HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  95 formes différentes pour 802 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 9]   δὲ ὅταν ἴδῃς τὰ ἥμερα,  τὰ   ἄγρια, τὰ φίλυδρα, τὰ χερσαῖα,
[5, 9]   τὰ χερσαῖα, τὰ ἀνθοφοροῦντα,  τὰ   ἀνάνθη, ἐν μικρῷ τὸν μέγαν
[5, 9]   ἄγρια, τὰ φίλυδρα, τὰ χερσαῖα,  τὰ   ἀνθοφοροῦντα, τὰ ἀνάνθη, ἐν
[5, 7]   τοῦ φυτοῦ τὴν κόμην ἀποκαθίστασθαι.  Τὰ   αὐτὰ δὲ ταῦτα καὶ περὶ
[5, 1]   βλάστησις· ἔπειτα, ὅταν προκύψῃ μικρὸν  τὰ   βλαστήματα, βοτάνη γίνεται· εἶτ´ ἐπειδὰν
[5, 5]   εὐθὺς πρὸς τὸ τέλειον ἤγαγε  τὰ   βλαστήματα. Καὶ λειμῶνες μὲν ἦσαν
[5, 9]   τῶν ἀειθαλῶν τὰ μὲν φυλλοβόλα,  τὰ   δὲ ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ γὰρ καὶ
[5, 7]   Πῶς τὰ μὲν αὐτῶν βαθύρριζα,  τὰ   δὲ ἀκρόρριζα· καὶ τὰ μὲν
[5, 9]   τὴν ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο κατακοσμῆσαι τράπεζαν·  τὰ   δὲ βοσκήμασι τροφὴν παρεσκεύαζεν, ἐκ
[5, 9]   πῶς τὰ μὲν ἀειθαλῆ ἐποίησε,  τὰ   δὲ γυμνούμενα· καὶ τῶν ἀειθαλῶν
[5, 7]   φυτῶν ἐπανέδραμε, τὰ μὲν ἔγκαρπα,  τὰ   δὲ ἐρέψιμα, ἄλλα πρὸς ναυπηγίαν
[5, 7]   Καὶ τὰ μὲν κοπέντα ἐπιβλαστάνει·  τὰ   δὲ μένει ἀδιάδοχα, ὥσπερ τινὰ
[5, 7]   καὶ τὰ μὲν μονόλοπα αὐτῶν,  τὰ   δὲ πολύπτυχα. δὲ θαυμαστὸν,
[5, 7]   μὲν γὰρ λειόφλοια τῶν φυτῶν,  τὰ   δὲ ῥηξίφλοια· καὶ τὰ μὲν
[5, 7]   τὰ μὲν ὀρθοφυῆ καὶ μονοστέλεχα,  τὰ   δὲ χαμαίζηλα καὶ εὐθὺς ἀπὸ
[5, 2]   πληγάς· τὰς δημεύσεις· τὰς ἀπαγωγάς·  τὰ   δεσμωτήρια, ἐξ ὧν ἀφόρητος
[5, 4]   χαλεπόν ἐστιν, εἰπέ μοι, ἐκκλῖναι  τὰ   δηλητήρια; Ἔστι δὲ τούτων οὐδὲν
[5, 4]   Καὶ εὐθέως συνεξεδόθη τοῖς τροφίμοις  τὰ   δηλητήρια· μετὰ τοῦ σίτου τὸ
[5, 2]   Πῶς οὖν, φασὶ, πάντα εἶναι  τὰ   ἐκ τῆς γῆς φυόμενα σπερματικὰ
[5, 8]   ἀποπηγνύμενον. Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ  τὰ   ἐμφαινόμενα κάρφη καὶ τὰ λεπτότατα
[5, 5]   τοῦ χόρτου, τῶν δὲ πεδίων  τὰ   εὔκαρπα φρίσσοντα τοῖς ληΐοις, εἰκόνα
[5, 9]   ἤγαγε. Σὺ δὲ ὅταν ἴδῃς  τὰ   ἥμερα, τὰ ἄγρια, τὰ φίλυδρα,
[5, 6]   φανήσεται σπέρματι κεχρημένα,  τὰ   ἰσοδυναμοῦντα τοῖς σπέρμασιν ἔχοντα. Αἴγειροι
[5, 4]   μὲν καὶ αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν  τὰ   κακοῦντα αὐτῶν τὴν ζωὴν, μόνῃ
[5, 9]   προεξένει· τοὺς χυλοὺς, τοὺς ὀποὺς,  τὰ   κάρφη, τοὺς φλοιοὺς, τὸν καρπόν·
[5, 6]   παραγόμενα; ῥίζα τῆς ἀμπέλου·  τὰ   κλήματα ἐν κύκλῳ εὐθαλῆ καὶ
[5, 1]   τὴν ἀπόλαυσιν παρασκευάζει. γὰρ  τὰ   κτήματα σου διατρέφων, τὴν σὴν
[5, 3]   πόροις καὶ περιολισθαίνοντα τῆς γῆς  τὰ   λεπτότατα μόρια, ἐπὶ πλέον ἀνευρύνει
[5, 8]   λόγῳ τὰ ἐμφαινόμενα κάρφη καὶ  τὰ   λεπτότατα τῶν ζῴων, ἅπερ, ἁπαλοῦ
[5, 9]   ἀγάπην τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε πῶς  τὰ   μὲν ἀειθαλῆ ἐποίησε, τὰ δὲ
[5, 7]   ἕκαστον τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς. Πῶς  τὰ   μὲν αὐτῶν βαθύρριζα, τὰ δὲ
[5, 7]   Πόσαι τῶν φλοιῶν αἱ διαφοραί;  Τὰ   μὲν γὰρ λειόφλοια τῶν φυτῶν,
[5, 7]   Πόσα τότε γένη φυτῶν ἐπανέδραμε,  τὰ   μὲν ἔγκαρπα, τὰ δὲ ἐρέψιμα,
[5, 7]   οἷον ῥυσοῦται καὶ ἐκτραχύνεται. Καὶ  τὰ   μὲν κοπέντα ἐπιβλαστάνει· τὰ δὲ
[5, 7]   φυτῶν, τὰ δὲ ῥηξίφλοια· καὶ  τὰ   μὲν μονόλοπα αὐτῶν, τὰ δὲ
[5, 7]   βαθύρριζα, τὰ δὲ ἀκρόρριζα· καὶ  τὰ   μὲν ὀρθοφυῆ καὶ μονοστέλεχα, τὰ
[5, 9]   μυρίοις γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ  τὰ   μὲν τὴν ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο κατακοσμῆσαι
[5, 9]   δὲ γυμνούμενα· καὶ τῶν ἀειθαλῶν  τὰ   μὲν φυλλοβόλα, τὰ δὲ ἀείφυλλα.
[5, 2]   τοῖς οἰκείοις κόσμοις ἀγαλλομένην, καὶ  τὰ   μυρία γένη τῶν φυομένων προβάλλουσαν.
[5, 3]   πολύπορον, τῆς παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον,  τὰ   οἰκεῖα καὶ σύμφυλα πρὸς ἑαυτὸ
[5, 1]   ὅτι πρὸ τῆς ἐκείνου γενέσεως  τὰ   περὶ τὴν γῆν πάντα διακεκόσμητο,
[5, 6]   κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς  τὰ   πολλὰ προβάλλει τὰς ῥίζας. Τάχα
[5, 9]   Διὸ καὶ Ἱερεμίας διαίως  τὰ   πονηρότερα καὶ ἐπαμφοτερίζοντα τῶν ἠθῶν
[5, 9]   φύσιν μεθίσταται. ~Καὶ τί δεῖ  τὰ   πόρρω λέγειν, ὅπου γε ἐπὶ
[5, 5]   γένος, φησὶν, γῆ προφέρει  τὰ   σπέρματα, ὁπότε σῖτον πολλάκις καταβαλόντες,
[5, 6]   ἦσαν ἀμφίκομοι καὶ δασεῖς· καὶ  τὰ   στεφανωματικὰ λεγόμενα τῶν φυτῶν, αἵ
[5, 2]   κάλαμος, ἐκ δὲ τῶν σπερμάτων  τὰ   συγγενῆ τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει. Καὶ
[5, 7]   καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς παραπλήσια  τὰ   συμπτώματα. Τοῖς μὲν γὰρ νέοις
[5, 6]   μέντοι, ὥσπερ ἔφαμεν, μνήμης ἠξιώθη  τὰ   συνεκτικώτερα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ὅσα
[5, 8]   τίς ἂν ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν,  τὰ   σχήματα, τὰς χρόας, τῶν χυμῶν
[5, 6]   κατεπυκνοῦντο· πάντα δὲ ἀνέτρεχε δένδρα,  τά   τε πρὸς μήκιστον ὕψος διανίστασθαι
[5, 6]   κεχρημένα. Τί οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι  τὰ   τιμιώτερα τῇ φύσει προηγουμένης τῆς
[5, 5]   τὴν εἰκόνα πληροῖ τῶν παραχαρασσόντων  τὰ   τοῦ Κυρίου διδάγματα, καὶ μὴ
[5, 9]   ἴδῃς τὰ ἥμερα, τὰ ἄγρια,  τὰ   φίλυδρα, τὰ χερσαῖα, τὰ ἀνθοφοροῦντα,
[5, 6]   ὑποδείγμασιν εἰς ὕψος ἡμῶν ἀνάγων  τὰ   φρονήματα, οὐκ ἀφῆκεν ἐρριμμένα χαμαὶ,
[5, 9]   πίτυς, εἰ καὶ λεληθότως ὑπαλλάσσει  τὰ   φύλλα, ὥστε μηδέποτε δοκεῖν τῆς
[5, 9]   ἥμερα, τὰ ἄγρια, τὰ φίλυδρα,  τὰ   χερσαῖα, τὰ ἀνθοφοροῦντα, τὰ
[5, 6]   ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ τὴν πρὸς  τὰ   χρήματα φιλίαν, τὴν περὶ
[5, 6]   πανταχοῦ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων  ταῖς   ἀμπέλοις ἐξομοιῶν. Ἀμπελὼν γὰρ ἐγενήθη
[5, 10]   ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, ἐν  ταῖς   αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξανθήσωμεν,
[5, 8]   σκαμμωνίᾳ γένηται. Καὶ ἐν μὲν  ταῖς   βαλάνοις, τῷ καρπῷ τῆς
[5, 7]   μὲν τὰς ἀγρίας συκᾶς παραφυτεύουσι  ταῖς   ἡμέροις· οἱ δὲ τοὺς ὀλύνθους
[5, 6]   κόσμου μεριμνῶν, αἳ βάρος εἰσὶ  ταῖς   καρδίαις ἡμῶν. Ὥστε τὴν
[5, 8]   ἐν δὲ ταῖς τερεβίνθοις, καὶ  ταῖς   καρύαις, πρὸς ἁπαλὴν καὶ ἐλαιώδη
[5, 6]   ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν τινες ἀναδενδράδες  ταῖς   κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων ἑαυτοὺς παρισάζωμεν.
