HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ς  =  99 formes différentes pour 146 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 6]   καρδίαις ἡμῶν. Ὥστε τὴν  σαρκίνην   ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ τὴν πρὸς
[5, 2]   τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου, ὅτι Πᾶσα  σὰρξ   ὡς χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα
[5, 8]   καὶ σύκῳ, καὶ φοίνικι. Ἔτι  σε   βούλομαι περὶ τὴν ἐξέτασιν ταύτην
[5, 6]   ἀλλ´ ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων περὶ  σεαυτὸν   τὴν διὰ πίστεως σωτηρίαν. Οὕτω
[5, 7]   τὸ ἦθος εὐταξίας ἐπιμελούμενον, πλεῖον  σεαυτοῦ   τὸ σπουδαῖον ἐπίτεινον, ἵνα γένῃ
[5, 2]   τῷ προφήτῃ τετύχηκε τῆς εἰκόνος.  Σήμερον   εὐθαλὴς τῷ σώματι, κατασεσαρκωμένος ὑπὸ
[5, 1]   τὰ κτήματα σου διατρέφων, τὴν  σὴν   συναύξει τοῦ βίου κατασκευήν. Ἔπειτα,
[5, 1]   ἄλλο ἐστὶ, καὶ οὐχὶ τῆς  σῆς   διαγωγῆς παρασκευή; πρὸς τῷ πολλὰ
[5, 3]   φυομένων ἀποκαθίστασθαι, εἴτε τι τῶν  σιτηρῶν,   εἴτε τῶν χεδροπῶν, εἴτε τῶν
[5, 2]   ἐφεπομένων μυρίος τῶν τε ἐπὶ  σιτίων   καὶ τῶν κατὰ τὰς χρείας
[5, 5]   χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη  σῖτον   ἐν τῷ στάχυϊ. Βλαστησάτω
[5, 3]   τοῦ σίτου, καὶ αὐτὸν τὸν  σῖτον   καὶ τοὺς ἀνθέρικας· καὶ οὕτω
[5, 5]   γῆ προφέρει τὰ σπέρματα, ὁπότε  σῖτον   πολλάκις καταβαλόντες, τὸν μέλανα τοῦτον
[5, 3]   τὴν κεφαλὴν βαρυνόμενος· τὸν δὲ  σῖτον   τοῖς συνδέσμοις τούτοις φύσις
[5, 5]   Οὐ γὰρ ἀπέθετο τὸ εἶναι  σῖτος,   ἀλλ´ ἐμελάνθη διὰ τῆς καύσεως,
[5, 3]   γόνασι διαζώννυται καλάμη τοῦ  σίτου,   ἵνα ὥσπερ σύνδεσμοί τινες ῥᾳδίως
[5, 3]   φλοιὸν καὶ τὰς θήκας τοῦ  σίτου,   καὶ αὐτὸν τὸν σῖτον καὶ
[5, 5]   Γραφῇ, οὐκ ἐκ τῆς τοῦ  σίτου   μεταβολῆς γίνεται, ἀλλ´ ἐξ οἰκείας
[5, 4]   τροφίμοις τὰ δηλητήρια· μετὰ τοῦ  σίτου   τὸ κώνειον· μετὰ τῶν λοιπῶν
[5, 4]   ἀφίστησι βλάβας. ~Τί εἴπω; τί  σιωπήσω;   Ἐν πλουσίοις τῆς κτίσεως θησαυροῖς
[5, 8]   αἴσθησιν, ὅταν ἐν ἀψίνθῳ  σκαμμωνίᾳ   γένηται. Καὶ ἐν μὲν ταῖς
[5, 6]   δὲ ἡμᾶς καὶ τὸ καταδέχεσθαι  σκαπτομένους.   Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ ἐν τῇ
[5, 7]   ἀτονίαν ἰῶνται, ῥέοντα ἤδη καὶ  σκεδαννύμενον   τὸν καρπὸν τοῖς ὀλύνθοις ἐπέχοντες.
