HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Lettre à l'épouse de Nectaire

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ς = 84 formes différentes pour 107 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[2]   ἑαυτοὺς προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς ἐσμεν

[2]   αὐτοῦ δυνάμει ἐφαψάμενόν σου τῆς καρδίας, ἐμποιῆσαι φῶς τῇ ψυχῇ σου

[1]   οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπὸ θλίψεως βαρείας κεκακωμένῃ, κἂν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ,

[2]   λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.

[2]   συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ ζωῇ οὐκ ἐπιστάμεθα. Περίβλεψαι

[2]   ἀπέθανεν ὁ θνητός; Ἀλλὰ λυπεῖ ἡμᾶς τὸ παρὰ καιρόν. Ἄδηλον εἰ

[2]   γέγονε, θελήματι γέγονε τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς. Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ Θεοῦ

[2]   οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.

[1]   ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς τε ἡμετέρας καὶ τῆς Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ

[2]   πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν ἐγέννησας. Τί οὖν παράδοξον, εἰ ἀπέθανεν

[2]   καὶ εἶδες τὸν παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις πάντως ὅτι

[2]   ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.

[1]   ὅταν ἰδίως τὸ σὸν περὶ πάντας χρηστὸν καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι

[2]   ἀποκείμενοι. Ὅτε ἐγένου μήτηρ καὶ εἶδες τὸν παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ

[1]   Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος

[2]   καὶ οὐκ ἐστέναξεν οὐδὲ ἀφῆκεν ἀγεννὲς δάκρυον, ἀλλ´ εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ

[1]   ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν τοιούτους

[2]   ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ. Οἱ ἀστέρες σύμπαντες, ζῶα χερσαῖα καὶ ἔνυδρα,

[2]   οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ. Οἱ ἀστέρες σύμπαντες, ζῶα χερσαῖα καὶ ἔνυδρα, τὰ

[2]   τίς ἀνθέστηκε; Καταδεξώμεθα τὸ συμβάν· δυσανασχετοῦντες γὰρ οὔτε τὸ γενόμενον διορθούμεθα

[1]   παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα ἐζημιώθης ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι

[2]   πάρεστί σοι καιρὸς διὰ τῆς ὑπομονῆς τὴν μερίδα τῶν μαρτύρων λαβεῖν.

[2]   ὁ Κύριος τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι καιρὸς διὰ

[2]   ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ παραμυθία· μὴ ποιήσῃς αὐτῷ χαλεπωτέραν τὴν συμφοράν, τῷ

[2]   καὶ ἑαυτοὺς προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς

[2]   ἀφάτῳ αὐτοῦ δυνάμει ἐφαψάμενόν σου τῆς καρδίας, ἐμποιῆσαι φῶς τῇ ψυχῇ

[1]   δύο, τῆς τε ἡμετέρας καὶ τῆς Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ

[2]   ἀγαθῶν λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.

[2]   λαμβάνει τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί

[2]   ταῖς χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ

[1]   θάνατος πληγὴ ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς τε ἡμετέρας καὶ τῆς Κιλίκων.

[2]   Νῦν πάρεστί σοι καιρὸς διὰ τῆς ὑπομονῆς τὴν μερίδα τῶν μαρτύρων

[1]   τοσοῦτον εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία τῆς ψυχῆς ὑποβάλλει; ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ

[1]   δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη τὸν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος

[2]   τῶν ἀγαθῶν λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.

