HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Clément d'Alexandrie, Les Stromates, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


α  =  829 formes différentes pour 2470 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[1, 21]   ἔφησαν γίνεσθαι αωμβʹ οἳ δὲ  αϡ   καʹ ἐν δὲ τῷ κατὰ
[1, 21]   ηʹ ἡμέρας εʹ Νέρβας ἔτος  αʹ   μῆνας δʹ ἡμέρας ιʹ Τραϊανὸς
[1, 21]   αʹ Οὐιτέλλιος μῆνας ἑπτὰ ἡμέραν  αʹ   Οὐεσπεσιανὸς ἔτη ιαʹ μῆνας ιαʹ
[1, 21]   ἡμέρας Ὄθων μῆνας εʹ ἡμέραν  αʹ   Οὐιτέλλιος μῆνας ἑπτὰ ἡμέραν αʹ
[1, 21]   Δομιτιανὸς ἔτη ιεʹ Νέρβας ἔτος  αʹ   Τραϊανὸς ἔτη ιθʹ Ἀδριανὸς ἔτη
[1, 1]   ἦν ἀνδράσιν) ἔστιν δὲ καὶ     ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ χρόνῳ {ἃ}
[1, 21]   τὰ ἄλλα τὰ ὀγδοήκοντα ἔτη,     γεγόνει Μωυσῆς πρὸ τοῦ
[1, 8]   ἐκείνους ἥδει, οὐκ ἀσκοῦμεν ἡμεῖς·     δὲ ἡμεῖς ἴσμεν, μακράν ἐστι
[1, 21]   καὶ ἐπὶ τὸν Φαέθοντος ἐμπρησμόν,     δὴ συμβαίνει κατὰ Κρότωπον, γενεαὶ
[1, 12]   δὲ οὐκ ἐκφέρουσιν ἐκ στόματος,     διαλογίζονται ἐν συνεδρίῳ. ἀλλ´
[1, 1]   τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καὶ     ἤκουσας παρ´ ἐμοῦ διὰ πολλῶν
[1, 1]   αὐτὸ ἴχνος ἐμβεβηκότος. ἔστι δὲ     καὶ αἰνίξεταί μοι γραφή, καὶ
[1, 17]   ὡς προεμηνύσαμεν. δὲ ἀπόστολος     καὶ λαλοῦμεν» λέγει οὐκ ἐν
[1, 1]   παραπέμπομαι ἐκλέγων ἐπιστημόνως, φοβούμενος γράφειν     καὶ λέγειν ἐφυλαξάμην, οὔ τί
[1, 21]   γε συνιέναι δυναμένῳ δῆλον καθ´     καὶ προφήτης εἴρηκεν. ~(Τοῦ
[1, 20]   κἂν δόγμα. ἐκ μέρους τοίνυν,     κεκλόφασιν, ἀληθῆ μέν, στοχαστικῶς δὲ
[1, 27]   νοοῦσι, φησὶν ἀπόστολος, οὔτε     λέγουσιν οὔτε περὶ τίνων διαβεβαιοῦνται,
[1, 8]   ἄρα ὀρεκτέον τοῖς πολλοῖς ἀρέσκειν.     μὲν γὰρ ἐκείνους ἥδει, οὐκ
[1, 1]   συγκεχώρηκεν. αὐτίκα οὐ πολλοῖς ἀπεκάλυψεν     μὴ πολλῶν ἦν, ὀλίγοις δέ,
[1, 1]   ἀνυποσημείωτα μεμενηκότα τῷ χρόνῳ  {ἃ}   νῦν ἀπέδρα, τὰ δὲ ὅσα
[1, 9]   ἔργοις προσφέρονται καλοῖς, οὐκ εἰδότες     ποιοῦσιν; ~(Διὰ τοῦτο οὖν
[1, 8]   τἀληθέστατα κλέπτουσιν, ὥστε μὴ δοκεῖν     χρὴ δοκεῖν, τραγῳδία λέγει.
[1, 21]   ἔτη προσλαμβάνεται τοῖς Ὄθωνος καὶ  Γάλβα   καὶ Οὐιτελλίου μησὶ ιζʹ ἡμέραις
[1, 21]   ἥμισυ Οὐεσπεσιανὸς σὺν Ὄθωνι καὶ  Γάλβᾳ   καὶ Οὐιτελλίῳ. καὶ διὰ τοῦτο
[1, 16]   οἱ πρὸς τῇ Ἰταλίᾳ πρῶτοι  φόρμιγγα   εὗρον οὐ πολὺ τῆς κιθάρας
[1, 16]   δι´ ὀνείρων μαντικήν. Τυρρηνοὶ δὲ  σάλπιγγα   ἐπενόησαν καὶ Φρύγες αὐλόν· Φρύγες
[1, 16]   φασὶ δὲ καὶ τὴν πλαγίαν  σύριγγα   Σάτυρον εὑρεῖν τὸν Φρύγα· τρίχορδον
[1, 5]   πρὸς καιρὸν λιπαίνει σὸν  φάρυγγα,   φησί, φιλοσοφία δὲ οὐ κολακεύει.
[1, 16]   ταῦτα ἱστόρησαν. παρεθέμην δὲ αὐτῶν  ὀλίγα   εἰς σύστασιν τῆς παρὰ βαρβάροις
[1, 13]   τἀληθοῦς ὠρέχθησαν, οἳ μὲν οὐκ  ὀλίγα,   οἳ δὲ μέρος τι, εἴπερ
[1, 21]   Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἄντικρυς οὐκ  ὀλίγα   τῶν μελλόντων καὶ ἤδη ἐνεστώτων
[1, 16]   γάλα, τυρός» ὁρᾷς φιλοσοφίαν βάρβαρον  ἔργα   ἐπαγγελλομένην, οὐ λόγους. δὲ
[1, 4]   ἐργάζεσθαι {ἕως} κατὰ πάντα τὰ  ἔργα.   ἔπειτα ἐπιφέρει καθολικὸν δὴ λόγον·
[1, 10]   ὧν αἱ τοῦ βίου ἀνατροπαί,  ἔργα   τοῦ πονηροῦ λόγου εἶεν ἂν
[1, 16]   κρούματα δὲ Ὄλυμπον ὁμοίως τὸν  Φρύγα,   καθάπερ Φρύγιον ἁρμονίαν καὶ μιξοφρύγιον
[1, 16]   ἁρμονίαν Ἄγνιν τὸν καὶ αὐτὸν  Φρύγα·   κρούματα δὲ Ὄλυμπον ὁμοίως τὸν
[1, 16]   πλαγίαν σύριγγα Σάτυρον εὑρεῖν τὸν  Φρύγα·   τρίχορδον δὲ ὁμοίως καὶ τὴν
[1, 21]   τὰς παρὰ σφίσι εʹ Ἀτθίδα,  Ἰάδα,   Δωρίδα, Αἰολίδα καὶ πέμπτην τὴν
[1, 21]   ἔην, φησὶν τὴν μικρὰν  Ἰλιάδα   πεποιηκώς, μεσάτα, λαμπρὰ δὲ ἐπέτελλε
[1, 16]   περὶ τὴν τριακοστὴν καὶ ἐνάτην  ὀλυμπιάδα   γεγονὼς εὑρίσκεται. Ἀντίλοχος δὲ αὖ
[1, 14]   Ἀπολλόδωρος δὲ κατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν  ὀλυμπιάδα   γενόμενον παρατετακέναι ἄχρι τῶν Δαρείου
[1, 21]   σοφῶν Θαλοῦ περὶ τὴν πεντηκοστὴν  ὀλυμπιάδα   γενομένου. συνεχρόνισαν δὲ οἱ συγκαταλεγέντες
[1, 21]   ἕν, ἐπί τε τὴν Ἰφίτου  ὀλυμπιάδα   ἔτη τριακόσια τριάκοντα ὀκτώ. ~(Ἐρατοσθένης
[1, 21]   Πεισιστρατιδῶν ἀρχὴν περὶ τὴν πεντηκοστὴν  ὀλυμπιάδα   εὑρίσκεται, Ὀρφεὺς δὲ, συμπλεύσας
[1, 14]   τύραννον περὶ τὴν ἑξηκοστὴν δευτέραν  ὀλυμπιάδα   εὑρίσκεται. Σόλωνος δὲ ζηλωτὴς Μνησίφιλος
[1, 14]   Σόλων κατὰ τὴν τεσσαρακοστὴν ἕκτην  ὀλυμπιάδα.   Ἡράκλειτος γὰρ Βλύσωνος Μελαγκόμαν
[1, 21]   μετὰ τὴν εἰκοστὴν ἤδη γνωρίζεσθαι  ὀλυμπιάδα.   μέμνηται γοῦν καὶ τῆς Μαγνήτων
[1, 14]   οἱ χρόνοι ἀμφὶ τὴν πεντηκοστὴν  ὀλυμπιάδα.   Πυθαγόρας δὲ κατὰ Πολυκράτη τὸν
[1, 21]   κατὰ τὴν δευτέραν καὶ ἑξηκοστὴν  ὀλυμπιάδα   φερομένου καὶ τοῦ πρεσβυτάτου τῶν
[1, 21]   Λυδὸς περὶ τὴν ὀκτωκαιδεκάτην  ὀλυμπιάδα   (ὡς δὲ Διονύσιος, περὶ τὴν
[1, 21]   ἔτος τεθῆναί φησι τὴν πρώτην  ὀλυμπιάδα.   ὡς εἶναι ἐνενή κοντά που
[1, 22]   τῶν Ἑβραίων διαλέκτου εἰς τὴν  Ἑλλάδα   γλῶττάν φασιν ἐπὶ βασιλέως Πτολεμαίου
[1, 22]   παρ´ αὐτοῖς προφητείας εἰς τὴν  Ἑλλάδα   διάλεκτον ἑρμηνεῦσαι. οἳ δὲ ἅτε
[1, 21]   κίνησις. ἦν δὲ κατὰ τὴν  Ἑλλάδα   κατὰ μὲν Φορωνέα τὸν μετὰ
[1, 24]   πρόσεστιν) Πέρσαι ἐπὶ τὴν  Ἑλλάδα   στρατεύσαντες συνεχρήσαντο. τοῦ γὰρ θυμοῦ
[1, 23]   ἐπιχωρίου σκεῦός τι ποιησάμενοι τὸν  παῖδα   ἐνθέμενοι ἐκτιθέασι παρὰ τὰς ὄχθας
[1, 23]   νεότητα ὑφορώμενος. εὐπατρίδην δὲ τὸν  παῖδα   ὄντα τρεῖς ἐφεξῆς κρύπτοντες ἔτρεφον
[1, 5]   τριῶν προπατόρων, κυρίαν εἶναι τὴν  σφραγῖδα   τῆς γνώσεως, ἐκ φύσεως καὶ
[1, 21]   εἶναι τὰς παρὰ σφίσι εʹ  Ἀτθίδα,   Ἰάδα, Δωρίδα, Αἰολίδα καὶ πέμπτην
[1, 21]   σφίσι εʹ Ἀτθίδα, Ἰάδα, Δωρίδα,  Αἰολίδα   καὶ πέμπτην τὴν κοινήν, ἀπεριλήπτους
[1, 5]   ὡς νεωτέραν καὶ ὡς σὴν  θεραπαινίδα,   τὴν δὲ ἐπιστήμην τὴν σὴν
[1, 21]   συμβουλῇ καὶ Πεισίστρατος ἐκράτυνε τὴν  τυραννίδα   τὸν καιρὸν τῆς ἐπιθέσεως δηλώσαντος.
