HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


γ  =  52 formes différentes pour 156 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 6]   τὴν φυλακὴν τῶν ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ  γὰρ   ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων
[5, 5]   καὶ ἀρρωστία τοῦ σπέρματος. Οὐ  γὰρ   ἀπέθετο τὸ εἶναι σῖτος, ἀλλ´
[5, 6]   τοῦτο σπέρματος ἔχει δύναμιν. Ὅσα  γὰρ   ἀπὸ κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν, ἐντεῦθεν
[5, 3]   βοτάνης καὶ πάσης πόας. Εἴτε  γὰρ   ἀπὸ ῥίζης ἐκδίδοταί τι ἐκ
[5, 5]   τότε τῆς γῆς ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ  γὰρ   ἀπότευγμά τι ἦν ἐν τοῖς
[5, 2]   φύσεως οἰκονομουμένων διασωθήσεται. Πρῶτον μὲν  γὰρ   βλάστησις, εἶτα χλοὴ, εἶτα χόρτου
[5, 3]   μαρτυρεῖ τῇ πρώτῃ διακοσμήσει.  γὰρ   βλάστησις καθηγεῖται πάσης βοτάνης καὶ
[5, 6]   σοι τῆς φύσεως ἐμποιῆσαι. Μέμνησαι  γὰρ   δηλονότι τῆς τοῦ Κυρίου εἰκόνος,
[5, 6]   ἀνθρώπων ταῖς ἀμπέλοις ἐξομοιῶν. Ἀμπελὼν  γὰρ   ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν, ἐν
[5, 4]   ἐν τῇ κτίσει πληροῖ. Μὴ  γὰρ   ἐπειδή σοι δηλητήριον τὸ ταύριον
[5, 9]   ἐναντιωτάτας μεταβαίνει ποιότητας; Πικρότατον μὲν  γάρ   ἐστιν ἐν τῷ ὀπῷ, γλυκύτατον
[5, 4]   τοῦ δηλητηρίου βλάβην ἀποδιδράσκοντες. Λεπτοὺς  γὰρ   ἔχοντες τοὺς ἐπὶ τῆς καρδίας
[5, 5]   ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός. Αὐτομάτη  γὰρ   γῆ καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον,
[5, 2]   ἐστι τὸ, Κατὰ γένος. Οὐ  γὰρ   προβολὴ τοῦ καλάμου ἐλαίας
[5, 7]   τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξιν. Ἐὰν  γὰρ   ἴδῃς τὸν ἐν βίῳ ἐθνικῷ,
[5, 9]   φυλλοβόλα, τὰ δὲ ἀείφυλλα. Φυλλοβολεῖ  γὰρ   καὶ ἐλαία καὶ πίτυς, εἰ
[5, 6]   ἰσοδυναμοῦντα τοῖς σπέρμασιν ἔχοντα. Αἴγειροι  γὰρ,   καὶ ἰτέαι, καὶ πτελέαι, καὶ
[5, 2]   σπέρμα σπεῖρον κατὰ γένος. Οὕτω  γὰρ   καὶ τὸ τῆς λέξεως ἀκόλουθον
[5, 4]   τινῶν ἀρρωστημάτων ἐξεύρηται. Τὸ μὲν  γὰρ   κώνειον οἱ ψᾶρες βόσκονται, διὰ
[5, 7]   φλοιῶν αἱ διαφοραί; Τὰ μὲν  γὰρ   λειόφλοια τῶν φυτῶν, τὰ δὲ
[5, 7]   τις δυνηθείη τῷ λόγῳ. Οὐ  γὰρ   μόνον ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν αἱ
[5, 7]   παραπλήσια τὰ συμπτώματα. Τοῖς μὲν  γὰρ   νέοις καὶ εὐθαλέσιν φλοιὸς
[5, 10]   σπερμάτων καὶ δένδρων γένεσιν. Ὡς  γὰρ   οἱ στρόβιλοι ἐκ τῆς πρώτης
[5, 2]   ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου. Τὸ  γὰρ   ὀλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς, καὶ τὸ
