HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


κ  =  131 formes différentes pour 426 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 1]   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.  Καθ´   ἑαυτὴν γῆ προφερέτω τὴν
[5, 10]   γῇ τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει αὐτὴν  καθ´   ἑκάστην ἔτους περίοδον ἐξάγειν τὴν
[5, 6]   Πατέρα τὸν γεωργὸν, καὶ τοὺς  καθ´   ἕνα ἡμῶν διὰ τῆς πίστεως
[5, 6]   ἐν αὐτῷ κατὰ γένος καὶ  καθ´   ὁμοιότητα ἐπὶ τῆς γῆς. Ἐπὶ
[5, 3]   σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ  καθ´   ὁμοιότητα. Ἔτι καὶ νῦν
[5, 4]   ἀπ´ αὐτοῦ ψύξιν τῶν καιρίων  καθάψασθαι.   Ἑλλέβορος δὲ ὀρτύγων ἐστὶ τροφὴ,
[5, 5]   σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ  καθεύδῃ,   καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν,
[5, 3]   πρώτῃ διακοσμήσει. γὰρ βλάστησις  καθηγεῖται   πάσης βοτάνης καὶ πάσης πόας.
[5, 7]   τὴν παρ´ αὐτῶν ὀνομαζομένην θήλειαν,  καθιεῖσαν   τοὺς κλάδους, οἷον ὀργῶσαν, καὶ
[5, 1]   τοῦ ἀμέτρου περὶ αὐτὸν θαύματος  καθυφῶσιν,   ἐνθυμηθέντες ὅτι χόρτου καὶ βοτάνης
[5, 2]   προστάγματος οὕτω βραχέος, τὴν κατεψυγμένην  καὶ   ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ πρὸς
[5, 3]   τῆς κάτωθεν προβολῆς, ὡς κρόκος  καὶ   ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ ἐπὶ
[5, 5]   πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν γῆς ἐπιτηδείας  καὶ   ἀέρων εὐκράτων λάβηται, πρὸς τὸ
[5, 7]   πολὺ τοῦ ἀέρος ἐκτεταμένοι, τούτων  καὶ   αἱ ῥίζαι βαθεῖαι, ἐπὶ πλεῖστον
[5, 6]   Τάχα δὲ σπέρματος ἐπέχουσι λόγον  καὶ   αἱ τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις, ἃς
[5, 4]   Οὐ δήπου γὰρ πρόβατα μὲν  καὶ   αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ κακοῦντα
[5, 4]   μετὰ τῶν λοιπῶν τροφίμων ἑλλέβορος,  καὶ   ἀκόνιτον, καὶ μανδραγόρας, καὶ
[5, 2]   τὸ μέλλον. Τοῦτο δὲ ποιεῖ  καὶ   ἄλλα μυρία, ὅσα διὰ γῆς
[5, 8]   γὰρ τὸ ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ,  καὶ   ἄλλο τὸ ἐν μηλέᾳ, καὶ
[5, 7]   δένδρου πολὺ τὸ διάφορον· ὅπουγε  καὶ   ἄλλος μὲν χαρακτὴρ τοῦ καρποῦ
[5, 8]   γὰρ τοῦ σχίνου τὸ δάκρυον,  καὶ   ἄλλος ὀπὸς τοῦ βαλσάμου·
[5, 8]   δὲ τὸν φλοιὸν τοῦ στελέχους,  καὶ   ἄλλως τὸ ξύλον, καὶ τὴν
[5, 6]   βότρυες. Ἀρκεῖ σου τῇ ὄψει  καὶ   ἄμπελος συνετῶς ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν σοι
[5, 6]   ἐν κέρατι, ἐν τόπῳ πίονι.  Καὶ,   Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα, καὶ περιέθηκα φραγμόν.
[5, 6]   καὶ εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ ἐσκάφη  καὶ   ἀνέπνευσεν ἀποσκευασάμενος τὸ μάταιον βάρος
[5, 2]   οὖν ὅταν ἴδῃς βοτάνην χόρτου  καὶ   ἄνθος, εἰς ἔννοιαν ἔρχου τῆς
[5, 7]   ἐν συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι  καὶ   ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς κλάδους, καὶ
[5, 2]   ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν καὶ σύντονος,  καὶ   ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν, αὔριον
[5, 9]   κάρφη, τοὺς φλοιοὺς, τὸν καρπόν·  καὶ   ἁπαξαπλῶς ὅσα ἡμῖν χρονία
[5, 5]   μεταβολὴ, ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος τις  καὶ   ἀρρωστία τοῦ σπέρματος. Οὐ γὰρ
[5, 9]   ἐπιγινώσκων, πρόσθες ἀεὶ τῷ θαύματι,  καὶ   αὔξησόν μοι τὴν ἀγάπην τοῦ
[5, 8]   τῆς κρανείας, πρὸς τὴν στυφὴν  καὶ   αὐστηρὰν ποιότητα μεταβάλλει· ἐν δὲ
[5, 4]   τὴν βλάβην ἀποφευγόντων. Ἔστι δὲ  καὶ   αὐτὰ ταῦτα ἐν καιρῷ ποτε
[5, 3]   καὶ τὰς θήκας τοῦ σίτου,  καὶ   αὐτὸν τὸν σῖτον καὶ τοὺς
[5, 1]   θαύματος καθυφῶσιν, ἐνθυμηθέντες ὅτι χόρτου  καὶ   βοτάνης νεώτερός ἐστι κατὰ τὴν
[5, 5]   ὑπερκαεὶς, πρὸς ἑτέραν καὶ χρόαν  καὶ   γεῦσιν μετέπεσεν. Καὶ μέντοι καὶ
[5, 5]   πόσην δὲ τὴν ἐξ ἐπιμελείας  καὶ   γεωργίας ἡμῖν προσγινομένην; Οὐκ εὐθὺς
[5, 8]   τοῖς καρποῖς παρέχει τὴν αὔξησιν,  καὶ   δάκρυον τοῦ φυτοῦ καὶ ὀπὸς
[5, 6]   δὲ θάμνοι εὐθὺς ἦσαν ἀμφίκομοι  καὶ   δασεῖς· καὶ τὰ στεφανωματικὰ λεγόμενα
[5, 6]   αἵ τε ῥωδωνιαὶ καὶ μυρσίναι  καὶ   δάφναι, πάντα ἐν μιᾷ καιροῦ
[5, 10]   πρός τε βοτανῶν καὶ σπερμάτων  καὶ   δένδρων γένεσιν. Ὡς γὰρ οἱ
[5, 5]   ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ καθεύδῃ,  καὶ   ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ
[5, 5]   καὶ εἴ τι ἐν φρυγάνοις,  καὶ   εἴ τι ἐν ὀσπρίοις, κατὰ
[5, 5]   βοτάνη καὶ πᾶν λαχανηρὸν γένος,  καὶ   εἴ τι ἐν φρυγάνοις, καὶ
[5, 1]   ~ΟΜΙΛΙΑ εʹ Περὶ βλαστήσεως γῆς.  ~Καὶ   εἶπεν Θεός· βλαστησάτω
[5, 8]   Τὸ αὐτὸ καὶ φῦλλον γίνεται,  καὶ   εἰς ἀκρέμονας καὶ κλάδους κατασχίζεται,
[5, 7]   τοῖς δὲ γηράσκουσιν οἷον ῥυσοῦται  καὶ   ἐκτραχύνεται. Καὶ τὰ μὲν κοπέντα
[5, 9]   τὰ δὲ ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ γὰρ  καὶ   ἐλαία καὶ πίτυς, εἰ καὶ
[5, 8]   καὶ ταῖς καρύαις, πρὸς ἁπαλὴν  καὶ   ἐλαιώδη φύσιν μεθίσταται. ~Καὶ τί
[5, 5]   στάχυϊ. Βλαστησάτω γῆ βοτάνην.  Καὶ   ἐν ἀκαριαίᾳ χρόνου ῥοπῇ ἀπὸ
[5, 9]   μὲν ἐν τῷδε τῷ ἄνθει,  καὶ   ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν, καὶ κυανὸν
[5, 7]   διαφοραὶ τῶν καρπῶν, ἀλλ´ ἤδη  καὶ   ἐν αὐτῷ τῷ εἴδει τοῦ
[5, 9]   πορφυροῦν, καὶ κυανὸν ἐν τῷδε,  καὶ   ἐν ἑτέρῳ λευκόν· καὶ πλείονα
[5, 8]   ἐν ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ γένηται.  Καὶ   ἐν μὲν ταῖς βαλάνοις,
[5, 8]   δὲ λιπαρὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὅτι  καὶ   ἐν τοῖς γλυκέσι καρποῖς ἀμύθητος
[5, 7]   καὶ τοῦ γήρως εὕροις ἂν  καὶ   ἐν τοῖς φυτοῖς παραπλήσια τὰ
[5, 1]   οἷον νόμος τις ἐγένετο φύσεως,  καὶ   ἐναπέμεινε τῇ γῇ, τὴν τοῦ
