HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  235 formes différentes pour 359 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 4]   τῷ ἑλλεβόρῳ πολλὰ τῶν χρονίων  παθῶν   ἐξεμόχλευσαν. Ὥστε ἐνόμιζες ἔχειν
[5, 6]   τρίτον διδασκάλους. Καὶ τοῖς τῶν  παλαιῶν   καὶ μακαρίων ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν εἰς
[5, 8]   εὑρήσει τὴν ἐνέργειαν παριστῶντα. Πῶς  πάλιν   ἀπὸ τῆς αὐτῆς νοτίδος ἐν
[5, 8]   ἄλλων φυτῶν ἐνεχθὲν ἀποξύνηται. Καὶ  πάλιν   εἰς τὴν ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον
[5, 2]   προσεδρευόντων, οὓς καὶ προϊὼν καὶ  πάλιν   ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός ἐστι τοῖς
[5, 5]   γεῦσιν μετέπεσεν. Καὶ μέντοι καὶ  πάλιν   λέγεται, ἐπειδὰν γῆς ἐπιτηδείας καὶ
[5, 7]   ἄλλα πρὸς καῦσιν; Ἐν τούτοις  πάλιν   ποικίλη μὲν ἐν ἑκάστῳ δένδρῳ
[5, 9]   ἐν ἑτέρῳ λευκόν· καὶ πλείονα  πάλιν   τῆς ἐν ταῖς χρόαις ποικιλίας,
[5, 7]   τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι καὶ ἀνορθοῦσθαι  πάλιν   τοὺς κλάδους, καὶ πρὸς τὸ
[5, 5]   ἀπέσωζε. Πᾶσα δὲ βοτάνη καὶ  πᾶν   λαχανηρὸν γένος, καὶ εἴ τι
[5, 6]   ῥήματι πᾶσαι μὲν λόχμαι κατεπυκνοῦντο·  πάντα   δὲ ἀνέτρεχε δένδρα, τά τε
[5, 1]   γενέσεως τὰ περὶ τὴν γῆν  πάντα   διακεκόσμητο, καὶ τοῦ ἀμέτρου περὶ
[5, 2]   τοῦ σπέρματος. Πῶς οὖν, φασὶ,  πάντα   εἶναι τὰ ἐκ τῆς γῆς
[5, 6]   ῥωδωνιαὶ καὶ μυρσίναι καὶ δάφναι,  πάντα   ἐν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, οὐκ
[5, 8]   Οὐδὲν ἀναίτιον· οὐδὲν ἀπὸ ταὐτομάτου·  πάντα   ἔχει τινὰ σοφίαν ἀπόρρητον. Τίς
[5, 8]   ἐφίκοιτο λόγος; Πῶς ἀνθρώπινος νοῦς  πάντα   μετ´ ἀκριβείας ἐπέλθοι, ὥστε καὶ
[5, 4]   δὲ οὐ λογισόμεθα, ὅτι οὐ  πάντα   τῆς γαστρὸς ἕνεκεν τῆς ἡμετέρας
[5, 10]   προστάγματος τὴν ἀρχὴν δεξαμένη, πρὸς  πάντα   τὸν ἐφεξῆς διεξέρχεται χρόνον, μέχρις
[5, 6]   ἔπειτα, ὅτι ἀκριβῶς θεωροῦντι καὶ  πάντα   φανήσεται σπέρματι κεχρημένα,
[5, 6]   πυρὶ παραδοθῶμεν· καὶ οὐ παύεται  πανταχοῦ   τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ταῖς
[5, 6]   κέδροι, καὶ κυπάρισσοι καὶ πεῦκαι·  πάντες   δὲ θάμνοι εὐθὺς ἦσαν ἀμφίκομοι
[5, 10]   καταντήσῃ. Ἐφ´ ἣν καὶ ἡμεῖς  πάντες   ἔγκαρποι καὶ πλήρεις ἔργων ἀγαθῶν
[5, 6]   ζηλώσεις, ἄφθονον τὴν ἐλεημοσύνην ἐν  παντὶ   καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν πρὸς
[5, 7]   τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή ἐστι  παντοδαπῶν   ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆσαι. δὲ περὶ
[5, 2]   ῥίζαις τὴν διαδοχὴν κέκτηται. Ὥστε  παντός   ἐστιν ἀληθέστερον τὸ, ἑκάστῳ τῶν
[5, 10]   πρὸς τὴν κοινὴν συντέλειαν τοῦ  παντὸς   καταντήσῃ. Ἐφ´ ἣν καὶ ἡμεῖς
[5, 7]   Καὶ ἴδοις ἄν ποτε τὴν  παρ´   αὐτῶν ὀνομαζομένην θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς
[5, 5]   ἵν´ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τὰς  παρ´   ἑαυτῶν βλάβας τοῖς ἀκεραιοτέροις ἐμβάλωσιν.
[5, 2]   ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει προβληθὲν  παρὰ   τῆς γῆς, μέχρι νῦν διασώζεται,
[5, 4]   ἀλόγων· καὶ ἡμῖν αὐτοῖς  παρὰ   τῆς ἰατρικῆς τέχνης εἰς παραμυθίαν
[5, 7]   ὀλύνθοις ἐπέχοντες. Τί σοι τὸ  παρὰ   τῆς φύσεως αἴνιγμα βούλεται; Ὅτι
[5, 5]   ἀρχαῖον εἶδος ἐπανιέναι. Ὥστε οὐδὲν  παρὰ   τὸ πρόσταγμα εὕροις ἂν ἐν
[5, 2]   ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης εὐημερίας, καιριωτάτης  παρὰ   τῷ προφήτῃ τετύχηκε τῆς εἰκόνος.
[5, 7]   Ὅτι χρὴ πολλάκις ἡμᾶς καὶ  παρὰ   τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως, εὐτονίαν
[5, 6]   μὴ ἐπιδεικτικῶς πολιτεύεσθαι, μηδὲ τὸν  παρὰ   τῶν ἔξωθεν ἔπαινον θηρᾶσθαι, ἀλλ´
[5, 2]   δεσμωτήρια, ἐξ ὧν ἀφόρητος  παρὰ   τῶν ὑποχειρίων συναθροίζεται φόβος. Καὶ
[5, 7]   ἀρρένων, ἄλλος δὲ τῶν θηλειῶν,  παρὰ   τῶν φυτουργῶν διακέκριται, οἵ γε
[5, 6]   ταὐτὸν ἠπειγμένως ὑπὸ τῆς φύσεως  παραγόμενα;   ῥίζα τῆς ἀμπέλου· τὰ
[5, 9]   τῶν ὀρέων ἐκόμων· καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο  παράδεισοι,   καὶ ποταμῶν ὄχθαι μυρίοις γένεσι
[5, 6]   μὴ ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες τῷ πυρὶ  παραδοθῶμεν·   καὶ οὐ παύεται πανταχοῦ τὰς
[5, 6]   Ἔπειτα καὶ οἱονεὶ χάρακας ἡμῖν  παρακατέπηξε   θέμενος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον
[5, 6]   τερπνῷ τῆς ἀπολαύσεως ἐγγύθεν ἔχωμεν  παρακειμένην   τὴν λύπην, μεμνημένοι τῆς ἁμαρτίας,
[5, 3]   χαῦνον γενόμενον καὶ πολύπορον, τῆς  παρακειμένης   γῆς περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα καὶ
[5, 8]   τοῖς γλυκέσι καρποῖς ἀμύθητος  παραλλαγὴ   τῆς ποιότητος. Ἄλλο γὰρ τὸ
[5, 4]   παρὰ τῆς ἰατρικῆς τέχνης εἰς  παραμυθίαν   τινῶν ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ μὲν
[5, 7]   ἂν καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς  παραπλήσια   τὰ συμπτώματα. Τοῖς μὲν γὰρ
[5, 1]   Τὸ γὰρ χλοερὸν καὶ ποάζον  παραπλήσιόν   ἐστιν ἁπάντων. Βλαστησάτω γῆ
[5, 7]   τὸ σπουδαῖον ἐπίτεινον, ἵνα γένῃ  παραπλήσιος   τῇ καρποφόρῳ συκῇ, ἐκ τῆς
[5, 1]   τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ἀπόλαυσιν  παρασκευάζει.   γὰρ τὰ κτήματα σου
[5, 6]   τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα, ἄφθονον αὐτῷ  παρασκευάζειν   τὴν δίαιταν· ἄμπελος μὲν οἶνον
[5, 1]   καὶ οὐχὶ τῆς σῆς διαγωγῆς  παρασκευή;   πρὸς τῷ πολλὰ τῶν ἐν
[5, 6]   αἱ τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις, ἃς  παρασπῶντες   οἱ φυτοκόμοι τὸ γένος αὔξουσι.