[5, 9]   τὰς ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον. Ἀλλὰ  γὰρ   ὁρῶ μοι τὸν λόγον τῇ
[5, 4]   φυλακὴν τῶν ὀλεθρίων. Οὐ δήπου  γὰρ   πρόβατα μὲν καὶ αἶγες ἴσασιν
[5, 1]   καὶ τὴν ἀπόλαυσιν παρασκευάζει.  γὰρ   τὰ κτήματα σου διατρέφων, τὴν
[5, 5]   τῇ εὐθηνίᾳ τῆς γῆς. Πρεσβύτερα  γὰρ   ταῦτα τῆς ἁμαρτίας δι´ ἣν
[5, 6]   τὴν διὰ πίστεως σωτηρίαν. Οὕτω  γὰρ   τὸ ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ μιμήσῃ,
[5, 8]   παραλλαγὴ τῆς ποιότητος. Ἄλλο  γὰρ   τὸ ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ
[5, 1]   καὶ νῦν ὁρῶμεν γινόμενον.  γὰρ   τότε φωνὴ, καὶ τὸ πρῶτον
[5, 5]   τῆς προσηγορίας μαθεῖν. Τῇ ὑπερβολῇ  γὰρ   τοῦ κρύους ὑπερκαεὶς, πρὸς ἑτέραν
[5, 4]   καὶ ἡμῖν χρήσιμα. Διὰ μὲν  γὰρ   τοῦ μανδραγόρου ὕπνον ἰατροὶ κατεπάγουσιν·
[5, 8]   οὐδεὶς ἂν λόγος ἐξίκοιτο. Ἄλλο  γὰρ   τοῦ σχίνου τὸ δάκρυον, καὶ
[5, 4]   ἀργῶς, οὐδὲν ἀχρήστως γεγενημένον.  γὰρ   τροφὴν παρέχει τινὶ τῶν ἀλόγων·
[5, 6]   ἄν τις ἐξετάζων ἐξεύροι.  γὰρ   ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ κόκκος, ὃν
[5, 1]   τὸ σπέρμα τελειώσεως προϊόντων. Τὸ  γὰρ   χλοερὸν καὶ ποάζον παραπλήσιόν ἐστιν
[5, 4]   λογισόμεθα, ὅτι οὐ πάντα τῆς  γαστρὸς   ἕνεκεν τῆς ἡμετέρας δεδημιούργηται; Ἀλλ´
[5, 9]   δεῖ τὰ πόρρω λέγειν, ὅπου  γε   ἐπὶ τῆς αὐτῆς συκῆς πρὸς
[5, 7]   παρὰ τῶν φυτουργῶν διακέκριται, οἵ  γε   καὶ τοὺς φοίνικας εἰς ἄρρενας
[5, 6]   δὲ ἕκαστον γνωριζόμενον χαρακτῆρι. Πλήν  γε   ὅτι τὸ ῥόδον τότε ἄνευ
[5, 2]   σπερματικὰ λόγος ἐνδείκνυται, ὅπου  γε   οὔτε κάλαμος, οὔτε ἄγρωστις, οὔτε
[5, 4]   τούτων οὐδὲν ἀργῶς, οὐδὲν ἀχρήστως  γεγενημένον.   γὰρ τροφὴν παρέχει τινὶ
[5, 1]   τοῦ ὕδατος, τὸ πρόσταγμα αὐτῇ  γέγονε   βλαστῆσαι πρῶτον βοτάνην, ἔπειτα ξύλον·
[5, 8]   ὑγρὸν ἀπεγλυκάνθη, ἐκεῖ δὲ λιπαρὸν  γέγονεν,   ἀλλ´ ὅτι καὶ ἐν τοῖς
[5, 2]   ἂν εὑρεθῇς, καὶ ὁποίῳ δήποτε  γένει   τῶν φυομένων παραστῇς, ἐναργῆ λαμβάνῃς
[5, 2]   οὕτω τὸ ἐν τῇ πρώτῃ  γενέσει   προβληθὲν παρὰ τῆς γῆς, μέχρι
[5, 1]   γῆ. Πρῶτόν ἐστιν ἐν τῇ  γενέσει   τῶν φυομένων βλάστησις· ἔπειτα,
[5, 8]   αἱ περὶ τὸν τρόπον τῆς  γενέσεως   αὐτῶν διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα εἰπεῖν
[5, 1]   πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ τῆς ἐκείνου  γενέσεως   τὰ περὶ τὴν γῆν πάντα
[5, 3]   ἀνάγκη πρῶτον βλάστησιν, εἶτα βοτάνην  γενέσθαι,   εἶτα χόρτον χλοάζοντα, εἶτα τὸν