[5, 2]   πρὸ αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδούχους ἔνθεν  καὶ   ἔνθεν βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις
[5, 5]   ἐμελάνθη διὰ τῆς καύσεως, ὡς  καὶ   ἐξ αὐτῆς ἐστι τῆς προσηγορίας
[5, 9]   Ἱερεμίας διαίως τὰ πονηρότερα  καὶ   ἐπαμφοτερίζοντα τῶν ἠθῶν τῷ τοιούτῳ
[5, 6]   τῆς ἀγάπης τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι,  καὶ   ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ πρὸς
[5, 9]   δὲ ἐν αὐτῷ τῷ καρπῷ.  Καὶ   ἐπὶ τῆς ἀμπέλου στυπτικώτατον μὲν
[5, 3]   κρόκος καὶ ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι δεῖ  καὶ   ἐπὶ τὸ ἔξω προκύψαι· εἴτε
[5, 7]   δέ τινες τετηρήκασιν ἐκτεμνομένας  καὶ   ἐπικαιομένας τὰς πίτυς εἰς δρυμῶνας
[5, 7]   συμπτώματα. Τοῖς μὲν γὰρ νέοις  καὶ   εὐθαλέσιν φλοιὸς περιτέταται· τοῖς
[5, 4]   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.  Καὶ   εὐθέως συνεξεδόθη τοῖς τροφίμοις τὰ
[5, 9]   ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς.  Καὶ   εὐθὺς αἱ κορυφαὶ τῶν ὀρέων
[5, 7]   καὶ μονοστέλεχα, τὰ δὲ χαμαίζηλα  καὶ   εὐθὺς ἀπὸ τῆς ῥίζης εἰς
[5, 6]   δύστηνον δοξάριον τοῦτο πτόησιν ἀπόπτυστον  καὶ   εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ ἐσκάφη καὶ
[5, 9]   αἱ κορυφαὶ τῶν ὀρέων ἐκόμων·  καὶ   ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ ποταμῶν ὄχθαι
[5, 2]   κατ´ αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα,  καὶ   δόξα ἐκείνη ὥσπερ ἐνύπνιον
[5, 7]   μερῶν αὐτοῦ διακόσμησις, δυσέφικτος δὲ  καὶ   ἐξεύρεσις τῆς ἑκάστου ἰδιότητος,
[5, 7]   ἐξεύρεσις τῆς ἑκάστου ἰδιότητος,  καὶ   θεωρία τῆς πρὸς ἕκαστον
[5, 10]   κέντρον ἐν ἑαυτοῖς περιφέρωνται· οὕτω  καὶ   τῆς φύσεως ἀκολουθία ἐκ
[5, 4]   ἰατρικὴ τέχνη τὸ χρήσιμον ἐκπορίζουσα,  καὶ   τῶν προλαβόντων πεῖρα τῶν
[5, 10]   τοῦ παντὸς καταντήσῃ. Ἐφ´ ἣν  καὶ   ἡμεῖς πάντες ἔγκαρποι καὶ πλήρεις
[5, 5]   καὶ καθεύδῃ, καὶ ἐγείρηται νύκτα  καὶ   ἡμέραν, καὶ σπόρος ἐγείρηται,
[5, 7]   τοὺς ὀλύνθους ἐκδήσαντες, τῶν εὐκάρπων  καὶ   ἡμέρων συκῶν τὴν ἀτονίαν ἰῶνται,
[5, 4]   παρέχει τινὶ τῶν ἀλόγων·  καὶ   ἡμῖν αὐτοῖς παρὰ τῆς ἰατρικῆς
[5, 2]   τὸ κέρδος πρὸς ἡμᾶς ἐπανέρχεται,  καὶ   ἡμῖν χρῆσις τῶν σπερμάτων
[5, 4]   αὐτὰ ταῦτα ἐν καιρῷ ποτε  καὶ   ἡμῖν χρήσιμα. Διὰ μὲν γὰρ
[5, 3]   καταπέσῃ τὸ σπέρμα συμμέτρως νοτίδος  καὶ   θέρμης ἔχουσαν, χαῦνον γενόμενον καὶ
[5, 7]   καὶ τοὺς φοίνικας εἰς ἄρρενας  καὶ   θηλείας διστῶσι. Καὶ ἴδοις ἄν
[5, 4]   δὲ καὶ λόγος πάρεστι,  καὶ   ἰατρικὴ τέχνη τὸ χρήσιμον ἐκπορίζουσα,
[5, 7]   εἰς ἄρρενας καὶ θηλείας διστῶσι.  Καὶ   ἴδοις ἄν ποτε τὴν παρ´
[5, 2]   καὶ τὸ ἐν ὀλίγῳ περιχαρὲς  καὶ   ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης εὐημερίας, καιριωτάτης
[5, 1]   Ἀλλὰ μάλιστα μὲν βουσὶ  καὶ   ἵπποις τὸν χιλὸν προαποθέμενος, σοὶ
[5, 6]   τοῖς σπέρμασιν ἔχοντα. Αἴγειροι γὰρ,  καὶ   ἰτέαι, καὶ πτελέαι, καὶ λεῦκαι,
[5, 6]   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος  καὶ   καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ τῆς γῆς.
[5, 3]   χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος  καὶ   καθ´ ὁμοιότητα. Ἔτι καὶ νῦν
[5, 5]   τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς,  καὶ   καθεύδῃ, καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ
[5, 5]   προσγινομένην; Οὐκ εὐθὺς ἐκέλευσε σπέρμα  καὶ   καρπὸν ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ βλαστῆσαι καὶ
[5, 1]   γῇ, τὴν τοῦ γεννᾶν αὐτῇ  καὶ   καρποφορεῖν δύναμιν εἰς τὸ ἑξῆς
[5, 9]   ἐστι, καὶ τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον,  καὶ   κατὰ τὰς ἐρήμους πληθυνόμενον. Διὸ
[5, 8]   πάντα μετ´ ἀκριβείας ἐπέλθοι, ὥστε  καὶ   κατιδεῖν τὰς ἰδιότητας, καὶ τὰς
[5, 6]   μήκιστον ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα, ἐλάται  καὶ   κέδροι, καὶ κυπάρισσοι καὶ πεῦκαι·
[5, 8]   φῦλλον γίνεται, καὶ εἰς ἀκρέμονας  καὶ   κλάδους κατασχίζεται, καὶ τοῖς καρποῖς
[5, 9]   ἄνθει, καὶ ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν,  καὶ   κυανὸν ἐν τῷδε, καὶ ἐν
[5, 6]   διανίστασθαι πεφυκότα, ἐλάται καὶ κέδροι,  καὶ   κυπάρισσοι καὶ πεῦκαι· πάντες δὲ
[5, 1]   πολλὰ τῶν ἐν πόαις ἔτι  καὶ   λαχάνοις ὄντων, τροφὴν ἀνθρώπων ὑπάρχειν.
[5, 5]   τὸ τέλειον ἤγαγε τὰ βλαστήματα.  Καὶ   λειμῶνες μὲν ἦσαν βαθεῖς τῇ
[5, 9]   καὶ ἐλαία καὶ πίτυς, εἰ  καὶ   λεληθότως ὑπαλλάσσει τὰ φύλλα, ὥστε
[5, 6]   γὰρ, καὶ ἰτέαι, καὶ πτελέαι,  καὶ   λεῦκαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα, καρπὸν
[5, 8]   νάρθηκές τινες ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου  καὶ   Λιβύης ἕτερον ὀπῶν γένος ἀποδακρύουσι.
[5, 10]   τοῦτο πρόσταγμα εὐθὺς φύσις μεγάλη  καὶ   λόγος ἔντεχνος ἦν, θᾶττον τοῦ
[5, 4]   βλαβερὸν διακρίνοντα· σοὶ δὲ  καὶ   λόγος πάρεστι, καὶ ἰατρικὴ τέχνη
[5, 6]   διδασκάλους. Καὶ τοῖς τῶν παλαιῶν  καὶ   μακαρίων ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν εἰς ὕψος
[5, 4]   λοιπῶν τροφίμων ἑλλέβορος, καὶ ἀκόνιτον,  καὶ   μανδραγόρας, καὶ τῆς μήκωνος
[5, 6]   τὰ κλήματα ἐν κύκλῳ εὐθαλῆ  καὶ   μεγάλα ὑπὲρ γῆς κεχυμένα·
[5, 5]   καὶ χρόαν καὶ γεῦσιν μετέπεσεν.  Καὶ   μέντοι καὶ πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν
[5, 1]   κατὰ μικρὸν διαρθρουμένων τῶν φυομένων,  καὶ   μέχρι τῆς ἐπὶ τὸ σπέρμα
[5, 5]   παραχαρασσόντων τὰ τοῦ Κυρίου διδάγματα,  καὶ   μὴ γνησίως μαθητευομένων τῷ λόγῳ,
[5, 5]   ἡμέραν, καὶ σπόρος ἐγείρηται,  καὶ   μηκύνηται, ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.
