ σωφροσύνην, ἐν τούτοις  δὲ   ἀνδρείαν δικαιοσύνην. ἀνὰ τὸν
[1, 11]   ὄντως ἔχεται τῆς ἀληθείας. παιδεία  δὲ   ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, καὶ αἱ πληγαὶ
[1, 6]   τῶν ἀκροωμένων κακοτεχνίαν ἠσκηκότων. παιδεία  δὲ   ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, φησίν, καὶ χρὴ
[1, 27]   ἐν νόμῳ ἀλαζονεύωνται βιοῦντες· μακάριος  δὲ   ἀνὴρ ὃς εὗρεν σοφίαν, καὶ
[1, 21]   παρ´ Αἰγυπτίοις ἀνθρώπων ποτέ, γενομένων  δὲ   ἀνθρωπίνῃ δόξῃ θεῶν, Ἑρμῆς τε
[1, 11]   πεφοιτηκέναι λέγουσιν, οὐ καλῶς. παράδοσιν»  δὲ   ἀνθρωπίνην» τὴν λογικὴν τερθρείαν λέγει.
[1, 7]   τὸ ἐκλεκτικὸν φιλοσοφίαν φημί. ὅσα  δὲ   ἀνθρωπίνων λογισμῶν ἀποτεμόμενοι παρεχάραξαν, ταῦτα
[1, 1]   τοῦ αἵματος τοῦ κυρίου. δοκιμαζέτω  δὲ   ἄνθρωπος ἑαυτὸν καὶ οὕτως ἐκ
[1, 12]   θαυμασιώτερά τε καὶ ἐνθουσιαστικώτερα. ψυχικὸς  δὲ   ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ
[1, 14]   δὲ Φερεκύδην τὸν Σύριον. Πλάτων  δὲ   ἀντὶ Περιάνδρου ὡς ἀναξίου σοφίας
[1, 1]   θάτερος αὐτῶν Συρίας ἦν,  δὲ   ἀπ´ Αἰγύπτου) ἄλλοι δὲ ἀνὰ
[1, 27]   μόνον ἐπαΐειν ἐθελήσωσιν αὐτοῦ, τοὺς  δὲ   ἀπαλλάττων τῶν παρόντων κακῶν. τοὺς
[1, 1]   τῷ θυσιαστηρίῳ ἄλλαγμα κυνός» ὅτῳ  δὲ   ἀπήμβλυται κακῇ τροφῇ τε καὶ
[1, 16]   γράμματα ἐπινοῆσαι πρώτους λέγουσιν. ἰατρικὴν  δὲ   Ἆπιν Αἰγύπτιον αὐτόχθονα πρὶν εἰς
[1, 26]   ἀγνοεῖν δύνανται τὴν ἀλήθειαν, οἱ  δὲ   ἀπιστοῦντες ἥκιστά τε ἐν τοῖς
[1, 21]   πέμπτῃ Παχὼν καὶ εἰκάδι. Οἱ  δὲ   ἀπὸ Βασιλείδου καὶ τοῦ βαπτίσματος
[1, 14]   καὶ Κλεόβουλος Λίνδιος, δύο  δὲ   ἀπὸ Εὐρώπης, Σόλων τε
[1, 21]   ἔτη συνάγεται τετρακόσια δέκα, τελευταῖα  δὲ   ἀπὸ Οὐεσπεσιανοῦ ἕως τῆς Κομόδου
[1, 21]   τὴν ἀκμὴν Λυκούργου φέρει· Ἡσαΐας  δὲ   ἀπὸ τῆς Σολομῶντος βασιλείας, ἐφ´
[1, 8]   ὑγιαῖνον αἰεὶ ἀθάνατον μένει,  δὲ   ἀπὸ τοῦ ὑγιεινοῦ τε καὶ
[1, 1]   κυρίου χαρὰν» προσέταξεν εἰσελθεῖν, τῷ  δὲ   ἀποκρυψαμένῳ τὸ πιστευθὲν ἀργύριον εἰς
[1, 1]   καὶ τυπωθῆναι πρὸς αὐτά· τὰ  δὲ   ἀπόρρητα, καθάπερ θεός, λόγῳ
[1, 17]   σοφιστικὴν εἰπών, ὡς προεμηνύσαμεν.  δὲ   ἀπόστολος καὶ λαλοῦμεν» λέγει
[1, 16]   ἔργα ἐπαγγελλομένην, οὐ λόγους.  δὲ   ἀπόστολος οὕτω» φησὶν καὶ ὑμεῖς
[1, 1]   φθονῶν (οὐ γὰρ θέμις) δεδιὼς  δὲ   ἄρα περὶ τῶν ἐντυγχανόντων, μή
[1, 11]   κατὰ τὸν Λεοντῖνον Γοργίαν διττῶν  {δὲ}   ἀρετῶν δεῖται, τόλμης καὶ σοφίας·
[1, 21]   Ἀρίστιππος ἐν πρώτῃ Ἀρκαδικῶν. τοῦτον  δὲ   Ἀριστέας Ἀργεῖος ἐπονομασθῆναί φησι
[1, 14]   Σάμιος, ὥς φησιν Ἱππόβοτος, ὡς  δὲ   Ἀριστόξενος ἐν τῷ Πυθαγόρου βίῳ
[1, 21]   Βάκιδες (ὃ μὲν Βοιώτιος,  δὲ   Ἀρκάς) πολλὰ πολλοῖς προαγορεύσαντες. τῇ
[1, 5]   ἴσθι πρὸς ἀλλοτρίαν» τὴν Σάραν  δὲ   ἀρχήν μου. ἔνεστιν οὖν προπαιδευθέντα
[1, 22]   τὴν Ἑλλάδα διάλεκτον ἑρμηνεῦσαι. οἳ  δὲ   ἅτε ἔτι ὑπακούοντες Μακεδόσι τῶν
[1, 16]   ἐνάτην ὀλυμπιάδα γεγονὼς εὑρίσκεται. Ἀντίλοχος  δὲ   αὖ τοὺς ἵστορας πραγματευσάμενος
[1, 21]   πεντεκαιδεκάτην τοῦ Τυβὶ μηνός, τινὲς  δὲ   αὖ τὴν ἑνδεκάτην τοῦ αὐτοῦ
[1, 27]   ἀλήθεια μὴ ἐκλιπέτωσάν σε, ἄφαψαι  δὲ   αὐτὰς περὶ σῷ τραχήλῳ. ὁμοίως
[1, 26]   ἁμαρτανομένων ἕνεκεν τοῦ δικαίου. σύστοιχος  δὲ   αὐτῇ κολαστική, τοῦ κατὰ
[1, 5]   τῆς τῶν ὄντων φύσεως (ἀλήθεια  δὲ   αὕτη, περὶ ἧς κύριος
[1, 28]   εὑρετική τίς ἐστιν ἐπιστήμη, κτητὴ  δὲ   αὕτη τῷ σώφρονι οὐχ ἕνεκα
[1, 16]   γὰρ πρῶτοι τετρήρη κατεσκεύασαν, ἐναυπήγησε  δὲ   αὐτὴν Βόσπορος αὐτοσχέδιον. Μήδειά τε
[1, 1]   καρδίαν σου εἰς σύνεσιν, παραβαλεῖς  δὲ   αὐτὴν εἰς νουθέτησιν τῷ υἱῷ
[1, 21]   Δεββώρα ἔτη τεσσαράκοντα. τελευτησάσης  δὲ   αὐτῆς ἁμαρτὼν αὖθις λαὸς
[1, 1]   καὶ φυγὴν συνείδησις, θεμέλιος  δὲ   αὐτῆς βέβαιος ὀρθὸς βίος ἅμα
[1, 8]   δὲ ἐκ διαλεκτικῆς ἐρωτητικόν, τέλος  δὲ   αὐτῆς ἔκπληξις. τε