[5, 8]   καρπὸς, παχὺ τοῦ φύλλου τὸ  σκεπαστήριον,   ὡς ἐπὶ τῆς συκῆς; ὧν
[5, 2]   οἴχεται, πᾶσαν τὴν κατ´ αὐτὸν  σκηνὴν   ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα, καὶ δόξα
[5, 8]   περιβολὴ ἐκ τῆς ἀπ´ αὐτῶν  σκιᾶς.   Πῶς κατέσχισται τῆς ἀμπέλου τὸ
[5, 9]   εἰς τέλος συμπαραμένων. Ἔπειτα κἀκεῖνο  σκόπει,   πῶς μυρίκη ὥσπερ ἀμφίβιόν
[5, 2]   μίνθη, οὐ κρόκος, οὐ  σκόροδον,   οὐ βούτομον, οὐδ´ ἄλλα μυρία
[5, 2]   πρὸς καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ  σκυθρωπὴν   καὶ πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην
[5, 4]   τῇ αἰσθήσει τὸ βλαβερὸν διακρίνοντα·  σοὶ   δὲ καὶ λόγος πάρεστι,
[5, 4]   κτίσει πληροῖ. Μὴ γὰρ ἐπειδή  σοι   δηλητήριον τὸ ταύριον αἷμα, τούτου
[5, 4]   κατὰ τοῦ κτίσαντος ἔγκλημα, τοῦτό  σοι   εἰς προσθήκην εὐχαριστίας περιελήλυθε. ~Βλαστησάτω
[5, 4]   ἡμῶν ἐπιδεῖται βίος; Ἀλλά  σοι   μὲν αὐτάρκης σύνοικος λόγος
[5, 2]   γένη τῶν φυομένων προβάλλουσαν. Βούλομαί  σοι   σφοδρότερον τῆς κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι τὸ
[5, 6]   καὶ ἄμπελος συνετῶς ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν  σοι   τῆς φύσεως ἐμποιῆσαι. Μέμνησαι γὰρ
[5, 7]   καρπὸν τοῖς ὀλύνθοις ἐπέχοντες. Τί  σοι   τὸ παρὰ τῆς φύσεως αἴνιγμα
[5, 1]   καὶ ἵπποις τὸν χιλὸν προαποθέμενος,  σοὶ   τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ἀπόλαυσιν
[5, 1]   παρασκευάζει. γὰρ τὰ κτήματα  σου   διατρέφων, τὴν σὴν συναύξει τοῦ
[5, 3]   μία βοτάνη ἐξαρκεῖ τὴν διάνοιάν  σου   πᾶσαν εἰς τὴν θεωρίαν τῆς
[5, 6]   ὄμφαξ, οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ  σου   τῇ ὄψει καὶ ἄμπελος συνετῶς
[5, 8]   ἀπὸ ταὐτομάτου· πάντα ἔχει τινὰ  σοφίαν   ἀπόρρητον. Τίς ἂν ἐφίκοιτο λόγος;
[5, 9]   με ἡμέρα τὴν μεγάλην  σοφίαν   ἐκ τῶν μικροτάτων ὑμῖν παριστῶντα.
[5, 2]   φύσεως, μεμνημένος τῆς εἰκόνος τοῦ  σοφοῦ   Ἡσαΐου, ὅτι Πᾶσα σὰρξ ὡς
[5, 2]   γῆ βοτάνην χόρτου, καὶ σπέρμα  σπεῖρον   κατὰ γένος. Οὕτω γὰρ καὶ
[5, 3]   ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου,  σπεῖρον   σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ´
[5, 1]   βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου,  σπεῖρον   σπέρμα κατὰ γένος, καὶ ξύλον
[5, 2]   ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου,  σπεῖρον   σπέρμα, φησὶ, κατὰ γένος. Ὥστε
[5, 1]   καρπὸν κατὰ γένος, οὗ τὸ  σπέρμα   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ
[5, 6]   ἐπὶ τῆς γῆς, οὗ τὸ  σπέρμα   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ, ἐκδοῦναι
[5, 6]   φησὶ, ποιοῦν καρπὸν, οὗ τὸ  σπέρμα   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος
[5, 6]   δοκεῖ φέρειν ἐκ τοῦ προδήλου,  σπέρμα   δὲ ἕκαστον τούτων ἔχον ἀκριβῶς
[5, 2]   τὸ, ἑκάστῳ τῶν φυομένων  σπέρμα   εἶναι, δύναμίν τινα σπερματικὴν
[5, 5]   ἡμῖν προσγινομένην; Οὐκ εὐθὺς ἐκέλευσε  σπέρμα   καὶ καρπὸν ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ βλαστῆσαι
[5, 3]   γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον  σπέρμα   κατὰ γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα.
