HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Sur la colère

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  251 formes différentes pour 358 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[7]   κρίσιν ἐπανατείνεται· τὸ δὲ ἐφ´     δεῖ κεχρῆσθαι τῇ ὀργῇ, ὡς
[5]   ὡς ἀγαθόν. Ἰδοὺ γὰρ ἔπαθες     ἐγκαλεῖς. τὸ μὲν ἀλλότριον
[8]   ἂν οὖν μὴ κινοῖτο πρὸς     μὴ δεῖ τὸ πάθος; Πῶς;
[4]   τοῦ Μωϋσέως καλόν. Ἐκεῖνος, ὑπὸ  Ἀαρὼν   καὶ Μαρίας λοιδορηθεὶς, οὐ κατενέτυχε
[4]   εἶ σεμνότερος τοῦ πατρὸς ἡμῶν  Ἀβραὰμ,   ὃς ἑαυτὸν ταῦτα ἀπεκάλει. Ἀμαθῆ
[7]   τὸν σειρομάστην. Σαμουὴλ δὲ τὸν  Ἀγὰγ   τὸν βασιλέα τοῦ Ἀμαλὴκ ὑπὸ
[7]   ὑπὸ δικαίας ὀργῆς εἰς μέσον  ἀγαγὼν   κατεφόνευσεν; Οὕτω γίνεται πολλάκις
[4]   καιρὸν τοῖς λογισμοῖς σεαυτοῦ τὴν  ἀγαθὴν   ἐκλέξασθαι μερίδα. γὰρ ὠφέλησάς
[5]   λοιδορίᾳ· μιμῇ δὲ πάλιν ὡς  ἀγαθόν.   Ἰδοὺ γὰρ ἔπαθες ἐγκαλεῖς.
[7]   τῆς χρήσεως κακὸν  ἀγαθὸν   τῷ κεκτημένῳ γίνεται. Οἷον, τῷ
[7]   καὶ τὴν ὄρεξιν τῶν (αἰωνίων  ἀγαθῶν,   ζηλωτὸς καὶ μακάριος. Καὶ πάλιν
[7]   Οὕτω γίνεται πολλάκις θυμὸς  ἀγαθῶν   πράξεων ὑπηρέτης. Ἠλίας δὲ
[5]   καὶ ἐταπεινώθην, καὶ ἐσίγησα ἐξ  ἀγαθῶν.   Σὺ δὲ παροξύνῃ μὲν ὡς
[7]   αὐτὴν καὶ ἀνδρείαν ἐκ μαλακῆς  ἄγαν   καὶ ἀνειμένης ἐποίησεν. Οὐ γὰρ,
[5]   ἐφυλάξω αὐτοῦ τὴν ὁμοίωσιν, ἀλλ´  ἀγανακτεῖς   καὶ χαλεπαίνεις καὶ ἀντοργίζῃ· καὶ
[8]   τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, πότε  ἀγανακτήσεις   ὡς παρὰ τὴν ἀξίαν καθυβρισμένος;
[5]   ἐμαυτὸν πείθω, καὶ ἐπιτεῖναι τὴν  ἀγανάκτησιν,   διότι μὲν οὐκ εἶχε
[7]   σπουδὴν ἔχειν περί τε τὴν  ἀγάπην   τῆς ἀρετῆς καὶ περὶ τὸ
[7]   ἀκόλαστος, δὲ ἐπὶ τὴν  ἀγάπην   τοῦ Θεοῦ τρέψας, καὶ τὴν
[8]   ἡμῶν τὰ ἔνδον, καὶ τῷ  ἁγίῳ   Πνεύματι τὴν πάροδον ἀποκλείοντα. Ὅπου
[8]   λογισμῶν, ἀπὸ Θεοῦ ἀλλοτρίωσιν, οἰκειότητος  ἄγνοιαν,   ἀρχὴν πολέμου, συμφορῶν πλήρωμα, δαίμονα
[2]   καὶ τέκνα τῆς φύσεως ἐπελάθοντο.  Ἀγνοοῦσι   μὲν γὰρ ἑαυτοὺς πρῶτον οἱ
[6]   τῆς τάξεως ἐκβαίνοντα τῆς οἰκείας,  ἀγόμενον   δὲ ὑπὸ τοῦ λόγου, ἐφ´
[2]   τὴν αἴσθησιν παραιρεῖται. Οὐ γὰρ  ἄγουσι   σχολὴν πρὸς τὴν ὧν πεπόνθασιν
[2]   τυχούσης προφάσεως ἐξαπτόμενον, βοῶντες καὶ  ἀγριαίνοντες,   καὶ τίνος οὐχὶ ἰοβόλων ἀναιδέστερον
[6]   μοι τὴν καρδίαν ὑλακτοῦσαν καὶ  ἀγριαίνουσαν.   Αἰδείσθω τὰ πάθη τοῦ ἐν
[5]   τὴν ἀλήθειαν· μήτε πρὸς ὕβρεις  ἀγριανῇς   τὰς οὐχ ἁπτομένας σου. Οὐχ
[5]   Οὐδὲ γὰρ ἐν τοῖς στεφανίταις  ἀγῶσιν   κατάρξας τῶν παλαισμάτων, ἀλλ´
[2]   χειρὸς ἀνθρωπείας τολμᾶται. Διὰ τοῦτον  ἀδελφοὶ   μὲν ἀλλήλους ἠγνόησαν, γονεῖς δὲ
[7]   παρεμβολῆς· καὶ ἀποκτείνατε ἕκαστος τὸν  ἀδελφὸν   αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος τὸν πλησίον
[7]   υἱῷ αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ  ἀδελφῷ   αὐτοῦ, δοθῆναι ἐφ´ ὑμᾶς εὐλογίαν.
[1]   λέγοντος τὸν ὀργιζόμενον εἰκῆ τῷ  ἀδελφῷ   αὐτοῦ ἔνοχον εἶναι τῇ κρίσει·
[7]   ἐργάτην τῆς ἁμαρτίας· τῷ δὲ  ἀδελφῷ   καὶ συμπάθησον, ὅτι, ἐὰν ἐπιμείνῃ
[7]   ἐθανάτωσε. Σὺ δὲ ὀργίζῃ τῷ  ἀδελφῷ   σου εἰκῆ. Πῶς γὰρ οὐκ
[7]   Λευϊτῶν χεῖρας πρὸς τὸν τῶν  ἀδελφῶν   φόνον ἐξώπλισε. Θέσθω, φησὶ, τὴν
[8]   ζῶντα ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τὸν  ᾅδην,   τῆς γῆς ὑποῤῥαγείσης τῷ δυσσεβεῖ,
[1]   θηρίοις καὶ ἰοβόλοις συναριθμοῖντο, οἷς  ἀδιάλλακτον   ἐκ φύσεως ἐνυπάρχει πρὸς ἀνθρώπους
[7]   συνεργία. γὰρ τοιοῦτος  ἀδιάλλακτος   ἔσται τοῖς ἐπιβούλοις καὶ ἄσπονδος·
[8]   οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ  ἀδικίαν   ἀνθρώπων. Ἐὰν γὰρ λογισμῷ σώφρονι
[2]   οἱ μαχόμενοι ἀπηνέγκαντο. Ἦρξε χειρῶν  ἀδίκων,   δὲ ἠμύνατο· δὲ
[1]   ἡμῖν προσπεσόντος ὥσπερ καταιγίδος τινὸς  ἀδοκήτου,   τότε μάλιστα τὸ θαυμαστὸν τῶν
[4]   ὕβρεων. Ἀφανῆ σε εἶπε, καὶ  ἄδοξον,   καὶ μηδένα μηδαμόθεν; σὺ δὲ
[7]   ἡδονὴν ὥσπερ τινὰ λύκον ὑλακτῶν  ἀεὶ   καὶ σπαράσσων. Τοιοῦτον μὲν δὴ
[2]   μελῶν καὶ θανάτους πολλάκις  ἆθλα   τῆς ὀργῆς οἱ μαχόμενοι ἀπηνέγκαντο.
