HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  102 formes différentes pour 225 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 2]   χλοὴ, εἶτα χόρτου αὔξησις, εἶτα     ἀπαρτισμὸς τῶν αὐξομένων διὰ τοῦ
[5, 2]   καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν, αὔριον     αὐτὸς οὗτος ἐλεεινὸς, τῷ
[5, 4]   ἰσχύος πρὸς τοσαῦτα ἡμῶν ἐπιδεῖται     βίος; Ἀλλά σοι μὲν αὐτάρκης
[5, 6]   καὶ μεγάλα ὑπὲρ γῆς κεχυμένα·     βλαστὸς, οἱ ἕλικες, ὄμφαξ,
[5, 8]   τὰς ἐκ τοῦ ἀέρος βλάβας     βότρυς ἀντέχῃ, καὶ τὴν ἀκτῖνα
[5, 1]   προνοίας ἄξιον; Ἀλλὰ μάλιστα μὲν     βουσὶ καὶ ἵπποις τὸν χιλὸν
[5, 1]   πλοῦτον καὶ τὴν ἀπόλαυσιν παρασκευάζει.     γὰρ τὰ κτήματα σου διατρέφων,
[5, 6]   ἀκριβῶς ἄν τις ἐξετάζων ἐξεύροι.     γὰρ ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ κόκκος,
[5, 2]   χρόνῳ μαρανθεὶς, νόσῳ διαλυθείς.     δεῖνα περίβλεπτος ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ·
[5, 1]   Περὶ βλαστήσεως γῆς. ~Καὶ εἶπεν     Θεός· βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 9]   τὰς ἐρήμους πληθυνόμενον. Διὸ καὶ     Ἱερεμίας διαίως τὰ πονηρότερα καὶ
[5, 2]   τὴν δύναμιν τῶν σπερμάτων. Ὥσπερ     κάλαμος, μετὰ τὴν ἐπέτειον αὔξησιν,
[5, 8]   πληροῦται; καὶ ὧν μὲν ἁπαλὸς     καρπὸς, παχὺ τοῦ φύλλου τὸ
[5, 5]   τοῖς ἀκεραιοτέροις ἐμβάλωσιν. Ἤδη δὲ     Κύριος καὶ τὴν τελείωσιν τῶν
[5, 2]   ἐκ τῆς γῆς φυόμενα σπερματικὰ     λόγος ἐνδείκνυται, ὅπου γε οὔτε
[5, 3]   τὴν γῆν κατακλίνωνται. Διὰ τοῦτο     μὲν βρόμος διόλου κενὸς, ἅτε
[5, 8]   τὰς ποιότητας τῶν ὀπῶν διαφορὰν     μὴ τῇ πείρᾳ διδαχθεὶς, οὐδένα
[5, 6]   κεχυμένα· βλαστὸς, οἱ ἕλικες,     ὄμφαξ, οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ σου
[5, 8]   σχίνου τὸ δάκρυον, καὶ ἄλλος     ὀπὸς τοῦ βαλσάμου· καὶ νάρθηκές
[5, 2]   τὰ δεσμωτήρια, ἐξ ὧν ἀφόρητος     παρὰ τῶν ὑποχειρίων συναθροίζεται φόβος.
[5, 5]   ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ     σπόρος ἐγείρηται, καὶ μηκύνηται, ὡς
[5, 4]   βίος; Ἀλλά σοι μὲν αὐτάρκης     σύνοικος λόγος πρὸς τὴν φυλακὴν
[5, 6]   εἰσὶ ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Ὥστε     τὴν σαρκίνην ἀγάπην ἀποθέμενος, καὶ
[5, 4]   καὶ ἀκόνιτον, καὶ μανδραγόρας, καὶ     τῆς μήκωνος ὀπός. Τί οὖν;
[5, 7]   μὲν γὰρ νέοις καὶ εὐθαλέσιν     φλοιὸς περιτέταται· τοῖς δὲ γηράσκουσιν
[5, 9]   τῆς κομῆς ἀπογυμνοῦσθαι. Ἀείφυλλον δὲ     φοίνιξ, τῷ αὐτῷ φύλλῳ ἐκ
[5, 7]   μονόλοπα αὐτῶν, τὰ δὲ πολύπτυχα.     δὲ θαυμαστὸν, ὅτι καὶ τῆς
[5, 4]   τῶν χρονίων παθῶν ἐξεμόχλευσαν. Ὥστε     ἐνόμιζες ἔχειν κατὰ τοῦ κτίσαντος
[5, 3]   μόρια, ἐπὶ πλέον ἀνευρύνει τοὺς  ὄγκους   αὐτῆς ὥστε ῥιζοῦσθαι μὲν εἰς
[5, 9]   χρόαις ποικιλίας, τὴν κατὰ τὰς  ὀδμὰς   διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ γὰρ ὁρῶ
[5, 4]   κατεπάγουσιν· ὀπίῳ δὲ τὰς σφοδρὰς  ὀδύνας   τῶν σωμάτων κατακοιμίζουσιν. Ἤδη δέ
[5, 7]   καὶ περὶ τῶν συκῶν φασιν.  Ὅθεν   οἱ μὲν τὰς ἀγρίας συκᾶς
[5, 6]   βλαστὸς, οἱ ἕλικες, ὄμφαξ,  οἱ   βότρυες. Ἀρκεῖ σου τῇ ὄψει
[5, 7]   ἀγρίας συκᾶς παραφυτεύουσι ταῖς ἡμέροις·  οἱ   δὲ τοὺς ὀλύνθους ἐκδήσαντες, τῶν
[5, 6]   ὑπὲρ γῆς κεχυμένα· βλαστὸς,  οἱ   ἕλικες, ὄμφαξ, οἱ βότρυες.