[5, 1]   γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον  σπέρμα   κατὰ γένος, καὶ ξύλον κάρπιμον
[5, 2]   γῆ βοτάνην χόρτου, καὶ  σπέρμα   σπεῖρον κατὰ γένος. Οὕτω γὰρ
[5, 3]   Ὅταν εἰς γῆν καταπέσῃ τὸ  σπέρμα   συμμέτρως νοτίδος καὶ θέρμης ἔχουσαν,
[5, 5]   τὴν γῆν, καὶ τότε εἰς  σπέρμα   τελειωθῆναι, ἵνα τὸ πρῶτον ἐκεῖνο
[5, 1]   καὶ μέχρι τῆς ἐπὶ τὸ  σπέρμα   τελειώσεως προϊόντων. Τὸ γὰρ χλοερὸν
[5, 2]   γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον  σπέρμα,   φησὶ, κατὰ γένος. Ὥστε κἄν
[5, 6]   κεχρημένα, τὰ ἰσοδυναμοῦντα τοῖς  σπέρμασιν   ἔχοντα. Αἴγειροι γὰρ, καὶ ἰτέαι,
[5, 5]   φησὶν, γῆ προφέρει τὰ  σπέρματα,   ὁπότε σῖτον πολλάκις καταβαλόντες, τὸν
[5, 5]   αἶρα, καὶ ὅσα λοιπὰ νόθα  σπέρματα   τοῖς τροφίμοις ἐγκαταμέμικται, ἅπερ ζιζάνια
[5, 7]   ἐμβάλλοντας τοῖς κλάδοις, οἷόν τινα  σπέρματα   τῶν ἀρρένων, τοὺς λεγομένους ψῆνας,
[5, 6]   θεωροῦντι καὶ πάντα φανήσεται  σπέρματι   κεχρημένα, τὰ ἰσοδυναμοῦντα τοῖς
[5, 6]   δένδρων ὁρῶμεν οὔτε καρποῖς οὔτε  σπέρματι   κεχρημένα. Τί οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι
[5, 2]   οὐδ´ ἄλλα μυρία γένη φυτῶν  σπερματίζοντα   φαίνεται; Πρὸς δὴ τοῦτό φαμεν,
[5, 2]   τὰ ἐκ τῆς γῆς φυόμενα  σπερματικὰ   λόγος ἐνδείκνυται, ὅπου γε
[5, 2]   σπέρμα εἶναι, δύναμίν τινα  σπερματικὴν   ἐνυπάρχειν. Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ,
[5, 6]   προβάλλει τὰς ῥίζας. Τάχα δὲ  σπέρματος   ἐπέχουσι λόγον καὶ αἱ τῶν
[5, 6]   τὰς ὀνοματοποιίας ἐσχολακότων προσαγορεύουσι, τοῦτο  σπέρματος   ἔχει δύναμιν. Ὅσα γὰρ ἀπὸ
[5, 3]   τὸ ἔξω προκύψαι· εἴτε ἀπὸ  σπέρματος,   καὶ οὕτως ἀνάγκη πρῶτον βλάστησιν,
[5, 2]   τῆς ῥίζης ἀφίησί τινα προβολὴν,  σπέρματος   λόγον ἔχουσαν, πρὸς τὸ μέλλον.