[3]   συμφοραῖς. Ἐν γὰρ ἁμίλλαις πονηραῖς  ἀθλιώτερος   νικήσας, διότι ἀπέρχεται τὸ
[6]   διάνοιαν, καὶ καταστελλέτω τὴν φλεγμονήν.  Αἱ   γὰρ τοιαῦται προπαρασκευαὶ καὶ διαθέσεις,
[3]   μάχην, (μάχη δὲ γεννᾷ λοιδορίας,  αἱ   δὲ λοιδορίαι πληγὰς, αἱ δὲ
[3]   λοιδορίας, αἱ δὲ λοιδορίαι πληγὰς,  αἱ   δὲ πληγαὶ τραύματα, ἐκ δὲ
[2]   συῤῥέουσαι, τὸ προστυχὸν παρασύρουσιν· οὕτως  αἱ   τῶν ὀργιζομένων ὁρμαὶ βίαιοι καὶ
[3]   φθεγξάμενον, ὡς ἐπὶ τὸν λοίδορον  αἱ   ὕβρεις ἐπαναστρέφουσι. Μᾶλλον δὲ
[3]   ἐκεῖνος παραπλῆγα· ἕως ἂν αὐτοῖς  αἱ   ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα, ἐπιλείπωσιν. Εἶτα,
[2]   ὁμοῦ τοὺς ἐπιτηδείους. Ὥσπερ γὰρ  αἱ   χαράδραι, πρὸς τὰ κοῖλα συῤῥέουσαι,
[6]   οἷόν τι κῦμα εἴσω τῶν  αἰγιαλῶν   κατακλασθὲν ἐστορέσθη. Καθησύχασόν μοι τὴν
[6]   τὴν καρδίαν ὑλακτοῦσαν καὶ ἀγριαίνουσαν.  Αἰδείσθω   τὰ πάθη τοῦ ἐν σοὶ
[2]   χωροῦσιν. Οὐ πολιὰ τοῖς θυμουμένοις  αἰδέσιμος,   οὐκ ἀρετὴ βίου, οὐκ οἰκειότης
[6]   τὸ ἐν παισὶν ἄτακτον ἀνδρὸς  αἰδεσίμου   παρουσίαν. Πῶς ἂν οὖν ἐκφύγοιμεν
[2]   περιζεῖ μὲν τῇ καρδίᾳ τὸ  αἷμα,   ὥσπερ βίᾳ πυρὸς κυκώμενον καὶ
[6]   καταρᾶσθαι τὸν Δαβίδ. Διόπερ ἀκούων  αἱμάτων   ἀνὴρ, καὶ ἀνὴρ παράνομος, οὐκ
[6]   προσαγορεύσῃ, ὑπομνήσθητι τῶν Ἰουδαϊκῶν ὕβρεων,  αἷς   τὴν ἀληθινὴν σοφίαν ἐλοιδορήσαντο· Σαμαρείτης
[2]   σχολὴν πρὸς τὴν ὧν πεπόνθασιν  αἴσθησιν,   ὅλης αὐτοῖς τῆς ψυχῆς πρὸς
[2]   δὲ θυμὸς τοῦ ἀλγεινοῦ τὴν  αἴσθησιν   παραιρεῖται. Οὐ γὰρ ἄγουσι σχολὴν
[8]   παρὰ πάσης τῆς νοητῆς καὶ  αἰσθητῆς   κτίσεως προσκυνούμενος, Φέρων τὰ
[5]   ἐπιμελῶς καταβλέπεις; τὸ δὲ σεαυτοῦ  αἰσχρὸν   οὐδαμοῦ τιθεῖς; Πονηρὸν ὕβρις;
[6]   γὰρ ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον ἀπὸ  αἰσχύνης   ἐμπτυσμάτων. Ἐσυκοφαντήθης; καὶ γὰρ καὶ
[7]   καὶ τετρακοσίους ἄνδρας ἱερεῖς τῆς  αἰσχύνης,   καὶ τετρακοσίους ἄνδρας ἱερεῖς τῶν
[7]   γινομένην, οὐδὲ συγκαλυπτόντων αὐτῶν τῆς  αἰσχύνης   τὴν ἀσχήμονα θέαν, οὐκ ἀνασχόμενος,
[5]   πόρνος, ἐπὶ τὴν ἑταίραν τὴν  αἰτίαν   μετατιθεὶς ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν
[5]   Αὐτοῖς γὰρ οἷς ποιεῖς, κἀκεῖνον  αἰτίας   ἀφίης, καὶ σεαυτὸν κατακρίνεις. Εἰ
[8]   καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς  αἰῶνας.   Ἀμήν.
[7]   μετὰ τοῦ διαβόλου παραδοθήσεται τῷ  αἰωνίῳ   πυρί. Ὥσπερ δὲ τὰ ὀνόματα
[7]   τρέψας, καὶ τὴν ὄρεξιν τῶν  (αἰωνίων   ἀγαθῶν, ζηλωτὸς καὶ μακάριος. Καὶ
[7]   εἰς ἀπόλαυσιν σαρκὸς καὶ τῶν  ἀκαθάρτων   ἡδονῶν ἀποχρησάμενος βδελυκτὸς καὶ ἀκόλαστος,
[2]   τῶν ὀργιζομένων ὁρμαὶ βίαιοι καὶ  ἀκάθεκτοι   διὰ πάντων ὁμοίως χωροῦσιν. Οὐ
[3]   ταῖς ἐρημίαις ἠχὼ οὕτως ἀνεκλάσθη  ἀκεραία   πρὸς τὸν φθεγξάμενον, ὡς ἐπὶ
[8]   ἔσχατος· νῦν δὲ πράως καὶ  ἀκινήτως   τοῦ τύπτοντος ἀνεχόμενος. γὰρ
[2]   τὸ φλεγμαῖνον. Οὔτε γὰρ ξίφους  ἀκμὴ,   οὔτε πῦρ, οὔτε ἄλλο τι
[7]   ἀκαθάρτων ἡδονῶν ἀποχρησάμενος βδελυκτὸς καὶ  ἀκόλαστος,   δὲ ἐπὶ τὴν ἀγάπην
[2]   πάθη. Διὰ θυμὸν καὶ ξίφος  ἀκονᾶται·   θάνατος ἀνθρώπου ἐκ χειρὸς ἀνθρωπείας
[5]   ἀνταγωνιστῶν, οὔτε πτώματα χωρὶς ἀντιπάλων.  Ἄκουε   τοῦ Δαβὶδ λέγοντος· Ἐν τῷ
[1]   ὅτι Ὀργὴ ἀπόλλυσι καὶ φρονίμους·  ἀκούοντες   δὲ καὶ ἀποστολικῶν παραινέσεων· Πᾶσα
[1]   τὴν τῶν πειθομένων τελείωσιν ἀναφαίνεται.  Ἀκούοντες   μὲν γὰρ τῶν Παροιμιῶν διαῤῥήδην
[6]   Σεμεεὶ καταρᾶσθαι τὸν Δαβίδ. Διόπερ  ἀκούων   αἱμάτων ἀνὴρ, καὶ ἀνὴρ παράνομος,
[2]   γλῶσσαι, καὶ ἀπύλωτα στόματα· χεῖρες  ἀκρατεῖς,   ὕβρεις, ὀνείδη, κακηγορίαι, πληγαὶ, τὰ
[2]   διακόπτεται, δὲ θυμὸς τοῦ  ἀλγεινοῦ   τὴν αἴσθησιν παραιρεῖται. Οὐ γὰρ
[4]   γὰρ τύπτων τὸν μὴ  ἀλγοῦντα   ἑαυτὸν τιμωρεῖται (οὔτε γὰρ τὸν
[5]   μὲν ἀληθῆ λέγει, κατάδεξαι τὴν  ἀλήθειαν·   εἰ δὲ ψεύδεται, τί πρὸς
[5]   ἐπαίνους χαυνωθῇς τοὺς ὑπὲρ τὴν  ἀλήθειαν·   μήτε πρὸς ὕβρεις ἀγριανῇς τὰς
[4]   πᾶσαν ἀτιμίαν ἐλάττονα εὑρήσει τῆς  ἀληθείας.   Οὕτω γὰρ καὶ τῷ ἐχθρῷ
