HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Homélies sur l'Hexaëméron (V)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  259 formes différentes pour 383 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Homélie, Chap.
[5, 10]   πάντες ἔγκαρποι καὶ πλήρεις ἔργων  ἀγαθῶν   ἐπειγώμεθα, ἵνα φυτευθέντες ἐν τῷ
[5, 7]   τινὰ προσλαμβάνειν, εἰς τὴν τῶν  ἀγαθῶν   ἔργων ἐπίδειξιν. Ἐὰν γὰρ ἴδῃς
[5, 2]   φαιδροτέραν καὶ τοῖς οἰκείοις κόσμοις  ἀγαλλομένην,   καὶ τὰ μυρία γένη τῶν
[5, 6]   ἡμῶν. Ὥστε τὴν σαρκίνην  ἀγάπην   ἀποθέμενος, καὶ τὴν πρὸς τὰ
[5, 9]   θαύματι, καὶ αὔξησόν μοι τὴν  ἀγάπην   τοῦ κτίσαντος. Ἐξέταζε πῶς τὰ
[5, 6]   ἕλιξί τισι ταῖς περιπλοκαῖς τῆς  ἀγάπης   τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι, καὶ ἐπαναπαύεσθαι
[5, 6]   φυλακὴν τῶν ἀγγέλων. Παρεμβαλεῖ γὰρ  ἄγγελος   Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτόν.
[5, 6]   ἀσφάλειαν, καὶ τὴν φυλακὴν τῶν  ἀγγέλων.   Παρεμβαλεῖ γὰρ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ
[5, 2]   οὕτω βραχέος, τὴν κατεψυγμένην καὶ  ἄγονον   ὠδίνουσαν ἀθρόως καὶ πρὸς καρπογονίαν
[5, 9]   ὅταν ἴδῃς τὰ ἥμερα, τὰ  ἄγρια,   τὰ φίλυδρα, τὰ χερσαῖα, τὰ
[5, 7]   φασιν. Ὅθεν οἱ μὲν τὰς  ἀγρίας   συκᾶς παραφυτεύουσι ταῖς ἡμέροις· οἱ
[5, 7]   καρποφόρῳ συκῇ, ἐκ τῆς τῶν  ἀγρίων   παρουσίας ἀθροιζούσῃ τὴν δύναμιν, καὶ
[5, 3]   κάτωθεν προβολῆς, ὡς κρόκος καὶ  ἄγρωστις,   ἀναβλαστῆσαι δεῖ καὶ ἐπὶ τὸ
[5, 2]   ὅπου γε οὔτε κάλαμος, οὔτε  ἄγρωστις,   οὔτε μίνθη, οὐ κρόκος,
[5, 7]   κοπέντα ἐπιβλαστάνει· τὰ δὲ μένει  ἀδιάδοχα,   ὥσπερ τινὰ θάνατον τὴν τομὴν
[5, 2]   τῷ προφήτῃ πρὸς τὸ  ἀδρανέστατον   ἄνθος ὁμοίωσις τῆς ἀνθρωπίνης δόξης.
[5, 3]   ἤδη καὶ παχείας τῆς καλάμης  ἁδρυνόμενον.   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.