[5, 5]   νόσος τις καὶ ἀρρωστία τοῦ  σπέρματος.   Οὐ γὰρ ἀπέθετο τὸ εἶναι
[5, 2]   ἀπαρτισμὸς τῶν αὐξομένων διὰ τοῦ  σπέρματος.   Πῶς οὖν, φασὶ, πάντα εἶναι
[5, 5]   εἰς αὐτὸν πεπιστευκότων τῇ τῶν  σπερμάτων   αὐξήσει παρεικάζει, λέγων· Ὡς ὅταν
[5, 2]   καὶ ἡμῖν χρῆσις τῶν  σπερμάτων   ἀφώρισται· ὥστε εἶναι τὸν νοῦν
[5, 1]   βίου κατασκευήν. Ἔπειτα, τῶν  σπερμάτων   γένεσις τί ἄλλο ἐστὶ, καὶ
[5, 10]   ἔχει πρός τε βοτανῶν καὶ  σπερμάτων   καὶ δένδρων γένεσιν. Ὡς γὰρ
[5, 2]   ἕτερος κάλαμος, ἐκ δὲ τῶν  σπερμάτων   τὰ συγγενῆ τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει.
[5, 2]   ῥίζης ἔχει τὴν δύναμιν τῶν  σπερμάτων.   Ὥσπερ κάλαμος, μετὰ τὴν
[5, 3]   ὡς μὴ εὐδιάρπαστον εἶναι τοῖς  σπερμολόγοις·   ἔτι καὶ τῇ προβολῇ τῶν
[5, 5]   Ὡς ὅταν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν  σπόρον   ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ καθεύδῃ,
[5, 5]   νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ  σπόρος   ἐγείρηται, καὶ μηκύνηται, ὡς οὐκ
[5, 7]   εὐταξίας ἐπιμελούμενον, πλεῖον σεαυτοῦ τὸ  σπουδαῖον   ἐπίτεινον, ἵνα γένῃ παραπλήσιος τῇ
[5, 5]   εἶτα πλήρη σῖτον ἐν τῷ  στάχυϊ.   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην. Καὶ
[5, 5]   γῆ καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον, εἶτα  στάχυν,   εἶτα πλήρη σῖτον ἐν τῷ
[5, 8]   συκῆς; ὧν δὲ οἱ καρποὶ  στεγανώτεροι,   ἐλαφρὰ τῶν φύλλων προβολὴ,
[5, 7]   διατρηθεῖσαι τὸ πρὸς τῇ ῥίζῃ  στέλεχος   σφῆνα πεύκης λιπαρὸν τῆς ἐντεριώνης
[5, 8]   ἄλλως δὲ τὸν φλοιὸν τοῦ  στελέχους,   καὶ ἄλλως τὸ ξύλον, καὶ
[5, 6]   ἀμφίκομοι καὶ δασεῖς· καὶ τὰ  στεφανωματικὰ   λεγόμενα τῶν φυτῶν, αἵ τε
[5, 2]   τιμάς· ἐθνῶν ἐπιμέλειαν·  στρατοπέδων   ἡγεμονίαν· τὸν κήρυκα μέγα βοῶντα
[5, 10]   δένδρων γένεσιν. Ὡς γὰρ οἱ  στρόβιλοι   ἐκ τῆς πρώτης αὐτοῖς ἐνδοθείσης
[5, 9]   καρπῷ. Καὶ ἐπὶ τῆς ἀμπέλου  στυπτικώτατον   μὲν ἐπὶ τῶν ἀκρεμόνων, ἥδιστον
[5, 8]   καρπῷ τῆς κρανείας, πρὸς τὴν  στυφὴν   καὶ αὐστηρὰν ποιότητα μεταβάλλει· ἐν
[5, 6]   τὴν ἐπίδειξιν τῶν ἔργων ταμιευόμενον.  Σὺ   δὲ καὶ Ὡς ἐλαία κατάκαρπος