[5]   πένητά σε προσείπῃ, εἰ μὲν  ἀληθῆ   λέγει, κατάδεξαι τὴν ἀλήθειαν· εἰ
[6]   τῶν Ἰουδαϊκῶν ὕβρεων, αἷς τὴν  ἀληθινὴν   σοφίαν ἐλοιδορήσαντο· Σαμαρείτης εἶ, καὶ
[3]   οἰκοτρίβων οἰκότριβα· οὗτος πένητα, ἐκεῖνος  ἀλήτην·   οὗτος ἀμαθῆ, ἐκεῖνος παραπλῆγα· ἕως
[5]   οὐκ ἐφυλάξω αὐτοῦ τὴν ὁμοίωσιν,  ἀλλ´   ἀγανακτεῖς καὶ χαλεπαίνεις καὶ ἀντοργίζῃ·
[6]   ἀνὴρ παράνομος, οὐκ ἐκείνῳ ἐχαλέπαινεν,  ἀλλ´   ἑαυτὸν ἐταπείνου, ὡς κατὰ τὴν
[5]   μου, οὐχὶ παρωξύνθην, οὐδὲ ἠμυνάμην,  ἀλλ´   Ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην, καὶ ἐσίγησα
[1]   πάθους, οὐκ ἐν ἡμῖν γενομένου,  ἀλλ´   ἔξωθεν ἡμῖν προσπεσόντος ὥσπερ καταιγίδος
[8]   ῥήματα πέφυκε τὰς λύπας κινεῖν,  ἀλλ´   κατὰ τοῦ λοιδορήσαντος ἡμᾶς
[5]   μόνον καθηγησάμενος τοῦ δεινοῦ,  ἀλλ´   καὶ πονηρῷ ἡγεμόνι πρὸς
[5]   ἀγῶσιν κατάρξας τῶν παλαισμάτων,  ἀλλ´   ὑπερβαλλόμενος στεφανοῦται. Καὶ κατακρίνεται
[6]   πρὸς τὸ ἔξω τὸ πάθος,  ἀλλ´   οἷόν τι κῦμα εἴσω τῶν
[8]   τῆς γῆς ὑποῤῥαγείσης τῷ δυσσεβεῖ,  ἀλλὰ   νουθετεῖ καὶ διδάσκει· Εἰ κακῶς
[4]   λοιδορηθεὶς, οὐ κατενέτυχε τῷ Θεῷ,  ἀλλὰ   προσηύχετο ὑπὲρ αὐτῶν. Τίνων βούλει
[7]   πρὸς τὸ βλάπτον φιλίαν καταδεχόμενος,  ἀλλὰ   τὴν ἐπίβουλον ἡδονὴν ὥσπερ τινὰ
[5]   δεσμωτήριον; Οὐ τὸ πένεσθαι ἐπονείδιστον,  ἀλλὰ   τὸ μὴ φέρειν εὐγενῶς τὴν
[6]   θυμὸν μὴ προλαμβάνειν τοὺς λογισμοὺς,  ἀλλὰ   τούτου πρῶτον ἐπιμελώμεθα, ὡς μηδέποτε
[6]   καὶ ἀτιμίας κατάρξαι. Δεινὸν μὲν,  ἀλλὰ   τῷ ποιοῦντι μεῖζόν ἐστι κακὸν
[2]   ὕβρεις, ὀνείδη, κακηγορίαι, πληγαὶ, τὰ  ἄλλα   ὅσα οὐδ´ ἂν ἐξαριθμήσαιτό τις,
[2]   δὲ τὴν ἐπιφάνειαν ἐξανθῆσαν, ἐν  ἄλλῃ   μορφῇ τὸν ὀργιζόμενον ἔδειξε, τὴν
[3]   μετὰ προσθήκης ἐπάνεισιν. Οἷα γὰρ  ἀλλήλους   ἐφυβρίζοντες ἀντιφθέγγονται; μὲν εἶπεν
[2]   τολμᾶται. Διὰ τοῦτον ἀδελφοὶ μὲν  ἀλλήλους   ἠγνόησαν, γονεῖς δὲ καὶ τέκνα
[2]   ὁμότιμον· οὕτω δὴ συμπεσόντες ἔδρασαν  ἀλλήλους   καὶ ἔπαθον, ὅσα εἰκὸς τοὺς
[3]   τὸ κακὸν ἰᾶσθε, μηδὲ ἐπιχειρεῖτε  ἀλλήλους   ὑπερβαίνειν ταῖς συμφοραῖς. Ἐν γὰρ
[8]   πάσῃ κακίᾳ, καὶ γενώμεθα εἰς  ἀλλήλους   χρηστοὶ καὶ εὔσπλαγχνοι, ἀναμένοντες τὴν
[7]   τὰ ὑπ´ αὐτῶν σημαινόμενα πλεῖστον  ἀλλήλων   διαφέρει. Ἔστι γὰρ θυμὸς μὲν
[1]   γὰρ ἕτοιμοι πρὸς τὴν κατ´  ἀλλήλων   φθορὰν, καὶ τὴν κατὰ τῶν
[2]   ἴσον κακὸν ἀντιστρατευόμενον εὕρωσιν, ὀργὴν  ἄλλην   καὶ μανίαν ὁμότιμον· οὕτω δὴ
[2]   γένους, οὐ προλαβοῦσαι χάριτες, οὐκ  ἄλλο   τι τῶν τιμίων. Μανία τίς
[2]   ξίφους ἀκμὴ, οὔτε πῦρ, οὔτε  ἄλλο   τι τῶν φοβερῶν, ἱκανὸν τὴν
[7]   τῷ λογισμῷ, πρὸς μὲν τὴν  ἀλλοτρίαν   καὶ φωνὴν καὶ ὄψιν ἐξαγριούμενος,
[5]   ἐγκαλεῖς. τὸ μὲν  ἀλλότριον   κακὸν ἐπιμελῶς καταβλέπεις; τὸ δὲ
[8]   ψυχῆς, σκότωσιν λογισμῶν, ἀπὸ Θεοῦ  ἀλλοτρίωσιν,   οἰκειότητος ἄγνοιαν, ἀρχὴν πολέμου, συμφορῶν
[7]   εἰκῆ. Πῶς γὰρ οὐκ εἰκῆ,  ἄλλου   ἐνεργοῦντος, ἄλλῳ χαλεπαίνων αὐτός; Καὶ
[7]   γὰρ οὐκ εἰκῆ, ἄλλου ἐνεργοῦντος,  ἄλλῳ   χαλεπαίνων αὐτός; Καὶ ποιεῖς τὸ
[7]   εἰδόσι μεταχειρίζεσθαι. Ἐπεὶ καὶ τῶν  ἄλλων   δυνάμεων ἑκάστη παρὰ τὸν τρόπον
[8]   διανοίας τούτων ἑκάτερον, ψόφος ἐστὶν  ἄλλως   διακενῆς ἠχῶν τὰ φερόμενα. Παῦσαι
[4]   οὐκ ἀνέπαυσεν) οὕτως τὸν  ἀλοιδόρητον   ὀνειδίζων παραμυθίαν εὑρεῖν τοῦ πάθους
[7]   καὶ τετρακοσίους ἄνδρας ἱερεῖς τῶν  ἀλσῶν,   ἐσθίοντας τράπεζαν Ἰεζάβελ, λελογισμένῳ θυμῷ
[3]   οὗτος πένητα, ἐκεῖνος ἀλήτην· οὗτος  ἀμαθῆ,   ἐκεῖνος παραπλῆγα· ἕως ἂν αὐτοῖς
[4]   Ἀβραὰμ, ὃς ἑαυτὸν ταῦτα ἀπεκάλει.  Ἀμαθῆ   καὶ πτωχὸν καὶ τοῦ μηδενὸς
[6]   ἡμᾶς. Ἐὰν ἄφρονά σε καὶ  ἀμαθῆ   προσαγορεύσῃ, ὑπομνήσθητι τῶν Ἰουδαϊκῶν ὕβρεων,
[7]   τὸν Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τοῦ  Ἀμαλὴκ   ὑπὸ τοῦ Σαοὺλ παρὰ τὸ
[7]   Ψαλμὸς νουθετεῖ· Ὀργίζεσθε, καὶ μὴ  ἁμαρτάνετε.   Καὶ Κύριος τῷ μὲν
[7]   συμπάθησον, ὅτι, ἐὰν ἐπιμείνῃ τῇ  ἁμαρτίᾳ,   μετὰ τοῦ διαβόλου παραδοθήσεται τῷ
[5]   αἰτίαν μετατιθεὶς ὡς πρὸς τὴν  ἁμαρτίαν   διερεθίσασαν, ἧττον τῆς κατακρίσεως ἀξιοῦται.