[5, 6]   μηδέποτε γυμνούμενος τῆς ἐλπίδος, ἀλλ´  ἀεὶ   θάλλουσαν ἔχων περὶ σεαυτὸν τὴν
[5, 6]   ἀντέχεσθαι, καὶ ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´  ἀεὶ   πρὸς τὸ ἄνω τὴν ὁρμὴν
[5, 3]   τῶν καλάμων προβαλλομένων· θαλπομένου δὲ  ἀεὶ   τοῦ βλαστήματος, συρομένην διὰ τῶν
[5, 9]   μικρῷ τὸν μέγαν ἐπιγινώσκων, πρόσθες  ἀεὶ   τῷ θαύματι, καὶ αὔξησόν μοι
[5, 6]   πίστεως σωτηρίαν. Οὕτω γὰρ τὸ  ἀειθαλὲς   τοῦ φυτοῦ μιμήσῃ, καὶ τὸ
[5, 9]   κτίσαντος. Ἐξέταζε πῶς τὰ μὲν  ἀειθαλῆ   ἐποίησε, τὰ δὲ γυμνούμενα· καὶ
[5, 9]   τὰ δὲ γυμνούμενα· καὶ τῶν  ἀειθαλῶν   τὰ μὲν φυλλοβόλα, τὰ δὲ
[5, 9]   τὰ μὲν φυλλοβόλα, τὰ δὲ  ἀείφυλλα.   Φυλλοβολεῖ γὰρ καὶ ἐλαία καὶ
[5, 9]   μηδέποτε δοκεῖν τῆς κομῆς ἀπογυμνοῦσθαι.  Ἀείφυλλον   δὲ φοίνιξ, τῷ αὐτῷ
[5, 8]   καὶ πρὸς τὰς ἐκ τοῦ  ἀέρος   βλάβας βότρυς ἀντέχῃ, καὶ
[5, 7]   κλάδοι προμήκεις ἐπὶ πολὺ τοῦ  ἀέρος   ἐκτεταμένοι, τούτων καὶ αἱ ῥίζαι
[5, 5]   προβληθεῖσιν, οὔτε γεωργῶν ἀπειρίας, οὔτε  ἀέρων   δυσκρασίας, οὔτε τινὸς ἄλλης αἰτίας
[5, 5]   λέγεται, ἐπειδὰν γῆς ἐπιτηδείας καὶ  ἀέρων   εὐκράτων λάβηται, πρὸς τὸ ἀρχαῖον
[5, 7]   ἐκ τῆς τῶν ἀγρίων παρουσίας  ἀθροιζούσῃ   τὴν δύναμιν, καὶ τὴν μὲν
[5, 2]   τὴν κατεψυγμένην καὶ ἄγονον ὠδίνουσαν  ἀθρόως   καὶ πρὸς καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ
[5, 4]   ἡμετέρας δεδημιούργηται; Ἀλλ´ ἡμῖν μὲν  αἱ   ἀποτεταγμέναι τροφαὶ πρόχειροι καὶ πᾶσιν
[5, 9]   ἥδιστον δὲ ἐν τοῖς βότρυσιν.  Αἱ   δὲ κατὰ τὰς χρόας διαφοραὶ,
[5, 7]   τῆς φύσεως. Πόσαι τῶν φλοιῶν  αἱ   διαφοραί; Τὰ μὲν γὰρ λειόφλοια
[5, 7]   γὰρ μόνον ἐν τοῖς ἑτερογενέσιν  αἱ   διαφοραὶ τῶν καρπῶν, ἀλλ´ ἤδη
[5, 9]   ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εὐθὺς  αἱ   κορυφαὶ τῶν ὀρέων ἐκόμων· καὶ
[5, 8]   καρπὸν ἐκτρεφούσῃ. ~Τοιαῦται μὲν οὖν  αἱ   περὶ τὸν τρόπον τῆς γενέσεως
[5, 7]   τοῦ ἀέρος ἐκτεταμένοι, τούτων καὶ  αἱ   ῥίζαι βαθεῖαι, ἐπὶ πλεῖστον ἐν
[5, 6]   δὲ σπέρματος ἐπέχουσι λόγον καὶ  αἱ   τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις, ἃς παρασπῶντες
[5, 6]   τὰ στεφανωματικὰ λεγόμενα τῶν φυτῶν,  αἵ   τε ῥωδωνιαὶ καὶ μυρσίναι καὶ
[5, 6]   ἀποθέσει τῶν τοῦ κόσμου μεριμνῶν,  αἳ   βάρος εἰσὶ ταῖς καρδίαις ἡμῶν.