[5, 9]   παράδεισοι, καὶ ποταμῶν ὄχθαι μυρίοις  γένεσι   φυτῶν ὡραΐζοντο. Καὶ τὰ μὲν
[5, 1]   βοτάνης νεώτερός ἐστι κατὰ τὴν  γένεσιν.   Ἆρα οὖν τοῖς μὲν βοσκήμασιν
[5, 9]   πρόνοια, ἐξ ἀρχῆς προβλεψαμένη, εἰς  γένεσιν   ἤγαγε. Σὺ δὲ ὅταν ἴδῃς
[5, 10]   βοτανῶν καὶ σπερμάτων καὶ δένδρων  γένεσιν.   Ὡς γὰρ οἱ στρόβιλοι ἐκ
[5, 1]   κατασκευήν. Ἔπειτα, τῶν σπερμάτων  γένεσις   τί ἄλλο ἐστὶ, καὶ οὐχὶ
[5, 7]   σεαυτοῦ τὸ σπουδαῖον ἐπίτεινον, ἵνα  γένῃ   παραπλήσιος τῇ καρποφόρῳ συκῇ, ἐκ
[5, 2]   κόσμοις ἀγαλλομένην, καὶ τὰ μυρία  γένη   τῶν φυομένων προβάλλουσαν. Βούλομαί σοι
[5, 7]   τῶν τεχνικῶν διατάξεων. Πόσα τότε  γένη   φυτῶν ἐπανέδραμε, τὰ μὲν ἔγκαρπα,
[5, 2]   οὐ βούτομον, οὐδ´ ἄλλα μυρία  γένη   φυτῶν σπερματίζοντα φαίνεται; Πρὸς δὴ
[5, 8]   ὅταν ἐν ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ  γένηται.   Καὶ ἐν μὲν ταῖς βαλάνοις,
[5, 5]   ἐκεῖνο πρόσταγμα διδασκάλιον τῇ φύσει  γένηται   πρὸς τὴν ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς
[5, 1]   ἐναπέμεινε τῇ γῇ, τὴν τοῦ  γεννᾶν   αὐτῇ καὶ καρποφορεῖν δύναμιν εἰς
[5, 6]   τὴν δίαιταν· ἄμπελος μὲν οἶνον  γεννῶσα   εὐφραίνειν μέλλοντα καρδίαν ἀνθρώπου· ἐλαία
[5, 8]   ἐν τοῖσδέ τισι τοῖς φυτοῖς  γενόμενον   ἀπογλυκανθῇ· νῦν δὲ πληκτικόν ἐστι
[5, 3]   νοτίδος καὶ θέρμης ἔχουσαν, χαῦνον  γενόμενον   καὶ πολύπορον, τῆς παρακειμένης γῆς
[5, 4]   πᾶσιν εὔγνωστοι· ἕκαστον δὲ τῶν  γενομένων   ἴδιόν τινα λόγον ἐν τῇ
[5, 5]   οἰκείας ἀρχῆς ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα  γένος.   Ἅπερ τὴν εἰκόνα πληροῖ τῶν
[5, 8]   Αἰγύπτου καὶ Λιβύης ἕτερον ὀπῶν  γένος   ἀποδακρύουσι. Λόγος δέ τίς ἐστι,
[5, 6]   ἃς παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι τὸ  γένος   αὔξουσι. Πρότερον μέντοι, ὥσπερ ἔφαμεν,
[5, 2]   κατὰ γένος. Ὥστε κἄν τι  γένος   βοτάνης ἑτέροις διαφέρῃ, κἀκείνων τὸ
[5, 5]   Ἀλλὰ τοῦτο οὐχὶ πρὸς ἕτερον  γένος   ἐστὶ μεταβολὴ, ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος
[5, 5]   δὲ βοτάνη καὶ πᾶν λαχανηρὸν  γένος,   καὶ εἴ τι ἐν φρυγάνοις,
[5, 6]   σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ  γένος   καὶ καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ τῆς
[5, 3]   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ  γένος   καὶ καθ´ ὁμοιότητα. Ἔτι καὶ
[5, 1]   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ  γένος,   καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν
[5, 2]   Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ, Κατὰ  γένος.   Οὐ γὰρ προβολὴ τοῦ