[1, 23]   τῇ φύσει θηρευτική. ἄγει  δὲ   αὐτὸν ἐντεῦθεν θεὸς ἐπὶ
[1, 14]   τῶν Αἰγυπτίων προφήταις συμβεβληκέναι, διδάσκαλος  δὲ   αὐτοῦ οὐδεὶς ἀναγράφεται, ὥσπερ οὐδὲ
[1, 15]   Ῥίπαια ὄρη οἰκεῖν ἱστορεῖ, διδάσκεσθαι  δὲ   αὐτοὺς δικαιοσύνην μὴ κρεοφαγοῦντας, ἀλλ´
[1, 17]   οἱ φίλαυτοι καὶ ἀλαζόνες» σοφοὺς  δὲ   αὐτοὺς λέγουσα γραφὴ οὐ
[1, 14]   δὲ τοῦ Κροίσου Λυδῶν. συνᾴδει  δὲ   αὐτῷ καὶ Ἡρόδοτος ἐν τῇ
[1, 21]   βασιλεῖ Μωαβιτῶν ἔτεσιν ὀκτωκαίδεκα, ἐπιστρεψάντων  δὲ   αὐτῶν αὖθις ἡγήσατο αὐτῶν Ἀὼδ
[1, 21]   ἔτεσιν ὀκτωκαίδεκα Ἀμμανίταις παραδίδοται. μετανοησάντων  δὲ   αὐτῶν ἡγεῖται Ἰεφθαὲ Γαλααδίτης
[1, 16]   Περὶ εὑρημάτων ταῦτα ἱστόρησαν. παρεθέμην  δὲ   αὐτῶν ὀλίγα εἰς σύστασιν τῆς
[1, 21]   τοῖς Φυλιστιεὶμ ἔτη τεσσαράκοντα. ἐπιστρεψάντων  δὲ   αὐτῶν Σαμψὼν ἡγεῖται ἐκ φυλῆς
[1, 17]   ἐπὶ δὲ τῶν κλεπτόντων  δὲ   ἀφ´ ἑαυτοῦ» φησὶ λαλῶν τὴν
[1, 21]   Νεεμίας ἀρχιοινοχόος Ἀρταξέρξου, υἱὸς  δὲ   Ἀχηλὶ τοῦ Ἰσραηλίτου, οἰκοδομεῖ τὴν
[1, 1]   χρῆσις καθαρώτερον φυλάσσει,  δὲ   ἀχρηστία ἰοῦ τούτῳ γεννητική. συνελόντι
[1, 21]   ἀνελὼν τὸν Αἰγλώμ. τελευτήσαντος  δὲ   Ἀὼδ ἁμαρτήσαντες αὖθις παρεδόθησαν βασιλεῖ
[1, 24]   καθάπερ καὶ τὸ δικαστικόν. τοῦ  δὲ   βασιλικοῦ τὸ μὲν θεῖον μέρος
[1, 10]   ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων, τὰς  δὲ   βεβήλους κενοφωνίας περιίστασθαι. ἐπὶ πλεῖον
[1, 21]   ἔτει τῆς Ἀσσυρίων ἀρχῆς, τῆς  δὲ   Βηλούχου τοῦ ὀγδόου δυναστείας τῷ
[1, 15]   οὐρανίων ἐπιστήμην μαθήσει διαδέχεσθαι.  δὲ   Βηρύτιος Ἕρμιππος Χείρωνα τὸν Κένταυρον
[1, 6]   πολυμαθίη κάρτα μὲν ὠφελεῖ, κάρτα  δὲ   βλάπτει τὸν ἔχοντα· ὠφελέει μὲν
[1, 10]   Σφιγγὶ ὑποκρινάμενος ἄλλος εἷς, εἰ  δὲ   βούλεσθε μηδὲ εἷς. οὔκουν πλατύνειν
[1, 15]   οἳ μὲν Σαρμᾶναι αὐτῶν, οἳ  δὲ   Βραχμᾶναι καλούμενοι. καὶ τῶν Σαρμανῶν
[1, 21]   εἴρηκε Δανιὴλ προφήτης. εἴρηκεν  δὲ   βτʹ ἡμέρας γενέσθαι ἀφ´ οὗ
[1, 21]   Ἀβιμέλεχ ἐκ συγγενείας Ἠλί, προφητεύουσι  δὲ   Γὰδ καὶ Νάθαν ἐπ´ αὐτοῦ.
[1, 21]   Βοιώτιος Πίνδαρος γράφει· ἐν χρόνῳ  δὲ   γένετ´ Ἀπόλλων, καὶ οὐδὲν θαυμαστόν,
[1, 7]   τὰ ἀνθητικὰ σπέρματα· τῆς αὐτῆς  δὲ   γεωργίας καὶ φυτουργία, ἐργάζεσθαι
[1, 27]   βιοῦν ἑλομένους ἀθανατίζειν ἐπαγγέλλεται. τὸ  δὲ   γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς.
[1, 16]   βιβλία δύο γραμματικὰ» ἐπιγράψας. ὠνομάσθη  δὲ   γραμματικός, ὡς νῦν ὀνομάζομεν, πρῶτος
[1, 9]   γνωστικός, σοφιστικὴν μὲν φιλοσοφίας, κομμωτικὴν  δὲ   γυμναστικῆς καὶ ὀψοποιικὴν ἰατρικῆς καὶ
[1, 5]   Σάρρα στεῖρα ἦν πάλαι, Ἀβραὰμ  δὲ   γυνή. μὴ τίκτουσα Σάρρα
[1, 21]   Δαβὶδ ἔτη γίγνεσθαι φπεʹ ἀπὸ  δὲ   Δαβὶδ ἕως Οὐεσπεσιανοῦ δευτέρου ἔτους
[1, 19]   δημιουργὸν θεὸν ᾐνίξατο, κατ´ ἐπίγνωσιν  δὲ   δεῖν δι´ υἱοῦ παραλαβεῖν τε
[1, 16]   ἐπὶ τὴν Ἐπικούρου τελευτήν, γαμηλιῶνος  δὲ   δεκάτῃ ἱσταμένου γενομένην, ἔτη φέρει
[1, 21]   χίλια ὀκτακόσια εἴκοσι ὀκτώ, ἀπὸ  δὲ   Δημοφῶντος χίλια διακόσια πεντήκοντα, καὶ
[1, 27]   κολάσει σωφρονίζουσα ὡς κυρία,  δὲ   δι´ εὐποιίας χρηστευομένη ὡς εὐεργέτις.
[1, 1]   πολυπλασιάσαι τὸν σπόρον δυναμένην.  δὲ   δι´ ὑπομνημάτων λαλῶν πρὸς τὸν
[1, 17]   πῦρ, καὶ ἴσως συναίτιος·  δὲ   διάβολος αὐτεξούσιος ὢν καὶ μετανοῆσαι
[1, 21]   ἱερεὺς τεσσαράκοντα ἔτη. τοῦτον  δὲ   διαδέχεται Σαμουὴλ προφήτης, σὺν
[1, 26]   μέτρου ἐπιστημονική τις οὖσα. κόλασις  δὲ   δικαία οὖσα διόρθωσίς ἐστι ψυχῆς.
[1, 20]   Ἕλληνας, οὐκ εἰς τὴν καθόλου  δὲ   δικαιοσύνην (εἰς ἣν εὑρίσκεται συνεργός,
[1, 21]   περὶ τὴν ὀκτωκαιδεκάτην ὀλυμπιάδα (ὡς  δὲ   Διονύσιος, περὶ τὴν πεντεκαιδεκάτην) Θάσον
[1, 21]   Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς. ἀπὸ  δὲ   Διονύσου ἐπὶ Ἡρακλέα καὶ τοὺς
[1, 1]   ἐργατῶν εὐπορία γένηται. γεωργία  δὲ   διττή· μὲν γὰρ ἄγραφος.
