HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  80 formes différentes pour 151 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 5]   ἐξ αὐτῆς ἐστι τῆς προσηγορίας  μαθεῖν.   Τῇ ὑπερβολῇ γὰρ τοῦ κρύους
[5, 5]   Κυρίου διδάγματα, καὶ μὴ γνησίως  μαθητευομένων   τῷ λόγῳ, ἀλλ´ ἐκ τῆς
[5, 6]   Καὶ τοῖς τῶν παλαιῶν καὶ  μακαρίων   ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν εἰς ὕψος ἡμῶν
[5, 1]   οὐδεμιᾶς ἐφάνη προνοίας ἄξιον; Ἀλλὰ  μάλιστα   μὲν βουσὶ καὶ ἵπποις
[5, 4]   τροφίμων ἑλλέβορος, καὶ ἀκόνιτον, καὶ  μανδραγόρας,   καὶ τῆς μήκωνος ὀπός.
[5, 4]   χρήσιμα. Διὰ μὲν γὰρ τοῦ  μανδραγόρου   ὕπνον ἰατροὶ κατεπάγουσιν· ὀπίῳ δὲ
[5, 2]   οὗτος ἐλεεινὸς, τῷ χρόνῳ  μαρανθεὶς,   νόσῳ διαλυθείς. δεῖνα
[5, 8]   φυτῶν εἰς λίθου φύσιν ἀποπηγνύμενον.  Μαρτυρεῖ   δὲ τῷ λόγῳ τὰ ἐμφαινόμενα
[5, 3]   νῦν τάξις τῶν φυομένων  μαρτυρεῖ   τῇ πρώτῃ διακοσμήσει. γὰρ
[5, 6]   ἐσκάφη καὶ ἀνέπνευσεν ἀποσκευασάμενος τὸ  μάταιον   βάρος τοῦ γηΐνου φρονήματος. Δεῖ
[5, 9]   ἀνάγκην ἀπαγάγω τῆς κτίσεως, ἐπιλείψει  με   ἡμέρα τὴν μεγάλην σοφίαν
[5, 2]   στρατοπέδων ἡγεμονίαν· τὸν κήρυκα  μέγα   βοῶντα πρὸ αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδούχους
[5, 6]   κλήματα ἐν κύκλῳ εὐθαλῆ καὶ  μεγάλα   ὑπὲρ γῆς κεχυμένα· βλαστὸς,
[5, 10]   μικρὸν τοῦτο πρόσταγμα εὐθὺς φύσις  μεγάλη   καὶ λόγος ἔντεχνος ἦν, θᾶττον
[5, 9]   ἐπιλείψει με ἡμέρα τὴν  μεγάλην   σοφίαν ἐκ τῶν μικροτάτων ὑμῖν
[5, 9]   τὰ ἀνάνθη, ἐν μικρῷ τὸν  μέγαν   ἐπιγινώσκων, πρόσθες ἀεὶ τῷ θαύματι,
[5, 7]   ἐπικαιομένας τὰς πίτυς εἰς δρυμῶνας  μεθίστασθαι.   Τινὰ δὲ καὶ τὴν ἐκ
[5, 8]   πρὸς ἁπαλὴν καὶ ἐλαιώδη φύσιν  μεθίσταται.   ~Καὶ τί δεῖ τὰ πόρρω
[5, 5]   ὁπότε σῖτον πολλάκις καταβαλόντες, τὸν  μέλανα   τοῦτον πυρὸν συγκομίζομεν; Ἀλλὰ τοῦτο
[5, 2]   σπέρματος λόγον ἔχουσαν, πρὸς τὸ  μέλλον.   Τοῦτο δὲ ποιεῖ καὶ ἄλλα
[5, 6]   ἄμπελος μὲν οἶνον γεννῶσα εὐφραίνειν  μέλλοντα   καρδίαν ἀνθρώπου· ἐλαία δὲ καρπὸν
[5, 6]   ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην τὴν λύπην,  μεμνημένοι   τῆς ἁμαρτίας, δι´ ἣν ἀκάνθας
[5, 2]   ἔννοιαν ἔρχου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως,  μεμνημένος   τῆς εἰκόνος τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου,
[5, 6]   ὑπόμνησίν σοι τῆς φύσεως ἐμποιῆσαι.  Μέμνησαι   γὰρ δηλονότι τῆς τοῦ Κυρίου
[5, 9]   τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε πῶς τὰ  μὲν   ἀειθαλῆ ἐποίησε, τὰ δὲ γυμνούμενα·