[5, 6]   ἡμᾶς καὶ οἱονεὶ ἕλιξί τισι  ταῖς   περιπλοκαῖς τῆς ἀγάπης τῶν πλησίον
[5, 2]   ὅσα διὰ γῆς νεμόμενα ἐν  ταῖς   ῥίζαις τὴν διαδοχὴν κέκτηται. Ὥστε
[5, 3]   τὸ ἄνω δὲ προκύπτειν ἰσαρίθμων  ταῖς   ῥίζαις τῶν καλάμων προβαλλομένων· θαλπομένου
[5, 8]   αὐστηρὰν ποιότητα μεταβάλλει· ἐν δὲ  ταῖς   τερεβίνθοις, καὶ ταῖς καρύαις, πρὸς
[5, 9]   καὶ πλείονα πάλιν τῆς ἐν  ταῖς   χρόαις ποικιλίας, τὴν κατὰ τὰς
[5, 6]   γεωργῷ τὴν ἐπίδειξιν τῶν ἔργων  ταμιευόμενον.   Σὺ δὲ καὶ Ὡς ἐλαία
[5, 3]   ὁμοιότητα. Ἔτι καὶ νῦν  τάξις   τῶν φυομένων μαρτυρεῖ τῇ πρώτῃ
[5, 7]   συκῶν φασιν. Ὅθεν οἱ μὲν  τὰς   ἀγρίας συκᾶς παραφυτεύουσι ταῖς ἡμέροις·
[5, 6]   Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα, καὶ περιέθηκα φραγμόν.  Τὰς   ἀνθρωπίνας ψυχὰς δηλονότι λέγει τὸν
[5, 2]   ἐμβάλλοντας τὰς πληγάς· τὰς δημεύσεις·  τὰς   ἀπαγωγάς· τὰ δεσμωτήρια, ἐξ ὧν
[5, 2]   τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας τὰς πληγάς·  τὰς   δημεύσεις· τὰς ἀπαγωγάς· τὰ δεσμωτήρια,
[5, 2]   πολιτικήν τινα δυναστείαν, καὶ  τὰς   ἐκ βασιλέων τιμάς· ἐθνῶν
[5, 9]   φύλλων, ἐκ τῶν καρπῶν. Ἄλλα  τὰς   ἐκ τῆς ἰατρικῆς ὠφελείας ἡμῖν
[5, 8]   τὸ φῦλλον, ἵνα καὶ πρὸς  τὰς   ἐκ τοῦ ἀέρος βλάβας
[5, 3]   προβολῇ τῶν ἀνθερίκων οἷον ἀκίσι  τὰς   ἐκ τῶν μικρῶν ζῴων ἀφίστησι
[5, 9]   ἐπὶ τῆς αὐτῆς συκῆς πρὸς  τὰς   ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον μὲν
[5, 9]   τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον, καὶ κατὰ  τὰς   ἐρήμους πληθυνόμενον. Διὸ καὶ
[5, 10]   τῆς πρώτης αὐτοῖς ἐνδοθείσης πληγῆς  τὰς   ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς, ὅταν πήξαντες
[5, 3]   εἰς καλάμην καὶ φλοιὸν καὶ  τὰς   θήκας τοῦ σίτου, καὶ αὐτὸν
[5, 8]   ἀκριβείας ἐπέλθοι, ὥστε καὶ κατιδεῖν  τὰς   ἰδιότητας, καὶ τὰς πρὸς ἕκαστον
[5, 7]   ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆσαι. δὲ περὶ  τὰς   καρπογονίας διαφορὰ τῶν καρπίμων φυτῶν
[5, 8]   ἕκαστον διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι, καὶ  τὰς   κεκρυμμένας αἰτίας ἀνενδεῶς παραστῆσαι; Ἓν
[5, 10]   ἦν, θᾶττον τοῦ ἡμετέρου νοήματος  τὰς   μυρίας τῶν φυομένων ἰδιότητας ἐκτελῶν.
[5, 9]   ταῖς χρόαις ποικιλίας, τὴν κατὰ  τὰς   ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ γὰρ
[5, 6]   ὃν μισχόν τινες τῶν περὶ  τὰς   ὀνοματοποιίας ἐσχολακότων προσαγορεύουσι, τοῦτο σπέρματος
[5, 7]   ἐπιμελείαις γεωργῶν θεραπευόμενα ἔγνωμεν· οἷον  τὰς   ὀξείας ῥοιὰς, καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν
[5, 5]   Ἐκκλησίας, ἵν´ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς  τὰς   παρ´ ἑαυτῶν βλάβας τοῖς ἀκεραιοτέροις
[5, 7]   ὀξείας ῥοιὰς, καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν  τὰς   πικροτέρας, ὅταν διατρηθεῖσαι τὸ πρὸς
[5, 7]   τετηρήκασιν ἐκτεμνομένας καὶ ἐπικαιομένας  τὰς   πίτυς εἰς δρυμῶνας μεθίστασθαι. Τινὰ
[5, 2]   βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας  τὰς   πληγάς· τὰς δημεύσεις· τὰς ἀπαγωγάς·
[5, 8]   κατέχεται. Καὶ ὅλως τὴν κατὰ  τὰς   ποιότητας τῶν ὀπῶν διαφορὰν
[5, 8]   καὶ κατιδεῖν τὰς ἰδιότητας, καὶ  τὰς   πρὸς ἕκαστον διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι,
[5, 6]   ἐντεῦθεν ὡς τὰ πολλὰ προβάλλει  τὰς   ῥίζας. Τάχα δὲ σπέρματος ἐπέχουσι
[5, 4]   ὕπνον ἰατροὶ κατεπάγουσιν· ὀπίῳ δὲ  τὰς   σφοδρὰς ὀδύνας τῶν σωμάτων κατακοιμίζουσιν.
[5, 7]   ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι γεωργία μὲν  τὰς   τῶν φυτῶν ποιότητας μεταβάλλει,
[5, 2]   ἐπὶ σιτίων καὶ τῶν κατὰ  τὰς   χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων, οὓς καὶ
[5, 9]   τοῖς βότρυσιν. Αἱ δὲ κατὰ  τὰς   χρόας διαφοραὶ, πόσαι; Ἴδοις ἂν
[5, 8]   ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν, τὰ σχήματα,  τὰς   χρόας, τῶν χυμῶν τὴν ἰδιότητα,
[5, 6]   παραδοθῶμεν· καὶ οὐ παύεται πανταχοῦ  τὰς   ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ταῖς ἀμπέλοις
[5, 4]   γὰρ ἐπειδή σοι δηλητήριον τὸ  ταύριον   αἷμα, τούτου ἕνεκεν ἔδει
[5, 4]   ἀποφευγόντων. Ἔστι δὲ καὶ αὐτὰ  ταῦτα   ἐν καιρῷ ποτε καὶ ἡμῖν
[5, 9]   μέρος περιπτώσεων συλλεγομένη τὸ χρήσιμον,  ταῦτα   ὀξεῖα τοῦ κτίσαντος πρόνοια,
[5, 7]   κόμην ἀποκαθίστασθαι. Τὰ αὐτὰ δὲ  ταῦτα   καὶ περὶ τῶν συκῶν φασιν.
