HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  270 formes différentes pour 507 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 0]   ~ΟΜΙΛΙΑ  εʹ   Περὶ βλαστήσεως γῆς. ~Καὶ εἶπεν
[5, 1]   ζωῆς παρεχόμενον, οἱ πεπλανημένοι παύσωνται.  Ἐὰν   ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ τῆς
[5, 7]   τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξιν.  Ἐὰν   γὰρ ἴδῃς τὸν ἐν βίῳ
[5, 9]   θεωρίας εἰς ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα, ὃν  ἐὰν   μὴ δήσας πρὸς ἀνάγκην ἀπαγάγω
[5, 1]   γῆ βοτάνην χόρτου. Καθ´  ἑαυτὴν   γῆ προφερέτω τὴν βλάστησιν,
[5, 10]   ἔτους περίοδον ἐξάγειν τὴν δύναμιν  ἑαυτῆς   ὅσην ἔχει πρός τε βοτανῶν
[5, 3]   τὰ οἰκεῖα καὶ σύμφυλα πρὸς  ἑαυτὸ   ἐπισπᾶται. Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς πόροις
[5, 10]   ὅταν πήξαντες τὸ κέντρον ἐν  ἑαυτοῖς   περιφέρωνται· οὕτω καὶ τῆς
[5, 7]   Μηδεὶς οὖν ἐν κακίᾳ διάγων,  ἑαυτὸν   ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι γεωργία μὲν
[5, 6]   τοῦ Κυρίου εἰκόνος, ὅτι ἄμπελον  ἑαυτὸν   λέγει, καὶ τὸν Πατέρα τὸν
[5, 6]   ἀναδενδράδες ταῖς κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων  ἑαυτοὺς   παρισάζωμεν. Ἀπαιτεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ
[5, 5]   πονηροῦ διδασκαλίας διεφθαρμένων, καταμιγνύντων δὲ  ἑαυτοὺς   τῷ ὑγιαίνοντι σώματι τῆς Ἐκκλησίας,
[5, 5]   ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τὰς παρ´  ἑαυτῶν   βλάβας τοῖς ἀκεραιοτέροις ἐμβάλωσιν. Ἤδη
[5, 6]   ἵνα τῷ τερπνῷ τῆς ἀπολαύσεως  ἐγγύθεν   ἔχωμεν παρακειμένην τὴν λύπην, μεμνημένοι
[5, 5]   καὶ ἡμέραν, καὶ σπόρος  ἐγείρηται,   καὶ μηκύνηται, ὡς οὐκ οἶδεν
[5, 5]   τῆς γῆς, καὶ καθεύδῃ, καὶ  ἐγείρηται   νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ
[5, 8]   βοηθείας, τούτοις δ´ ἂν προσβλαβὴς  ἐγένετο   παχυτέρα περιβολὴ ἐκ τῆς
[5, 1]   ἐκεῖνο πρόσταγμα, οἷον νόμος τις  ἐγένετο   φύσεως, καὶ ἐναπέμεινε τῇ γῇ,
[5, 6]   ταῖς ἀμπέλοις ἐξομοιῶν. Ἀμπελὼν γὰρ  ἐγενήθη   τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν, ἐν κέρατι,
[5, 4]   τοῖς χρησίμοις τὴν χάριν ὁμολογεῖν,  ἐγκαλέσομεν   τῷ δημιουργῷ ἐπὶ τοῖς φθαρτικοῖς
[5, 7]   γένη φυτῶν ἐπανέδραμε, τὰ μὲν  ἔγκαρπα,   τὰ δὲ ἐρέψιμα, ἄλλα πρὸς
[5, 10]   Ἐφ´ ἣν καὶ ἡμεῖς πάντες  ἔγκαρποι   καὶ πλήρεις ἔργων ἀγαθῶν ἐπειγώμεθα,
[5, 6]   τῶν ἔξωθεν ἔπαινον θηρᾶσθαι, ἀλλ´  ἔγκαρπον   εἶναι, τῷ ἀληθινῷ γεωργῷ τὴν
[5, 5]   λοιπὰ νόθα σπέρματα τοῖς τροφίμοις  ἐγκαταμέμικται,   ἅπερ ζιζάνια προσαγορεύειν σύνηθες τῇ
[5, 4]   ἐνόμιζες ἔχειν κατὰ τοῦ κτίσαντος  ἔγκλημα,   τοῦτό σοι εἰς προσθήκην εὐχαριστίας
[5, 7]   φύσεως κακίαν ἐπιμελείαις γεωργῶν θεραπευόμενα  ἔγνωμεν·   οἷον τὰς ὀξείας ῥοιὰς, καὶ
[5, 4]   τὸ ταύριον αἷμα, τούτου ἕνεκεν  ἔδει   μὴ παραχθῆναι τὸ ζῷον,
[5, 8]   μὲν, διὰ τὸ ἀσθενὲς, πλείονος  ἐδεῖτο   τῆς βοηθείας, τούτοις δ´ ἂν
[5, 7]   γὰρ ἴδῃς τὸν ἐν βίῳ  ἐθνικῷ,   ἀπό τινος αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου
[5, 2]   τὰς ἐκ βασιλέων τιμάς·  ἐθνῶν   ἐπιμέλειαν· στρατοπέδων ἡγεμονίαν· τὸν
[5, 9]   γὰρ καὶ ἐλαία καὶ πίτυς,  εἰ   καὶ λεληθότως ὑπαλλάσσει τὰ φύλλα,
[5, 5]   εἴ τι ἐν φρυγάνοις, καὶ  εἴ   τι ἐν ὀσπρίοις, κατὰ πᾶσαν
[5, 5]   καὶ πᾶν λαχανηρὸν γένος, καὶ  εἴ   τι ἐν φρυγάνοις, καὶ εἴ
[5, 7]   ἤδη καὶ ἐν αὐτῷ τῷ  εἴδει   τοῦ δένδρου πολὺ τὸ διάφορον·
[5, 5]   εὐκράτων λάβηται, πρὸς τὸ ἀρχαῖον  εἶδος   ἐπανιέναι. Ὥστε οὐδὲν παρὰ τὸ
[5, 7]   ἐν κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω,  εἰδὼς   ὅτι γεωργία μὲν τὰς τῶν
[5, 5]   τὰ εὔκαρπα φρίσσοντα τοῖς ληΐοις,  εἰκόνα   πελάγους κυμαίνοντος ἐν τῇ κινήσει
[5, 5]   ἴδιον ἔχοντα γένος. Ἅπερ τὴν  εἰκόνα   πληροῖ τῶν παραχαρασσόντων τὰ τοῦ
[5, 6]   γὰρ δηλονότι τῆς τοῦ Κυρίου  εἰκόνος,   ὅτι ἄμπελον ἑαυτὸν λέγει, καὶ
[5, 2]   παρὰ τῷ προφήτῃ τετύχηκε τῆς  εἰκόνος.   Σήμερον εὐθαλὴς τῷ σώματι, κατασεσαρκωμένος
[5, 2]   τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, μεμνημένος τῆς  εἰκόνος   τοῦ σοφοῦ Ἡσαΐου, ὅτι Πᾶσα
[5, 2]   ἑκάστῳ τῶν φυομένων σπέρμα  εἶναι,   δύναμίν τινα σπερματικὴν ἐνυπάρχειν.
[5, 4]   τὸ ζῷον, παραχθὲν ἄναιμον  εἶναι,   οὗ τῆς ἰσχύος πρὸς τοσαῦτα
[5, 6]   ὑπὲρ τῆς γῆς, εἰς τὸ  εἶναι   παρῆλθε, μετὰ τῆς οἰκείας ἕκαστον
[5, 5]   σπέρματος. Οὐ γὰρ ἀπέθετο τὸ  εἶναι   σῖτος, ἀλλ´ ἐμελάνθη διὰ τῆς
[5, 2]   σπέρματος. Πῶς οὖν, φασὶ, πάντα  εἶναι   τὰ ἐκ τῆς γῆς φυόμενα
[5, 3]   κόκκον ἀποθεμένη ὡς μὴ εὐδιάρπαστον  εἶναι   τοῖς σπερμολόγοις· ἔτι καὶ τῇ
[5, 2]   χρῆσις τῶν σπερμάτων ἀφώρισται· ὥστε  εἶναι   τὸν νοῦν τῶν εἰρημένων τοιοῦτον,
[5, 6]   ἔξωθεν ἔπαινον θηρᾶσθαι, ἀλλ´ ἔγκαρπον  εἶναι,   τῷ ἀληθινῷ γεωργῷ τὴν ἐπίδειξιν
[5, 1]   τινες οἴονται τὸν ἥλιον αἴτιον  εἶναι   τῶν ἀπὸ τῆς γῆς φυομένων,
[5, 8]   ἐστι, καὶ τὸ ἤλεκτρον ὀπὸν  εἶναι   φυτῶν εἰς λίθου φύσιν ἀποπηγνύμενον.