[1, 8]   ἀρχὴ μὲν τὸ φαινόμενον, ἔργον  δὲ   διττόν, τὸ μὲν ἐκ ῥητορικῆς
[1, 11]   τὴν αἰτίαν ἐν αὑτῷ. πάντα  δὲ   δοκιμάζετε, ἀπόστολός φησι, καὶ
[1, 1]   τὸν λόγον ἔργον ἐστίν, τῶν  δὲ   δοκιμάσαι καὶ ἤτοι ἑλέσθαι
[1, 28]   οὕτως ἐθέλουσα γενέσθαι παραινεῖ· γίνεσθε  δὲ   δόκιμοι τραπεζῖται, τὰ μὲν ἀποδοκιμάζοντες,
[1, 21]   Ἐρατοσθένης ἑπτακόσια ἑβδομήκοντα {τέσσαρα} ὡς  δὲ   Δοῦρις ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ
[1, 7]   μαθήσει καὶ ἀσκήσει περιγίνεται,  δὲ   δυνάμει καὶ πίστει. δωρεὰ γὰρ
[1, 16]   διαβόλου τὴν κίνησιν ἴσχει. ἔνιοι  δὲ   δυνάμεις τινὰς ὑποβεβηκυίας ἐμπνεῦσαι τὴν
[1, 1]   ἄρρωστοι, καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. εἰ  δὲ   ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα.
[1, 14]   καὶ Χίλων Λακεδαιμόνιος, τὸν  δὲ   ἕβδομον οἳ μὲν Περίανδρον εἶναι
[1, 23]   πολλάκις οἱ πολλάκις ἀσύνετοι, θεαταὶ  δὲ   Ἑβραῖοι ἐγίνοντο ὧν ἕτεροι κακῶν
[1, 1]   μέν γε παῖδες σωμάτων, ψυχῆς  δὲ   ἔγγονοι οἱ λόγοι. αὐτίκα πατέρας
[1, 1]   ἀλήθειαν τοῖς φιλοσοφίας δόγμασι, μᾶλλον  δὲ   ἐγκεκαλυμμένην καὶ ἐπικεκρυμμένην, καθάπερ τῷ
[1, 21]   Ἰωὴλ τοῦ Βαθουήλ. ~(μετὰ  δὲ   Ἐζεκίαν υἱὸς αὐτοῦ Μανασσῆς
[1, 1]   τε καὶ ὑπομνήματα καταλιμπάνειν, τὸν  δὲ   εἰ ἀκροᾶσθαί τε καὶ ἐντυγχάνειν
[1, 10]   σοφιστικὴ λέγεται τέχνη. ἐμοὶ  δὲ   εἰκότως, οἶμαι, πρόκειται βιοῦν μὲν
[1, 5]   ἐνάρετον ἀποκυήσασα τῷ Ἀβραάμ, ἠξίου  δὲ   εἰκότως τὸν ἤδη καιρὸν ἔχοντα
[1, 5]   φιλοσοφίας ἀληθοῦς. ἣν εὑρόντες, μᾶλλον  δὲ   εἰληφότες παρ´ αὐτῆς τῆς ἀληθείας,
[1, 21]   αἱ εἰς Αἴγυπτον κατελθοῦσαι. φαίνονται  δὲ   εἶναι καὶ κατὰ τὸν ἀληθῆ
[1, 21]   ἑορτάζουσι προδιανυκτερεύοντες ἐν ἀναγνώσεσι. φασὶ  δὲ   εἶναι τὸ πεντεκαιδέκατον ἔτος Τιβερίου
[1, 8]   ἣν οὐκ ἐμελέτησεν. ἐν βραχεῖ  δὲ   εἰπεῖν, καθάπερ τῆς ῥητορικῆς ἀρχὴ
[1, 11]   καθ´ ὑπόληψιν πιθανῷ, ἐν δυνάμει  δὲ»   εἶπεν· μόνη γὰρ ἀλήθεια
[1, 29]   τοῖς παισὶ γενομένων μύθων· παῖδας  δὲ   εἴρηκεν αὐτούς γε τοὺς μύθους,
[1, 1]   εἰ πῖόν ἐστι πολυπραγμονεῖ,  δὲ   εἰς εὐγένειαν τηρεῖ. τὸ γάλα
[1, 1]   τὴν πολιτείαν αὐτήν· οὐκ εἰσελεύσεται  δὲ   εἰς τὰ ἅγια μίσθωμα πόρνης»
[1, 14]   ἀκούσας Ἀντισθένης μὲν ἐκύνισε, Πλάτων  δὲ   εἰς τὴν Ἀκαδημίαν ἀνεχώρησε. παρὰ
[1, 28]   ἠθικῆς πραγματείας ἴδια, τὸ τρίτον  δὲ   εἰς τὸ ἱερουργικόν, ἐστιν
[1, 17]   ὑφελομένου τὸ συμφέρον σκοπουμένου, κατευθυνούσης  δὲ   εἰς τὸ συμφέρον τῆς προνοίας
[1, 1]   ἐξαντλούμενα διειδέστερον ὕδωρ ἀναδίδωσι, τρέπεται  δὲ   εἰς φθορὰν ὧν μεταλαμβάνει οὐδείς.
[1, 3]   εἰς ἔπη αἱμύλου ἀνδρός· ὑμῶν  δὲ   εἷς μὲν ἕκαστος ἀλώπεκος ἴχνεσι
[1, 19]   αἰνιττόμενος. ἐπιφέρει γοῦν σαφῶς· οὗτοι  δέ   εἰσι κατὰ τὴν ἐμὴν δόξαν
[1, 4]   εἴτε ἐπιστήμην εἴτε τέχνην, πολλαὶ  δέ   εἰσιν αἱ κατ´ ἐπισύνθεσιν ἀνθρωπίνῳ
[1, 19]   τοῦ ἰδίου γεωργίου πεπλάνηται. αὗται  δέ   εἰσιν αἱ τὴν ἐξ ἀρχῆς
[1, 15]   διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας. δῆλοι  δέ   εἰσιν οἱ βάρβαροι διαφερόντως τιμήσαντες
[1, 20]   καὶ τῷ πιπράσκοντι ἀρραβῶνα. ἑκάστη  δὲ   εἴτε ἀρετὴ εἴτε καὶ ἀλήθεια
[1, 8]   ἐκ ῥητορικῆς διεξοδικὸν φαινομένον, τὸ  δὲ   ἐκ διαλεκτικῆς ἐρωτητικόν, τέλος δὲ
[1, 18]   καὶ πρὸς ἔτι πιστούς. ἐδείχθησαν  δὲ   ἐκ τῆς τῶν ὑπακουσάντων ἑκουσίου
[1, 19]   αὐτῆς. τόπον τὴν συναγωγήν, οὐχὶ  δὲ   ἐκκλησίαν ὁμωνύμως προσεῖπεν. εἶτα ἐπιφωνεῖ·
[1, 21]   καὶ Γάλβας καὶ Οὐιτέλλιος, Οὐεσπεσιανὸς  δὲ   ἐκράτησε καὶ καθεῖλεν τὴν Ἱερουσαλὴμ