[5, 2]   ὁποίῳ δήποτε γένει τῶν φυομένων  παραστῇς,   ἐναργῆ λαμβάνῃς τοῦ ποιήσαντος τὴν
[5, 8]   καὶ τὰς κεκρυμμένας αἰτίας ἀνενδεῶς  παραστῆσαι;   Ἓν ὕδωρ διὰ τῆς ῥίζης
[5, 7]   οἱ μὲν τὰς ἀγρίας συκᾶς  παραφυτεύουσι   ταῖς ἡμέροις· οἱ δὲ τοὺς
[5, 5]   Ἅπερ τὴν εἰκόνα πληροῖ τῶν  παραχαρασσόντων   τὰ τοῦ Κυρίου διδάγματα, καὶ
[5, 4]   μὴ παραχθῆναι τὸ ζῷον,  παραχθὲν   ἄναιμον εἶναι, οὗ τῆς ἰσχύος
[5, 4]   τούτου ἕνεκεν ἔδει μὴ  παραχθῆναι   τὸ ζῷον, παραχθὲν ἄναιμον
[5, 6]   κάλλει τοῦ ἄνθους ἄκανθα  παρεζεύχθη,   ἵνα τῷ τερπνῷ τῆς ἀπολαύσεως
[5, 4]   δυσφορωτάτη δὲ ζημία τοῦ  παρεθέντος.   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.
[5, 9]   τῶν ἠθῶν τῷ τοιούτῳ φυτῷ  παρεικάζει.   ~Βλαστησάτω γῆ. Τὸ μικρὸν
[5, 5]   πεπιστευκότων τῇ τῶν σπερμάτων αὐξήσει  παρεικάζει,   λέγων· Ὡς ὅταν ἄνθρωπος βάλῃ
[5, 6]   καὶ τὴν φυλακὴν τῶν ἀγγέλων.  Παρεμβαλεῖ   γὰρ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν
[5, 9]   τράπεζαν· τὰ δὲ βοσκήμασι τροφὴν  παρεσκεύαζεν,   ἐκ τῶν φύλλων, ἐκ τῶν
[5, 4]   σοὶ δὲ καὶ λόγος  πάρεστι,   καὶ ἰατρικὴ τέχνη τὸ χρήσιμον
[5, 8]   κλάδους κατασχίζεται, καὶ τοῖς καρποῖς  παρέχει   τὴν αὔξησιν, καὶ δάκρυον τοῦ
[5, 4]   ἀχρήστως γεγενημένον. γὰρ τροφὴν  παρέχει   τινὶ τῶν ἀλόγων· καὶ
[5, 6]   καρδίαν ἀνθρώπου· ἐλαία δὲ καρπὸν  παρεχομένη   ἱλαρύνειν δυνάμενον πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ.
[5, 9]   τὴν κατὰ τὰς ὀδμὰς διαφορὰν  παρεχόμενον.   Ἀλλὰ γὰρ ὁρῶ μοι τὸν
[5, 1]   αὐτὸν τὴν αἰτίαν τῆς ζωῆς  παρεχόμενον,   οἱ πεπλανημένοι παύσωνται. Ἐὰν ἄρα
[5, 6]   τὴν ἐλεημοσύνην ἐν παντὶ καιρῷ  παρεχόμενος.   ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν πρὸς τὴν ἔρευναν
[5, 1]   καρποφορεῖν δύναμιν εἰς τὸ ἑξῆς  παρεχόμενος.   Βλαστησάτω γῆ. Πρῶτόν ἐστιν
[5, 6]   τῆς γῆς, εἰς τὸ εἶναι  παρῆλθε,   μετὰ τῆς οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος,
[5, 6]   ταῖς κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων ἑαυτοὺς  παρισάζωμεν.   Ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ τὸ
[5, 9]   σοφίαν ἐκ τῶν μικροτάτων ὑμῖν  παριστῶντα.   Βλαστησάτω γῆ ξύλον κάρπιμον,
[5, 8]   οὐδένα λόγον εὑρήσει τὴν ἐνέργειαν  παριστῶντα.   Πῶς πάλιν ἀπὸ τῆς αὐτῆς
[5, 6]   δὲ, κατὰ τὸν λόγον τῆς  παροιμίας,   μηδὲ ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ ἐπιδεικτικῶς
[5, 7]   συκῇ, ἐκ τῆς τῶν ἀγρίων  παρουσίας   ἀθροιζούσῃ τὴν δύναμιν, καὶ τὴν
[5, 5]   τῇ κινήσει τῶν ἀσταχύων ἀπέσωζε.  Πᾶσα   δὲ βοτάνη καὶ πᾶν λαχανηρὸν
[5, 2]   Πᾶσα σὰρξ ὡς χόρτος, καὶ  πᾶσα   δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου.
[5, 2]   εἰκόνος τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου, ὅτι  Πᾶσα   σὰρξ ὡς χόρτος, καὶ πᾶσα
[5, 6]   γῆς. Ἐπὶ τούτῳ τῷ ῥήματι  πᾶσαι   μὲν λόχμαι κατεπυκνοῦντο· πάντα δὲ
[5, 5]   εἴ τι ἐν ὀσπρίοις, κατὰ  πᾶσαν   ἀφθονίαν τότε τῆς γῆς ὑπερεῖχεν.