[5, 3]   φρυγανικῶν τυγχάνοι. Εἷς χόρτος  καὶ   μία βοτάνη ἐξαρκεῖ τὴν διάνοιάν
[5, 7]   ἀκρόρριζα· καὶ τὰ μὲν ὀρθοφυῆ  καὶ   μονοστέλεχα, τὰ δὲ χαμαίζηλα καὶ
[5, 6]   τῶν φυτῶν, αἵ τε ῥωδωνιαὶ  καὶ   μυρσίναι καὶ δάφναι, πάντα ἐν
[5, 8]   ἄλλος ὀπὸς τοῦ βαλσάμου·  καὶ   νάρθηκές τινες ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου
[5, 10]   φυομένων ἰδιότητας ἐκτελῶν. Ἐκεῖνο ἔτι  καὶ   νῦν ἐνυπάρχον τῇ γῇ τὸ
[5, 3]   γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα. Ἔτι  καὶ   νῦν τάξις τῶν φυομένων
[5, 1]   βοτάνην, ἔπειτα ξύλον· ὅπερ ἔτι  καὶ   νῦν ὁρῶμεν γινόμενον. γὰρ
[5, 1]   χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος,  καὶ   ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν κατὰ
[5, 6]   ἡμῶν ἐσθίειν τὸν ἄρτον. ~Ἀλλὰ  Καὶ   ξύλον κάρπιμον, φησὶ, ποιοῦν καρπὸν,
[5, 9]   κατὰ τὰς ἐρήμους πληθυνόμενον. Διὸ  καὶ   Ἱερεμίας διαίως τὰ πονηρότερα
[5, 5]   καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν,  καὶ   σπόρος ἐγείρηται, καὶ μηκύνηται,
[5, 4]   ἑλλέβορος, καὶ ἀκόνιτον, καὶ μανδραγόρας,  καὶ   τῆς μήκωνος ὀπός. Τί
[5, 6]   πατεῖσθαι ἄξια. Βούλεται δὲ ἡμᾶς  καὶ   οἱονεὶ ἕλιξί τισι ταῖς περιπλοκαῖς
[5, 6]   κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτόν. Ἔπειτα  καὶ   οἱονεὶ χάρακας ἡμῖν παρακατέπηξε θέμενος
[5, 8]   ὄντος τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα κατέχεται.  Καὶ   ὅλως τὴν κατὰ τὰς ποιότητας
[5, 2]   ἵν´ ὅπου περ ἂν εὑρεθῇς,  καὶ   ὁποίῳ δήποτε γένει τῶν φυομένων
[5, 8]   αὔξησιν, καὶ δάκρυον τοῦ φυτοῦ  καὶ   ὀπὸς ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας
[5, 5]   ἐπιτελούμενον. δὲ λεγομένη αἶρα,  καὶ   ὅσα λοιπὰ νόθα σπέρματα τοῖς
[5, 6]   ἰτέαι, καὶ πτελέαι, καὶ λεῦκαι,  καὶ   ὅσα τοιαῦτα, καρπὸν μὲν οὐδένα
[5, 6]   ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν·  καὶ   οὐ παύεται πανταχοῦ τὰς ψυχὰς
[5, 8]   δὲ τῇ ἐλαίᾳ τὸ ἔλαιον;  Καὶ   οὐ τοῦτο μόνον θαυμαστὸν, πῶς
[5, 3]   τὸν σῖτον καὶ τοὺς ἀνθέρικας·  καὶ   οὕτω κατὰ μικρὸν τῆς αὐξήσεως
[5, 2]   τὰ συγγενῆ τοῖς καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει.  Καὶ   οὕτω τὸ ἐν τῇ πρώτῃ
[5, 3]   ἔξω προκύψαι· εἴτε ἀπὸ σπέρματος,  καὶ   οὕτως ἀνάγκη πρῶτον βλάστησιν, εἶτα
[5, 7]   τῶν ἀρρένων, τοὺς λεγομένους ψῆνας,  καὶ   οὕτως οἷον ἐν συναισθήσει τῆς
[5, 1]   σπερμάτων γένεσις τί ἄλλο ἐστὶ,  καὶ   οὐχὶ τῆς σῆς διαγωγῆς παρασκευή;
[5, 8]   δι´ ἄλλων φυτῶν ἐνεχθὲν ἀποξύνηται.  Καὶ   πάλιν εἰς τὴν ἐσχάτην πικρότητα
[5, 2]   αὐτῷ προσεδρευόντων, οὓς καὶ προϊὼν  καὶ   πάλιν ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός ἐστι
[5, 5]   καὶ γεῦσιν μετέπεσεν. Καὶ μέντοι  καὶ   πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν γῆς ἐπιτηδείας
[5, 5]   ἀσταχύων ἀπέσωζε. Πᾶσα δὲ βοτάνη  καὶ   πᾶν λαχανηρὸν γένος, καὶ εἴ
[5, 6]   τετύχηκεν· ἔπειτα, ὅτι ἀκριβῶς θεωροῦντι  καὶ   πάντα φανήσεται σπέρματι κεχρημένα,
[5, 7]   βούλεται; Ὅτι χρὴ πολλάκις ἡμᾶς  καὶ   παρὰ τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως,
[5, 2]   ὅτι Πᾶσα σὰρξ ὡς χόρτος,  καὶ   πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος
[5, 3]   γὰρ βλάστησις καθηγεῖται πάσης βοτάνης  καὶ   πάσης πόας. Εἴτε γὰρ ἀπὸ
[5, 4]   μὲν αἱ ἀποτεταγμέναι τροφαὶ πρόχειροι  καὶ   πᾶσιν εὔγνωστοι· ἕκαστον δὲ τῶν
[5, 3]   τὸν καρπὸν ἐπὶ ξηρᾶς ἤδη  καὶ   παχείας τῆς καλάμης ἁδρυνόμενον. Βλαστησάτω
[5, 2]   καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν  καὶ   πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην τὴν
[5, 7]   ἀποκαθίστασθαι. Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα  καὶ   περὶ τῶν συκῶν φασιν. Ὅθεν
[5, 6]   τόπῳ πίονι. Καὶ, Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα,  καὶ   περιέθηκα φραγμόν. Τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς
[5, 3]   ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς πόροις  καὶ   περιολισθαίνοντα τῆς γῆς τὰ λεπτότατα
[5, 6]   ἐλάται καὶ κέδροι, καὶ κυπάρισσοι  καὶ   πεῦκαι· πάντες δὲ θάμνοι εὐθὺς
[5, 9]   ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ γὰρ καὶ ἐλαία  καὶ   πίτυς, εἰ καὶ λεληθότως ὑπαλλάσσει
[5, 9]   τῷδε, καὶ ἐν ἑτέρῳ λευκόν·  καὶ   πλείονα πάλιν τῆς ἐν ταῖς
[5, 2]   δεῖνα περίβλεπτος ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ·  καὶ   πλῆθος περὶ αὐτὸν κολάκων· δορυφορία
[5, 10]   ἣν καὶ ἡμεῖς πάντες ἔγκαρποι  καὶ   πλήρεις ἔργων ἀγαθῶν ἐπειγώμεθα, ἵνα
[5, 1]   τελειώσεως προϊόντων. Τὸ γὰρ χλοερὸν  καὶ   ποάζον παραπλήσιόν ἐστιν ἁπάντων. Βλαστησάτω
[5, 2]   τοῖς ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες τῷ πλούτῳ  καὶ   πολιτικήν τινα δυναστείαν, καὶ
[5, 3]   καὶ θέρμης ἔχουσαν, χαῦνον γενόμενον  καὶ   πολύπορον, τῆς παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον,
[5, 9]   ὀρέων ἐκόμων· καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι,  καὶ   ποταμῶν ὄχθαι μυρίοις γένεσι φυτῶν
[5, 2]   τὰς χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων, οὓς  καὶ   προϊὼν καὶ πάλιν ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος
[5, 2]   κατεψυγμένην καὶ ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως  καὶ   πρὸς καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ
[5, 8]   τῆς ἀμπέλου τὸ φῦλλον, ἵνα  καὶ   πρὸς τὰς ἐκ τοῦ ἀέρος
[5, 7]   καὶ ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς κλάδους,  καὶ   πρὸς τὸ οἰκεῖον σχῆμα τοῦ
[5, 6]   ἐμπεφυτευμένους τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα προσηγόρευσε·  καὶ   προσκαλεῖται ἡμᾶς εἰς πολυκαρπίαν, ἵνα
[5, 2]   Νόησόν μοι ἐκ μικρᾶς φωνῆς,  καὶ   προστάγματος οὕτω βραχέος, τὴν κατεψυγμένην