[5, 4]   τῆς ἡμετέρας δεδημιούργηται; Ἀλλ´ ἡμῖν  μὲν   αἱ ἀποτεταγμέναι τροφαὶ πρόχειροι καὶ
[5, 8]   ἐλύτροις κεκαλυμμένα πληροῦται; καὶ ὧν  μὲν   ἁπαλὸς καρπὸς, παχὺ τοῦ
[5, 4]   ἐπιδεῖται βίος; Ἀλλά σοι  μὲν   αὐτάρκης σύνοικος λόγος πρὸς
[5, 7]   τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς. Πῶς τὰ  μὲν   αὐτῶν βαθύρριζα, τὰ δὲ ἀκρόρριζα·
[5, 1]   τὴν γένεσιν. Ἆρα οὖν τοῖς  μὲν   βοσκήμασιν τροφὴ προαπετέθη, τὸ
[5, 3]   γῆν κατακλίνωνται. Διὰ τοῦτο  μὲν   βρόμος διόλου κενὸς, ἅτε μηδενὶ
[5, 2]   τῆς φύσεως οἰκονομουμένων διασωθήσεται. Πρῶτον  μὲν   γὰρ βλάστησις, εἶτα χλοὴ, εἶτα
[5, 9]   τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον  μὲν   γάρ ἐστιν ἐν τῷ ὀπῷ,
[5, 4]   παραμυθίαν τινῶν ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ  μὲν   γὰρ κώνειον οἱ ψᾶρες βόσκονται,
[5, 7]   τῶν φλοιῶν αἱ διαφοραί; Τὰ  μὲν   γὰρ λειόφλοια τῶν φυτῶν, τὰ
[5, 7]   φυτοῖς παραπλήσια τὰ συμπτώματα. Τοῖς  μὲν   γὰρ νέοις καὶ εὐθαλέσιν
[5, 4]   ποτε καὶ ἡμῖν χρήσιμα. Διὰ  μὲν   γὰρ τοῦ μανδραγόρου ὕπνον ἰατροὶ
[5, 8]   ἀφ´ ἑκάστου χρήσιμον; Πῶς τινὰ  μὲν   γυμνὰ πέπτεται τῷ ἡλίῳ, τινὰ
[5, 8]   ἐπὶ τῆς καρύας; Ὅτι ἐκεῖνα  μὲν,   διὰ τὸ ἀσθενὲς, πλείονος ἐδεῖτο
[5, 6]   τῆς οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος, ἐναργεστάταις  μὲν   διαφοραῖς ἀπὸ τῶν ἑτερογενῶν χωριζόμενον,
[5, 7]   τότε γένη φυτῶν ἐπανέδραμε, τὰ  μὲν   ἔγκαρπα, τὰ δὲ ἐρέψιμα, ἄλλα
[5, 3]   τοὺς ὄγκους αὐτῆς ὥστε ῥιζοῦσθαι  μὲν   εἰς τὸ κάτω, ἐπὶ τὸ
[5, 7]   καῦσιν; Ἐν τούτοις πάλιν ποικίλη  μὲν   ἐν ἑκάστῳ δένδρῳ τῶν
[5, 9]   λειμῶνι τὸ αὐτὸ ὕδωρ ἐρυθραινόμενον  μὲν   ἐν τῷδε τῷ ἄνθει, καὶ
[5, 9]   Καὶ ἐπὶ τῆς ἀμπέλου στυπτικώτατον  μὲν   ἐπὶ τῶν ἀκρεμόνων, ἥδιστον δὲ
[5, 2]   ἐστὶ ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ καλάμου  μὲν   ἕτερος κάλαμος, ἐκ δὲ τῶν
[5, 4]   πλουσίοις τῆς κτίσεως θησαυροῖς ἄπορος  μὲν   εὕρεσις τοῦ τιμιωτέρου, δυσφορωτάτη
[5, 5]   ἤγαγε τὰ βλαστήματα. Καὶ λειμῶνες  μὲν   ἦσαν βαθεῖς τῇ ἀφθονίᾳ τοῦ
[5, 4]   ὀλεθρίων. Οὐ δήπου γὰρ πρόβατα  μὲν   καὶ αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ
[5, 7]   ῥυσοῦται καὶ ἐκτραχύνεται. Καὶ τὰ  μὲν   κοπέντα ἐπιβλαστάνει· τὰ δὲ μένει
[5, 8]   πῶς τὸ αὐτὸ ὕδωρ νῦν  μὲν   λεῖόν ἐστι τῇ αἰσθήσει, ὅταν
[5, 6]   Ἐπὶ τούτῳ τῷ ῥήματι πᾶσαι  μὲν   λόχμαι κατεπυκνοῦντο· πάντα δὲ ἀνέτρεχε
[5, 7]   τὰ δὲ ῥηξίφλοια· καὶ τὰ  μὲν   μονόλοπα αὐτῶν, τὰ δὲ πολύπτυχα.