[5, 3]   βοτάνη ἐξαρκεῖ τὴν διάνοιάν σου  πᾶσαν   εἰς τὴν θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης
[5, 5]   φυλάξῃ τοὺς νόμους τοῦ κτίσαντος,  πᾶσαν   ἰδέαν αὐξήσεως διεξελθοῦσα, εὐθὺς πρὸς
[5, 2]   ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον οἴχεται,  πᾶσαν   τὴν κατ´ αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης
[5, 3]   διακοσμήσει. γὰρ βλάστησις καθηγεῖται  πάσης   βοτάνης καὶ πάσης πόας. Εἴτε
[5, 3]   βλάστησις καθηγεῖται πάσης βοτάνης καὶ  πάσης   πόας. Εἴτε γὰρ ἀπὸ ῥίζης
[5, 4]   αἱ ἀποτεταγμέναι τροφαὶ πρόχειροι καὶ  πᾶσιν   εὔγνωστοι· ἕκαστον δὲ τῶν γενομένων
[5, 6]   ἀφῆκεν ἐρριμμένα χαμαὶ, καὶ τοῦ  πατεῖσθαι   ἄξια. Βούλεται δὲ ἡμᾶς καὶ
[5, 6]   ἄμπελον ἑαυτὸν λέγει, καὶ τὸν  Πατέρα   τὸν γεωργὸν, καὶ τοὺς καθ´
[5, 6]   τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν· καὶ οὐ  παύεται   πανταχοῦ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων
[5, 1]   τῆς ζωῆς παρεχόμενον, οἱ πεπλανημένοι  παύσωνται.   Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ
[5, 3]   καρπὸν ἐπὶ ξηρᾶς ἤδη καὶ  παχείας   τῆς καλάμης ἁδρυνόμενον. Βλαστησάτω
[5, 8]   ὧν μὲν ἁπαλὸς καρπὸς,  παχὺ   τοῦ φύλλου τὸ σκεπαστήριον, ὡς
[5, 8]   δ´ ἂν προσβλαβὴς ἐγένετο  παχυτέρα   περιβολὴ ἐκ τῆς ἀπ´ αὐτῶν
[5, 5]   ἀφθονίᾳ τοῦ χόρτου, τῶν δὲ  πεδίων   τὰ εὔκαρπα φρίσσοντα τοῖς ληΐοις,
[5, 8]   ὀπῶν διαφορὰν μὴ τῇ  πείρᾳ   διδαχθεὶς, οὐδένα λόγον εὑρήσει τὴν
[5, 9]   ἁπαξαπλῶς ὅσα ἡμῖν χρονία  πεῖρα   ἐξεῦρεν, ἐκ τῶν κατὰ μέρος
[5, 4]   ἐκπορίζουσα, καὶ τῶν προλαβόντων  πεῖρα   τῶν βλαπτόντων τὴν φυγὴν ὑποβάλλουσα,
[5, 1]   οἱ πεπλανημένοι παύσωνται. Ἐὰν ἄρα  πεισθῶσιν,   ὅτι πρὸ τῆς ἐκείνου γενέσεως
[5, 5]   εὔκαρπα φρίσσοντα τοῖς ληΐοις, εἰκόνα  πελάγους   κυμαίνοντος ἐν τῇ κινήσει τῶν
[5, 2]   συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν καὶ  πενθήρη   ἀπορρίψασαν περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην τὴν φαιδροτέραν
[5, 5]   τὴν τελείωσιν τῶν εἰς αὐτὸν  πεπιστευκότων   τῇ τῶν σπερμάτων αὐξήσει παρεικάζει,
[5, 1]   αἰτίαν τῆς ζωῆς παρεχόμενον, οἱ  πεπλανημένοι   παύσωνται. Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι
[5, 8]   χρήσιμον; Πῶς τινὰ μὲν γυμνὰ  πέπτεται   τῷ ἡλίῳ, τινὰ δὲ ἐν
[5, 2]   ἐνιδρυνθῆναι τὸ θαῦμα, ἵν´ ὅπου  περ   ἂν εὑρεθῇς, καὶ ὁποίῳ δήποτε
[5, 1]   πάντα διακεκόσμητο, καὶ τοῦ ἀμέτρου  περὶ   αὐτὸν θαύματος καθυφῶσιν, ἐνθυμηθέντες ὅτι
[5, 2]   ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ· καὶ πλῆθος  περὶ   αὐτὸν κολάκων· δορυφορία φίλων προσποιητῶν
[5, 0]   ~ΟΜΙΛΙΑ εʹ  Περὶ   βλαστήσεως γῆς. ~Καὶ εἶπεν
[5, 1]   τοῦτο πρεσβυτέρα τοῦ ἡλίου  περὶ   γῆν διακόσμησις· ἵνα καὶ τοῦ
[5, 6]   ἐλπίδος, ἀλλ´ ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων  περὶ   σεαυτὸν τὴν διὰ πίστεως σωτηρίαν.
[5, 7]   παντοδαπῶν ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆσαι. δὲ  περὶ   τὰς καρπογονίας διαφορὰ τῶν καρπίμων
[5, 6]   κόκκος, ὃν μισχόν τινες τῶν  περὶ   τὰς ὀνοματοποιίας ἐσχολακότων προσαγορεύουσι, τοῦτο
[5, 1]   πρὸ τῆς ἐκείνου γενέσεως τὰ  περὶ   τὴν γῆν πάντα διακεκόσμητο, καὶ
[5, 8]   καὶ φοίνικι. Ἔτι σε βούλομαι  περὶ   τὴν ἐξέτασιν ταύτην φιλοτεχνῆσαι, πῶς
[5, 6]   τὰ χρήματα φιλίαν, τὴν  περὶ   τὸ δύστηνον δοξάριον τοῦτο πτόησιν
[5, 8]   ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται μὲν οὖν αἱ  περὶ   τὸν τρόπον τῆς γενέσεως αὐτῶν
[5, 7]   Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα καὶ  περὶ   τῶν συκῶν φασιν. Ὅθεν οἱ
[5, 2]   νόσῳ διαλυθείς. δεῖνα  περίβλεπτος   ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ· καὶ πλῆθος
[5, 8]   ἂν προσβλαβὴς ἐγένετο παχυτέρα  περιβολὴ   ἐκ τῆς ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς.
[5, 2]   τινὰ σκυθρωπὴν καὶ πενθήρη ἀπορρίψασαν  περιβολὴν,   μεταμφιεννυμένην τὴν φαιδροτέραν καὶ τοῖς
[5, 3]   καὶ πολύπορον, τῆς παρακειμένης γῆς  περιδραξάμενον,   τὰ οἰκεῖα καὶ σύμφυλα πρὸς
[5, 6]   πίονι. Καὶ, Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα, καὶ  περιέθηκα   φραγμόν. Τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς δηλονότι
[5, 6]   λέγει τὸν ἀμπελῶνα, αἷς φραγμὸν  περιέθηκε   τὴν ἐκ τῶν προσταγμάτων ἀσφάλειαν,
[5, 4]   τοῦτό σοι εἰς προσθήκην εὐχαριστίας  περιελήλυθε.   ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.