[5, 4]   τὴν φυγὴν ὑποβάλλουσα, χαλεπόν ἐστιν,  εἰπέ   μοι, ἐκκλῖναι τὰ δηλητήρια; Ἔστι
[5, 8]   γενέσεως αὐτῶν διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα  εἰπεῖν   ἀπὸ πλείστων. Αὐτῶν δὲ τῶν
[5, 1]   εʹ Περὶ βλαστήσεως γῆς. ~Καὶ  εἶπεν   Θεός· βλαστησάτω γῆ
[5, 4]   μικρῶν ζῴων ἀφίστησι βλάβας. ~Τί  εἴπω;   τί σιωπήσω; Ἐν πλουσίοις τῆς
[5, 2]   ὥστε εἶναι τὸν νοῦν τῶν  εἰρημένων   τοιοῦτον, Βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 8]   αὐτὸ καὶ φῦλλον γίνεται, καὶ  εἰς   ἀκρέμονας καὶ κλάδους κατασχίζεται, καὶ
[5, 9]   λόγον τῇ ἀπληστίᾳ τῆς θεωρίας  εἰς   ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα, ὃν ἐὰν μὴ
[5, 7]   οἵ γε καὶ τοὺς φοίνικας  εἰς   ἄρρενας καὶ θηλείας διστῶσι. Καὶ
[5, 5]   Κύριος καὶ τὴν τελείωσιν τῶν  εἰς   αὐτὸν πεπιστευκότων τῇ τῶν σπερμάτων
[5, 9]   κτίσαντος πρόνοια, ἐξ ἀρχῆς προβλεψαμένη,  εἰς   γένεσιν ἤγαγε. Σὺ δὲ ὅταν
[5, 3]   γῆ βοτάνην χόρτου. Ὅταν  εἰς   γῆν καταπέσῃ τὸ σπέρμα συμμέτρως
[5, 7]   καὶ ἐπικαιομένας τὰς πίτυς  εἰς   δρυμῶνας μεθίστασθαι. Τινὰ δὲ καὶ
[5, 2]   ἴδῃς βοτάνην χόρτου καὶ ἄνθος,  εἰς   ἔννοιαν ἔρχου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως,
[5, 7]   τῆς ἐντεριώνης μέσης διελαθέντα δέξωνται,  εἰς   εὐχρηστίαν μεταβάλλουσι τότε τοῦ χυμοῦ
[5, 3]   ὅσον μέτριον, καὶ τοῦτο καταμερίζειν  εἰς   καλάμην καὶ φλοιὸν καὶ τὰς
[5, 8]   τὸ ἤλεκτρον ὀπὸν εἶναι φυτῶν  εἰς   λίθου φύσιν ἀποπηγνύμενον. Μαρτυρεῖ δὲ
[5, 4]   αὐτοῖς παρὰ τῆς ἰατρικῆς τέχνης  εἰς   παραμυθίαν τινῶν ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ
[5, 7]   καὶ εὐθὺς ἀπὸ τῆς ῥίζης  εἰς   πολλὰς ἐκφύσεις διῃρημένα. Πῶς ὅσων
[5, 6]   κλήματα προσηγόρευσε· καὶ προσκαλεῖται ἡμᾶς  εἰς   πολυκαρπίαν, ἵνα μὴ ἀχρηστίαν καταγνωσθέντες
[5, 4]   τοῦ κτίσαντος ἔγκλημα, τοῦτό σοι  εἰς   προσθήκην εὐχαριστίας περιελήλυθε. ~Βλαστησάτω
[5, 5]   χλοάσαι τὴν γῆν, καὶ τότε  εἰς   σπέρμα τελειωθῆναι, ἵνα τὸ πρῶτον
[5, 9]   φύλλῳ ἐκ τῆς πρώτης βλαστήσεως  εἰς   τέλος συμπαραμένων. Ἔπειτα κἀκεῖνο σκόπει,
[5, 8]   φυτῶν ἐνεχθὲν ἀποξύνηται. Καὶ πάλιν  εἰς   τὴν ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει
[5, 3]   ἐξαρκεῖ τὴν διάνοιάν σου πᾶσαν  εἰς   τὴν θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης αὐτὰ
[5, 7]   τῆς πίστεως, εὐτονίαν τινὰ προσλαμβάνειν,  εἰς   τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξιν.
[5, 6]   ὄντα πρότερον ὑπὲρ τῆς γῆς,  εἰς   τὸ εἶναι παρῆλθε, μετὰ τῆς
[5, 1]   γεννᾶν αὐτῇ καὶ καρποφορεῖν δύναμιν  εἰς   τὸ ἑξῆς παρεχόμενος. Βλαστησάτω
[5, 3]   ὄγκους αὐτῆς ὥστε ῥιζοῦσθαι μὲν  εἰς   τὸ κάτω, ἐπὶ τὸ ἄνω
[5, 10]   δόξα καὶ τὸ κράτος  εἰς   τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 6]   παλαιῶν καὶ μακαρίων ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν  εἰς   ὕψος ἡμῶν ἀνάγων τὰ φρονήματα,
[5, 2]   τοῦτο; Μία νὺξ, πυρετὸς  εἷς,   πλευρῖτις, περιπνευμονία, ἀνάρπαστον
[5, 3]   τῶν λαχανωδῶν φρυγανικῶν τυγχάνοι.  Εἷς   χόρτος καὶ μία βοτάνη ἐξαρκεῖ
[5, 6]   τοῦ κόσμου μεριμνῶν, αἳ βάρος  εἰσὶ   ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Ὥστε
[5, 1]   μικρὸν τὰ βλαστήματα, βοτάνη γίνεται·  εἶτ´   ἐπειδὰν αὐξηθῇ, χόρτος ἐστὶ, κατὰ
[5, 3]   καὶ οὕτως ἀνάγκη πρῶτον βλάστησιν,  εἶτα   βοτάνην γενέσθαι, εἶτα χόρτον χλοάζοντα,
[5, 2]   εἶτα χλοὴ, εἶτα χόρτου αὔξησις,  εἶτα   ἀπαρτισμὸς τῶν αὐξομένων διὰ
[5, 5]   καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν,  εἶτα   πλήρη σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.
[5, 5]   γῆ καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον,  εἶτα   στάχυν, εἶτα πλήρη σῖτον ἐν
[5, 3]   βοτάνην γενέσθαι, εἶτα χόρτον χλοάζοντα,  εἶτα   τὸν καρπὸν ἐπὶ ξηρᾶς ἤδη
[5, 2]   διασωθήσεται. Πρῶτον μὲν γὰρ βλάστησις,  εἶτα   χλοὴ, εἶτα χόρτου αὔξησις, εἶτα
[5, 3]   πρῶτον βλάστησιν, εἶτα βοτάνην γενέσθαι,  εἶτα   χόρτον χλοάζοντα, εἶτα τὸν καρπὸν
[5, 2]   μὲν γὰρ βλάστησις, εἶτα χλοὴ,  εἶτα   χόρτου αὔξησις, εἶτα ἀπαρτισμὸς
[5, 3]   καὶ ἐπὶ τὸ ἔξω προκύψαι·  εἴτε   ἀπὸ σπέρματος, καὶ οὕτως ἀνάγκη
[5, 3]   πάσης βοτάνης καὶ πάσης πόας.  Εἴτε   γὰρ ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί τι
[5, 3]   μέτρον ἕκαστον τῶν φυομένων ἀποκαθίστασθαι,  εἴτε   τι τῶν σιτηρῶν, εἴτε τῶν
[5, 3]   τῶν σιτηρῶν, εἴτε τῶν χεδροπῶν,  εἴτε   τῶν λαχανωδῶν φρυγανικῶν τυγχάνοι.
[5, 3]   ἀποκαθίστασθαι, εἴτε τι τῶν σιτηρῶν,  εἴτε   τῶν χεδροπῶν, εἴτε τῶν λαχανωδῶν
[5, 2]   τινα δυναστείαν, καὶ τὰς  ἐκ   βασιλέων τιμάς· ἐθνῶν ἐπιμέλειαν·
[5, 2]   ἐκ καλάμου μὲν ἕτερος κάλαμος,  ἐκ   δὲ τῶν σπερμάτων τὰ συγγενῆ
[5, 2]   καλάμου ἐλαίας ἐστὶ ποιητικὴ, ἀλλὰ  ἐκ   καλάμου μὲν ἕτερος κάλαμος, ἐκ
[5, 2]   Βλαστησάτω γῆ. Νόησόν μοι  ἐκ   μικρᾶς φωνῆς, καὶ προστάγματος οὕτω
[5, 8]   προσβλαβὴς ἐγένετο παχυτέρα περιβολὴ  ἐκ   τῆς ἀπ´ αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς
[5, 8]   δάκρυον τοῦ φυτοῦ καὶ ὀπὸς  ἐκ   τῆς αὐτῆς αἰτίας προέρχεται· οἷς
[5, 2]   φαμεν, ὅτι πολλὰ τῶν φυομένων  ἐκ   τῆς γῆς ἐπὶ τοῦ πυθμένος
[5, 2]   οὖν, φασὶ, πάντα εἶναι τὰ  ἐκ   τῆς γῆς φυόμενα σπερματικὰ
[5, 9]   ἐκ τῶν καρπῶν. Ἄλλα τὰς  ἐκ   τῆς ἰατρικῆς ὠφελείας ἡμῖν προεξένει·
[5, 3]   γὰρ ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί τι  ἐκ   τῆς κάτωθεν προβολῆς, ὡς κρόκος
[5, 10]   γένεσιν. Ὡς γὰρ οἱ στρόβιλοι  ἐκ   τῆς πρώτης αὐτοῖς ἐνδοθείσης πληγῆς
[5, 9]   φοίνιξ, τῷ αὐτῷ φύλλῳ  ἐκ   τῆς πρώτης βλαστήσεως εἰς τέλος
[5, 5]   γνησίως μαθητευομένων τῷ λόγῳ, ἀλλ´  ἐκ   τῆς τοῦ πονηροῦ διδασκαλίας διεφθαρμένων,
[5, 5]   προσαγορεύειν σύνηθες τῇ Γραφῇ, οὐκ  ἐκ   τῆς τοῦ σίτου μεταβολῆς γίνεται,
[5, 7]   γένῃ παραπλήσιος τῇ καρποφόρῳ συκῇ,  ἐκ   τῆς τῶν ἀγρίων παρουσίας ἀθροιζούσῃ
[5, 8]   φῦλλον, ἵνα καὶ πρὸς τὰς  ἐκ   τοῦ ἀέρος βλάβας βότρυς
[5, 5]   ὑγιαίνοντι σώματι τῆς Ἐκκλησίας, ἵν´  ἐκ   τοῦ ἀφανοῦς τὰς παρ´ ἑαυτῶν
[5, 1]   θερμοῦ πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν τὴν  ἐκ   τοῦ βάθους δύναμιν ἐπισπώμενον, διὰ
[5, 4]   τὴν κατασκευὴν τοῦ σώματος τὴν  ἐκ   τοῦ δηλητηρίου βλάβην ἀποδιδράσκοντες. Λεπτοὺς
[5, 6]   καρπὸν μὲν οὐδένα δοκεῖ φέρειν  ἐκ   τοῦ προδήλου, σπέρμα δὲ ἕκαστον
[5, 10]   καὶ τῆς φύσεως ἀκολουθία  ἐκ   τοῦ πρώτου προστάγματος τὴν ἀρχὴν
[5, 9]   τροφὴν παρεσκεύαζεν, ἐκ τῶν φύλλων,  ἐκ   τῶν καρπῶν. Ἄλλα τὰς ἐκ
[5, 9]   ἡμῖν χρονία πεῖρα ἐξεῦρεν,  ἐκ   τῶν κατὰ μέρος περιπτώσεων συλλεγομένη
[5, 9]   ἡμέρα τὴν μεγάλην σοφίαν  ἐκ   τῶν μικροτάτων ὑμῖν παριστῶντα. Βλαστησάτω
[5, 3]   τῶν ἀνθερίκων οἷον ἀκίσι τὰς  ἐκ   τῶν μικρῶν ζῴων ἀφίστησι βλάβας.