[5]   καὶ πονηρῷ ἡγεμόνι πρὸς τὴν  ἁμαρτίαν   ἐξακολουθήσας. Ἐὰν πένητά σε προσείπῃ,
[3]   ἀπέρχεται τὸ πλεῖον ἔχων τῆς  ἁμαρτίας.   Μὴ τοίνυν γένῃ κακοῦ πληρωτὴς
[7]   τῷ λόγῳ κατὰ τῆς  ἁμαρτίας.   Νεῦρον γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς
[7]   παρὰ τοῦ κτίσαντος ἀφορμὴν ἑαυτοῖς  ἁμαρτίας   ποιήσωμεν. Οὕτω δὴ καὶ
[7]   καὶ περὶ τὸ μῖσος τῆς  ἁμαρτίας.   Πρὸς ὅπερ μάλιστα χρήσιμος
[7]   ψεύδους πατέρα, τὸν ἐργάτην τῆς  ἁμαρτίας·   τῷ δὲ ἀδελφῷ καὶ συμπάθησον,
[5]   λέγοντος· Ἐν τῷ συστῆναι τὸν  ἁμαρτωλὸν   ἐναντίον μου, οὐχὶ παρωξύνθην, οὐδὲ
[2]   ἄμυναν σπουδῇ τοῦ καθ´ ἑαυτοὺς  ἀμελοῦντες.   Οἱονεὶ γὰρ οἴστρῳ τῇ μνήμῃ
[8]   τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας.  Ἀμήν.  
[4]   Οὕτω γὰρ καὶ τῷ ἐχθρῷ  ἀμήχανον   κατασκευάσεις τὴν ἄμυναν, ἄτρωτον σεαυτὸν
[3]   ὑπερβαίνειν ταῖς συμφοραῖς. Ἐν γὰρ  ἁμίλλαις   πονηραῖς ἀθλιώτερος νικήσας, διότι
[4]   τῷ ἐχθρῷ ἀμήχανον κατασκευάσεις τὴν  ἄμυναν,   ἄτρωτον σεαυτὸν ταῖς λοιδορίαις δεικνύς·
[7]   ὀργώσης τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν  ἄμυναν.   Εἰδέναι οὖν χρὴ, ὅτι κατ´
[3]   τὴν διὰ τῶν ἔργων χωροῦσιν  ἄμυναν.   Θυμὸς μὲν γὰρ ἐγείρει μάχην,
[2]   πολλάκις ἐμβάλλουσι, τῇ πρὸς τὴν  ἄμυναν   σπουδῇ τοῦ καθ´ ἑαυτοὺς ἀμελοῦντες.
[2]   αὐτοῖς τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν  ἄμυναν   τοῦ λελυπηκότος κεκινημένης. ~Μὴ δὴ
[4]   ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.  Ἀμυνόμενος   δὲ καὶ εἰς ἴσον ἀντικαθιστάμενος
[7]   δέον ἐχρήσατο τῷ θυμῷ, δι´  ἀμφοῖν   ἐλάσας τὸν σειρομάστην. Σαμουὴλ δὲ
[7]   ἐπιβούλως τοὺς λυπήσαντας ἐνεδρεύοντες· ἅπερ  ἀμφότερα   φυλακτέον ἡμῖν. ~Πῶς ἂν οὖν
[7]   Εἰδέναι οὖν χρὴ, ὅτι κατ´  ἀμφοτέρας   τὰς διαθέσεις πλημμελοῦσιν οἱ ἄνθρωποι·
[3]   οὗτος ἀμαθῆ, ἐκεῖνος παραπλῆγα· ἕως  ἂν   αὐτοῖς αἱ ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα,
[8]   ἑκάστου περὶ ἑαυτὸν φαντασία. Ὥστε  ἂν   ἀφέλῃς τῆς ἑαυτοῦ διανοίας τούτων
[4]   διὰ τῆς ὑπεροψίας. Τί γὰρ  ἂν   γένοιτο ὀδυνηρότερον τῷ ἐχθρῷ,
[4]   τῶν ψυχῶν ἐξελόντες. Οὕτω γὰρ  ἂν   δυνηθείημεν τὰ πλεῖστα τῶν κακῶν,
[4]   ἀφορμὴν οἰκείας φιλοσοφίας ποιούμενος. Ὥστε,  ἂν   ἐμοὶ πείθῃ, καὶ ἐπιδαψιλεύσῃ τῶν
[2]   πληγαὶ, τὰ ἄλλα ὅσα οὐδ´  ἂν   ἐξαριθμήσαιτό τις, ὀργῆς καὶ θυμοῦ
[2]   ἔδρασε τοῖς, ἀντιτύποις περιθραυσθέντα. Τίς  ἂν   ἐφίκοιτο τοῦ κακοῦ; ὅπως οἱ
[1]   κατὰ τῶν (ὁμοφύλων βλάβην, εἰκότως  ἂν   θηρίοις καὶ ἰοβόλοις συναριθμοῖντο, οἷς
[6]   ὑπὸ τοῦ λόγου, ἐφ´ ὅπερ  ἂν   καθηγῆται. ~Ἔτι γὰρ πρὸς πολλὰ
[6]   ἄτακτον ἀνδρὸς αἰδεσίμου παρουσίαν. Πῶς  ἂν   οὖν ἐκφύγοιμεν τὴν ἐκ τοῦ
[8]   ἅπερ ἀμφότερα φυλακτέον ἡμῖν. ~Πῶς  ἂν   οὖν μὴ κινοῖτο πρὸς
[7]   παραιτεῖται. Τὸ γὰρ, Ἔχθραν θήσω  ἀνὰ   μέσον σου καὶ τοῦ ὄφεως·
[7]   μὲν οἷον ἔξαψίς τις καὶ  ἀναθυμίασις   ὀξεῖα τοῦ πάθους· ὀργὴ δὲ
[2]   ἀγριαίνοντες, καὶ τίνος οὐχὶ ἰοβόλων  ἀναιδέστερον   ἐφορμῶντες, οὐ πρότερον ἵστανται πρὶν
[8]   ἐντικτόμενον, καὶ ὥσπερ τινὰ ἔνοικον  ἀναιδῆ   προκατέχοντα ἡμῶν τὰ ἔνδον, καὶ
[7]   ἀπὸ πύλης εἰς πύλην, καὶ  ἀνακάμψατε   διὰ τῆς παρεμβολῆς· καὶ ἀποκτείνατε
[4]   ὑφέστηκας, καὶ εἰς γῆν πάλιν  ἀναλυθήσῃ.   γὰρ τούτοις τοῖς λόγοις
[8]   εἰς ἀλλήλους χρηστοὶ καὶ εὔσπλαγχνοι,  ἀναμένοντες   τὴν μακαρίαν ἐλπίδα τὴν τοῖς
[8]   τὸ πνεῦμα τῆς πραΰτητος οὐκ  ἀναπαύεται.   Πεισθέντες δὲ τῇ παραινέσει τοῦ
[2]   καὶ ὑπερτεινομένη, καὶ λόγος  ἄναρθρος   καὶ εἰκῆ προεκπίπτων, οὐ κατὰ
[4]   καταβάλῃς σεαυτοῦ τὴν γνώμην, μηδὲ  ἀνάσχῃ   γενέσθαι ἐφικτὸς τοῖς ὑβρίζουσιν. Ἔασον
[7]   αἰσχύνης τὴν ἀσχήμονα θέαν, οὐκ  ἀνασχόμενος,   εἰς δέον ἐχρήσατο τῷ θυμῷ,
[1]   καὶ τὴν τῶν πειθομένων τελείωσιν  ἀναφαίνεται.   Ἀκούοντες μὲν γὰρ τῶν Παροιμιῶν
[7]   τοῦ Ζαμβρὶ καὶ τῆς Μαδιανίτιδος  ἀναφανδὸν   καὶ ἀπηρυθριασμένως γινομένην, οὐδὲ συγκαλυπτόντων
[7]   ζηλωτὴς, πεντήκοντα καὶ τετρακοσίους  ἄνδρας   ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης, καὶ τετρακοσίους
[7]   ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης, καὶ τετρακοσίους  ἄνδρας   ἱερεῖς τῶν ἀλσῶν, ἐσθίοντας τράπεζαν