[5, 1]   ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν κατὰ  γένος,   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν
[5, 2]   χόρτου, καὶ σπέρμα σπεῖρον κατὰ  γένος.   Οὕτω γὰρ καὶ τὸ τῆς
[5, 5]   ἑξῆς ἀκολουθίαν. Πῶς οὖν κατὰ  γένος,   φησὶν, γῆ προφέρει τὰ
[5, 2]   χόρτου, σπεῖρον σπέρμα, φησὶ, κατὰ  γένος.   Ὥστε κἄν τι γένος βοτάνης
[5, 2]   ἀκολουθίᾳ τῆς διαδοχῆς φυλασσομένου τοῦ  γένους.   Βλαστησάτω γῆ. Νόησόν μοι
[5, 8]   νῦν δὲ πληκτικόν ἐστι τῆς  γεύσεως,   ὅταν δι´ ἄλλων φυτῶν ἐνεχθὲν
[5, 5]   πρὸς ἑτέραν καὶ χρόαν καὶ  γεῦσιν   μετέπεσεν. Καὶ μέντοι καὶ πάλιν
[5, 7]   διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι  γεωργία   μὲν τὰς τῶν φυτῶν ποιότητας
[5, 5]   δὲ τὴν ἐξ ἐπιμελείας καὶ  γεωργίας   ἡμῖν προσγινομένην; Οὐκ εὐθὺς ἐκέλευσε
[5, 6]   λέγει, καὶ τὸν Πατέρα τὸν  γεωργὸν,   καὶ τοὺς καθ´ ἕνα ἡμῶν
[5, 6]   ἀλλ´ ἔγκαρπον εἶναι, τῷ ἀληθινῷ  γεωργῷ   τὴν ἐπίδειξιν τῶν ἔργων ταμιευόμενον.
[5, 5]   ἐν τοῖς τότε προβληθεῖσιν, οὔτε  γεωργῶν   ἀπειρίας, οὔτε ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε
[5, 7]   τὴν ἐκ φύσεως κακίαν ἐπιμελείαις  γεωργῶν   θεραπευόμενα ἔγνωμεν· οἷον τὰς ὀξείας
[5, 6]   τριβόλους ἡμῖν ἀνατέλλειν κατεδικάσθη  γῆ.   Ἀλλὰ προσετάχθη, φησὶ, Ξύλον κάρπιμον,
[5, 5]   ἐν τῷ στάχυϊ. Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην. Καὶ ἐν ἀκαριαίᾳ χρόνου
[5, 1]   παραπλήσιόν ἐστιν ἁπάντων. Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου. Καθ´ ἑαυτὴν
[5, 4]   ζημία τοῦ παρεθέντος. Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου. Καὶ εὐθέως συνεξεδόθη
[5, 2]   τῶν εἰρημένων τοιοῦτον, Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου, καὶ σπέρμα σπεῖρον
[5, 3]   τῆς καλάμης ἁδρυνόμενον. Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου. Ὅταν εἰς γῆν
[5, 5]   προσθήκην εὐχαριστίας περιελήλυθε. ~Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου. Πόσην αὐτόματον λέγει
[5, 1]   εἶπεν Θεός· βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ
[5, 3]   τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. ~Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ
[5, 2]   τροφὴν ἀνθρώπων ὑπάρχειν. ~Βλαστησάτω  γῆ   βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα, φησὶ,
[5, 5]   ἀπὸ τῆς βλαστήσεως ἀρξαμένη  γῆ,   ἵνα φυλάξῃ τοὺς νόμους τοῦ
[5, 5]   οἶδεν αὐτός. Αὐτομάτη γὰρ  γῆ   καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν,