[5, 5]   εὐθηνίᾳ τῆς γῆς. Πρεσβύτερα γὰρ  ταῦτα   τῆς ἁμαρτίας δι´ ἣν κατεκρίθημεν,
[5, 8]   σε βούλομαι περὶ τὴν ἐξέτασιν  ταύτην   φιλοτεχνῆσαι, πῶς τὸ αὐτὸ ὕδωρ
[5, 2]   χάριν θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας, καὶ  ταύτης   κατεσχηματισμένης· ἑσμὸς τῶν ἐφεπομένων μυρίος
[5, 8]   ὑποδέχηται; Οὐδὲν ἀναίτιον· οὐδὲν ἀπὸ  ταὐτομάτου·   πάντα ἔχει τινὰ σοφίαν ἀπόρρητον.
[5, 6]   ἐν ἐλαίῳ. Πόσα συνέτρεχε κατὰ  ταὐτὸν   ἠπειγμένως ὑπὸ τῆς φύσεως παραγόμενα;
[5, 6]   τὰ πολλὰ προβάλλει τὰς ῥίζας.  Τάχα   δὲ σπέρματος ἐπέχουσι λόγον καὶ
[5, 10]   δύναμιν ἑαυτῆς ὅσην ἔχει πρός  τε   βοτανῶν καὶ σπερμάτων καὶ δένδρων
[5, 5]   λέγει τροφὴν ἐν τούτοις, τήν  τε   ἐν ῥίζαις, καὶ τὴν ἐν
[5, 2]   ἑσμὸς τῶν ἐφεπομένων μυρίος τῶν  τε   ἐπὶ σιτίων καὶ τῶν κατὰ
[5, 6]   πάντα δὲ ἀνέτρεχε δένδρα, τά  τε   πρὸς μήκιστον ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα,
[5, 6]   στεφανωματικὰ λεγόμενα τῶν φυτῶν, αἵ  τε   ῥωδωνιαὶ καὶ μυρσίναι καὶ δάφναι,
[5, 5]   αὐξήσεως διεξελθοῦσα, εὐθὺς πρὸς τὸ  τέλειον   ἤγαγε τὰ βλαστήματα. Καὶ λειμῶνες
[5, 5]   γῆν, καὶ τότε εἰς σπέρμα  τελειωθῆναι,   ἵνα τὸ πρῶτον ἐκεῖνο πρόσταγμα
[5, 1]   μέχρι τῆς ἐπὶ τὸ σπέρμα  τελειώσεως   προϊόντων. Τὸ γὰρ χλοερὸν καὶ
[5, 5]   δὲ Κύριος καὶ τὴν  τελείωσιν   τῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότων τῇ
[5, 9]   ἐκ τῆς πρώτης βλαστήσεως εἰς  τέλος   συμπαραμένων. Ἔπειτα κἀκεῖνο σκόπει, πῶς
[5, 8]   ποιότητα μεταβάλλει· ἐν δὲ ταῖς  τερεβίνθοις,   καὶ ταῖς καρύαις, πρὸς ἁπαλὴν
[5, 6]   ἄκανθα παρεζεύχθη, ἵνα τῷ  τερπνῷ   τῆς ἀπολαύσεως ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην
[5, 7]   τομὴν ὑπομείναντα. Ἤδη δέ τινες  τετηρήκασιν   ἐκτεμνομένας καὶ ἐπικαιομένας τὰς
[5, 2]   εὐημερίας, καιριωτάτης παρὰ τῷ προφήτῃ  τετύχηκε   τῆς εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλὴς τῷ
[5, 6]   τῇ φύσει προηγουμένης τῆς μνήμης  τετύχηκεν·   ἔπειτα, ὅτι ἀκριβῶς θεωροῦντι καὶ
[5, 4]   καὶ λόγος πάρεστι, καὶ ἰατρικὴ  τέχνη   τὸ χρήσιμον ἐκπορίζουσα, καὶ
[5, 3]   τὴν θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης αὐτὰ  τέχνης   ἀπασχολῆσαι· πῶς γόνασι διαζώννυται
[5, 4]   ἡμῖν αὐτοῖς παρὰ τῆς ἰατρικῆς  τέχνης   εἰς παραμυθίαν τινῶν ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται.
[5, 7]   ἐπανέλθωμεν πρὸς τὴν ἔρευναν τῶν  τεχνικῶν   διατάξεων. Πόσα τότε γένη φυτῶν
[5, 8]   ὕδωρ νῦν μὲν λεῖόν ἐστι  τῇ   αἰσθήσει, ὅταν ἐν τοῖσδέ τισι
[5, 4]   κακοῦντα αὐτῶν τὴν ζωὴν, μόνῃ  τῇ   αἰσθήσει τὸ βλαβερὸν διακρίνοντα· σοὶ
[5, 2]   τῆς γῆς, μέχρι νῦν διασώζεται,  τῇ   ἀκολουθίᾳ τῆς διαδοχῆς φυλασσομένου τοῦ
[5, 8]   τῆς αὐτῆς νοτίδος ἐν μὲν  τῇ   ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται, ἐν δὲ
[5, 9]   γὰρ ὁρῶ μοι τὸν λόγον  τῇ   ἀπληστίᾳ τῆς θεωρίας εἰς ἀμετρίαν
[5, 6]   σκαπτομένους. Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ ἐν  τῇ   ἀποθέσει τῶν τοῦ κόσμου μεριμνῶν,
[5, 5]   Καὶ λειμῶνες μὲν ἦσαν βαθεῖς  τῇ   ἀφθονίᾳ τοῦ χόρτου, τῶν δὲ
[5, 5]   ῥίζαις, καὶ τὴν ἐν αὐτῇ  τῇ   βοτάνῃ, καὶ τὴν ἐν καρποῖς
[5, 1]   γῆ. Πρῶτόν ἐστιν ἐν  τῇ   γενέσει τῶν φυομένων βλάστησις·
[5, 1]   τις ἐγένετο φύσεως, καὶ ἐναπέμεινε  τῇ   γῇ, τὴν τοῦ γεννᾶν αὐτῇ
[5, 10]   Ἐκεῖνο ἔτι καὶ νῦν ἐνυπάρχον  τῇ   γῇ τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει αὐτὴν
[5, 5]   ἐγκαταμέμικται, ἅπερ ζιζάνια προσαγορεύειν σύνηθες  τῇ   Γραφῇ, οὐκ ἐκ τῆς τοῦ
[5, 6]   ἡμῶν διὰ τῆς πίστεως ἐμπεφυτευμένους  τῇ   Ἐκκλησίᾳ κλήματα προσηγόρευσε· καὶ προσκαλεῖται
[5, 6]   χάρακας ἡμῖν παρακατέπηξε θέμενος ἐν  τῇ   Ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας,
[5, 8]   ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται, ἐν δὲ  τῇ   ἐλαίᾳ τὸ ἔλαιον; Καὶ οὐ
[5, 5]   μὴν οὐδὲ καταδίκη ἐνεπόδιζε  τῇ   εὐθηνίᾳ τῆς γῆς. Πρεσβύτερα γὰρ
[5, 7]   σπουδαῖον ἐπίτεινον, ἵνα γένῃ παραπλήσιος  τῇ   καρποφόρῳ συκῇ, ἐκ τῆς τῶν
[5, 5]   ληΐοις, εἰκόνα πελάγους κυμαίνοντος ἐν  τῇ   κινήσει τῶν ἀσταχύων ἀπέσωζε. Πᾶσα
[5, 4]   γενομένων ἴδιόν τινα λόγον ἐν  τῇ   κτίσει πληροῖ. Μὴ γὰρ ἐπειδή
[5, 1]   τῶν ἀπὸ τῆς γῆς φυομένων,  τῇ   ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ πρὸς τὴν
[5, 3]   διὰ τῶν ῥιζῶν τὴν νοτίδα,  τῇ   ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ συνεπάγεσθαι τοῦ
[5, 6]   ὄμφαξ, οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ σου  τῇ   ὄψει καὶ ἄμπελος συνετῶς ὁραθεῖσα
[5, 8]   τῶν ὀπῶν διαφορὰν μὴ  τῇ   πείρᾳ διδαχθεὶς, οὐδένα λόγον εὑρήσει
[5, 3]   εἶναι τοῖς σπερμολόγοις· ἔτι καὶ  τῇ   προβολῇ τῶν ἀνθερίκων οἷον ἀκίσι
[5, 2]   ἀποβλαστάνει. Καὶ οὕτω τὸ ἐν  τῇ   πρώτῃ γενέσει προβληθὲν παρὰ τῆς
[5, 3]   τάξις τῶν φυομένων μαρτυρεῖ  τῇ   πρώτῃ διακοσμήσει. γὰρ βλάστησις
[5, 7]   πικροτέρας, ὅταν διατρηθεῖσαι τὸ πρὸς  τῇ   ῥίζῃ στέλεχος σφῆνα πεύκης λιπαρὸν
[5, 5]   τελείωσιν τῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότων  τῇ   τῶν σπερμάτων αὐξήσει παρεικάζει, λέγων·
[5, 5]   αὐτῆς ἐστι τῆς προσηγορίας μαθεῖν.  Τῇ   ὑπερβολῇ γὰρ τοῦ κρύους ὑπερκαεὶς,
[5, 5]   τὸ πρῶτον ἐκεῖνο πρόσταγμα διδασκάλιον  τῇ   φύσει γένηται πρὸς τὴν ἑξῆς
[5, 6]   οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι τὰ τιμιώτερα  τῇ   φύσει προηγουμένης τῆς μνήμης τετύχηκεν·
[5, 9]   τῷ θαύματι, καὶ αὔξησόν μοι  τὴν   ἀγάπην τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε πῶς
[5, 8]   τὴν ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει  τὴν   αἴσθησιν, ὅταν ἐν ἀψίνθῳ
[5, 1]   προσκυνεῖν τὸν ἥλιον, ὡς αὐτὸν  τὴν   αἰτίαν τῆς ζωῆς παρεχόμενον, οἱ
[5, 8]   βλάβας βότρυς ἀντέχῃ, καὶ  τὴν   ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου διὰ τῆς
[5, 9]   φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ τὰ μὲν  τὴν   ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο κατακοσμῆσαι τράπεζαν· τὰ
[5, 2]   αὐτὸν κολάκων· δορυφορία φίλων προσποιητῶν  τὴν   ἀπ´ αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων· πλῆθος
[5, 4]   φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ καταποθὲν, πρὶν  τὴν   ἀπ´ αὐτοῦ ψύξιν τῶν καιρίων
[5, 1]   προαποθέμενος, σοὶ τὸν πλοῦτον καὶ  τὴν   ἀπόλαυσιν παρασκευάζει. γὰρ τὰ
[5, 10]   ἀκολουθία ἐκ τοῦ πρώτου προστάγματος  τὴν   ἀρχὴν δεξαμένη, πρὸς πάντα τὸν
[5, 7]   τῶν εὐκάρπων καὶ ἡμέρων συκῶν  τὴν   ἀτονίαν ἰῶνται, ῥέοντα ἤδη καὶ
[5, 8]   κατασχίζεται, καὶ τοῖς καρποῖς παρέχει  τὴν   αὔξησιν, καὶ δάκρυον τοῦ φυτοῦ
[5, 4]   ὀρτύγων ἐστὶ τροφὴ, ἰδιότητι κράσεως  τὴν   βλάβην ἀποφευγόντων. Ἔστι δὲ καὶ
[5, 1]   Καθ´ ἑαυτὴν γῆ προφερέτω  τὴν   βλάστησιν, οὐδεμιᾶς συνεργείας ἑτέρωθεν δεομένη.