[5, 6]   ἀμπελῶνα, αἷς φραγμὸν περιέθηκε τὴν  ἐκ   τῶν προσταγμάτων ἀσφάλειαν, καὶ τὴν
[5, 9]   τὰ δὲ βοσκήμασι τροφὴν παρεσκεύαζεν,  ἐκ   τῶν φύλλων, ἐκ τῶν καρπῶν.
[5, 7]   μεθίστασθαι. Τινὰ δὲ καὶ τὴν  ἐκ   φύσεως κακίαν ἐπιμελείαις γεωργῶν θεραπευόμενα
[5, 10]   τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει αὐτὴν καθ´  ἑκάστην   ἔτους περίοδον ἐξάγειν τὴν δύναμιν
[5, 6]   τῶν ἑτερογενῶν χωριζόμενον, οἰκείῳ δὲ  ἕκαστον   γνωριζόμενον χαρακτῆρι. Πλήν γε ὅτι
[5, 4]   τροφαὶ πρόχειροι καὶ πᾶσιν εὔγνωστοι·  ἕκαστον   δὲ τῶν γενομένων ἴδιόν τινα
[5, 8]   τὰς ἰδιότητας, καὶ τὰς πρὸς  ἕκαστον   διαφορὰς ἐναργῶς διακρῖναι, καὶ τὰς
[5, 6]   εἶναι παρῆλθε, μετὰ τῆς οἰκείας  ἕκαστον   ἰδιότητος, ἐναργεστάταις μὲν διαφοραῖς ἀπὸ
[5, 6]   ἐκ τοῦ προδήλου, σπέρμα δὲ  ἕκαστον   τούτων ἔχον ἀκριβῶς ἄν τις
[5, 7]   καὶ θεωρία τῆς πρὸς  ἕκαστον   τῶν ἑτερογενῶν διαφορᾶς. Πῶς τὰ
[5, 3]   γινομένης, ἐπὶ τὸ οἰκεῖον μέτρον  ἕκαστον   τῶν φυομένων ἀποκαθίστασθαι, εἴτε τι
[5, 7]   δὲ καὶ ἐξεύρεσις τῆς  ἑκάστου   ἰδιότητος, καὶ θεωρία τῆς
[5, 8]   χυμῶν τὴν ἰδιότητα, τὸ ἀφ´  ἑκάστου   χρήσιμον; Πῶς τινὰ μὲν γυμνὰ
[5, 7]   τούτοις πάλιν ποικίλη μὲν ἐν  ἑκάστῳ   δένδρῳ τῶν μερῶν αὐτοῦ
[5, 2]   Ὥστε παντός ἐστιν ἀληθέστερον τὸ,  ἑκάστῳ   τῶν φυομένων σπέρμα εἶναι,
[5, 7]   ἡμέροις· οἱ δὲ τοὺς ὀλύνθους  ἐκδήσαντες,   τῶν εὐκάρπων καὶ ἡμέρων συκῶν
[5, 3]   πόας. Εἴτε γὰρ ἀπὸ ῥίζης  ἐκδίδοταί   τι ἐκ τῆς κάτωθεν προβολῆς,
[5, 6]   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ,  ἐκδοῦναι   γῆ· πολλὰ δὲ τῶν
[5, 8]   ὧδε μὲν τὸ ὑγρὸν ἀπεγλυκάνθη,  ἐκεῖ   δὲ λιπαρὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὅτι
[5, 8]   ὡς ἐπὶ τῆς καρύας; Ὅτι  ἐκεῖνα   μὲν, διὰ τὸ ἀσθενὲς, πλείονος
[5, 2]   ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα, καὶ δόξα  ἐκείνη   ὥσπερ ἐνύπνιον ἀπηλέγχθη. Ὥστε ἐπιτέτευκται
[5, 4]   τοῖς φθαρτικοῖς ἡμῶν τῆς ζωῆς;  ἐκεῖνο   δὲ οὐ λογισόμεθα, ὅτι οὐ
[5, 10]   μυρίας τῶν φυομένων ἰδιότητας ἐκτελῶν.  Ἐκεῖνο   ἔτι καὶ νῦν ἐνυπάρχον τῇ
[5, 5]   σπέρμα τελειωθῆναι, ἵνα τὸ πρῶτον  ἐκεῖνο   πρόσταγμα διδασκάλιον τῇ φύσει γένηται
[5, 1]   τότε φωνὴ, καὶ τὸ πρῶτον  ἐκεῖνο   πρόσταγμα, οἷον νόμος τις ἐγένετο
[5, 1]   ἄρα πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ τῆς  ἐκείνου   γενέσεως τὰ περὶ τὴν γῆν
[5, 5]   γεωργίας ἡμῖν προσγινομένην; Οὐκ εὐθὺς  ἐκέλευσε   σπέρμα καὶ καρπὸν ἀναδοθῆναι, ἀλλὰ
[5, 6]   διὰ τῆς πίστεως ἐμπεφυτευμένους τῇ  Ἐκκλησίᾳ   κλήματα προσηγόρευσε· καὶ προσκαλεῖται ἡμᾶς
[5, 6]   ἡμῖν παρακατέπηξε θέμενος ἐν τῇ  Ἐκκλησίᾳ   πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον
[5, 7]   ἀπό τινος αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου τῆς  Ἐκκλησίας   ἀπεσχισμένον, βίου σώφρονος καὶ τῆς
[5, 5]   ἑαυτοὺς τῷ ὑγιαίνοντι σώματι τῆς  Ἐκκλησίας,   ἵν´ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τὰς
[5, 4]   ὑποβάλλουσα, χαλεπόν ἐστιν, εἰπέ μοι,  ἐκκλῖναι   τὰ δηλητήρια; Ἔστι δὲ τούτων
[5, 9]   εὐθὺς αἱ κορυφαὶ τῶν ὀρέων  ἐκόμων·   καὶ ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισοι, καὶ ποταμῶν
[5, 4]   ἐπὶ τῆς καρδίας πόρους, φθάνουσιν  ἐκπέψαι   τὸ καταποθὲν, πρὶν τὴν ἀπ´
[5, 9]   ἀπληστίᾳ τῆς θεωρίας εἰς ἀμετρίαν  ἐκπίπτοντα,   ὃν ἐὰν μὴ δήσας πρὸς
[5, 4]   καὶ ἰατρικὴ τέχνη τὸ χρήσιμον  ἐκπορίζουσα,   καὶ τῶν προλαβόντων πεῖρα
[5, 10]   τὰς μυρίας τῶν φυομένων ἰδιότητας  ἐκτελῶν.   Ἐκεῖνο ἔτι καὶ νῦν ἐνυπάρχον
[5, 7]   ὑπομείναντα. Ἤδη δέ τινες τετηρήκασιν  ἐκτεμνομένας   καὶ ἐπικαιομένας τὰς πίτυς
[5, 7]   προμήκεις ἐπὶ πολὺ τοῦ ἀέρος  ἐκτεταμένοι,   τούτων καὶ αἱ ῥίζαι βαθεῖαι,
[5, 8]   εἰς τὴν ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον  ἐκτραχύνει   τὴν αἴσθησιν, ὅταν ἐν ἀψίνθῳ
[5, 7]   δὲ γηράσκουσιν οἷον ῥυσοῦται καὶ  ἐκτραχύνεται.   Καὶ τὰ μὲν κοπέντα ἐπιβλαστάνει·
[5, 7]   ἐπεχούσῃ, ἐπιμελέστερον δὲ τὸν καρπὸν  ἐκτρεφούσῃ.   ~Τοιαῦται μὲν οὖν αἱ περὶ
[5, 7]   ἀπὸ τῆς ῥίζης εἰς πολλὰς  ἐκφύσεις   διῃρημένα. Πῶς ὅσων μὲν οἱ
[5, 6]   γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα καρδίαν ἀνθρώπου·  ἐλαία   δὲ καρπὸν παρεχομένη ἱλαρύνειν δυνάμενον
[5, 9]   δὲ ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ γὰρ καὶ  ἐλαία   καὶ πίτυς, εἰ καὶ λεληθότως
[5, 6]   ταμιευόμενον. Σὺ δὲ καὶ Ὡς  ἐλαία   κατάκαρπος ἔσο ἐν τῷ οἴκῳ
[5, 8]   οἶνος συνίσταται, ἐν δὲ τῇ  ἐλαίᾳ   τὸ ἔλαιον; Καὶ οὐ τοῦτο
[5, 2]   γὰρ προβολὴ τοῦ καλάμου  ἐλαίας   ἐστὶ ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ καλάμου
[5, 8]   ἐν δὲ τῇ ἐλαίᾳ τὸ  ἔλαιον;   Καὶ οὐ τοῦτο μόνον θαυμαστὸν,
[5, 6]   παρεχομένη ἱλαρύνειν δυνάμενον πρόσωπον ἐν  ἐλαίῳ.   Πόσα συνέτρεχε κατὰ ταὐτὸν ἠπειγμένως
[5, 8]   ταῖς καρύαις, πρὸς ἁπαλὴν καὶ  ἐλαιώδη   φύσιν μεθίσταται. ~Καὶ τί δεῖ