[5, 8]   ἐπὶ τῆς συκῆς; ὧν δὲ  οἱ   καρποὶ στεγανώτεροι, ἐλαφρὰ τῶν φύλλων
[5, 7]   ἐκφύσεις διῃρημένα. Πῶς ὅσων μὲν  οἱ   κλάδοι προμήκεις ἐπὶ πολὺ τοῦ
[5, 7]   περὶ τῶν συκῶν φασιν. Ὅθεν  οἱ   μὲν τὰς ἀγρίας συκᾶς παραφυτεύουσι
[5, 1]   τὴν αἰτίαν τῆς ζωῆς παρεχόμενον,  οἱ   πεπλανημένοι παύσωνται. Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν,
[5, 10]   καὶ δένδρων γένεσιν. Ὡς γὰρ  οἱ   στρόβιλοι ἐκ τῆς πρώτης αὐτοῖς
[5, 6]   τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις, ἃς παρασπῶντες  οἱ   φυτοκόμοι τὸ γένος αὔξουσι. Πρότερον
[5, 4]   ἐξεύρηται. Τὸ μὲν γὰρ κώνειον  οἱ   ψᾶρες βόσκονται, διὰ τὴν κατασκευὴν
[5, 7]   θηλειῶν, παρὰ τῶν φυτουργῶν διακέκριται,  οἵ   γε καὶ τοὺς φοίνικας εἰς
[5, 5]   ἐγείρηται, καὶ μηκύνηται, ὡς οὐκ  οἶδεν   αὐτός. Αὐτομάτη γὰρ γῆ
[5, 3]   τῆς παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον, τὰ  οἰκεῖα   καὶ σύμφυλα πρὸς ἑαυτὸ ἐπισπᾶται.
[5, 5]   σίτου μεταβολῆς γίνεται, ἀλλ´ ἐξ  οἰκείας   ἀρχῆς ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα γένος.
[5, 6]   τὸ εἶναι παρῆλθε, μετὰ τῆς  οἰκείας   ἕκαστον ἰδιότητος, ἐναργεστάταις μὲν διαφοραῖς
[5, 6]   ζωῆς ἡμῶν, ὅσα ἔμελλε τοῖς  οἰκείοις   καρποῖς τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα, ἄφθονον
[5, 2]   μεταμφιεννυμένην τὴν φαιδροτέραν καὶ τοῖς  οἰκείοις   κόσμοις ἀγαλλομένην, καὶ τὰ μυρία
[5, 3]   τῆς αὐξήσεως γινομένης, ἐπὶ τὸ  οἰκεῖον   μέτρον ἕκαστον τῶν φυομένων ἀποκαθίστασθαι,
[5, 7]   τοὺς κλάδους, καὶ πρὸς τὸ  οἰκεῖον   σχῆμα τοῦ φυτοῦ τὴν κόμην
[5, 6]   διαφοραῖς ἀπὸ τῶν ἑτερογενῶν χωριζόμενον,  οἰκείῳ   δὲ ἕκαστον γνωριζόμενον χαρακτῆρι. Πλήν
[5, 2]   ἀναγκαῖον τῶν ὑπὸ τῆς φύσεως  οἰκονομουμένων   διασωθήσεται. Πρῶτον μὲν γὰρ βλάστησις,
[5, 10]   ἐπειγώμεθα, ἵνα φυτευθέντες ἐν τῷ  οἴκῳ   Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ
[5, 6]   ἐλαία κατάκαρπος ἔσο ἐν τῷ  οἴκῳ   τοῦ Θεοῦ, μηδέποτε γυμνούμενος τῆς
[5, 6]   παρασκευάζειν τὴν δίαιταν· ἄμπελος μὲν  οἶνον   γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα καρδίαν ἀνθρώπου·
[5, 8]   νοτίδος ἐν μὲν τῇ ἀμπέλῳ  οἶνος   συνίσταται, ἐν δὲ τῇ ἐλαίᾳ
[5, 3]   καὶ τῇ προβολῇ τῶν ἀνθερίκων  οἷον   ἀκίσι τὰς ἐκ τῶν μικρῶν
[5, 7]   τοὺς λεγομένους ψῆνας, καὶ οὕτως  οἷον   ἐν συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι
[5, 7]   ἐπὶ πλεῖστον ἐν κύκλῳ διανεμόμεναι,  οἷον   θεμελίους τινὰς ἀναλογοῦντας τῷ βάρει
[5, 1]   καὶ τὸ πρῶτον ἐκεῖνο πρόσταγμα,  οἷον   νόμος τις ἐγένετο φύσεως, καὶ
[5, 7]   ὀνομαζομένην θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς κλάδους,  οἷον   ὀργῶσαν, καὶ τῆς συμπλοκῆς ἐφιεμένην
[5, 7]   φλοιὸς περιτέταται· τοῖς δὲ γηράσκουσιν  οἷον   ῥυσοῦται καὶ ἐκτραχύνεται. Καὶ τὰ