[5, 6]   τὰ ἰσοδυναμοῦντα τοῖς σπέρμασιν ἔχοντα.  Αἴγειροι   γὰρ, καὶ ἰτέαι, καὶ πτελέαι,
[5, 4]   δήπου γὰρ πρόβατα μὲν καὶ  αἶγες   ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ κακοῦντα αὐτῶν
[5, 8]   καὶ νάρθηκές τινες ἐπὶ τῆς  Αἰγύπτου   καὶ Λιβύης ἕτερον ὀπῶν γένος
[5, 4]   ἐπειδή σοι δηλητήριον τὸ ταύριον  αἷμα,   τούτου ἕνεκεν ἔδει μὴ
[5, 7]   σοι τὸ παρὰ τῆς φύσεως  αἴνιγμα   βούλεται; Ὅτι χρὴ πολλάκις ἡμᾶς
[5, 5]   φυομένοις ἐπιτελούμενον. δὲ λεγομένη  αἶρα,   καὶ ὅσα λοιπὰ νόθα σπέρματα
[5, 7]   βίῳ ἐθνικῷ, ἀπό τινος  αἱρέσεως   ἐνδιαστρόφου τῆς Ἐκκλησίας ἀπεσχισμένον, βίου
[5, 6]   ψυχὰς δηλονότι λέγει τὸν ἀμπελῶνα,  αἷς   φραγμὸν περιέθηκε τὴν ἐκ τῶν
[5, 8]   νῦν μὲν λεῖόν ἐστι τῇ  αἰσθήσει,   ὅταν ἐν τοῖσδέ τισι τοῖς
[5, 4]   αὐτῶν τὴν ζωὴν, μόνῃ τῇ  αἰσθήσει   τὸ βλαβερὸν διακρίνοντα· σοὶ δὲ
[5, 8]   ἐσχάτην πικρότητα μεταβάλλον ἐκτραχύνει τὴν  αἴσθησιν,   ὅταν ἐν ἀψίνθῳ σκαμμωνίᾳ
[5, 1]   τὸν ἥλιον, ὡς αὐτὸν τὴν  αἰτίαν   τῆς ζωῆς παρεχόμενον, οἱ πεπλανημένοι
[5, 8]   ἐναργῶς διακρῖναι, καὶ τὰς κεκρυμμένας  αἰτίας   ἀνενδεῶς παραστῆσαι; Ἓν ὕδωρ διὰ
[5, 8]   καὶ ὀπὸς ἐκ τῆς αὐτῆς  αἰτίας   προέρχεται· οἷς πόση πρὸς ἄλληλά
[5, 5]   ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε τινὸς ἄλλης  αἰτίας   τοῖς γινομένοις λυμαινομένης. Οὐ μὴν
[5, 1]   Ἐπειδή τινες οἴονται τὸν ἥλιον  αἴτιον   εἶναι τῶν ἀπὸ τῆς γῆς
[5, 10]   καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς  αἰῶνας   τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 10]   κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν  αἰώνων.   Ἀμήν.