[5, 6]   ἔχοντα. Αἴγειροι γὰρ, καὶ ἰτέαι,  καὶ   πτελέαι, καὶ λεῦκαι, καὶ ὅσα
[5, 7]   τὴν ἀτονίαν ἰῶνται, ῥέοντα ἤδη  καὶ   σκεδαννύμενον τὸν καρπὸν τοῖς ὀλύνθοις
[5, 2]   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου,  καὶ   σπέρμα σπεῖρον κατὰ γένος. Οὕτω
[5, 10]   ὅσην ἔχει πρός τε βοτανῶν  καὶ   σπερμάτων καὶ δένδρων γένεσιν. Ὡς
[5, 8]   καὶ ἄλλο τὸ ἐν μηλέᾳ,  καὶ   σύκῳ, καὶ φοίνικι. Ἔτι σε
[5, 3]   παρακειμένης γῆς περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα  καὶ   σύμφυλα πρὸς ἑαυτὸ ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα
[5, 2]   κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν  καὶ   σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν,
[5, 8]   τῷ λόγῳ τὰ ἐμφαινόμενα κάρφη  καὶ   τὰ λεπτότατα τῶν ζῴων, ἅπερ,
[5, 7]   γηράσκουσιν οἷον ῥυσοῦται καὶ ἐκτραχύνεται.  Καὶ   τὰ μὲν κοπέντα ἐπιβλαστάνει· τὰ
[5, 7]   τῶν φυτῶν, τὰ δὲ ῥηξίφλοια·  καὶ   τὰ μὲν μονόλοπα αὐτῶν, τὰ
[5, 7]   αὐτῶν βαθύρριζα, τὰ δὲ ἀκρόρριζα·  καὶ   τὰ μὲν ὀρθοφυῆ καὶ μονοστέλεχα,
[5, 9]   ὄχθαι μυρίοις γένεσι φυτῶν ὡραΐζοντο.  Καὶ   τὰ μὲν τὴν ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο
[5, 2]   καὶ τοῖς οἰκείοις κόσμοις ἀγαλλομένην,  καὶ   τὰ μυρία γένη τῶν φυομένων
[5, 6]   εὐθὺς ἦσαν ἀμφίκομοι καὶ δασεῖς·  καὶ   τὰ στεφανωματικὰ λεγόμενα τῶν φυτῶν,
[5, 8]   μεταβάλλει· ἐν δὲ ταῖς τερεβίνθοις,  καὶ   ταῖς καρύαις, πρὸς ἁπαλὴν καὶ
[5, 2]   καὶ πολιτικήν τινα δυναστείαν,  καὶ   τὰς ἐκ βασιλέων τιμάς·
[5, 3]   καταμερίζειν εἰς καλάμην καὶ φλοιὸν  καὶ   τὰς θήκας τοῦ σίτου, καὶ
[5, 8]   πρὸς ἕκαστον διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι,  καὶ   τὰς κεκρυμμένας αἰτίας ἀνενδεῶς παραστῆσαι;
[5, 8]   ὥστε καὶ κατιδεῖν τὰς ἰδιότητας,  καὶ   τὰς πρὸς ἕκαστον διαφορὰς ἐναργῶς
[5, 2]   αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας,  καὶ   ταύτης κατεσχηματισμένης· ἑσμὸς τῶν ἐφεπομένων
[5, 3]   εὐδιάρπαστον εἶναι τοῖς σπερμολόγοις· ἔτι  καὶ   τῇ προβολῇ τῶν ἀνθερίκων οἷον
[5, 8]   ἀέρος βλάβας βότρυς ἀντέχῃ,  καὶ   τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου διὰ
[5, 1]   χιλὸν προαποθέμενος, σοὶ τὸν πλοῦτον  καὶ   τὴν ἀπόλαυσιν παρασκευάζει. γὰρ
[5, 7]   εἰς δρυμῶνας μεθίστασθαι. Τινὰ δὲ  καὶ   τὴν ἐκ φύσεως κακίαν ἐπιμελείαις
[5, 5]   τούτοις, τήν τε ἐν ῥίζαις,  καὶ   τὴν ἐν αὐτῇ τῇ βοτάνῃ,
[5, 5]   τὴν ἐν αὐτῇ τῇ βοτάνῃ,  καὶ   τὴν ἐν καρποῖς ἤδη; πόσην
[5, 8]   στελέχους, καὶ ἄλλως τὸ ξύλον,  καὶ   τὴν ἐντεριώνην ἑτέρως. Τὸ αὐτὸ
[5, 7]   ἀγρίων παρουσίας ἀθροιζούσῃ τὴν δύναμιν,  καὶ   τὴν μὲν ῥύσιν ἐπεχούσῃ, ἐπιμελέστερον
[5, 6]   τὴν σαρκίνην ἀγάπην ἀποθέμενος,  καὶ   τὴν πρὸς τὰ χρήματα φιλίαν,
[5, 5]   ἐμβάλωσιν. Ἤδη δὲ Κύριος  καὶ   τὴν τελείωσιν τῶν εἰς αὐτὸν
[5, 6]   τὴν ἐκ τῶν προσταγμάτων ἀσφάλειαν,  καὶ   τὴν φυλακὴν τῶν ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ
[5, 7]   πολύπτυχα. δὲ θαυμαστὸν, ὅτι  καὶ   τῆς ἀνθρωπίνης νεότητος καὶ τοῦ
[5, 7]   τῆς Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου σώφρονος  καὶ   τῆς λοιπῆς κατὰ τὸ ἦθος
[5, 2]   τῆς γῆς ἐπὶ τοῦ πυθμένος  καὶ   τῆς ῥίζης ἔχει τὴν δύναμιν
[5, 7]   καθιεῖσαν τοὺς κλάδους, οἷον ὀργῶσαν,  καὶ   τῆς συμπλοκῆς ἐφιεμένην τοῦ ἄρρενος,
[5, 9]   ἁπαλὴν καὶ ἐλαιώδη φύσιν μεθίσταται.  ~Καὶ   τί δεῖ τὰ πόρρω λέγειν,
[5, 2]   παρὰ τῶν ὑποχειρίων συναθροίζεται φόβος.  Καὶ   τί μετὰ τοῦτο; Μία νὺξ,
[5, 2]   νῦν τῆς συντάξεως ἔχειν δοκούσης,  καὶ   τὸ ἀναγκαῖον τῶν ὑπὸ τῆς
[5, 2]   Τὸ γὰρ ὀλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς,  καὶ   τὸ ἐν ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ
[5, 8]   ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ τίς ἐστι,  καὶ   τὸ ἤλεκτρον ὀπὸν εἶναι φυτῶν
[5, 6]   ἑαυτοὺς παρισάζωμεν. Ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς  καὶ   τὸ καταδέχεσθαι σκαπτομένους. Ἀποσκάπτεται δὲ
[5, 10]   Κυρίῳ ἡμῶν, δόξα  καὶ   τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας
[5, 4]   Ἤδη δέ τινες τῷ κωνείῳ  καὶ   τὸ λυσσῶδες τῶν ὀρέξεων κατεμάραναν·
[5, 6]   τὸ ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ μιμήσῃ,  καὶ   τὸ πολύκαρπον δὲ αὐτοῦ ζηλώσεις,
[5, 1]   γινόμενον. γὰρ τότε φωνὴ,  καὶ   τὸ πρῶτον ἐκεῖνο πρόσταγμα, οἷον
[5, 2]   σπεῖρον κατὰ γένος. Οὕτω γὰρ  καὶ   τὸ τῆς λέξεως ἀκόλουθον ἀποκαταστῆναι
[5, 8]   εἰς ἀκρέμονας καὶ κλάδους κατασχίζεται,  καὶ   τοῖς καρποῖς παρέχει τὴν αὔξησιν,
[5, 2]   ἀπορρίψασαν περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην τὴν φαιδροτέραν  καὶ   τοῖς οἰκείοις κόσμοις ἀγαλλομένην, καὶ
[5, 6]   ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους.  Καὶ   τοῖς τῶν παλαιῶν καὶ μακαρίων
[5, 9]   μυρίκη ὥσπερ ἀμφίβιόν ἐστι,  καὶ   τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον, καὶ κατὰ
[5, 6]   εἰκόνος, ὅτι ἄμπελον ἑαυτὸν λέγει,  καὶ   τὸν Πατέρα τὸν γεωργὸν, καὶ
[5, 5]   βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι τὴν γῆν,  καὶ   τότε εἰς σπέρμα τελειωθῆναι, ἵνα
[5, 1]   περὶ τὴν γῆν πάντα διακεκόσμητο,  καὶ   τοῦ ἀμέτρου περὶ αὐτὸν θαύματος
[5, 7]   ὅτι καὶ τῆς ἀνθρωπίνης νεότητος  καὶ   τοῦ γήρως εὕροις ἂν καὶ
[5, 6]   φρονήματα, οὐκ ἀφῆκεν ἐρριμμένα χαμαὶ,  καὶ   τοῦ πατεῖσθαι ἄξια. Βούλεται δὲ
[5, 1]   περὶ γῆν διακόσμησις· ἵνα  καὶ   τοῦ προσκυνεῖν τὸν ἥλιον, ὡς
[5, 3]   σίτου, καὶ αὐτὸν τὸν σῖτον  καὶ   τοὺς ἀνθέρικας· καὶ οὕτω κατὰ
[5, 6]   καὶ τὸν Πατέρα τὸν γεωργὸν,  καὶ   τοὺς καθ´ ἕνα ἡμῶν διὰ
[5, 7]   τῶν φυτουργῶν διακέκριται, οἵ γε  καὶ   τοὺς φοίνικας εἰς ἄρρενας καὶ
[5, 2]   δύναμίν τινα σπερματικὴν ἐνυπάρχειν.  Καὶ   τοῦτό ἐστι τὸ, Κατὰ γένος.