[5, 1]   καὶ βοτάνης νεώτερός ἐστι κατὰ  τὴν   γένεσιν. Ἆρα οὖν τοῖς μὲν
[5, 1]   αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι  τὴν   γῆν ἀποσκευασαμένην τὸ βάρος τοῦ
[5, 5]   ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι  τὴν   γῆν, καὶ τότε εἰς σπέρμα
[5, 3]   ὅταν πλήρεις ὄντες καρπῶν πρὸς  τὴν   γῆν κατακλίνωνται. Διὰ τοῦτο
[5, 1]   τῆς ἐκείνου γενέσεως τὰ περὶ  τὴν   γῆν πάντα διακεκόσμητο, καὶ τοῦ
[5, 6]   ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων περὶ σεαυτὸν  τὴν   διὰ πίστεως σωτηρίαν. Οὕτω γὰρ
[5, 2]   γῆς νεμόμενα ἐν ταῖς ῥίζαις  τὴν   διαδοχὴν κέκτηται. Ὥστε παντός ἐστιν
[5, 6]   ἄνθρωπον δεξιούμενα, ἄφθονον αὐτῷ παρασκευάζειν  τὴν   δίαιταν· ἄμπελος μὲν οἶνον γεννῶσα
[5, 3]   χόρτος καὶ μία βοτάνη ἐξαρκεῖ  τὴν   διάνοιάν σου πᾶσαν εἰς τὴν
[5, 10]   καθ´ ἑκάστην ἔτους περίοδον ἐξάγειν  τὴν   δύναμιν ἑαυτῆς ὅσην ἔχει πρός
[5, 7]   τῆς τῶν ἀγρίων παρουσίας ἀθροιζούσῃ  τὴν   δύναμιν, καὶ τὴν μὲν ῥύσιν
[5, 2]   πυθμένος καὶ τῆς ῥίζης ἔχει  τὴν   δύναμιν τῶν σπερμάτων. Ὥσπερ
[5, 7]   εὐχρηστίαν μεταβάλλουσι τότε τοῦ χυμοῦ  τὴν   δυσχέρειαν. Μηδεὶς οὖν ἐν κακίᾳ
[5, 5]   ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα γένος. Ἅπερ  τὴν   εἰκόνα πληροῖ τῶν παραχαρασσόντων τὰ
[5, 1]   τοῦ θερμοῦ πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν  τὴν   ἐκ τοῦ βάθους δύναμιν ἐπισπώμενον,
[5, 4]   διὰ τὴν κατασκευὴν τοῦ σώματος  τὴν   ἐκ τοῦ δηλητηρίου βλάβην ἀποδιδράσκοντες.
[5, 6]   τὸν ἀμπελῶνα, αἷς φραγμὸν περιέθηκε  τὴν   ἐκ τῶν προσταγμάτων ἀσφάλειαν, καὶ
[5, 7]   δρυμῶνας μεθίστασθαι. Τινὰ δὲ καὶ  τὴν   ἐκ φύσεως κακίαν ἐπιμελείαις γεωργῶν
[5, 6]   πολύκαρπον δὲ αὐτοῦ ζηλώσεις, ἄφθονον  τὴν   ἐλεημοσύνην ἐν παντὶ καιρῷ παρεχόμενος.
[5, 5]   τήν τε ἐν ῥίζαις, καὶ  τὴν   ἐν αὐτῇ τῇ βοτάνῃ, καὶ
[5, 5]   ἐν αὐτῇ τῇ βοτάνῃ, καὶ  τὴν   ἐν καρποῖς ἤδη; πόσην δὲ
[5, 8]   πείρᾳ διδαχθεὶς, οὐδένα λόγον εὑρήσει  τὴν   ἐνέργειαν παριστῶντα. Πῶς πάλιν ἀπὸ
[5, 8]   καὶ ἄλλως τὸ ξύλον, καὶ  τὴν   ἐντεριώνην ἑτέρως. Τὸ αὐτὸ καὶ
[5, 5]   ἐν καρποῖς ἤδη; πόσην δὲ  τὴν   ἐξ ἐπιμελείας καὶ γεωργίας ἡμῖν
[5, 8]   φοίνικι. Ἔτι σε βούλομαι περὶ  τὴν   ἐξέτασιν ταύτην φιλοτεχνῆσαι, πῶς τὸ
[5, 5]   διδασκάλιον τῇ φύσει γένηται πρὸς  τὴν   ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς οὖν κατὰ
[5, 2]   σπερμάτων. Ὥσπερ κάλαμος, μετὰ  τὴν   ἐπέτειον αὔξησιν, ἀπὸ τῆς ῥίζης
[5, 6]   ἔγκαρπον εἶναι, τῷ ἀληθινῷ γεωργῷ  τὴν   ἐπίδειξιν τῶν ἔργων ταμιευόμενον. Σὺ
[5, 1]   τῇ ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ πρὸς  τὴν   ἐπιφάνειαν τὴν ἐκ τοῦ βάθους
[5, 7]   καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν πρὸς  τὴν   ἔρευναν τῶν τεχνικῶν διατάξεων. Πόσα
[5, 8]   ἐνεχθὲν ἀποξύνηται. Καὶ πάλιν εἰς  τὴν   ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν
[5, 2]   κατασεσαρκωμένος ὑπὸ τρυφῆς, ἐπανθοῦσαν ἔχων  τὴν   εὔχροιαν ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν
[5, 4]   ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ κακοῦντα αὐτῶν  τὴν   ζωὴν, μόνῃ τῇ αἰσθήσει τὸ
[5, 2]   τὴν εὔχροιαν ὑπὸ τῆς κατὰ  τὴν   ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν καὶ σύντονος,
[5, 3]   τὴν διάνοιάν σου πᾶσαν εἰς  τὴν   θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης αὐτὰ τέχνης
[5, 8]   σχήματα, τὰς χρόας, τῶν χυμῶν  τὴν   ἰδιότητα, τὸ ἀφ´ ἑκάστου χρήσιμον;
[5, 2]   ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον οἴχεται, πᾶσαν  τὴν   κατ´ αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα,
[5, 9]   τῆς ἐν ταῖς χρόαις ποικιλίας,  τὴν   κατὰ τὰς ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον.
[5, 8]   ὀποῦ, ἐναποληφθέντα κατέχεται. Καὶ ὅλως  τὴν   κατὰ τὰς ποιότητας τῶν ὀπῶν
[5, 4]   κώνειον οἱ ψᾶρες βόσκονται, διὰ  τὴν   κατασκευὴν τοῦ σώματος τὴν ἐκ
[5, 2]   φωνῆς, καὶ προστάγματος οὕτω βραχέος,  τὴν   κατεψυγμένην καὶ ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως
[5, 3]   βρόμος διόλου κενὸς, ἅτε μηδενὶ  τὴν   κεφαλὴν βαρυνόμενος· τὸν δὲ σῖτον
[5, 10]   διεξέρχεται χρόνον, μέχρις ἂν πρὸς  τὴν   κοινὴν συντέλειαν τοῦ παντὸς καταντήσῃ.