[5, 10]   ἐπείγει αὐτὴν καθ´ ἑκάστην ἔτους  περίοδον   ἐξάγειν τὴν δύναμιν ἑαυτῆς ὅσην
[5, 3]   Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς πόροις καὶ  περιολισθαίνοντα   τῆς γῆς τὰ λεπτότατα μόρια,
[5, 2]   δεῖνα περίβλεπτος ἐπὶ χρημάτων  περιουσίᾳ·   καὶ πλῆθος περὶ αὐτὸν κολάκων·
[5, 6]   καὶ οἱονεὶ ἕλιξί τισι ταῖς  περιπλοκαῖς   τῆς ἀγάπης τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι,
[5, 2]   πυρετὸς εἷς, πλευρῖτις,  περιπνευμονία,   ἀνάρπαστον ἐξ ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν
[5, 9]   ἐξεῦρεν, ἐκ τῶν κατὰ μέρος  περιπτώσεων   συλλεγομένη τὸ χρήσιμον, ταῦτα
[5, 10]   ἐνδοθείσης πληγῆς τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται  περιστροφὰς,   ὅταν πήξαντες τὸ κέντρον ἐν
[5, 7]   νέοις καὶ εὐθαλέσιν φλοιὸς  περιτέταται·   τοῖς δὲ γηράσκουσιν οἷον ῥυσοῦται
[5, 10]   πήξαντες τὸ κέντρον ἐν ἑαυτοῖς  περιφέρωνται·   οὕτω καὶ τῆς φύσεως
[5, 2]   ζωῆς, καὶ τὸ ἐν ὀλίγῳ  περιχαρὲς   καὶ ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης εὐημερίας,
[5, 6]   καὶ κέδροι, καὶ κυπάρισσοι καὶ  πεῦκαι·   πάντες δὲ θάμνοι εὐθὺς ἦσαν
[5, 7]   πρὸς τῇ ῥίζῃ στέλεχος σφῆνα  πεύκης   λιπαρὸν τῆς ἐντεριώνης μέσης διελαθέντα
[5, 6]   Ὅσα γὰρ ἀπὸ κλάδων γίνεσθαι  πέφυκεν,   ἐντεῦθεν ὡς τὰ πολλὰ προβάλλει
[5, 6]   τε πρὸς μήκιστον ὕψος διανίστασθαι  πεφυκότα,   ἐλάται καὶ κέδροι, καὶ κυπάρισσοι
[5, 10]   τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς, ὅταν  πήξαντες   τὸ κέντρον ἐν ἑαυτοῖς περιφέρωνται·
[5, 9]   πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας;  Πικρότατον   μὲν γάρ ἐστιν ἐν τῷ
[5, 7]   ῥοιὰς, καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν τὰς  πικροτέρας,   ὅταν διατρηθεῖσαι τὸ πρὸς τῇ
[5, 8]   Καὶ πάλιν εἰς τὴν ἐσχάτην  πικρότητα   μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν, ὅταν
[5, 6]   φησὶν, ἐν κέρατι, ἐν τόπῳ  πίονι.   Καὶ, Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα, καὶ περιέθηκα
[5, 6]   καθ´ ἕνα ἡμῶν διὰ τῆς  πίστεως   ἐμπεφυτευμένους τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα προσηγόρευσε·
[5, 7]   καὶ παρὰ τῶν ἀλλοτρίων τῆς  πίστεως,   εὐτονίαν τινὰ προσλαμβάνειν, εἰς τὴν
[5, 6]   ἔχων περὶ σεαυτὸν τὴν διὰ  πίστεως   σωτηρίαν. Οὕτω γὰρ τὸ ἀειθαλὲς
[5, 9]   Φυλλοβολεῖ γὰρ καὶ ἐλαία καὶ  πίτυς,   εἰ καὶ λεληθότως ὑπαλλάσσει τὰ
[5, 7]   ἐκτεμνομένας καὶ ἐπικαιομένας τὰς  πίτυς   εἰς δρυμῶνας μεθίστασθαι. Τινὰ δὲ
[5, 7]   κατὰ τὸ ἦθος εὐταξίας ἐπιμελούμενον,  πλεῖον   σεαυτοῦ τὸ σπουδαῖον ἐπίτεινον, ἵνα
[5, 9]   καὶ ἐν ἑτέρῳ λευκόν· καὶ  πλείονα   πάλιν τῆς ἐν ταῖς χρόαις
[5, 8]   ἐκεῖνα μὲν, διὰ τὸ ἀσθενὲς,  πλείονος   ἐδεῖτο τῆς βοηθείας, τούτοις δ´
[5, 7]   καὶ αἱ ῥίζαι βαθεῖαι, ἐπὶ  πλεῖστον   ἐν κύκλῳ διανεμόμεναι, οἷον θεμελίους
[5, 8]   διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα εἰπεῖν ἀπὸ  πλείστων.   Αὐτῶν δὲ τῶν καρπῶν τίς
[5, 3]   γῆς τὰ λεπτότατα μόρια, ἐπὶ  πλέον   ἀνευρύνει τοὺς ὄγκους αὐτῆς ὥστε
[5, 2]   νὺξ, πυρετὸς εἷς,  πλευρῖτις,   περιπνευμονία, ἀνάρπαστον ἐξ ἀνθρώπων
[5, 2]   κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας τὰς  πληγάς·   τὰς δημεύσεις· τὰς ἀπαγωγάς· τὰ
[5, 10]   ἐκ τῆς πρώτης αὐτοῖς ἐνδοθείσης  πληγῆς   τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς, ὅταν
[5, 2]   περίβλεπτος ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ· καὶ  πλῆθος   περὶ αὐτὸν κολάκων· δορυφορία φίλων
[5, 2]   τὴν ἀπ´ αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων·  πλῆθος   συγγενείας, καὶ ταύτης κατεσχηματισμένης· ἑσμὸς
[5, 9]   συναριθμούμενον, καὶ κατὰ τὰς ἐρήμους  πληθυνόμενον.   Διὸ καὶ Ἱερεμίας διαίως
[5, 8]   φυτοῖς γενόμενον ἀπογλυκανθῇ· νῦν δὲ  πληκτικόν   ἐστι τῆς γεύσεως, ὅταν δι´
[5, 6]   οἰκείῳ δὲ ἕκαστον γνωριζόμενον χαρακτῆρι.  Πλήν   γε ὅτι τὸ ῥόδον τότε
[5, 10]   καὶ ἡμεῖς πάντες ἔγκαρποι καὶ  πλήρεις   ἔργων ἀγαθῶν ἐπειγώμεθα, ἵνα φυτευθέντες
[5, 3]   βάρος τῶν ἀσταχύων φέρωσιν, ὅταν  πλήρεις   ὄντες καρπῶν πρὸς τὴν γῆν
[5, 5]   πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα  πλήρη   σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ. Βλαστησάτω
[5, 4]   τινα λόγον ἐν τῇ κτίσει  πληροῖ.   Μὴ γὰρ ἐπειδή σοι δηλητήριον
[5, 5]   ἔχοντα γένος. Ἅπερ τὴν εἰκόνα  πληροῖ   τῶν παραχαρασσόντων τὰ τοῦ Κυρίου
[5, 8]   τινὰ δὲ ἐν ἐλύτροις κεκαλυμμένα  πληροῦται;   καὶ ὧν μὲν ἁπαλὸς
[5, 6]   ταῖς περιπλοκαῖς τῆς ἀγάπης τῶν  πλησίον   ἀντέχεσθαι, καὶ ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´
[5, 4]   ~Τί εἴπω; τί σιωπήσω; Ἐν  πλουσίοις   τῆς κτίσεως θησαυροῖς ἄπορος μὲν
[5, 1]   τὸν χιλὸν προαποθέμενος, σοὶ τὸν  πλοῦτον   καὶ τὴν ἀπόλαυσιν παρασκευάζει.