[5, 3]   τροφίμου τῆς γῆς ὅσον μέτριον,  καὶ   τοῦτο καταμερίζειν εἰς καλάμην καὶ
[5, 6]   τῆς ἁμαρτίας, δι´ ἣν ἀκάνθας  καὶ   τριβόλους ἡμῖν ἀνατέλλειν κατεδικάσθη
[5, 4]   τὸ λυσσῶδες τῶν ὀρέξεων κατεμάραναν·  καὶ   τῷ ἑλλεβόρῳ πολλὰ τῶν χρονίων
[5, 9]   ἀειθαλῆ ἐποίησε, τὰ δὲ γυμνούμενα·  καὶ   τῶν ἀειθαλῶν τὰ μὲν φυλλοβόλα,
[5, 7]   ἔγνωμεν· οἷον τὰς ὀξείας ῥοιὰς,  καὶ   τῶν ἀμυγδαλῶν τὰς πικροτέρας, ὅταν
[5, 2]   μυρίος τῶν τε ἐπὶ σιτίων  καὶ   τῶν κατὰ τὰς χρείας αὐτῷ
[5, 3]   καὶ τοῦτο καταμερίζειν εἰς καλάμην  καὶ   φλοιὸν καὶ τὰς θήκας τοῦ
[5, 8]   τὸ ἐν μηλέᾳ, καὶ σύκῳ,  καὶ   φοίνικι. Ἔτι σε βούλομαι περὶ
[5, 8]   τὴν ἐντεριώνην ἑτέρως. Τὸ αὐτὸ  καὶ   φῦλλον γίνεται, καὶ εἰς ἀκρέμονας
[5, 5]   καὶ καρπὸν ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ βλαστῆσαι  καὶ   χλοάσαι τὴν γῆν, καὶ τότε
[5, 5]   τοῦ κρύους ὑπερκαεὶς, πρὸς ἑτέραν  καὶ   χρόαν καὶ γεῦσιν μετέπεσεν. Καὶ
[5, 8]   δὲ ἐν ἐλύτροις κεκαλυμμένα πληροῦται;  καὶ   ὧν μὲν ἁπαλὸς καρπὸς,
[5, 6]   τῶν ἔργων ταμιευόμενον. Σὺ δὲ  καὶ   Ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἔσο ἐν
[5, 4]   τὴν ἀπ´ αὐτοῦ ψύξιν τῶν  καιρίων   καθάψασθαι. Ἑλλέβορος δὲ ὀρτύγων ἐστὶ
[5, 2]   καὶ ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης εὐημερίας,  καιριωτάτης   παρὰ τῷ προφήτῃ τετύχηκε τῆς
[5, 6]   καὶ δάφναι, πάντα ἐν μιᾷ  καιροῦ   ῥοπῇ, οὐκ ὄντα πρότερον ὑπὲρ
[5, 6]   ἄφθονον τὴν ἐλεημοσύνην ἐν παντὶ  καιρῷ   παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν πρὸς τὴν
[5, 4]   δὲ καὶ αὐτὰ ταῦτα ἐν  καιρῷ   ποτε καὶ ἡμῖν χρήσιμα. Διὰ
[5, 9]   βλαστήσεως εἰς τέλος συμπαραμένων. Ἔπειτα  κἀκεῖνο   σκόπει, πῶς μυρίκη ὥσπερ
[5, 2]   τι γένος βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ,  κἀκείνων   τὸ κέρδος πρὸς ἡμᾶς ἐπανέρχεται,
[5, 7]   τὴν δυσχέρειαν. Μηδεὶς οὖν ἐν  κακίᾳ   διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι
[5, 7]   δὲ καὶ τὴν ἐκ φύσεως  κακίαν   ἐπιμελείαις γεωργῶν θεραπευόμενα ἔγνωμεν· οἷον
[5, 4]   καὶ αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ  κακοῦντα   αὐτῶν τὴν ζωὴν, μόνῃ τῇ
[5, 3]   ἀπασχολῆσαι· πῶς γόνασι διαζώννυται  καλάμη   τοῦ σίτου, ἵνα ὥσπερ σύνδεσμοί
[5, 3]   μέτριον, καὶ τοῦτο καταμερίζειν εἰς  καλάμην   καὶ φλοιὸν καὶ τὰς θήκας
[5, 3]   ξηρᾶς ἤδη καὶ παχείας τῆς  καλάμης   ἁδρυνόμενον. Βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 2]   ἀλλὰ ἐκ καλάμου μὲν ἕτερος  κάλαμος,   ἐκ δὲ τῶν σπερμάτων τὰ
[5, 2]   δύναμιν τῶν σπερμάτων. Ὥσπερ  κάλαμος,   μετὰ τὴν ἐπέτειον αὔξησιν, ἀπὸ
[5, 2]   λόγος ἐνδείκνυται, ὅπου γε οὔτε  κάλαμος,   οὔτε ἄγρωστις, οὔτε μίνθη,
[5, 2]   Οὐ γὰρ προβολὴ τοῦ  καλάμου   ἐλαίας ἐστὶ ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ
[5, 2]   ἐλαίας ἐστὶ ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ  καλάμου   μὲν ἕτερος κάλαμος, ἐκ δὲ
[5, 3]   προκύπτειν ἰσαρίθμων ταῖς ῥίζαις τῶν  καλάμων   προβαλλομένων· θαλπομένου δὲ ἀεὶ τοῦ
[5, 6]   ἀκάνθης ἦν, ὕστερον δὲ τῷ  κάλλει   τοῦ ἄνθους ἄκανθα παρεζεύχθη,
[5, 2]   σπέρμα, φησὶ, κατὰ γένος. Ὥστε  κἄν   τι γένος βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ,
[5, 6]   μεριμνῶν, αἳ βάρος εἰσὶ ταῖς  καρδίαις   ἡμῶν. Ὥστε τὴν σαρκίνην
[5, 6]   μὲν οἶνον γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα  καρδίαν   ἀνθρώπου· ἐλαία δὲ καρπὸν παρεχομένη
[5, 4]   γὰρ ἔχοντες τοὺς ἐπὶ τῆς  καρδίας   πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ καταποθὲν,
[5, 6]   γῆ. Ἀλλὰ προσετάχθη, φησὶ, Ξύλον  κάρπιμον,   ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς,
[5, 9]   παριστῶντα. Βλαστησάτω γῆ ξύλον  κάρπιμον,   ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς γῆς.