[7]   σιδήρου στομώσας, αὐστηρὰν αὐτὴν καὶ  ἀνδρείαν   ἐκ μαλακῆς ἄγαν καὶ ἀνειμένης
[7]   δεῖ, καὶ ὡς δεῖ κινούμενος,  ἀνδρίαν   ποιεῖ καὶ ὑπομονὴν καὶ ἐγκράτειαν·
[6]   ὥσπερ τὸ ἐν παισὶν ἄτακτον  ἀνδρὸς   αἰδεσίμου παρουσίαν. Πῶς ἂν οὖν
[4]   μᾶλλον, τῶν θεοφιλῶν καὶ μακαρίων  ἀνδρῶν,   τῶν ὑπὸ τοῦ πνεύματος
[6]   καταστέλλειν τῇ μνήμῃ τῶν μακαρίων  ἀνδρῶν   ὑποδειγμάτων· πῶς μέγας Δαβὶδ
[7]   ἀνδρείαν ἐκ μαλακῆς ἄγαν καὶ  ἀνειμένης   ἐποίησεν. Οὐ γὰρ, εἰ μὴ
[3]   ἐν ταῖς ἐρημίαις ἠχὼ οὕτως  ἀνεκλάσθη   ἀκεραία πρὸς τὸν φθεγξάμενον, ὡς
[3]   τὴν ἰδίαν καρδίαν ὑποδεξάμενος, τοὺς  ἀνέμους   μιμῇ, διὰ τῆς ἀντιπνοίας ἀντιδιδόντας
[4]   ἠμύνατο, καὶ τὸν θυμὸν οὐκ  ἀνέπαυσεν)   οὕτως τὸν ἀλοιδόρητον ὀνειδίζων
[8]   πράως καὶ ἀκινήτως τοῦ τύπτοντος  ἀνεχόμενος.   γὰρ οὐρανοῦ καὶ γῆς
[2]   προϊών. Ἐπειδὰν δὲ εἰς τὸ  ἀνήκεστον,   ὥσπερ φλὸξ ὕλης ἀφθονίᾳ, τοῖς
[2]   πρὶν διὰ μεγάλου καὶ  ἀνηκέστου   κακοῦ, οἷον πομφόλυγος, αὐτοῖς τῆς
[1]   τὴν εὐστοχίαν τοῦ ῥήματος· ὅτι  Ἀνὴρ   θυμώδης οὐκ εὐσχήμων. Ἐπειδὰν γὰρ
[6]   τὸν Δαβίδ. Διόπερ ἀκούων αἱμάτων  ἀνὴρ,   καὶ ἀνὴρ παράνομος, οὐκ ἐκείνῳ
[6]   Διόπερ ἀκούων αἱμάτων ἀνὴρ, καὶ  ἀνὴρ   παράνομος, οὐκ ἐκείνῳ ἐχαλέπαινεν, ἀλλ´
[2]   ἀκονᾶται· θάνατος ἀνθρώπου ἐκ χειρὸς  ἀνθρωπείας   τολμᾶται. Διὰ τοῦτον ἀδελφοὶ μὲν
[7]   ἀμφοτέρας τὰς διαθέσεις πλημμελοῦσιν οἱ  ἄνθρωποι·   μανικῶς καὶ ἐμπλήκτως κατὰ
[7]   τὸν θυμὸν μετάθες ἐπὶ τὸν  ἀνθρωποκτόνον,   τὸν τοῦ ψεύδους πατέρα, τὸν
[1]   παντελῶς τὸν ἄνθρωπον, καὶ οὐδὲ  ἄνθρωπον   εἶναι συγχωρεῖ, οὐκέτι ἔχοντα τὴν
[1]   ψυχῆς παραλάβῃ, ἀποθηριοῖ παντελῶς τὸν  ἄνθρωπον,   καὶ οὐδὲ ἄνθρωπον εἶναι συγχωρεῖ,
[2]   θυμὸν καὶ ξίφος ἀκονᾶται· θάνατος  ἀνθρώπου   ἐκ χειρὸς ἀνθρωπείας τολμᾶται. Διὰ
[1]   ἀδιάλλακτον ἐκ φύσεως ἐνυπάρχει πρὸς  ἀνθρώπους   τὸ μῖσος. ~Διὰ θυμὸν ἀχάλινοι
[8]   ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν  ἀνθρώπων.   Ἐὰν γὰρ λογισμῷ σώφρονι ἐκτεμεῖν
[7]   Διὰ τοῦτο Μωϋσῆς πάντων  ἀνθρώπων   πραότατος, ἐκδικῶν τὴν εἰδωλολατρείαν, τὰς
[6]   σεαυτὸν μεγάλων ἄξιον κρίνῃς, μήτε  ἀνθρώπων   τινὰ παρὰ πολὺ ἐλαττοῦσθαί σου
[5]   κατακρίσεως ἀξιοῦται. Οὔτε στέφανοι χωρὶς  ἀνταγωνιστῶν,   οὔτε πτώματα χωρὶς ἀντιπάλων. Ἄκουε
[2]   δὲ ἠμύνατο· δὲ  ἀντεπήνεγκεν,   δὲ οὐχ ὑφίεται. Καὶ
[5]   τὸ τῆς λοιδορίας. μὲν  ἀντιβαίνων   εἰς ἑαυτὸν καταδέχεται· δὲ
[3]   ἀνέμους μιμῇ, διὰ τῆς ἀντιπνοίας  ἀντιδιδόντας   τὸ ἐνεχθέν. Μὴ διδασκάλῳ χρήσῃ
[4]   τῆς ὀργῆς ἀποτρέχεις πρὸς τὸν  ἀντίδικον.   Δὸς καιρὸν τοῖς λογισμοῖς σεαυτοῦ
[5]   εἰ δεύτερος ἦλθες πρὸς τὴν  ἀντίδοσιν,   οὐδέν σε τοῦτο ὀνήσει. Οὐδὲ
[7]   διαρκὴς πρὸς τὴν τῶν ἠδικηκότων  ἀντίδοσιν,   ὥσπερ ὀργώσης τῆς ψυχῆς πρὸς
[4]   Ἀμυνόμενος δὲ καὶ εἰς ἴσον  ἀντικαθιστάμενος   τῷ λοιδόρῳ, τί καὶ ἀπολογήσῃ;
[2]   ὀργιζόμενοι διαφέρουσιν. Ὀρεγομένοις γὰρ τῆς  ἀντιλυπήσεως   περιζεῖ μὲν τῇ καρδίᾳ τὸ
[5]   χωρὶς ἀνταγωνιστῶν, οὔτε πτώματα χωρὶς  ἀντιπάλων.   Ἄκουε τοῦ Δαβὶδ λέγοντος· Ἐν
[3]   τοὺς ἀνέμους μιμῇ, διὰ τῆς  ἀντιπνοίας   ἀντιδιδόντας τὸ ἐνεχθέν. Μὴ διδασκάλῳ
[2]   τοῦ ἐναντίου τὸ ἴσον κακὸν  ἀντιστρατευόμενον   εὕρωσιν, ὀργὴν ἄλλην καὶ μανίαν
[2]   τι πλέον ἔδρασε τοῖς,  ἀντιτύποις   περιθραυσθέντα. Τίς ἂν ἐφίκοιτο τοῦ
[5]   πῶς τῶν μὲν στεῤῥῶν καὶ  ἀντιτύπων   πέφυκε διεκπίπτειν, ἐν δὲ τοῖς
[3]   ἐπάνεισιν. Οἷα γὰρ ἀλλήλους ἐφυβρίζοντες  ἀντιφθέγγονται;   μὲν εἶπεν ἀφανῆ, καὶ
[5]   ἀλλ´ ἀγανακτεῖς καὶ χαλεπαίνεις καὶ  ἀντοργίζῃ·   καὶ γίνεταί σου τὸ πάθος
[6]   ἑαυτὸν ἐταπείνου, ὡς κατὰ τὴν  ἀξίαν   αὐτῷ τῆς ὕβρεως ἀπαντώσης. Δύο
[8]   πότε ἀγανακτήσεις ὡς παρὰ τὴν  ἀξίαν   καθυβρισμένος; Ὅταν σε παιδίον νήπιον
[6]   πολὺ ἐλαττοῦσθαί σου κατὰ τὴν  ἀξίαν   νομίσῃς. Οὕτω γὰρ οὐδέποτε
[7]   δυνατόν σοι μισῆσαι αὐτὸν ὅσον  ἄξιον.   Δεῖ γὰρ, οἶμαι, τὴν ἴσην
[6]   περίελε σεαυτοῦ, μήτε σεαυτὸν μεγάλων  ἄξιον   κρίνῃς, μήτε ἀνθρώπων τινὰ παρὰ
[8]   ἐλεεινὸν ἡγῇ μᾶλλον μίσους  ἄξιον.   Οὐ τοίνυν τὰ ῥήματα πέφυκε
[5]   κατάρξας; Καὶ ποίας τοῦτο συγγνώμης  ἄξιον;   Οὐδὲ γὰρ πόρνος, ἐπὶ