[2]   λόγον ἐξαρκεῖν εἰς παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι πρὸς τὰ

[1]   εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία τῆς ψυχῆς ὑποβάλλει; ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἀπρονόητα

[2]   καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους,

[2]   αὐτοὺς πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς

[2]   ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ

[2]   πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς

[2]   ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ ζωῇ

[2]   δὲ οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν εἰς παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν

[2]   παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν

[2]   τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς ἐσμεν ὥστε τὰ ἄρρητα αὐτοῦ

[2]   τὸν κόσμον ἅπαντα ἐν ᾧ κατοικεῖς, καὶ ἐννόησον ὅτι πάντα θνητὰ

[2]   εἰ μὴ εὔκαιρον τοῦτο, ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς

[2]   τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ πᾶσι

[2]   ἰσχυρὸν ἔχω, φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ παραμυθία· μὴ ποιήσῃς αὐτῷ

[2]   οὕτω φανεῖταί σοι· ἀλλὰ τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ

[2]   παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα τὸ πάθος, φημὶ

[2]   γὰρ οὕτω φανεῖταί σοι· ἀλλὰ τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις

[1]   ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα

[2]   οἱ παρὰ τοῦ Κυρίου μισθοὶ τοῖς ὑπομένουσιν ἀποκείμενοι. Ὅτε ἐγένου μήτηρ

[1]   καὶ ὁ ἥλιος, εἴ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο θέαμα.

[1]   τάχα καὶ ὁ ἥλιος, εἴ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο

[2]   Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ Θεοῦ τίς ἀνθέστηκε; Καταδεξώμεθα τὸ συμβάν· δυσανασχετοῦντες

[1]   ἐκεῖνο θέαμα. Καὶ τί ἄν τις τοσοῦτον εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία

[1]   ὅτι πρὸς χριστιανήν μοι ὁ λόγος ἔσται πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα

[1]   κἂν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός πως εἶναι δοκεῖ, ἐν

[2]   Μὴ καθ´ ἑαυτὸ μέτρει τὸ πάθος· ἀφόρητον γὰρ οὕτω φανεῖταί σοι·

[1]   Ὦ γῆ τοιοῦτον ἀναγκασθεῖσα ὑποδέξασθαι πάθος. Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ ἥλιος,

[2]   παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα τὸ πάθος, φημὶ κἀγώ, ἀλλὰ μεγάλοι καὶ

[1]   πάθος. Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ ἥλιος, εἴ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ

[2]   σου λαμβάνει τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν

[1]   καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν

[2]   χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ,

[2]   λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα

[2]   τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ

[1]   Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν.

[1]   ἀποσιωπᾶν πρὸς τὴν κοσμιότητά σου, λογιζόμενος ὅτι, ὥσπερ ὀφθαλμῷ φλεγμαίνοντι καὶ

[1]   εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος. Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι

[1]   ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος, πόσον ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι. Ὦ

[1]   πολλὴν παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός πως εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ

[2]   αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι καιρὸς διὰ τῆς ὑπομονῆς τὴν μερίδα

[2]   τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι

[1]   τὰ θεῖα καὶ ἐμπαράσκευον οὖσαν πρὸς τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ ἐνόμισα δίκαιον

[2]   ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι πρὸς τὰ παρόντα. Εὔχομαι οὖν αὐτὸν

[1]   ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον ἀποσιωπᾶν πρὸς τὴν κοσμιότητά σου, λογιζόμενος ὅτι,

[0]   ~ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον

[2]   οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ.

[2]   καὶ πάντα φθορᾷ ὑποκείμενα. Ἀνάβλεψον πρὸς τὸν οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε

[1]   Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι πρὸς χριστιανήν μοι ὁ λόγος ἔσται

[2]   στρουθίον πίπτει ἄνευ θελήματος τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, ὥστε, εἴ τι γέγονε,

[2]   ὅτι οὐδὲ στρουθίον πίπτει ἄνευ θελήματος τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, ὥστε, εἴ

[1]   καὶ περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ

[1]   ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος πληγὴ ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς

[2]   οὖν παράδοξον, εἰ ἀπέθανεν ὁ θνητός; Ἀλλὰ λυπεῖ ἡμᾶς τὸ παρὰ

[2]   τι γέγονε, θελήματι γέγονε τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς. Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ

[1]   περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος,

[2]   τούτων ἔννοια παραμυθία ἔστω τοῦ συμβεβηκότος. Μὴ καθ´ ἑαυτὸ μέτρει τὸ

[2]   λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ. Οἱ ἀστέρες σύμπαντες, ζῶα

[2]   Ἀνάβλεψον πρὸς τὸν οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον·

[2]   αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος

[1]   ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ

[2]   εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ ὅτι ἔβλεπεν αὐτοὺς πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς

[2]   οὔτε τὸ γενόμενον διορθούμεθα καὶ ἑαυτοὺς προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας

[1]   μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς

[1]   τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη τὸν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα.