[1, 14]   καὶ οἱ μετ´ αὐτόν. Τῆς  δὲ   Ἐλεατικῆς ἀγωγῆς Ξενοφάνης Κολοφώνιος
[1, 26]   τὴν διάνοιαν ἐπιφέρει· πρὸ τοῦ  δὲ   ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον
[1, 15]   ὑμεῖς αἰεὶ παῖδές ἐστε, γέρων  δὲ   Ἕλλην οὐδείς· οὐ γὰρ ἔχετε
[1, 14]   τίμιον οὐκ ἄξιον αὐτῆς. ~(Φασὶ  δὲ   Ἕλληνες μετά γε Ὀρφέα καὶ
[1, 29]   ἀρχαίαν ἀκοὴν παλαιὰν δόξαν, γέρων  δὲ   Ἑλλήνων οὐκ ἔστιν οὐδείς· γέροντας,
[1, 5]   τῷ πιστῷ σύνοικος (πιστὸς  δὲ   ἐλογίσθη Ἀβραὰμ καὶ δίκαιος) στεῖρα
[1, 1]   ἑλέσθαι μή, κρίσις  δὲ   ἐν αὐτοῖς κρίνεται. ἀλλ´
[1, 5]   μὲν αὐτῶν ἐν μουσικῇ, οἳ  δὲ   ἐν γεωμετρίᾳ, ἄλλοι δὲ ἐν
[1, 9]   τὸν ἐδώδιμον καρπὸν ἐκφήνῃ. καθάπερ  δὲ   ἐν γεωργίᾳ {οὕτω} καὶ ἐν
[1, 5]   οἳ δὲ ἐν γεωμετρίᾳ, ἄλλοι  δὲ   ἐν γραμματικῇ, οἱ πλεῖστοι δὲ
[1, 21]   βαρβάρῳ φωνῇ λεγομένας. καὶ Πλάτων  δὲ   ἐν Κρατύλῳ τὸ πῦρ ἑρμηνεῦσαι
[1, 22]   καὶ τῶν θείων βίβλων. ἑκάστου  δὲ   ἐν μέρει κατ´ ἰδίαν ἑκάστην
[1, 1]   μὲν τῆς τῶν Ἀσσυρίων,  δὲ   ἐν Παλαιστίνῃ Ἑβραῖος ἀνέκαθεν· ὑστάτῳ
[1, 5]   δὲ ἐν γραμματικῇ, οἱ πλεῖστοι  δὲ   ἐν ῥητορικῇ. Ἀλλ´ ὡς τὰ
[1, 15]   Ἰνδοῖς ὑπὸ τῶν Βραχμάνων, τὰ  δὲ   ἐν τῇ Συρίᾳ ὑπὸ τῶν
[1, 21]   ὕστερον τῆς Ἰωνικῆς ἀποικίας· Ἀρίσταρχος  δὲ   ἐν τοῖς Ἀρχιλοχείοις ὑπομνήμασι κατὰ
[1, 15]   οὖσαν θυγατέρα τῆς Ποσειδῶνος. Σαραπίων  δὲ   ἐν τοῖς ἔπεσι μηδὲ ἀποθανοῦσαν
[1, 21]   Ὀρφέα ἀνενεγκεῖν τινα ἱστορεῖ. Ἐπιγένης  δὲ   ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἰς
[1, 21]   νομοθέτην ἔτι νέον ὄντα. Εὐθυμένης  δὲ   ἐν τοῖς Χρονικοῖς συνακμάσαντα Ἡσιόδῳ
[1, 21]   γεγονέναι τὸν Ὅμηρον ἱστορεῖ. Εὐφορίων  δὲ   ἐν τῷ περὶ Ἀλευαδῶν κατὰ
[1, 14]   ἀναφέρουσι τὸ μηδὲν ἄγαν» Στράτων  δὲ   ἐν τῷ περὶ εὑρημάτων Σωδάμῳ
[1, 14]   οἳ μὲν Χίλωνος ὑπειλήφασι, Χαμαιλέων  δὲ   ἐν τῷ περὶ θεῶν Θαλοῦ,
[1, 15]   μετιόντες αἵρεσιν αὐχοῦσι κεκτῆσθαι. Ἀλέξανδρος  δὲ   ἐν τῷ περὶ Πυθαγορικῶν συμβόλων
[1, 23]   σοφίαν Αἰγυπτίων πεπαιδεῦσθαι« φέρεται. Εὐπόλεμος  δὲ   ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν
[1, 22]   αὖθις ἀνανεούμενος προεφήτευσε γραφάς. Ἀριστόβουλος  δὲ   ἐν τῷ πρώτῳ τῶν πρὸς
[1, 6]   ἐπινεμομένη ἓν κηρίον γεννᾷ. Εἰ  δὲ   ἐν τῷ ταμείῳ εὔχῃ, ὡς
[1, 24]   Μωυσέως λαβόντες Ἕλληνες ὠφέληνται. τύπου  δὲ   ἕνεκεν ἑνὸς καὶ δευτέρου
[1, 24]   εἰς δόξαν θεοῦ πατρός. Ἰδέαις  δὲ   ἐνέχεται τὸ στρατήγημα τρισίν, ἀσφαλεῖ,
[1, 1]   εὔλογον τὴν πίστιν κεκτημένος. ἕπεται  δὲ   ἐνθένδε αὐτῷ πειθὼ ἐκ
[1, 20]   καὶ τὸ συναίτιον αἴτιον. ὡς  δέ,   ἑνὸς ὄντος τοῦ εὐδαιμονεῖν, αἴτιαι
[1, 9]   ὡς ἐκδέξασθαι μὴ μεμαθηκότας. τὰς  δὲ   ἐντολάς» φησίν, ἀπόγραψαι δισσῶς βουλήσει
[1, 1]   εἰπεῖν ἀφορμὰς δίδωσι σωτηρίας. οἱ  δὲ   ἐντραφέντες γνησίως τοῖς τῆς ἀληθείας
[1, 1]   οἷον ἐγκεντρίζων γεωργός, τὸ  δὲ   ἐνυπάρχον ἀνακινοῦσα. πολλοὶ γὰρ ἐν
[1, 21]   τρία μῆνας ἐννέα, ἀφ´ οὗ  δὲ   ἐξ Ἱεροσολύμων ἔτη τριακόσια τριάκοντα
[1, 25]   καὶ τούτου τυγχάνουσα· ὢν  δὲ   ἐξαπέσταλκέν με, φησὶν Μωυσῆς.
[1, 16]   τὸ μέγεθος τῆς ἀληθείας, ἔτι  δὲ   ἐξασθενεῖ πράττειν τὰς κυριακὰς ἐντολάς,
[1, 20]   κατὰ τὸν Θηβαῖον Πίνδαρον. ἄντικρυς  δὲ   ἐξεῖπεν γραφή· πανουργότερος ἔσται
[1, 6]   σοφίης γὰρ οὗτος ὅρος. ὅσοι  δὲ   ἔξω καιροῦ ῥῆσιν ἀείδουσιν, κἤν
[1, 1]   συνέχοντα τὴν πίστιν καταγίνεσθαι, τὰ  δὲ   ἔξωθεν καὶ περιττὰ ὑπερβαίνειν μάτην
[1, 21]   καὶ λεπρῶν οὗτος ἐτελεύτα· προφητεύουσι  δὲ   ἐπ´ αὐτοῦ Ἀμὼς καὶ Ἡσαΐας
[1, 21]   οὗτος ἐπὶ γήρως ἐποδάγρησε, προφητεύει  δὲ   ἐπ´ αὐτοῦ Ἰοὺ υἱὸς Ἀνανίου.