[5, 1]   σπέρμα κατὰ γένος, καὶ ξύλον  κάρπιμον   ποιοῦν καρπὸν κατὰ γένος, οὗ
[5, 6]   τὸν ἄρτον. ~Ἀλλὰ Καὶ ξύλον  κάρπιμον,   φησὶ, ποιοῦν καρπὸν, οὗ τὸ
[5, 7]   περὶ τὰς καρπογονίας διαφορὰ τῶν  καρπίμων   φυτῶν τοσαύτη, ὅσην οὐδ´ ἂν
[5, 2]   ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ πρὸς  καρπογονίαν   συγκινουμένην, ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν καὶ
[5, 7]   ἐπικρατῆσαι. δὲ περὶ τὰς  καρπογονίας   διαφορὰ τῶν καρπίμων φυτῶν τοσαύτη,
[5, 8]   τῆς συκῆς; ὧν δὲ οἱ  καρποὶ   στεγανώτεροι, ἐλαφρὰ τῶν φύλλων
[5, 8]   ὅτι καὶ ἐν τοῖς γλυκέσι  καρποῖς   ἀμύθητος παραλλαγὴ τῆς ποιότητος.
[5, 5]   τῇ βοτάνῃ, καὶ τὴν ἐν  καρποῖς   ἤδη; πόσην δὲ τὴν ἐξ
[5, 6]   δὲ τῶν δένδρων ὁρῶμεν οὔτε  καρποῖς   οὔτε σπέρματι κεχρημένα. Τί οὖν
[5, 8]   καὶ κλάδους κατασχίζεται, καὶ τοῖς  καρποῖς   παρέχει τὴν αὔξησιν, καὶ δάκρυον
[5, 6]   ἡμῶν, ὅσα ἔμελλε τοῖς οἰκείοις  καρποῖς   τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα, ἄφθονον αὐτῷ
[5, 5]   Οὐκ εὐθὺς ἐκέλευσε σπέρμα καὶ  καρπὸν   ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι
[5, 7]   ῥύσιν ἐπεχούσῃ, ἐπιμελέστερον δὲ τὸν  καρπὸν   ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται μὲν οὖν αἱ
[5, 3]   εἶτα χόρτον χλοάζοντα, εἶτα τὸν  καρπὸν   ἐπὶ ξηρᾶς ἤδη καὶ παχείας
[5, 9]   γῆ ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν  καρπὸν   ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εὐθὺς
[5, 6]   προσετάχθη, φησὶ, Ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν  καρπὸν   ἐπὶ τῆς γῆς, οὗ τὸ
[5, 9]   τὰ κάρφη, τοὺς φλοιοὺς, τὸν  καρπόν·   καὶ ἁπαξαπλῶς ὅσα ἡμῖν
[5, 1]   γένος, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν  καρπὸν   κατὰ γένος, οὗ τὸ σπέρμα
[5, 6]   καὶ λεῦκαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα,  καρπὸν   μὲν οὐδένα δοκεῖ φέρειν ἐκ
[5, 6]   Καὶ ξύλον κάρπιμον, φησὶ, ποιοῦν  καρπὸν,   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν
[5, 6]   μέλλοντα καρδίαν ἀνθρώπου· ἐλαία δὲ  καρπὸν   παρεχομένη ἱλαρύνειν δυνάμενον πρόσωπον ἐν
[5, 7]   ῥέοντα ἤδη καὶ σκεδαννύμενον τὸν  καρπὸν   τοῖς ὀλύνθοις ἐπέχοντες. Τί σοι
[5, 8]   καὶ ὧν μὲν ἁπαλὸς  καρπὸς,   παχὺ τοῦ φύλλου τὸ σκεπαστήριον,
[5, 7]   καὶ ἄλλος μὲν χαρακτὴρ τοῦ  καρποῦ   τῶν ἀρρένων, ἄλλος δὲ τῶν
[5, 5]   αὐτός. Αὐτομάτη γὰρ γῆ  καρποφορεῖ   πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα
[5, 1]   τὴν τοῦ γεννᾶν αὐτῇ καὶ  καρποφορεῖν   δύναμιν εἰς τὸ ἑξῆς παρεχόμενος.
[5, 7]   ἐπίτεινον, ἵνα γένῃ παραπλήσιος τῇ  καρποφόρῳ   συκῇ, ἐκ τῆς τῶν ἀγρίων
[5, 9]   γλυκύτατον δὲ ἐν αὐτῷ τῷ  καρπῷ.   Καὶ ἐπὶ τῆς ἀμπέλου στυπτικώτατον
[5, 8]   μὲν ταῖς βαλάνοις, τῷ  καρπῷ   τῆς κρανείας, πρὸς τὴν στυφὴν
[5, 7]   τοῖς ἑτερογενέσιν αἱ διαφοραὶ τῶν  καρπῶν,   ἀλλ´ ἤδη καὶ ἐν αὐτῷ
[5, 9]   ἐκ τῶν φύλλων, ἐκ τῶν  καρπῶν.   Ἄλλα τὰς ἐκ τῆς ἰατρικῆς
[5, 3]   ἀσταχύων φέρωσιν, ὅταν πλήρεις ὄντες  καρπῶν   πρὸς τὴν γῆν κατακλίνωνται. Διὰ
[5, 8]   ἀπὸ πλείστων. Αὐτῶν δὲ τῶν  καρπῶν   τίς ἂν ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν,
[5, 8]   δὲ ταῖς τερεβίνθοις, καὶ ταῖς  καρύαις,   πρὸς ἁπαλὴν καὶ ἐλαιώδη φύσιν
[5, 8]   προβολὴ, ὡς ἐπὶ τῆς  καρύας;   Ὅτι ἐκεῖνα μὲν, διὰ τὸ
[5, 8]   δὲ τῷ λόγῳ τὰ ἐμφαινόμενα  κάρφη   καὶ τὰ λεπτότατα τῶν ζῴων,
[5, 9]   τοὺς χυλοὺς, τοὺς ὀποὺς, τὰ  κάρφη,   τοὺς φλοιοὺς, τὸν καρπόν· καὶ
[5, 7]   φυτῶν ποιότητας μεταβάλλει, δὲ  κατ´   ἀρετὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή
[5, 2]   τὸν ἄνθρωπον οἴχεται, πᾶσαν τὴν  κατ´   αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα, καὶ
[5, 6]   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ  κατὰ   γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ
[5, 3]   γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα  κατὰ   γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα. Ἔτι
[5, 1]   γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα  κατὰ   γένος, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν
[5, 2]   ἐνυπάρχειν. Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ,  Κατὰ   γένος. Οὐ γὰρ προβολὴ
[5, 1]   καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν  κατὰ   γένος, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ
[5, 2]   βοτάνην χόρτου, καὶ σπέρμα σπεῖρον  κατὰ   γένος. Οὕτω γὰρ καὶ τὸ
[5, 5]   τὴν ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς οὖν  κατὰ   γένος, φησὶν, γῆ προφέρει
[5, 2]   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα, φησὶ,  κατὰ   γένος. Ὥστε κἄν τι γένος
[5, 9]   χρονία πεῖρα ἐξεῦρεν, ἐκ τῶν  κατὰ   μέρος περιπτώσεων συλλεγομένη τὸ χρήσιμον,
[5, 1]   εἶτ´ ἐπειδὰν αὐξηθῇ, χόρτος ἐστὶ,  κατὰ   μικρὸν διαρθρουμένων τῶν φυομένων, καὶ
[5, 3]   καὶ τοὺς ἀνθέρικας· καὶ οὕτω  κατὰ   μικρὸν τῆς αὐξήσεως γινομένης, ἐπὶ
[5, 5]   καὶ εἴ τι ἐν ὀσπρίοις,  κατὰ   πᾶσαν ἀφθονίαν τότε τῆς γῆς
[5, 9]   καὶ τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον, καὶ  κατὰ   τὰς ἐρήμους πληθυνόμενον. Διὸ καὶ
[5, 9]   ἐν ταῖς χρόαις ποικιλίας, τὴν  κατὰ   τὰς ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ
[5, 8]   ἐναποληφθέντα κατέχεται. Καὶ ὅλως τὴν  κατὰ   τὰς ποιότητας τῶν ὀπῶν διαφορὰν
[5, 2]   τε ἐπὶ σιτίων καὶ τῶν  κατὰ   τὰς χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων, οὓς
[5, 9]   ἐν τοῖς βότρυσιν. Αἱ δὲ  κατὰ   τὰς χρόας διαφοραὶ, πόσαι; Ἴδοις
[5, 6]   πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ. Πόσα συνέτρεχε  κατὰ   ταὐτὸν ἠπειγμένως ὑπὸ τῆς φύσεως
[5, 1]   χόρτου καὶ βοτάνης νεώτερός ἐστι  κατὰ   τὴν γένεσιν. Ἆρα οὖν τοῖς
[5, 2]   ἔχων τὴν εὔχροιαν ὑπὸ τῆς  κατὰ   τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς, σφριγῶν καὶ
[5, 7]   βίου σώφρονος καὶ τῆς λοιπῆς  κατὰ   τὸ ἦθος εὐταξίας ἐπιμελούμενον, πλεῖον
[5, 6]   τοῦ γηΐνου φρονήματος. Δεῖ δὲ,  κατὰ   τὸν λόγον τῆς παροιμίας, μηδὲ
[5, 4]   ἐξεμόχλευσαν. Ὥστε ἐνόμιζες ἔχειν  κατὰ   τοῦ κτίσαντος ἔγκλημα, τοῦτό σοι
[5, 5]   τὰ σπέρματα, ὁπότε σῖτον πολλάκις  καταβαλόντες,   τὸν μέλανα τοῦτον πυρὸν συγκομίζομεν;
[5, 2]   τῶν σπερμάτων τὰ συγγενῆ τοῖς  καταβληθεῖσιν   ἀποβλαστάνει. Καὶ οὕτω τὸ ἐν
[5, 6]   εἰς πολυκαρπίαν, ἵνα μὴ ἀχρηστίαν  καταγνωσθέντες   τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν· καὶ οὐ
[5, 6]   Ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ τὸ  καταδέχεσθαι   σκαπτομένους. Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ ἐν
[5, 5]   λυμαινομένης. Οὐ μὴν οὐδὲ  καταδίκη   ἐνεπόδιζε τῇ εὐθηνίᾳ τῆς γῆς.