[4]   καὶ πτωχὸν καὶ τοῦ μηδενὸς  ἄξιον;   σὺ δὲ σκώληκα σεαυτὸν εἰπὲ,
[5]   τὸ κακόν; εἰ δὲ συγγνώμης  ἄξιον,   τί χαλεπαίνεις τῷ θυμουμένῳ; Ὥστε,
[5]   ἁμαρτίαν διερεθίσασαν, ἧττον τῆς κατακρίσεως  ἀξιοῦται.   Οὔτε στέφανοι χωρὶς ἀνταγωνιστῶν, οὔτε
[6]   ὀργῆς ἀφρονέστερον; ἐὰν δὲ μείνῃς  ἀόργητος,   ᾔσχυνας τὸν ὑβρίσαντα, ἔργῳ τὴν
[1]   μετὰ τὴν πεῖραν μάλιστα τὸ  ἀπ´   αὐτῶν ὠφέλιμον διαδείκνυται· οὕτως ἐπὶ
[8]   ὀργῆς τὴν πεῖραν, τῆς Ἀποκαλυπτομένης  ἀπ´   οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ
[5]   πέφυκε διεκπίπτειν, ἐν δὲ τοῖς  ἁπαλοῖς   καὶ ὑπείκουσι τὴν ὁρμὴν ὑπεκλύειν;
[5]   ἐνδιδοὺς καὶ ὑπείκων ἐν τῇ  ἁπαλότητι   τοῦ τρόπου τὴν ἐπ´ αὐτὸν
[6]   τὴν ἀξίαν αὐτῷ τῆς ὕβρεως  ἀπαντώσης.   Δύο δὴ ταῦτα περίελε σεαυτοῦ,
[1]   θυμώδης οὐκ εὐσχήμων. Ἐπειδὰν γὰρ  ἅπαξ   παρωσάμενον τοὺς λογισμοὺς τὸ πάθος
[3]   μὲν ἦχος αὐτὸς  ἀπεδόθη·   δὲ λοιδορία μετὰ προσθήκης
[6]   κριτής. Περιέῤῥηξάν σου τὸν χιτωνίσκον;  Ἀπέδυσάν   μου καὶ τὸν Κύριον, καὶ
[4]   ἡμῶν Ἀβραὰμ, ὃς ἑαυτὸν ταῦτα  ἀπεκάλει.   Ἀμαθῆ καὶ πτωχὸν καὶ τοῦ
[3]   καὶ ἐξ ἀφανῶν δὲ  ἀπεκάλεσεν   οἰκοτρίβων οἰκότριβα· οὗτος πένητα, ἐκεῖνος
[4]   τὰ πολλὰ λέγειν; Τῷ μὲν  ἀπέκλεισε   τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν
[5]   τὸν κόσμον εἰσῆλθες, γυμνὸς καὶ  ἀπελεύσῃ.   Τί δὲ γυμνοῦ πενιχρότερον; Οὐδὲν
[7]   καὶ ἐπιβούλως τοὺς λυπήσαντας ἐνεδρεύοντες·  ἅπερ   ἀμφότερα φυλακτέον ἡμῖν. ~Πῶς ἂν
[3]   πονηραῖς ἀθλιώτερος νικήσας, διότι  ἀπέρχεται   τὸ πλεῖον ἔχων τῆς ἁμαρτίας.
[6]   Δεσπότης ἡμῶν. Οὐ γὰρ  ἀπέστρεψε   τὸ πρόσωπον ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων.
[2]   ἆθλα τῆς ὀργῆς οἱ μαχόμενοι  ἀπηνέγκαντο.   Ἦρξε χειρῶν ἀδίκων, δὲ
[7]   καὶ τῆς Μαδιανίτιδος ἀναφανδὸν καὶ  ἀπηρυθριασμένως   γινομένην, οὐδὲ συγκαλυπτόντων αὐτῶν τῆς
[5]   οἰκειώσῃς (τὰ εἰρημένα. Τίς ποτε  ἀπήχθη   διὰ πενίαν εἰς δεσμωτήριον; Οὐ
[8]   τὸ δολερὸν καὶ ὕποπτον, καὶ  ἄπιστον   καὶ κακόηθες, καὶ ἐπίβουλον καὶ
[6]   Οὐ γὰρ ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον  ἀπὸ   αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων. Ἐσυκοφαντήθης; καὶ γὰρ
[8]   τοσοῦτον· ἀῤῥωστίαν ψυχῆς, σκότωσιν λογισμῶν,  ἀπὸ   Θεοῦ ἀλλοτρίωσιν, οἰκειότητος ἄγνοιαν, ἀρχὴν
[7]   σπαράσσων. Τοιοῦτον μὲν δὴ τὸ  ἀπὸ   θυμοῦ ὠφέλιμον τοῖς εἰδόσι μεταχειρίζεσθαι.
[4]   δὲ σκώληκα σεαυτὸν εἰπὲ, καὶ  ἀπὸ   κοπρίας ἔχειν τὴν γένεσιν, τὰ
[8]   ἠχῶν τὰ φερόμενα. Παῦσαι οὖν  ἀπὸ   ὀργῆς, καὶ ἐγκατάλιπε θυμὸν, ἵνα
[7]   τὸν μηρὸν αὐτοῦ, καὶ διέλθετε  ἀπὸ   πύλης εἰς πύλην, καὶ ἀνακάμψατε
[4]   ἐκ δὲ τραυμάτων πολλάκις θάνατοι.  ~Ἀπὸ   τῆς πρώτης ἀρχῆς τὸ κακὸν
[8]   σμῆνος, ταύτης τῆς κακίας ἐστὶν  ἀποβλαστήματα.   Μὴ δὴ οὖν ἐπεισάγωμεν ἑαυτοῖς
[1]   τὴν δυναστείαν τὴν ψυχῆς παραλάβῃ,  ἀποθηριοῖ   παντελῶς τὸν ἄνθρωπον, καὶ οὐδὲ
[1]   κεκρατημένους ταῖς τῶν θηρίων προσηγορίαις  ἀποκαλεῖν,   οἷς ἑαυτοὺς διὰ τῆς πονηρίας
[8]   τῆς ὀργῆς τὴν πεῖραν, τῆς  Ἀποκαλυπτομένης   ἀπ´ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν
[8]   τῷ ἁγίῳ Πνεύματι τὴν πάροδον  ἀποκλείοντα.   Ὅπου γὰρ ἔχθραι, ἔρεις, θυμοὶ,
[7]   ἀνακάμψατε διὰ τῆς παρεμβολῆς· καὶ  ἀποκτείνατε   ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ
[7]   τῆς ψυχῆς μὲν εἰς  ἀπόλαυσιν   σαρκὸς καὶ τῶν ἀκαθάρτων ἡδονῶν
[2]   θυμοῦ καὶ πηδῶντος, οὐ πρότερον  ἀπολήγουσι,   πρὶν κακόν τι δοῦναι
[1]   Παροιμιῶν διαῤῥήδην ἀποφαινομένων, ὅτι Ὀργὴ  ἀπόλλυσι   καὶ φρονίμους· ἀκούοντες δὲ καὶ
[4]   ἀντικαθιστάμενος τῷ λοιδόρῳ, τί καὶ  ἀπολογήσῃ;   ~Ὅτι παρώξυνε κατάρξας; Καὶ ποίας
[5]   καὶ γίνεταί σου τὸ πάθος  ἀπολογία   τοῦ προλαβόντος. Αὐτοῖς γὰρ οἷς
[1]   καὶ φρονίμους· ἀκούοντες δὲ καὶ  ἀποστολικῶν   παραινέσεων· Πᾶσα ὀργὴ καὶ θυμὸς
[4]   Θεῷ, διὰ τῆς ὀργῆς  ἀποτρέχεις   πρὸς τὸν ἀντίδικον. Δὸς καιρὸν
[1]   μὲν γὰρ τῶν Παροιμιῶν διαῤῥήδην  ἀποφαινομένων,   ὅτι Ὀργὴ ἀπόλλυσι καὶ φρονίμους·
[7]   σαρκὸς καὶ τῶν ἀκαθάρτων ἡδονῶν  ἀποχρησάμενος   βδελυκτὸς καὶ ἀκόλαστος, δὲ
[4]   ἐφικτὸς τοῖς ὑβρίζουσιν. Ἔασον αὐτὸν  ἄπρακτά   σου καθυλακτεῖν· ἐφ´ ἑαυτῷ διαῤῥηγνύσθω.