[5, 2]   φυλασσομένου τοῦ γένους. Βλαστησάτω  γῆ.   Νόησόν μοι ἐκ μικρᾶς φωνῆς,
[5, 9]   μικροτάτων ὑμῖν παριστῶντα. Βλαστησάτω  γῆ   ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ
[5, 6]   αὐτοῦ ἐν αὐτῷ, ἐκδοῦναι  γῆ·   πολλὰ δὲ τῶν δένδρων ὁρῶμεν
[5, 5]   οὖν κατὰ γένος, φησὶν,  γῆ   προφέρει τὰ σπέρματα, ὁπότε σῖτον
[5, 1]   βοτάνην χόρτου. Καθ´ ἑαυτὴν  γῆ   προφερέτω τὴν βλάστησιν, οὐδεμιᾶς συνεργείας
[5, 1]   τὸ ἑξῆς παρεχόμενος. Βλαστησάτω  γῆ.   Πρῶτόν ἐστιν ἐν τῇ γενέσει
[5, 1]   ἐγένετο φύσεως, καὶ ἐναπέμεινε τῇ  γῇ,   τὴν τοῦ γεννᾶν αὐτῇ καὶ
[5, 10]   τοιούτῳ φυτῷ παρεικάζει. ~Βλαστησάτω  γῆ.   Τὸ μικρὸν τοῦτο πρόσταγμα εὐθὺς
[5, 10]   ἔτι καὶ νῦν ἐνυπάρχον τῇ  γῇ   τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει αὐτὴν καθ´
[5, 6]   ἀποσκευασάμενος τὸ μάταιον βάρος τοῦ  γηΐνου   φρονήματος. Δεῖ δὲ, κατὰ τὸν
[5, 1]   Ἀκολούθως μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν  γῆν   ἀποσκευασαμένην τὸ βάρος τοῦ ὕδατος,
[5, 1]   πρεσβυτέρα τοῦ ἡλίου περὶ  γῆν   διακόσμησις· ἵνα καὶ τοῦ προσκυνεῖν
[5, 5]   ἀλλὰ βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι τὴν  γῆν,   καὶ τότε εἰς σπέρμα τελειωθῆναι,
[5, 3]   πλήρεις ὄντες καρπῶν πρὸς τὴν  γῆν   κατακλίνωνται. Διὰ τοῦτο μὲν
[5, 3]   γῆ βοτάνην χόρτου. Ὅταν εἰς  γῆν   καταπέσῃ τὸ σπέρμα συμμέτρως νοτίδος
[5, 1]   ἐκείνου γενέσεως τὰ περὶ τὴν  γῆν   πάντα διακεκόσμητο, καὶ τοῦ ἀμέτρου
[5, 7]   φλοιὸς περιτέταται· τοῖς δὲ  γηράσκουσιν   οἷον ῥυσοῦται καὶ ἐκτραχύνεται. Καὶ
[5, 7]   τῆς ἀνθρωπίνης νεότητος καὶ τοῦ  γήρως   εὕροις ἂν καὶ ἐν τοῖς
[5, 6]   οὐκ ὄντα πρότερον ὑπὲρ τῆς  γῆς,   εἰς τὸ εἶναι παρῆλθε, μετὰ
[5, 2]   πολλὰ τῶν φυομένων ἐκ τῆς  γῆς   ἐπὶ τοῦ πυθμένος καὶ τῆς
[5, 6]   καὶ καθ´ ὁμοιότητα ἐπὶ τῆς  γῆς.   Ἐπὶ τούτῳ τῷ ῥήματι πᾶσαι
[5, 5]   μέντοι καὶ πάλιν λέγεται, ἐπειδὰν  γῆς   ἐπιτηδείας καὶ ἀέρων εὐκράτων λάβηται,
[5, 0]   ~ΟΜΙΛΙΑ εʹ Περὶ βλαστήσεως  γῆς.   ~Καὶ εἶπεν Θεός· βλαστησάτω
[5, 9]   κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς  γῆς.   Καὶ εὐθὺς αἱ κορυφαὶ τῶν
[5, 5]   βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς  γῆς,   καὶ καθεύδῃ, καὶ ἐγείρηται νύκτα
[5, 6]   κύκλῳ εὐθαλῆ καὶ μεγάλα ὑπὲρ  γῆς   κεχυμένα· βλαστὸς, οἱ ἕλικες,
[5, 2]   πρώτῃ γενέσει προβληθὲν παρὰ τῆς  γῆς,   μέχρι νῦν διασώζεται, τῇ ἀκολουθίᾳ
[5, 2]   καὶ ἄλλα μυρία, ὅσα διὰ  γῆς   νεμόμενα ἐν ταῖς ῥίζαις τὴν