[5, 6]   πρὸς μήκιστον ὕψος διανίστασθαι πεφυκότα,  ἐλάται   καὶ κέδροι, καὶ κυπάρισσοι καὶ
[5, 8]   ὧν δὲ οἱ καρποὶ στεγανώτεροι,  ἐλαφρὰ   τῶν φύλλων προβολὴ, ὡς
[5, 8]   τῆς γενέσεως αὐτῶν διαφοραὶ, ὡς  ἐλάχιστα   εἰπεῖν ἀπὸ πλείστων. Αὐτῶν δὲ
[5, 2]   ὁρμὴν, αὔριον αὐτὸς οὗτος  ἐλεεινὸς,   τῷ χρόνῳ μαρανθεὶς,
[5, 6]   δὲ αὐτοῦ ζηλώσεις, ἄφθονον τὴν  ἐλεημοσύνην   ἐν παντὶ καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´
[5, 6]   γῆς κεχυμένα· βλαστὸς, οἱ  ἕλικες,   ὄμφαξ, οἱ βότρυες. Ἀρκεῖ
[5, 6]   Βούλεται δὲ ἡμᾶς καὶ οἱονεὶ  ἕλιξί   τισι ταῖς περιπλοκαῖς τῆς ἀγάπης
[5, 8]   Ἓν ὕδωρ διὰ τῆς ῥίζης  ἑλκόμενον,   ἄλλως μὲν τρέφει τὴν ῥίζαν
[5, 4]   αὐτοῦ ψύξιν τῶν καιρίων καθάψασθαι.  Ἑλλέβορος   δὲ ὀρτύγων ἐστὶ τροφὴ, ἰδιότητι
[5, 4]   κώνειον· μετὰ τῶν λοιπῶν τροφίμων  ἑλλέβορος,   καὶ ἀκόνιτον, καὶ μανδραγόρας, καὶ
[5, 4]   τῶν ὀρέξεων κατεμάραναν· καὶ τῷ  ἑλλεβόρῳ   πολλὰ τῶν χρονίων παθῶν ἐξεμόχλευσαν.
[5, 6]   τοῦ Θεοῦ, μηδέποτε γυμνούμενος τῆς  ἐλπίδος,   ἀλλ´ ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων περὶ
[5, 8]   τῷ ἡλίῳ, τινὰ δὲ ἐν  ἐλύτροις   κεκαλυμμένα πληροῦται; καὶ ὧν μὲν
[5, 2]   ἔνθεν βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις  ἐμβάλλοντας   τὰς πληγάς· τὰς δημεύσεις· τὰς
[5, 7]   τοὺς δὲ θεραπευτὰς τῶν φυτῶν  ἐμβάλλοντας   τοῖς κλάδοις, οἷόν τινα σπέρματα
[5, 5]   παρ´ ἑαυτῶν βλάβας τοῖς ἀκεραιοτέροις  ἐμβάλωσιν.   Ἤδη δὲ Κύριος καὶ
[5, 5]   ἀπέθετο τὸ εἶναι σῖτος, ἀλλ´  ἐμελάνθη   διὰ τῆς καύσεως, ὡς καὶ
[5, 6]   συνεκτικώτερα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ὅσα  ἔμελλε   τοῖς οἰκείοις καρποῖς τὸν ἄνθρωπον
[5, 6]   ἕνα ἡμῶν διὰ τῆς πίστεως  ἐμπεφυτευμένους   τῇ Ἐκκλησίᾳ κλήματα προσηγόρευσε· καὶ
[5, 3]   καὶ σύμφυλα πρὸς ἑαυτὸ ἐπισπᾶται.  Ἐμπίπτοντα   δὲ τοῖς πόροις καὶ περιολισθαίνοντα
[5, 6]   ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν σοι τῆς φύσεως  ἐμποιῆσαι.   Μέμνησαι γὰρ δηλονότι τῆς τοῦ
[5, 8]   Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τὰ  ἐμφαινόμενα   κάρφη καὶ τὰ λεπτότατα τῶν
[5, 5]   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην. Καὶ  ἐν   ἀκαριαίᾳ χρόνου ῥοπῇ ἀπὸ τῆς
[5, 9]   ἐν τῷδε τῷ ἄνθει, καὶ  ἐν   ἄλλῳ πορφυροῦν, καὶ κυανὸν ἐν
[5, 8]   τῆς ποιότητος. Ἄλλο γὰρ τὸ  ἐν   ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ ἄλλο τὸ
[5, 5]   τε ἐν ῥίζαις, καὶ τὴν  ἐν   αὐτῇ τῇ βοτάνῃ, καὶ τὴν
[5, 1]   γένος, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ  ἐν   αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι
[5, 6]   γῆς, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ  ἐν   αὐτῷ, ἐκδοῦναι γῆ· πολλὰ
[5, 6]   καρπὸν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ  ἐν   αὐτῷ κατὰ γένος καὶ καθ´
[5, 7]   τῶν καρπῶν, ἀλλ´ ἤδη καὶ  ἐν   αὐτῷ τῷ εἴδει τοῦ δένδρου
[5, 9]   ἐν τῷ ὀπῷ, γλυκύτατον δὲ  ἐν   αὐτῷ τῷ καρπῷ. Καὶ ἐπὶ
[5, 8]   μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν, ὅταν  ἐν   ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ γένηται. Καὶ
[5, 7]   ἐπίδειξιν. Ἐὰν γὰρ ἴδῃς τὸν  ἐν   βίῳ ἐθνικῷ, ἀπό τινος
[5, 8]   στυφὴν καὶ αὐστηρὰν ποιότητα μεταβάλλει·  ἐν   δὲ ταῖς τερεβίνθοις, καὶ ταῖς
[5, 8]   μὲν τῇ ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται,  ἐν   δὲ τῇ ἐλαίᾳ τὸ ἔλαιον;
[5, 10]   περιστροφὰς, ὅταν πήξαντες τὸ κέντρον  ἐν   ἑαυτοῖς περιφέρωνται· οὕτω καὶ
[5, 7]   Ἐν τούτοις πάλιν ποικίλη μὲν  ἐν   ἑκάστῳ δένδρῳ τῶν μερῶν
[5, 6]   καρπὸν παρεχομένη ἱλαρύνειν δυνάμενον πρόσωπον  ἐν   ἐλαίῳ. Πόσα συνέτρεχε κατὰ ταὐτὸν
[5, 8]   πέπτεται τῷ ἡλίῳ, τινὰ δὲ  ἐν   ἐλύτροις κεκαλυμμένα πληροῦται; καὶ ὧν
[5, 9]   καὶ κυανὸν ἐν τῷδε, καὶ  ἐν   ἑτέρῳ λευκόν· καὶ πλείονα πάλιν
[5, 3]   συνδέσμοις τούτοις φύσις κατησφαλίσατο.  Ἐν   θήκῃ δὲ τὸν κόκκον ἀποθεμένη
[5, 5]   τῆς ἁμαρτίας δι´ ἣν κατεκρίθημεν,  ἐν   ἱδρῶτι τοῦ προσώπου ἡμῶν ἐσθίειν
[5, 4]   Ἔστι δὲ καὶ αὐτὰ ταῦτα  ἐν   καιρῷ ποτε καὶ ἡμῖν χρήσιμα.
[5, 7]   χυμοῦ τὴν δυσχέρειαν. Μηδεὶς οὖν  ἐν   κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς
[5, 5]   αὐτῇ τῇ βοτάνῃ, καὶ τὴν  ἐν   καρποῖς ἤδη; πόσην δὲ τὴν
[5, 6]   γὰρ ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν,  ἐν   κέρατι, ἐν τόπῳ πίονι. Καὶ,
[5, 7]   αἱ ῥίζαι βαθεῖαι, ἐπὶ πλεῖστον  ἐν   κύκλῳ διανεμόμεναι, οἷον θεμελίους τινὰς
[5, 6]   ῥίζα τῆς ἀμπέλου· τὰ κλήματα  ἐν   κύκλῳ εὐθαλῆ καὶ μεγάλα ὑπὲρ
[5, 9]   χρόας διαφοραὶ, πόσαι; Ἴδοις ἂν  ἐν   λειμῶνι τὸ αὐτὸ ὕδωρ ἐρυθραινόμενον
[5, 8]   ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ γένηται. Καὶ  ἐν   μὲν ταῖς βαλάνοις, τῷ
[5, 8]   πάλιν ἀπὸ τῆς αὐτῆς νοτίδος  ἐν   μὲν τῇ ἀμπέλῳ οἶνος συνίσταται,
[5, 8]   ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ ἄλλο τὸ  ἐν   μηλέᾳ, καὶ σύκῳ, καὶ φοίνικι.