[5, 7]   κακίαν ἐπιμελείαις γεωργῶν θεραπευόμενα ἔγνωμεν·  οἷον   τὰς ὀξείας ῥοιὰς, καὶ τῶν
[5, 7]   τῶν φυτῶν ἐμβάλλοντας τοῖς κλάδοις,  οἷόν   τινα σπέρματα τῶν ἀρρένων, τοὺς
[5, 6]   τὸ ἄνω τὴν ὁρμὴν ἔχοντες,  οἷόν   τινες ἀναδενδράδες ταῖς κορυφαῖς τῶν
[5, 6]   ἄξια. Βούλεται δὲ ἡμᾶς καὶ  οἱονεὶ   ἕλιξί τισι ταῖς περιπλοκαῖς τῆς
[5, 5]   ἕτερον γένος ἐστὶ μεταβολὴ, ἀλλ´  οἱονεὶ   νόσος τις καὶ ἀρρωστία τοῦ
[5, 6]   τῶν φοβουμένων αὐτόν. Ἔπειτα καὶ  οἱονεὶ   χάρακας ἡμῖν παρακατέπηξε θέμενος ἐν
[5, 1]   συνεργείας ἑτέρωθεν δεομένη. Ἐπειδή τινες  οἴονται   τὸν ἥλιον αἴτιον εἶναι τῶν
[5, 8]   ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας προέρχεται·  οἷς   πόση πρὸς ἄλληλά ἐστιν
[5, 2]   ἐξ ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον  οἴχεται,   πᾶσαν τὴν κατ´ αὐτὸν σκηνὴν
[5, 4]   λόγος πρὸς τὴν φυλακὴν τῶν  ὀλεθρίων.   Οὐ δήπου γὰρ πρόβατα μὲν
[5, 2]   ὡς ἄνθος χόρτου. Τὸ γὰρ  ὀλιγοχρόνιον   τῆς ζωῆς, καὶ τὸ ἐν
[5, 2]   τῆς ζωῆς, καὶ τὸ ἐν  ὀλίγῳ   περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης
[5, 1]   ἀπὸ τῆς γῆς φυομένων, τῇ  ὁλκῇ   τοῦ θερμοῦ πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν
[5, 3]   τῶν ῥιζῶν τὴν νοτίδα, τῇ  ὁλκῇ   τοῦ θερμοῦ συνεπάγεσθαι τοῦ τροφίμου
[5, 7]   καὶ σκεδαννύμενον τὸν καρπὸν τοῖς  ὀλύνθοις   ἐπέχοντες. Τί σοι τὸ παρὰ
[5, 7]   ταῖς ἡμέροις· οἱ δὲ τοὺς  ὀλύνθους   ἐκδήσαντες, τῶν εὐκάρπων καὶ ἡμέρων
[5, 8]   τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα κατέχεται. Καὶ  ὅλως   τὴν κατὰ τὰς ποιότητας τῶν
[5, 0]    ~ΟΜΙΛΙΑ   εʹ Περὶ βλαστήσεως γῆς. ~Καὶ
[5, 6]   αὐτῷ κατὰ γένος καὶ καθ´  ὁμοιότητα   ἐπὶ τῆς γῆς. Ἐπὶ τούτῳ
[5, 3]   σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ´  ὁμοιότητα.   Ἔτι καὶ νῦν τάξις
[5, 2]   πρὸς τὸ ἀδρανέστατον ἄνθος  ὁμοίωσις   τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. ~Βλαστησάτω
[5, 4]   ἐπὶ τοῖς χρησίμοις τὴν χάριν  ὁμολογεῖν,   ἐγκαλέσομεν τῷ δημιουργῷ ἐπὶ τοῖς
[5, 6]   βλαστὸς, οἱ ἕλικες,  ὄμφαξ,   οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ σου τῇ
[5, 9]   τῆς θεωρίας εἰς ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα,  ὃν   ἐὰν μὴ δήσας πρὸς ἀνάγκην
[5, 6]   γὰρ ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ κόκκος,  ὃν   μισχόν τινες τῶν περὶ τὰς
[5, 7]   ἄν ποτε τὴν παρ´ αὐτῶν  ὀνομαζομένην   θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς κλάδους, οἷον
[5, 6]   μισχόν τινες τῶν περὶ τὰς  ὀνοματοποιίας   ἐσχολακότων προσαγορεύουσι, τοῦτο σπέρματος ἔχει
[5, 6]   ἐν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, οὐκ  ὄντα   πρότερον ὑπὲρ τῆς γῆς, εἰς
[5, 3]   τῶν ἀσταχύων φέρωσιν, ὅταν πλήρεις  ὄντες   καρπῶν πρὸς τὴν γῆν κατακλίνωνται.