[5, 1]   ἐφάνη προνοίας ἄξιον; Ἀλλὰ μάλιστα  μὲν   βουσὶ καὶ ἵπποις τὸν
[5, 7]   πολλὰς ἐκφύσεις διῃρημένα. Πῶς ὅσων  μὲν   οἱ κλάδοι προμήκεις ἐπὶ πολὺ
[5, 6]   αὐτῷ παρασκευάζειν τὴν δίαιταν· ἄμπελος  μὲν   οἶνον γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα καρδίαν
[5, 7]   τὰ δὲ ἀκρόρριζα· καὶ τὰ  μὲν   ὀρθοφυῆ καὶ μονοστέλεχα, τὰ δὲ
[5, 6]   λεῦκαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα, καρπὸν  μὲν   οὐδένα δοκεῖ φέρειν ἐκ τοῦ
[5, 8]   δὲ τὸν καρπὸν ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται  μὲν   οὖν αἱ περὶ τὸν τρόπον
[5, 2]   τοῦ ποιήσαντος τὴν ὑπόμνησιν. Πρῶτον  μὲν   οὖν ὅταν ἴδῃς βοτάνην χόρτου
[5, 7]   ἀθροιζούσῃ τὴν δύναμιν, καὶ τὴν  μὲν   ῥύσιν ἐπεχούσῃ, ἐπιμελέστερον δὲ τὸν
[5, 8]   σκαμμωνίᾳ γένηται. Καὶ ἐν  μὲν   ταῖς βαλάνοις, τῷ καρπῷ
[5, 7]   τῶν συκῶν φασιν. Ὅθεν οἱ  μὲν   τὰς ἀγρίας συκᾶς παραφυτεύουσι ταῖς
[5, 7]   ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι γεωργία  μὲν   τὰς τῶν φυτῶν ποιότητας μεταβάλλει,
[5, 8]   ἀπὸ τῆς αὐτῆς νοτίδος ἐν  μὲν   τῇ ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται, ἐν
[5, 9]   γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ τὰ  μὲν   τὴν ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο κατακοσμῆσαι τράπεζαν·
[5, 8]   τοῦτο μόνον θαυμαστὸν, πῶς ὧδε  μὲν   τὸ ὑγρὸν ἀπεγλυκάνθη, ἐκεῖ δὲ
[5, 8]   διὰ τῆς ῥίζης ἑλκόμενον, ἄλλως  μὲν   τρέφει τὴν ῥίζαν αὐτὴν, ἄλλως
[5, 9]   γυμνούμενα· καὶ τῶν ἀειθαλῶν τὰ  μὲν   φυλλοβόλα, τὰ δὲ ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ
[5, 7]   τὸ διάφορον· ὅπουγε καὶ ἄλλος  μὲν   χαρακτὴρ τοῦ καρποῦ τῶν ἀρρένων,
[5, 7]   μὲν κοπέντα ἐπιβλαστάνει· τὰ δὲ  μένει   ἀδιάδοχα, ὥσπερ τινὰ θάνατον τὴν
[5, 5]   χρόαν καὶ γεῦσιν μετέπεσεν. Καὶ  μέντοι   καὶ πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν γῆς
[5, 6]   φυτοκόμοι τὸ γένος αὔξουσι. Πρότερον  μέντοι,   ὥσπερ ἔφαμεν, μνήμης ἠξιώθη τὰ
[5, 6]   τῇ ἀποθέσει τῶν τοῦ κόσμου  μεριμνῶν,   αἳ βάρος εἰσὶ ταῖς καρδίαις
[5, 9]   πεῖρα ἐξεῦρεν, ἐκ τῶν κατὰ  μέρος   περιπτώσεων συλλεγομένη τὸ χρήσιμον, ταῦτα
[5, 7]   ἐν ἑκάστῳ δένδρῳ τῶν  μερῶν   αὐτοῦ διακόσμησις, δυσέφικτος δὲ καὶ
[5, 7]   σφῆνα πεύκης λιπαρὸν τῆς ἐντεριώνης  μέσης   διελαθέντα δέξωνται, εἰς εὐχρηστίαν μεταβάλλουσι