[5, 6]   Σὺ δὲ καὶ Ὡς ἐλαία  κατάκαρπος   ἔσο ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ
[5, 3]   ὄντες καρπῶν πρὸς τὴν γῆν  κατακλίνωνται.   Διὰ τοῦτο μὲν βρόμος
[5, 4]   τὰς σφοδρὰς ὀδύνας τῶν σωμάτων  κατακοιμίζουσιν.   Ἤδη δέ τινες τῷ κωνείῳ
[5, 9]   τὰ μὲν τὴν ἀνθρωπίνην ηὐτρέπιστο  κατακοσμῆσαι   τράπεζαν· τὰ δὲ βοσκήμασι τροφὴν
[5, 3]   γῆς ὅσον μέτριον, καὶ τοῦτο  καταμερίζειν   εἰς καλάμην καὶ φλοιὸν καὶ
[5, 5]   τῆς τοῦ πονηροῦ διδασκαλίας διεφθαρμένων,  καταμιγνύντων   δὲ ἑαυτοὺς τῷ ὑγιαίνοντι σώματι
[5, 10]   τὴν κοινὴν συντέλειαν τοῦ παντὸς  καταντήσῃ.   Ἐφ´ ἣν καὶ ἡμεῖς πάντες
[5, 3]   βοτάνην χόρτου. Ὅταν εἰς γῆν  καταπέσῃ   τὸ σπέρμα συμμέτρως νοτίδος καὶ
[5, 2]   ῥαβδούχους ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαρυτάτην  κατάπληξιν   τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας τὰς πληγάς·
[5, 4]   καρδίας πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι τὸ  καταποθὲν,   πρὶν τὴν ἀπ´ αὐτοῦ ψύξιν
[5, 2]   εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλὴς τῷ σώματι,  κατασεσαρκωμένος   ὑπὸ τρυφῆς, ἐπανθοῦσαν ἔχων τὴν
[5, 1]   τὴν σὴν συναύξει τοῦ βίου  κατασκευήν.   Ἔπειτα, τῶν σπερμάτων γένεσις
[5, 4]   οἱ ψᾶρες βόσκονται, διὰ τὴν  κατασκευὴν   τοῦ σώματος τὴν ἐκ τοῦ
[5, 8]   καὶ εἰς ἀκρέμονας καὶ κλάδους  κατασχίζεται,   καὶ τοῖς καρποῖς παρέχει τὴν
[5, 6]   ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἡμῖν ἀνατέλλειν  κατεδικάσθη   γῆ. Ἀλλὰ προσετάχθη, φησὶ,
[5, 5]   ταῦτα τῆς ἁμαρτίας δι´ ἣν  κατεκρίθημεν,   ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου ἡμῶν
[5, 4]   καὶ τὸ λυσσῶδες τῶν ὀρέξεων  κατεμάραναν·   καὶ τῷ ἑλλεβόρῳ πολλὰ τῶν
[5, 4]   γὰρ τοῦ μανδραγόρου ὕπνον ἰατροὶ  κατεπάγουσιν·   ὀπίῳ δὲ τὰς σφοδρὰς ὀδύνας
[5, 6]   τῷ ῥήματι πᾶσαι μὲν λόχμαι  κατεπυκνοῦντο·   πάντα δὲ ἀνέτρεχε δένδρα, τά
[5, 2]   θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας, καὶ ταύτης  κατεσχηματισμένης·   ἑσμὸς τῶν ἐφεπομένων μυρίος τῶν
[5, 8]   τῆς ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς  κατέσχισται   τῆς ἀμπέλου τὸ φῦλλον, ἵνα
[5, 8]   ἁπαλοῦ ὄντος τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα  κατέχεται.   Καὶ ὅλως τὴν κατὰ τὰς
[5, 2]   καὶ προστάγματος οὕτω βραχέος, τὴν  κατεψυγμένην   καὶ ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ
[5, 3]   τοῖς συνδέσμοις τούτοις φύσις  κατησφαλίσατο.   Ἐν θήκῃ δὲ τὸν κόκκον
[5, 8]   μετ´ ἀκριβείας ἐπέλθοι, ὥστε καὶ  κατιδεῖν   τὰς ἰδιότητας, καὶ τὰς πρὸς
[5, 3]   ὥστε ῥιζοῦσθαι μὲν εἰς τὸ  κάτω,   ἐπὶ τὸ ἄνω δὲ προκύπτειν
[5, 3]   ῥίζης ἐκδίδοταί τι ἐκ τῆς  κάτωθεν   προβολῆς, ὡς κρόκος καὶ ἄγρωστις,
[5, 5]   σῖτος, ἀλλ´ ἐμελάνθη διὰ τῆς  καύσεως,   ὡς καὶ ἐξ αὐτῆς ἐστι
[5, 7]   πρὸς ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα πρὸς  καῦσιν;   Ἐν τούτοις πάλιν ποικίλη μὲν
[5, 6]   ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα, ἐλάται καὶ  κέδροι,   καὶ κυπάρισσοι καὶ πεῦκαι· πάντες
[5, 8]   ἡλίῳ, τινὰ δὲ ἐν ἐλύτροις  κεκαλυμμένα   πληροῦται; καὶ ὧν μὲν ἁπαλὸς
[5, 8]   διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι, καὶ τὰς  κεκρυμμένας   αἰτίας ἀνενδεῶς παραστῆσαι; Ἓν ὕδωρ
[5, 2]   ἐν ταῖς ῥίζαις τὴν διαδοχὴν  κέκτηται.   Ὥστε παντός ἐστιν ἀληθέστερον τὸ,
[5, 3]   τοῦτο μὲν βρόμος διόλου  κενὸς,   ἅτε μηδενὶ τὴν κεφαλὴν βαρυνόμενος·
[5, 10]   ποιοῦνται περιστροφὰς, ὅταν πήξαντες τὸ  κέντρον   ἐν ἑαυτοῖς περιφέρωνται· οὕτω καὶ
[5, 6]   ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν, ἐν  κέρατι,   ἐν τόπῳ πίονι. Καὶ, Ἀμπελῶνα
[5, 2]   βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ, κἀκείνων τὸ  κέρδος   πρὸς ἡμᾶς ἐπανέρχεται, καὶ ἡμῖν
[5, 3]   διόλου κενὸς, ἅτε μηδενὶ τὴν  κεφαλὴν   βαρυνόμενος· τὸν δὲ σῖτον τοῖς
[5, 6]   καὶ πάντα φανήσεται σπέρματι  κεχρημένα,   τὰ ἰσοδυναμοῦντα τοῖς σπέρμασιν
[5, 6]   ὁρῶμεν οὔτε καρποῖς οὔτε σπέρματι  κεχρημένα.   Τί οὖν ἐροῦμεν; Ὅτι τὰ
[5, 6]   εὐθαλῆ καὶ μεγάλα ὑπὲρ γῆς  κεχυμένα·   βλαστὸς, οἱ ἕλικες,
[5, 2]   ἐπιμέλειαν· στρατοπέδων ἡγεμονίαν· τὸν  κήρυκα   μέγα βοῶντα πρὸ αὐτοῦ· τοὺς
[5, 5]   εἰκόνα πελάγους κυμαίνοντος ἐν τῇ  κινήσει   τῶν ἀσταχύων ἀπέσωζε. Πᾶσα δὲ
[5, 7]   διῃρημένα. Πῶς ὅσων μὲν οἱ  κλάδοι   προμήκεις ἐπὶ πολὺ τοῦ ἀέρος
[5, 7]   θεραπευτὰς τῶν φυτῶν ἐμβάλλοντας τοῖς  κλάδοις,   οἷόν τινα σπέρματα τῶν ἀρρένων,
[5, 7]   γίνεσθαι καὶ ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς  κλάδους,   καὶ πρὸς τὸ οἰκεῖον σχῆμα