[1, 25]   καὶ αὐτοὺς πολιτικοὺς ὀνομάζει, τὸ  δὲ   ἐπ´ ἴσης τῷ νομικῷ κεκλημένον
[1, 21]   ἕως οὗ ἔπαθεν. ἀφ´ οὗ  δὲ   ἔπαθεν ἕως τῆς καταστροφῆς Ἱερουσαλὴμ
[1, 16]   ἐμελοποίησε Τέρπανδρος Ἀντισσαῖος, διθύραμβον  δὲ   ἐπενόησεν Λᾶσος Ἑρμιονεύς, ὕμνον Στησίχορος
[1, 21]   μικρὰν Ἰλιάδα πεποιηκώς, μεσάτα, λαμπρὰ  δὲ   ἐπέτελλε σελάνα· ἕτεροι δὲ σκιροφοριῶνος
[1, 21]   Κῦρος τὴν Ἑβραίων ἀποκατάστασιν, τελεσθείσης  δὲ   ἐπὶ Δαρείου τῆς ὑποσχέσεως
[1, 19]   μὲν ὄντων τἀγαθοῦ, ὁδῶν ὥσπερ  δὲ   ἐπὶ τἀγαθόν. ὥστ´ οὐδ´ αὐτὸς
[1, 21]   Ἡρακλειδῶν κάθοδον ἔτη ὀγδοήκοντα· ἐντεῦθεν  δὲ   ἐπὶ τὴν Ἰωνίας κτίσιν ἔτη
[1, 21]   κατὰ τὸν χρονογράφον Ἀπολλόδωρον. ἐντεῦθεν  δὲ   ἐπὶ τὴν Κάστορος καὶ Πολυδεύκους
[1, 21]   ἁρπαγὴν ἔτη ἑξήκοντα πέντε. ἐντεῦθεν  δὲ   ἐπὶ τὴν Περσέως στρατείαν, ὅτε
[1, 1]   τῆς Ἑλλάδος, Ἰωνικός, οἳ  δὲ   ἐπὶ τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (τῆς
[1, 19]   τε καὶ φυλακῆς φροντιστέον. γνωστῶς  δὲ   ἐπιγνώσῃ ψυχὰς ποιμνίου σου. ὅταν
[1, 23]   συχνῷ χρόνῳ μὴ κυΐσκουσα, τέκνων  δὲ   ἐπιθυμοῦσα, ἐκείνης ἀφικνεῖται τῆς ἡμέρας
[1, 15]   βαρβάρων φιλοσόφους τινὰς εἶναι,  δὲ   Ἐπίκουρος ἔμπαλιν ὑπολαμβάνει μόνους φιλοσοφῆσαι
[1, 14]   δὲ Ἀνάχαρσιν τὸν Σκύθην, οἳ  δὲ   Ἐπιμενίδην τὸν Κρῆτα· {ὃν Ἑλληνικὸν
[1, 5]   φιλοσοφία ἐπιτήδευσις σοφίας, σοφία  δὲ   ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων καὶ
[1, 5]   καὶ ὡς σὴν θεραπαινίδα, τὴν  δὲ   ἐπιστήμην τὴν σὴν ὡς τελείαν
[1, 26]   ἔχοντος τὸ σωτήριον πρόσταγμα, μᾶλλον  δὲ   ἐπιστήμης πρόσταγμα νόμος, δύναμις
[1, 16]   τοὔνομα καὶ γραμματικὸς προσηγορεύθη, ἔνιοι  δὲ   Ἐρατοσθένη τὸν Κυρηναῖόν φασιν, ἐπειδὴ
[1, 21]   καὶ Κλείταρχος ὀκτακόσια εἴκοσι, ὡς  δὲ   Ἐρατοσθένης ἑπτακόσια ἑβδομήκοντα {τέσσαρα} ὡς
[1, 1]   μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ  δὲ   ἐργάται βραχεῖς» τῷ ὄντι δεῖσθαι
[1, 9]   ἀλόγως ποιοῖμεν ἄν. τὸ λογικὸν  δὲ   ἔργον κατὰ θεὸν ἐκτελεῖται· καὶ
[1, 19]   ἀδελφὸς μακρὰν οἰκῶν· ὃς  δὲ   ἐρείδεται ἐπὶ ψεύδεσιν, οὗτος ποιμαίνει
[1, 10]   καὶ λόγων καὶ ἔργων, τὴν  δὲ   ἐριστικήν τε καὶ σοφιστικὴν τέχνην
[1, 5]   ἣν φιλομαθὴς Ἰούδας (δυνατὸς  δὲ   ἑρμηνεύεται) μηδὲν ἄσκεπτον καὶ
[1, 10]   καὶ κλέπτουσι τοὺς πολλούς, βιαζόμεναι  δὲ   ἔσθ´ ὅτε Καδμείαν νίκην ἀπηνέγκαντο.
[1, 21]   καὶ πλειόνων γίνονται. διάλεκτος  δέ   ἐστι λέξις ἴδιον χαρακτῆρα τόπου
[1, 21]   ὕστερον τῆς Ἰλίου ἁλώσεως. ταύτης  δέ   ἐστι τῆς δόξης καὶ Ἀρχέμαχος
[1, 18]   κοπιάτω ἐργαζόμενος τὸ ἀγαθόν. ἐργάζεσθαι  δέ   ἐστι τὸ προσεκπονεῖν ζητοῦντα τὴν
[1, 26]   πολιτείαν γοῦν διηκόνησεν ἀγαθήν·  δέ   ἐστι τροφὴ ἀνθρώπων« καλὴ κατὰ
[1, 21]   μοίρᾳ παραγινόμενον δαιμόνιον σημεῖον, τοῦτο  δέ   ἐστι φωνή, ὅταν γένηται,
[1, 24]   τὰ μικρὰ ὑμῖν προστεθήσεται. δεύτερον  δέ   ἐστιν εἶδος βασιλείας μετὰ τὴν
[1, 11]   τὸ ἴδιον εἰληφὸς δωρεάν. τελείων  δέ   ἐστιν στερεὰ τροφή, τῶν
[1, 26]   ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν. νομοθετικὸς  δέ   ἐστιν τὸ προσῆκον ἑκάστῳ
[1, 25]   ἀλήθειαν συλλαμβανόμενα μεθέπων μαθήματα. νόμος  δέ   ἐστιν οὐ τὰ νομιζόμενα (οὐδὲ
[1, 21]   τινές φασιν, ἑκατὸν εʹ ὡς  δὲ   ἕτεροι, ἑκατὸν δύο, ὡς δὲ
[1, 21]   ἔτη πεντακόσια ἐνενήκοντα πέντε, ὡς  δὲ   ἕτεροι, πεντακόσια ἑβδομήκοντα ἕξ. εἰ
[1, 21]   Ἐφραῒμ δοῦλος Σολομῶνος, προφητεύει  δὲ   ἔτι Ἀχίας Σηλωνίτης καὶ
[1, 28]   θεσπίζουσαν ὡς προφητείαν. ἀνδρῶν  δὲ   εὖ οἶδ´ ὅτι τὰ τοιαῦτα
[1, 1]   εἴτε ὅπως μηδ´ ἐκλανθανώμεθα. πολλὰ  δὲ   εὖ οἶδα παρερρύηκεν ἡμᾶς χρόνου
[1, 1]   ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς  δὲ   εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ
[1, 8]   φύσις καὶ τοὐρθόν· ὃς  δὲ   εὐγλωσσίᾳ νικᾷ, σοφὸς μέν, ἀλλὰ
[1, 14]   τῆς Ἐλεατικῆς ἦρξε φιλοσοφίας, Θαλῆν  δὲ   Εὔδημος ἐν ταῖς Ἀστρολογικαῖς ἱστορίαις
[1, 21]   μὲν Ἀρχίλοχος ἀπολωλότων,  δὲ   εὐημερούντων μέμνηται· Εὔμηλος δὲ
[1, 20]   συλλαμβανόμενα πρὸς ζήτησιν αὐτῆς,  δὲ   εὕρεσις δι´ υἱοῦ. εἰ γοῦν
[1, 9]   ἄν ποτε ἐπιστήμην ἐκβάλοι. ~(Ἔνιοι  δὲ   εὐφυεῖς οἰόμενοι εἶναι ἀξιοῦσι μήτε
[1, 10]   Θεαιτήτῳ εὕροις ἂν πάλιν· τὸ  δὲ   εὐχερὲς τῶν ὀνομάτων τε καὶ
[1, 1]   γὰρ ἐπαρκεῖν {οὐ} δίκαιον, ἀργίαν  δὲ   ἐφοδιάζειν οὐ καλόν· καὶ
[1, 21]   Φανίας ἔτη ἑπτακόσια δεκαπέντε, ὡς  δὲ   Ἔφορος ἑπτακόσια τριάκοντα πέντε, ὡς
[1, 14]   ἑξηκοστὴν δευτέραν ὀλυμπιάδα εὑρίσκεται. Σόλωνος  δὲ   ζηλωτὴς Μνησίφιλος ἀναγράφεται, Θεμιστοκλῆς
[1, 14]   τοίνυν Ξενοφάνους ἀκουστὴς γίνεται, τούτου  δὲ   Ζήνων, εἶτα Λεύκιππος, εἶτα Δημόκριτος.