[5, 6]   τῷ κάλλει τοῦ ἄνθους  ἄκανθα   παρεζεύχθη, ἵνα τῷ τερπνῷ τῆς
[5, 6]   μεμνημένοι τῆς ἁμαρτίας, δι´ ἣν  ἀκάνθας   καὶ τριβόλους ἡμῖν ἀνατέλλειν κατεδικάσθη
[5, 6]   ὅτι τὸ ῥόδον τότε ἄνευ  ἀκάνθης   ἦν, ὕστερον δὲ τῷ κάλλει
[5, 5]   γῆ βοτάνην. Καὶ ἐν  ἀκαριαίᾳ   χρόνου ῥοπῇ ἀπὸ τῆς βλαστήσεως
[5, 2]   τῆς λέξεως ἀκόλουθον ἀποκαταστῆναι δυνήσεται,  ἀκαταλλήλως   νῦν τῆς συντάξεως ἔχειν δοκούσης,
[5, 5]   τὰς παρ´ ἑαυτῶν βλάβας τοῖς  ἀκεραιοτέροις   ἐμβάλωσιν. Ἤδη δὲ Κύριος
[5, 3]   τῇ προβολῇ τῶν ἀνθερίκων οἷον  ἀκίσι   τὰς ἐκ τῶν μικρῶν ζῴων
[5, 2]   ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν ἡλικίαν  ἀκμῆς,   σφριγῶν καὶ σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος
[5, 10]   οὕτω καὶ τῆς φύσεως  ἀκολουθία   ἐκ τοῦ πρώτου προστάγματος τὴν
[5, 2]   γῆς, μέχρι νῦν διασώζεται, τῇ  ἀκολουθίᾳ   τῆς διαδοχῆς φυλασσομένου τοῦ γένους.
[5, 5]   φύσει γένηται πρὸς τὴν ἑξῆς  ἀκολουθίαν.   Πῶς οὖν κατὰ γένος, φησὶν,
[5, 2]   γὰρ καὶ τὸ τῆς λέξεως  ἀκόλουθον   ἀποκαταστῆναι δυνήσεται, ἀκαταλλήλως νῦν τῆς
[5, 1]   τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ.  Ἀκολούθως   μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν γῆν
[5, 4]   τῶν λοιπῶν τροφίμων ἑλλέβορος, καὶ  ἀκόνιτον,   καὶ μανδραγόρας, καὶ τῆς
[5, 8]   καὶ φῦλλον γίνεται, καὶ εἰς  ἀκρέμονας   καὶ κλάδους κατασχίζεται, καὶ τοῖς
[5, 9]   ἀμπέλου στυπτικώτατον μὲν ἐπὶ τῶν  ἀκρεμόνων,   ἥδιστον δὲ ἐν τοῖς βότρυσιν.
[5, 8]   Πῶς ἀνθρώπινος νοῦς πάντα μετ´  ἀκριβείας   ἐπέλθοι, ὥστε καὶ κατιδεῖν τὰς
[5, 6]   σπέρμα δὲ ἕκαστον τούτων ἔχον  ἀκριβῶς   ἄν τις ἐξετάζων ἐξεύροι.
[5, 6]   τῆς μνήμης τετύχηκεν· ἔπειτα, ὅτι  ἀκριβῶς   θεωροῦντι καὶ πάντα φανήσεται
[5, 7]   μὲν αὐτῶν βαθύρριζα, τὰ δὲ  ἀκρόρριζα·   καὶ τὰ μὲν ὀρθοφυῆ καὶ
[5, 8]   βότρυς ἀντέχῃ, καὶ τὴν  ἀκτῖνα   τοῦ ἡλίου διὰ τῆς ἀραιότητος
[5, 2]   διαδοχὴν κέκτηται. Ὥστε παντός ἐστιν  ἀληθέστερον   τὸ, ἑκάστῳ τῶν φυομένων