[5, 2]   ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες τῷ  πλούτῳ   καὶ πολιτικήν τινα δυναστείαν,
[5, 1]   προϊόντων. Τὸ γὰρ χλοερὸν καὶ  ποάζον   παραπλήσιόν ἐστιν ἁπάντων. Βλαστησάτω
[5, 1]   πρὸς τῷ πολλὰ τῶν ἐν  πόαις   ἔτι καὶ λαχάνοις ὄντων, τροφὴν
[5, 3]   καθηγεῖται πάσης βοτάνης καὶ πάσης  πόας.   Εἴτε γὰρ ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί
[5, 2]   πρὸς τὸ μέλλον. Τοῦτο δὲ  ποιεῖ   καὶ ἄλλα μυρία, ὅσα διὰ
[5, 2]   φυομένων παραστῇς, ἐναργῆ λαμβάνῃς τοῦ  ποιήσαντος   τὴν ὑπόμνησιν. Πρῶτον μὲν οὖν
[5, 2]   προβολὴ τοῦ καλάμου ἐλαίας ἐστὶ  ποιητικὴ,   ἀλλὰ ἐκ καλάμου μὲν ἕτερος
[5, 7]   πρὸς καῦσιν; Ἐν τούτοις πάλιν  ποικίλη   μὲν ἐν ἑκάστῳ δένδρῳ
[5, 8]   καρπῶν τίς ἂν ἐπέλθοι τὴν  ποικιλίαν,   τὰ σχήματα, τὰς χρόας, τῶν
[5, 9]   πάλιν τῆς ἐν ταῖς χρόαις  ποικιλίας,   τὴν κατὰ τὰς ὀδμὰς διαφορὰν
[5, 8]   πρὸς τὴν στυφὴν καὶ αὐστηρὰν  ποιότητα   μεταβάλλει· ἐν δὲ ταῖς τερεβίνθοις,
[5, 7]   γεωργία μὲν τὰς τῶν φυτῶν  ποιότητας   μεταβάλλει, δὲ κατ´ ἀρετὴν
[5, 9]   συκῆς πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει  ποιότητας;   Πικρότατον μὲν γάρ ἐστιν ἐν
[5, 8]   Καὶ ὅλως τὴν κατὰ τὰς  ποιότητας   τῶν ὀπῶν διαφορὰν μὴ
[5, 8]   καρποῖς ἀμύθητος παραλλαγὴ τῆς  ποιότητος.   Ἄλλο γὰρ τὸ ἐν ἀμπέλῳ
[5, 9]   Βλαστησάτω γῆ ξύλον κάρπιμον,  ποιοῦν   καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ
[5, 6]   Ἀλλὰ προσετάχθη, φησὶ, Ξύλον κάρπιμον,  ποιοῦν   καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς, οὗ
[5, 1]   κατὰ γένος, καὶ ξύλον κάρπιμον  ποιοῦν   καρπὸν κατὰ γένος, οὗ τὸ
[5, 6]   ~Ἀλλὰ Καὶ ξύλον κάρπιμον, φησὶ,  ποιοῦν   καρπὸν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ
[5, 10]   αὐτοῖς ἐνδοθείσης πληγῆς τὰς ἐφεξῆς  ποιοῦνται   περιστροφὰς, ὅταν πήξαντες τὸ κέντρον
[5, 6]   μηδὲ ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ ἐπιδεικτικῶς  πολιτεύεσθαι,   μηδὲ τὸν παρὰ τῶν ἔξωθεν
[5, 2]   ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες τῷ πλούτῳ καὶ  πολιτικήν   τινα δυναστείαν, καὶ τὰς
[5, 6]   ἐν αὐτῷ, ἐκδοῦναι γῆ·  πολλὰ   δὲ τῶν δένδρων ὁρῶμεν οὔτε
[5, 6]   γίνεσθαι πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς τὰ  πολλὰ   προβάλλει τὰς ῥίζας. Τάχα δὲ
[5, 1]   σῆς διαγωγῆς παρασκευή; πρὸς τῷ  πολλὰ   τῶν ἐν πόαις ἔτι καὶ
[5, 2]   Πρὸς δὴ τοῦτό φαμεν, ὅτι  πολλὰ   τῶν φυομένων ἐκ τῆς γῆς
[5, 4]   ὀρέξεων κατεμάραναν· καὶ τῷ ἑλλεβόρῳ  πολλὰ   τῶν χρονίων παθῶν ἐξεμόχλευσαν. Ὥστε
[5, 7]   φύσεως αἴνιγμα βούλεται; Ὅτι χρὴ  πολλάκις   ἡμᾶς καὶ παρὰ τῶν ἀλλοτρίων
[5, 5]   προφέρει τὰ σπέρματα, ὁπότε σῖτον  πολλάκις   καταβαλόντες, τὸν μέλανα τοῦτον πυρὸν
[5, 7]   εὐθὺς ἀπὸ τῆς ῥίζης εἰς  πολλὰς   ἐκφύσεις διῃρημένα. Πῶς ὅσων μὲν
[5, 7]   αὐτῷ τῷ εἴδει τοῦ δένδρου  πολὺ   τὸ διάφορον· ὅπουγε καὶ ἄλλος
[5, 7]   μὲν οἱ κλάδοι προμήκεις ἐπὶ  πολὺ   τοῦ ἀέρος ἐκτεταμένοι, τούτων καὶ
[5, 6]   προσηγόρευσε· καὶ προσκαλεῖται ἡμᾶς εἰς  πολυκαρπίαν,   ἵνα μὴ ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες τῷ
[5, 6]   τοῦ φυτοῦ μιμήσῃ, καὶ τὸ  πολύκαρπον   δὲ αὐτοῦ ζηλώσεις, ἄφθονον τὴν
[5, 3]   θέρμης ἔχουσαν, χαῦνον γενόμενον καὶ  πολύπορον,   τῆς παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον, τὰ
[5, 7]   μὲν μονόλοπα αὐτῶν, τὰ δὲ  πολύπτυχα.   δὲ θαυμαστὸν, ὅτι καὶ
[5, 9]   καὶ Ἱερεμίας διαίως τὰ  πονηρότερα   καὶ ἐπαμφοτερίζοντα τῶν ἠθῶν τῷ
[5, 5]   λόγῳ, ἀλλ´ ἐκ τῆς τοῦ  πονηροῦ   διδασκαλίας διεφθαρμένων, καταμιγνύντων δὲ ἑαυτοὺς
[5, 3]   ἑαυτὸ ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς  πόροις   καὶ περιολισθαίνοντα τῆς γῆς τὰ
[5, 4]   ἔχοντες τοὺς ἐπὶ τῆς καρδίας  πόρους,   φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ καταποθὲν, πρὶν
[5, 9]   μεθίσταται. ~Καὶ τί δεῖ τὰ  πόρρω   λέγειν, ὅπου γε ἐπὶ τῆς
[5, 9]   τῷ ἄνθει, καὶ ἐν ἄλλῳ  πορφυροῦν,   καὶ κυανὸν ἐν τῷδε, καὶ
[5, 6]   ἱλαρύνειν δυνάμενον πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ.  Πόσα   συνέτρεχε κατὰ ταὐτὸν ἠπειγμένως ὑπὸ
[5, 7]   τὴν ἔρευναν τῶν τεχνικῶν διατάξεων.  Πόσα   τότε γένη φυτῶν ἐπανέδραμε, τὰ
[5, 9]   δὲ κατὰ τὰς χρόας διαφοραὶ,  πόσαι;   Ἴδοις ἂν ἐν λειμῶνι τὸ
[5, 7]   τῶν ἄνωθεν ὑποτιθείσης τῆς φύσεως.  Πόσαι   τῶν φλοιῶν αἱ διαφοραί; Τὰ
[5, 8]   τῆς αὐτῆς αἰτίας προέρχεται· οἷς  πόση   πρὸς ἄλληλά ἐστιν διαφορὰ,
[5, 5]   ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.  Πόσην   αὐτόματον λέγει τροφὴν ἐν τούτοις,
[5, 5]   καὶ τὴν ἐν καρποῖς ἤδη;  πόσην   δὲ τὴν ἐξ ἐπιμελείας καὶ
[5, 9]   ἐκόμων· καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ  ποταμῶν   ὄχθαι μυρίοις γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο.