[5, 6]   καὶ μυρσίναι καὶ δάφναι, πάντα  ἐν   μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ, οὐκ ὄντα
[5, 9]   τὰ ἀνθοφοροῦντα, τὰ ἀνάνθη,  ἐν   μικρῷ τὸν μέγαν ἐπιγινώσκων, πρόσθες
[5, 2]   ὀλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς, καὶ τὸ  ἐν   ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν τῆς
[5, 5]   ἐν φρυγάνοις, καὶ εἴ τι  ἐν   ὀσπρίοις, κατὰ πᾶσαν ἀφθονίαν τότε
[5, 6]   αὐτοῦ ζηλώσεις, ἄφθονον τὴν ἐλεημοσύνην  ἐν   παντὶ καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν
[5, 4]   βλάβας. ~Τί εἴπω; τί σιωπήσω;  Ἐν   πλουσίοις τῆς κτίσεως θησαυροῖς ἄπορος
[5, 1]   παρασκευή; πρὸς τῷ πολλὰ τῶν  ἐν   πόαις ἔτι καὶ λαχάνοις ὄντων,
[5, 5]   τροφὴν ἐν τούτοις, τήν τε  ἐν   ῥίζαις, καὶ τὴν ἐν αὐτῇ
[5, 7]   λεγομένους ψῆνας, καὶ οὕτως οἷον  ἐν   συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι καὶ
[5, 10]   φυτευθέντες ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου,  ἐν   ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν
[5, 2]   μυρία, ὅσα διὰ γῆς νεμόμενα  ἐν   ταῖς ῥίζαις τὴν διαδοχὴν κέκτηται.
[5, 9]   λευκόν· καὶ πλείονα πάλιν τῆς  ἐν   ταῖς χρόαις ποικιλίας, τὴν κατὰ
[5, 6]   καταδέχεσθαι σκαπτομένους. Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ  ἐν   τῇ ἀποθέσει τῶν τοῦ κόσμου
[5, 1]   Βλαστησάτω γῆ. Πρῶτόν ἐστιν  ἐν   τῇ γενέσει τῶν φυομένων
[5, 6]   οἱονεὶ χάρακας ἡμῖν παρακατέπηξε θέμενος  ἐν   τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον
[5, 5]   τοῖς ληΐοις, εἰκόνα πελάγους κυμαίνοντος  ἐν   τῇ κινήσει τῶν ἀσταχύων ἀπέσωζε.
[5, 4]   τῶν γενομένων ἴδιόν τινα λόγον  ἐν   τῇ κτίσει πληροῖ. Μὴ γὰρ
[5, 2]   καταβληθεῖσιν ἀποβλαστάνει. Καὶ οὕτω τὸ  ἐν   τῇ πρώτῃ γενέσει προβληθὲν παρὰ
[5, 9]   ἐπὶ τῶν ἀκρεμόνων, ἥδιστον δὲ  ἐν   τοῖς βότρυσιν. Αἱ δὲ κατὰ
[5, 8]   λιπαρὸν γέγονεν, ἀλλ´ ὅτι καὶ  ἐν   τοῖς γλυκέσι καρποῖς ἀμύθητος
[5, 7]   τῷ λόγῳ. Οὐ γὰρ μόνον  ἐν   τοῖς ἑτερογενέσιν αἱ διαφοραὶ τῶν
[5, 5]   Οὐδὲ γὰρ ἀπότευγμά τι ἦν  ἐν   τοῖς τότε προβληθεῖσιν, οὔτε γεωργῶν
[5, 5]   παρὰ τὸ πρόσταγμα εὕροις ἂν  ἐν   τοῖς φυομένοις ἐπιτελούμενον. δὲ
[5, 7]   τοῦ γήρως εὕροις ἂν καὶ  ἐν   τοῖς φυτοῖς παραπλήσια τὰ συμπτώματα.
[5, 8]   λεῖόν ἐστι τῇ αἰσθήσει, ὅταν  ἐν   τοῖσδέ τισι τοῖς φυτοῖς γενόμενον
[5, 6]   τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν, ἐν κέρατι,  ἐν   τόπῳ πίονι. Καὶ, Ἀμπελῶνα ἐφύτευσα,
[5, 7]   ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα πρὸς καῦσιν;  Ἐν   τούτοις πάλιν ποικίλη μὲν ἐν
[5, 5]   χόρτου. Πόσην αὐτόματον λέγει τροφὴν  ἐν   τούτοις, τήν τε ἐν ῥίζαις,
[5, 10]   ἔργων ἀγαθῶν ἐπειγώμεθα, ἵνα φυτευθέντες  ἐν   τῷ οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς
[5, 6]   καὶ Ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἔσο  ἐν   τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, μηδέποτε
[5, 9]   ποιότητας; Πικρότατον μὲν γάρ ἐστιν  ἐν   τῷ ὀπῷ, γλυκύτατον δὲ ἐν
[5, 5]   εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη σῖτον  ἐν   τῷ στάχυϊ. Βλαστησάτω γῆ
[5, 9]   ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν, καὶ κυανὸν  ἐν   τῷδε, καὶ ἐν ἑτέρῳ λευκόν·
[5, 9]   τὸ αὐτὸ ὕδωρ ἐρυθραινόμενον μὲν  ἐν   τῷδε τῷ ἄνθει, καὶ ἐν
[5, 5]   λαχανηρὸν γένος, καὶ εἴ τι  ἐν   φρυγάνοις, καὶ εἴ τι ἐν
[5, 10]   αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξανθήσωμεν,  ἐν   Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν,
[5, 8]   τὰς κεκρυμμένας αἰτίας ἀνενδεῶς παραστῆσαι;  Ἓν   ὕδωρ διὰ τῆς ῥίζης ἑλκόμενον,
[5, 6]   τὸν γεωργὸν, καὶ τοὺς καθ´  ἕνα   ἡμῶν διὰ τῆς πίστεως ἐμπεφυτευμένους
[5, 9]   τῆς αὐτῆς συκῆς πρὸς τὰς  ἐναντιωτάτας   μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον μὲν γάρ
[5, 1]   νόμος τις ἐγένετο φύσεως, καὶ  ἐναπέμεινε   τῇ γῇ, τὴν τοῦ γεννᾶν
[5, 8]   ἅπερ, ἁπαλοῦ ὄντος τοῦ ὀποῦ,  ἐναποληφθέντα   κατέχεται. Καὶ ὅλως τὴν κατὰ
[5, 6]   μετὰ τῆς οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος,  ἐναργεστάταις   μὲν διαφοραῖς ἀπὸ τῶν ἑτερογενῶν
[5, 2]   δήποτε γένει τῶν φυομένων παραστῇς,  ἐναργῆ   λαμβάνῃς τοῦ ποιήσαντος τὴν ὑπόμνησιν.