[5, 8]   λεπτότατα τῶν ζῴων, ἅπερ, ἁπαλοῦ  ὄντος   τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα κατέχεται. Καὶ
[5, 1]   ἐν πόαις ἔτι καὶ λαχάνοις  ὄντων,   τροφὴν ἀνθρώπων ὑπάρχειν. ~Βλαστησάτω
[5, 9]   συλλεγομένη τὸ χρήσιμον, ταῦτα  ὀξεῖα   τοῦ κτίσαντος πρόνοια, ἐξ ἀρχῆς
[5, 7]   γεωργῶν θεραπευόμενα ἔγνωμεν· οἷον τὰς  ὀξείας   ῥοιὰς, καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν τὰς
[5, 1]   βλαστῆσαι πρῶτον βοτάνην, ἔπειτα ξύλον·  ὅπερ   ἔτι καὶ νῦν ὁρῶμεν γινόμενον.
[5, 4]   τοῦ μανδραγόρου ὕπνον ἰατροὶ κατεπάγουσιν·  ὀπίῳ   δὲ τὰς σφοδρὰς ὀδύνας τῶν
[5, 2]   ὅπου περ ἂν εὑρεθῇς, καὶ  ὁποίῳ   δήποτε γένει τῶν φυομένων παραστῇς,
[5, 8]   τίς ἐστι, καὶ τὸ ἤλεκτρον  ὀπὸν   εἶναι φυτῶν εἰς λίθου φύσιν
[5, 8]   καὶ δάκρυον τοῦ φυτοῦ καὶ  ὀπὸς   ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας προέρχεται·
[5, 4]   μανδραγόρας, καὶ τῆς μήκωνος  ὀπός.   Τί οὖν; ἀφέντες τὸ ἐπὶ
[5, 8]   τὸ δάκρυον, καὶ ἄλλος  ὀπὸς   τοῦ βαλσάμου· καὶ νάρθηκές τινες
[5, 5]   γῆ προφέρει τὰ σπέρματα,  ὁπότε   σῖτον πολλάκις καταβαλόντες, τὸν μέλανα
[5, 8]   ζῴων, ἅπερ, ἁπαλοῦ ὄντος τοῦ  ὀποῦ,   ἐναποληφθέντα κατέχεται. Καὶ ὅλως τὴν
[5, 9]   τί δεῖ τὰ πόρρω λέγειν,  ὅπου   γε ἐπὶ τῆς αὐτῆς συκῆς
[5, 2]   φυόμενα σπερματικὰ λόγος ἐνδείκνυται,  ὅπου   γε οὔτε κάλαμος, οὔτε ἄγρωστις,
[5, 2]   κτίσεως ἐνιδρυνθῆναι τὸ θαῦμα, ἵν´  ὅπου   περ ἂν εὑρεθῇς, καὶ ὁποίῳ
[5, 7]   τοῦ δένδρου πολὺ τὸ διάφορον·  ὅπουγε   καὶ ἄλλος μὲν χαρακτὴρ τοῦ
[5, 9]   ἡμῖν προεξένει· τοὺς χυλοὺς, τοὺς  ὀποὺς,   τὰ κάρφη, τοὺς φλοιοὺς, τὸν
[5, 9]   μὲν γάρ ἐστιν ἐν τῷ  ὀπῷ,   γλυκύτατον δὲ ἐν αὐτῷ τῷ
[5, 8]   τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης ἕτερον  ὀπῶν   γένος ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ τίς
[5, 8]   τὴν κατὰ τὰς ποιότητας τῶν  ὀπῶν   διαφορὰν μὴ τῇ πείρᾳ
[5, 6]   τῇ ὄψει καὶ ἄμπελος συνετῶς  ὁραθεῖσα   ὑπόμνησίν σοι τῆς φύσεως ἐμποιῆσαι.