[5, 4]   καὶ αὐτὰ ταῦτα ἐν καιρῷ  ποτε   καὶ ἡμῖν χρήσιμα. Διὰ μὲν
[5, 7]   θηλείας διστῶσι. Καὶ ἴδοις ἄν  ποτε   τὴν παρ´ αὐτῶν ὀνομαζομένην θήλειαν,
[5, 5]   ἐνεπόδιζε τῇ εὐθηνίᾳ τῆς γῆς.  Πρεσβύτερα   γὰρ ταῦτα τῆς ἁμαρτίας δι´
[5, 1]   βάθους δύναμιν ἐπισπώμενον, διὰ τοῦτο  πρεσβυτέρα   τοῦ ἡλίου περὶ γῆν
[5, 4]   πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ καταποθὲν,  πρὶν   τὴν ἀπ´ αὐτοῦ ψύξιν τῶν
[5, 2]   ἡγεμονίαν· τὸν κήρυκα μέγα βοῶντα  πρὸ   αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδούχους ἔνθεν καὶ
[5, 1]   παύσωνται. Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι  πρὸ   τῆς ἐκείνου γενέσεως τὰ περὶ
[5, 1]   τοῖς μὲν βοσκήμασιν τροφὴ  προαπετέθη,   τὸ δὲ ἡμέτερον οὐδεμιᾶς ἐφάνη
[5, 1]   βουσὶ καὶ ἵπποις τὸν χιλὸν  προαποθέμενος,   σοὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὴν
[5, 6]   πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς τὰ πολλὰ  προβάλλει   τὰς ῥίζας. Τάχα δὲ σπέρματος
[5, 3]   ἰσαρίθμων ταῖς ῥίζαις τῶν καλάμων  προβαλλομένων·   θαλπομένου δὲ ἀεὶ τοῦ βλαστήματος,
[5, 2]   τὰ μυρία γένη τῶν φυομένων  προβάλλουσαν.   Βούλομαί σοι σφοδρότερον τῆς κτίσεως
[5, 4]   τῶν ὀλεθρίων. Οὐ δήπου γὰρ  πρόβατα   μὲν καὶ αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν
[5, 9]   τοῦ κτίσαντος πρόνοια, ἐξ ἀρχῆς  προβλεψαμένη,   εἰς γένεσιν ἤγαγε. Σὺ δὲ
[5, 5]   τι ἦν ἐν τοῖς τότε  προβληθεῖσιν,   οὔτε γεωργῶν ἀπειρίας, οὔτε ἀέρων
[5, 2]   τὸ ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει  προβληθὲν   παρὰ τῆς γῆς, μέχρι νῦν
[5, 2]   Κατὰ γένος. Οὐ γὰρ  προβολὴ   τοῦ καλάμου ἐλαίας ἐστὶ ποιητικὴ,
[5, 3]   τοῖς σπερμολόγοις· ἔτι καὶ τῇ  προβολῇ   τῶν ἀνθερίκων οἷον ἀκίσι τὰς
[5, 8]   στεγανώτεροι, ἐλαφρὰ τῶν φύλλων  προβολὴ,   ὡς ἐπὶ τῆς καρύας; Ὅτι
[5, 2]   ἀπὸ τῆς ῥίζης ἀφίησί τινα  προβολὴν,   σπέρματος λόγον ἔχουσαν, πρὸς τὸ
[5, 3]   ἐκδίδοταί τι ἐκ τῆς κάτωθεν  προβολῆς,   ὡς κρόκος καὶ ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι
[5, 6]   οὐδένα δοκεῖ φέρειν ἐκ τοῦ  προδήλου,   σπέρμα δὲ ἕκαστον τούτων ἔχον
[5, 9]   ἐκ τῆς ἰατρικῆς ὠφελείας ἡμῖν  προεξένει·   τοὺς χυλοὺς, τοὺς ὀποὺς, τὰ
[5, 8]   ὀπὸς ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας  προέρχεται·   οἷς πόση πρὸς ἄλληλά ἐστιν
[5, 6]   Ὅτι τὰ τιμιώτερα τῇ φύσει  προηγουμένης   τῆς μνήμης τετύχηκεν· ἔπειτα, ὅτι
[5, 1]   τῆς ἐπὶ τὸ σπέρμα τελειώσεως  προϊόντων.   Τὸ γὰρ χλοερὸν καὶ ποάζον
[5, 2]   χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων, οὓς καὶ  προϊὼν   καὶ πάλιν ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός
[5, 3]   κάτω, ἐπὶ τὸ ἄνω δὲ  προκύπτειν   ἰσαρίθμων ταῖς ῥίζαις τῶν καλάμων
[5, 3]   δεῖ καὶ ἐπὶ τὸ ἔξω  προκύψαι·   εἴτε ἀπὸ σπέρματος, καὶ οὕτως
[5, 1]   φυομένων βλάστησις· ἔπειτα, ὅταν  προκύψῃ   μικρὸν τὰ βλαστήματα, βοτάνη γίνεται·
[5, 4]   χρήσιμον ἐκπορίζουσα, καὶ τῶν  προλαβόντων   πεῖρα τῶν βλαπτόντων τὴν φυγὴν
[5, 7]   Πῶς ὅσων μὲν οἱ κλάδοι  προμήκεις   ἐπὶ πολὺ τοῦ ἀέρος ἐκτεταμένοι,
[5, 9]   ταῦτα ὀξεῖα τοῦ κτίσαντος  πρόνοια,   ἐξ ἀρχῆς προβλεψαμένη, εἰς γένεσιν
[5, 1]   τὸ δὲ ἡμέτερον οὐδεμιᾶς ἐφάνη  προνοίας   ἄξιον; Ἀλλὰ μάλιστα μὲν
[5, 8]   αὐτῆς αἰτίας προέρχεται· οἷς πόση  πρὸς   ἄλληλά ἐστιν διαφορὰ, οὐδεὶς
[5, 9]   ἐκπίπτοντα, ὃν ἐὰν μὴ δήσας  πρὸς   ἀνάγκην ἀπαγάγω τῆς κτίσεως, ἐπιλείψει
[5, 8]   ταῖς τερεβίνθοις, καὶ ταῖς καρύαις,  πρὸς   ἁπαλὴν καὶ ἐλαιώδη φύσιν μεθίσταται.
[5, 2]   μυρία γένη φυτῶν σπερματίζοντα φαίνεται;  Πρὸς   δὴ τοῦτό φαμεν, ὅτι πολλὰ
[5, 3]   περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα καὶ σύμφυλα  πρὸς   ἑαυτὸ ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς
[5, 8]   κατιδεῖν τὰς ἰδιότητας, καὶ τὰς  πρὸς   ἕκαστον διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι, καὶ
[5, 7]   ἰδιότητος, καὶ θεωρία τῆς  πρὸς   ἕκαστον τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς. Πῶς
[5, 5]   ὑπερβολῇ γὰρ τοῦ κρύους ὑπερκαεὶς,  πρὸς   ἑτέραν καὶ χρόαν καὶ γεῦσιν
[5, 5]   πυρὸν συγκομίζομεν; Ἀλλὰ τοῦτο οὐχὶ  πρὸς   ἕτερον γένος ἐστὶ μεταβολὴ, ἀλλ´
[5, 2]   ἑτέροις διαφέρῃ, κἀκείνων τὸ κέρδος  πρὸς   ἡμᾶς ἐπανέρχεται, καὶ ἡμῖν
[5, 2]   καὶ ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ  πρὸς   καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν
[5, 7]   ἄλλα πρὸς ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα  πρὸς   καῦσιν; Ἐν τούτοις πάλιν ποικίλη
[5, 6]   δὲ ἀνέτρεχε δένδρα, τά τε  πρὸς   μήκιστον ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα, ἐλάται
[5, 7]   ἔγκαρπα, τὰ δὲ ἐρέψιμα, ἄλλα  πρὸς   ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα πρὸς καῦσιν;
[5, 10]   πρώτου προστάγματος τὴν ἀρχὴν δεξαμένη,  πρὸς   πάντα τὸν ἐφεξῆς διεξέρχεται χρόνον,
[5, 6]   σαρκίνην ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ τὴν  πρὸς   τὰ χρήματα φιλίαν, τὴν
[5, 8]   ἀμπέλου τὸ φῦλλον, ἵνα καὶ  πρὸς   τὰς ἐκ τοῦ ἀέρος βλάβας
[5, 9]   γε ἐπὶ τῆς αὐτῆς συκῆς  πρὸς   τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον
[5, 10]   τὴν δύναμιν ἑαυτῆς ὅσην ἔχει  πρός   τε βοτανῶν καὶ σπερμάτων καὶ
[5, 7]   τὰς πικροτέρας, ὅταν διατρηθεῖσαι τὸ  πρὸς   τῇ ῥίζῃ στέλεχος σφῆνα πεύκης
[5, 3]   φέρωσιν, ὅταν πλήρεις ὄντες καρπῶν  πρὸς   τὴν γῆν κατακλίνωνται. Διὰ τοῦτο
[5, 5]   πρόσταγμα διδασκάλιον τῇ φύσει γένηται  πρὸς   τὴν ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς οὖν
[5, 1]   φυομένων, τῇ ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ  πρὸς   τὴν ἐπιφάνειαν τὴν ἐκ τοῦ
[5, 7]   παντὶ καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν  πρὸς   τὴν ἔρευναν τῶν τεχνικῶν διατάξεων.