[2]   οὐ γὰρ ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα, ὡς μεμαθήκαμεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι

[2]   προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς ἐσμεν ὥστε

[1]   ἐμποιεῖ, οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπὸ θλίψεως βαρείας κεκακωμένῃ, κἂν πολλὴν παράκλησιν

[1]   μητέρων τὰ σπλάγχνα, καί, ὅταν ἰδίως τὸ σὸν περὶ πάντας χρηστὸν

[2]   συμφοράν, τῷ πάθει ἑαυτὴν ἀναλίσκουσα. Ὅλως δὲ οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν

[1]   παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός πως εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ

[2]   καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν ἐγέννησας.

[2]   ἐφαψάμενόν σου τῆς καρδίας, ἐμποιῆσαι φῶς τῇ ψυχῇ σου διὰ τῶν

Chapitre
[2]	ἑαυτοὺς προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς	δικαίας	κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς ἐσμεν
[2]	αὐτοῦ δυνάμει ἐφαψάμενόν σου τῆς	καρδίας,	ἐμποιῆσαι φῶς τῇ ψυχῇ σου
[1]	οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπὸ θλίψεως	βαρείας	κεκακωμένῃ, κἂν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ,
[2]	λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς	παραμυθίας	τὰς ἀφορμάς.
[2]	συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν	προθεσμίας	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ οὐκ ἐπιστάμεθα. Περίβλεψαι
[2]	ἀπέθανεν ὁ θνητός; Ἀλλὰ λυπεῖ	ἡμᾶς	τὸ παρὰ καιρόν. Ἄδηλον εἰ
[2]	γέγονε, θελήματι γέγονε τοῦ κτίσαντος	ἡμᾶς.	Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ Θεοῦ
[2]	οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας τὰς	ἀφορμάς.
[1]	ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς τε	ἡμετέρας	καὶ τῆς Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ
[2]	πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν	ἐγέννησας.	Τί οὖν παράδοξον, εἰ ἀπέθανεν
[2]	καὶ εἶδες τὸν παῖδα καὶ	ηὐχαρίστησας	τῷ Θεῷ, ᾔδεις πάντως ὅτι
[2]	ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς τῆς παραμυθίας	τὰς	ἀφορμάς.
[1]	ὅταν ἰδίως τὸ σὸν περὶ	πάντας	χρηστὸν καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι
[2]	ἀποκείμενοι. Ὅτε ἐγένου μήτηρ καὶ	εἶδες	τὸν παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ
[1]	Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ	περιφανὲς	γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος
[2]	καὶ οὐκ ἐστέναξεν οὐδὲ ἀφῆκεν	ἀγεννὲς	δάκρυον, ἀλλ´ εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ
[1]	ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι	μητέρες	καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν τοιούτους
[2]	ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ. Οἱ	ἀστέρες	σύμπαντες, ζῶα χερσαῖα καὶ ἔνυδρα,
[2]	οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ. Οἱ ἀστέρες	σύμπαντες,	ζῶα χερσαῖα καὶ ἔνυδρα, τὰ
[2]	τίς ἀνθέστηκε; Καταδεξώμεθα τὸ συμβάν·	δυσανασχετοῦντες	γὰρ οὔτε τὸ γενόμενον διορθούμεθα