[5, 7]   θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς κλάδους, οἷον  ὀργῶσαν,   καὶ τῆς συμπλοκῆς ἐφιεμένην τοῦ
[5, 4]   κωνείῳ καὶ τὸ λυσσῶδες τῶν  ὀρέξεων   κατεμάραναν· καὶ τῷ ἑλλεβόρῳ πολλὰ
[5, 9]   Καὶ εὐθὺς αἱ κορυφαὶ τῶν  ὀρέων   ἐκόμων· καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ
[5, 7]   δὲ ἀκρόρριζα· καὶ τὰ μὲν  ὀρθοφυῆ   καὶ μονοστέλεχα, τὰ δὲ χαμαίζηλα
[5, 2]   καὶ σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος τὴν  ὁρμὴν,   αὔριον αὐτὸς οὗτος ἐλεεινὸς,
[5, 6]   ἀεὶ πρὸς τὸ ἄνω τὴν  ὁρμὴν   ἔχοντες, οἷόν τινες ἀναδενδράδες ταῖς
[5, 4]   τῶν καιρίων καθάψασθαι. Ἑλλέβορος δὲ  ὀρτύγων   ἐστὶ τροφὴ, ἰδιότητι κράσεως τὴν
[5, 9]   ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ γὰρ  ὁρῶ   μοι τὸν λόγον τῇ ἀπληστίᾳ
[5, 1]   ξύλον· ὅπερ ἔτι καὶ νῦν  ὁρῶμεν   γινόμενον. γὰρ τότε φωνὴ,
[5, 6]   γῆ· πολλὰ δὲ τῶν δένδρων  ὁρῶμεν   οὔτε καρποῖς οὔτε σπέρματι κεχρημένα.
[5, 6]   προσαγορεύουσι, τοῦτο σπέρματος ἔχει δύναμιν.  Ὅσα   γὰρ ἀπὸ κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν,
[5, 2]   δὲ ποιεῖ καὶ ἄλλα μυρία,  ὅσα   διὰ γῆς νεμόμενα ἐν ταῖς
[5, 6]   τὰ συνεκτικώτερα τῆς ζωῆς ἡμῶν,  ὅσα   ἔμελλε τοῖς οἰκείοις καρποῖς τὸν
[5, 9]   φλοιοὺς, τὸν καρπόν· καὶ ἁπαξαπλῶς  ὅσα   ἡμῖν χρονία πεῖρα ἐξεῦρεν,
[5, 5]   δὲ λεγομένη αἶρα, καὶ  ὅσα   λοιπὰ νόθα σπέρματα τοῖς τροφίμοις
[5, 6]   καὶ πτελέαι, καὶ λεῦκαι, καὶ  ὅσα   τοιαῦτα, καρπὸν μὲν οὐδένα δοκεῖ
[5, 10]   περίοδον ἐξάγειν τὴν δύναμιν ἑαυτῆς  ὅσην   ἔχει πρός τε βοτανῶν καὶ
[5, 7]   διαφορὰ τῶν καρπίμων φυτῶν τοσαύτη,  ὅσην   οὐδ´ ἂν ἐπελθεῖν τις δυνηθείη
[5, 3]   συνεπάγεσθαι τοῦ τροφίμου τῆς γῆς  ὅσον   μέτριον, καὶ τοῦτο καταμερίζειν εἰς
[5, 5]   φρυγάνοις, καὶ εἴ τι ἐν  ὀσπρίοις,   κατὰ πᾶσαν ἀφθονίαν τότε τῆς
[5, 7]   εἰς πολλὰς ἐκφύσεις διῃρημένα. Πῶς  ὅσων   μὲν οἱ κλάδοι προμήκεις ἐπὶ
[5, 5]   σπερμάτων αὐξήσει παρεικάζει, λέγων· Ὡς  ὅταν   ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ
[5, 8]   δὲ πληκτικόν ἐστι τῆς γεύσεως,  ὅταν   δι´ ἄλλων φυτῶν ἐνεχθὲν ἀποξύνηται.
[5, 7]   καὶ τῶν ἀμυγδαλῶν τὰς πικροτέρας,  ὅταν   διατρηθεῖσαι τὸ πρὸς τῇ ῥίζῃ
[5, 3]   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.  Ὅταν   εἰς γῆν καταπέσῃ τὸ σπέρμα
[5, 8]   πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν,  ὅταν   ἐν ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ γένηται.