[5, 10]   ἐφεξῆς διεξέρχεται χρόνον, μέχρις ἂν  πρὸς   τὴν κοινὴν συντέλειαν τοῦ παντὸς
[5, 8]   τῷ καρπῷ τῆς κρανείας,  πρὸς   τὴν στυφὴν καὶ αὐστηρὰν ποιότητα
[5, 4]   μὲν αὐτάρκης σύνοικος λόγος  πρὸς   τὴν φυλακὴν τῶν ὀλεθρίων. Οὐ
[5, 2]   Ὥστε ἐπιτέτευκται τῷ προφήτῃ  πρὸς   τὸ ἀδρανέστατον ἄνθος ὁμοίωσις τῆς
[5, 6]   καὶ ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ  πρὸς   τὸ ἄνω τὴν ὁρμὴν ἔχοντες,
[5, 5]   ἐπιτηδείας καὶ ἀέρων εὐκράτων λάβηται,  πρὸς   τὸ ἀρχαῖον εἶδος ἐπανιέναι. Ὥστε
[5, 2]   τινα προβολὴν, σπέρματος λόγον ἔχουσαν,  πρὸς   τὸ μέλλον. Τοῦτο δὲ ποιεῖ
[5, 7]   ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς κλάδους, καὶ  πρὸς   τὸ οἰκεῖον σχῆμα τοῦ φυτοῦ
[5, 5]   πᾶσαν ἰδέαν αὐξήσεως διεξελθοῦσα, εὐθὺς  πρὸς   τὸ τέλειον ἤγαγε τὰ βλαστήματα.
[5, 4]   ἄναιμον εἶναι, οὗ τῆς ἰσχύος  πρὸς   τοσαῦτα ἡμῶν ἐπιδεῖται βίος;
[5, 1]   οὐχὶ τῆς σῆς διαγωγῆς παρασκευή;  πρὸς   τῷ πολλὰ τῶν ἐν πόαις
[5, 5]   τοῖς τροφίμοις ἐγκαταμέμικται, ἅπερ ζιζάνια  προσαγορεύειν   σύνηθες τῇ Γραφῇ, οὐκ ἐκ
[5, 6]   τῶν περὶ τὰς ὀνοματοποιίας ἐσχολακότων  προσαγορεύουσι,   τοῦτο σπέρματος ἔχει δύναμιν. Ὅσα
[5, 8]   τῆς βοηθείας, τούτοις δ´ ἂν  προσβλαβὴς   ἐγένετο παχυτέρα περιβολὴ ἐκ
[5, 5]   ἐξ ἐπιμελείας καὶ γεωργίας ἡμῖν  προσγινομένην;   Οὐκ εὐθὺς ἐκέλευσε σπέρμα καὶ
[5, 2]   τῶν κατὰ τὰς χρείας αὐτῷ  προσεδρευόντων,   οὓς καὶ προϊὼν καὶ πάλιν
[5, 6]   ἀνατέλλειν κατεδικάσθη γῆ. Ἀλλὰ  προσετάχθη,   φησὶ, Ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν
[5, 6]   πίστεως ἐμπεφυτευμένους τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα  προσηγόρευσε·   καὶ προσκαλεῖται ἡμᾶς εἰς πολυκαρπίαν,
[5, 5]   καὶ ἐξ αὐτῆς ἐστι τῆς  προσηγορίας   μαθεῖν. Τῇ ὑπερβολῇ γὰρ τοῦ
[5, 9]   ἐν μικρῷ τὸν μέγαν ἐπιγινώσκων,  πρόσθες   ἀεὶ τῷ θαύματι, καὶ αὔξησόν
[5, 2]   ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσι.  Πρόσθες   τῷ πλούτῳ καὶ πολιτικήν τινα
[5, 4]   κτίσαντος ἔγκλημα, τοῦτό σοι εἰς  προσθήκην   εὐχαριστίας περιελήλυθε. ~Βλαστησάτω γῆ
[5, 6]   τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα προσηγόρευσε· καὶ  προσκαλεῖται   ἡμᾶς εἰς πολυκαρπίαν, ἵνα μὴ
[5, 1]   γῆν διακόσμησις· ἵνα καὶ τοῦ  προσκυνεῖν   τὸν ἥλιον, ὡς αὐτὸν τὴν
[5, 7]   ἀλλοτρίων τῆς πίστεως, εὐτονίαν τινὰ  προσλαμβάνειν,   εἰς τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων
[5, 2]   περὶ αὐτὸν κολάκων· δορυφορία φίλων  προσποιητῶν   τὴν ἀπ´ αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων·
[5, 1]   τὸ βάρος τοῦ ὕδατος, τὸ  πρόσταγμα   αὐτῇ γέγονε βλαστῆσαι πρῶτον βοτάνην,
[5, 5]   τελειωθῆναι, ἵνα τὸ πρῶτον ἐκεῖνο  πρόσταγμα   διδασκάλιον τῇ φύσει γένηται πρὸς
[5, 10]   νῦν ἐνυπάρχον τῇ γῇ τὸ  πρόσταγμα,   ἐπείγει αὐτὴν καθ´ ἑκάστην ἔτους
[5, 10]   γῆ. Τὸ μικρὸν τοῦτο  πρόσταγμα   εὐθὺς φύσις μεγάλη καὶ λόγος
[5, 5]   ἐπανιέναι. Ὥστε οὐδὲν παρὰ τὸ  πρόσταγμα   εὕροις ἂν ἐν τοῖς φυομένοις
[5, 1]   φωνὴ, καὶ τὸ πρῶτον ἐκεῖνο  πρόσταγμα,   οἷον νόμος τις ἐγένετο φύσεως,
[5, 2]   μοι ἐκ μικρᾶς φωνῆς, καὶ  προστάγματος   οὕτω βραχέος, τὴν κατεψυγμένην καὶ
[5, 10]   φύσεως ἀκολουθία ἐκ τοῦ πρώτου  προστάγματος   τὴν ἀρχὴν δεξαμένη, πρὸς πάντα
[5, 6]   φραγμὸν περιέθηκε τὴν ἐκ τῶν  προσταγμάτων   ἀσφάλειαν, καὶ τὴν φυλακὴν τῶν
[5, 6]   δὲ καρπὸν παρεχομένη ἱλαρύνειν δυνάμενον  πρόσωπον   ἐν ἐλαίῳ. Πόσα συνέτρεχε κατὰ
[5, 5]   ἣν κατεκρίθημεν, ἐν ἱδρῶτι τοῦ  προσώπου   ἡμῶν ἐσθίειν τὸν ἄρτον. ~Ἀλλὰ
[5, 6]   οἱ φυτοκόμοι τὸ γένος αὔξουσι.  Πρότερον   μέντοι, ὥσπερ ἔφαμεν, μνήμης ἠξιώθη
[5, 6]   μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, οὐκ ὄντα  πρότερον   ὑπὲρ τῆς γῆς, εἰς τὸ