[1]	παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα	ἐζημιώθης	ὃν περιόντα μὲν ἐμακάρισαν πᾶσαι
[2]	πάρεστί σοι καιρὸς διὰ τῆς	ὑπομονῆς	τὴν μερίδα τῶν μαρτύρων λαβεῖν.
[2]	ὁ Κύριος τῆς πρὸς αὐτὸν	ἀγάπης.	Νῦν πάρεστί σοι καιρὸς διὰ
[2]	ὁμοζύγου· ἀλλήλοις ἐστὲ παραμυθία· μὴ	ποιήσῃς	αὐτῷ χαλεπωτέραν τὴν συμφοράν, τῷ
[2]	καὶ ἑαυτοὺς προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν	τῆς	δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς
[2]	ἀφάτῳ αὐτοῦ δυνάμει ἐφαψάμενόν σου	τῆς	καρδίας, ἐμποιῆσαι φῶς τῇ ψυχῇ
[1]	δύο, τῆς τε ἡμετέρας καὶ	τῆς	Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ
[2]	ἀγαθῶν λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν ἔχῃς	τῆς	παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.
[2]	λαμβάνει τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος	τῆς	πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί
[2]	ταῖς χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν	τῆς	σαρκὸς λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ
[1]	θάνατος πληγὴ ἐγένετο πατρίδων δύο,	τῆς	τε ἡμετέρας καὶ τῆς Κιλίκων.
[2]	Νῦν πάρεστί σοι καιρὸς διὰ	τῆς	ὑπομονῆς τὴν μερίδα τῶν μαρτύρων
[1]	τοσοῦτον εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία	τῆς	ψυχῆς ὑποβάλλει; ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ
[1]	δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη τὸν	ἑαυτῆς	γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ θάνατος
[2]	τῶν ἀγαθῶν λογισμῶν, ἵν´ οἴκοθεν	ἔχῃς	τῆς παραμυθίας τὰς ἀφορμάς.
[2]	λόγον ἐξαρκεῖν εἰς παράκλησιν, ἀλλ´	εὐχῆς	ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι πρὸς τὰ
[1]	εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία τῆς	ψυχῆς	ὑποβάλλει; ~Ἀλλ´ οὐ γὰρ ἀπρονόητα
[2]	καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς χαλεπωτάταις	αἰκίαις	τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους,
[2]	αὐτοὺς πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ	ταῖς	χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς
[2]	ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα	ταῖς	ψυχαῖς καὶ ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ
[2]	πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς	χαλεπωτάταις	αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς
[2]	ἡμεῖς ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς	ψυχαῖς	καὶ ὁρίζειν προθεσμίας ἀνθρωπίνῃ ζωῇ
[2]	δὲ οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν	εἰς	παράκλησιν, ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν
[2]	παῖδα καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ,	ᾔδεις	πάντως ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν
[2]	τῆς δικαίας κρίσεως τοῦ Θεοῦ.	Ἀμαθεῖς	ἐσμεν ὥστε τὰ ἄρρητα αὐτοῦ
[2]	τὸν κόσμον ἅπαντα ἐν ᾧ	κατοικεῖς,	καὶ ἐννόησον ὅτι πάντα θνητὰ
[2]	εἰ μὴ εὔκαιρον τοῦτο, ἐπειδὴ	ἡμεῖς	ἐκλέγεσθαι τὰ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς
[2]	τοῖς ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν	εὑρήσεις	αὐτοῦ τὴν παραμυθίαν. Ἐπὶ πᾶσι