[5, 8]   μὲν λεῖόν ἐστι τῇ αἰσθήσει,  ὅταν   ἐν τοῖσδέ τισι τοῖς φυτοῖς
[5, 2]   τὴν ὑπόμνησιν. Πρῶτον μὲν οὖν  ὅταν   ἴδῃς βοτάνην χόρτου καὶ ἄνθος,
[5, 9]   εἰς γένεσιν ἤγαγε. Σὺ δὲ  ὅταν   ἴδῃς τὰ ἥμερα, τὰ ἄγρια,
[5, 10]   πληγῆς τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς,  ὅταν   πήξαντες τὸ κέντρον ἐν ἑαυτοῖς
[5, 3]   τὸ βάρος τῶν ἀσταχύων φέρωσιν,  ὅταν   πλήρεις ὄντες καρπῶν πρὸς τὴν
[5, 1]   τῶν φυομένων βλάστησις· ἔπειτα,  ὅταν   προκύψῃ μικρὸν τὰ βλαστήματα, βοτάνη
[5, 6]   προηγουμένης τῆς μνήμης τετύχηκεν· ἔπειτα,  ὅτι   ἀκριβῶς θεωροῦντι καὶ πάντα φανήσεται
[5, 6]   δηλονότι τῆς τοῦ Κυρίου εἰκόνος,  ὅτι   ἄμπελον ἑαυτὸν λέγει, καὶ τὸν
[5, 7]   κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς  ὅτι   γεωργία μὲν τὰς τῶν φυτῶν
[5, 8]   προβολὴ, ὡς ἐπὶ τῆς καρύας;  Ὅτι   ἐκεῖνα μὲν, διὰ τὸ ἀσθενὲς,
[5, 8]   ἐκεῖ δὲ λιπαρὸν γέγονεν, ἀλλ´  ὅτι   καὶ ἐν τοῖς γλυκέσι καρποῖς
[5, 7]   δὲ πολύπτυχα. δὲ θαυμαστὸν,  ὅτι   καὶ τῆς ἀνθρωπίνης νεότητος καὶ
[5, 4]   ζωῆς; ἐκεῖνο δὲ οὐ λογισόμεθα,  ὅτι   οὐ πάντα τῆς γαστρὸς ἕνεκεν
[5, 2]   τῆς εἰκόνος τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου,  ὅτι   Πᾶσα σὰρξ ὡς χόρτος, καὶ
[5, 2]   φαίνεται; Πρὸς δὴ τοῦτό φαμεν,  ὅτι   πολλὰ τῶν φυομένων ἐκ τῆς
[5, 1]   πεπλανημένοι παύσωνται. Ἐὰν ἄρα πεισθῶσιν,  ὅτι   πρὸ τῆς ἐκείνου γενέσεως τὰ
[5, 6]   σπέρματι κεχρημένα. Τί οὖν ἐροῦμεν;  Ὅτι   τὰ τιμιώτερα τῇ φύσει προηγουμένης
[5, 6]   ἕκαστον γνωριζόμενον χαρακτῆρι. Πλήν γε  ὅτι   τὸ ῥόδον τότε ἄνευ ἀκάνθης
[5, 1]   περὶ αὐτὸν θαύματος καθυφῶσιν, ἐνθυμηθέντες  ὅτι   χόρτου καὶ βοτάνης νεώτερός ἐστι
[5, 7]   παρὰ τῆς φύσεως αἴνιγμα βούλεται;  Ὅτι   χρὴ πολλάκις ἡμᾶς καὶ παρὰ
[5, 2]   μίνθη, οὐ κρόκος, οὐ σκόροδον,  οὐ   βούτομον, οὐδ´ ἄλλα μυρία γένη
[5, 5]   τις καὶ ἀρρωστία τοῦ σπέρματος.  Οὐ   γὰρ ἀπέθετο τὸ εἶναι σῖτος,
[5, 2]   τοῦτό ἐστι τὸ, Κατὰ γένος.  Οὐ   γὰρ προβολὴ τοῦ καλάμου
[5, 7]   ἐπελθεῖν τις δυνηθείη τῷ λόγῳ.  Οὐ   γὰρ μόνον ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν
[5, 4]   πρὸς τὴν φυλακὴν τῶν ὀλεθρίων.  Οὐ   δήπου γὰρ πρόβατα μὲν καὶ
[5, 2]   οὔτε ἄγρωστις, οὔτε μίνθη,  οὐ   κρόκος, οὐ σκόροδον, οὐ βούτομον,
[5, 4]   ἡμῶν τῆς ζωῆς; ἐκεῖνο δὲ  οὐ   λογισόμεθα, ὅτι οὐ πάντα τῆς
[5, 5]   ἄλλης αἰτίας τοῖς γινομένοις λυμαινομένης.  Οὐ   μὴν οὐδὲ καταδίκη ἐνεπόδιζε
[5, 4]   ἐκεῖνο δὲ οὐ λογισόμεθα, ὅτι  οὐ   πάντα τῆς γαστρὸς ἕνεκεν τῆς
[5, 6]   καταγνωσθέντες τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν· καὶ  οὐ   παύεται πανταχοῦ τὰς ψυχὰς τῶν
[5, 2]   οὔτε μίνθη, οὐ κρόκος,  οὐ   σκόροδον, οὐ βούτομον, οὐδ´ ἄλλα
[5, 8]   τῇ ἐλαίᾳ τὸ ἔλαιον; Καὶ  οὐ   τοῦτο μόνον θαυμαστὸν, πῶς ὧδε
[5, 4]   ζῷον, παραχθὲν ἄναιμον εἶναι,  οὗ   τῆς ἰσχύος πρὸς τοσαῦτα ἡμῶν
[5, 6]   ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς,  οὗ   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ,
[5, 1]   κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν κατὰ γένος,  οὗ   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ.