[5, 5]   κατὰ γένος, φησὶν, γῆ  προφέρει   τὰ σπέρματα, ὁπότε σῖτον πολλάκις
[5, 1]   χόρτου. Καθ´ ἑαυτὴν γῆ  προφερέτω   τὴν βλάστησιν, οὐδεμιᾶς συνεργείας ἑτέρωθεν
[5, 6]   τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον  προφήτας,   τρίτον διδασκάλους. Καὶ τοῖς τῶν
[5, 2]   ἐνύπνιον ἀπηλέγχθη. Ὥστε ἐπιτέτευκται τῷ  προφήτῃ   πρὸς τὸ ἀδρανέστατον ἄνθος
[5, 2]   ἀνθρωπίνης εὐημερίας, καιριωτάτης παρὰ τῷ  προφήτῃ   τετύχηκε τῆς εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλὴς
[5, 4]   ἡμῖν μὲν αἱ ἀποτεταγμέναι τροφαὶ  πρόχειροι   καὶ πᾶσιν εὔγνωστοι· ἕκαστον δὲ
[5, 2]   Καὶ οὕτω τὸ ἐν τῇ  πρώτῃ   γενέσει προβληθὲν παρὰ τῆς γῆς,
[5, 3]   τάξις τῶν φυομένων μαρτυρεῖ τῇ  πρώτῃ   διακοσμήσει. γὰρ βλάστησις καθηγεῖται
[5, 10]   γὰρ οἱ στρόβιλοι ἐκ τῆς  πρώτης   αὐτοῖς ἐνδοθείσης πληγῆς τὰς ἐφεξῆς
[5, 9]   τῷ αὐτῷ φύλλῳ ἐκ τῆς  πρώτης   βλαστήσεως εἰς τέλος συμπαραμένων. Ἔπειτα
[5, 6]   παρακατέπηξε θέμενος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ  πρῶτον   ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους.
[5, 3]   ἀπὸ σπέρματος, καὶ οὕτως ἀνάγκη  πρῶτον   βλάστησιν, εἶτα βοτάνην γενέσθαι, εἶτα
[5, 1]   τὸ πρόσταγμα αὐτῇ γέγονε βλαστῆσαι  πρῶτον   βοτάνην, ἔπειτα ξύλον· ὅπερ ἔτι
[5, 5]   εἰς σπέρμα τελειωθῆναι, ἵνα τὸ  πρῶτον   ἐκεῖνο πρόσταγμα διδασκάλιον τῇ φύσει
[5, 1]   γὰρ τότε φωνὴ, καὶ τὸ  πρῶτον   ἐκεῖνο πρόσταγμα, οἷον νόμος τις
[5, 1]   ἑξῆς παρεχόμενος. Βλαστησάτω γῆ.  Πρῶτόν   ἐστιν ἐν τῇ γενέσει τῶν
[5, 2]   ὑπὸ τῆς φύσεως οἰκονομουμένων διασωθήσεται.  Πρῶτον   μὲν γὰρ βλάστησις, εἶτα χλοὴ,
[5, 2]   λαμβάνῃς τοῦ ποιήσαντος τὴν ὑπόμνησιν.  Πρῶτον   μὲν οὖν ὅταν ἴδῃς βοτάνην
[5, 5]   Αὐτομάτη γὰρ γῆ καρποφορεῖ  πρῶτον   χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη
[5, 10]   τῆς φύσεως ἀκολουθία ἐκ τοῦ  πρώτου   προστάγματος τὴν ἀρχὴν δεξαμένη, πρὸς
[5, 6]   Αἴγειροι γὰρ, καὶ ἰτέαι, καὶ  πτελέαι,   καὶ λεῦκαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα,
[5, 6]   περὶ τὸ δύστηνον δοξάριον τοῦτο  πτόησιν   ἀπόπτυστον καὶ εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ
[5, 2]   ἐκ τῆς γῆς ἐπὶ τοῦ  πυθμένος   καὶ τῆς ῥίζης ἔχει τὴν
[5, 2]   μετὰ τοῦτο; Μία νὺξ,  πυρετὸς   εἷς, πλευρῖτις, περιπνευμονία,
[5, 6]   ἵνα μὴ ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες τῷ  πυρὶ   παραδοθῶμεν· καὶ οὐ παύεται πανταχοῦ
[5, 5]   πολλάκις καταβαλόντες, τὸν μέλανα τοῦτον  πυρὸν   συγκομίζομεν; Ἀλλὰ τοῦτο οὐχὶ πρὸς
[5, 8]   ἀπόρρητον. Τίς ἂν ἐφίκοιτο λόγος;  Πῶς   ἀνθρώπινος νοῦς πάντα μετ´ ἀκριβείας
[5, 3]   τῆς ἐξεργασαμένης αὐτὰ τέχνης ἀπασχολῆσαι·  πῶς   γόνασι διαζώννυται καλάμη τοῦ
[5, 9]   τέλος συμπαραμένων. Ἔπειτα κἀκεῖνο σκόπει,  πῶς   μυρίκη ὥσπερ ἀμφίβιόν ἐστι,
[5, 8]   ἐκ τῆς ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς.  Πῶς   κατέσχισται τῆς ἀμπέλου τὸ φῦλλον,
[5, 7]   ῥίζης εἰς πολλὰς ἐκφύσεις διῃρημένα.  Πῶς   ὅσων μὲν οἱ κλάδοι προμήκεις
[5, 5]   γένηται πρὸς τὴν ἑξῆς ἀκολουθίαν.  Πῶς   οὖν κατὰ γένος, φησὶν,
[5, 2]   τῶν αὐξομένων διὰ τοῦ σπέρματος.  Πῶς   οὖν, φασὶ, πάντα εἶναι τὰ
[5, 8]   λόγον εὑρήσει τὴν ἐνέργειαν παριστῶντα.  Πῶς   πάλιν ἀπὸ τῆς αὐτῆς νοτίδος
[5, 9]   τὴν ἀγάπην τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε  πῶς   τὰ μὲν ἀειθαλῆ ἐποίησε, τὰ
[5, 7]   πρὸς ἕκαστον τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς.  Πῶς   τὰ μὲν αὐτῶν βαθύρριζα, τὰ
[5, 8]   ἰδιότητα, τὸ ἀφ´ ἑκάστου χρήσιμον;  Πῶς   τινὰ μὲν γυμνὰ πέπτεται τῷ
[5, 8]   περὶ τὴν ἐξέτασιν ταύτην φιλοτεχνῆσαι,  πῶς   τὸ αὐτὸ ὕδωρ νῦν μὲν
[5, 8]   Καὶ οὐ τοῦτο μόνον θαυμαστὸν,  πῶς   ὧδε μὲν τὸ ὑγρὸν ἀπεγλυκάνθη,




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009