[5, 8]   λόγος; Πῶς ἀνθρώπινος νοῦς πάντα  μετ´   ἀκριβείας ἐπέλθοι, ὥστε καὶ κατιδεῖν
[5, 2]   τῶν σπερμάτων. Ὥσπερ κάλαμος,  μετὰ   τὴν ἐπέτειον αὔξησιν, ἀπὸ τῆς
[5, 6]   γῆς, εἰς τὸ εἶναι παρῆλθε,  μετὰ   τῆς οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος, ἐναργεστάταις
[5, 1]   σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ. Ἀκολούθως  μετὰ   τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν γῆν ἀποσκευασαμένην
[5, 4]   συνεξεδόθη τοῖς τροφίμοις τὰ δηλητήρια·  μετὰ   τοῦ σίτου τὸ κώνειον· μετὰ
[5, 2]   ὑποχειρίων συναθροίζεται φόβος. Καὶ τί  μετὰ   τοῦτο; Μία νὺξ, πυρετὸς
[5, 4]   μετὰ τοῦ σίτου τὸ κώνειον·  μετὰ   τῶν λοιπῶν τροφίμων ἑλλέβορος, καὶ
[5, 9]   αὐτῆς συκῆς πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας  μεταβαίνει   ποιότητας; Πικρότατον μὲν γάρ ἐστιν
[5, 8]   τὴν στυφὴν καὶ αὐστηρὰν ποιότητα  μεταβάλλει·   ἐν δὲ ταῖς τερεβίνθοις, καὶ
[5, 7]   μὲν τὰς τῶν φυτῶν ποιότητας  μεταβάλλει,   δὲ κατ´ ἀρετὴν τῆς
[5, 8]   πάλιν εἰς τὴν ἐσχάτην πικρότητα  μεταβάλλον   ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν, ὅταν ἐν
[5, 7]   μέσης διελαθέντα δέξωνται, εἰς εὐχρηστίαν  μεταβάλλουσι   τότε τοῦ χυμοῦ τὴν δυσχέρειαν.
[5, 5]   οὐχὶ πρὸς ἕτερον γένος ἐστὶ  μεταβολὴ,   ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος τις καὶ
[5, 5]   οὐκ ἐκ τῆς τοῦ σίτου  μεταβολῆς   γίνεται, ἀλλ´ ἐξ οἰκείας ἀρχῆς
[5, 2]   σκυθρωπὴν καὶ πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολὴν,  μεταμφιεννυμένην   τὴν φαιδροτέραν καὶ τοῖς οἰκείοις
[5, 5]   ἑτέραν καὶ χρόαν καὶ γεῦσιν  μετέπεσεν.   Καὶ μέντοι καὶ πάλιν λέγεται,
[5, 3]   τοῦ τροφίμου τῆς γῆς ὅσον  μέτριον,   καὶ τοῦτο καταμερίζειν εἰς καλάμην
[5, 3]   αὐξήσεως γινομένης, ἐπὶ τὸ οἰκεῖον  μέτρον   ἕκαστον τῶν φυομένων ἀποκαθίστασθαι, εἴτε
[5, 2]   γενέσει προβληθὲν παρὰ τῆς γῆς,  μέχρι   νῦν διασώζεται, τῇ ἀκολουθίᾳ τῆς
[5, 1]   μικρὸν διαρθρουμένων τῶν φυομένων, καὶ  μέχρι   τῆς ἐπὶ τὸ σπέρμα τελειώσεως
[5, 10]   πάντα τὸν ἐφεξῆς διεξέρχεται χρόνον,  μέχρις   ἂν πρὸς τὴν κοινὴν συντέλειαν
[5, 6]   προσκαλεῖται ἡμᾶς εἰς πολυκαρπίαν, ἵνα  μὴ   ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν·
[5, 4]   λόγον ἐν τῇ κτίσει πληροῖ.  Μὴ   γὰρ ἐπειδή σοι δηλητήριον τὸ
[5, 5]   τὰ τοῦ Κυρίου διδάγματα, καὶ  μὴ   γνησίως μαθητευομένων τῷ λόγῳ, ἀλλ´