[5, 6]   ξύλον κάρπιμον, φησὶ, ποιοῦν καρπὸν,  οὗ   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ
[5, 2]   κρόκος, οὐ σκόροδον, οὐ βούτομον,  οὐδ´   ἄλλα μυρία γένη φυτῶν σπερματίζοντα
[5, 7]   τῶν καρπίμων φυτῶν τοσαύτη, ὅσην  οὐδ´   ἂν ἐπελθεῖν τις δυνηθείη τῷ
[5, 5]   ἀφθονίαν τότε τῆς γῆς ὑπερεῖχεν.  Οὐδὲ   γὰρ ἀπότευγμά τι ἦν ἐν
[5, 5]   τοῖς γινομένοις λυμαινομένης. Οὐ μὴν  οὐδὲ   καταδίκη ἐνεπόδιζε τῇ εὐθηνίᾳ
[5, 8]   πρὸς ἄλληλά ἐστιν διαφορὰ,  οὐδεὶς   ἂν λόγος ἐξίκοιτο. Ἄλλο γὰρ
[5, 1]   τροφὴ προαπετέθη, τὸ δὲ ἡμέτερον  οὐδεμιᾶς   ἐφάνη προνοίας ἄξιον; Ἀλλὰ μάλιστα
[5, 1]   γῆ προφερέτω τὴν βλάστησιν,  οὐδεμιᾶς   συνεργείας ἑτέρωθεν δεομένη. Ἐπειδή τινες
[5, 8]   διὰ τῆς ἀραιότητος δαψιλῶς ὑποδέχηται;  Οὐδὲν   ἀναίτιον· οὐδὲν ἀπὸ ταὐτομάτου· πάντα
[5, 8]   ἀραιότητος δαψιλῶς ὑποδέχηται; Οὐδὲν ἀναίτιον·  οὐδὲν   ἀπὸ ταὐτομάτου· πάντα ἔχει τινὰ
[5, 4]   τὰ δηλητήρια; Ἔστι δὲ τούτων  οὐδὲν   ἀργῶς, οὐδὲν ἀχρήστως γεγενημένον.
[5, 4]   Ἔστι δὲ τούτων οὐδὲν ἀργῶς,  οὐδὲν   ἀχρήστως γεγενημένον. γὰρ τροφὴν
[5, 5]   τὸ ἀρχαῖον εἶδος ἐπανιέναι. Ὥστε  οὐδὲν   παρὰ τὸ πρόσταγμα εὕροις ἂν
[5, 6]   καὶ ὅσα τοιαῦτα, καρπὸν μὲν  οὐδένα   δοκεῖ φέρειν ἐκ τοῦ προδήλου,
[5, 8]   μὴ τῇ πείρᾳ διδαχθεὶς,  οὐδένα   λόγον εὑρήσει τὴν ἐνέργειαν παριστῶντα.