[5, 7]   τὸ οἰκεῖον σχῆμα τοῦ φυτοῦ  τὴν   κόμην ἀποκαθίστασθαι. Τὰ αὐτὰ δὲ
[5, 6]   τῆς ἀπολαύσεως ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην  τὴν   λύπην, μεμνημένοι τῆς ἁμαρτίας, δι´
[5, 9]   κτίσεως, ἐπιλείψει με ἡμέρα  τὴν   μεγάλην σοφίαν ἐκ τῶν μικροτάτων
[5, 7]   παρουσίας ἀθροιζούσῃ τὴν δύναμιν, καὶ  τὴν   μὲν ῥύσιν ἐπεχούσῃ, ἐπιμελέστερον δὲ
[5, 3]   βλαστήματος, συρομένην διὰ τῶν ῥιζῶν  τὴν   νοτίδα, τῇ ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ
[5, 2]   σφριγῶν καὶ σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος  τὴν   ὁρμὴν, αὔριον αὐτὸς οὗτος
[5, 6]   ἵν´ ἀεὶ πρὸς τὸ ἄνω  τὴν   ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν τινες ἀναδενδράδες
[5, 7]   διστῶσι. Καὶ ἴδοις ἄν ποτε  τὴν   παρ´ αὐτῶν ὀνομαζομένην θήλειαν, καθιεῖσαν
[5, 6]   πρὸς τὰ χρήματα φιλίαν,  τὴν   περὶ τὸ δύστηνον δοξάριον τοῦτο
[5, 8]   τῶν καρπῶν τίς ἂν ἐπέλθοι  τὴν   ποικιλίαν, τὰ σχήματα, τὰς χρόας,
[5, 6]   τὴν σαρκίνην ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ  τὴν   πρὸς τὰ χρήματα φιλίαν,
[5, 8]   ῥίζης ἑλκόμενον, ἄλλως μὲν τρέφει  τὴν   ῥίζαν αὐτὴν, ἄλλως δὲ τὸν
[5, 6]   ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Ὥστε  τὴν   σαρκίνην ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ τὴν
[5, 1]   γὰρ τὰ κτήματα σου διατρέφων,  τὴν   σὴν συναύξει τοῦ βίου κατασκευήν.
[5, 8]   τῷ καρπῷ τῆς κρανείας, πρὸς  τὴν   στυφὴν καὶ αὐστηρὰν ποιότητα μεταβάλλει·
[5, 5]   αὐτόματον λέγει τροφὴν ἐν τούτοις,  τήν   τε ἐν ῥίζαις, καὶ τὴν
[5, 5]   Ἤδη δὲ Κύριος καὶ  τὴν   τελείωσιν τῶν εἰς αὐτὸν πεπιστευκότων
[5, 7]   μένει ἀδιάδοχα, ὥσπερ τινὰ θάνατον  τὴν   τομὴν ὑπομείναντα. Ἤδη δέ τινες
[5, 1]   φύσεως, καὶ ἐναπέμεινε τῇ γῇ,  τὴν   τοῦ γεννᾶν αὐτῇ καὶ καρποφορεῖν
[5, 7]   πίστεως, εὐτονίαν τινὰ προσλαμβάνειν, εἰς  τὴν   τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξιν. Ἐὰν
[5, 2]   παραστῇς, ἐναργῆ λαμβάνῃς τοῦ ποιήσαντος  τὴν   ὑπόμνησιν. Πρῶτον μὲν οὖν ὅταν
[5, 2]   καὶ πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην  τὴν   φαιδροτέραν καὶ τοῖς οἰκείοις κόσμοις
[5, 4]   τῶν προλαβόντων πεῖρα τῶν βλαπτόντων  τὴν   φυγὴν ὑποβάλλουσα, χαλεπόν ἐστιν, εἰπέ
[5, 6]   ἐκ τῶν προσταγμάτων ἀσφάλειαν, καὶ  τὴν   φυλακὴν τῶν ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ γὰρ
[5, 4]   αὐτάρκης σύνοικος λόγος πρὸς  τὴν   φυλακὴν τῶν ὀλεθρίων. Οὐ δήπου
[5, 4]   ἀφέντες τὸ ἐπὶ τοῖς χρησίμοις  τὴν   χάριν ὁμολογεῖν, ἐγκαλέσομεν τῷ δημιουργῷ
[5, 6]   οἱονεὶ ἕλιξί τισι ταῖς περιπλοκαῖς  τῆς   ἀγάπης τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι, καὶ
[5, 8]   βαλσάμου· καὶ νάρθηκές τινες ἐπὶ  τῆς   Αἰγύπτου καὶ Λιβύης ἕτερον ὀπῶν
[5, 6]   ἔχωμεν παρακειμένην τὴν λύπην, μεμνημένοι  τῆς   ἁμαρτίας, δι´ ἣν ἀκάνθας καὶ
[5, 5]   τῆς γῆς. Πρεσβύτερα γὰρ ταῦτα  τῆς   ἁμαρτίας δι´ ἣν κατεκρίθημεν, ἐν
[5, 9]   αὐτῷ τῷ καρπῷ. Καὶ ἐπὶ  τῆς   ἀμπέλου στυπτικώτατον μὲν ἐπὶ τῶν
[5, 6]   τῆς φύσεως παραγόμενα; ῥίζα  τῆς   ἀμπέλου· τὰ κλήματα ἐν κύκλῳ
[5, 8]   ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς κατέσχισται  τῆς   ἀμπέλου τὸ φῦλλον, ἵνα καὶ
[5, 2]   πρὸς τὸ ἀδρανέστατον ἄνθος ὁμοίωσις  τῆς   ἀνθρωπίνης δόξης. ~Βλαστησάτω γῆ
[5, 2]   ἐν ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν  τῆς   ἀνθρωπίνης εὐημερίας, καιριωτάτης παρὰ τῷ
[5, 7]   δὲ θαυμαστὸν, ὅτι καὶ  τῆς   ἀνθρωπίνης νεότητος καὶ τοῦ γήρως
[5, 2]   καὶ ἄνθος, εἰς ἔννοιαν ἔρχου  τῆς   ἀνθρωπίνης φύσεως, μεμνημένος τῆς εἰκόνος
[5, 8]   ἐγένετο παχυτέρα περιβολὴ ἐκ  τῆς   ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς κατέσχισται
[5, 7]   καὶ οὕτως οἷον ἐν συναισθήσει  τῆς   ἀπολαύσεως γίνεσθαι καὶ ἀνορθοῦσθαι πάλιν
[5, 6]   ἄκανθα παρεζεύχθη, ἵνα τῷ τερπνῷ  τῆς   ἀπολαύσεως ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην τὴν
[5, 8]   τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου διὰ  τῆς   ἀραιότητος δαψιλῶς ὑποδέχηται; Οὐδὲν ἀναίτιον·
[5, 3]   ἀνθέρικας· καὶ οὕτω κατὰ μικρὸν  τῆς   αὐξήσεως γινομένης, ἐπὶ τὸ οἰκεῖον
[5, 8]   τοῦ φυτοῦ καὶ ὀπὸς ἐκ  τῆς   αὐτῆς αἰτίας προέρχεται· οἷς πόση
[5, 8]   ἐνέργειαν παριστῶντα. Πῶς πάλιν ἀπὸ  τῆς   αὐτῆς νοτίδος ἐν μὲν τῇ
[5, 9]   πόρρω λέγειν, ὅπου γε ἐπὶ  τῆς   αὐτῆς συκῆς πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας
[5, 5]   ἐν ἀκαριαίᾳ χρόνου ῥοπῇ ἀπὸ  τῆς   βλαστήσεως ἀρξαμένη γῆ, ἵνα
[5, 8]   διὰ τὸ ἀσθενὲς, πλείονος ἐδεῖτο  τῆς   βοηθείας, τούτοις δ´ ἂν προσβλαβὴς
[5, 4]   οὐ λογισόμεθα, ὅτι οὐ πάντα  τῆς   γαστρὸς ἕνεκεν τῆς ἡμετέρας δεδημιούργηται;
[5, 8]   οὖν αἱ περὶ τὸν τρόπον  τῆς   γενέσεως αὐτῶν διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα
[5, 8]   ἀπογλυκανθῇ· νῦν δὲ πληκτικόν ἐστι  τῆς   γεύσεως, ὅταν δι´ ἄλλων φυτῶν
[5, 6]   ῥοπῇ, οὐκ ὄντα πρότερον ὑπὲρ  τῆς   γῆς, εἰς τὸ εἶναι παρῆλθε,
[5, 2]   ὅτι πολλὰ τῶν φυομένων ἐκ  τῆς   γῆς ἐπὶ τοῦ πυθμένος καὶ
[5, 6]   γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ  τῆς   γῆς. Ἐπὶ τούτῳ τῷ ῥήματι
[5, 9]   ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ  τῆς   γῆς. Καὶ εὐθὺς αἱ κορυφαὶ
[5, 5]   ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ  τῆς   γῆς, καὶ καθεύδῃ, καὶ ἐγείρηται
[5, 2]   τῇ πρώτῃ γενέσει προβληθὲν παρὰ  τῆς   γῆς, μέχρι νῦν διασώζεται, τῇ