[5]   πρὸς ὕβρεις ἀγριανῇς τὰς οὐχ  ἁπτομένας   σου. Οὐχ ὁρᾷς τὰ τοξεύματα,
[2]   ~Διὰ θυμὸν ἀχάλινοι γλῶσσαι, καὶ  ἀπύλωτα   στόματα· χεῖρες ἀκρατεῖς, ὕβρεις, ὀνείδη,
[6]   λογισμοὺς ἐπανάγουσι. Καὶ τοῦτό ἐστιν  ἄρα   τὸ ὑπὸ τοῦ Δαβὶδ εἰρημένον·
[2]   πολιὰ τοῖς θυμουμένοις αἰδέσιμος, οὐκ  ἀρετὴ   βίου, οὐκ οἰκειότης γένους, οὐ
[7]   γὰρ πρὸς πολλὰ τῶν τῆς  ἀρετῆς   ἔργων ἐπιτήδειον ἡμῶν τῆς ψυχῆς
[7]   περί τε τὴν ἀγάπην τῆς  ἀρετῆς   καὶ περὶ τὸ μῖσος τῆς
[4]   σὺ δὲ οὐδέποτε μεταμελήσῃ τῆς  ἀρετῆς.   Τί δεῖ τὰ πολλὰ λέγειν;
[1]   ὀργὴ καὶ θυμὸς καὶ κραυγὴ  ἀρθήτω   ἀφ´ ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ·
[7]   καὶ φίλου ἐμβοήσαντος, ὑποπτήσσων. Αὕτη  ἀρίστη   ἐστὶ καὶ ἔμμετρος τῷ φρονίμῳ
[8]   οὖν ἐπεισάγωμεν ἑαυτοῖς κακὸν τοσοῦτον·  ἀῤῥωστίαν   ψυχῆς, σκότωσιν λογισμῶν, ἀπὸ Θεοῦ
[8]   θυμοῦ, πολλὰ τῶν παθῶν τῇ  ἀρχῇ   ταύτῃ συναναιρήσεις. Καὶ γὰρ τὸ
[4]   κακῶν, ὥσπερ ῥίζῃ τινὶ καὶ  ἀρχῇ,   τῷ πάθει τούτῳ συνεκτεμεῖν. Ἐλοιδόρησε;
[8]   ἀπὸ Θεοῦ ἀλλοτρίωσιν, οἰκειότητος ἄγνοιαν,  ἀρχὴν   πολέμου, συμφορῶν πλήρωμα, δαίμονα πονηρὸν
[4]   πολλάκις θάνατοι. ~Ἀπὸ τῆς πρώτης  ἀρχῆς   τὸ κακὸν ἐπίσχωμεν, τὴν ὀργὴν
[8]   ὀργὴν καὶ θυμὸν καὶ κραυγὴν  ἄρωμεν   ἀφ´ ἡμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ,
[8]   Ἀποκαλυπτομένης ἀπ´ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν  ἀσέβειαν   καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων. Ἐὰν γὰρ
[8]   ἔρεις, θυμοὶ, ἐριθεῖαι, φιλονεικίαι, θορύβους  ἀσιγήτους   ταῖς ψυχαῖς ἐμποιοῦντα· ἐκεῖ τὸ
[7]   ἀδιάλλακτος ἔσται τοῖς ἐπιβούλοις καὶ  ἄσπονδος·   μηδέποτε τὴν πρὸς τὸ βλάπτον
[7]   συγκαλυπτόντων αὐτῶν τῆς αἰσχύνης τὴν  ἀσχήμονα   θέαν, οὐκ ἀνασχόμενος, εἰς δέον
[1]   καταμανθάνοντες δὲ ἐν ἡσυχίᾳ τὴν  ἀσχήμονα   ταραχὴν τῶν ὑπὸ τοῦ πάθους
[5]   σωφρονίζον ὑπόδειγμα· σὺ δὲ, βλέπων  ἀσχημονοῦντα   τὸν ὀργιζόμενον, οὐκ ἐφυλάξω αὐτοῦ
[6]   ἐπιφάνειαν, ὥσπερ τὸ ἐν παισὶν  ἄτακτον   ἀνδρὸς αἰδεσίμου παρουσίαν. Πῶς ἂν
[6]   θυμὸς ἐν ταῖς ἐπαγομέναις ἡμῖν  ἀτιμίαις   ἐπαναστήσεται. Δεινὸν μὲν τὸν εὐεργετηθέντα,
[4]   τοῖς λόγοις ἑαυτὸν προκατασχὼν πᾶσαν  ἀτιμίαν   ἐλάττονα εὑρήσει τῆς ἀληθείας. Οὕτω
[8]   ἐξεστηκὼς τὴν διάνοιαν φθέγγηται ῥήματα  ἀτιμίας,   ἐλεεινὸν ἡγῇ μᾶλλον μίσους
[6]   ἀχαρίστῳ ἔτι καὶ ὕβρεως καὶ  ἀτιμίας   κατάρξαι. Δεινὸν μὲν, ἀλλὰ τῷ
[4]   ἐχθρῷ ἀμήχανον κατασκευάσεις τὴν ἄμυναν,  ἄτρωτον   σεαυτὸν ταῖς λοιδορίαις δεικνύς· καὶ
[6]   τὰ (ῥήματα. Ἐὰν μὴ δηχθῇς,  ἄτρωτος   εἶ. Ἐὰν δὲ καὶ πάθῃς
[1]   γίνεται. Λυσσῶσιν ὥσπερ οἱ κύνες,  ᾄττουσιν   ὥσπερ οἱ σκορπίοι, δάκνουσιν ὥσπερ
[7]   ἐκλυθεῖσαν, οἱονεὶ βαφῇ σιδήρου στομώσας,  αὐστηρὰν   αὐτὴν καὶ ἀνδρείαν ἐκ μαλακῆς
[8]   πολέμου, συμφορῶν πλήρωμα, δαίμονα πονηρὸν  αὐταῖς   ἡμῶν ταῖς ψυχαῖς ἐντικτόμενον, καὶ
[7]   τῆς ψυχῆς θυμὸς, τόνον  αὐτῇ   πρὸς τὴν τῶν καλῶν ἔνστασιν
[7]   αὐτῷ καὶ φίλου ἐμβοήσαντος, ὑποπτήσσων.  Αὕτη   ἀρίστη ἐστὶ καὶ ἔμμετρος τῷ
[7]   οἱονεὶ βαφῇ σιδήρου στομώσας, αὐστηρὰν  αὐτὴν   καὶ ἀνδρείαν ἐκ μαλακῆς ἄγαν
[7]   ἐμποιῶν. Εἰ γάρ ποτε λάβοι  αὐτὴν   ὑφ´ ἡδονῆς ἐκλυθεῖσαν, οἱονεὶ βαφῇ
[1]   παρωσάμενον τοὺς λογισμοὺς τὸ πάθος  αὐτὸ   τὴν δυναστείαν τὴν ψυχῆς παραλάβῃ,
[8]   (Μακάριοι γὰρ οἱ πραεῖς, ὅτι  αὐτοὶ   κληρονομήσουσι τὴν γῆν) ἐν Χριστῷ
[1]   θείων παραγγελμάτων ἐπέγνωμεν. Δόντες μὲν  αὐτοὶ   τῇ ὀργῇ τόπον, ὥσπερ ῥεύματι
[3]   ἀμαθῆ, ἐκεῖνος παραπλῆγα· ἕως ἂν  αὐτοῖς   αἱ ὕβρεις, ὥσπερ τοξεύματα, ἐπιλείπωσιν.