[1, 24]   θεοῦ. γράφει γοῦν τὴν  Φορωνίδα   ποιήσας· Καλλιθόη κλειδοῦχος Ὀλυμπιάδος βασιλείης,
[1, 1]   μηδ´ ἐκλανθανώμεθα. πολλὰ δὲ εὖ  οἶδα   παρερρύηκεν ἡμᾶς χρόνου μήκει ἀγράφως
[1, 17]   προνοίας τὴν ἔκβασιν τοῦ τολμήματος.  Οἶδα   πολλοὺς ἀδιαλείπτως ἐπιφυομένους ἡμῖν καὶ
[1, 19]   Ἑβραϊκῶν γραφῶν τὴν μετὰ θάνατον  ἐλπίδα   τοῦ δικαίου σαφηνίζειν; κἀν τῷ
[1, 17]   οὐχὶ τὸ βέλος, ἀλλὰ τὴν  ἀσπίδα   τὴν μὴ κωλύσασαν τὸ βέλος
[1, 21]   παρὰ σφίσι εʹ Ἀτθίδα, Ἰάδα,  Δωρίδα,   Αἰολίδα καὶ πέμπτην τὴν κοινήν,
[1, 15]   ἐπῆλθε γὰρ Βαβυλῶνά τε καὶ  Περσίδα   καὶ Αἴγυπτον τοῖς τε Μάγοις
[1, 21]   καὶ Μαριὰμ Δεββώρα τε καὶ  Ὀλδά.   ἔπειτα περὶ τοὺς αὐτοὺς χρόνους
[1, 21]   ἀναγνοὺς ἐτελεύτησεν. ἐπὶ τούτου προφητεύει  Ὀλδᾶ   καὶ Σοφονίας καὶ Ἱερεμίας. ἐπὶ
[1, 21]   υἱὸς Αἰλαμὶ καὶ ἐξ  Ἰούδα   ἀπελθὼν ἐπὶ Ἱεροβοὰμ καὶ προφητεύσας
[1, 21]   Ἀβατθὰν ἐκ Βηθλεὲμ φυλῆς  Ἰούδα   ἔτη ἑπτά, ἔπειτα Ἑβρὼν
[1, 21]   τοῦ Ἰεσσαὶ ἐκ φυλῆς  Ἰούδα   ἔτη τεσσαράκοντα, ὡς περιέχει
[1, 4]   Οὐρί, τὸν Ὤρ, τῆς φυλῆς  Ἰούδα,   καὶ ἐνέπλησᾳ αὐτὸν πνεῦμα θεῖον
[1, 21]   Χαλὲβ τὸν νεώτερον ἐκ φυλῆς  Ἰούδα,   ὃς ἀποκτείνας τὸν τῆς Μεσοποταμίας
[1, 21]   ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ βασιλέων τὴν  Ἰούδα   φυλὴν καὶ Βενιαμεὶν καὶ Λευὶ
[1, 6]   ἀπάτην ὑποτρέχουσιν ἡμῖν ὑποπίπτειν οὐκ  ἐᾷ.   ἐν τούτοις οὖν τοῖς μαθήμασιν
[1, 21]   Δήμητρα καλεῖσθαί φησιν, κατὰ  Λυγκέα   γίνεται ἑνδεκάτῃ ὕστερον Μωυσέως γενεᾷ.
[1, 21]   ἐκ Φοινίκης ἀνακομιδή. κατὰ δὲ  Λυγκέα   τῆς Κόρης ἁρπαγὴ καὶ
[1, 23]   τῶν Ἑβραίων κελεύει τὰ μὲν  θήλεα   τρέφειν αὐτούς (ἀσθενὲς γὰρ εἰς
[1, 23]   οὖς εἰπεῖν, ἀκούσαντα δὲ τὸν  βασιλέα   ἄφωνον πεσεῖν, διακρατηθέντα δὲ ὑπὸ
[1, 14]   ἔπεισεν ἀποθέσθαι τὴν ἀρχήν. οὗτος  βασιλέα   Δαρεῖον παρακαλοῦντα ἥκειν εἰς Πέρσας
[1, 21]   Ἀβιμέλεχ. οὗτος τὸν Σαοὺλ εἰς  βασιλέα   ἔχρισεν, ὃς πρῶτος ἐβασίλευσεν ἐπὶ
[1, 21]   ὃς ἀποκτείνας τὸν τῆς Μεσοποταμίας  βασιλέα   ἦρξε τοῦ λαοῦ ἔτεσιν ἐφεξῆς
[1, 15]   τε τῷ Φαίδρῳ τὸν Αἰγύπτιον  βασιλέα   καὶ τοῦ Θωὺθ ἡμῖν σοφώτερον
[1, 21]   βίβλοις κατὰ Ἄμωσίν φησιν Αἰγύπτου  βασιλέα   Μωυσέως ἡγουμένου γεγονέναι Ἰουδαίοις τὴν
[1, 26]   γοῦν τὸν σοφὸν οἱ φιλόσοφοι  βασιλέα,   νομοθέτην, στρατηγόν, δίκαιον, ὅσιον, θεοφιλῆ
[1, 21]   πρός τε Οὐάφρην τὸν Αἰγύπτου  βασιλέα   πρός τε τὸν Φοινίκης Τυρίων
[1, 21]   εἰς Αἴγυπτον, καταστήσας ἀντ´ αὐτοῦ  βασιλέα   τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ἰωακεὶμ ἐπὶ
[1, 21]   Χρονικοῖς. ἀπὸ δὲ Διονύσου ἐπὶ  Ἡρακλέα   καὶ τοὺς περὶ Ἰάσονα ἀριστεῖς
[1, 15]   Ἰδαῖοι δάκτυλοι. Ἡρόδωρος δὲ τὸν  Ἡρακλέα   μάντιν καὶ φυσικὸν γενόμενον ἱστορεῖ
[1, 17]   Ἕκτορα ἐμπρῆσαι λεγόντων, ἀλλὰ τὸν  Ἀχιλλέα,   διότι κωλῦσαι τὸν Ἕκτορα δυνάμενος
[1, 21]   Λυγκέα γίνεται ἑνδεκάτῃ ὕστερον Μωυσέως  γενεᾷ.   Ἆπίς τε Ἄργους βασιλεὺς
[1, 21]   Τριόπας δὲ συγχρονεῖ Ἴσιδι ἑβδόμῃ  γενεᾷ   ἀπὸ Ἰνάχου (Ἶσιν δὲ τὴν
[1, 23]   Βαβυλῶνος εἰς Αἴγυπτον μεταναστάντων. ἑβδόμῃ  γενεᾷ   γεννηθεὶς καὶ τραφεὶς βασιλικῶς περιστάσει
[1, 21]   Προμηθεὺς δὲ κατὰ Τριόπαν ἑβδόμῃ  γενεᾷ   μετὰ Μωυσέα, ὥστε καὶ πρὸ
[1, 27]   πονηρὸν κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται, ἐπεὶ  γενεὰ   σοφίας φόβος κυρίου. μέγιστον δὲ
[1, 5]   κατὰ τοὺς προσήκοντας καιροὺς ἑκάστῃ  γενεᾷ   συμφερόντως δεδομένα. ἤδη γάρ τινες
[1, 21]   τοῖς ἐπὶ Θήβας στρατεύσασι μιᾷ  γενεᾷ   τῆς Ἰλίου ἁλώσεως πρεσβύτερον φερόμενον
[1, 21]   πρεσβύτερός ἐστι τῶν Τρωϊκῶν μιᾷ  γενεᾷ.   τοῦ γοῦν Τληπολέμου, ὃς ἦν
[1, 16]   ἄνωθεν ἀπὸ Ἰνάχου καὶ Μωσέως  γενεᾷ,   ὡς ὀλίγον ὑποβάντες δείξομεν. Λυκοῦργος
[1, 14]   τὸ τετυραννηκέναι ἀντικατατάττει Μύσωνα τὸν  Χηνέα.   ὡς μὲν οὖν κάτω που
[1, 21]   ἔτη πεντακόσια ἑβδομήκοντα τρία μῆνας  ἐννέα,   ἀφ´ οὗ δὲ ἐξ Ἱεροσολύμων
[1, 21]   φησι κατὰ λέξιν Τατιανός,  ἐννέα   δὲ τὰ Ἀρκαδικὰ τὰ ἀπὸ
[1, 21]   Ἑλένης ὑπὸ Θησέως ἁρπαγὴν ἔτη  ἐννέα.   ἐντεῦθεν ἐπὶ τὴν Ἡρακλέους ἀποθέωσιν
[1, 21]   τὴν Λυκούργου ἔτη ἑκατὸν πεντήκοντα  ἐννέα·   ἐπὶ δὲ τὸ προηγούμενον ἔτος
[1, 21]   μεθ´ ὃν Φύσκων ἔτη  ἐννέα   καὶ εἴκοσι, εἶτα Λάθουρος
[1, 21]   εἶτα ἐπικληθεὶς Διόνυσος ἔτη  ἐννέα   καὶ εἴκοσι. ἐπὶ πᾶσιν
[1, 21]   υἱὸς αὐτοῦ ἔτη τριάκοντα  ἐννέα,   τοῦτον Ὀζίας ὁμοίως υἱὸς
[1, 21]   ὃν υἱὸς Νίκανδρος ἔτη τριάκοντα  ἐννέα·   τούτου κατὰ τὸ τριακοστὸν τέταρτον
[1, 21]   εἶτα Ἐζεκίας ἐπὶ ἔτη εἴκοσι  ἐννέα.   τούτῳ δι´ ὁσιότητα πρὸς τῷ
[1, 21]   οὕτως· Κῦρος ἔτη τριάκοντα, Καμβύσης  δεκαεννέα,   Δαρεῖος ἓξ καὶ τεσσαράκοντα, Ξέρξης