[5, 6]   θηρᾶσθαι, ἀλλ´ ἔγκαρπον εἶναι, τῷ  ἀληθινῷ   γεωργῷ τὴν ἐπίδειξιν τῶν ἔργων
[5, 6]   Θεοῦ, μηδέποτε γυμνούμενος τῆς ἐλπίδος,  ἀλλ´   ἀεὶ θάλλουσαν ἔχων περὶ σεαυτὸν
[5, 6]   παρὰ τῶν ἔξωθεν ἔπαινον θηρᾶσθαι,  ἀλλ´   ἔγκαρπον εἶναι, τῷ ἀληθινῷ γεωργῷ
[5, 5]   μὴ γνησίως μαθητευομένων τῷ λόγῳ,  ἀλλ´   ἐκ τῆς τοῦ πονηροῦ διδασκαλίας
[5, 5]   γὰρ ἀπέθετο τὸ εἶναι σῖτος,  ἀλλ´   ἐμελάνθη διὰ τῆς καύσεως, ὡς
[5, 5]   τῆς τοῦ σίτου μεταβολῆς γίνεται,  ἀλλ´   ἐξ οἰκείας ἀρχῆς ὑπέστη, ἴδιον
[5, 7]   ἐλεημοσύνην ἐν παντὶ καιρῷ παρεχόμενος.  ~Ἀλλ´   ἐπανέλθωμεν πρὸς τὴν ἔρευναν τῶν
[5, 7]   ἑτερογενέσιν αἱ διαφοραὶ τῶν καρπῶν,  ἀλλ´   ἤδη καὶ ἐν αὐτῷ τῷ
[5, 4]   γαστρὸς ἕνεκεν τῆς ἡμετέρας δεδημιούργηται;  Ἀλλ´   ἡμῖν μὲν αἱ ἀποτεταγμέναι τροφαὶ
[5, 5]   πρὸς ἕτερον γένος ἐστὶ μεταβολὴ,  ἀλλ´   οἱονεὶ νόσος τις καὶ ἀρρωστία
[5, 8]   ἀπεγλυκάνθη, ἐκεῖ δὲ λιπαρὸν γέγονεν,  ἀλλ´   ὅτι καὶ ἐν τοῖς γλυκέσι
[5, 5]   ἐκέλευσε σπέρμα καὶ καρπὸν ἀναδοθῆναι,  ἀλλὰ   βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι τὴν γῆν,
[5, 9]   κατὰ τὰς ὀδμὰς διαφορὰν παρεχόμενον.  Ἀλλὰ   γὰρ ὁρῶ μοι τὸν λόγον
[5, 2]   τοῦ καλάμου ἐλαίας ἐστὶ ποιητικὴ,  ἀλλὰ   ἐκ καλάμου μὲν ἕτερος κάλαμος,
[5, 6]   προσώπου ἡμῶν ἐσθίειν τὸν ἄρτον.  ~Ἀλλὰ   Καὶ ξύλον κάρπιμον, φησὶ, ποιοῦν
[5, 1]   ἡμέτερον οὐδεμιᾶς ἐφάνη προνοίας ἄξιον;  Ἀλλὰ   μάλιστα μὲν βουσὶ καὶ
[5, 6]   ἡμῖν ἀνατέλλειν κατεδικάσθη γῆ.  Ἀλλὰ   προσετάχθη, φησὶ, Ξύλον κάρπιμον, ποιοῦν
[5, 4]   τοσαῦτα ἡμῶν ἐπιδεῖται βίος;  Ἀλλά   σοι μὲν αὐτάρκης σύνοικος
[5, 5]   τὸν μέλανα τοῦτον πυρὸν συγκομίζομεν;  Ἀλλὰ   τοῦτο οὐχὶ πρὸς ἕτερον γένος
[5, 2]   οὐ σκόροδον, οὐ βούτομον, οὐδ´  ἄλλα   μυρία γένη φυτῶν σπερματίζοντα φαίνεται;
[5, 2]   μέλλον. Τοῦτο δὲ ποιεῖ καὶ  ἄλλα   μυρία, ὅσα διὰ γῆς νεμόμενα
[5, 7]   ἐρέψιμα, ἄλλα πρὸς ναυπηγίαν ἐπιτήδεια,  ἄλλα   πρὸς καῦσιν; Ἐν τούτοις πάλιν