[2]	ἰσχυρὸν ἔχω, φεῖσαι τοῦ ὁμοζύγου·	ἀλλήλοις	ἐστὲ παραμυθία· μὴ ποιήσῃς αὐτῷ
[2]	οὕτω φανεῖταί σοι· ἀλλὰ τοῖς	ἀνθρωπίνοις	πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις αὐτοῦ
[2]	παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ παρὰ	ἀνθρώποις	ἐκρίθη. Μέγα τὸ πάθος, φημὶ
[2]	γὰρ οὕτω φανεῖταί σοι· ἀλλὰ	τοῖς	ἀνθρωπίνοις πᾶσι συγκρίνουσα, ἐντεῦθεν εὑρήσεις
[1]	ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ	τοῖς	παροῦσιν εἶναι τὴν ἀλγηδόνα. Παῖδα
[2]	οἱ παρὰ τοῦ Κυρίου μισθοὶ	τοῖς	ὑπομένουσιν ἀποκείμενοι. Ὅτε ἐγένου μήτηρ
[1]	καὶ ὁ ἥλιος, εἴ τις	αἴσθησις	αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο θέαμα.
[1]	τάχα καὶ ὁ ἥλιος, εἴ	τις	αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο
[2]	Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ Θεοῦ	τίς	ἀνθέστηκε; Καταδεξώμεθα τὸ συμβάν· δυσανασχετοῦντες
[1]	ἐκεῖνο θέαμα. Καὶ τί ἄν	τις	τοσοῦτον εἴποι ὅσον ἡ ἀμηχανία
[1]	ὅτι πρὸς χριστιανήν μοι ὁ	λόγος	ἔσται πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα
[1]	κἂν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ, ὁ	λόγος	ὀχληρός πως εἶναι δοκεῖ, ἐν
[2]	Μὴ καθ´ ἑαυτὸ μέτρει τὸ	πάθος·	ἀφόρητον γὰρ οὕτω φανεῖταί σοι·
[1]	Ὦ γῆ τοιοῦτον ἀναγκασθεῖσα ὑποδέξασθαι	πάθος.	Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ ἥλιος,
[2]	παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα τὸ	πάθος,	φημὶ κἀγώ, ἀλλὰ μεγάλοι καὶ
[1]	πάθος. Ἔφριξε τάχα καὶ ὁ	ἥλιος,	εἴ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ
[2]	σου λαμβάνει τὴν δοκιμὴν ὁ	Κύριος	τῆς πρὸς αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν
[1]	καὶ ἥμερον ἐνθυμηθῶ, λογίζομαι πόσην	εἰκὸς	ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι τὴν
[2]	χαλεπωτάταις αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς	σαρκὸς	λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ,
[2]	λυομένους, εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ,	ἀοίδιμος	δὲ παρὰ ἀνθρώποις ἐκρίθη. Μέγα
[2]	τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς λυομένους,	εὐδόκιμος	μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος δὲ
[1]	Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ περιφανὲς	γένος	συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν.
[1]	ἀποσιωπᾶν πρὸς τὴν κοσμιότητά σου,	λογιζόμενος	ὅτι, ὥσπερ ὀφθαλμῷ φλεγμαίνοντι καὶ
[1]	εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ	προσφερόμενος.	Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι
[1]	ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ	δαίμονος,	πόσον ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι. Ὦ
[1]	πολλὴν παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος	ὀχληρός	πως εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ
[2]	αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι	καιρὸς	διὰ τῆς ὑπομονῆς τὴν μερίδα
[2]	τὴν δοκιμὴν ὁ Κύριος τῆς	πρὸς	αὐτὸν ἀγάπης. Νῦν πάρεστί σοι
[1]	τὰ θεῖα καὶ ἐμπαράσκευον οὖσαν	πρὸς	τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ ἐνόμισα δίκαιον