[5, 3]   τοῦ θερμοῦ συνεπάγεσθαι τοῦ τροφίμου  τῆς   γῆς ὅσον μέτριον, καὶ τοῦτο
[5, 6]   Ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ  τῆς   γῆς, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ
[5, 5]   καταδίκη ἐνεπόδιζε τῇ εὐθηνίᾳ  τῆς   γῆς. Πρεσβύτερα γὰρ ταῦτα τῆς
[5, 3]   δὲ τοῖς πόροις καὶ περιολισθαίνοντα  τῆς   γῆς τὰ λεπτότατα μόρια, ἐπὶ
[5, 5]   ὀσπρίοις, κατὰ πᾶσαν ἀφθονίαν τότε  τῆς   γῆς ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ γὰρ ἀπότευγμά
[5, 2]   φασὶ, πάντα εἶναι τὰ ἐκ  τῆς   γῆς φυόμενα σπερματικὰ λόγος
[5, 1]   ἥλιον αἴτιον εἶναι τῶν ἀπὸ  τῆς   γῆς φυομένων, τῇ ὁλκῇ τοῦ
[5, 2]   μέχρι νῦν διασώζεται, τῇ ἀκολουθίᾳ  τῆς   διαδοχῆς φυλασσομένου τοῦ γένους. Βλαστησάτω
[5, 2]   καιριωτάτης παρὰ τῷ προφήτῃ τετύχηκε  τῆς   εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλὴς τῷ σώματι,
[5, 2]   ἔρχου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, μεμνημένος  τῆς   εἰκόνος τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου, ὅτι
[5, 7]   δυσέφικτος δὲ καὶ ἐξεύρεσις  τῆς   ἑκάστου ἰδιότητος, καὶ θεωρία
[5, 1]   Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ  τῆς   ἐκείνου γενέσεως τὰ περὶ τὴν
[5, 7]   ἀπό τινος αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου  τῆς   Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου σώφρονος καὶ
[5, 5]   δὲ ἑαυτοὺς τῷ ὑγιαίνοντι σώματι  τῆς   Ἐκκλησίας, ἵν´ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς
[5, 6]   οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, μηδέποτε γυμνούμενος  τῆς   ἐλπίδος, ἀλλ´ ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων
[5, 9]   ἑτέρῳ λευκόν· καὶ πλείονα πάλιν  τῆς   ἐν ταῖς χρόαις ποικιλίας, τὴν
[5, 7]   ῥίζῃ στέλεχος σφῆνα πεύκης λιπαρὸν  τῆς   ἐντεριώνης μέσης διελαθέντα δέξωνται, εἰς
[5, 3]   σου πᾶσαν εἰς τὴν θεωρίαν  τῆς   ἐξεργασαμένης αὐτὰ τέχνης ἀπασχολῆσαι· πῶς
[5, 1]   διαρθρουμένων τῶν φυομένων, καὶ μέχρι  τῆς   ἐπὶ τὸ σπέρμα τελειώσεως προϊόντων.
[5, 4]   δημιουργῷ ἐπὶ τοῖς φθαρτικοῖς ἡμῶν  τῆς   ζωῆς; ἐκεῖνο δὲ οὐ λογισόμεθα,
[5, 6]   ἔφαμεν, μνήμης ἠξιώθη τὰ συνεκτικώτερα  τῆς   ζωῆς ἡμῶν, ὅσα ἔμελλε τοῖς
[5, 2]   ἄνθος χόρτου. Τὸ γὰρ ὀλιγοχρόνιον  τῆς   ζωῆς, καὶ τὸ ἐν ὀλίγῳ
[5, 1]   ἥλιον, ὡς αὐτὸν τὴν αἰτίαν  τῆς   ζωῆς παρεχόμενον, οἱ πεπλανημένοι παύσωνται.
[5, 4]   οὐ πάντα τῆς γαστρὸς ἕνεκεν  τῆς   ἡμετέρας δεδημιούργηται; Ἀλλ´ ἡμῖν μὲν
[5, 9]   μοι τὸν λόγον τῇ ἀπληστίᾳ  τῆς   θεωρίας εἰς ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα, ὃν
[5, 4]   καὶ ἡμῖν αὐτοῖς παρὰ  τῆς   ἰατρικῆς τέχνης εἰς παραμυθίαν τινῶν
[5, 9]   τῶν καρπῶν. Ἄλλα τὰς ἐκ  τῆς   ἰατρικῆς ὠφελείας ἡμῖν προεξένει· τοὺς
[5, 4]   παραχθὲν ἄναιμον εἶναι, οὗ  τῆς   ἰσχύος πρὸς τοσαῦτα ἡμῶν ἐπιδεῖται
[5, 3]   ἐπὶ ξηρᾶς ἤδη καὶ παχείας  τῆς   καλάμης ἁδρυνόμενον. Βλαστησάτω γῆ
[5, 4]   Λεπτοὺς γὰρ ἔχοντες τοὺς ἐπὶ  τῆς   καρδίας πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ
[5, 8]   φύλλων προβολὴ, ὡς ἐπὶ  τῆς   καρύας; Ὅτι ἐκεῖνα μὲν, διὰ
[5, 2]   ἐπανθοῦσαν ἔχων τὴν εὔχροιαν ὑπὸ  τῆς   κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν
[5, 3]   ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί τι ἐκ  τῆς   κάτωθεν προβολῆς, ὡς κρόκος καὶ
[5, 5]   εἶναι σῖτος, ἀλλ´ ἐμελάνθη διὰ  τῆς   καύσεως, ὡς καὶ ἐξ αὐτῆς
[5, 9]   τὰ φύλλα, ὥστε μηδέποτε δοκεῖν  τῆς   κομῆς ἀπογυμνοῦσθαι. Ἀείφυλλον δὲ
[5, 8]   ταῖς βαλάνοις, τῷ καρπῷ  τῆς   κρανείας, πρὸς τὴν στυφὴν καὶ
[5, 2]   φυομένων προβάλλουσαν. Βούλομαί σοι σφοδρότερον  τῆς   κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι τὸ θαῦμα, ἵν´
[5, 9]   μὴ δήσας πρὸς ἀνάγκην ἀπαγάγω  τῆς   κτίσεως, ἐπιλείψει με ἡμέρα
[5, 4]   εἴπω; τί σιωπήσω; Ἐν πλουσίοις  τῆς   κτίσεως θησαυροῖς ἄπορος μὲν
[5, 2]   γένος. Οὕτω γὰρ καὶ τὸ  τῆς   λέξεως ἀκόλουθον ἀποκαταστῆναι δυνήσεται, ἀκαταλλήλως
[5, 7]   Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου σώφρονος καὶ  τῆς   λοιπῆς κατὰ τὸ ἦθος εὐταξίας
[5, 4]   ἀκόνιτον, καὶ μανδραγόρας, καὶ  τῆς   μήκωνος ὀπός. Τί οὖν; ἀφέντες
[5, 6]   τὰ τιμιώτερα τῇ φύσει προηγουμένης  τῆς   μνήμης τετύχηκεν· ἔπειτα, ὅτι ἀκριβῶς
[5, 6]   εἰς τὸ εἶναι παρῆλθε, μετὰ  τῆς   οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος, ἐναργεστάταις μὲν
[5, 3]   ἔχουσαν, χαῦνον γενόμενον καὶ πολύπορον,  τῆς   παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα
[5, 6]   Δεῖ δὲ, κατὰ τὸν λόγον  τῆς   παροιμίας, μηδὲ ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ
[5, 6]   τοὺς καθ´ ἕνα ἡμῶν διὰ  τῆς   πίστεως ἐμπεφυτευμένους τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα
[5, 7]   ἡμᾶς καὶ παρὰ τῶν ἀλλοτρίων  τῆς   πίστεως, εὐτονίαν τινὰ προσλαμβάνειν, εἰς
[5, 8]   γλυκέσι καρποῖς ἀμύθητος παραλλαγὴ  τῆς   ποιότητος. Ἄλλο γὰρ τὸ ἐν
[5, 7]   ἑκάστου ἰδιότητος, καὶ θεωρία  τῆς   πρὸς ἕκαστον τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς.
[5, 5]   ὡς καὶ ἐξ αὐτῆς ἐστι  τῆς   προσηγορίας μαθεῖν. Τῇ ὑπερβολῇ γὰρ
[5, 10]   Ὡς γὰρ οἱ στρόβιλοι ἐκ  τῆς   πρώτης αὐτοῖς ἐνδοθείσης πληγῆς τὰς
[5, 9]   φοίνιξ, τῷ αὐτῷ φύλλῳ ἐκ  τῆς   πρώτης βλαστήσεως εἰς τέλος συμπαραμένων.
[5, 2]   μετὰ τὴν ἐπέτειον αὔξησιν, ἀπὸ  τῆς   ῥίζης ἀφίησί τινα προβολὴν, σπέρματος
[5, 7]   δὲ χαμαίζηλα καὶ εὐθὺς ἀπὸ  τῆς   ῥίζης εἰς πολλὰς ἐκφύσεις διῃρημένα.