[5, 8]   καὶ τὰς πρὸς ἕκαστον διαφορὰς  ἐναργῶς   διακρῖναι, καὶ τὰς κεκρυμμένας αἰτίας
[5, 2]   γῆς φυόμενα σπερματικὰ λόγος  ἐνδείκνυται,   ὅπου γε οὔτε κάλαμος, οὔτε
[5, 7]   ἐθνικῷ, ἀπό τινος αἱρέσεως  ἐνδιαστρόφου   τῆς Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου σώφρονος
[5, 10]   στρόβιλοι ἐκ τῆς πρώτης αὐτοῖς  ἐνδοθείσης   πληγῆς τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται περιστροφὰς,
[5, 4]   δηλητήριον τὸ ταύριον αἷμα, τούτου  ἕνεκεν   ἔδει μὴ παραχθῆναι τὸ
[5, 4]   ὅτι οὐ πάντα τῆς γαστρὸς  ἕνεκεν   τῆς ἡμετέρας δεδημιούργηται; Ἀλλ´ ἡμῖν
[5, 5]   Οὐ μὴν οὐδὲ καταδίκη  ἐνεπόδιζε   τῇ εὐθηνίᾳ τῆς γῆς. Πρεσβύτερα
[5, 8]   διδαχθεὶς, οὐδένα λόγον εὑρήσει τὴν  ἐνέργειαν   παριστῶντα. Πῶς πάλιν ἀπὸ τῆς
[5, 8]   γεύσεως, ὅταν δι´ ἄλλων φυτῶν  ἐνεχθὲν   ἀποξύνηται. Καὶ πάλιν εἰς τὴν
[5, 2]   αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδούχους ἔνθεν καὶ  ἔνθεν   βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας
[5, 2]   βοῶντα πρὸ αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδούχους  ἔνθεν   καὶ ἔνθεν βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς
[5, 1]   ἀμέτρου περὶ αὐτὸν θαύματος καθυφῶσιν,  ἐνθυμηθέντες   ὅτι χόρτου καὶ βοτάνης νεώτερός
[5, 2]   Βούλομαί σοι σφοδρότερον τῆς κτίσεως  ἐνιδρυνθῆναι   τὸ θαῦμα, ἵν´ ὅπου περ
[5, 2]   βοτάνην χόρτου καὶ ἄνθος, εἰς  ἔννοιαν   ἔρχου τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, μεμνημένος
[5, 4]   χρονίων παθῶν ἐξεμόχλευσαν. Ὥστε  ἐνόμιζες   ἔχειν κατὰ τοῦ κτίσαντος ἔγκλημα,
[5, 8]   ἄλλως τὸ ξύλον, καὶ τὴν  ἐντεριώνην   ἑτέρως. Τὸ αὐτὸ καὶ φῦλλον
[5, 7]   στέλεχος σφῆνα πεύκης λιπαρὸν τῆς  ἐντεριώνης   μέσης διελαθέντα δέξωνται, εἰς εὐχρηστίαν
[5, 6]   γὰρ ἀπὸ κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν,  ἐντεῦθεν   ὡς τὰ πολλὰ προβάλλει τὰς
[5, 10]   εὐθὺς φύσις μεγάλη καὶ λόγος  ἔντεχνος   ἦν, θᾶττον τοῦ ἡμετέρου νοήματος
[5, 2]   ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός ἐστι τοῖς  ἐντυγχάνουσι.   Πρόσθες τῷ πλούτῳ καὶ πολιτικήν
[5, 2]   εἶναι, δύναμίν τινα σπερματικὴν  ἐνυπάρχειν.   Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ, Κατὰ
[5, 10]   ἐκτελῶν. Ἐκεῖνο ἔτι καὶ νῦν  ἐνυπάρχον   τῇ γῇ τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει
[5, 2]   καὶ δόξα ἐκείνη ὥσπερ  ἐνύπνιον   ἀπηλέγχθη. Ὥστε ἐπιτέτευκται τῷ προφήτῃ
[5, 2]   πλευρῖτις, περιπνευμονία, ἀνάρπαστον  ἐξ   ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον οἴχεται,
[5, 9]   ὀξεῖα τοῦ κτίσαντος πρόνοια,  ἐξ   ἀρχῆς προβλεψαμένη, εἰς γένεσιν ἤγαγε.
[5, 5]   διὰ τῆς καύσεως, ὡς καὶ  ἐξ   αὐτῆς ἐστι τῆς προσηγορίας μαθεῖν.
[5, 5]   καρποῖς ἤδη; πόσην δὲ τὴν  ἐξ   ἐπιμελείας καὶ γεωργίας ἡμῖν προσγινομένην;
[5, 5]   τοῦ σίτου μεταβολῆς γίνεται, ἀλλ´  ἐξ   οἰκείας ἀρχῆς ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα
[5, 2]   δημεύσεις· τὰς ἀπαγωγάς· τὰ δεσμωτήρια,  ἐξ   ὧν ἀφόρητος παρὰ τῶν
[5, 10]   αὐτὴν καθ´ ἑκάστην ἔτους περίοδον  ἐξάγειν   τὴν δύναμιν ἑαυτῆς ὅσην ἔχει
[5, 10]   ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν  ἐξανθήσωμεν,   ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ
[5, 2]   πᾶσαν τὴν κατ´ αὐτὸν σκηνὴν  ἐξαπίνης   ἀπογυμνώσασα, καὶ δόξα ἐκείνη
[5, 3]   Εἷς χόρτος καὶ μία βοτάνη  ἐξαρκεῖ   τὴν διάνοιάν σου πᾶσαν εἰς
[5, 4]   ἑλλεβόρῳ πολλὰ τῶν χρονίων παθῶν  ἐξεμόχλευσαν.   Ὥστε ἐνόμιζες ἔχειν κατὰ
[5, 3]   πᾶσαν εἰς τὴν θεωρίαν τῆς  ἐξεργασαμένης   αὐτὰ τέχνης ἀπασχολῆσαι· πῶς γόνασι
[5, 9]   μοι τὴν ἀγάπην τοῦ κτίσαντος.  Ἐξέταζε   πῶς τὰ μὲν ἀειθαλῆ ἐποίησε,
[5, 6]   τούτων ἔχον ἀκριβῶς ἄν τις  ἐξετάζων   ἐξεύροι. γὰρ ὑποκείμενος τῷ
[5, 8]   Ἔτι σε βούλομαι περὶ τὴν  ἐξέτασιν   ταύτην φιλοτεχνῆσαι, πῶς τὸ αὐτὸ
[5, 9]   ὅσα ἡμῖν χρονία πεῖρα  ἐξεῦρεν,   ἐκ τῶν κατὰ μέρος περιπτώσεων
[5, 7]   διακόσμησις, δυσέφικτος δὲ καὶ  ἐξεύρεσις   τῆς ἑκάστου ἰδιότητος, καὶ
[5, 4]   τέχνης εἰς παραμυθίαν τινῶν ἀρρωστημάτων  ἐξεύρηται.   Τὸ μὲν γὰρ κώνειον οἱ
[5, 6]   ἔχον ἀκριβῶς ἄν τις ἐξετάζων  ἐξεύροι.   γὰρ ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ
[5, 5]   τῇ φύσει γένηται πρὸς τὴν  ἑξῆς   ἀκολουθίαν. Πῶς οὖν κατὰ γένος,
[5, 1]   καὶ καρποφορεῖν δύναμιν εἰς τὸ  ἑξῆς   παρεχόμενος. Βλαστησάτω γῆ. Πρῶτόν
[5, 8]   διαφορὰ, οὐδεὶς ἂν λόγος  ἐξίκοιτο.   Ἄλλο γὰρ τοῦ σχίνου τὸ
[5, 6]   ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ταῖς ἀμπέλοις  ἐξομοιῶν.   Ἀμπελὼν γὰρ ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ,
[5, 3]   ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ ἐπὶ τὸ  ἔξω   προκύψαι· εἴτε ἀπὸ σπέρματος, καὶ
[5, 6]   πολιτεύεσθαι, μηδὲ τὸν παρὰ τῶν  ἔξωθεν   ἔπαινον θηρᾶσθαι, ἀλλ´ ἔγκαρπον εἶναι,
[5, 6]   μηδὲ τὸν παρὰ τῶν ἔξωθεν  ἔπαινον   θηρᾶσθαι, ἀλλ´ ἔγκαρπον εἶναι, τῷ
[5, 9]   Ἱερεμίας διαίως τὰ πονηρότερα καὶ  ἐπαμφοτερίζοντα   τῶν ἠθῶν τῷ τοιούτῳ φυτῷ
[5, 6]   ἀγάπης τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι, καὶ  ἐπαναπαύεσθαι   αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ πρὸς τὸ
[5, 7]   διατάξεων. Πόσα τότε γένη φυτῶν  ἐπανέδραμε,   τὰ μὲν ἔγκαρπα, τὰ δὲ
[5, 7]   ἐν παντὶ καιρῷ παρεχόμενος. ~Ἀλλ´  ἐπανέλθωμεν   πρὸς τὴν ἔρευναν τῶν τεχνικῶν
[5, 2]   κἀκείνων τὸ κέρδος πρὸς ἡμᾶς  ἐπανέρχεται,   καὶ ἡμῖν χρῆσις τῶν
[5, 2]   τῷ σώματι, κατασεσαρκωμένος ὑπὸ τρυφῆς,  ἐπανθοῦσαν   ἔχων τὴν εὔχροιαν ὑπὸ τῆς
[5, 5]   λάβηται, πρὸς τὸ ἀρχαῖον εἶδος  ἐπανιέναι.   Ὥστε οὐδὲν παρὰ τὸ πρόσταγμα
[5, 2]   οὓς καὶ προϊὼν καὶ πάλιν  ἐπανιὼν   ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσι.
[5, 10]   ἐνυπάρχον τῇ γῇ τὸ πρόσταγμα,  ἐπείγει   αὐτὴν καθ´ ἑκάστην ἔτους περίοδον
[5, 10]   ἔγκαρποι καὶ πλήρεις ἔργων ἀγαθῶν  ἐπειγώμεθα,   ἵνα φυτευθέντες ἐν τῷ οἴκῳ
[5, 1]   τὰ βλαστήματα, βοτάνη γίνεται· εἶτ´  ἐπειδὰν   αὐξηθῇ, χόρτος ἐστὶ, κατὰ μικρὸν
[5, 5]   Καὶ μέντοι καὶ πάλιν λέγεται,  ἐπειδὰν   γῆς ἐπιτηδείας καὶ ἀέρων εὐκράτων
[5, 4]   τῇ κτίσει πληροῖ. Μὴ γὰρ  ἐπειδή   σοι δηλητήριον τὸ ταύριον αἷμα,
[5, 1]   βλάστησιν, οὐδεμιᾶς συνεργείας ἑτέρωθεν δεομένη.  Ἐπειδή   τινες οἴονται τὸν ἥλιον αἴτιον
[5, 1]   σὴν συναύξει τοῦ βίου κατασκευήν.  Ἔπειτα,   τῶν σπερμάτων γένεσις τί
[5, 6]   Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτόν.  Ἔπειτα   καὶ οἱονεὶ χάρακας ἡμῖν παρακατέπηξε
[5, 9]   πρώτης βλαστήσεως εἰς τέλος συμπαραμένων.  Ἔπειτα   κἀκεῖνο σκόπει, πῶς μυρίκη
[5, 1]   αὐτῇ γέγονε βλαστῆσαι πρῶτον βοτάνην,  ἔπειτα   ξύλον· ὅπερ ἔτι καὶ νῦν
[5, 1]   γενέσει τῶν φυομένων βλάστησις·  ἔπειτα,   ὅταν προκύψῃ μικρὸν τὰ βλαστήματα,
[5, 6]   φύσει προηγουμένης τῆς μνήμης τετύχηκεν·  ἔπειτα,   ὅτι ἀκριβῶς θεωροῦντι καὶ πάντα
[5, 7]   φυτῶν τοσαύτη, ὅσην οὐδ´ ἂν  ἐπελθεῖν   τις δυνηθείη τῷ λόγῳ. Οὐ
[5, 8]   δὲ τῶν καρπῶν τίς ἂν  ἐπέλθοι   τὴν ποικιλίαν, τὰ σχήματα, τὰς
[5, 8]   ἀνθρώπινος νοῦς πάντα μετ´ ἀκριβείας  ἐπέλθοι,   ὥστε καὶ κατιδεῖν τὰς ἰδιότητας,
[5, 2]   Ὥσπερ κάλαμος, μετὰ τὴν  ἐπέτειον   αὔξησιν, ἀπὸ τῆς ῥίζης ἀφίησί
[5, 7]   σκεδαννύμενον τὸν καρπὸν τοῖς ὀλύνθοις  ἐπέχοντες.   Τί σοι τὸ παρὰ τῆς
[5, 7]   δύναμιν, καὶ τὴν μὲν ῥύσιν  ἐπεχούσῃ,   ἐπιμελέστερον δὲ τὸν καρπὸν ἐκτρεφούσῃ.