[2]	ἀλλ´ εὐχῆς ἡγοῦμαι χρείαν εἶναι	πρὸς	τὰ παρόντα. Εὔχομαι οὖν αὐτὸν
[1]	ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον ἀποσιωπᾶν	πρὸς	τὴν κοσμιότητά σου, λογιζόμενος ὅτι,
[0]		~ΠΡΟΣ	ΤΗΝ ΟΜΟΖΥΓΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ. ~Ἔμελλον
[2]	οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε λυθήσεται·	πρὸς	τὸν ἥλιον· οὐδὲ οὗτος διαμενεῖ.
[2]	καὶ πάντα φθορᾷ ὑποκείμενα. Ἀνάβλεψον	πρὸς	τὸν οὐρανόν· καὶ οὗτός ποτε
[1]	Ἐπεὶ δέ με εἰσῆλθεν ὅτι	πρὸς	χριστιανήν μοι ὁ λόγος ἔσται
[2]	στρουθίον πίπτει ἄνευ θελήματος τοῦ	Πατρὸς	ἡμῶν, ὥστε, εἴ τι γέγονε,
[2]	ὅτι οὐδὲ στρουθίον πίπτει ἄνευ	θελήματος	τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, ὥστε, εἴ
[1]	καὶ περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ	ἐρείσματος	ὑφαιρεθέντος κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ
[1]	ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα. Ἐκείνου ὁ	θάνατος	πληγὴ ἐγένετο πατρίδων δύο, τῆς
[2]	οὖν παράδοξον, εἰ ἀπέθανεν ὁ	θνητός;	Ἀλλὰ λυπεῖ ἡμᾶς τὸ παρὰ
[2]	τι γέγονε, θελήματι γέγονε τοῦ	κτίσαντος	ἡμᾶς. Τῷ δὲ βουλήματι τοῦ
[1]	περιφανὲς γένος συγκατέπεσεν, ὥσπερ ἐρείσματος	ὑφαιρεθέντος	κατασεισθέν. Ὢ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος,
[2]	τούτων ἔννοια παραμυθία ἔστω τοῦ	συμβεβηκότος.	Μὴ καθ´ ἑαυτὸ μέτρει τὸ
[2]	λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον· οὐδὲ	οὗτος	διαμενεῖ. Οἱ ἀστέρες σύμπαντες, ζῶα
[2]	Ἀνάβλεψον πρὸς τὸν οὐρανόν· καὶ	οὗτός	ποτε λυθήσεται· πρὸς τὸν ἥλιον·
[2]	αἰκίαις τῶν δεσμῶν τῆς σαρκὸς	λυομένους,	εὐδόκιμος μὲν παρὰ Θεῷ, ἀοίδιμος
[1]	ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες καὶ ηὔξαντο	τοὺς	ἑαυτῶν τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ
[2]	εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ ὅτι ἔβλεπεν	αὐτοὺς	πυρὶ καὶ σιδήρῳ καὶ ταῖς
[2]	οὔτε τὸ γενόμενον διορθούμεθα καὶ	ἑαυτοὺς	προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας
[1]	μητέρες καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν	τοιούτους	εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς
[1]	τοιούτους εἶναι, ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν,	ὡς	ἑκάστη τὸν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα.
[2]	οὐ γὰρ ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα,	ὡς	μεμαθήκαμεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι
[2]	προσαπόλλυμεν. Μὴ κατηγορήσωμεν τῆς δικαίας	κρίσεως	τοῦ Θεοῦ. Ἀμαθεῖς ἐσμεν ὥστε
[1]	ἐμποιεῖ, οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπὸ	θλίψεως	βαρείας κεκακωμένῃ, κἂν πολλὴν παράκλησιν
[1]	μητέρων τὰ σπλάγχνα, καί, ὅταν	ἰδίως	τὸ σὸν περὶ πάντας χρηστὸν
[2]	συμφοράν, τῷ πάθει ἑαυτὴν ἀναλίσκουσα.	Ὅλως	δὲ οὐκ οἶμαι λόγον ἐξαρκεῖν
[1]	παράκλησιν φέρῃ, ὁ λόγος ὀχληρός	πως	εἶναι δοκεῖ, ἐν τῇ περιωδυνίᾳ
[2]	καὶ ηὐχαρίστησας τῷ Θεῷ, ᾔδεις	πάντως	ὅτι θνητὴ οὖσα θνητὸν ἐγέννησας.
[2]	ἐφαψάμενόν σου τῆς καρδίας, ἐμποιῆσαι	φῶς	τῇ ψυχῇ σου διὰ τῶν

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 15/04/2009