[5, 9]   ἀρχῆς προβλεψαμένη, εἰς γένεσιν ἤγαγε.  Σὺ   δὲ ὅταν ἴδῃς τὰ ἥμερα,
[5, 2]   ἀπ´ αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων· πλῆθος  συγγενείας,   καὶ ταύτης κατεσχηματισμένης· ἑσμὸς τῶν
[5, 2]   ἐκ δὲ τῶν σπερμάτων τὰ  συγγενῆ   τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει. Καὶ οὕτω
[5, 2]   ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ πρὸς καρπογονίαν  συγκινουμένην,   ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν καὶ πενθήρη
[5, 5]   καταβαλόντες, τὸν μέλανα τοῦτον πυρὸν  συγκομίζομεν;   Ἀλλὰ τοῦτο οὐχὶ πρὸς ἕτερον
[5, 7]   Ὅθεν οἱ μὲν τὰς ἀγρίας  συκᾶς   παραφυτεύουσι ταῖς ἡμέροις· οἱ δὲ
[5, 7]   ἵνα γένῃ παραπλήσιος τῇ καρποφόρῳ  συκῇ,   ἐκ τῆς τῶν ἀγρίων παρουσίας
[5, 9]   ὅπου γε ἐπὶ τῆς αὐτῆς  συκῆς   πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας;
[5, 8]   τὸ σκεπαστήριον, ὡς ἐπὶ τῆς  συκῆς;   ὧν δὲ οἱ καρποὶ στεγανώτεροι,
[5, 8]   ἄλλο τὸ ἐν μηλέᾳ, καὶ  σύκῳ,   καὶ φοίνικι. Ἔτι σε βούλομαι
[5, 7]   ἐκδήσαντες, τῶν εὐκάρπων καὶ ἡμέρων  συκῶν   τὴν ἀτονίαν ἰῶνται, ῥέοντα ἤδη
[5, 7]   δὲ ταῦτα καὶ περὶ τῶν  συκῶν   φασιν. Ὅθεν οἱ μὲν τὰς
[5, 9]   ἐκ τῶν κατὰ μέρος περιπτώσεων  συλλεγομένη   τὸ χρήσιμον, ταῦτα ὀξεῖα
[5, 3]   εἰς γῆν καταπέσῃ τὸ σπέρμα  συμμέτρως   νοτίδος καὶ θέρμης ἔχουσαν, χαῦνον
[5, 9]   τῆς πρώτης βλαστήσεως εἰς τέλος  συμπαραμένων.   Ἔπειτα κἀκεῖνο σκόπει, πῶς
[5, 7]   κλάδους, οἷον ὀργῶσαν, καὶ τῆς  συμπλοκῆς   ἐφιεμένην τοῦ ἄρρενος, τοὺς δὲ
[5, 7]   ἐν τοῖς φυτοῖς παραπλήσια τὰ  συμπτώματα.   Τοῖς μὲν γὰρ νέοις καὶ
[5, 3]   γῆς περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα καὶ  σύμφυλα   πρὸς ἑαυτὸ ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα δὲ
[5, 2]   ἀφόρητος παρὰ τῶν ὑποχειρίων  συναθροίζεται   φόβος. Καὶ τί μετὰ τοῦτο;
[5, 7]   ψῆνας, καὶ οὕτως οἷον ἐν  συναισθήσει   τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι καὶ ἀνορθοῦσθαι
[5, 9]   ἀμφίβιόν ἐστι, καὶ τοῖς φιλύδροις  συναριθμούμενον,   καὶ κατὰ τὰς ἐρήμους πληθυνόμενον.