[5, 9]   εἰς ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα, ὃν ἐὰν  μὴ   δήσας πρὸς ἀνάγκην ἀπαγάγω τῆς
[5, 6]   τῆς παροιμίας, μηδὲ ὑλομανεῖν, τουτέστι,  μὴ   ἐπιδεικτικῶς πολιτεύεσθαι, μηδὲ τὸν παρὰ
[5, 3]   δὲ τὸν κόκκον ἀποθεμένη ὡς  μὴ   εὐδιάρπαστον εἶναι τοῖς σπερμολόγοις· ἔτι
[5, 4]   αἷμα, τούτου ἕνεκεν ἔδει  μὴ   παραχθῆναι τὸ ζῷον, παραχθὲν
[5, 8]   ποιότητας τῶν ὀπῶν διαφορὰν  μὴ   τῇ πείρᾳ διδαχθεὶς, οὐδένα λόγον
[5, 6]   ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ ἐπιδεικτικῶς πολιτεύεσθαι,  μηδὲ   τὸν παρὰ τῶν ἔξωθεν ἔπαινον
[5, 6]   κατὰ τὸν λόγον τῆς παροιμίας,  μηδὲ   ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ ἐπιδεικτικῶς πολιτεύεσθαι,
[5, 7]   τότε τοῦ χυμοῦ τὴν δυσχέρειαν.  Μηδεὶς   οὖν ἐν κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν
[5, 3]   μὲν βρόμος διόλου κενὸς, ἅτε  μηδενὶ   τὴν κεφαλὴν βαρυνόμενος· τὸν δὲ
[5, 6]   ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ,  μηδέποτε   γυμνούμενος τῆς ἐλπίδος, ἀλλ´ ἀεὶ
[5, 9]   λεληθότως ὑπαλλάσσει τὰ φύλλα, ὥστε  μηδέποτε   δοκεῖν τῆς κομῆς ἀπογυμνοῦσθαι. Ἀείφυλλον
[5, 6]   ἀνέτρεχε δένδρα, τά τε πρὸς  μήκιστον   ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα, ἐλάται καὶ
[5, 5]   καὶ σπόρος ἐγείρηται, καὶ  μηκύνηται,   ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός. Αὐτομάτη
[5, 4]   καὶ μανδραγόρας, καὶ τῆς  μήκωνος   ὀπός. Τί οὖν; ἀφέντες τὸ
[5, 8]   γλυκὺ, καὶ ἄλλο τὸ ἐν  μηλέᾳ,   καὶ σύκῳ, καὶ φοίνικι. Ἔτι
[5, 5]   αἰτίας τοῖς γινομένοις λυμαινομένης. Οὐ  μὴν   οὐδὲ καταδίκη ἐνεπόδιζε τῇ
[5, 3]   φρυγανικῶν τυγχάνοι. Εἷς χόρτος καὶ  μία   βοτάνη ἐξαρκεῖ τὴν διάνοιάν σου
[5, 6]   μυρσίναι καὶ δάφναι, πάντα ἐν  μιᾷ   καιροῦ ῥοπῇ, οὐκ ὄντα πρότερον
[5, 2]   φόβος. Καὶ τί μετὰ τοῦτο;  Μία   νὺξ, πυρετὸς εἷς,
[5, 2]   γῆ. Νόησόν μοι ἐκ  μικρᾶς   φωνῆς, καὶ προστάγματος οὕτω βραχέος,
[5, 1]   ἐπειδὰν αὐξηθῇ, χόρτος ἐστὶ, κατὰ  μικρὸν   διαρθρουμένων τῶν φυομένων, καὶ μέχρι
[5, 1]   βλάστησις· ἔπειτα, ὅταν προκύψῃ  μικρὸν   τὰ βλαστήματα, βοτάνη γίνεται· εἶτ´
[5, 3]   τοὺς ἀνθέρικας· καὶ οὕτω κατὰ  μικρὸν   τῆς αὐξήσεως γινομένης, ἐπὶ τὸ
[5, 10]   παρεικάζει. ~Βλαστησάτω γῆ. Τὸ  μικρὸν   τοῦτο πρόσταγμα εὐθὺς φύσις μεγάλη
[5, 9]   τὴν μεγάλην σοφίαν ἐκ τῶν  μικροτάτων   ὑμῖν παριστῶντα. Βλαστησάτω γῆ