[5, 8]   γίνεται, καὶ εἰς ἀκρέμονας καὶ  κλάδους   κατασχίζεται, καὶ τοῖς καρποῖς παρέχει
[5, 7]   αὐτῶν ὀνομαζομένην θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς  κλάδους,   οἷον ὀργῶσαν, καὶ τῆς συμπλοκῆς
[5, 6]   ἔχει δύναμιν. Ὅσα γὰρ ἀπὸ  κλάδων   γίνεσθαι πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς τὰ
[5, 6]   ῥίζα τῆς ἀμπέλου· τὰ  κλήματα   ἐν κύκλῳ εὐθαλῆ καὶ μεγάλα
[5, 6]   τῆς πίστεως ἐμπεφυτευμένους τῇ Ἐκκλησίᾳ  κλήματα   προσηγόρευσε· καὶ προσκαλεῖται ἡμᾶς εἰς
[5, 10]   χρόνον, μέχρις ἂν πρὸς τὴν  κοινὴν   συντέλειαν τοῦ παντὸς καταντήσῃ. Ἐφ´
[5, 3]   κατησφαλίσατο. Ἐν θήκῃ δὲ τὸν  κόκκον   ἀποθεμένη ὡς μὴ εὐδιάρπαστον εἶναι
[5, 6]   γὰρ ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ  κόκκος,   ὃν μισχόν τινες τῶν περὶ
[5, 2]   περιουσίᾳ· καὶ πλῆθος περὶ αὐτὸν  κολάκων·   δορυφορία φίλων προσποιητῶν τὴν ἀπ´
[5, 7]   οἰκεῖον σχῆμα τοῦ φυτοῦ τὴν  κόμην   ἀποκαθίστασθαι. Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα
[5, 9]   φύλλα, ὥστε μηδέποτε δοκεῖν τῆς  κομῆς   ἀπογυμνοῦσθαι. Ἀείφυλλον δὲ φοίνιξ,
[5, 7]   καὶ ἐκτραχύνεται. Καὶ τὰ μὲν  κοπέντα   ἐπιβλαστάνει· τὰ δὲ μένει ἀδιάδοχα,
[5, 9]   τῆς γῆς. Καὶ εὐθὺς αἱ  κορυφαὶ   τῶν ὀρέων ἐκόμων· καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο
[5, 6]   ἔχοντες, οἷόν τινες ἀναδενδράδες ταῖς  κορυφαῖς   τῶν ὑψηλοτάτων ἑαυτοὺς παρισάζωμεν. Ἀπαιτεῖ
[5, 2]   τὴν φαιδροτέραν καὶ τοῖς οἰκείοις  κόσμοις   ἀγαλλομένην, καὶ τὰ μυρία γένη
[5, 6]   ἐν τῇ ἀποθέσει τῶν τοῦ  κόσμου   μεριμνῶν, αἳ βάρος εἰσὶ ταῖς
[5, 8]   βαλάνοις, τῷ καρπῷ τῆς  κρανείας,   πρὸς τὴν στυφὴν καὶ αὐστηρὰν
[5, 4]   δὲ ὀρτύγων ἐστὶ τροφὴ, ἰδιότητι  κράσεως   τὴν βλάβην ἀποφευγόντων. Ἔστι δὲ
[5, 10]   δόξα καὶ τὸ  κράτος   εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
[5, 3]   ἐκ τῆς κάτωθεν προβολῆς, ὡς  κρόκος   καὶ ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ
[5, 2]   ἄγρωστις, οὔτε μίνθη, οὐ  κρόκος,   οὐ σκόροδον, οὐ βούτομον, οὐδ´
[5, 5]   μαθεῖν. Τῇ ὑπερβολῇ γὰρ τοῦ  κρύους   ὑπερκαεὶς, πρὸς ἑτέραν καὶ χρόαν
[5, 1]   ἀπόλαυσιν παρασκευάζει. γὰρ τὰ  κτήματα   σου διατρέφων, τὴν σὴν συναύξει
[5, 4]   ἐνόμιζες ἔχειν κατὰ τοῦ  κτίσαντος   ἔγκλημα, τοῦτό σοι εἰς προσθήκην
[5, 9]   αὔξησόν μοι τὴν ἀγάπην τοῦ  κτίσαντος.   Ἐξέταζε πῶς τὰ μὲν ἀειθαλῆ
[5, 5]   ἵνα φυλάξῃ τοὺς νόμους τοῦ  κτίσαντος,   πᾶσαν ἰδέαν αὐξήσεως διεξελθοῦσα, εὐθὺς
[5, 9]   χρήσιμον, ταῦτα ὀξεῖα τοῦ  κτίσαντος   πρόνοια, ἐξ ἀρχῆς προβλεψαμένη, εἰς
[5, 4]   ἴδιόν τινα λόγον ἐν τῇ  κτίσει   πληροῖ. Μὴ γὰρ ἐπειδή σοι
[5, 2]   προβάλλουσαν. Βούλομαί σοι σφοδρότερον τῆς  κτίσεως   ἐνιδρυνθῆναι τὸ θαῦμα, ἵν´ ὅπου
[5, 9]   δήσας πρὸς ἀνάγκην ἀπαγάγω τῆς  κτίσεως,   ἐπιλείψει με ἡμέρα τὴν
[5, 4]   τί σιωπήσω; Ἐν πλουσίοις τῆς  κτίσεως   θησαυροῖς ἄπορος μὲν εὕρεσις
[5, 9]   καὶ ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν, καὶ  κυανὸν   ἐν τῷδε, καὶ ἐν ἑτέρῳ
[5, 7]   ῥίζαι βαθεῖαι, ἐπὶ πλεῖστον ἐν  κύκλῳ   διανεμόμεναι, οἷον θεμελίους τινὰς ἀναλογοῦντας
[5, 6]   τῆς ἀμπέλου· τὰ κλήματα ἐν  κύκλῳ   εὐθαλῆ καὶ μεγάλα ὑπὲρ γῆς
[5, 6]   ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ γὰρ ἄγγελος Κυρίου  κύκλῳ   τῶν φοβουμένων αὐτόν. Ἔπειτα καὶ
[5, 5]   φρίσσοντα τοῖς ληΐοις, εἰκόνα πελάγους  κυμαίνοντος   ἐν τῇ κινήσει τῶν ἀσταχύων
[5, 6]   πεφυκότα, ἐλάται καὶ κέδροι, καὶ  κυπάρισσοι   καὶ πεῦκαι· πάντες δὲ θάμνοι
[5, 5]   ἀκεραιοτέροις ἐμβάλωσιν. Ἤδη δὲ  Κύριος   καὶ τὴν τελείωσιν τῶν εἰς
[5, 5]   πληροῖ τῶν παραχαρασσόντων τὰ τοῦ  Κυρίου   διδάγματα, καὶ μὴ γνησίως μαθητευομένων
[5, 6]   Μέμνησαι γὰρ δηλονότι τῆς τοῦ  Κυρίου   εἰκόνος, ὅτι ἄμπελον ἑαυτὸν λέγει,
[5, 10]   ἵνα φυτευθέντες ἐν τῷ οἴκῳ  Κυρίου,   ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ
[5, 6]   τῶν ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ γὰρ ἄγγελος  Κυρίου   κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτόν. Ἔπειτα
[5, 10]   ἐξανθήσωμεν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ  Κυρίῳ   ἡμῶν, δόξα καὶ
[5, 4]   δηλητήρια· μετὰ τοῦ σίτου τὸ  κώνειον·   μετὰ τῶν λοιπῶν τροφίμων ἑλλέβορος,
[5, 4]   ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ μὲν γὰρ  κώνειον   οἱ ψᾶρες βόσκονται, διὰ τὴν
[5, 4]   κατακοιμίζουσιν. Ἤδη δέ τινες τῷ  κωνείῳ   καὶ τὸ λυσσῶδες τῶν ὀρέξεων




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009