[5, 6]   τὰς ῥίζας. Τάχα δὲ σπέρματος  ἐπέχουσι   λόγον καὶ αἱ τῶν ῥιζῶν
[5, 3]   χόρτον χλοάζοντα, εἶτα τὸν καρπὸν  ἐπὶ   ξηρᾶς ἤδη καὶ παχείας τῆς
[5, 7]   τούτων καὶ αἱ ῥίζαι βαθεῖαι,  ἐπὶ   πλεῖστον ἐν κύκλῳ διανεμόμεναι, οἷον
[5, 3]   τῆς γῆς τὰ λεπτότατα μόρια,  ἐπὶ   πλέον ἀνευρύνει τοὺς ὄγκους αὐτῆς
[5, 7]   ὅσων μὲν οἱ κλάδοι προμήκεις  ἐπὶ   πολὺ τοῦ ἀέρος ἐκτεταμένοι, τούτων
[5, 2]   τῶν ἐφεπομένων μυρίος τῶν τε  ἐπὶ   σιτίων καὶ τῶν κατὰ τὰς
[5, 8]   τοῦ βαλσάμου· καὶ νάρθηκές τινες  ἐπὶ   τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης ἕτερον
[5, 9]   ἐν αὐτῷ τῷ καρπῷ. Καὶ  ἐπὶ   τῆς ἀμπέλου στυπτικώτατον μὲν ἐπὶ
[5, 9]   τὰ πόρρω λέγειν, ὅπου γε  ἐπὶ   τῆς αὐτῆς συκῆς πρὸς τὰς
[5, 6]   κατὰ γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα  ἐπὶ   τῆς γῆς. Ἐπὶ τούτῳ τῷ
[5, 9]   γῆ ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν  ἐπὶ   τῆς γῆς. Καὶ εὐθὺς αἱ
[5, 5]   ὅταν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον  ἐπὶ   τῆς γῆς, καὶ καθεύδῃ, καὶ
[5, 6]   φησὶ, Ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν  ἐπὶ   τῆς γῆς, οὗ τὸ σπέρμα
[5, 4]   ἀποδιδράσκοντες. Λεπτοὺς γὰρ ἔχοντες τοὺς  ἐπὶ   τῆς καρδίας πόρους, φθάνουσιν ἐκπέψαι
[5, 8]   τῶν φύλλων προβολὴ, ὡς  ἐπὶ   τῆς καρύας; Ὅτι ἐκεῖνα μὲν,
[5, 8]   τοῦ φύλλου τὸ σκεπαστήριον, ὡς  ἐπὶ   τῆς συκῆς; ὧν δὲ οἱ
[5, 3]   ῥιζοῦσθαι μὲν εἰς τὸ κάτω,  ἐπὶ   τὸ ἄνω δὲ προκύπτειν ἰσαρίθμων
[5, 3]   καὶ ἄγρωστις, ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ  ἐπὶ   τὸ ἔξω προκύψαι· εἴτε ἀπὸ
[5, 3]   κατὰ μικρὸν τῆς αὐξήσεως γινομένης,  ἐπὶ   τὸ οἰκεῖον μέτρον ἕκαστον τῶν
[5, 1]   τῶν φυομένων, καὶ μέχρι τῆς  ἐπὶ   τὸ σπέρμα τελειώσεως προϊόντων. Τὸ
[5, 4]   χάριν ὁμολογεῖν, ἐγκαλέσομεν τῷ δημιουργῷ  ἐπὶ   τοῖς φθαρτικοῖς ἡμῶν τῆς ζωῆς;
[5, 4]   ὀπός. Τί οὖν; ἀφέντες τὸ  ἐπὶ   τοῖς χρησίμοις τὴν χάριν ὁμολογεῖν,
[5, 2]   τῶν φυομένων ἐκ τῆς γῆς  ἐπὶ   τοῦ πυθμένος καὶ τῆς ῥίζης
[5, 6]   καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ τῆς γῆς.  Ἐπὶ   τούτῳ τῷ ῥήματι πᾶσαι μὲν
[5, 9]   ἐπὶ τῆς ἀμπέλου στυπτικώτατον μὲν  ἐπὶ   τῶν ἀκρεμόνων, ἥδιστον δὲ ἐν
[5, 2]   νόσῳ διαλυθείς. δεῖνα περίβλεπτος  ἐπὶ   χρημάτων περιουσίᾳ· καὶ πλῆθος περὶ
[5, 7]   ἐκτραχύνεται. Καὶ τὰ μὲν κοπέντα  ἐπιβλαστάνει·   τὰ δὲ μένει ἀδιάδοχα, ὥσπερ
[5, 9]   ἀνάνθη, ἐν μικρῷ τὸν μέγαν  ἐπιγινώσκων,   πρόσθες ἀεὶ τῷ θαύματι, καὶ
[5, 6]   παροιμίας, μηδὲ ὑλομανεῖν, τουτέστι, μὴ  ἐπιδεικτικῶς   πολιτεύεσθαι, μηδὲ τὸν παρὰ τῶν
[5, 7]   εἰς τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων  ἐπίδειξιν.   Ἐὰν γὰρ ἴδῃς τὸν ἐν
[5, 6]   εἶναι, τῷ ἀληθινῷ γεωργῷ τὴν  ἐπίδειξιν   τῶν ἔργων ταμιευόμενον. Σὺ δὲ
[5, 4]   τῆς ἰσχύος πρὸς τοσαῦτα ἡμῶν  ἐπιδεῖται   βίος; Ἀλλά σοι μὲν
[5, 7]   τινες τετηρήκασιν ἐκτεμνομένας καὶ  ἐπικαιομένας   τὰς πίτυς εἰς δρυμῶνας μεθίστασθαι.
[5, 7]   ἐπιμέλεια, δυνατή ἐστι παντοδαπῶν ἀρρωστημάτων  ἐπικρατῆσαι.   δὲ περὶ τὰς καρπογονίας
[5, 9]   πρὸς ἀνάγκην ἀπαγάγω τῆς κτίσεως,  ἐπιλείψει   με ἡμέρα τὴν μεγάλην
[5, 7]   δὲ κατ´ ἀρετὴν τῆς ψυχῆς  ἐπιμέλεια,   δυνατή ἐστι παντοδαπῶν ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆσαι.