[5, 1]   κτήματα σου διατρέφων, τὴν σὴν  συναύξει   τοῦ βίου κατασκευήν. Ἔπειτα,
[5, 3]   καλάμη τοῦ σίτου, ἵνα ὥσπερ  σύνδεσμοί   τινες ῥᾳδίως τὸ βάρος τῶν
[5, 3]   βαρυνόμενος· τὸν δὲ σῖτον τοῖς  συνδέσμοις   τούτοις φύσις κατησφαλίσατο. Ἐν
[5, 6]   ὥσπερ ἔφαμεν, μνήμης ἠξιώθη τὰ  συνεκτικώτερα   τῆς ζωῆς ἡμῶν, ὅσα ἔμελλε
[5, 4]   γῆ βοτάνην χόρτου. Καὶ εὐθέως  συνεξεδόθη   τοῖς τροφίμοις τὰ δηλητήρια· μετὰ
[5, 3]   νοτίδα, τῇ ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ  συνεπάγεσθαι   τοῦ τροφίμου τῆς γῆς ὅσον
[5, 1]   γῆ προφερέτω τὴν βλάστησιν, οὐδεμιᾶς  συνεργείας   ἑτέρωθεν δεομένη. Ἐπειδή τινες οἴονται
[5, 6]   δυνάμενον πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ. Πόσα  συνέτρεχε   κατὰ ταὐτὸν ἠπειγμένως ὑπὸ τῆς
[5, 6]   σου τῇ ὄψει καὶ ἄμπελος  συνετῶς   ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν σοι τῆς φύσεως
[5, 5]   τροφίμοις ἐγκαταμέμικται, ἅπερ ζιζάνια προσαγορεύειν  σύνηθες   τῇ Γραφῇ, οὐκ ἐκ τῆς
[5, 8]   ἐν μὲν τῇ ἀμπέλῳ οἶνος  συνίσταται,   ἐν δὲ τῇ ἐλαίᾳ τὸ
[5, 4]   Ἀλλά σοι μὲν αὐτάρκης  σύνοικος   λόγος πρὸς τὴν φυλακὴν τῶν
[5, 2]   ἀποκαταστῆναι δυνήσεται, ἀκαταλλήλως νῦν τῆς  συντάξεως   ἔχειν δοκούσης, καὶ τὸ ἀναγκαῖον
[5, 10]   μέχρις ἂν πρὸς τὴν κοινὴν  συντέλειαν   τοῦ παντὸς καταντήσῃ. Ἐφ´ ἣν
[5, 2]   τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν καὶ  σύντονος,   καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν, αὔριον
[5, 3]   θαλπομένου δὲ ἀεὶ τοῦ βλαστήματος,  συρομένην   διὰ τῶν ῥιζῶν τὴν νοτίδα,
[5, 7]   τὸ πρὸς τῇ ῥίζῃ στέλεχος  σφῆνα   πεύκης λιπαρὸν τῆς ἐντεριώνης μέσης
[5, 4]   ἰατροὶ κατεπάγουσιν· ὀπίῳ δὲ τὰς  σφοδρὰς   ὀδύνας τῶν σωμάτων κατακοιμίζουσιν. Ἤδη
[5, 2]   τῶν φυομένων προβάλλουσαν. Βούλομαί σοι  σφοδρότερον   τῆς κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι τὸ θαῦμα,
[5, 2]   τῆς κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς,  σφριγῶν   καὶ σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος τὴν
[5, 7]   κλάδους, καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον  σχῆμα   τοῦ φυτοῦ τὴν κόμην ἀποκαθίστασθαι.
[5, 8]   ἂν ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν, τὰ  σχήματα,   τὰς χρόας, τῶν χυμῶν τὴν
[5, 8]   λόγος ἐξίκοιτο. Ἄλλο γὰρ τοῦ  σχίνου   τὸ δάκρυον, καὶ ἄλλος
[5, 2]   τῆς εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλὴς τῷ  σώματι,   κατασεσαρκωμένος ὑπὸ τρυφῆς, ἐπανθοῦσαν ἔχων
[5, 5]   καταμιγνύντων δὲ ἑαυτοὺς τῷ ὑγιαίνοντι  σώματι   τῆς Ἐκκλησίας, ἵν´ ἐκ τοῦ
[5, 4]   βόσκονται, διὰ τὴν κατασκευὴν τοῦ  σώματος   τὴν ἐκ τοῦ δηλητηρίου βλάβην
[5, 4]   δὲ τὰς σφοδρὰς ὀδύνας τῶν  σωμάτων   κατακοιμίζουσιν. Ἤδη δέ τινες τῷ
[5, 6]   περὶ σεαυτὸν τὴν διὰ πίστεως  σωτηρίαν.   Οὕτω γὰρ τὸ ἀειθαλὲς τοῦ
[5, 7]   ἐνδιαστρόφου τῆς Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου  σώφρονος   καὶ τῆς λοιπῆς κατὰ τὸ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009