[5, 7]   μὲν ἔγκαρπα, τὰ δὲ ἐρέψιμα,  ἄλλα   πρὸς ναυπηγίαν ἐπιτήδεια, ἄλλα πρὸς
[5, 9]   τῶν φύλλων, ἐκ τῶν καρπῶν.  Ἄλλα   τὰς ἐκ τῆς ἰατρικῆς ὠφελείας
[5, 8]   αἰτίας προέρχεται· οἷς πόση πρὸς  ἄλληλά   ἐστιν διαφορὰ, οὐδεὶς ἂν
[5, 5]   οὔτε ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε τινὸς  ἄλλης   αἰτίας τοῖς γινομένοις λυμαινομένης. Οὐ
[5, 8]   ἀμύθητος παραλλαγὴ τῆς ποιότητος.  Ἄλλο   γὰρ τὸ ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ,
[5, 8]   διαφορὰ, οὐδεὶς ἂν λόγος ἐξίκοιτο.  Ἄλλο   γὰρ τοῦ σχίνου τὸ δάκρυον,
[5, 1]   τῶν σπερμάτων γένεσις τί  ἄλλο   ἐστὶ, καὶ οὐχὶ τῆς σῆς
[5, 8]   τὸ ἐν ἀμπέλῳ γλυκὺ, καὶ  ἄλλο   τὸ ἐν μηλέᾳ, καὶ σύκῳ,
[5, 7]   χαρακτὴρ τοῦ καρποῦ τῶν ἀρρένων,  ἄλλος   δὲ τῶν θηλειῶν, παρὰ τῶν
[5, 7]   πολὺ τὸ διάφορον· ὅπουγε καὶ  ἄλλος   μὲν χαρακτὴρ τοῦ καρποῦ τῶν
[5, 8]   τοῦ σχίνου τὸ δάκρυον, καὶ  ἄλλος   ὀπὸς τοῦ βαλσάμου· καὶ
[5, 7]   πολλάκις ἡμᾶς καὶ παρὰ τῶν  ἀλλοτρίων   τῆς πίστεως, εὐτονίαν τινὰ προσλαμβάνειν,
[5, 9]   τῷδε τῷ ἄνθει, καὶ ἐν  ἄλλῳ   πορφυροῦν, καὶ κυανὸν ἐν τῷδε,
[5, 8]   ἐστι τῆς γεύσεως, ὅταν δι´  ἄλλων   φυτῶν ἐνεχθὲν ἀποξύνηται. Καὶ πάλιν
[5, 8]   μὲν τρέφει τὴν ῥίζαν αὐτὴν,  ἄλλως   δὲ τὸν φλοιὸν τοῦ στελέχους,
[5, 8]   ὕδωρ διὰ τῆς ῥίζης ἑλκόμενον,  ἄλλως   μὲν τρέφει τὴν ῥίζαν αὐτὴν,
[5, 8]   τὸν φλοιὸν τοῦ στελέχους, καὶ  ἄλλως   τὸ ξύλον, καὶ τὴν ἐντεριώνην
[5, 4]   γὰρ τροφὴν παρέχει τινὶ τῶν  ἀλόγων·   καὶ ἡμῖν αὐτοῖς παρὰ
[5, 6]   παρακειμένην τὴν λύπην, μεμνημένοι τῆς  ἁμαρτίας,   δι´ ἣν ἀκάνθας καὶ τριβόλους
[5, 5]   γῆς. Πρεσβύτερα γὰρ ταῦτα τῆς  ἁμαρτίας   δι´ ἣν κατεκρίθημεν, ἐν ἱδρῶτι
[5, 9]   τῇ ἀπληστίᾳ τῆς θεωρίας εἰς  ἀμετρίαν   ἐκπίπτοντα, ὃν ἐὰν μὴ δήσας
[5, 1]   γῆν πάντα διακεκόσμητο, καὶ τοῦ  ἀμέτρου   περὶ αὐτὸν θαύματος καθυφῶσιν, ἐνθυμηθέντες
[5, 10]   εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.  Ἀμήν.  