[5, 8]   ἀνενδεῶς παραστῆσαι; Ἓν ὕδωρ διὰ  τῆς   ῥίζης ἑλκόμενον, ἄλλως μὲν τρέφει
[5, 2]   γῆς ἐπὶ τοῦ πυθμένος καὶ  τῆς   ῥίζης ἔχει τὴν δύναμιν τῶν
[5, 1]   τί ἄλλο ἐστὶ, καὶ οὐχὶ  τῆς   σῆς διαγωγῆς παρασκευή; πρὸς τῷ
[5, 8]   φύλλου τὸ σκεπαστήριον, ὡς ἐπὶ  τῆς   συκῆς; ὧν δὲ οἱ καρποὶ
[5, 7]   τοὺς κλάδους, οἷον ὀργῶσαν, καὶ  τῆς   συμπλοκῆς ἐφιεμένην τοῦ ἄρρενος, τοὺς
[5, 2]   ἀκόλουθον ἀποκαταστῆναι δυνήσεται, ἀκαταλλήλως νῦν  τῆς   συντάξεως ἔχειν δοκούσης, καὶ τὸ
[5, 6]   φύσεως ἐμποιῆσαι. Μέμνησαι γὰρ δηλονότι  τῆς   τοῦ Κυρίου εἰκόνος, ὅτι ἄμπελον
[5, 5]   μαθητευομένων τῷ λόγῳ, ἀλλ´ ἐκ  τῆς   τοῦ πονηροῦ διδασκαλίας διεφθαρμένων, καταμιγνύντων
[5, 5]   σύνηθες τῇ Γραφῇ, οὐκ ἐκ  τῆς   τοῦ σίτου μεταβολῆς γίνεται, ἀλλ´
[5, 7]   παραπλήσιος τῇ καρποφόρῳ συκῇ, ἐκ  τῆς   τῶν ἀγρίων παρουσίας ἀθροιζούσῃ τὴν
[5, 7]   ἐπέχοντες. Τί σοι τὸ παρὰ  τῆς   φύσεως αἴνιγμα βούλεται; Ὅτι χρὴ
[5, 10]   ἑαυτοῖς περιφέρωνται· οὕτω καὶ  τῆς   φύσεως ἀκολουθία ἐκ τοῦ πρώτου
[5, 6]   ἄμπελος συνετῶς ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν σοι  τῆς   φύσεως ἐμποιῆσαι. Μέμνησαι γὰρ δηλονότι
[5, 2]   καὶ τὸ ἀναγκαῖον τῶν ὑπὸ  τῆς   φύσεως οἰκονομουμένων διασωθήσεται. Πρῶτον μὲν
[5, 6]   συνέτρεχε κατὰ ταὐτὸν ἠπειγμένως ὑπὸ  τῆς   φύσεως παραγόμενα; ῥίζα τῆς
[5, 7]   τῷ βάρει τῶν ἄνωθεν ὑποτιθείσης  τῆς   φύσεως. Πόσαι τῶν φλοιῶν αἱ
[5, 7]   μεταβάλλει, δὲ κατ´ ἀρετὴν  τῆς   ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή ἐστι παντοδαπῶν
[5, 1]   Ἔπειτα, τῶν σπερμάτων γένεσις  τί   ἄλλο ἐστὶ, καὶ οὐχὶ τῆς
[5, 2]   φησὶ, κατὰ γένος. Ὥστε κἄν  τι   γένος βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ, κἀκείνων
[5, 9]   καὶ ἐλαιώδη φύσιν μεθίσταται. ~Καὶ  τί   δεῖ τὰ πόρρω λέγειν, ὅπου
[5, 4]   τῶν μικρῶν ζῴων ἀφίστησι βλάβας.  ~Τί   εἴπω; τί σιωπήσω; Ἐν πλουσίοις
[5, 3]   Εἴτε γὰρ ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί  τι   ἐκ τῆς κάτωθεν προβολῆς, ὡς
[5, 5]   τι ἐν φρυγάνοις, καὶ εἴ  τι   ἐν ὀσπρίοις, κατὰ πᾶσαν ἀφθονίαν
[5, 5]   πᾶν λαχανηρὸν γένος, καὶ εἴ  τι   ἐν φρυγάνοις, καὶ εἴ τι
[5, 5]   γῆς ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ γὰρ ἀπότευγμά  τι   ἦν ἐν τοῖς τότε προβληθεῖσιν,
[5, 2]   τῶν ὑποχειρίων συναθροίζεται φόβος. Καὶ  τί   μετὰ τοῦτο; Μία νὺξ,
[5, 4]   καὶ τῆς μήκωνος ὀπός.  Τί   οὖν; ἀφέντες τὸ ἐπὶ τοῖς
[5, 6]   οὔτε καρποῖς οὔτε σπέρματι κεχρημένα.  Τί   οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι τὰ τιμιώτερα
[5, 4]   ζῴων ἀφίστησι βλάβας. ~Τί εἴπω;  τί   σιωπήσω; Ἐν πλουσίοις τῆς κτίσεως
[5, 7]   τὸν καρπὸν τοῖς ὀλύνθοις ἐπέχοντες.  Τί   σοι τὸ παρὰ τῆς φύσεως
[5, 3]   ἕκαστον τῶν φυομένων ἀποκαθίστασθαι, εἴτε  τι   τῶν σιτηρῶν, εἴτε τῶν χεδροπῶν,
[5, 2]   καὶ τὰς ἐκ βασιλέων  τιμάς·   ἐθνῶν ἐπιμέλειαν· στρατοπέδων
[5, 6]   Τί οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι τὰ  τιμιώτερα   τῇ φύσει προηγουμένης τῆς μνήμης
[5, 4]   ἄπορος μὲν εὕρεσις τοῦ  τιμιωτέρου,   δυσφορωτάτη δὲ ζημία τοῦ
[5, 8]   μὲν γυμνὰ πέπτεται τῷ ἡλίῳ,  τινὰ   δὲ ἐν ἐλύτροις κεκαλυμμένα πληροῦται;
[5, 7]   τὰς πίτυς εἰς δρυμῶνας μεθίστασθαι.  Τινὰ   δὲ καὶ τὴν ἐκ φύσεως
[5, 2]   Πρόσθες τῷ πλούτῳ καὶ πολιτικήν  τινα   δυναστείαν, καὶ τὰς ἐκ
[5, 7]   τὰ δὲ μένει ἀδιάδοχα, ὥσπερ  τινὰ   θάνατον τὴν τομὴν ὑπομείναντα. Ἤδη
[5, 4]   ἕκαστον δὲ τῶν γενομένων ἴδιόν  τινα   λόγον ἐν τῇ κτίσει πληροῖ.
[5, 8]   τὸ ἀφ´ ἑκάστου χρήσιμον; Πῶς  τινὰ   μὲν γυμνὰ πέπτεται τῷ ἡλίῳ,
[5, 2]   αὔξησιν, ἀπὸ τῆς ῥίζης ἀφίησί  τινα   προβολὴν, σπέρματος λόγον ἔχουσαν, πρὸς
[5, 7]   τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως, εὐτονίαν  τινὰ   προσλαμβάνειν, εἰς τὴν τῶν ἀγαθῶν
[5, 2]   καὶ πρὸς καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ  τινὰ   σκυθρωπὴν καὶ πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολὴν,
[5, 8]   οὐδὲν ἀπὸ ταὐτομάτου· πάντα ἔχει  τινὰ   σοφίαν ἀπόρρητον. Τίς ἂν ἐφίκοιτο
[5, 7]   φυτῶν ἐμβάλλοντας τοῖς κλάδοις, οἷόν  τινα   σπέρματα τῶν ἀρρένων, τοὺς λεγομένους
[5, 2]   σπέρμα εἶναι, δύναμίν  τινα   σπερματικὴν ἐνυπάρχειν. Καὶ τοῦτό ἐστι
[5, 7]   ἐν κύκλῳ διανεμόμεναι, οἷον θεμελίους  τινὰς   ἀναλογοῦντας τῷ βάρει τῶν ἄνωθεν
[5, 6]   ἄνω τὴν ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν  τινες   ἀναδενδράδες ταῖς κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων
[5, 8]   ὀπὸς τοῦ βαλσάμου· καὶ νάρθηκές  τινες   ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης
[5, 1]   οὐδεμιᾶς συνεργείας ἑτέρωθεν δεομένη. Ἐπειδή  τινες   οἴονται τὸν ἥλιον αἴτιον εἶναι
[5, 3]   τοῦ σίτου, ἵνα ὥσπερ σύνδεσμοί  τινες   ῥᾳδίως τὸ βάρος τῶν ἀσταχύων
[5, 7]   τὴν τομὴν ὑπομείναντα. Ἤδη δέ  τινες   τετηρήκασιν ἐκτεμνομένας καὶ ἐπικαιομένας
[5, 4]   τῶν σωμάτων κατακοιμίζουσιν. Ἤδη δέ  τινες   τῷ κωνείῳ καὶ τὸ λυσσῶδες
[5, 6]   τῷ φύλλῳ κόκκος, ὃν μισχόν  τινες   τῶν περὶ τὰς ὀνοματοποιίας ἐσχολακότων
[5, 4]   γεγενημένον. γὰρ τροφὴν παρέχει  τινὶ   τῶν ἀλόγων· καὶ ἡμῖν
[5, 7]   ἐν βίῳ ἐθνικῷ, ἀπό  τινος   αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου τῆς Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον,
[5, 5]   ἀπειρίας, οὔτε ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε  τινὸς   ἄλλης αἰτίας τοῖς γινομένοις λυμαινομένης.