[1, 19]   οὗτος ποιμαίνει ἀνέμους καὶ διώκει  ὄρνεα   πτερωτά. οὐκ οἶμαι φιλοσοφίαν λέγειν
[1, 21]   Κρητὸς ἐν Κρήτῃ. Ἀκουσίλαος γὰρ  Φορωνέα   πρῶτον ἄνθρωπον γενέσθαι λέγει· ὅθεν
[1, 21]   κατὰ τὴν Ἑλλάδα κατὰ μὲν  Φορωνέα   τὸν μετὰ Ἴναχον ἐπὶ
[1, 11]   δωρεάν. τελείων δέ ἐστιν  στερεὰ   τροφή, τῶν διὰ τὴν ἕξιν
[1, 7]   δὲ δυνάμει καὶ πίστει.  δωρεὰ   γὰρ διδασκαλία τῆς θεοσεβείας,
[1, 21]   ἑξήκοντα τέσσαρα. ἐκ τούτου ἐπὶ  Θησέα   καὶ Μινώταυρον ἔτη τριάκοντα δύο,
[1, 26]   εἰ δὲ ταῦτα περὶ τὸν  Μωυσέα   εὕροιμεν, ὡς ἐξ αὐτῶν δείκνυται
[1, 26]   ἀγορεύοιμεν σοφὸν τῷ ὄντι τὸν  Μωυσέα.   καθάπερ οὖν τὴν ποιμενικὴν τὸ
[1, 21]   τοῦ Ἰησοῦ περιέχει, διεδέξατο τὸν  Μωυσέα   προειρημένος ἀνὴρ ἔτη κζʹ
[1, 25]   ἄρχουσι γίγνωνται, ὅπερ κατὰ  Μωυσέα   πραγματεία διὰ σπουδῆς ἔχει γενέσθαι.
[1, 26]   κατ´ εἰκόνα τῆς κατὰ τὸν  Μωυσέα   προφητείας ἀγνώμονες, οὐκ αὐτόθεν ὁμολογοῦντες
[1, 23]   συγγράμματι ἱστορεῖ κατακλεισθέντα εἰς φυλακὴν  Μωυσέα   ὑπὸ Χενεφρέους τοῦ Αἰγυπτίων βασιλέως
[1, 28]   ἀνυποκρίτου. ~(Ἡ μὲν οὖν κατὰ  Μωυσέα   φιλοσοφία τετραχῇ τέμνεται, εἴς τε
[1, 21]   ἀκόλουθον ἦν, περὶ τῶν κατὰ  Μωυσέα   χρόνων ἤδη λεκτέον, δι´ ὧν
[1, 21]   κατὰ Τριόπαν ἑβδόμῃ γενεᾷ μετὰ  Μωυσέα,   ὥστε καὶ πρὸ τῆς καθ´
[1, 21]   συνῶπται κατὰ Ἴναχον ἠκμακέναι τὸν  Μωσέα.   παλαίτατα δὲ τῶν Ἑλληνικῶν τὰ
[1, 21]   καὶ τῶν ἄλλων τῶν μετὰ  Μωσέα   παρὰ τοῖς Ἑβραίοις προφητῶν τοὺς
[1, 27]   θεοσέβειαν παιδεύει καὶ ὑπαγορεύει τὰ  ποιητέα   εἴργει τε ἕκαστον τῶν ἁμαρτημάτων,
[1, 9]   ἐπαινοῦμεν, ὃς πολλῶν ἀνθρώπων» εἶδεν  ἄστεα»   καὶ ἰατρὸν τὸν ἐν πείρᾳ
[1, 21]   τοῖς Τριαγμοῖς καὶ Πυθαγόραν εἰς  Ὀρφέα   ἀνενεγκεῖν τινα ἱστορεῖ. Ἐπιγένης δὲ
[1, 14]   ~(Φασὶ δὲ Ἕλληνες μετά γε  Ὀρφέα   καὶ Λίνον καὶ τοὺς παλαιοτάτους
[1, 21]   ὕστερον εἴκοσι ἑπτὰ οἱ περὶ  Ὀρφέα   καὶ Μουσαῖον καὶ Λίνον τὸν
[1, 21]   ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἰς  Ὀρφέα   ποιήσεως Κέρκωπος εἶναι λέγει τοῦ
[1, 21]   Ἀθηναῖος, οὗ τὰ εἰς  Ὀρφέα   φερόμενα ποιήματα λέγεται εἶναι, κατὰ
[1, 21]   Ἀλεξάνδρῳ γενόμενος. ἤδη δὲ καὶ  Ὀρφέα   Φιλόχορος μάντιν ἱστορεῖ γενέσθαι ἐν
[1, 24]   ὧν τά τε ἀπὸ γῆς  ἀγαθὰ   καὶ τὰ ἐκτὸς καὶ
[1, 26]   ὃς οὐ μόνον ἐπαγγέλλεται τὰ  ἀγαθά   τε καὶ καλά, ἀλλὰ καὶ
[1, 18]   θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ  ἀγαθὰ   τῆς γῆς φάγεσθε, ἐφ´ ἡμῖν
[1, 27]   τομὰς καὶ καύσεις καὶ φαρμακοποσίας  ὑφιστάμεθα   καὶ ταῦτα προσάγων σωτήρ
[1, 1]   μὲν οὖν ὅσοι ταῖς ὄψεσι  κεχρήμεθα,   θεωροῦμεν τὰ προσπίπτοντα αὐταῖς, ἄλλοι
[1, 1]   δὲ τὸ ὑπομνῆσαι, εἴτε ὁπότε  ἐκλαθοίμεθα   εἴτε ὅπως μηδ´ ἐκλανθανώμεθα. πολλὰ
[1, 10]   ὡς δολεράν τε καὶ ἄσωτον  παραιτοίμεθα,   καθάπερ τὸ μύρον καὶ τὴν
[1, 1]   δὲ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν  ἐκρινόμεθα.   Ἤδη δὲ οὐ γραφὴ εἰς
[1, 27]   δὲ ψυχῆς ἕνεκα οὐχ ὁμοίως  ὑποστησόμεθα   ἐάν τε φεύγειν ἐάν τε
[1, 19]   ἠνύσαμεν, ἐκεῖσε ἐλθόντες τὸ σαφὲς  εἰσόμεθα,   ἐὰν θεὸς θέλῃ, ὀλίγον ὕστερον.
[1, 27]   τοῦ κυρίου« φησὶν ἀπόστολος,  παιδευόμεθα,   ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ
[1, 20]   παρὰ τῷ υἱῷ τοῦ θεοῦ  παιδευόμεθα.   τοῦτόν φαμεν τὸν τρόπον μιᾶς
[1, 19]   οὐ μὴν ἁπλῶς πᾶσαν φιλοσοφίαν  ἀποδεχόμεθα,   ἀλλ´ ἐκείνην περὶ ἧς καὶ
[1, 21]   φιλοσόφων ἐσκευωρῆσθαι δόγματα μικρὸν ὕστερον  διαληψόμεθα,   πρότερον δέ, ὅπερ ἀκόλουθον ἦν,
[1, 19]   ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ  κινούμεθα   καὶ ἐσμέν, ὡς καί τινες
[1, 26]   ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον  ἐφρουρούμεθα   συγκεκλεισμένοι, φόβῳ δηλαδὴ ἀπὸ ἁμαρτιῶν,
[1, 1]   ἄρ´ οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν,  ἐργαζώμεθα   τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα
[1, 17]   τις καὶ δι´ ἀκρασίαν πυρέττῃ,  αἰτιώμεθα   τοῦτον) {ὣς δὲ} καὶ τῆς
[1, 1]   ὁπότε ἐκλαθοίμεθα εἴτε ὅπως μηδ´  ἐκλανθανώμεθα.   πολλὰ δὲ εὖ οἶδα παρερρύηκεν
[1, 8]   ἐστι τῆς ἐκείνων διαθέσεως. μὴ  γινώμεθα   κενόδοξοι, φησὶν ἀπόστολος, ἀλλήλους
[1, 12]   γε τῆς ἀληθείας μεθεκτικοὶ εἶναι  πειρώμεθα.   ταῦτα ἦν ἐμποδὼν τοῦ γράφειν
[1, 10]   λογικῶς, καὶ τὰς γραφὰς ἐπιγνόντες  πολιτευσώμεθα   καθ´ ὑπακοήν. καθάπερ δὲ οἱ
[1, 3]   παντοίων ἐπέων δὲ πολὺς νομὸς  ἔνθα   καὶ ἔνθα. καί· ὁπποῖόν κ´
[1, 3]   δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ  ἔνθα.   καί· ὁπποῖόν κ´ εἴπῃσθα ἔπος,
[1, 24]   προπέμψαν κατὰ τὴν Μουνυχίαν ἐξέλιπεν,  ἔνθα   νῦν τῆς Φωσφόρου βωμός
[1, 13]   βαρβαρικά, θάτερα δὲ οὐκέτι πάντα)  ὀρθὰ   δὲ τοῖς βουλομένοις ἀπενέγκασθαι αἴσθησιν.
[1, 3]   καὶ ἔνθα. καί· ὁπποῖόν κ´  εἴπῃσθα   ἔπος, τοῖόν κ´ ἐπακούσαις. ταύτῃ
[1, 1]   ἐξάκουστα γενέσθαι τὰ λεγόμενα, οὕτω  κἀνταῦθα   (πρὸς πολλοὺς γὰρ ἡμῖν
[1, 7]   ξηρανθέντα ἀποτιλθέντα. καὶ δὴ  κἀνταῦθα   χρησιμεύει τοῦ σπόρου παραβολή,
[1, 9]   τε καὶ ὑγιάζειν δύνασθαι, οὕτω  κἀνταῦθα   χρηστομαθῆ φημι τὸν πάντα ἐπὶ
[1, 5]   Φίλων τὴν μὲν Ἄγαρ παροίκησιν  (ἐνταῦθα   γὰρ εἴρηται· μὴ πολὺς ἴσθι
[1, 21]   Λουπέρκιον καλούμενον κτίσας. Ἄξιον δὴ  ἐνταῦθα   γενομένους διερευνῆσαι καὶ τῶν ἄλλων
[1, 21]   πατὴρ αὐτοῦ Τωβὶτ ἀναβλέπει.  ἐνταῦθα   Ζοροβάβελ σοφίᾳ νικήσας τοὺς ἀνταγωνιστὰς
[1, 23]   ἑστῶσα τοῦ παιδὸς ἀδελφή.  ἐνταῦθα   θυγάτηρ τοῦ βασιλέως, συχνῷ
[1, 21]   προνοίᾳ θεοῦ τραφεὶς ἑβδομαῖος ἀνασῴζεται.  ἐνταῦθα   καὶ τὸ σημεῖον ἐγένετο Ἰωνᾶ,
[1, 1]   μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί» οἱ τοὺς  ἐνταῦθα   κατὰ τὸν βίον καὶ τὴν
[1, 23]   ς´ ἀπέστειλεν κριτὴν ´πιστάτην  ἐνταῦθα;   μὴ κτενεῖς δέ με ὥσπερ
[1, 23]   τἀρσενικὰ ῥίπτειν ποταμὸν ἐς βαθύρροον.  ἐνταῦθα   μήτηρ τεκοῦς´ ἔκρυπτέ με
[1, 14]   πρὸς γοῦν Κορινθίους, οὐ γὰρ  ἐνταῦθα   μόνον, περὶ τῆς τῶν νεκρῶν
[1, 21]   Πολυδεύκους ἀποθέωσιν ἔτη πεντήκοντα τρία.  ἐνταῦθά   που καὶ Ἰλίου κατάληψις.
[1, 23]   αὐτῇ καὶ κατοικτείρασα ἐζήτει τροφόν.  ἐνταῦθα   προσδραμοῦσα ἀδελφὴ τοῦ παιδὸς
[1, 9]   σοφίζεται χρόνον, καὶ οὐκέτι ἔγωγε  ἐνταῦθα   συνορῶ, ὅπως ~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑ
[1, 21]   ἐφ´ οὗ θνῄσκει Ἀλέξανδρος, ἔτη  ιαʹ   ἐντεῦθεν ἐπὶ τὴν ἡγεμονίαν Γερμανικοῦ
[1, 21]   αʹ Οὐεσπεσιανὸς ἔτη ιαʹ μῆνας  ιαʹ   ἡμέρας κβʹ Τίτος ἔτη βʹ
[1, 21]   Αὐρήλιος Ἀντωνῖνος ἔτη ιθʹ ἡμέρας  ιαʹ   Κόμοδος ἔτη ιβʹ μῆνας θʹ
[1, 21]   ἑπτὰ ἡμέραν αʹ Οὐεσπεσιανὸς ἔτη  ιαʹ   μῆνας ιαʹ ἡμέρας κβʹ Τίτος
[1, 21]   τὰ Οὐεσπεσιανοῦ ἔτη ζʹ μῆνας  ιαʹ   τὰ γὰρ δύο ἔτη προσλαμβάνεται
[1, 21]   Ἀχαάβ. δὲ ἀδελφὴ Ὀζίου  Ἰωσαβαία   ἐξέκλεψε τὸν υἱὸν Ὀζίου Ἰωὰν
[1, 21]   τῷ Περὶ τῶν ἐν τῇ  Ἰουδαίᾳ   βασιλέων τὴν Ἰούδα φυλὴν καὶ
[1, 23]   τῷ περὶ τῶν ἐν τῇ  Ἰουδαίᾳ   βασιλέων τὸν Μωυσῆ φησι πρῶτον
[1, 21]   δύο ἑβδομάσιν ἡσύχασεν ἅπασα  Ἰουδαία   καὶ ἐγένετο ἄνευ πολέμων, καὶ
[1, 20]   καὶ μὲν ὡς ἄρτος  ἀναγκαία   πρὸς τὸ ζῆν, κατὰ
[1, 5]   κυρίου παρουσίας εἰς δικαιοσύνην Ἕλλησιν  ἀναγκαία   φιλοσοφία, νυνὶ δὲ χρησίμη πρὸς
[1, 23]   (καὶ τοῦ πολέμου αἰτία  δικαία·   ἱκέται διὰ λιμὸν Ἑβραῖοι ἧκον
[1, 8]   ἀγλωσσίᾳ δὲ πολλάκις ληφθεὶς ἀνὴρ  δίκαια   λέξας ἧσσον εὐγλώσσου φέρει. νῦν
[1, 26]   ἐπιστημονική τις οὖσα. κόλασις δὲ  δικαία   οὖσα διόρθωσίς ἐστι ψυχῆς. ἔστι
[1, 24]   ἐν τῷ ἀμύνασθαι τὰ  δίκαια   ποιοῦντας, οἷς ἐμπεριέχεται ψευδομένους
[1, 29]   χθὲς καὶ πρῴην γενόμενα, ὡς  παλαιὰ   καὶ ἀρχαῖα ἱστοροῦντας. ἐπήγαγεν οὖν
[1, 21]   Σαμία Κολοφωνία  Κυμαία   Ἐρυθραία Φυτὼ
[1, 15]   δὲ Ὑπερβορέους Ἑλλάνικος ὑπὲρ τὰ  Ῥίπαια   ὄρη οἰκεῖν ἱστορεῖ, διδάσκεσθαι δὲ
[1, 21]   Κολοφωνία Κυμαία  Ἐρυθραία   Φυτὼ Ταραξάνδρα
[1, 21]   Ἀπόλλωνι. ἔστι δὲ καὶ ἄλλη  Ἐρυθραία   Ἡροφίλη καλουμένη· μέμνηται τούτων Ἡρακλείδης
[1, 7]   καὶ εἰς παραδείσους καὶ τὰ  ὡραῖα   καὶ ὅλως παντοίων δένδρων φύσιν
[1, 21]   δὲ Φόρβαντα Ἀκταῖος, ἀφ´ οὗ  Ἀκταία   Ἀττική. κατὰ δὲ Τριόπαν
[1, 21]   Οὐεσπεσιανοῦ ἔτη συνάγεται τετρακόσια δέκα,  τελευταῖα   δὲ ἀπὸ Οὐεσπεσιανοῦ ἕως τῆς
[1, 14]   οὓς ἀπὸ Πλάτωνος κατέληξεν  ἀρχαία   Ἀκαδημία. Κράντορος δὲ μετέσχεν Ἀρκεσίλαος,
[1, 29]   πρῴην γενόμενα, ὡς παλαιὰ καὶ  ἀρχαῖα   ἱστοροῦντας. ἐπήγαγεν οὖν μάθημα χρόνῳ
[1, 8]   αἱρεῖν ἀγωνιζόμενοι καὶ δόλῳ καὶ  βίᾳ   ἡμᾶς δὴ τοὺς ἀπερίττους, ὡς
[1, 21]   Νέρων βασιλεύων καὶ ἐν τῇ  ἁγίᾳ   πόλει Ἱερουσαλὴμ ἔστησεν τὸ βδέλυγμα,
[1, 1]   οὐκ εἰσελεύσεται δὲ εἰς τὰ  ἅγια   μίσθωμα πόρνης» φησίν. ἀπείρηται γοῦν
[1, 21]   Ματθαῖον εὐαγγελίῳ ἀπὸ Ἀβραὰμ  γενεαλογία   μέχρι Μαρίας τῆς μητρὸς τοῦ
[1, 11]   ἵνα μηδεὶς ὑμᾶς παραλογίζηται ἐν  πιθανολογίᾳ»   μηδὲ ὑπεισέρχηται συλαγωγῶν» καὶ
[1, 11]   μή τις ὑμᾶς παραλογίζηται ἐν  πιθανολογίᾳ,   φησὶν ἀπόστολος, διακρίνειν δηλονότι
[1, 3]   δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ  πανουργίᾳ   αὐτῶν· κύριος γὰρ μόνος γινώσκει
[1, 7]   αὐτῆς δὲ γεωργίας καὶ  φυτουργία,   ἐργάζεσθαι ὅσα εἰς αὐτά τε
[1, 1]   ἡμῖν ἐργατῶν εὐπορία γένηται.  γεωργία   δὲ διττή· μὲν γὰρ
[1, 21]   Ἐλευσῖνι τεμένους καθίδρυσις Τριπτολέμου τε  γεωργία   καὶ Κάδμου εἰς Θήβας
[1, 9]   καρπὸν ἐκφήνῃ. καθάπερ δὲ ἐν  γεωργίᾳ   {οὕτω} καὶ ἐν ἰατρικῇ χρηστομαθὴς
[1, 2]   συνίστησιν. ἀξιόπιστος δὲ τοιαύτη  ψυχαγωγία,   δι´ ἧς κεκαλυμμένην οἱ φιλομαθεῖς
[1, 24]   ἐοικὸς στύλῳ καὶ πῦρ τὸ  διὰ   βάτου σύμβολόν ἐστι φωτὸς ἁγίου
[1, 10]   ἀναγκαῖον. ταῦτα ὡς ἔνι μάλιστα  διὰ   βραχέων ἐξήνεγκεν γραφή, μὴ
[1, 16]   δὲ Ἀναξαγόραν Ἡγησιβούλου Κλαζομένιον πρῶτον  διὰ   γραφῆς ἐκδοῦναι βιβλίον ἱστοροῦσιν. μέλος
[1, 2]   προηγούμενον λόγον τῆς φιλοσοφίας παρεισελθούσης,  διὰ   δὲ τὸν ἀπὸ τῆς γνώσεως
[1, 21]   δι´ ἐπιφανείας ἀγγέλου σῴζονται. τότε  διὰ   δράκοντα Δανιὴλ εἰς λάκκον λεόντων
[1, 4]   πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως, διὰ τέχνης,  διὰ   ἐπιστήμης, διὰ πίστεως, διὰ προφητείας,
[1, 21]   τῷ τέλει τοῦ βίου γενομένῳ  διὰ   Ἡσαΐου δωρεῖται θεὸς ἄλλα
[1, 17]   φωτίζειν) ἀλλὰ κἀκεῖνο μάλιστα τὸ  διὰ   κακῶν τῶν ἐπινοηθέντων πρός τινων
[1, 1]   δὲ οἱ βουλόμενοι δήμῳ προσομιλῆσαι  διὰ   κήρυκος τοῦτο πολλάκις ποιοῦσιν ὡς
[1, 23]   πολέμου αἰτία δικαία· ἱκέται  διὰ   λιμὸν Ἑβραῖοι ἧκον πρὸς Αἰγυπτίους·
[1, 24]   τούτων ἕκαστον ἐκ τριῶν,  διὰ   λόγου δι´ ἔργων
[1, 8]   ἐζηλώκασιν Ἕλληνες, δύναμίς ἐστι φανταστική,  διὰ   λόγων δοξῶν ἐμποιητικὴ ψευδῶν ὡς
[1, 1]   διὰ σιτίων καὶ  διὰ   λόγων λαμβάνεται. καὶ τῷ ὄντι
[1, 17]   οὐ κεκώλυκεν· ἀλλ´ μὲν  διὰ   μῆνιν (ἐπ´ αὐτῷ δὲ ἦν
[1, 26]   ~(Ὅθεν νόμος εἰκότως εἴρηται  διὰ   Μωυσέως δεδόσθαι, κανὼν τυγχάνων δικαίων
[1, 26]   πείθεσθαι τῇ ἀληθείᾳ φασκούσῃ θεόθεν  διὰ   Μωυσέως δεδόσθαι τὸν νόμον, ὁπότε
[1, 26]   ἂν εἴποιμεν τὸν ὑπὸ θεοῦ  διὰ   Μωυσέως παραδεδομένον. ἔχει γοῦν τὴν
[1, 21]   φασιν διὰ τὸ ἰέναι αὐτὴν  διὰ   πάσης τῆς γῆς πλανωμένην) ταύτην
[1, 4]   πολυτρόπως, διὰ τέχνης, διὰ ἐπιστήμης,  διὰ   πίστεως, διὰ προφητείας, τὴν ἑαυτῆς
[1, 20]   φιλοσοφίᾳ, δυνάμει» τὸν περὶ θεοῦ  διὰ   πίστεως παρειλήφαμεν λόγον, αὐτουργῷ σοφίᾳ
[1, 5]   λέγεται ὡς ἂν ἀσκητὴς ἑρμηνευόμενος  (διὰ   πλειόνων δὲ καὶ διαφερόντων αἱ
[1, 1]   καὶ ἤκουσας παρ´ ἐμοῦ  διὰ   πολλῶν μαρτύρων. ταῦτα παράθου πιστοῖς
[1, 15]   προκατάρξαι τῆς παρ´ Ἕλλησι φιλοσοφίας  διὰ   πολλῶν Πυθαγόρειος ὑποδείκνυσι Φίλων,
[1, 23]   Αἰγύπτῳ γεννᾶται, τῶν προγόνων αὐτοῦ  διὰ   πολυχρόνιον λιμὸν ἐκ Βαβυλῶνος εἰς
[1, 4]   τέχνης, διὰ ἐπιστήμης, διὰ πίστεως,  διὰ   προφητείας, τὴν ἑαυτῆς ἐνδεικνυμένην δύναμιν
[1, 21]   σημεῖον ἐγένετο Ἰωνᾶ, καὶ Τωβίας  διὰ   Ῥαφαὴλ τοῦ ἀγγέλου Σάρραν ἄγεται
[1, 1]   αἰώνιον, τροφὴ δὲ καὶ  διὰ   σιτίων καὶ διὰ λόγων
[1, 14]   ὠφελιμωτάτην. αὐτίκα Πλάτων πάλαι {τὸ}  διὰ   σπουδῆς γεγονέναι τόνδε τὸν τρόπον
[1, 25]   ὅπερ κατὰ Μωυσέα πραγματεία  διὰ   σπουδῆς ἔχει γενέσθαι. ἔτι τὸ
[1, 23]   Αἰγυπτίων ἐδιδάσκετο καὶ προσέτι τὴν  διὰ   συμβόλων φιλοσοφίαν, ἣν ἐν τοῖς
[1, 7]   περιπεπτώκασιν, ἔνιοι δὲ καὶ εὐστοχοῦσι  διὰ   συνέσεως εἰς τὸν περὶ ἀληθείας
[1, 27]   τοίνυν κατατρεχέτω τις τοῦ νόμου  διὰ   τὰς τιμωρίας ὡς οὐ καλοῦ
[1, 21]   ἀρχιερεὺς Ὀζιοῦς τοῦ Ῥιησοῦ.  διὰ   ταύτης ἡγησάμενος τῆς στρατιᾶς Βαρὰκ
[1, 18]   μυθῶδες γὰρ ἡγοῦνται οἱ δοκησίσοφοι  διά   τε ἀνθρώπου υἱὸν θεοῦ λαλεῖν
[1, 5]   ποσάκις δὲ ποῦ; δίς,  διά   τε προφητῶν καὶ διὰ τῆς
[1, 1]   ἐνεργῇ, διά τε τῆς χειρὸς  διά   τε τῆς γλώττης, ὠφελοῦσα· ὅτι
[1, 1]   πως ἀγγελική, ὁποτέρως ἂν ἐνεργῇ,  διά   τε τῆς χειρὸς διά τε
[1, 4]   τοῦ θεοῦ, πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως,  διὰ   τέχνης, διὰ ἐπιστήμης, διὰ πίστεως,
[1, 11]   ἐστιν στερεὰ τροφή, τῶν  διὰ   τὴν ἕξιν τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα
[1, 19]   (οὐ γὰρ ταὐτόματον ἐκθειάσει τις  διὰ   τὴν πρὸς ἡμᾶς φιλοτιμίαν) εἴτε
[1, 18]   τὴν αἰτίαν τῆς δοξοσοφίας αὐτῶν,  διὰ   τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν»
[1, 1]   ἄμφω ἀποδεκτέοι, ἐνεργὸν τὴν πίστιν  διὰ   τῆς ἀγάπης πεποιημένοι; τῇ δὲ
[1, 2]   καὶ συναφὴ τῶν δογμάτων  διὰ   τῆς ἀντιπαραθέσεως τὴν ἀλήθειαν μνηστεύεται,
[1, 11]   μέμνηται, σῶμα ὄντα τὸν θεὸν  διὰ   τῆς ἀτιμοτάτης ὕλης πεφοιτηκέναι λέγουσιν,
[1, 16]   ἀπόστολος οὕτω» φησὶν καὶ ὑμεῖς  διὰ   τῆς γλώσσης ἐὰν μὴ εὔσημον
[1, 17]   ἄνωθεν εἰς καλόν, ἵνα γνωρισθῇ  διὰ   τῆς ἐκκλησίας πολυποίκιλος σοφία
[1, 5]   δίς, διά τε προφητῶν καὶ  διὰ   τῆς παρουσίας. πολύτροπον μὲν οὖν
[1, 6]   πρὸς τὸ τὰ δέοντα ὁρᾶν  διὰ   τῆς προγυμνασίας συμβάλλεται. εἴη δ´
[1, 27]   τοῦ νόμου δὲ τὴν εὐποιίαν  διὰ   τῆς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους περικοπῆς
[1, 21]   ἑξήκοντα τρία μῆνες ἑπτά. ἔπειτα  διὰ   τῆς πρώτης βίβλου τῶν Βασιλειῶν
[1, 18]   κατηγγελμένῃ, οὐκ ἔγνω κόσμος  διὰ   τῆς σοφίας» τῆς διὰ τῶν
[1, 2]   λαμβανόντων πεῖσμα τῆς ἀληθοῦς καταλήψεως  διὰ   τῆς τῶν ὑπονοουμένων ἐπιστήμης. σιωπῶ
[1, 11]   τις ἔσται ὑμᾶς συλαγωγῶν  διὰ   τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης
[1, 11]   πίστεως τῆς εἰς τὸν Χριστὸν  διὰ   τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης»
[1, 1]   μὴ πάντες ἴσασι τὴν ἀλήθειαν;  διὰ   τί δὲ μὴ ἠγαπήθη
[1, 1]   τοῖς ὀλίγοις φανερὸν γενήσεται· ἐπεὶ  διὰ   τί μὴ πάντες ἴσασι τὴν
[1, 14]   Τίμων φησὶν ἐν τοῖς Σίλλοις  διὰ   τὸ ἀποκεκλικέναι ἀπὸ τῶν φυσικῶν
[1, 18]   Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον»  διὰ   τὸ εἰδότας τὴν προφητείαν μὴ
[1, 23]   ὄνομα βασιλὶς Μωυσῆν ἐτύμως  διὰ   τὸ ἐξ ὕδατος ἀνελέσθαι αὐτό
[1, 21]   δὲ τὴν καὶ Ἰώ φασιν  διὰ   τὸ ἰέναι αὐτὴν διὰ πάσης
[1, 9]   τοῦ διδασκαλικοῦ πνεύματος ἐπικεκρυμμένως λαλούμενος  διὰ   τὸ μὴ πάντων εἶναι τὴν
[1, 14]   ἀντὶ Περιάνδρου ὡς ἀναξίου σοφίας  διὰ   τὸ τετυραννηκέναι ἀντικατατάττει Μύσωνα τὸν
[1, 24]   ἐπικαίρους τῶν τόπων προκαταλαβόμενος ἐφύλαττεν  διὰ   τὸ τῆς χώρας ἔχειν τὴν
[1, 19]   παρ´ Ἕλλησι καλῶς εἰρημένα καὶ  διὰ   τοῦ ἀγνώστου θεοῦ τιμᾶσθαι μὲν
[1, 18]   θεόν, εὐδόκησεν οὗτος θεὸς  διὰ   τοῦ κηρύγματος τῆς μωρίας» τῆς
[1, 24]   καὶ ἀνατρέχοντος αὖθις εἰς οὐρανὸν  διὰ   τοῦ ξύλου, δι´ οὗ καὶ
[1, 1]   κρυπτῶς ἐπαίοντι τὸ κρυπτὸν φανερωθήσεσθαι  διὰ   τοῦδε προεθέσπισεν τοῦ λογίου, καὶ
[1, 29]   ὁράματα« φησὶ καὶ τὰ ἀποκαλύμματα  διὰ   τοὺς διψύχους, τοὺς διαλογιζομένους ἐν
[1, 1]   εὔλογον Ἰουδαῖον γενέσθαι, ἀλλὰ καὶ  διὰ   τοὺς Ἕλληνας Ἕλληνα, ἵνα πάντας
[1, 15]   καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη γέγονε  διὰ   τοὺς τοιούτους παῖδας. δῆλοι δέ
[1, 20]   εἰ δὲ καὶ διαστέλλεσθαι ἡμᾶς  διὰ   τοὺς φιλεγκλήμονας δεήσει, συναίτιον τὴν
[1, 7]   νῦν, εἰ μὴ πίστιν ἔχοιεν.  διὰ   τοῦτο γὰρ Ἑλλήνων φωνῇ ἡρμηνεύθησαν
[1, 17]   μὴ κωλῦον κεχώρισται τοῦ γινομένου.  διὰ   τοῦτο γοῦν ἐπιτελεῖται, ὅτι τὸ
[1, 15]   τῶν δογμάτων ἐν βαρβάροις μαθόντος.  διὰ   τοῦτο καὶ γένη βαρβάρων» εἶπεν,
[1, 5]   τὴν πρὸς τὸν θεὸν ὁμολογίαν.  διὰ   τοῦτο καὶ Ἀβραάμ, παραζηλούσης
[1, 21]   καὶ Γάλβᾳ καὶ Οὐιτελλίῳ. καὶ  διὰ   τοῦτο λέγει Δανιήλ· μακάριος
[1, 10]   καλοῖς, οὐκ εἰδότες ποιοῦσιν;  ~(Διὰ   τοῦτο οὖν σωτὴρ ἄρτον
[1, 11]   ἄθεοί τινες ἀνθρωπίσκοι καὶ φιλήδονοι.  διὰ   τοῦτο προσεύχομαι, φησίν, ἵνα
[1, 19]   τε καὶ μαθεῖν. ἀπέστειλα οὖν  διὰ   τοῦτό σε εἰς τὰ ἔθνη,
[1, 1]   ἥδονται» μᾶλλον καθαρῷ ὕδατι.  διὰ   τοῦτο» φησὶν κύριος, ἐν
[1, 14]   περὶ Ἡσιόδου Ὁμήρῳ φησὶ προειρῆσθαι  διὰ   τούτων· δειλαί τοι δειλῶν γε
[1, 29]   ἕνα τὸν συνήσοντα τῶν μουσικῶν,  διὰ   τούτων διδάσκων τὸν λόγον εἶναι
[1, 29]   δὲ τὸν θέμενον τὸν νόμον  διὰ   τούτων ἐξακούω καὶ τό γε
[1, 24]   βουλομένῳ λαθεῖν στῦλος ὁδηγὸς γίνεται  διὰ   τῶν ἀτριβῶν ἰόντι. τῷ Θρασυβούλῳ
[1, 19]   τοῖς ὕδασιν ὁρώμενα καὶ τὰ  διὰ   τῶν διαφανῶν καὶ διαυγῶν σωμάτων.
[1, 25]   τὴν διέξοδον πάσης γενέσεως {τῆς}  διὰ   τῶν πλανωμένων εἰδότα. φιλόσοφον δὲ
[1, 18]   τῇ σοφίᾳ τοῦ θεοῦ» τουτέστι  διὰ   τῶν προφητῶν κατηγγελμένῃ, οὐκ ἔγνω
[1, 18]   κόσμος διὰ τῆς σοφίας» τῆς  διὰ   τῶν προφητῶν λαλούσης, αὐτόν, δηλονότι
[1, 15]   αἰσθόμενοι τῆς μεγάλης εὐποιίας τῆς  διὰ   τῶν σοφῶν σεβασθῆναί τε τοὺς
[1, 15]   γενόμενα τὸν τόπον, ἀκριβῆ τὴν  διὰ   τῶν σπλάγχνων τοῖς ἀνθρώποις προφαίνειν
[1, 5]   ἄν τι καὶ ἄλλο δηλούμενον  διὰ   τῶν τριῶν προπατόρων, κυρίαν εἶναι
[1, 24]   Δελφοῖς ἄγαλμα Ἀπόλλωνος κίονα εἶναι  διὰ   τῶνδε· ὄφρα θεῷ δεκάτην ἀκροθίνιά
[1, 5]   εἰρημένων μαρτυρίαν παρέξει γραφὴ  διὰ   τῶνδε· Σάρρα στεῖρα ἦν πάλαι,
[1, 5]   τὴν σύνεσιν ἀγχίνοιαν γεννῶσαν ζητητικὴν  διὰ   φιλοσοφίας ἀληθοῦς. ἣν εὑρόντες, μᾶλλον
[1, 5]   σὺ τῷ θριγκῷ ὑπεροχυρώσας αὐτὴν  διὰ   φιλοσοφίας καὶ πολυτελείας ὀρθῆς ἀνεπίβατον
[1, 1]   οὐ τρυφητιῶντος, ὄρεξιν δὲ ἀγαθὴν  διὰ   φιλοτιμίαν λαμβάνοντος. ψάλλοντες γοῦν τὸ
[1, 23]   τῶν Αἰγυπτίων ἐκφορήσαντες ἀπῄεσαν, οὐ  διὰ   φιλοχρηματίαν, ὡς οἱ κατήγοροί φασιν
[1, 20]   σφετερισάμενος τὰ βαρβάρων καὶ ὡς  ἴδια   αὐχῶν, τὴν ἑαυτοῦ δόξαν αὔξων
[1, 19]   πίστιν. εἰσὶ δὲ οἱ τὰ  ἴδια   σπείροντες οἳ πλείονα ποιοῦσιν. καὶ
[1, 17]   κατ´ ἐπίγνωσιν λαβόντες, ἀλλ´ ὡς  ἴδια   σφετερισάμενοι δόγματα, καὶ τὰ μὲν
[1, 28]   ἂν εἴη τῆς ἠθικῆς πραγματείας  ἴδια,   τὸ τρίτον δὲ εἰς τὸ
[1, 3]   ἀξίαν ἀλήθειαν, τὸ βάρβαρον ἐν  παιδιᾷ   τιθέμενοι, οἳ δέ τινες σφᾶς
[1, 10]   βέλτιστόν ἐστιν, οὐχὶ συνθεῖναι τὰ  λεξείδια   καθάπερ τὰ κόσμια. κἂν φυλάξῃς»
[1, 24]   ὅθεν εἰκότως Μιλτιάδης συγχρησάμενος  ἀνοδίᾳ   τε καὶ νυκτὶ ἐπιθέμενος τοῖς
[1, 1]   γνησίως τοῖς τῆς ἀληθείας λόγοις  ἐφόδια   ζωῆς ἀιδίου λαβόντες εἰς οὐρανὸν
[1, 11]   οἱ μετ´ ἀγάπης δηλονότι ἔλεγχοι·  καρδία   γὰρ εὐθεῖα ἐκζητεῖ γνῶσιν, ὅτι
[1, 19]   καὶ καταληπτικῶς, ὅταν καθαρὰ  καρδία   γένηται. καὶ κατ´ ἔμφασιν δὲ
[1, 4]   λόγον· καὶ παντὶ τῷ συνετῷ  καρδίᾳ   δέδωκα σύνεσιν, τουτέστιν τῷ οἵῳ
[1, 13]   μου ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ  καρδία   μου εἶδεν πολλά, σοφίαν καὶ
[1, 27]   τὰ κρίματα αὐτοῦ ἐν τῇ  καρδίᾳ   σου ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι
[1, 27]   σήμερον, καὶ γνώσῃ ἐν τῇ  καρδίᾳ   σου ὅτι ὡς εἴ τις
[1, 8]   δοκεῖν χρὴ δοκεῖν,  τραγῳδία   λέγει. τοιοῦτοι δὲ οἱ ἐριστικοὶ
[1, 21]   ἐν Μεγάροις, οὗ μέμνηται  τραγῳδία.   τί μοι Τήλεμον καταλέγειν, ὃς
[1, 4]   ἀντέθηκεν οὖν αὐτῇ τὴν ἐν  θεοσεβείᾳ   αἴσθησιν, τὴν γνῶσιν αἰνισσόμενος καὶ
[1, 21]   καθ´ ἡμᾶς τῶν χρόνων  ἀκρίβεια   συνάγει, ἔτη τετρακόσια ὀγδοήκοντα δύο
[1, 15]   καὶ Περσῶν οἱ Μάγοι (οἳ  μαγείᾳ   καὶ τοῦ σωτῆρος προεμήνυσαν τὴν
[1, 17]   τὸ μὲν αἴτιον πρὸς τῇ  ἐνεργείᾳ   ἐστί, καθάπερ μὲν ναυπηγὸς
[1, 27]   γλώσσης φορεῖ. ἑνὸς γὰρ κυρίου  ἐνέργεια,   ὅς ἐστι δύναμις καὶ σοφία
[1, 16]   ἐναυπήγησε δὲ αὐτὴν Βόσπορος αὐτοσχέδιον.  Μήδειά   τε Αἰήτου Κολχὶς
[1, 5]   καιρὸν ἔχοντα προκοπῆς τῇ κοσμικῇ  παιδείᾳ   (Αἴγυπτος δὲ κόσμος ἀλληγορεῖται)
[1, 11]   ὄντως ἔχεται τῆς ἀληθείας.  παιδεία   δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, καὶ αἱ
[1, 6]   βλάβῃ τῶν ἀκροωμένων κακοτεχνίαν ἠσκηκότων.  παιδεία   δὲ ἀνεξέλεγκτος πλανᾶται, φησίν, καὶ
[1, 29]   ὁδοῦ· ὁδοὺς γὰρ βιότητος ἐλέγχει  παιδεία.   νόμος πάντων βασιλεὺς θνατῶν
[1, 5]   δὲ καὶ ἐναπομένειν τῇ κοσμικῇ  παιδείᾳ   παραινεῖ· προπαιδεύει γὰρ τῷ κυριακῷ
[1, 6]   νεῖκος, ὁδοὺς δὲ ζωῆς φυλάσσει  παιδεία,   ὡς μὴ ἀπατηθῆναι, ὡς μὴ
[1, 20]   κατὰ τὴν πίστιν ἀλήθεια·  προπαιδεία   δὲ προσοψήματι ἔοικεν καὶ τραγήματι,
[1, 7]   τῆς ἀληθείας ἐπιστήμονα. ~(Καταφαίνεται τοίνυν  προπαιδεία   Ἑλληνικὴ σὺν καὶ αὐτῇ
[1, 6]   ἅμα καὶ θᾶττον σὺν τῇ  προπαιδείᾳ   θηρᾶσαι ἄν τινα τὴν ἀρετὴν
[1, 5]   δὲ χρησίμη πρὸς θεοσέβειαν γίνεται,  προπαιδεία   τις οὖσα τοῖς τὴν πίστιν
[1, 3]   τοὺς κενοὺς μεμελετήκασι λόγους  θεία   γραφὴ παγκάλως λέγει· ἀπολῶ τὴν
[1, 20]   γνώσεως καὶ ἀποδείξει κυριωτέρᾳ καὶ  θείᾳ   δυνάμει καὶ τοῖς ὁμοίοις· θεοδίδακτοι»
[1, 7]   παρεχάραξαν, ταῦτα οὐκ ἄν ποτε  θεῖα   εἴποιμ´ ἄν. Ἤδη δὲ κἀκεῖνο
[1, 24]   τάττουσά ἐστι, τὰ μὲν  θεῖα   σοφία, τὰ ἀνθρώπεια δὲ
[1, 20]   δὲ καὶ ἄνευ γραμμάτων, τῇ  θείᾳ   καὶ βαρβάρῳ κινηθέντες φιλοσοφίᾳ, δυνάμει»
[1, 21]   τῷ Θεάγει, ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον  θείᾳ   μοίρᾳ παραγινόμενον δαιμόνιον σημεῖον, τοῦτο
[1, 15]   πως· πρῶτα μὲν τὰ  θεῖα   προὐμαντεύσατο χρησμοῖσι σαφέσιν ἀστέρων ἐπ´
[1, 28]   σοφίαν χειραγωγεῖ, ἥτις ἐστὶ δύναμις  θεία,   τῶν ὄντων ὡς ὄντων γνωστική,
[1, 1]   μὴ κενοδοξίας χάριν γράφειν, μὴ  προσπαθείᾳ   νικᾶσθαι, μὴ φόβῳ δουλοῦσθαι, μὴ
[1, 7]   ἕτερον στοχασμὸς ἀληθείας, ἕτερον  ἀλήθεια,   ἄλλο ὁμοίωσις, ἄλλο αὐτὸ τὸ
[1, 20]   μόνη δὲ κυρία αὕτη  ἀλήθεια   ἀπαρεγχείρητος, ἣν παρὰ τῷ υἱῷ
[1, 5]   καὶ τῆς τῶν ὄντων φύσεως  (ἀλήθεια   δὲ αὕτη, περὶ ἧς
[1, 11]   δὲ» εἶπεν· μόνη γὰρ  ἀλήθεια   δυνατή. καὶ πάλιν· εἴ τις
[1, 7]   περὶ ἀληθείας λέγει, ἄλλως  ἀλήθεια   ἑαυτὴν ἑρμηνεύει. ἕτερον στοχασμὸς ἀληθείας,
[1, 8]   οὐδαμοῦ δ´ ἐν τούτοις  ἀλήθεια.   εἰκότως τοίνυν γενναῖος ἀπόστολος,
[1, 17]   οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν  ἀλήθεια   ἐν αὐτῷ. ὅταν λαλῇ τὸ
[1, 20]   ἀληθείας, ἐν γεωμετρίᾳ μὲν γεωμετρίας  ἀλήθεια,   ἐν μουσικῇ δὲ μουσικῆς, κἀν
[1, 20]   ζῆν, κατὰ τὴν πίστιν  ἀλήθεια·   προπαιδεία δὲ προσοψήματι ἔοικεν
[1, 10]   σοφίαν» σοφία δὲ ὁμωνύμως τῇ  ἀληθείᾳ   σοφιστικὴ λέγεται τέχνη. ἐμοὶ
[1, 1]   δηλωθήσεται τὸ κεκαλυμμένον ὡς  ἀλήθεια,   καὶ τὸ τοῖς πολλοῖς κρυπτόν,
[1, 8]   σωτήριος εἴρηται λόγος αὐτὸς ὢν  ἀλήθεια,   καὶ τὸ ὑγιαῖνον αἰεὶ ἀθάνατον
[1, 27]   ἐλεημοσύναι δὲ καὶ πίστεις καὶ  ἀλήθεια   μὴ ἐκλιπέτωσάν σε, ἄφαψαι δὲ
[1, 20]   τῇ ὀρθῇ Ἑλληνικὴ εἴη ἂν  ἀλήθεια.   μόνη δὲ κυρία αὕτη
[1, 11]   γνῶναι· οὐ γάρ ποτε  ἀλήθεια   οἴησις, ἀλλ´ μὲν ὑπόληψις
[1, 13]   γένει γε καὶ ὅλῃ τῇ  ἀληθείᾳ   ὁμολογοῦντα· γὰρ ὡς μέλος
[1, 17]   ἀπ´ ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ  ἀληθείᾳ   οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν
[1, 13]   πλέον δυνατωτέρα τοῦ αἰῶνος  ἀλήθεια   συναγαγεῖν τὰ οἰκεῖα σπέρματα, κἂν
[1, 20]   δὲ εἴτε ἀρετὴ εἴτε καὶ  ἀλήθεια   συνωνύμως καλουμένη μόνου τοῦ καθ´
[1, 5]   αὐτὸς εἶπεν ἐγώ εἰμι  ἀλήθεια»   τήν τε αὖ προπαιδείαν τῆς
[1, 20]   γνώσεως. χωρίζεται δὲ Ἑλληνικὴ  ἀλήθεια   τῆς καθ´ ἡμᾶς, εἰ καὶ
[1, 26]   μή πῃ βούλεσθαι πείθεσθαι τῇ  ἀληθείᾳ   φασκούσῃ θεόθεν διὰ Μωυσέως δεδόσθαι
[1, 1]   περιιστάμενος, οὐχὶ τῇ κοσμικῇ ἐνέχεται  συνηθείᾳ·   δεῖ δὲ ὡς οἷόν τε
[1, 21]   κἀντεῦθεν Σορόαπιν κληθῆναι καὶ Σάραπιν  συνηθείᾳ   τινὶ τῶν ἐγχωρίων ὕστερον. Ἆπις
[1, 4]   τοῖς γὰρ ὑπὸ φιλοσοφίας δεδικαιωμένοις  βοήθεια   θησαυρίζεται καὶ εἰς θεοσέβειαν
[1, 11]   ἀγάπης δηλονότι ἔλεγχοι· καρδία γὰρ  εὐθεῖα   ἐκζητεῖ γνῶσιν, ὅτι ζητῶν
[1, 21]   μηνυόντων σφίσιν, ἀλλ´, οἶμαι, τῇ  οἰκείᾳ   διαλέκτῳ. φασὶ δὲ καὶ ἄλλοι
[1, 13]   αἰῶνος ἀλήθεια συναγαγεῖν τὰ  οἰκεῖα   σπέρματα, κἂν εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν
[1, 28]   τοὺς λόγους καὶ τὰς πράξεις  οἰκεία   χρῆσις. εἰκότως ἄρα καὶ
[1, 6]   τὰ ἐναντία οἱ ἐπιτηδείως φύντες  ἀμελείᾳ   γεγόνασι κακοί. φύσει δ´ αὖ
[1, 24]   καὶ τὰ ἐκτὸς καὶ  τελεία   εὐδαιμονία χορηγεῖται· αἰτεῖσθε γάρ« φησί,
[1, 21]   ἐρημώσεων, καὶ ἕως συντελείας καιροῦ  συντέλεια   δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. καὶ
[1, 21]   μεθ´ ὃν χρόνον Ῥωμαίων  βασιλεία   ἕως τῆς Κομόδου τελευτῆς ἔτη
[1, 21]   ἣν τῶν Κλεοπάτρας παίδων  βασιλεία   ἡμερῶν ὀκτωκαίδεκα. γίνονται τοίνυν ἐπὶ
[1, 21]   τοῦ Χαναάν. ἕπεται τούτοις  βασιλεία   Ἰωρὰμ τοῦ υἱοῦ Ἰωσαφὰτ ἐπὶ
[1, 21]   δὲ Σθένελον τε Ἀμφικτύονος  βασιλεία   καὶ εἰς Πελοπόννησον Δαναοῦ
[1, 21]   εἰς Θήβας παρουσία Μίνωός τε  βασιλεία.   κατὰ δὲ Προῖτον Εὐμόλπου
[1, 23]   θεοῦ ἐξελθόντα καὶ εἰς τὰ  βασίλεια   παρελθόντα ἐπιστῆναι κοιμωμένῳ τῷ βασιλεῖ
[1, 21]   κατακλυσμὸς καὶ ἐν Σικυῶνι  βασιλεία,   πρώτου μὲν Αἰγιαλέως, εἶτα Εὔρωπος,
[1, 11]   οὐ γὰρ ἐν λόγῳ  βασιλεία   τοῦ θεοῦ, οὐ τῷ μὴ
[1, 24]   κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τάττεται  βασιλεία,   ὡς Σαρδαναπάλλου καὶ τῶν
[1, 19]   ἐστὶ μεταβάλλεσθαι, δι´ ἣν  δουλεία   ἐγεγόνει. οὐ μὴν ἁπλῶς πᾶσαν
[1, 18]   τοὺς πιστεύοντας· ἐπειδὴ Ἰουδαῖοι» φησί,  σημεῖα   αἰτοῦσι» πρὸς πίστιν, Ἕλληνες δὲ
[1, 2]   αὐτῶν γοητεύοντες. Ἑβραῖοι μὲν γὰρ  σημεῖα   αἰτοῦσιν, φησιν ἀπόστολος,
[1, 22]   τῶν γεγονότων ἁπάντων αὐτοῖς  ἐπιφάνεια   καὶ κράτησις τῆς χώρας καὶ
[1, 27]   καλεῖται, οὐ φθόνῳ τινὶ οὐδὲ  δυσμενείᾳ   τῇ πρὸς τὸν πάσχοντα, ὡς
[1, 20]   ἐλάσσονα προσφέρεται δύναμιν. γοῦν  σαφήνεια   συνεργεῖ πρὸς τὴν παράδοσιν τῆς
[1, 24]   μὲν θεῖα σοφία, τὰ  ἀνθρώπεια   δὲ πολιτική, σύμπαντα δὲ
[1, 21]   τούτου μερισθείσης τῆς βασιλείας ἐν  Σαμαρείᾳ   βασιλεύει Ἱεροβοὰμ ἐκ φυλῆς Ἐφραῒμ
[1, 21]   τῶν Ἀσσυρίων μετῴκισε τοὺς ἐν  Σαμαρείᾳ   εἰς Μήδους καὶ Βαβυλῶνα. πάλιν
[1, 21]   Σαφάτ. ἐπὶ τούτου οἱ ἐν  Σαμαρείᾳ   κόπρον ἔφαγον περιστερῖ καὶ τὰ
[1, 21]   ὅτε Ἀντώνιος ἀπέσφαξεν ἑαυτὸν ἐν  Ἀλεξανδρείᾳ,   ἔτη διακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρα, ὅτε
[1, 22]   φιλοτιμούμενος βασιλεὺς τὴν ἐν  Ἀλεξανδρείᾳ   πρὸς αὐτοῦ γενομένην βιβλιοθήκην πάσαις
[1, 3]   σοφισταὶ τῇ σφῶν αὐτῶν στωμυλλόμενοι  τερθρείᾳ,   ἀμφὶ τὴν διάκρισιν τῶν ὀνομάτων
[1, 24]   καὶ νύκτωρ τὰ πολλὰ τῇ  πορείᾳ   ἐκέχρητο. ἑτέρα γὰρ ἦν οἰκονομία,
[1, 1]   πρότερον, τίς τῶν γραμμάτων  χρεία;   εἰ δὲ τὸ ἕτερον, ἤτοι
[1, 9]   πρὸς τὴν ἐπιμέλειαν τῆς ἀμπέλου  χρεία,   ἵνα ἡμῖν τὸν ἐδώδιμον καρπὸν
[1, 13]   ἂν εἴη γνωστικός. αὐτίκα γέγραπται·  περισσεία   γνώσεως τῆς σοφίας ζωοποιήσει τὸν
[1, 21]   δύο, καὶ ἐπιστρέψει καὶ οἰκοδομηθήσεται  πλατεία   καὶ τεῖχος, καὶ κενωθήσονται οἱ
[1, 1]   εἰς ἐπίδειξιν τετεχνασμένη ἥδε  πραγματεία,   ἀλλά μοι ὑπομνήματα εἰς γῆρας
[1, 25]   γίγνωνται, ὅπερ κατὰ Μωυσέα  πραγματεία   διὰ σπουδῆς ἔχει γενέσθαι. ἔτι
[1, 21]   καὶ Εὐπόλεμος ἐν τῇ ὁμοίᾳ  πραγματείᾳ   τὰ πάντα ἔτη φησὶν ἀπὸ
[1, 18]   ἀπέστησαν δηλαδή. πρὸς τούτους  προφητεία   λέγει· κἂν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ
[1, 27]   ὁμοίως δὲ τῷ Παύλῳ  προφητεία   ὀνειδίζει τὸν λαὸν ὡς μὴ
[1, 21]   φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Φωκέων  πολιτείᾳ.   ἀλλὰ καὶ τῶν παρ´ Αἰγυπτίοις
[1, 26]   καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λοκρῶν  πολιτείᾳ   Ζάλευκον τὸν Λοκρὸν παρὰ τῆς
[1, 25]   μὲν τῇ Μίνωος καὶ Λυκούργου  πολιτείᾳ   πρὸς ἀνδρείαν μόνην ἀποβλεπομέναις, ἐπῄνεσε
[1, 25]   τῆς πρὸς ἄλληλα, ἑπομένως τῇ  Πολιτείᾳ   συνάπτει. ἔπειτα τέλος γὰρ οἶμαι
[1, 28]   πᾶσι τὸ θεολογικὸν εἶδος,  ἐποπτεία,   ἥν φησιν Πλάτων τῶν
[1, 10]   τὰ ἡδύσματα μήτε λόγου χρῆσις  ἀστεία   τέρπειν μᾶλλον ὠφελεῖν
[1, 1]   μανθάνοντος ψυχῇ, καὶ αὕτη πνευματικὴ  φυτεία.   διὸ καὶ ἐπιφέρει· καὶ παραβαλεῖς
[1, 11]   ἡγεμονικὸν τῆς ἁπάσης προσίεσθαι παιδείας.  στοιχεῖα   δὲ σέβουσι Διογένης μὲν τὸν
[1, 11]   εἰ δή τις ἄλλη τὰ  στοιχεῖα   ἐκτετίμηκεν μὴ ἐπιστήσασα τὴν ποιητικὴν
[1, 11]   αὐτὸς ἀπόστολος, ὑπὸ τὰ  στοιχεῖα   τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι.
[1, 11]   παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ  στοιχεῖα   τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ
[1, 11]   σωτῆρα οἰκονομία φαίνεται, κατὰ τὰ  στοιχεῖα   τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ
[1, 16]   ὥς φησιν Ἔφορος, ὅθεν καὶ  Φοινικήια   τὰ γράμματα Ἡρόδοτος κεκλῆσθαι γράφει·
[1, 6]   ἄγνοια ἀπαιδευσία τε ἅμα καὶ  ἀμαθία.   τὴν ἐπιστήμην τῶν θείων καὶ
[1, 2]   τὸν τεχνίτην, καὶ ἄλλως  πολυμαθία   διασυστατικὴ τυγχάνει τοῦ παρατιθεμένου τὰ
[1, 15]   σεμνυνόμενός φησί που ἐπὶ τῇ  πολυμαθία·   ἐγὼ δὲ τῶν κατ´ ἐμαυτὸν
[1, 2]   γὰρ ὅτι οἱ Στρωματεῖς τῇ  πολυμαθίᾳ   σωματοποιούμενοι κρύπτειν ἐντέχνως τὰ τῆς
[1, 1]   καὶ τὰ ἐμποδὼν ἱστάμενα τῇ  ἀκολουθίᾳ   προαπολυομένη, ὡς ἑτοίμους ἔχειν τὰς
[1, 7]   ἐπιστάμενοι διαβιοῦσι καλῶς εὖ ποιεῖν·  εὐποιίᾳ   γὰρ περιπεπτώκασιν, ἔνιοι δὲ καὶ
[1, 18]   ἀλήθειαν, σὺν γὰρ τῇ λογικῇ  εὐποιίᾳ,   ἵνα ἔχητε μεταδοῦναι τῷ χρείαν
[1, 10]   ἅτερος λαλεῖ, οἷον ἑτοιμάζων τῇ  εὐποιίᾳ   τὴν ὁδὸν καὶ ἐπὶ τὴν
[1, 1]   ἐγὼ δὲ ὅτι μὲν  κακία   κακὴν φύσιν ἔχει καὶ οὔποτ´
[1, 20]   πέμψαντος αὐτὸν ἀληθής ἐστι καὶ  ἀδικία   οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. ἔμπαλιν
[1, 18]   κλητοὶ» ὠνομάσθησαν. οὐ γάρ ἐστιν  ἀδικία   παρὰ τῷ θεῷ» αὐτίκα ἐξ
[1, 23]   οἱ μύσται, Μελχί. ἐν δὲ  ἡλικίᾳ   γενόμενος ἀριθμητικήν τε καὶ γεωμετρίαν
[1, 21]   καὶ Κιλικίᾳ, Ἀμφίλοχος Ἀμφιαράου ἐν  Κιλικίᾳ,   Ἀλκμέων ἐν Ἀκαρνᾶσιν, Ἄνιος