[1, 14]   Ἡγησίνουν καὶ οἱ ἐφεξῆς· Κράτητος  δὲ   Ζήνων Κιτιεὺς τῆς
[1, 27]   κακοὶ οὐ νοοῦσι νόμον, οἱ  δὲ   ζητοῦντες τὸν κύριον συνήσουσιν ἐν
[1, 20]   ζητεῖ, φησὶν κύριος,  δὲ   ζητῶν τὴν δόξαν τοῦ πέμψαντος
[1, 6]   Σολομών, ἐγείρει νεῖκος, ὁδοὺς  δὲ   ζωῆς φυλάσσει παιδεία, ὡς μὴ
[1, 5]   μέν, οὐκ ἠδυνήθη δέ· ποσάκις  δὲ   ποῦ; δίς, διά τε
[1, 11]   φυσιοῖ» καὶ τύφου ἐμπίπλησιν, οἰκοδομεῖ  δὲ   ἀγάπη, μὴ περὶ τὴν
[1, 25]   νόμος ἐστὶ χρηστὴ δόξα, χρηστὴ  δὲ   ἀληθής, ἀληθὴς δὲ
[1, 14]   μὲν ἀπὸ Πυθαγόρου, Ἰωνικὴ  δὲ   ἀπὸ Θαλοῦ, Ἐλεατικὴ δὲ
[1, 14]   δὲ ἀπὸ Θαλοῦ, Ἐλεατικὴ  δὲ   ἀπὸ Ξενοφάνους. Πυθαγόρας μὲν
[1, 24]   ἀνθρώπεια δὲ πολιτική, σύμπαντα  δὲ   βασιλική. βασιλεὺς τοίνυν ἐστὶν
[1, 11]   βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει, πειθὼ  δὲ   βεβαίωσις τῆς πίστεως· βλέπετε
[1, 3]   αὐτοῖς ἀσθενεῖ καὶ διαρρεῖ, μόνη  δὲ   γλῶσσα ὑπολείπεται. παγκάλως
[1, 1]   προσήκειν Πυθαγόρας ἔλεγεν. συνεξάπτει  δὲ   γραφὴ τὸ ζώπυρον τῆς
[1, 20]   ἐπιχειρεῖν ἐσπουδακότι ἀνθάπτεσθαι γνώσεως. χωρίζεται  δὲ   Ἑλληνικὴ ἀλήθεια τῆς καθ´
[1, 15]   ἐπ´ Ἴλιον στρατεύσας, Ἱππὼ  δὲ   θυγάτηρ τοῦ Κενταύρου συνοικήσασα
[1, 21]   πεντήκοντα δύο μῆνες ἕξ, ὡς  δὲ   καθ´ ἡμᾶς τῶν χρόνων
[1, 21]   τὰ πάντα ἑξακόσια δέκα. ἀκριβέστερον  δὲ   καθ´ ἡμᾶς χρονογραφία πρόεισιν,
[1, 20]   Ἑλληνικὴ εἴη ἂν ἀλήθεια. μόνη  δὲ   κυρία αὕτη ἀλήθεια ἀπαρεγχείρητος,
[1, 24]   τῆς ψυχῆς τῷ θυμῷ. τετάρτη  δὲ   πασῶν κακίστη κατὰ
[1, 7]   διδασκαλία τῆς θεοσεβείας, χάρις  δὲ   πίστις. ποιοῦντες γὰρ τὸ
[1, 26]   κηδεμονικὴν τῆς ἀνθρώπων ἀγέλης. εἰ  δὲ   ποίμνη ἀλληγορουμένη πρὸς
[1, 24]   θεῖα σοφία, τὰ ἀνθρώπεια  δὲ   πολιτική, σύμπαντα δὲ
[1, 21]   τινες, ἔτη τετρακόσια πεντήκοντα, ὡς  δὲ   προκειμένη δείκνυσι χρονογραφία, συνάγονται
[1, 21]   δὲ ἕτεροι, ἑκατὸν δύο, ὡς  δὲ   προκειμένη δηλοῖ χρονογραφία, ἀπὸ
[1, 1]   πατέρας τοὺς κατηχήσαντάς φαμεν, κοινωνικὸν  δὲ   σοφία καὶ φιλάνθρωπον. λέγει
[1, 25]   χρηστὴ δὲ ἀληθής, ἀληθὴς  δὲ   τὸ ὂν εὑρίσκουσα καὶ
[1, 2]   πρὸς τὴν ἀλήθειαν συνίστησιν. ἀξιόπιστος  δὲ   τοιαύτη ψυχαγωγία, δι´ ἧς
[1, 6]   τῷ νῷ τὰ νοητά. τριττὴ  δὲ   τούτων φύσις, ἔν τε
[1, 23]   φασιν οἱ μύσται, Μελχί. ἐν  δὲ   ἡλικίᾳ γενόμενος ἀριθμητικήν τε καὶ
[1, 8]   ἥδει, οὐκ ἀσκοῦμεν ἡμεῖς·  δὲ   ἡμεῖς ἴσμεν, μακράν ἐστι τῆς
[1, 28]   αὐτίκα οὐχ ἁπλῶς γάλα. τετραχῶς  δὲ   ἡμῖν ἐκληπτέον καὶ τοῦ νόμου
[1, 21]   καὶ ἐγένετο ἥμισυ ἑβδομάδος· τὸ  δὲ   ἥμισυ Οὐεσπεσιανὸς σὺν Ὄθωνι καὶ
[1, 17]   μὲν διὰ μῆνιν (ἐπ´ αὐτῷ  δὲ   ἦν καὶ μηνίειν καὶ μὴ)
[1, 15]   δάκτυλοι τὴν προσηγορίαν εἰλήφασι. Φρύγες  δὲ   ἦσαν καὶ βάρβαροι οἱ Ἰδαῖοι
[1, 16]   Ἰδαῖος εὗρε χαλκοῦ κρᾶσιν, ὡς  δὲ   Ἡσίοδος, Σκύθης. ναὶ μὴν Θρᾷκες
[1, 24]   Εὐριπίδης ἐν Ἀντιόπῃ φησίν· ἔνδον  δὲ   θαλάμοις βουκόλων κομῶντα κισσῷ στῦλον
[1, 14]   Ἀριστοτέλη Χίλωνος αὐτὸ νομίζουσι, Δίδυμος  δὲ   Θαλοῦ φησιν εἶναι τὴν παραίνεσιν.
[1, 27]   ἐπαίδευσέν με κύριος, τῷ  δὲ   θανάτῳ οὐ παρέδωκέν με· ἕνεκα
[1, 21]   ἀπιόντα μετὰ πλειόνων ἀναστρέφειν, ἐξαρτώμενον  δὲ   θάτερον θατέρου ἁλύσεως δίκην, οὕτως
[1, 27]   τις αὐτῷ νομίμως χρήσηται· οἳ  δὲ   θέλοντες εἶναι νομοδιδάσκαλοι οὐ νοοῦσι,
[1, 16]   Φανοθέαν τὴν γυναῖκα Ἰκαρίου, οἳ  δὲ   Θέμιν μίαν τῶν Τιτανίδων εὑρεῖν.
[1, 23]   κἄλαβέν μ´ εἰς ἀγκάλας. εἶπεν  δὲ   θυγάτηρ βασιλέως· τοῦτον, γύναι, τρόφευε,
[1, 16]   ἐπενόησεν Ἀρχίλοχος Πάριος, χωλὸν  δὲ   ἴαμβον Ἱππῶναξ Ἐφέσιος, καὶ
[1, 21]   καὶ Σοφονίας καὶ Ἱερεμίας. ἐπὶ  δὲ   Ἱερεμίου ψευδοπροφήτης γίνεται Ἀνανίας.