[5, 4]   τῆς ἰατρικῆς τέχνης εἰς παραμυθίαν  τινῶν   ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ μὲν γὰρ
[5, 8]   πλείστων. Αὐτῶν δὲ τῶν καρπῶν  τίς   ἂν ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν, τὰ
[5, 8]   πάντα ἔχει τινὰ σοφίαν ἀπόρρητον.  Τίς   ἂν ἐφίκοιτο λόγος; Πῶς ἀνθρώπινος
[5, 7]   τοσαύτη, ὅσην οὐδ´ ἂν ἐπελθεῖν  τις   δυνηθείη τῷ λόγῳ. Οὐ γὰρ
[5, 1]   πρῶτον ἐκεῖνο πρόσταγμα, οἷον νόμος  τις   ἐγένετο φύσεως, καὶ ἐναπέμεινε τῇ
[5, 6]   ἕκαστον τούτων ἔχον ἀκριβῶς ἄν  τις   ἐξετάζων ἐξεύροι. γὰρ ὑποκείμενος
[5, 8]   ὀπῶν γένος ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ  τίς   ἐστι, καὶ τὸ ἤλεκτρον ὀπὸν
[5, 5]   ἐστὶ μεταβολὴ, ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος  τις   καὶ ἀρρωστία τοῦ σπέρματος. Οὐ
[5, 6]   δὲ ἡμᾶς καὶ οἱονεὶ ἕλιξί  τισι   ταῖς περιπλοκαῖς τῆς ἀγάπης τῶν
[5, 8]   τῇ αἰσθήσει, ὅταν ἐν τοῖσδέ  τισι   τοῖς φυτοῖς γενόμενον ἀπογλυκανθῇ· νῦν
[5, 2]   ἐπιτέτευκται τῷ προφήτῃ πρὸς  τὸ   ἀδρανέστατον ἄνθος ὁμοίωσις τῆς ἀνθρωπίνης
[5, 6]   διὰ πίστεως σωτηρίαν. Οὕτω γὰρ  τὸ   ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ μιμήσῃ, καὶ
[5, 2]   τῆς συντάξεως ἔχειν δοκούσης, καὶ  τὸ   ἀναγκαῖον τῶν ὑπὸ τῆς φύσεως
[5, 1]   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ  τὸ   ἀναπαύσασθαι τὴν γῆν ἀποσκευασαμένην τὸ
[5, 3]   μὲν εἰς τὸ κάτω, ἐπὶ  τὸ   ἄνω δὲ προκύπτειν ἰσαρίθμων ταῖς
[5, 6]   ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ πρὸς  τὸ   ἄνω τὴν ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν
[5, 5]   καὶ ἀέρων εὐκράτων λάβηται, πρὸς  τὸ   ἀρχαῖον εἶδος ἐπανιέναι. Ὥστε οὐδὲν
[5, 8]   καρύας; Ὅτι ἐκεῖνα μὲν, διὰ  τὸ   ἀσθενὲς, πλείονος ἐδεῖτο τῆς βοηθείας,
[5, 8]   ξύλον, καὶ τὴν ἐντεριώνην ἑτέρως.  Τὸ   αὐτὸ καὶ φῦλλον γίνεται, καὶ
[5, 9]   πόσαι; Ἴδοις ἂν ἐν λειμῶνι  τὸ   αὐτὸ ὕδωρ ἐρυθραινόμενον μὲν ἐν
[5, 8]   τὴν ἐξέτασιν ταύτην φιλοτεχνῆσαι, πῶς  τὸ   αὐτὸ ὕδωρ νῦν μὲν λεῖόν
[5, 8]   χρόας, τῶν χυμῶν τὴν ἰδιότητα,  τὸ   ἀφ´ ἑκάστου χρήσιμον; Πῶς τινὰ
[5, 1]   τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν γῆν ἀποσκευασαμένην  τὸ   βάρος τοῦ ὕδατος, τὸ πρόσταγμα
[5, 3]   ἵνα ὥσπερ σύνδεσμοί τινες ῥᾳδίως  τὸ   βάρος τῶν ἀσταχύων φέρωσιν, ὅταν
[5, 4]   τὴν ζωὴν, μόνῃ τῇ αἰσθήσει  τὸ   βλαβερὸν διακρίνοντα· σοὶ δὲ
[5, 2]   δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου.  Τὸ   γὰρ ὀλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς, καὶ
[5, 1]   ἐπὶ τὸ σπέρμα τελειώσεως προϊόντων.  Τὸ   γὰρ χλοερὸν καὶ ποάζον παραπλήσιόν
[5, 6]   ἀποφύσεις, ἃς παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι  τὸ   γένος αὔξουσι. Πρότερον μέντοι, ὥσπερ
[5, 8]   ἐξίκοιτο. Ἄλλο γὰρ τοῦ σχίνου  τὸ   δάκρυον, καὶ ἄλλος ὀπὸς
[5, 1]   μὲν βοσκήμασιν τροφὴ προαπετέθη,  τὸ   δὲ ἡμέτερον οὐδεμιᾶς ἐφάνη προνοίας
[5, 7]   τῷ εἴδει τοῦ δένδρου πολὺ  τὸ   διάφορον· ὅπουγε καὶ ἄλλος μὲν
[5, 6]   χρήματα φιλίαν, τὴν περὶ  τὸ   δύστηνον δοξάριον τοῦτο πτόησιν ἀπόπτυστον
[5, 6]   πρότερον ὑπὲρ τῆς γῆς, εἰς  τὸ   εἶναι παρῆλθε, μετὰ τῆς οἰκείας
[5, 5]   τοῦ σπέρματος. Οὐ γὰρ ἀπέθετο  τὸ   εἶναι σῖτος, ἀλλ´ ἐμελάνθη διὰ
[5, 2]   κέκτηται. Ὥστε παντός ἐστιν ἀληθέστερον  τὸ,   ἑκάστῳ τῶν φυομένων σπέρμα
[5, 8]   συνίσταται, ἐν δὲ τῇ ἐλαίᾳ  τὸ   ἔλαιον; Καὶ οὐ τοῦτο μόνον
[5, 8]   παραλλαγὴ τῆς ποιότητος. Ἄλλο γὰρ  τὸ   ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ ἄλλο
[5, 8]   ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ ἄλλο  τὸ   ἐν μηλέᾳ, καὶ σύκῳ, καὶ
[5, 2]   γὰρ ὀλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς, καὶ  τὸ   ἐν ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν
[5, 2]   τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει. Καὶ οὕτω  τὸ   ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει προβληθὲν
[5, 1]   αὐτῇ καὶ καρποφορεῖν δύναμιν εἰς  τὸ   ἑξῆς παρεχόμενος. Βλαστησάτω γῆ.
[5, 3]   ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ ἐπὶ  τὸ   ἔξω προκύψαι· εἴτε ἀπὸ σπέρματος,
[5, 4]   μήκωνος ὀπός. Τί οὖν; ἀφέντες  τὸ   ἐπὶ τοῖς χρησίμοις τὴν χάριν
[5, 4]   ἕνεκεν ἔδει μὴ παραχθῆναι  τὸ   ζῷον, παραχθὲν ἄναιμον εἶναι,
[5, 7]   σώφρονος καὶ τῆς λοιπῆς κατὰ  τὸ   ἦθος εὐταξίας ἐπιμελούμενον, πλεῖον σεαυτοῦ
[5, 8]   Λόγος δέ τίς ἐστι, καὶ  τὸ   ἤλεκτρον ὀπὸν εἶναι φυτῶν εἰς
[5, 2]   σοι σφοδρότερον τῆς κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι  τὸ   θαῦμα, ἵν´ ὅπου περ ἂν
[5, 2]   σπερματικὴν ἐνυπάρχειν. Καὶ τοῦτό ἐστι  τὸ,   Κατὰ γένος. Οὐ γὰρ
[5, 6]   παρισάζωμεν. Ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ  τὸ   καταδέχεσθαι σκαπτομένους. Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ
[5, 4]   τῆς καρδίας πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι  τὸ   καταποθὲν, πρὶν τὴν ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 3]   αὐτῆς ὥστε ῥιζοῦσθαι μὲν εἰς  τὸ   κάτω, ἐπὶ τὸ ἄνω δὲ
[5, 10]   ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς, ὅταν πήξαντες  τὸ   κέντρον ἐν ἑαυτοῖς περιφέρωνται· οὕτω
[5, 2]   γένος βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ, κἀκείνων  τὸ   κέρδος πρὸς ἡμᾶς ἐπανέρχεται, καὶ
[5, 10]   ἡμῶν, δόξα καὶ  τὸ   κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν
[5, 4]   τὰ δηλητήρια· μετὰ τοῦ σίτου  τὸ   κώνειον· μετὰ τῶν λοιπῶν τροφίμων
[5, 4]   δέ τινες τῷ κωνείῳ καὶ  τὸ   λυσσῶδες τῶν ὀρέξεων