[5, 6]   ὕψος ἡμῶν ἀνάγων τὰ φρονήματα,  οὐκ   ἀφῆκεν ἐρριμμένα χαμαὶ, καὶ τοῦ
[5, 5]   ζιζάνια προσαγορεύειν σύνηθες τῇ Γραφῇ,  οὐκ   ἐκ τῆς τοῦ σίτου μεταβολῆς
[5, 5]   ἐπιμελείας καὶ γεωργίας ἡμῖν προσγινομένην;  Οὐκ   εὐθὺς ἐκέλευσε σπέρμα καὶ καρπὸν
[5, 5]   σπόρος ἐγείρηται, καὶ μηκύνηται, ὡς  οὐκ   οἶδεν αὐτός. Αὐτομάτη γὰρ
[5, 6]   πάντα ἐν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ,  οὐκ   ὄντα πρότερον ὑπὲρ τῆς γῆς,
[5, 8]   τὸν καρπὸν ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται μὲν  οὖν   αἱ περὶ τὸν τρόπον τῆς
[5, 4]   τῆς μήκωνος ὀπός. Τί  οὖν;   ἀφέντες τὸ ἐπὶ τοῖς χρησίμοις
[5, 7]   τοῦ χυμοῦ τὴν δυσχέρειαν. Μηδεὶς  οὖν   ἐν κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω,
[5, 6]   καρποῖς οὔτε σπέρματι κεχρημένα. Τί  οὖν   ἐροῦμεν; Ὅτι τὰ τιμιώτερα τῇ
[5, 5]   πρὸς τὴν ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς  οὖν   κατὰ γένος, φησὶν, γῆ
[5, 2]   ποιήσαντος τὴν ὑπόμνησιν. Πρῶτον μὲν  οὖν   ὅταν ἴδῃς βοτάνην χόρτου καὶ
[5, 1]   ἐστι κατὰ τὴν γένεσιν. Ἆρα  οὖν   τοῖς μὲν βοσκήμασιν τροφὴ
[5, 2]   αὐξομένων διὰ τοῦ σπέρματος. Πῶς  οὖν,   φασὶ, πάντα εἶναι τὰ ἐκ
[5, 2]   κατὰ τὰς χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων,  οὓς   καὶ προϊὼν καὶ πάλιν ἐπανιὼν
[5, 2]   ἐνδείκνυται, ὅπου γε οὔτε κάλαμος,  οὔτε   ἄγρωστις, οὔτε μίνθη, οὐ
[5, 5]   τότε προβληθεῖσιν, οὔτε γεωργῶν ἀπειρίας,  οὔτε   ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε τινὸς ἄλλης
[5, 5]   ἦν ἐν τοῖς τότε προβληθεῖσιν,  οὔτε   γεωργῶν ἀπειρίας, οὔτε ἀέρων δυσκρασίας,
[5, 2]   γε οὔτε κάλαμος, οὔτε ἄγρωστις,  οὔτε   μίνθη, οὐ κρόκος, οὐ
[5, 2]   λόγος ἐνδείκνυται, ὅπου γε  οὔτε   κάλαμος, οὔτε ἄγρωστις, οὔτε
[5, 6]   πολλὰ δὲ τῶν δένδρων ὁρῶμεν  οὔτε   καρποῖς οὔτε σπέρματι κεχρημένα. Τί
[5, 6]   τῶν δένδρων ὁρῶμεν οὔτε καρποῖς  οὔτε   σπέρματι κεχρημένα. Τί οὖν ἐροῦμεν;
[5, 5]   γεωργῶν ἀπειρίας, οὔτε ἀέρων δυσκρασίας,  οὔτε   τινὸς ἄλλης αἰτίας τοῖς γινομένοις
[5, 2]   τὴν ὁρμὴν, αὔριον αὐτὸς  οὗτος   ἐλεεινὸς, τῷ χρόνῳ μαρανθεὶς,
[5, 2]   ἐκ μικρᾶς φωνῆς, καὶ προστάγματος  οὕτω   βραχέος, τὴν κατεψυγμένην καὶ ἄγονον
[5, 2]   καὶ σπέρμα σπεῖρον κατὰ γένος.  Οὕτω   γὰρ καὶ τὸ τῆς λέξεως
[5, 6]   σεαυτὸν τὴν διὰ πίστεως σωτηρίαν.  Οὕτω   γὰρ τὸ ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ
[5, 10]   τὸ κέντρον ἐν ἑαυτοῖς περιφέρωνται·  οὕτω   καὶ τῆς φύσεως ἀκολουθία
[5, 3]   σῖτον καὶ τοὺς ἀνθέρικας· καὶ  οὕτω   κατὰ μικρὸν τῆς αὐξήσεως γινομένης,
[5, 2]   συγγενῆ τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει. Καὶ  οὕτω   τὸ ἐν τῇ πρώτῃ γενέσει
[5, 3]   προκύψαι· εἴτε ἀπὸ σπέρματος, καὶ  οὕτως   ἀνάγκη πρῶτον βλάστησιν, εἶτα βοτάνην
[5, 7]   ἀρρένων, τοὺς λεγομένους ψῆνας, καὶ  οὕτως   οἷον ἐν συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως
[5, 5]   τοῦτον πυρὸν συγκομίζομεν; Ἀλλὰ τοῦτο  οὐχὶ   πρὸς ἕτερον γένος ἐστὶ μεταβολὴ,
[5, 1]   γένεσις τί ἄλλο ἐστὶ, καὶ  οὐχὶ   τῆς σῆς διαγωγῆς παρασκευή; πρὸς
[5, 9]   καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ ποταμῶν  ὄχθαι   μυρίοις γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ
[5, 6]   οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ σου τῇ  ὄψει   καὶ ἄμπελος συνετῶς ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009