[5, 6]   τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων ταῖς  ἀμπέλοις   ἐξομοιῶν. Ἀμπελὼν γὰρ ἐγενήθη τῷ
[5, 6]   τῆς τοῦ Κυρίου εἰκόνος, ὅτι  ἄμπελον   ἑαυτὸν λέγει, καὶ τὸν Πατέρα
[5, 6]   ἄφθονον αὐτῷ παρασκευάζειν τὴν δίαιταν·  ἄμπελος   μὲν οἶνον γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα
[5, 6]   Ἀρκεῖ σου τῇ ὄψει καὶ  ἄμπελος   συνετῶς ὁραθεῖσα ὑπόμνησίν σοι τῆς
[5, 9]   τῷ καρπῷ. Καὶ ἐπὶ τῆς  ἀμπέλου   στυπτικώτατον μὲν ἐπὶ τῶν ἀκρεμόνων,
[5, 6]   φύσεως παραγόμενα; ῥίζα τῆς  ἀμπέλου·   τὰ κλήματα ἐν κύκλῳ εὐθαλῆ
[5, 8]   αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς κατέσχισται τῆς  ἀμπέλου   τὸ φῦλλον, ἵνα καὶ πρὸς
[5, 8]   ποιότητος. Ἄλλο γὰρ τὸ ἐν  ἀμπέλῳ   γλυκὺ, καὶ ἄλλο τὸ ἐν
[5, 8]   αὐτῆς νοτίδος ἐν μὲν τῇ  ἀμπέλῳ   οἶνος συνίσταται, ἐν δὲ τῇ
[5, 6]   τῶν ἀνθρώπων ταῖς ἀμπέλοις ἐξομοιῶν.  Ἀμπελὼν   γὰρ ἐγενήθη τῷ ἠγαπημένῳ, φησὶν,
[5, 6]   ἀνθρωπίνας ψυχὰς δηλονότι λέγει τὸν  ἀμπελῶνα,   αἷς φραγμὸν περιέθηκε τὴν ἐκ
[5, 6]   κέρατι, ἐν τόπῳ πίονι. Καὶ,  Ἀμπελῶνα   ἐφύτευσα, καὶ περιέθηκα φραγμόν. Τὰς
[5, 7]   τὰς ὀξείας ῥοιὰς, καὶ τῶν  ἀμυγδαλῶν   τὰς πικροτέρας, ὅταν διατρηθεῖσαι τὸ
[5, 8]   καὶ ἐν τοῖς γλυκέσι καρποῖς  ἀμύθητος   παραλλαγὴ τῆς ποιότητος. Ἄλλο
[5, 9]   σκόπει, πῶς μυρίκη ὥσπερ  ἀμφίβιόν   ἐστι, καὶ τοῖς φιλύδροις συναριθμούμενον,
[5, 6]   πάντες δὲ θάμνοι εὐθὺς ἦσαν  ἀμφίκομοι   καὶ δασεῖς· καὶ τὰ στεφανωματικὰ
[5, 7]   καὶ θηλείας διστῶσι. Καὶ ἴδοις  ἄν   ποτε τὴν παρ´ αὐτῶν ὀνομαζομένην
[5, 6]   δὲ ἕκαστον τούτων ἔχον ἀκριβῶς  ἄν   τις ἐξετάζων ἐξεύροι. γὰρ
[5, 9]   τὰς χρόας διαφοραὶ, πόσαι; Ἴδοις  ἂν   ἐν λειμῶνι τὸ αὐτὸ ὕδωρ
[5, 5]   οὐδὲν παρὰ τὸ πρόσταγμα εὕροις  ἂν   ἐν τοῖς φυομένοις ἐπιτελούμενον.
[5, 7]   καρπίμων φυτῶν τοσαύτη, ὅσην οὐδ´  ἂν   ἐπελθεῖν τις δυνηθείη τῷ λόγῳ.
[5, 8]   Αὐτῶν δὲ τῶν καρπῶν τίς  ἂν   ἐπέλθοι τὴν ποικιλίαν, τὰ σχήματα,
[5, 2]   τὸ θαῦμα, ἵν´ ὅπου περ  ἂν   εