HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Sur la colère

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  248 formes différentes pour 391 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[6]   Πλούσιος ὢν, ἐπτώχευσε δι´ ἡμᾶς.  Ἐὰν   ἄφρονά σε καὶ ἀμαθῆ προσαγορεύσῃ,
[8]   δὲ καλῶς, τί με δέρεις;  Ἐὰν   γὰρ ἐθισθῇς πάντων ἔσχατος εἶναι
[8]   πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων.  Ἐὰν   γὰρ λογισμῷ σώφρονι ἐκτεμεῖν δυνηθῇς
[2]   φανὲν ὅπλον τῇ μανία γινόμενον.  Ἐὰν   δὲ καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου
[6]   Ἐὰν μὴ δηχθῇς, ἄτρωτος εἶ.  Ἐὰν   δὲ καὶ πάθῃς τι τὴν
[6]   ὀνείδη· τί γὰρ ὀργῆς ἀφρονέστερον;  ἐὰν   δὲ μείνῃς ἀόργητος, ᾔσχυνας τὸν
[7]   δὲ ἀδελφῷ καὶ συμπάθησον, ὅτι,  ἐὰν   ἐπιμείνῃ τῇ ἁμαρτίᾳ, μετὰ τοῦ
[6]   Σαμαρείτης εἶ, καὶ δαιμόνιον ἔχεις.  Ἐὰν   μὲν οὖν ὀργισθῇς, ἐβεβαίωσας τὰ
[6]   πρὸς φιλοσοφίαν ἔστω τὰ (ῥήματα.  Ἐὰν   μὴ δηχθῇς, ἄτρωτος εἶ. Ἐὰν
[5]   γυμνοῦ πενιχρότερον; Οὐδὲν ἤκουσας δεινὸν,  ἐὰν   μὴ σεαυτῷ οἰκειώσῃς (τὰ εἰρημένα.
[6]   τὴν ἐκ τοῦ ὀργίζεσθαι βλάβην;  Ἐὰν   πείσωμεν τὸν θυμὸν μὴ προλαμβάνειν
[5]   ἡγεμόνι πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἐξακολουθήσας.  Ἐὰν   πένητά σε προσείπῃ, εἰ μὲν
[2]   πού τι καὶ προσλαβεῖν,  ἐὰν   τύχῃ· ὥσπερ που πολλάκις τὰ
[4]   ἀνάσχῃ γενέσθαι ἐφικτὸς τοῖς ὑβρίζουσιν.  Ἔασον   αὐτὸν ἄπρακτά σου καθυλακτεῖν· ἐφ´
[7]   δεδομένα παρὰ τοῦ κτίσαντος ἀφορμὴν  ἑαυτοῖς   ἁμαρτίας ποιήσωμεν. Οὕτω δὴ καὶ
[8]   ἀποβλαστήματα. Μὴ δὴ οὖν ἐπεισάγωμεν  ἑαυτοῖς   κακὸν τοσοῦτον· ἀῤῥωστίαν ψυχῆς, σκότωσιν
[6]   καὶ διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια αὐτοῦ  ἑαυτοῖς.   Οὔπω κατεκρίθης, οὔπω ἐσταυρώθης. Πολλά
[6]   παράνομος, οὐκ ἐκείνῳ ἐχαλέπαινεν, ἀλλ´  ἑαυτὸν   ἐταπείνου, ὡς κατὰ τὴν ἀξίαν
[5]   λοιδορίας. μὲν ἀντιβαίνων εἰς  ἑαυτὸν   καταδέχεται· δὲ ἐνδιδοὺς καὶ
[4]   γὰρ τούτοις τοῖς λόγοις  ἑαυτὸν   προκατασχὼν πᾶσαν ἀτιμίαν ἐλάττονα εὑρήσει
[4]   τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραὰμ, ὃς  ἑαυτὸν   ταῦτα ἀπεκάλει. Ἀμαθῆ καὶ πτωχὸν
[4]   τύπτων τὸν μὴ ἀλγοῦντα  ἑαυτὸν   τιμωρεῖται (οὔτε γὰρ τὸν ἐχθρὸν
[8]   ὑπεροψία, καὶ ἑκάστου περὶ  ἑαυτὸν   φαντασία. Ὥστε ἂν ἀφέλῃς τῆς
[8]   φαντασία. Ὥστε ἂν ἀφέλῃς τῆς  ἑαυτοῦ   διανοίας τούτων ἑκάτερον, ψόφος ἐστὶν
[4]   τῷ ἐχθρῷ, τὸν ἐχθρὸν  ἑαυτοῦ   ὁρᾷν ὕβρεων ὑψηλότερον; Μὴ καταβάλῃς
[2]   τὴν ἄμυναν σπουδῇ τοῦ καθ´  ἑαυτοὺς   ἀμελοῦντες. Οἱονεὶ γὰρ οἴστρῳ τῇ
[1]   τῶν θηρίων προσηγορίαις ἀποκαλεῖν, οἷς  ἑαυτοὺς   διὰ τῆς πονηρίας ᾠκείωσαν. Κύνας
[2]   γε καὶ εἰς προὖπτον κακὸν  ἑαυτοὺς   πολλάκις ἐμβάλλουσι, τῇ πρὸς τὴν
[2]   φύσεως ἐπελάθοντο. Ἀγνοοῦσι μὲν γὰρ  ἑαυτοὺς   πρῶτον οἱ ὀργιζόμενοι, ἔπειτα καὶ
[4]   αὐτὸν ἄπρακτά σου καθυλακτεῖν· ἐφ´  ἑαυτῷ   διαῤῥηγνύσθω. Ὥσπερ γὰρ τύπτων
[6]   ἔχεις. Ἐὰν μὲν οὖν ὀργισθῇς,  ἐβεβαίωσας   τὰ ὀνείδη· τί γὰρ ὀργῆς
[7]   πλησίον αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος τὸν  ἔγγιστα   αὐτοῦ. Καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ
[3]   χωροῦσιν ἄμυναν. Θυμὸς μὲν γὰρ  ἐγείρει   μάχην, (μάχη δὲ γεννᾷ λοιδορίας,
[5]   ἀγαθόν. Ἰδοὺ γὰρ ἔπαθες  ἐγκαλεῖς.   τὸ μὲν ἀλλότριον κακὸν
[8]   Παῦσαι οὖν ἀπὸ ὀργῆς, καὶ  ἐγκατάλιπε   θυμὸν, ἵνα φύγῃς τῆς ὀργῆς
[7]   ἀνδρίαν ποιεῖ καὶ ὑπομονὴν καὶ  ἐγκράτειαν·   παρὰ δὲ τὸν ὀρθὸν λόγον
[2]   ἐν ἄλλῃ μορφῇ τὸν ὀργιζόμενον  ἔδειξε,   τὴν συνήθη πᾶσι καὶ γνωρίμην
[6]   παροινίας τοῦ Σεμεεί. Οὐ γὰρ  ἐδίδου   καιρὸν τῇ ὀργῇ κινηθῆναι, πρὸς
[7]   εὐλογίαν. Τί δὲ τὸν Φινεὲς  ἐδικαίωσεν;   Οὐχ δικαία ὀργὴ κατὰ
[2]   μανίαν ὁμότιμον· οὕτω δὴ συμπεσόντες  ἔδρασαν   ἀλλήλους καὶ ἔπαθον, ὅσα εἰκὸς
[2]   καταῤῥηγνύμενα ἔπαθέ τι πλέον  ἔδρασε   τοῖς, ἀντιτύποις περιθραυσθέντα. Τίς ἂν
[7]   εἰς ὄφελος παντὸς τοῦ Ἰσραὴλ  ἐθανάτωσε.   Σὺ δὲ ὀργίζῃ τῷ ἀδελφῷ
[8]   τί με δέρεις; Ἐὰν γὰρ  ἐθισθῇς   πάντων ἔσχατος εἶναι κατὰ τὴν
[7]   τὴν τῶν καλῶν ἔνστασιν ἐμποιῶν.  Εἰ   γάρ ποτε λάβοι αὐτὴν ὑφ´
[8]   ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ·  εἰ   δὲ καλῶς, τί με δέρεις;
[5]   τί οὐκ ἐξέκλινας τὸ κακόν;  εἰ   δὲ συγγνώμης ἄξιον, τί χαλεπαίνεις
[5]   ἀληθῆ λέγει, κατάδεξαι τὴν ἀλήθειαν·  εἰ   δὲ ψεύδεται, τί πρὸς σὲ
[5]   τί χαλεπαίνεις τῷ θυμουμένῳ; Ὥστε,  εἰ   δεύτερος ἦλθες πρὸς τὴν ἀντίδοσιν,
[8]   δυσσεβεῖ, ἀλλὰ νουθετεῖ καὶ διδάσκει·  Εἰ   κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ
[5]   ἐξακολουθήσας. Ἐὰν πένητά σε προσείπῃ,  εἰ   μὲν ἀληθῆ λέγει, κατάδεξαι τὴν
[5]   αἰτίας ἀφίης, καὶ σεαυτὸν κατακρίνεις.  Εἰ   μὲν γὰρ πονηρὸν θυμὸς,
[7]   καὶ ἀνειμένης ἐποίησεν. Οὐ γὰρ,  εἰ   μὴ θυμωθείης κατὰ τοῦ πονηροῦ,
[8]   μὴ δεῖ τὸ πάθος; Πῶς;  Εἰ   προπαιδευθείης τὴν ταπεινοφροσύνην, ἣν
[6]   (ῥήματα. Ἐὰν μὴ δηχθῇς, ἄτρωτος  εἶ.   Ἐὰν δὲ καὶ πάθῃς τι
[6]   τὴν ἀληθινὴν σοφίαν ἐλοιδορήσαντο· Σαμαρείτης  εἶ,   καὶ δαιμόνιον ἔχεις. Ἐὰν μὲν
[4]   εἰπὲ καὶ σποδὸν σεαυτόν. Οὐκ  εἶ   σεμνότερος τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραὰμ,
[7]   ἐπιεικὴς ὢν καὶ πρᾶος, ἐπειδὴ  εἶδε   τὴν πορνείαν τοῦ Ζαμβρὶ καὶ
[7]   τῇ ὀργῇ, ὡς ἐν φαρμάκου  εἴδει   οὐ παραιτεῖται. Τὸ γὰρ, Ἔχθραν
[7]   τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν ἄμυναν.  Εἰδέναι   οὖν χρὴ, ὅτι κατ´ ἀμφοτέρας
[7]   τὸ ἀπὸ θυμοῦ ὠφέλιμον τοῖς  εἰδόσι   μεταχειρίζεσθαι. Ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων
[7]   πάντων ἀνθρώπων πραότατος, ἐκδικῶν τὴν  εἰδωλολατρείαν,   τὰς τῶν Λευϊτῶν χεῖρας πρὸς
[7]   σου εἰκῆ. Πῶς γὰρ οὐκ  εἰκῆ,   ἄλλου ἐνεργοῦντος, ἄλλῳ χαλεπαίνων αὐτός;
[2]   καὶ λόγος ἄναρθρος καὶ  εἰκῆ   προεκπίπτων, οὐ κατὰ μέρος, οὐδὲ
[7]   δὲ ὀργίζῃ τῷ ἀδελφῷ σου  εἰκῆ.   Πῶς γὰρ οὐκ εἰκῆ, ἄλλου
[7]   Κύριος τῷ μὲν ὀργιζομένῳ  εἰκῆ   τὴν κρίσιν ἐπανατείνεται· τὸ δὲ
[1]   τοῦ Κυρίου λέγοντος τὸν ὀργιζόμενον  εἰκῆ   τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἔνοχον εἶναι
[2]   ἔδρασαν ἀλλήλους καὶ ἔπαθον, ὅσα  εἰκὸς   τοὺς ὑπὸ τοιούτῳ δαίμονι στρατηγουμένους
[1]   τὴν κατὰ τῶν (ὁμοφύλων βλάβην,  εἰκότως   ἂν θηρίοις καὶ ἰοβόλοις συναριθμοῖντο,
[5]   ὑπεκλύειν; Τοιοῦτον δή τι νόμιζε  εἶναι   καὶ τὸ τῆς λοιδορίας.
[8]   Ἐὰν γὰρ ἐθισθῇς πάντων ἔσχατος  εἶναι   κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου,
[4]   ὑπὲρ αὐτῶν. Τίνων βούλει μαθητὴς  εἶναι   μᾶλλον, τῶν θεοφιλῶν καὶ μακαρίων
[8]   λέγων· θέλων ἐν ὑμῖν  εἶναι   πρῶτος ἔστω πάντων ἔσχατος· νῦν
[1]   τὸν ἄνθρωπον, καὶ οὐδὲ ἄνθρωπον  εἶναι   συγχωρεῖ, οὐκέτι ἔχοντα τὴν ἐκ
[1]   εἰκῆ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἔνοχον  εἶναι   τῇ κρίσει· νῦν ὅτε εἰς
[4]   ἄξιον; σὺ δὲ σκώληκα σεαυτὸν  εἰπὲ,   καὶ ἀπὸ κοπρίας ἔχειν τὴν
[4]   μηδένα μηδαμόθεν; σὺ δὲ γῆν  εἰπὲ   καὶ σποδὸν σεαυτόν. Οὐκ εἶ
[3]   Ὀφθαλμοὶ ὕφαιμοι· οἱ δὲ σοὶ,  εἰπέ   μοι, γαλήνην βλέπουσι; Φωνὴ τραχεῖα·
[4]   ἐπιδαψιλεύσῃ τῶν ὕβρεων. Ἀφανῆ σε  εἶπε,   καὶ ἄδοξον, καὶ μηδένα μηδαμόθεν;
[7]   αὐτοῦ. Καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ  εἶπε,   φησὶ, Μωϋσῆς· Ἐπληρώσατε τὰς χεῖρας
[6]   μεταφέρων τὴν ἔννοιαν· ὅτι Κύριος  εἶπε,   φησὶ, τῷ Σεμεεὶ καταρᾶσθαι τὸν
[3]   ἀλλήλους ἐφυβρίζοντες ἀντιφθέγγονται; μὲν  εἶπεν   ἀφανῆ, καὶ ἐξ ἀφανῶν
[5]   ἐὰν μὴ σεαυτῷ οἰκειώσῃς (τὰ  εἰρημένα.   Τίς ποτε ἀπήχθη διὰ πενίαν
[6]   ἄρα τὸ ὑπὸ τοῦ Δαβὶδ  εἰρημένον·   ὅτι Ἡτοιμάσθην, καὶ οὐκ ἐταράχθην.
[8]   σὺν πάσῃ κακίᾳ, καὶ γενώμεθα  εἰς   ἀλλήλους χρηστοὶ καὶ εὔσπλαγχνοι, ἀναμένοντες
[7]   ἐπιθυμητικῷ τῆς ψυχῆς μὲν  εἰς   ἀπόλαυσιν σαρκὸς καὶ τῶν ἀκαθάρτων
[4]   ὅτι ἐκ γῆς ὑφέστηκας, καὶ  εἰς   γῆν πάλιν ἀναλυθήσῃ. γὰρ
[7]   τὴν ἀσχήμονα θέαν, οὐκ ἀνασχόμενος,  εἰς   δέον ἐχρήσατο τῷ θυμῷ, δι´
[5]   Τίς ποτε ἀπήχθη διὰ πενίαν  εἰς   δεσμωτήριον; Οὐ τὸ πένεσθαι ἐπονείδιστον,
[5]   τῆς λοιδορίας. μὲν ἀντιβαίνων  εἰς   ἑαυτὸν καταδέχεται· δὲ ἐνδιδοὺς
[6]   τῆς καρδίας καὶ σφυγμοὺς ἀφαιροῦσαι,  εἰς   εὐστάθειαν καὶ γαλήνην τοὺς λογισμοὺς
[4]   οὗτος σωθήσεται. Ἀμυνόμενος δὲ καὶ  εἰς   ἴσον ἀντικαθιστάμενος τῷ λοιδόρῳ, τί
[7]   περισωθέντα οὐχ ὑπὸ δικαίας ὀργῆς  εἰς   μέσον ἀγαγὼν κατεφόνευσεν; Οὕτω γίνεται
[7]   Ἰεζάβελ, λελογισμένῳ θυμῷ καὶ σώφρονι  εἰς   ὄφελος παντὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐθανάτωσε.
[5]   δὴ τὸ ἕτερον κατάρξαι ἱκανὸν  εἰς   παραίτησιν. Δικαιότερον μὲν οὖν, ὡς
[1]   εἶναι τῇ κρίσει· νῦν ὅτε  εἰς   πεῖραν ἤλθομεν τοῦ πάθους, οὐκ
[2]   θυμός. Οἵ γε καὶ  εἰς   προὖπτον κακὸν ἑαυτοὺς πολλάκις ἐμβάλλουσι,
[7]   αὐτοῦ, καὶ διέλθετε ἀπὸ πύλης  εἰς   πύλην, καὶ ἀνακάμψατε διὰ τῆς
[4]   σιωπή. γὰρ ὑπομείνας  εἰς   τέλος, οὗτος σωθήσεται. Ἀμυνόμενος δὲ
[3]   ὥσπερ ῥεῦμα τὴν ἐκείνου ὀργὴν  εἰς   τὴν ἰδίαν καρδίαν ὑποδεξάμενος, τοὺς
[2]   οὐδὲ εὐσήμως προϊών. Ἐπειδὰν δὲ  εἰς   τὸ ἀνήκεστον, ὥσπερ φλὸξ ὕλης
[8]   αὐτοῦ, οὐχὶ ζῶντα ἔπεμψεν αὐτὸν  εἰς   τὸν ᾅδην, τῆς γῆς ὑποῤῥαγείσης
[5]   τῆς φύσεως σεαυτοῦ· ὅτι γυμνὸς  εἰς   τὸν κόσμον εἰσῆλθες, γυμνὸς καὶ
[8]   δόξα καὶ τὸ κράτος  εἰς   τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
[5]   ὅτι γυμνὸς εἰς τὸν κόσμον  εἰσῆλθες,   γυμνὸς καὶ ἀπελεύσῃ. Τί δὲ
[6]   πάθος, ἀλλ´ οἷόν τι κῦμα  εἴσω   τῶν αἰγιαλῶν κατακλασθὲν ἐστορέσθη. Καθησύχασόν
[3]   αἱ ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα, ἐπιλείπωσιν.  Εἶτα,   ἐπειδὰν πᾶσαν λοιδορίαν διὰ τῆς
[5]   ἀγανάκτησιν, διότι μὲν οὐκ  εἶχε   τὸ σωφρονίζον ὑπόδειγμα· σὺ δὲ,
[4]   δὲ ἔννοιαν λάβε σεαυτοῦ, ὅτι  ἐκ   γῆς ὑφέστηκας, καὶ εἰς γῆν
[3]   πληγὰς, αἱ δὲ πληγαὶ τραύματα,  ἐκ   δὲ τραυμάτων πολλάκις θάνατοι. ~Ἀπὸ
[7]   στομώσας, αὐστηρὰν αὐτὴν καὶ ἀνδρείαν  ἐκ   μαλακῆς ἄγαν καὶ ἀνειμένης ἐποίησεν.
[2]   μανία γινόμενον. Ἐὰν δὲ καὶ  ἐκ   τοῦ ἐναντίου τὸ ἴσον κακὸν
[1]   εἶναι συγχωρεῖ, οὐκέτι ἔχοντα τὴν  ἐκ   τοῦ λόγου βοήθειαν. Ὅπερ γὰρ
[6]   Πῶς ἂν οὖν ἐκφύγοιμεν τὴν  ἐκ   τοῦ ὀργίζεσθαι βλάβην; Ἐὰν πείσωμεν
[4]   ἔφην, καὶ διαπρίεται. Εὐθὺς γὰρ  ἐκ   τῶν παρόντων οἷα ἑκάτερος ὑμῶν
[1]   καὶ ἰοβόλοις συναριθμοῖντο, οἷς ἀδιάλλακτον  ἐκ   φύσεως ἐνυπάρχει πρὸς ἀνθρώπους τὸ
[2]   καὶ ξίφος ἀκονᾶται· θάνατος ἀνθρώπου  ἐκ   χειρὸς ἀνθρωπείας τολμᾶται. Διὰ τοῦτον
[7]   Ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων δυνάμεων  ἑκάστη   παρὰ τὸν τρόπον τῆς χρήσεως
[6]   αὐτοῦ πρὸς τὴν μίμησιν. Τούτων  ἕκαστον   ὑποτρεχέτω σου τὴν διάνοιαν, καὶ
[7]   χεῖρας ὑμῶν σήμερον τῷ Κυρίῳ,  ἕκαστος   ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ
[7]   ἐξώπλισε. Θέσθω, φησὶ, τὴν ῥομφαίαν  ἕκαστος   ἐπὶ τὸν μηρὸν αὐτοῦ, καὶ
[7]   διὰ τῆς παρεμβολῆς· καὶ ἀποκτείνατε  ἕκαστος   τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος
[7]   ἕκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ, καὶ  ἕκαστος   τὸν ἔγγιστα αὐτοῦ. Καὶ μετ´
[7]   ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ  ἕκαστος   τὸν πλησίον αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος
[8]   λοιδορήσαντος ἡμᾶς ὑπεροψία, καὶ  ἑκάστου   περὶ ἑαυτὸν φαντασία. Ὥστε ἂν
[8]   ἀφέλῃς τῆς ἑαυτοῦ διανοίας τούτων  ἑκάτερον,   ψόφος ἐστὶν ἄλλως διακενῆς ἠχῶν
[4]   γὰρ ἐκ τῶν παρόντων οἷα  ἑκάτερος   ὑμῶν προσαγορεύεται; μὲν λοίδορος,
[6]   λόγῳ καταπειθῆ, μηδαμοῦ τῆς τάξεως  ἐκβαίνοντα   τῆς οἰκείας, ἀγόμενον δὲ ὑπὸ
[1]   πνευματικῶν παραινέσεων, ἐπειδὰν μάλιστα τὴν  ἔκβασιν   μαρτυροῦσαν λάβῃ τὰ παραγγέλματα, τότε
[2]   ἐξαριθμήσαιτό τις, ὀργῆς καὶ θυμοῦ  ἔκγονά   ἐστι πάθη. Διὰ θυμὸν καὶ
[7]   Μωϋσῆς πάντων ἀνθρώπων πραότατος,  ἐκδικῶν   τὴν εἰδωλολατρείαν, τὰς τῶν Λευϊτῶν
[8]   θορύβους ἀσιγήτους ταῖς ψυχαῖς ἐμποιοῦντα·  ἐκεῖ   τὸ πνεῦμα τῆς πραΰτητος οὐκ
[7]   ἐλεεινός· δὲ ἐνεργῶν μισητός.  Ἐκεῖ   τὸν θυμὸν μετάθες ἐπὶ τὸν
[2]   σκηνῆς ὑπαλλάξαν. Ὀφθαλμοὶ μὲν γὰρ  ἐκείνοις   οἱ οἰκεῖοί τε καὶ συνήθεις
[3]   ἀπεκάλεσεν οἰκοτρίβων οἰκότριβα· οὗτος πένητα,  ἐκεῖνος   ἀλήτην· οὗτος ἀμαθῆ, ἐκεῖνος παραπλῆγα·
[3]   πένητα, ἐκεῖνος ἀλήτην· οὗτος ἀμαθῆ,  ἐκεῖνος   παραπλῆγα· ἕως ἂν αὐτοῖς αἱ
[3]   μορφὴν ἐν σεαυτῷ δεικνύς. Ἐρυθρὸς  ἐκεῖνος·   σὺ δὲ οὐκ ἐφοινίχθης; Ὀφθαλμοὶ
[6]   ἐστι κακὸν τῷ πάσχοντι.  Ἐκεῖνος   ὑβριζέτω· σὺ δὲ μὴ ὑβρίζου.
[4]   καὶ τὸ τοῦ Μωϋσέως καλόν.  Ἐκεῖνος,   ὑπὸ Ἀαρὼν καὶ Μαρίας λοιδορηθεὶς,
[3]   ὥσπερ κάτοπτρον τοῦ ὀργίλου, τὴν  ἐκείνου   μορφὴν ἐν σεαυτῷ δεικνύς. Ἐρυθρὸς
[3]   Σὺ δὲ ὥσπερ ῥεῦμα τὴν  ἐκείνου   ὀργὴν εἰς τὴν ἰδίαν καρδίαν
[6]   ἀνὴρ, καὶ ἀνὴρ παράνομος, οὐκ  ἐκείνῳ   ἐχαλέπαινεν, ἀλλ´ ἑαυτὸν ἐταπείνου, ὡς
[4]   τοῖς λογισμοῖς σεαυτοῦ τὴν ἀγαθὴν  ἐκλέξασθαι   μερίδα. γὰρ ὠφέλησάς τι
[7]   ποτε λάβοι αὐτὴν ὑφ´ ἡδονῆς  ἐκλυθεῖσαν,   οἱονεὶ βαφῇ σιδήρου στομώσας, αὐστηρὰν
[2]   ἱκανὸν τὴν ὑπὸ τῆς ὀργῆς  ἐκμανεῖσαν   ψυχὴν ἐπισχεῖν· οὐ μᾶλλόν γε
[6]   Δεῖ τοίνυν τὸ μανικὸν καὶ  ἔκπληκτον   κίνημα τῆς ψυχῆς καταστέλλειν τῇ
[2]   οἷον πομφόλυγος, αὐτοῖς τῆς ὀργῆς  ἐκραγείσης,   διαπνευσθῇ τὸ φλεγμαῖνον. Οὔτε γὰρ
[3]   πᾶσαν λοιδορίαν διὰ τῆς γλώττης  ἐκσφενδονήσωσιν,   οὕτω λοιπὸν πρὸς τὴν διὰ
[8]   ἀνθρώπων. Ἐὰν γὰρ λογισμῷ σώφρονι  ἐκτεμεῖν   δυνηθῇς τὴν πικρὰν ῥίζαν τοῦ
[3]   ἐράνου, μηδὲ πονηροῦ δανείου πονηρότερος  ἐκτιστής.   Ὕβρισεν ὀργισθείς; στῆσον τῇ σιωπῇ
[6]   αἰδεσίμου παρουσίαν. Πῶς ἂν οὖν  ἐκφύγοιμεν   τὴν ἐκ τοῦ ὀργίζεσθαι βλάβην;
[5]   οὐχὶ παρωξύνθην, οὐδὲ ἠμυνάμην, ἀλλ´  Ἐκωφώθην   καὶ ἐταπεινώθην, καὶ ἐσίγησα ἐξ
[8]   νουθετεῖ καὶ διδάσκει· Εἰ κακῶς  ἐλάλησα,   μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ
[7]   ἐχρήσατο τῷ θυμῷ, δι´ ἀμφοῖν  ἐλάσας   τὸν σειρομάστην. Σαμουὴλ δὲ τὸν
[4]   λόγοις ἑαυτὸν προκατασχὼν πᾶσαν ἀτιμίαν  ἐλάττονα   εὑρήσει τῆς ἀληθείας. Οὕτω γὰρ
[6]   μήτε ἀνθρώπων τινὰ παρὰ πολὺ  ἐλαττοῦσθαί   σου κατὰ τὴν ἀξίαν νομίσῃς.
[8]   τὴν διάνοιαν φθέγγηται ῥήματα ἀτιμίας,  ἐλεεινὸν   ἡγῇ μᾶλλον μίσους ἄξιον.
[7]   βάλλοντος οὐ προσαπτόμενοι. ἐνεργούμενος  ἐλεεινός·   δὲ ἐνεργῶν μισητός. Ἐκεῖ
[6]   ὕβρεων, αἷς τὴν ἀληθινὴν σοφίαν  ἐλοιδορήσαντο·   Σαμαρείτης εἶ, καὶ δαιμόνιον ἔχεις.
[4]   ἀρχῇ, τῷ πάθει τούτῳ συνεκτεμεῖν.  Ἐλοιδόρησε;   σὺ δὲ εὐλόγησον. Ἐτύπτησε; σὺ
[8]   καὶ εὔσπλαγχνοι, ἀναμένοντες τὴν μακαρίαν  ἐλπίδα   τὴν τοῖς πραέσιν ἐπηγγελμένην (Μακάριοι
[5]   παραίτησιν. Δικαιότερον μὲν οὖν, ὡς  ἐμαυτὸν   πείθω, καὶ ἐπιτεῖναι τὴν ἀγανάκτησιν,
[2]   εἰς προὖπτον κακὸν ἑαυτοὺς πολλάκις  ἐμβάλλουσι,   τῇ πρὸς τὴν ἄμυναν σπουδῇ
[7]   δὲ συνήθους αὐτῷ καὶ φίλου  ἐμβοήσαντος,   ὑποπτήσσων. Αὕτη ἀρίστη ἐστὶ καὶ
[7]   ὑποπτήσσων. Αὕτη ἀρίστη ἐστὶ καὶ  ἔμμετρος   τῷ φρονίμῳ τῆς ψυχῆς μέρει
[7]   ὀξεῖα τοῦ πάθους· ὀργὴ δὲ  ἔμμονος   λύπη καὶ ὁρμὴ διαρκὴς πρὸς
[6]   σεαυτῷ κάτασχε τὸ λυπηρόν. Ἐν  ἐμοὶ   γὰρ, φησὶν, ἐταράχθη καρδία
[4]   οἰκείας φιλοσοφίας ποιούμενος. Ὥστε, ἂν  ἐμοὶ   πείθῃ, καὶ ἐπιδαψιλεύσῃ τῶν ὕβρεων.
[7]   οἱ ἄνθρωποι· μανικῶς καὶ  ἐμπλήκτως   κατὰ τῶν παροξυνόντων κινούμενοι,
[8]   φιλονεικίαι, θορύβους ἀσιγήτους ταῖς ψυχαῖς  ἐμποιοῦντα·   ἐκεῖ τὸ πνεῦμα τῆς πραΰτητος
[7]   πρὸς τὴν τῶν καλῶν ἔνστασιν  ἐμποιῶν.   Εἰ γάρ ποτε λάβοι αὐτὴν
[6]   ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον ἀπὸ αἰσχύνης  ἐμπτυσμάτων.   Ἐσυκοφαντήθης; καὶ γὰρ καὶ
[2]   πρὸς δὲ τὴν ἐπιφάνειαν ἐξανθῆσαν,  ἐν   ἄλλῃ μορφῇ τὸν ὀργιζόμενον ἔδειξε,
[3]   ἐπιχειρεῖτε ἀλλήλους ὑπερβαίνειν ταῖς συμφοραῖς.  Ἐν   γὰρ ἁμίλλαις πονηραῖς ἀθλιώτερος
[5]   στεῤῥῶν καὶ ἀντιτύπων πέφυκε διεκπίπτειν,  ἐν   δὲ τοῖς ἁπαλοῖς καὶ ὑπείκουσι
[6]   ἐν σεαυτῷ κάτασχε τὸ λυπηρόν.  Ἐν   ἐμοὶ γὰρ, φησὶν, ἐταράχθη
[1]   πεῖραν ἤλθομεν τοῦ πάθους, οὐκ  ἐν   ἡμῖν γενομένου, ἀλλ´ ἔξωθεν ἡμῖν
[1]   ῥεύματι βιαίῳ διέξοδον, καταμανθάνοντες δὲ  ἐν   ἡσυχίᾳ τὴν ἀσχήμονα ταραχὴν τῶν
[6]   λόγου τὴν ἐπιφάνειαν, ὥσπερ τὸ  ἐν   παισὶν ἄτακτον ἀνδρὸς αἰδεσίμου παρουσίαν.
[3]   τοῦ ὀργίλου, τὴν ἐκείνου μορφὴν  ἐν   σεαυτῷ δεικνύς. Ἐρυθρὸς ἐκεῖνος· σὺ
[6]   καὶ πάθῃς τι τὴν ψυχὴν,  ἐν   σεαυτῷ κάτασχε τὸ λυπηρόν. Ἐν
[6]   ἀγριαίνουσαν. Αἰδείσθω τὰ πάθη τοῦ  ἐν   σοὶ λόγου τὴν ἐπιφάνειαν, ὥσπερ
[6]   Οὕτω γὰρ οὐδέποτε θυμὸς  ἐν   ταῖς ἐπαγομέναις ἡμῖν ἀτιμίαις ἐπαναστήσεται.
[3]   δὲ σὴ ἠπία; Οὐδὲ  ἐν   ταῖς ἐρημίαις ἠχὼ οὕτως ἀνεκλάσθη
[5]   δὲ ἐνδιδοὺς καὶ ὑπείκων  ἐν   τῇ ἁπαλότητι τοῦ τρόπου τὴν
[5]   σε τοῦτο ὀνήσει. Οὐδὲ γὰρ  ἐν   τοῖς στεφανίταις ἀγῶσιν κατάρξας
[7]   ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ  ἐν   τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ, δοθῆναι ἐφ´
[5]   ἀντιπάλων. Ἄκουε τοῦ Δαβὶδ λέγοντος·  Ἐν   τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον
[7]   ὑμῶν σήμερον τῷ Κυρίῳ, ἕκαστος  ἐν   τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ ἐν
[8]   νῦν μὲν λέγων· θέλων  ἐν   ὑμῖν εἶναι πρῶτος ἔστω πάντων
[7]   δεῖ κεχρῆσθαι τῇ ὀργῇ, ὡς  ἐν   φαρμάκου εἴδει οὐ παραιτεῖται. Τὸ
[8]   ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν)  ἐν   Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν,
[2]   πόδας δὲ ἀφειδῶς τοῖς καιριωτάτοις  ἐναλλομένους,   πᾶν δὲ τὸ φανὲν ὅπλον
[5]   Ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν  ἐναντίον   μου, οὐχὶ παρωξύνθην, οὐδὲ ἠμυνάμην,
[2]   Ἐὰν δὲ καὶ ἐκ τοῦ  ἐναντίου   τὸ ἴσον κακὸν ἀντιστρατευόμενον εὕρωσιν,
[5]   εἰς ἑαυτὸν καταδέχεται· δὲ  ἐνδιδοὺς   καὶ ὑπείκων ἐν τῇ ἁπαλότητι
[2]   ἐξοιδαίνων· φλέβες διαῤῥηγνύμεναι, ὑπὸ τῆς  ἔνδοθεν   ζάλης κλονουμένου (τοῦ πνεύματος. Φωνὴ
[8]   ἔνοικον ἀναιδῆ προκατέχοντα ἡμῶν τὰ  ἔνδον,   καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι τὴν
[7]   δολερῶς καὶ ἐπιβούλως τοὺς λυπήσαντας  ἐνεδρεύοντες·   ἅπερ ἀμφότερα φυλακτέον ἡμῖν. ~Πῶς
[6]   καὶ γὰρ καὶ Κύριος.  Ἐνεπτύσθης;   καὶ γὰρ Δεσπότης ἡμῶν.
[7]   τοῦ βάλλοντος οὐ προσαπτόμενοι.  ἐνεργούμενος   ἐλεεινός· δὲ ἐνεργῶν μισητός.
[7]   Πῶς γὰρ οὐκ εἰκῆ, ἄλλου  ἐνεργοῦντος,   ἄλλῳ χαλεπαίνων αὐτός; Καὶ ποιεῖς
[7]   παρὰ δὲ τὸν ὀρθὸν λόγον  ἐνεργῶν,   μανία γίνεται. Διὰ τοῦτο καὶ
[7]   ἐνεργούμενος ἐλεεινός· δὲ  ἐνεργῶν   μισητός. Ἐκεῖ τὸν θυμὸν μετάθες
[3]   διὰ τῆς ἀντιπνοίας ἀντιδιδόντας τὸ  ἐνεχθέν.   Μὴ διδασκάλῳ χρήσῃ τῷ ἐχθρῷ,
[1]   τῆς πονηρίας ᾠκείωσαν. Κύνας γὰρ  ἐννεοὺς,   καὶ ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν, καὶ
[4]   μηδὲν ἡγεῖταί σε; σὺ δὲ  ἔννοιαν   λάβε σεαυτοῦ, ὅτι ἐκ γῆς
[6]   πρὸς τὸν Θεὸν μεταφέρων τὴν  ἔννοιαν·   ὅτι Κύριος εἶπε, φησὶ, τῷ
[8]   ψυχαῖς ἐντικτόμενον, καὶ ὥσπερ τινὰ  ἔνοικον   ἀναιδῆ προκατέχοντα ἡμῶν τὰ ἔνδον,
[1]   ὀργιζόμενον εἰκῆ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ  ἔνοχον   εἶναι τῇ κρίσει· νῦν ὅτε
[7]   αὐτῇ πρὸς τὴν τῶν καλῶν  ἔνστασιν   ἐμποιῶν. Εἰ γάρ ποτε λάβοι
[8]   πονηρὸν αὐταῖς ἡμῶν ταῖς ψυχαῖς  ἐντικτόμενον,   καὶ ὥσπερ τινὰ ἔνοικον ἀναιδῆ
[8]   πάντων ἔσχατος εἶναι κατὰ τὴν  ἐντολὴν   τοῦ Κυρίου, πότε ἀγανακτήσεις ὡς
[1]   συναριθμοῖντο, οἷς ἀδιάλλακτον ἐκ φύσεως  ἐνυπάρχει   πρὸς ἀνθρώπους τὸ μῖσος. ~Διὰ
[5]   Ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην, καὶ ἐσίγησα  ἐξ   ἀγαθῶν. Σὺ δὲ παροξύνῃ μὲν
[3]   μὲν εἶπεν ἀφανῆ, καὶ  ἐξ   ἀφανῶν δὲ ἀπεκάλεσεν οἰκοτρίβων
[7]   ἀλλοτρίαν καὶ φωνὴν καὶ ὄψιν  ἐξαγριούμενος,   κἂν θεραπείαν ἔχειν δοκῇ, τοῦ
[5]   πονηρῷ ἡγεμόνι πρὸς τὴν ἁμαρτίαν  ἐξακολουθήσας.   Ἐὰν πένητά σε προσείπῃ, εἰ
[2]   παφλάζον· πρὸς δὲ τὴν ἐπιφάνειαν  ἐξανθῆσαν,   ἐν ἄλλῃ μορφῇ τὸν ὀργιζόμενον
[2]   θυμὸν ὑπὸ τῆς τυχούσης προφάσεως  ἐξαπτόμενον,   βοῶντες καὶ ἀγριαίνοντες, καὶ τίνος
[2]   τὰ ἄλλα ὅσα οὐδ´ ἂν  ἐξαριθμήσαιτό   τις, ὀργῆς καὶ θυμοῦ ἔκγονά
[2]   φλὸξ ὕλης ἀφθονίᾳ, τοῖς παροξύνουσιν  ἐξαφθῇ,   τότε δὴ τότε τὰ οὔτε
[7]   Ἔστι γὰρ θυμὸς μὲν οἷον  ἔξαψίς   τις καὶ ἀναθυμίασις ὀξεῖα τοῦ
[5]   πονηρὸν θυμὸς, τί οὐκ  ἐξέκλινας   τὸ κακόν; εἰ δὲ συγγνώμης
[4]   ὀργὴν πάσῃ μηχανῇ τῶν ψυχῶν  ἐξελόντες.   Οὕτω γὰρ ἂν δυνηθείημεν τὰ
[8]   λοιδορήματα· καὶ ὅταν ὑπὸ φρενίτιδος  ἐξεστηκὼς   τὴν διάνοιαν φθέγγηται ῥήματα ἀτιμίας,
[2]   καὶ ὕφαιμον· ὄγκος τοῦ σώματος  ἐξοιδαίνων·   φλέβες διαῤῥηγνύμεναι, ὑπὸ τῆς ἔνδοθεν
[6]   τουτέστιν, οὐ διεδόθη πρὸς τὸ  ἔξω   τὸ πάθος, ἀλλ´ οἷόν τι
[1]   οὐκ ἐν ἡμῖν γενομένου, ἀλλ´  ἔξωθεν   ἡμῖν προσπεσόντος ὥσπερ καταιγίδος τινὸς
[7]   πρὸς τὸν τῶν ἀδελφῶν φόνον  ἐξώπλισε.   Θέσθω, φησὶ, τὴν ῥομφαίαν ἕκαστος
[5]   τῇ ἁπαλότητι τοῦ τρόπου τὴν  ἐπ´   αὐτὸν φερομένην πονηρίαν διέλυσε. Τί
[6]   οὐδέποτε θυμὸς ἐν ταῖς  ἐπαγομέναις   ἡμῖν ἀτιμίαις ἐπαναστήσεται. Δεινὸν μὲν
[2]   που πολλάκις τὰ βιαίως καταῤῥηγνύμενα  ἔπαθέ   τι πλέον ἔδρασε τοῖς,
[5]   πάλιν ὡς ἀγαθόν. Ἰδοὺ γὰρ  ἔπαθες   ἐγκαλεῖς. τὸ μὲν
[2]   δὴ συμπεσόντες ἔδρασαν ἀλλήλους καὶ  ἔπαθον,   ὅσα εἰκὸς τοὺς ὑπὸ τοιούτῳ
[5]   σὲ τὸ λεγόμενον; Μήτε πρὸς  ἐπαίνους   χαυνωθῇς τοὺς ὑπὲρ τὴν ἀλήθειαν·
[6]   εὐστάθειαν καὶ γαλήνην τοὺς λογισμοὺς  ἐπανάγουσι.   Καὶ τοῦτό ἐστιν ἄρα τὸ
[6]   ἐν ταῖς ἐπαγομέναις ἡμῖν ἀτιμίαις  ἐπαναστήσεται.   Δεινὸν μὲν τὸν εὐεργετηθέντα, καὶ
[3]   ἐπὶ τὸν λοίδορον αἱ ὕβρεις  ἐπαναστρέφουσι.   Μᾶλλον δὲ μὲν ἦχος
[7]   μὲν ὀργιζομένῳ εἰκῆ τὴν κρίσιν  ἐπανατείνεται·   τὸ δὲ ἐφ´ δεῖ
[3]   δὲ λοιδορία μετὰ προσθήκης  ἐπάνεισιν.   Οἷα γὰρ ἀλλήλους ἐφυβρίζοντες ἀντιφθέγγονται;
[1]   αὐτῶν καὶ ὠφέλιμον πρὸς τὴν  ἐπανόρθωσιν   τοῦ βίου καὶ τὴν τῶν
[1]   τὸ θαυμαστὸν τῶν θείων παραγγελμάτων  ἐπέγνωμεν.   Δόντες μὲν αὐτοὶ τῇ ὀργῇ
[1]   τῶν ὑπὸ τοῦ πάθους κατεχομένων,  ἐπέγνωμεν   ἐπὶ τῶν ἔργων τὴν εὐστοχίαν
[7]   θυμοῦ ὠφέλιμον τοῖς εἰδόσι μεταχειρίζεσθαι.  Ἐπεὶ   καὶ τῶν ἄλλων δυνάμεων ἑκάστη
[1]   ὅτι Ἀνὴρ θυμώδης οὐκ εὐσχήμων.  Ἐπειδὰν   γὰρ ἅπαξ παρωσάμενον τοὺς λογισμοὺς
[2]   οὐδὲ εὐτάκτως, οὐδὲ εὐσήμως προϊών.  Ἐπειδὰν   δὲ εἰς τὸ ἀνήκεστον, ὥσπερ
[1]   οὕτως ἐπὶ τῶν πνευματικῶν παραινέσεων,  ἐπειδὰν   μάλιστα τὴν ἔκβασιν μαρτυροῦσαν λάβῃ
[7]   ὅπερ μάλιστα χρήσιμος θυμός·  ἐπειδὰν   οἷον κύων ποιμένι, οὕτως
[3]   ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα, ἐπιλείπωσιν. Εἶτα,  ἐπειδὰν   πᾶσαν λοιδορίαν διὰ τῆς γλώττης
[7]   πολλὰ ἐπιεικὴς ὢν καὶ πρᾶος,  ἐπειδὴ   εἶδε τὴν πορνείαν τοῦ Ζαμβρὶ
[8]   ἐστὶν ἀποβλαστήματα. Μὴ δὴ οὖν  ἐπεισάγωμεν   ἑαυτοῖς κακὸν τοσοῦτον· ἀῤῥωστίαν ψυχῆς,
[2]   γὰρ ἑαυτοὺς πρῶτον οἱ ὀργιζόμενοι,  ἔπειτα   καὶ πάντας ὁμοῦ τοὺς ἐπιτηδείους.
[2]   δὲ καὶ τέκνα τῆς φύσεως  ἐπελάθοντο.   Ἀγνοοῦσι μὲν γὰρ ἑαυτοὺς πρῶτον
[8]   τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, οὐχὶ ζῶντα  ἔπεμψεν   αὐτὸν εἰς τὸν ᾅδην, τῆς
[8]   μακαρίαν ἐλπίδα τὴν τοῖς πραέσιν  ἐπηγγελμένην   (Μακάριοι γὰρ οἱ πραεῖς, ὅτι
[7]   ἐστι καὶ συνετός· δὲ  ἐπὶ   βλάβῃ τῶν πλησίον ἠκονημένος τὸν
[8]   πεῖραν, τῆς Ἀποκαλυπτομένης ἀπ´ οὐρανοῦ  ἐπὶ   πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων.
[2]   καὶ γνωρίμην ὥσπερ τι προσωπεῖον  ἐπὶ   σκηνῆς ὑπαλλάξαν. Ὀφθαλμοὶ μὲν γὰρ
[7]   στρατηγῷ τὰ ὅπλα θέμενος, ἑτοίμως  ἐπὶ   τὰ παραγγελλόμενα τὰς βοηθείας παρέχηται,
[7]   βδελυκτὸς καὶ ἀκόλαστος, δὲ  ἐπὶ   τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ τρέψας,
[5]   ἄξιον; Οὐδὲ γὰρ πόρνος,  ἐπὶ   τὴν ἑταίραν τὴν αἰτίαν μετατιθεὶς
[7]   μισητός. Ἐκεῖ τὸν θυμὸν μετάθες  ἐπὶ   τὸν ἀνθρωποκτόνον, τὸν τοῦ ψεύδους
[3]   ἀκεραία πρὸς τὸν φθεγξάμενον, ὡς  ἐπὶ   τὸν λοίδορον αἱ ὕβρεις ἐπαναστρέφουσι.
[7]   Θέσθω, φησὶ, τὴν ῥομφαίαν ἕκαστος  ἐπὶ   τὸν μηρὸν αὐτοῦ, καὶ διέλθετε
[1]   ὑπὸ τοῦ πάθους κατεχομένων, ἐπέγνωμεν  ἐπὶ   τῶν ἔργων τὴν εὐστοχίαν τοῦ
[1]   ~ΟΜΙΛΙΑ Ιʹ Κατὰ ὀργιζομένων. ~(Ὥσπερ  ἐπὶ   τῶν ἰατρικῶν παραγγελμάτων, ὅταν εὐστόχως
[1]   ἀπ´ αὐτῶν ὠφέλιμον διαδείκνυται· οὕτως  ἐπὶ   τῶν πνευματικῶν παραινέσεων, ἐπειδὰν μάλιστα
[5]   Σὺ δὲ παροξύνῃ μὲν ὡς  ἐπὶ   φαύλῃ τῇ λοιδορίᾳ· μιμῇ δὲ
[7]   γὰρ τοιοῦτος ἀδιάλλακτος ἔσται τοῖς  ἐπιβούλοις   καὶ ἄσπονδος· μηδέποτε τὴν πρὸς
[7]   βλάπτον φιλίαν καταδεχόμενος, ἀλλὰ τὴν  ἐπίβουλον   ἡδονὴν ὥσπερ τινὰ λύκον ὑλακτῶν
[8]   καὶ ἄπιστον καὶ κακόηθες, καὶ  ἐπίβουλον   καὶ θρασὺ, καὶ πᾶν τὸ
[7]   παροξυνόντων κινούμενοι, δολερῶς καὶ  ἐπιβούλως   τοὺς λυπήσαντας ἐνεδρεύοντες· ἅπερ ἀμφότερα
[4]   Ὥστε, ἂν ἐμοὶ πείθῃ, καὶ  ἐπιδαψιλεύσῃ   τῶν ὕβρεων. Ἀφανῆ σε εἶπε,
[2]   λόγῳ ῥητὰ οὔτε ἔργῳ φορητὰ  ἐπιδεῖν   ἐστι θεάματα· χεῖρας μὲν διηρμένας
[6]   τὸν ὑβρίσαντα, ἔργῳ τὴν σωφροσύνην  ἐπιδειξάμενος.   Ἐῤῥαπίσθης; καὶ γὰρ καὶ
[7]   τῶν πορνευσάντων; ὃς, τὰ πολλὰ  ἐπιεικὴς   ὢν καὶ πρᾶος, ἐπειδὴ εἶδε
[7]   τῷ κεκτημένῳ γίνεται. Οἷον, τῷ  ἐπιθυμητικῷ   τῆς ψυχῆς μὲν εἰς
[3]   αὐτοῖς αἱ ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα,  ἐπιλείπωσιν.   Εἶτα, ἐπειδὰν πᾶσαν λοιδορίαν διὰ
[7]   ἀδελφῷ καὶ συμπάθησον, ὅτι, ἐὰν  ἐπιμείνῃ   τῇ ἁμαρτίᾳ, μετὰ τοῦ διαβόλου
[6]   τοὺς λογισμοὺς, ἀλλὰ τούτου πρῶτον  ἐπιμελώμεθα,   ὡς μηδέποτε αὐτὸν προεκτρέχειν τῆς
[5]   τὸ μὲν ἀλλότριον κακὸν  ἐπιμελῶς   καταβλέπεις; τὸ δὲ σεαυτοῦ αἰσχρὸν
[2]   ὑπὸ τῆς ὀργῆς ἐκμανεῖσαν ψυχὴν  ἐπισχεῖν·   οὐ μᾶλλόν γε τοὺς
[4]   τῆς πρώτης ἀρχῆς τὸ κακὸν  ἐπίσχωμεν,   τὴν ὀργὴν πάσῃ μηχανῇ τῶν
[5]   οὖν, ὡς ἐμαυτὸν πείθω, καὶ  ἐπιτεῖναι   τὴν ἀγανάκτησιν, διότι μὲν
[7]   πολλὰ τῶν τῆς ἀρετῆς ἔργων  ἐπιτήδειον   ἡμῶν τῆς ψυχῆς τὸ θυμοειδὲς,
[2]   ἔπειτα καὶ πάντας ὁμοῦ τοὺς  ἐπιτηδείους.   Ὥσπερ γὰρ αἱ χαράδραι, πρὸς
[2]   καὶ παφλάζον· πρὸς δὲ τὴν  ἐπιφάνειαν   ἐξανθῆσαν, ἐν ἄλλῃ μορφῇ τὸν
[6]   τοῦ ἐν σοὶ λόγου τὴν  ἐπιφάνειαν,   ὥσπερ τὸ ἐν παισὶν ἄτακτον
[2]   καὶ πᾶσι μέρεσι τοῦ σώματος  ἐπιφερομένας,   πόδας δὲ ἀφειδῶς τοῖς καιριωτάτοις
[3]   κακῷ τὸ κακὸν ἰᾶσθε, μηδὲ  ἐπιχειρεῖτε   ἀλλήλους ὑπερβαίνειν ταῖς συμφοραῖς. Ἐν
[7]   ὀλίγα· Καὶ εἶπε, φησὶ, Μωϋσῆς·  Ἐπληρώσατε   τὰς χεῖρας ὑμῶν σήμερον τῷ
[7]   ἐκ μαλακῆς ἄγαν καὶ ἀνειμένης  ἐποίησεν.   Οὐ γὰρ, εἰ μὴ θυμωθείης
[5]   εἰς δεσμωτήριον; Οὐ τὸ πένεσθαι  ἐπονείδιστον,   ἀλλὰ τὸ μὴ φέρειν εὐγενῶς
[6]   τοῦ Δεσπότου· ὅτι Πλούσιος ὢν,  ἐπτώχευσε   δι´ ἡμᾶς. Ἐὰν ἄφρονά σε
[3]   Μὴ τοίνυν γένῃ κακοῦ πληρωτὴς  ἐράνου,   μηδὲ πονηροῦ δανείου πονηρότερος ἐκτιστής.
[7]   τὸν τοῦ ψεύδους πατέρα, τὸν  ἐργάτην   τῆς ἁμαρτίας· τῷ δὲ ἀδελφῷ
[6]   μείνῃς ἀόργητος, ᾔσχυνας τὸν ὑβρίσαντα,  ἔργῳ   τὴν σωφροσύνην ἐπιδειξάμενος. Ἐῤῥαπίσθης; καὶ
[8]   Κύριος καὶ λόγῳ διετάξατο, καὶ  ἔργῳ   ὑπέδειξε· νῦν μὲν λέγων·
[2]   τὰ οὔτε λόγῳ ῥητὰ οὔτε  ἔργῳ   φορητὰ ἐπιδεῖν ἐστι θεάματα· χεῖρας
[7]   πρὸς πολλὰ τῶν τῆς ἀρετῆς  ἔργων   ἐπιτήδειον ἡμῶν τῆς ψυχῆς τὸ
[1]   πάθους κατεχομένων, ἐπέγνωμεν ἐπὶ τῶν  ἔργων   τὴν εὐστοχίαν τοῦ ῥήματος· ὅτι
[3]   λοιπὸν πρὸς τὴν διὰ τῶν  ἔργων   χωροῦσιν ἄμυναν. Θυμὸς μὲν γὰρ
[8]   πάροδον ἀποκλείοντα. Ὅπου γὰρ ἔχθραι,  ἔρεις,   θυμοὶ, ἐριθεῖαι, φιλονεικίαι, θορύβους ἀσιγήτους
[3]   ἠπία; Οὐδὲ ἐν ταῖς  ἐρημίαις   ἠχὼ οὕτως ἀνεκλάσθη ἀκεραία πρὸς
[8]   Ὅπου γὰρ ἔχθραι, ἔρεις, θυμοὶ,  ἐριθεῖαι,   φιλονεικίαι, θορύβους ἀσιγήτους ταῖς ψυχαῖς
[6]   ὑβρίσαντα, ἔργῳ τὴν σωφροσύνην ἐπιδειξάμενος.  Ἐῤῥαπίσθης;   καὶ γὰρ καὶ Κύριος.
[3]   ἐκείνου μορφὴν ἐν σεαυτῷ δεικνύς.  Ἐρυθρὸς   ἐκεῖνος· σὺ δὲ οὐκ ἐφοινίχθης;
[7]   τετρακοσίους ἄνδρας ἱερεῖς τῶν ἀλσῶν,  ἐσθίοντας   τράπεζαν Ἰεζάβελ, λελογισμένῳ θυμῷ καὶ
[5]   ἀλλ´ Ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην, καὶ  ἐσίγησα   ἐξ ἀγαθῶν. Σὺ δὲ παροξύνῃ
[7]   συνεργία. γὰρ τοιοῦτος ἀδιάλλακτος  ἔσται   τοῖς ἐπιβούλοις καὶ ἄσπονδος· μηδέποτε
[6]   αὐτοῦ ἑαυτοῖς. Οὔπω κατεκρίθης, οὔπω  ἐσταυρώθης.   Πολλά σοι λείπει, ἵνα φθάσῃς
[2]   ῥητὰ οὔτε ἔργῳ φορητὰ ἐπιδεῖν  ἐστι   θεάματα· χεῖρας μὲν διηρμένας κατὰ
[7]   φίλου ἐμβοήσαντος, ὑποπτήσσων. Αὕτη ἀρίστη  ἐστὶ   καὶ ἔμμετρος τῷ φρονίμῳ τῆς
[7]   πλησίον ἠκονημένος τὸν νοῦν, κακεντρεχής  ἐστι   καὶ κακοῦργος. Μὴ δὴ οὖν
[7]   μὲν καλῶς μεταχειριζόμενος φρόνιμός  ἐστι   καὶ συνετός· δὲ ἐπὶ
[6]   μὲν, ἀλλὰ τῷ ποιοῦντι μεῖζόν  ἐστι   κακὸν τῷ πάσχοντι. Ἐκεῖνος
[7]   τὸ, Ἐχθραίνετε τοῖς Μαδιηναίοις, διδάσκοντός  ἐστι   κεχρῆσθαι τῷ θυμῷ ὥσπερ ὅπλῳ.
[2]   τις, ὀργῆς καὶ θυμοῦ ἔκγονά  ἐστι   πάθη. Διὰ θυμὸν καὶ ξίφος
[7]   κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Νεῦρον γάρ  ἐστι   τῆς ψυχῆς θυμὸς, τόνον
[7]   αὐτῶν σημαινόμενα πλεῖστον ἀλλήλων διαφέρει.  Ἔστι   γὰρ θυμὸς μὲν οἷον ἔξαψίς
[8]   ἑαυτοῦ διανοίας τούτων ἑκάτερον, ψόφος  ἐστὶν   ἄλλως διακενῆς ἠχῶν τὰ φερόμενα.
[8]   (πονηρῶν σμῆνος, ταύτης τῆς κακίας  ἐστὶν   ἀποβλαστήματα. Μὴ δὴ οὖν ἐπεισάγωμεν
[6]   τοὺς λογισμοὺς ἐπανάγουσι. Καὶ τοῦτό  ἐστιν   ἄρα τὸ ὑπὸ τοῦ Δαβὶδ
[1]   βοήθειαν. Ὅπερ γὰρ τοῖς ἰοβόλοις  ἐστὶν   ἰὸς, τοῦτο τοῖς παροξυνθεῖσιν
[2]   τι τῶν τιμίων. Μανία τίς  ἐστιν   ὀλιγοχρόνιος θυμός. Οἵ γε
[6]   κῦμα εἴσω τῶν αἰγιαλῶν κατακλασθὲν  ἐστορέσθη.   Καθησύχασόν μοι τὴν καρδίαν ὑλακτοῦσαν
[8]   θέλων ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος  ἔστω   πάντων ἔσχατος· νῦν δὲ πράως
[6]   ὑβρίζου. Γυμνάσιόν σοι πρὸς φιλοσοφίαν  ἔστω   τὰ (ῥήματα. Ἐὰν μὴ δηχθῇς,
[6]   τὸ πρόσωπον ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων.  Ἐσυκοφαντήθης;   καὶ γὰρ καὶ κριτής.
[8]   δέρεις; Ἐὰν γὰρ ἐθισθῇς πάντων  ἔσχατος   εἶναι κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ
[8]   ὑμῖν εἶναι πρῶτος ἔστω πάντων  ἔσχατος·   νῦν δὲ πράως καὶ ἀκινήτως
[5]   γὰρ πόρνος, ἐπὶ τὴν  ἑταίραν   τὴν αἰτίαν μετατιθεὶς ὡς πρὸς
[6]   οὐκ ἐκείνῳ ἐχαλέπαινεν, ἀλλ´ ἑαυτὸν  ἐταπείνου,   ὡς κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτῷ
[5]   οὐδὲ ἠμυνάμην, ἀλλ´ Ἐκωφώθην καὶ  ἐταπεινώθην,   καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν. Σὺ
[6]   λυπηρόν. Ἐν ἐμοὶ γὰρ, φησὶν,  ἐταράχθη   καρδία μου· τουτέστιν, οὐ
[6]   εἰρημένον· ὅτι Ἡτοιμάσθην, καὶ οὐκ  ἐταράχθην.   Δεῖ τοίνυν τὸ μανικὸν καὶ
[5]   μίμησιν. Οὐ γὰρ δὴ τὸ  ἕτερον   κατάρξαι ἱκανὸν εἰς παραίτησιν. Δικαιότερον
[4]   ὑπομονῆς προξενήσεις τὸν στέφανον, τὴν  ἑτέρου   μανίαν ἀφορμὴν οἰκείας φιλοσοφίας ποιούμενος.
[7]   λόγου, ἐφ´ ὅπερ ἂν καθηγῆται.  ~Ἔτι   γὰρ πρὸς πολλὰ τῶν τῆς
[6]   ὑπόχρεων χάρισι, πρὸς τῷ ἀχαρίστῳ  ἔτι   καὶ ὕβρεως καὶ ἀτιμίας κατάρξαι.
[1]   τὰ τοιαῦτα προσαγορεύει. Οἱ γὰρ  ἕτοιμοι   πρὸς τὴν κατ´ ἀλλήλων φθορὰν,
[7]   τῷ στρατηγῷ τὰ ὅπλα θέμενος,  ἑτοίμως   ἐπὶ τὰ παραγγελλόμενα τὰς βοηθείας
[4]   συνεκτεμεῖν. Ἐλοιδόρησε; σὺ δὲ εὐλόγησον.  Ἐτύπτησε;   σὺ δὲ ὑπόμεινον. Διαπτύει καὶ
[7]   καὶ χειροήθης τοῖς ὠφελοῦσι, καὶ  εὐανάκλητος   τῷ λογισμῷ, πρὸς μὲν τὴν
[5]   ἐπονείδιστον, ἀλλὰ τὸ μὴ φέρειν  εὐγενῶς   τὴν πενίαν. ~Μνήσθητι τοῦ Δεσπότου·
[6]   ἀτιμίαις ἐπαναστήσεται. Δεινὸν μὲν τὸν  εὐεργετηθέντα,   καὶ ταῖς μεγίσταις ὑπόχρεων χάρισι,
[4]   οὖν, ὅπερ ἔφην, καὶ διαπρίεται.  Εὐθὺς   γὰρ ἐκ τῶν παρόντων οἷα
[4]   τούτῳ συνεκτεμεῖν. Ἐλοιδόρησε; σὺ δὲ  εὐλόγησον.   Ἐτύπτησε; σὺ δὲ ὑπόμεινον. Διαπτύει
[7]   ἀδελφῷ αὐτοῦ, δοθῆναι ἐφ´ ὑμᾶς  εὐλογίαν.   Τί δὲ τὸν Φινεὲς ἐδικαίωσεν;
[4]   τὸν ἀλοιδόρητον ὀνειδίζων παραμυθίαν  εὑρεῖν   τοῦ πάθους οὐ δύναται. Τοὐναντίον
[4]   ἑαυτὸν προκατασχὼν πᾶσαν ἀτιμίαν ἐλάττονα  εὑρήσει   τῆς ἀληθείας. Οὕτω γὰρ καὶ
[2]   ἐναντίου τὸ ἴσον κακὸν ἀντιστρατευόμενον  εὕρωσιν,   ὀργὴν ἄλλην καὶ μανίαν ὁμότιμον·
[2]   κατὰ μέρος, οὐδὲ εὐτάκτως, οὐδὲ  εὐσήμως   προϊών. Ἐπειδὰν δὲ εἰς τὸ
[8]   γενώμεθα εἰς ἀλλήλους χρηστοὶ καὶ  εὔσπλαγχνοι,   ἀναμένοντες τὴν μακαρίαν ἐλπίδα τὴν
[6]   καρδίας καὶ σφυγμοὺς ἀφαιροῦσαι, εἰς  εὐστάθειαν   καὶ γαλήνην τοὺς λογισμοὺς ἐπανάγουσι.
[1]   ἐπέγνωμεν ἐπὶ τῶν ἔργων τὴν  εὐστοχίαν   τοῦ ῥήματος· ὅτι Ἀνὴρ θυμώδης
[1]   ἐπὶ τῶν ἰατρικῶν παραγγελμάτων, ὅταν  εὐστόχως   καὶ κατὰ τὸν λόγον τῆς
[1]   ῥήματος· ὅτι Ἀνὴρ θυμώδης οὐκ  εὐσχήμων.   Ἐπειδὰν γὰρ ἅπαξ παρωσάμενον τοὺς
[2]   προεκπίπτων, οὐ κατὰ μέρος, οὐδὲ  εὐτάκτως,   οὐδὲ εὐσήμως προϊών. Ἐπειδὰν δὲ
[7]   τὴν κρίσιν ἐπανατείνεται· τὸ δὲ  ἐφ´   δεῖ κεχρῆσθαι τῇ ὀργῇ,
[4]   Ἔασον αὐτὸν ἄπρακτά σου καθυλακτεῖν·  ἐφ´   ἑαυτῷ διαῤῥηγνύσθω. Ὥσπερ γὰρ
[4]   καὶ πρᾶος· μὲν μεταγνώσεται  ἐφ´   οἷς ἐφθέγξατο, σὺ δὲ οὐδέποτε
[6]   ἀγόμενον δὲ ὑπὸ τοῦ λόγου,  ἐφ´   ὅπερ ἂν καθηγῆται. ~Ἔτι γὰρ
[7]   ἐν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ, δοθῆναι  ἐφ´   ὑμᾶς εὐλογίαν. Τί δὲ τὸν
[4]   δύναται. Τοὐναντίον μὲν οὖν, ὅπερ  ἔφην,   καὶ διαπρίεται. Εὐθὺς γὰρ ἐκ
[4]   μὲν μεταγνώσεται ἐφ´ οἷς  ἐφθέγξατο,   σὺ δὲ οὐδέποτε μεταμελήσῃ τῆς
[2]   τοῖς, ἀντιτύποις περιθραυσθέντα. Τίς ἂν  ἐφίκοιτο   τοῦ κακοῦ; ὅπως οἱ ὀξύῤῥοποι
[4]   τὴν γνώμην, μηδὲ ἀνάσχῃ γενέσθαι  ἐφικτὸς   τοῖς ὑβρίζουσιν. Ἔασον αὐτὸν ἄπρακτά
[3]   Ἐρυθρὸς ἐκεῖνος· σὺ δὲ οὐκ  ἐφοινίχθης;   Ὀφθαλμοὶ ὕφαιμοι· οἱ δὲ σοὶ,
[2]   καὶ τίνος οὐχὶ ἰοβόλων ἀναιδέστερον  ἐφορμῶντες,   οὐ πρότερον ἵστανται πρὶν
[3]   προσθήκης ἐπάνεισιν. Οἷα γὰρ ἀλλήλους  ἐφυβρίζοντες   ἀντιφθέγγονται; μὲν εἶπεν ἀφανῆ,
[5]   βλέπων ἀσχημονοῦντα τὸν ὀργιζόμενον, οὐκ  ἐφυλάξω   αὐτοῦ τὴν ὁμοίωσιν, ἀλλ´ ἀγανακτεῖς
[6]   καὶ ἀνὴρ παράνομος, οὐκ ἐκείνῳ  ἐχαλέπαινεν,   ἀλλ´ ἑαυτὸν ἐταπείνου, ὡς κατὰ
[7]   καὶ ὄψιν ἐξαγριούμενος, κἂν θεραπείαν  ἔχειν   δοκῇ, τοῦ δὲ συνήθους αὐτῷ
[7]   γὰρ, οἶμαι, τὴν ἴσην σπουδὴν  ἔχειν   περί τε τὴν ἀγάπην τῆς
[4]   σεαυτὸν εἰπὲ, καὶ ἀπὸ κοπρίας  ἔχειν   τὴν γένεσιν, τὰ τοῦ Δαβὶδ
[6]   ἐλοιδορήσαντο· Σαμαρείτης εἶ, καὶ δαιμόνιον  ἔχεις.   Ἐὰν μὲν οὖν ὀργισθῇς, ἐβεβαίωσας
[8]   τὴν πάροδον ἀποκλείοντα. Ὅπου γὰρ  ἔχθραι,   ἔρεις, θυμοὶ, ἐριθεῖαι, φιλονεικίαι, θορύβους
[7]   καὶ τοῦ ὄφεως· καὶ τὸ,  Ἐχθραίνετε   τοῖς Μαδιηναίοις, διδάσκοντός ἐστι κεχρῆσθαι
[7]   εἴδει οὐ παραιτεῖται. Τὸ γὰρ,  Ἔχθραν   θήσω ἀνὰ μέσον σου καὶ
[4]   ὀδυνηρότερον τῷ ἐχθρῷ, τὸν  ἐχθρὸν   ἑαυτοῦ ὁρᾷν ὕβρεων ὑψηλότερον; Μὴ
[4]   ἑαυτὸν τιμωρεῖται (οὔτε γὰρ τὸν  ἐχθρὸν   ἠμύνατο, καὶ τὸν θυμὸν οὐκ
[4]   ἀληθείας. Οὕτω γὰρ καὶ τῷ  ἐχθρῷ   ἀμήχανον κατασκευάσεις τὴν ἄμυναν, ἄτρωτον
[4]   γὰρ ἂν γένοιτο ὀδυνηρότερον τῷ  ἐχθρῷ,   τὸν ἐχθρὸν ἑαυτοῦ ὁρᾷν
[3]   ἐνεχθέν. Μὴ διδασκάλῳ χρήσῃ τῷ  ἐχθρῷ,   μηδὲ μισεῖς, τοῦτο ζηλώσῃς.
[1]   γὰρ ἐννεοὺς, καὶ ὄφεις, γεννήματα  ἐχιδνῶν,   καὶ τὰ τοιαῦτα προσαγορεύει. Οἱ
[1]   οὐδὲ ἄνθρωπον εἶναι συγχωρεῖ, οὐκέτι  ἔχοντα   τὴν ἐκ τοῦ λόγου βοήθειαν.
[7]   θέαν, οὐκ ἀνασχόμενος, εἰς δέον  ἐχρήσατο   τῷ θυμῷ, δι´ ἀμφοῖν ἐλάσας
[6]   μηδέποτε αὐτὸν προεκτρέχειν τῆς διανοίας·  ἔχωμεν   δὲ ὥσπερ ἵππον ὑπεζευγμένον ἡμῖν,
[3]   νικήσας, διότι ἀπέρχεται τὸ πλεῖον  ἔχων   τῆς ἁμαρτίας. Μὴ τοίνυν γένῃ
[3]   ἀλήτην· οὗτος ἀμαθῆ, ἐκεῖνος παραπλῆγα·  ἕως   ἂν αὐτοῖς αἱ ὕβρεις, ὥσπερ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 3/04/2009