[5, 7]   καὶ τὴν ἐκ φύσεως κακίαν  ἐπιμελείαις   γεωργῶν θεραπευόμενα ἔγνωμεν· οἷον τὰς
[5, 2]   ἐκ βασιλέων τιμάς· ἐθνῶν  ἐπιμέλειαν·   στρατοπέδων ἡγεμονίαν· τὸν κήρυκα
[5, 5]   ἤδη; πόσην δὲ τὴν ἐξ  ἐπιμελείας   καὶ γεωργίας ἡμῖν προσγινομένην; Οὐκ
[5, 7]   καὶ τὴν μὲν ῥύσιν ἐπεχούσῃ,  ἐπιμελέστερον   δὲ τὸν καρπὸν ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται
[5, 7]   λοιπῆς κατὰ τὸ ἦθος εὐταξίας  ἐπιμελούμενον,   πλεῖον σεαυτοῦ τὸ σπουδαῖον ἐπίτεινον,
[5, 3]   οἰκεῖα καὶ σύμφυλα πρὸς ἑαυτὸ  ἐπισπᾶται.   Ἐμπίπτοντα δὲ τοῖς πόροις καὶ
[5, 1]   τὴν ἐκ τοῦ βάθους δύναμιν  ἐπισπώμενον,   διὰ τοῦτο πρεσβυτέρα τοῦ ἡλίου
[5, 2]   καὶ προϊὼν καὶ πάλιν ἐπανιὼν  ἐπισυρόμενος   ἐπίφθονός ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες
[5, 7]   ἐπιμελούμενον, πλεῖον σεαυτοῦ τὸ σπουδαῖον  ἐπίτεινον,   ἵνα γένῃ παραπλήσιος τῇ καρποφόρῳ
[5, 5]   εὕροις ἂν ἐν τοῖς φυομένοις  ἐπιτελούμενον.   δὲ λεγομένη αἶρα, καὶ
[5, 2]   ἐκείνη ὥσπερ ἐνύπνιον ἀπηλέγχθη. Ὥστε  ἐπιτέτευκται   τῷ προφήτῃ πρὸς τὸ
[5, 7]   δὲ ἐρέψιμα, ἄλλα πρὸς ναυπηγίαν  ἐπιτήδεια,   ἄλλα πρὸς καῦσιν; Ἐν τούτοις
[5, 5]   καὶ πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν γῆς  ἐπιτηδείας   καὶ ἀέρων εὐκράτων λάβηται, πρὸς
[5, 1]   ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ πρὸς τὴν  ἐπιφάνειαν   τὴν ἐκ τοῦ βάθους δύναμιν
[5, 2]   προϊὼν καὶ πάλιν ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος  ἐπίφθονός   ἐστι τοῖς ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες τῷ
[5, 9]   Ἐξέταζε πῶς τὰ μὲν ἀειθαλῆ  ἐποίησε,   τὰ δὲ γυμνούμενα· καὶ τῶν
[5, 10]   ἡμεῖς πάντες ἔγκαρποι καὶ πλήρεις  ἔργων   ἀγαθῶν ἐπειγώμεθα, ἵνα φυτευθέντες ἐν
[5, 7]   προσλαμβάνειν, εἰς τὴν τῶν ἀγαθῶν  ἔργων   ἐπίδειξιν. Ἐὰν γὰρ ἴδῃς τὸν
[5, 6]   ἀληθινῷ γεωργῷ τὴν ἐπίδειξιν τῶν  ἔργων   ταμιευόμενον. Σὺ δὲ καὶ Ὡς
[5, 7]   παρεχόμενος. ~Ἀλλ´ ἐπανέλθωμεν πρὸς τὴν  ἔρευναν   τῶν τεχνικῶν διατάξεων. Πόσα τότε
[5, 7]   τὰ μὲν ἔγκαρπα, τὰ δὲ  ἐρέψιμα,   ἄλλα πρὸς ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα
[5, 9]   φιλύδροις συναριθμούμενον, καὶ κατὰ τὰς  ἐρήμους   πληθυνόμενον. Διὸ καὶ Ἱερεμίας
[5, 6]   οὔτε σπέρματι κεχρημένα. Τί οὖν  ἐροῦμεν;   Ὅτι τὰ τιμιώτερα τῇ φύσει
[5, 6]   ἀνάγων τὰ φρονήματα, οὐκ ἀφῆκεν  ἐρριμμένα   χαμαὶ, καὶ τοῦ πατεῖσθαι ἄξια.
[5, 9]   ἐν λειμῶνι τὸ αὐτὸ ὕδωρ  ἐρυθραινόμενον   μὲν ἐν τῷδε τῷ ἄνθει,
[5, 2]   χόρτου καὶ ἄνθος, εἰς ἔννοιαν  ἔρχου   τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, μεμνημένος τῆς
[5, 5]   ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου ἡμῶν  ἐσθίειν   τὸν ἄρτον. ~Ἀλλὰ Καὶ ξύλον
[5, 6]   ἀπόπτυστον καὶ εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ  ἐσκάφη   καὶ ἀνέπνευσεν ἀποσκευασάμενος τὸ μάταιον
[5, 2]   πλῆθος συγγενείας, καὶ ταύτης κατεσχηματισμένης·  ἑσμὸς   τῶν ἐφεπομένων μυρίος τῶν τε
[5, 6]   δὲ καὶ Ὡς ἐλαία κατάκαρπος  ἔσο   ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ,
[5, 1]   τῶν σπερμάτων γένεσις τί ἄλλο  ἐστὶ,   καὶ οὐχὶ τῆς σῆς διαγωγῆς
[5, 8]   γένος ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ τίς  ἐστι,   καὶ τὸ ἤλεκτρον ὀπὸν εἶναι
[5, 9]   πῶς μυρίκη ὥσπερ ἀμφίβιόν  ἐστι,   καὶ τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον, καὶ
[5, 1]   γίνεται· εἶτ´ ἐπειδὰν αὐξηθῇ, χόρτος  ἐστὶ,   κατὰ μικρὸν διαρθρουμένων τῶν φυομένων,
[5, 1]   ὅτι χόρτου καὶ βοτάνης νεώτερός  ἐστι   κατὰ τὴν γένεσιν. Ἆρα οὖν
[5, 5]   τοῦτο οὐχὶ πρὸς ἕτερον γένος  ἐστὶ   μεταβολὴ, ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος τις
[5, 7]   ἀρετὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή  ἐστι   παντοδαπῶν ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆσαι. δὲ
[5, 2]   προβολὴ τοῦ καλάμου ἐλαίας  ἐστὶ   ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ καλάμου μὲν
[5, 8]   αὐτὸ ὕδωρ νῦν μὲν λεῖόν  ἐστι   τῇ αἰσθήσει, ὅταν ἐν τοῖσδέ
[5, 8]   γενόμενον ἀπογλυκανθῇ· νῦν δὲ πληκτικόν  ἐστι   τῆς γεύσεως, ὅταν δι´ ἄλλων
[5, 5]   καύσεως, ὡς καὶ ἐξ αὐτῆς  ἐστι   τῆς προσηγορίας μαθεῖν. Τῇ ὑπερβολῇ
[5, 2]   τινα σπερματικὴν ἐνυπάρχειν. Καὶ τοῦτό  ἐστι   τὸ, Κατὰ γένος. Οὐ γὰρ
[5, 2]   καὶ πάλιν ἐπανιὼν ἐπισυρόμενος ἐπίφθονός  ἐστι   τοῖς ἐντυγχάνουσι. Πρόσθες τῷ πλούτῳ
[5, 4]   καιρίων καθάψασθαι. Ἑλλέβορος δὲ ὀρτύγων  ἐστὶ   τροφὴ, ἰδιότητι κράσεως τὴν βλάβην
[5, 4]   ἰδιότητι κράσεως τὴν βλάβην ἀποφευγόντων.  Ἔστι   δὲ καὶ αὐτὰ ταῦτα ἐν
[5, 4]   εἰπέ μοι, ἐκκλῖναι τὰ δηλητήρια;  Ἔστι   δὲ τούτων οὐδὲν ἀργῶς, οὐδὲν
[5, 2]   τὴν διαδοχὴν κέκτηται. Ὥστε παντός  ἐστιν   ἀληθέστερον τὸ, ἑκάστῳ τῶν φυομένων
[5, 1]   γὰρ χλοερὸν καὶ ποάζον παραπλήσιόν  ἐστιν   ἁπάντων. Βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 4]   βλαπτόντων τὴν φυγὴν ὑποβάλλουσα, χαλεπόν  ἐστιν,   εἰπέ μοι, ἐκκλῖναι τὰ δηλητήρια;
[5, 1]   παρεχόμενος. Βλαστησάτω γῆ. Πρῶτόν  ἐστιν   ἐν τῇ γενέσει τῶν φυομένων
[5, 9]   μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον μὲν γάρ  ἐστιν   ἐν τῷ ὀπῷ, γλυκύτατον δὲ
[5, 8]   προέρχεται· οἷς πόση πρὸς ἄλληλά  ἐστιν   διαφορὰ, οὐδεὶς ἂν λόγος
[5, 8]   ἀποξύνηται. Καὶ πάλιν εἰς τὴν  ἐσχάτην   πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν,
[5, 6]   τινες τῶν περὶ τὰς ὀνοματοποιίας  ἐσχολακότων   προσαγορεύουσι, τοῦτο σπέρματος ἔχει δύναμιν.
[5, 5]   γὰρ τοῦ κρύους ὑπερκαεὶς, πρὸς  ἑτέραν   καὶ χρόαν καὶ γεῦσιν μετέπεσεν.
[5, 7]   Οὐ γὰρ μόνον ἐν τοῖς  ἑτερογενέσιν   αἱ διαφοραὶ τῶν καρπῶν, ἀλλ´
[5, 7]   θεωρία τῆς πρὸς ἕκαστον τῶν  ἑτερογενῶν   διαφορᾶς. Πῶς τὰ μὲν αὐτῶν
[5, 6]   ἐναργεστάταις μὲν διαφοραῖς ἀπὸ τῶν  ἑτερογενῶν   χωριζόμενον, οἰκείῳ δὲ ἕκαστον γνωριζόμενον
[5, 2]   Ὥστε κἄν τι γένος βοτάνης  ἑτέροις   διαφέρῃ, κἀκείνων τὸ κέρδος πρὸς
[5, 5]   συγκομίζομεν; Ἀλλὰ τοῦτο οὐχὶ πρὸς  ἕτερον   γένος ἐστὶ μεταβολὴ, ἀλλ´ οἱονεὶ
[5, 8]   ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου καὶ Λιβύης  ἕτερον   ὀπῶν γένος ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ
[5, 2]   ποιητικὴ, ἀλλὰ ἐκ καλάμου μὲν  ἕτερος   κάλαμος, ἐκ δὲ τῶν σπερμάτων
[5, 9]   κυανὸν ἐν τῷδε, καὶ ἐν  ἑτέρῳ   λευκόν· καὶ πλείονα πάλιν τῆς
[5, 1]   προφερέτω τὴν βλάστησιν, οὐδεμιᾶς συνεργείας  ἑτέρωθεν   δεομένη. Ἐπειδή τινες οἴονται τὸν
[5, 8]   τὸ ξύλον, καὶ τὴν ἐντεριώνην  ἑτέρως.   Τὸ αὐτὸ καὶ φῦλλον γίνεται,
[5, 1]   τῷ πολλὰ τῶν