[5, 9]   ἀνθοφοροῦντα, τὰ ἀνάνθη, ἐν  μικρῷ   τὸν μέγαν ἐπιγινώσκων, πρόσθες ἀεὶ
[5, 3]   οἷον ἀκίσι τὰς ἐκ τῶν  μικρῶν   ζῴων ἀφίστησι βλάβας. ~Τί εἴπω;
[5, 6]   γὰρ τὸ ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ  μιμήσῃ,   καὶ τὸ πολύκαρπον δὲ αὐτοῦ
[5, 2]   κάλαμος, οὔτε ἄγρωστις, οὔτε  μίνθη,   οὐ κρόκος, οὐ σκόροδον, οὐ
[5, 6]   ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ κόκκος, ὃν  μισχόν   τινες τῶν περὶ τὰς ὀνοματοποιίας
[5, 6]   αὔξουσι. Πρότερον μέντοι, ὥσπερ ἔφαμεν,  μνήμης   ἠξιώθη τὰ συνεκτικώτερα τῆς ζωῆς
[5, 6]   τιμιώτερα τῇ φύσει προηγουμένης τῆς  μνήμης   τετύχηκεν· ἔπειτα, ὅτι ἀκριβῶς θεωροῦντι
[5, 2]   γένους. Βλαστησάτω γῆ. Νόησόν  μοι   ἐκ μικρᾶς φωνῆς, καὶ προστάγματος
[5, 4]   φυγὴν ὑποβάλλουσα, χαλεπόν ἐστιν, εἰπέ  μοι,   ἐκκλῖναι τὰ δηλητήρια; Ἔστι δὲ
[5, 9]   ἀεὶ τῷ θαύματι, καὶ αὔξησόν  μοι   τὴν ἀγάπην τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε
[5, 9]   διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ γὰρ ὁρῶ  μοι   τὸν λόγον τῇ ἀπληστίᾳ τῆς
[5, 4]   τὰ κακοῦντα αὐτῶν τὴν ζωὴν,  μόνῃ   τῇ αἰσθήσει τὸ βλαβερὸν διακρίνοντα·
[5, 7]   δὲ ῥηξίφλοια· καὶ τὰ μὲν  μονόλοπα   αὐτῶν, τὰ δὲ πολύπτυχα.
[5, 7]   δυνηθείη τῷ λόγῳ. Οὐ γὰρ  μόνον   ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν αἱ διαφοραὶ
[5, 8]   τὸ ἔλαιον; Καὶ οὐ τοῦτο  μόνον   θαυμαστὸν, πῶς ὧδε μὲν τὸ
[5, 7]   καὶ τὰ μὲν ὀρθοφυῆ καὶ  μονοστέλεχα,   τὰ δὲ χαμαίζηλα καὶ εὐθὺς
[5, 3]   περιολισθαίνοντα τῆς γῆς τὰ λεπτότατα  μόρια,   ἐπὶ πλέον ἀνευρύνει τοὺς ὄγκους
[5, 2]   οἰκείοις κόσμοις ἀγαλλομένην, καὶ τὰ  μυρία   γένη τῶν φυομένων προβάλλουσαν. Βούλομαί
[5, 2]   σκόροδον, οὐ βούτομον, οὐδ´ ἄλλα  μυρία   γένη φυτῶν σπερματίζοντα φαίνεται; Πρὸς
[5, 2]   Τοῦτο δὲ ποιεῖ καὶ ἄλλα  μυρία,   ὅσα διὰ γῆς νεμόμενα ἐν
[5, 10]   θᾶττον τοῦ ἡμετέρου νοήματος τὰς  μυρίας   τῶν φυομένων ἰδιότητας ἐκτελῶν. Ἐκεῖνο
[5, 9]   Ἔπειτα κἀκεῖνο σκόπει, πῶς  μυρίκη   ὥσπερ ἀμφίβιόν ἐστι, καὶ τοῖς
[5, 9]   ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ ποταμῶν ὄχθαι  μυρίοις   γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ τὰ
[5, 2]   ταύτης κατεσχηματισμένης· ἑσμὸς τῶν ἐφεπομένων  μυρίος   τῶν τε ἐπὶ σιτίων καὶ
[5, 6]   φυτῶν, αἵ τε ῥωδωνιαὶ καὶ  μυρσίναι   καὶ δάφναι, πάντα ἐν μιᾷ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009