[1, 21]   πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ· ἦν  δὲ   Ἰησοῦς ἐρχόμενος ἐπὶ τὸ βάπτισμα
[1, 1]   καὶ Ἐπικούρῳ ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι  δὲ   Ἱππώνακτι καὶ Ἀρχιλόχῳ αἰσχρῶς οὕτως
[1, 21]   ἔτη χίλια διακόσια νʹ ἀπὸ  δὲ   Ἰσαὰκ ἕως τῆς κληροδοσίας ἔτη
[1, 21]   πάσης τῆς γῆς πλανωμένην) ταύτην  δὲ   Ἴστρος ἐν τῷ περὶ τῆς
[1, 5]   μετὰ θανάτου εἰς Ἅιδην, τὰ  δὲ   ἴχνη αὐτῆς οὐκ ἐρείδεται. μακρὰν
[1, 23]   γονεῖς ἔθεντο ὄνομά τι, ἐκαλεῖτο  δὲ   Ἰωακείμ. ἔσχεν δὲ καὶ τρίτον
[1, 21]   φθάσας εἰς ἡμέρας ατλεʹ Φλαύιος  δὲ   Ἰώσηπος Ἰουδαῖος τὰς
[1, 1]   μακαρίοις δύναμις ἦν ἀνδράσιν) ἔστιν  δὲ   καὶ ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ
[1, 13]   γνῶσιν ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον, ἀνθαιρεῖσθε  δὲ   καὶ αἴσθησιν χρυσίου καθαροῦ· κρείσσων
[1, 21]   αἰγιόχοιο, αὐτοκασιγνήτῳ κεχολωμένη Ἀπόλλωνι. ἔστι  δὲ   καὶ ἄλλη Ἐρυθραία Ἡροφίλη καλουμένη·
[1, 16]   τὸ Πάγγαιον ἐπενόησεν ὄρος. ἤδη  δὲ   καὶ ἄλλο ἔθνος Καππάδοκες πρῶτοι
[1, 21]   συναθροίζεται ἔτη ἑκατὸν εἴκοσι. Ἔφορος  δὲ   καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἱστορικῶν
[1, 21]   οἶμαι, τῇ οἰκείᾳ διαλέκτῳ. φασὶ  δὲ   καὶ ἄλλοι τινές, ὡς εἴ
[1, 1]   ἄνθρωπον τέλειον ἐν Χριστῷ. ἁρμόζει  δὲ   καὶ ἄλλως τῇ τῶν ὑπομνημάτων
[1, 21]   τὴν τῶν ὑπεισιόντων δαιμόνων. οἴεται  δὲ   καὶ ἀλόγων ζῴων διαλέκτους εἶναι,
[1, 21]   Ἡρακλεῖ μέγαν εἰς ἐνιαυτόν« Ζῆθος  δὲ   καὶ Ἀμφίων οἱ μουσικῆς εὑρεταὶ
[1, 15]   σεμνότητος ὡς θεὸν τετιμήκασι. Σκύθης  δὲ   καὶ Ἀνάχαρσις ἦν, καὶ πολλῶν
[1, 20]   καὶ φιλοσοφίας τῆς Ἑλληνικῆς, οἳ  δὲ   καὶ ἄνευ γραμμάτων, τῇ θείᾳ
[1, 21]   τεκμαιρόμενος καὶ τῶν χρησμῶν, ἄλλως  δὲ   καὶ ἀπὸ τῶν δαιμονώντων, οἳ
[1, 16]   ἠκρίβωσαν Τοῦσκοι, Ἰταλίας γείτονες. Ἴσαυροι  δὲ   καὶ Ἄραβες ἐξεπόνησαν τὴν οἰωνιστικήν,
[1, 17]   καὶ πνεῦμα αἰσθήσεως» ἐσχήκασιν. ὡμολόγησε  δὲ   καὶ Ἀριστοτέλης τῇ γραφῇ, κλεπτικὴν
[1, 5]   κόσμος ἀλληγορεῖται) συνευνασθῆναι πρότερον, ὕστερον  δὲ   καὶ αὑτῇ προσελθόντα κατὰ τὴν
[1, 21]   τριάκοντα ὀκτὼ μῆνας τρεῖς. Φίλων  δὲ   καὶ αὐτὸς ἀνέγραψε τοὺς βασιλεῖς
[1, 21]   τούτου προφητεύων διατείνει Ἱερεμίας, προφητεύουσι  δὲ   καὶ Βουζὶ καὶ Οὐρίας
[1, 28]   τινὰς γάλα μόνον εἰληφότας, οὐδέπω  δὲ   καὶ βρῶμα, αὐτίκα οὐχ ἁπλῶς
[1, 21]   προφῆται πέντε καὶ τριάκοντα. γυναικῶν  δὲ   (καὶ γὰρ καὶ αὗται προεφήτευον)
[1, 21]   φησι Διονύσιος Ἀργεῖος, Ἀγίας  δὲ   καὶ Δερκύλος ἐν τῇ τρίτῃ
[1, 20]   ψυχάς, ἀλλὰ διαφόρῳ διδασκαλίᾳ. εἰ  δὲ   καὶ διαστέλλεσθαι ἡμᾶς διὰ τοὺς
[1, 19]   καρδία γένηται. καὶ κατ´ ἔμφασιν  δὲ   καὶ διάφασιν οἱ ἀκριβῶς παρ´
[1, 5]   ἂν ἀσκητὴς ἑρμηνευόμενος (διὰ πλειόνων  δὲ   καὶ διαφερόντων αἱ ἀσκήσεις δογμάτων)
[1, 17]   ἐνεργεῖ μὴ κωλύων; ἤδη  δὲ   καὶ εἰς ἀπέμφασιν αὐτοῖς
[1, 15]   κατὰ τὰ ἔθνη διαλάμψασα, ὕστερον  δὲ   καὶ εἰς Ἕλληνας κατῆλθεν. προέστησαν
[1, 29]   ταῦτα οὐκ ἔστιν« ὁμοίως  δὲ   καὶ ἐκ τῆς πολυμαθοῦς περιουσίας
[1, 27]   σοφίας δηλονότι, δικαιοσύνη ἐκπορεύεται, νόμον  δὲ   καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ.