[5, 3]   θερμοῦ συνεπάγεσθαι τοῦ τροφίμου τῆς  γῆς   ὅσον μέτριον, καὶ τοῦτο καταμερίζειν
[5, 6]   κάρπιμον, ποιοῦν καρπὸν ἐπὶ τῆς  γῆς,   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν
[5, 3]   γενόμενον καὶ πολύπορον, τῆς παρακειμένης  γῆς   περιδραξάμενον, τὰ οἰκεῖα καὶ σύμφυλα
[5, 5]   καταδίκη ἐνεπόδιζε τῇ εὐθηνίᾳ τῆς  γῆς.   Πρεσβύτερα γὰρ ταῦτα τῆς ἁμαρτίας
[5, 3]   τοῖς πόροις καὶ περιολισθαίνοντα τῆς  γῆς   τὰ λεπτότατα μόρια, ἐπὶ πλέον
[5, 5]   κατὰ πᾶσαν ἀφθονίαν τότε τῆς  γῆς   ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ γὰρ ἀπότευγμά τι
[5, 2]   πάντα εἶναι τὰ ἐκ τῆς  γῆς   φυόμενα σπερματικὰ λόγος ἐνδείκνυται,
[5, 1]   αἴτιον εἶναι τῶν ἀπὸ τῆς  γῆς   φυομένων, τῇ ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ
[5, 7]   οἷον ἐν συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως  γίνεσθαι   καὶ ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς κλάδους,
[5, 6]   δύναμιν. Ὅσα γὰρ ἀπὸ κλάδων  γίνεσθαι   πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς τὰ πολλὰ
[5, 5]   ἐκ τῆς τοῦ σίτου μεταβολῆς  γίνεται,   ἀλλ´ ἐξ οἰκείας ἀρχῆς ὑπέστη,
[5, 1]   προκύψῃ μικρὸν τὰ βλαστήματα, βοτάνη  γίνεται·   εἶτ´ ἐπειδὰν αὐξηθῇ, χόρτος ἐστὶ,
[5, 8]   ἑτέρως. Τὸ αὐτὸ καὶ φῦλλον  γίνεται,   καὶ εἰς ἀκρέμονας καὶ κλάδους
[5, 3]   οὕτω κατὰ μικρὸν τῆς αὐξήσεως  γινομένης,   ἐπὶ τὸ οἰκεῖον μέτρον ἕκαστον
[5, 5]   οὔτε τινὸς ἄλλης αἰτίας τοῖς  γινομένοις   λυμαινομένης. Οὐ μὴν οὐδὲ
[5, 1]   ὅπερ ἔτι καὶ νῦν ὁρῶμεν  γινόμενον.   γὰρ τότε φωνὴ, καὶ
[5, 8]   ἀλλ´ ὅτι καὶ ἐν τοῖς  γλυκέσι   καρποῖς ἀμύθητος παραλλαγὴ τῆς
[5, 8]   Ἄλλο γὰρ τὸ ἐν ἀμπέλῳ  γλυκὺ,   καὶ ἄλλο τὸ ἐν μηλέᾳ,
[5, 9]   γάρ ἐστιν ἐν τῷ ὀπῷ,  γλυκύτατον   δὲ ἐν αὐτῷ τῷ καρπῷ.
[5, 5]   τοῦ Κυρίου διδάγματα, καὶ μὴ  γνησίως   μαθητευομένων τῷ λόγῳ, ἀλλ´ ἐκ
[5, 6]   ἑτερογενῶν χωριζόμενον, οἰκείῳ δὲ ἕκαστον  γνωριζόμενον   χαρακτῆρι. Πλήν γε ὅτι τὸ
[5, 3]   ἐξεργασαμένης αὐτὰ τέχνης ἀπασχολῆσαι· πῶς  γόνασι   διαζώννυται καλάμη τοῦ σίτου,
[5, 5]   ἅπερ ζιζάνια προσαγορεύειν σύνηθες τῇ  Γραφῇ,   οὐκ ἐκ τῆς τοῦ σίτου
[5, 8]   ἑκάστου χρήσιμον; Πῶς τινὰ μὲν  γυμνὰ   πέπτεται τῷ ἡλίῳ, τινὰ δὲ
[5, 9]   μὲν ἀειθαλῆ ἐποίησε, τὰ δὲ  γυμνούμενα·   καὶ τῶν ἀειθαλῶν τὰ μὲν
[5, 6]   τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, μηδέποτε  γυμνούμενος   τῆς ἐλπίδος, ἀλλ´ ἀεὶ θάλλουσαν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009