[5]   τὸ πάθος ἀπολογία τοῦ προλαβόντος.  Αὐτοῖς   γὰρ οἷς ποιεῖς, κἀκεῖνον αἰτίας
[2]   καὶ ἀνηκέστου κακοῦ, οἷον πομφόλυγος,  αὐτοῖς   τῆς ὀργῆς ἐκραγείσης, διαπνευσθῇ τὸ
[2]   τὴν ὧν πεπόνθασιν αἴσθησιν, ὅλης  αὐτοῖς   τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν ἄμυναν
[2]   μνήμῃ τῶν λελυπηκότων περικεντούμενοι, σφαδάζοντος  αὐτοῖς   τοῦ θυμοῦ καὶ πηδῶντος, οὐ
[4]   γενέσθαι ἐφικτὸς τοῖς ὑβρίζουσιν. Ἔασον  αὐτὸν   ἄπρακτά σου καθυλακτεῖν· ἐφ´ ἑαυτῷ
[8]   δυνάμεως αὐτοῦ, οὐχὶ ζῶντα ἔπεμψεν  αὐτὸν   εἰς τὸν ᾅδην, τῆς γῆς
[7]   τοῦ πονηροῦ, δυνατόν σοι μισῆσαι  αὐτὸν   ὅσον ἄξιον. Δεῖ γὰρ, οἶμαι,
[6]   τούτου πρῶτον ἐπιμελώμεθα, ὡς μηδέποτε  αὐτὸν   προεκτρέχειν τῆς διανοίας· ἔχωμεν δὲ
[5]   ἁπαλότητι τοῦ τρόπου τὴν ἐπ´  αὐτὸν   φερομένην πονηρίαν διέλυσε. Τί δέ
[3]   δὲ μὲν ἦχος  αὐτὸς   ἀπεδόθη· δὲ λοιδορία μετὰ
[7]   εἰκῆ, ἄλλου ἐνεργοῦντος, ἄλλῳ χαλεπαίνων  αὐτός;   Καὶ ποιεῖς τὸ (τῶν κυνῶν·
[7]   αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ ἀδελφῷ  αὐτοῦ,   δοθῆναι ἐφ´ ὑμᾶς εὐλογίαν. Τί
[6]   Κύριον, καὶ διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια  αὐτοῦ   ἑαυτοῖς. Οὔπω κατεκρίθης, οὔπω ἐσταυρώθης.
[1]   τὸν ὀργιζόμενον εἰκῆ τῷ ἀδελφῷ  αὐτοῦ   ἔνοχον εἶναι τῇ κρίσει· νῦν
[7]   ῥομφαίαν ἕκαστος ἐπὶ τὸν μηρὸν  αὐτοῦ,   καὶ διέλθετε ἀπὸ πύλης εἰς
[7]   αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος τὸν πλησίον  αὐτοῦ,   καὶ ἕκαστος τὸν ἔγγιστα αὐτοῦ.
[7]   καὶ ἀποκτείνατε ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν  αὐτοῦ,   καὶ ἕκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ,
[7]   Κυρίῳ, ἕκαστος ἐν τῷ υἱῷ  αὐτοῦ,   καὶ ἐν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ,
[7]   αὐτοῦ, καὶ ἕκαστος τὸν ἔγγιστα  αὐτοῦ.   Καὶ μετ´ ὀλίγα· Καὶ εἶπε,
[8]   σύμπαντα τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεως  αὐτοῦ,   οὐχὶ ζῶντα ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς
[6]   Πολλά σοι λείπει, ἵνα φθάσῃς  αὐτοῦ   πρὸς τὴν μίμησιν. Τούτων ἕκαστον
[5]   ἀσχημονοῦντα τὸν ὀργιζόμενον, οὐκ ἐφυλάξω  αὐτοῦ   τὴν ὁμοίωσιν, ἀλλ´ ἀγανακτεῖς καὶ
[7]   ἔχειν δοκῇ, τοῦ δὲ συνήθους  αὐτῷ   καὶ φίλου ἐμβοήσαντος, ὑποπτήσσων. Αὕτη
[6]   ἐταπείνου, ὡς κατὰ τὴν ἀξίαν  αὐτῷ   τῆς ὕβρεως ἀπαντώσης. Δύο δὴ
[1]   τὰ παραγγέλματα, τότε τὸ σοφὸν  αὐτῶν   καὶ ὠφέλιμον πρὸς τὴν ἐπανόρθωσιν
[7]   ὀργῆς, οὕτω καὶ τὰ ὑπ´  αὐτῶν   σημαινόμενα πλεῖστον ἀλλήλων διαφέρει. Ἔστι
[7]   καὶ ἀπηρυθριασμένως γινομένην, οὐδὲ συγκαλυπτόντων  αὐτῶν   τῆς αἰσχύνης τὴν ἀσχήμονα θέαν,
[4]   τῷ Θεῷ, ἀλλὰ προσηύχετο ὑπὲρ  αὐτῶν.   Τίνων βούλει μαθητὴς εἶναι μᾶλλον,
[1]   τὴν πεῖραν μάλιστα τὸ ἀπ´  αὐτῶν   ὠφέλιμον διαδείκνυται· οὕτως ἐπὶ τῶν
[8]   καὶ θυμὸν καὶ κραυγὴν ἄρωμεν  ἀφ´   ἡμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ, καὶ
[1]   καὶ θυμὸς καὶ κραυγὴ ἀρθήτω  ἀφ´   ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ· καὶ
[6]   πηδήματα τῆς καρδίας καὶ σφυγμοὺς  ἀφαιροῦσαι,   εἰς εὐστάθειαν καὶ γαλήνην τοὺς
[3]   ἐφυβρίζοντες ἀντιφθέγγονται; μὲν εἶπεν  ἀφανῆ,   καὶ ἐξ ἀφανῶν δὲ
[4]   πείθῃ, καὶ ἐπιδαψιλεύσῃ τῶν ὕβρεων.  Ἀφανῆ   σε εἶπε, καὶ ἄδοξον, καὶ
[3]   μὲν εἶπεν ἀφανῆ, καὶ ἐξ  ἀφανῶν   δὲ ἀπεκάλεσεν οἰκοτρίβων οἰκότριβα·
[2]   τοῦ σώματος ἐπιφερομένας, πόδας δὲ  ἀφειδῶς   τοῖς καιριωτάτοις ἐναλλομένους, πᾶν δὲ
[8]   περὶ ἑαυτὸν φαντασία. Ὥστε ἂν  ἀφέλῃς   τῆς ἑαυτοῦ διανοίας τούτων ἑκάτερον,
[2]   τὸ ἀνήκεστον, ὥσπερ φλὸξ ὕλης  ἀφθονίᾳ,   τοῖς παροξύνουσιν ἐξαφθῇ, τότε δὴ
[5]   γὰρ οἷς ποιεῖς, κἀκεῖνον αἰτίας  ἀφίης,   καὶ σεαυτὸν κατακρίνεις. Εἰ μὲν
[7]   ἡμῖν δεδομένα παρὰ τοῦ κτίσαντος  ἀφορμὴν   ἑαυτοῖς ἁμαρτίας ποιήσωμεν. Οὕτω δὴ
[4]   τὸν στέφανον, τὴν ἑτέρου μανίαν  ἀφορμὴν   οἰκείας φιλοσοφίας ποιούμενος. Ὥστε, ἂν
[8]   σε παιδίον νήπιον λοιδορήσῃ, γέλωτος  ἀφορμὴν   ποιῇ τὰ λοιδορήματα· καὶ ὅταν
[6]   ὢν, ἐπτώχευσε δι´ ἡμᾶς. Ἐὰν  ἄφρονά   σε καὶ ἀμαθῆ προσαγορεύσῃ, ὑπομνήσθητι
[6]   τὰ ὀνείδη· τί γὰρ ὀργῆς  ἀφρονέστερον;   ἐὰν δὲ μείνῃς ἀόργητος, ᾔσχυνας
[2]   ἀνθρώπους τὸ μῖσος. ~Διὰ θυμὸν  ἀχάλινοι   γλῶσσαι, καὶ ἀπύλωτα στόματα· χεῖρες
[6]   μεγίσταις ὑπόχρεων χάρισι, πρὸς τῷ  ἀχαρίστῳ   ἔτι καὶ ὕβρεως καὶ ἀτιμίας




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 3/04/2009