[1, 6]   βίου ὀρθῶς ἔστι βιοῦν, οὕτω  δὲ   καὶ ἐν περιουσίᾳ ἔξεστιν, καὶ
[1, 21]   καὶ σῴζει τὸν ἐμπεπτωκότα. φασὶ  δὲ   καὶ ἐν τῇ Λιβύῃ σκορπίον,
[1, 24]   καθηγησάμενον αὐτοῖς τῆς ὁδοῦ. λέγεται  δὲ   καὶ ἐν χρησμῷ τινι· στῦλος
[1, 5]   ἀλλοτρίαν, χρῆσθαι μέν, οὐκ ἐνδιατρίβειν  δὲ   καὶ ἐναπομένειν τῇ κοσμικῇ παιδείᾳ
[1, 17]   ὑπὸ περιεργίας ἀμαθῶς σοφισάμενοι, τὰ  δὲ   καὶ ἐξευρόντες· ἴσως γὰρ καὶ
[1, 21]   οἳ εἰς Αἴγυπτον κατέφυγον. προφητεύουσι  δὲ   καὶ ἐπὶ Σεδεκίου ἔτι Ἱερεμίας
[1, 7]   καὶ πόα καὶ πυρός, φύεται  δὲ   καὶ ἐπὶ τῶν μνημάτων συκῆ
[1, 1]   μύθους καὶ βλασφημίας συντάττουσιν, πρὸς  δὲ   καὶ Ἐπικούρῳ ἀθεότητος κατάρχοντι, ἔτι
[1, 21]   Ἰουδαίων διαφώνως τῷ Δημητρίῳ. ἔτι  δὲ   καὶ Εὐπόλεμος ἐν τῇ ὁμοίᾳ
[1, 7]   ποιεῖν· εὐποιίᾳ γὰρ περιπεπτώκασιν, ἔνιοι  δὲ   καὶ εὐστοχοῦσι διὰ συνέσεως εἰς
[1, 21]   τῷ πρώτῳ Περὶ μαντικῆς. Θεόπομπος  δὲ   καὶ Ἔφορος καὶ Τίμαιος Ὀρθαγόραν
[1, 1]   μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, τροφὴ  δὲ   καὶ διὰ σιτίων καὶ
[1, 13]   γένος εἰς ἓν συνάπτεται. ἤδη  δὲ   καὶ ὑπάτη ἐναντία τῇ
[1, 21]   Λίνον τὸν Ἡρακλέους διδάσκαλον. Ὅμηρος  δὲ   καὶ Ἡσίοδος πολλῷ νεώτεροι τῶν
[1, 16]   ἐπὶ τῶν ἵππων ἐχρήσαντο. ὁμοίως  δὲ   καὶ Ἰλλυριοὶ τὴν καλουμένην πάρμην
[1, 21]   ἐν τῷ Πρὸς Ἕλληνας, εἴρηται  δὲ   καὶ Κασσιανῷ ἐν τῷ πρώτῳ
[1, 17]   φαντασίαις ἀπόκειται ἐφ´ ἡμῖν. λῃστὴς  δὲ   καὶ κλέπτης διάβολος λέγεται
[1, 21]   καὶ λύσις ὀθνείας ἐπιγαμβρείας. προκεκηρύχει  δὲ   καὶ Κῦρος τὴν Ἑβραίων ἀποκατάστασιν,
[1, 1]   τὰ δὲ μόνον ἐρεῖ, πειράσεται  δὲ   καὶ λανθάνουσα εἰπεῖν καὶ ἐπικρυπτομένη
[1, 9]   ἀνεπιβούλευτον φυλάσσειν τὴν πίστιν. παρορᾶται  δὲ   καὶ ἀθλητής, ὡς προείρηται,
[1, 26]   ἀγωγὴν εἰς τὸ θεῖον. λέγει  δὲ   καὶ Παῦλος· νόμος
[1, 22]   Φιλομήτορα κατὰ λέξιν γράφει· κατηκολούθηκε  δὲ   καὶ Πλάτων τῇ καθ´
[1, 17]   ὡς ἂν ἀποστάτου διάκονοι. λέγει  δὲ   καὶ ποιμήν, ἄγγελος
[1, 1]   τὸ πᾶν ἐδώδιμον. φυτεύων  δὲ   καὶ ποτίζων» τοῦ αὔξοντος
[1, 21]   Ἀχίας ἐκ Σηλὼμ προφητεύει, ἦσαν  δὲ   καὶ οἱ βασιλεῖς ἄμφω,
[1, 9]   ἐλαυνόμενα ἀναγκάζοντι τῷ φόβῳ. οὐχὶ  δὲ   καὶ οἱ ὀρθοδοξασταὶ καλούμενοι ἔργοις
[1, 7]   καιρὸν ἐπομβρίσας λόγον, οἱ καιροὶ  δὲ   καὶ οἱ τόποι οἱ δεκτικοὶ
[1, 17]   κυρίως ὑπ´ αὐτοῦ ἀποσταλέντες. Εἶχον  δὲ   καὶ οἱ ψευδοπροφῆται τὸ κλέμμα,
[1, 21]   σὺν Ἀλεξάνδρῳ γενόμενος. ἤδη  δὲ   καὶ Ὀρφέα Φιλόχορος μάντιν ἱστορεῖ
[1, 16]   ἀληθείας ἁμῇ γέ πῃ, ἀμυδρῶς  δὲ   καὶ οὐ πάσης, γίνεται· ὡς
[1, 21]   Ἀρκαδικὰ τὰ ἀπὸ Πελασγοῦ· λέγεται  δὲ   καὶ οὗτος αὐτόχθων. τούτων δὲ
[1, 21]   μετὰ δὲ ταῦτα ἐπαύσατο. δείκνυται  δὲ   καὶ οὗτος ἀριθμὸς ἐκ
[1, 21]   τοῦ Κύκλου ποιητὰς τιθέασιν. ἤδη  δὲ   καὶ παρ´ Ἕλλησι χρησμολόγοι συχνοὶ
[1, 15]   ἔξω πυλῶν ἄγοντες ἀφανίζουσιν. εἰσὶ  δὲ   καὶ παρὰ Γερμανοῖς αἱ ἱεραὶ
[1, 27]   ἐλεήμων οὗτος εἰς σωτηρίαν. ἐλεημοσύναι  δὲ   καὶ πίστεις καὶ ἀλήθεια μὴ
[1, 20]   κεκοσμημένον τὴν ψυχὴν ἐναρέτως. εἰ  δὲ   καὶ πόρρωθεν συλλαμβάνεται φιλοσοφία πρὸς
[1, 5]   ἐπακολούθημα ὡς τῆς φιλοσοφίας. τάχα  δὲ   καὶ προηγουμένως τοῖς Ἕλλησιν ἐδόθη
[1, 1]   συμβαλλομένοις πρὸς τὸ τέλος. οἳ  δὲ   καὶ πρὸς κακοῦ ἂν τὴν
[1, 21]   ἐπακοῦσαι τὸν Μόψον ἱστορεῖ. προγνώσει  δὲ   καὶ Πυθαγόρας μέγας προσανεῖχεν
[1, 7]   τούτων πλείους εἰσὶ διαφοραί) σπείρει  δὲ   καὶ τὰ ἄλλα σπέρματα, κριθάς
[1, 9]   κύριος λόγῳ πάντα ἔπρασσεν; ἐργάζεται  δὲ   καὶ τὰ κτήνη ἐλαυνόμενα ἀναγκάζοντι
[1, 15]   εἰσι πάμπαν ἀγαθοὶ ἄνδρες. πολλὰ  δὲ   καὶ τὰ τῶν βαρβάρων γένη.
[1, 20]   κεκλόφασιν, ἀληθῆ μέν, στοχαστικῶς  δὲ   καὶ ταῖς τῶν λόγων ἀνάγκαις
[1, 4]   σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ~(Ὅμηρος  δὲ   καὶ τέκτονα σοφὸν καλεῖ καὶ
[1, 27]   γενεὰ σοφίας φόβος κυρίου. μέγιστον  δὲ   καὶ τελεώτατον ἀγαθόν, ὅταν τινὰ
[1, 16]   σαμβύκην εὗρον, ὄργανον μουσικόν. φασὶ  δὲ   καὶ τὴν πλαγίαν σύριγγα Σάτυρον
[1, 17]   ἀκρασίαν πυρέττῃ, αἰτιώμεθα τοῦτον) {ὣς  δὲ}   καὶ τῆς κακίας ἀκουσίου οὔσης·
[1, 20]   ἄλλοις αἰτία καὶ συνεργός. τάχα  δὲ   καὶ τὸ συναίτιον αἴτιον. ὡς
[1, 21]   ἀλλὰ γλώσσας λέγεσθαι. Πλάτων  δὲ   καὶ τοῖς θεοῖς διάλεκτον ἀπονέμει
[1, 16]   Μωυσέως {ἢ} αὐτίκα μάλα. φασὶ  δὲ   καὶ τοὺς κατὰ διατριβὴν λόγους
[1, 1]   τὰ ἑαυτῆς τέκνα. κατὰ ταὐτὰ  δὲ   καὶ τοὺς τῶν θείων μεταλαμβάνοντας
[1, 23]   τι, ἐκαλεῖτο δὲ Ἰωακείμ. ἔσχεν  δὲ   καὶ τρίτον ὄνομα ἐν οὐρανῷ
[1, 23]   Αἰγυπτίοις μισθὸν ἀναγκαῖον κομιζόμενοι, ἔπειτα  δὲ   καὶ τρόπον τινὰ ἠμύναντο ἀντιλυποῦντες
[1, 21]   ἰατροί τε καὶ μάντεις, οἳ  δὲ   καὶ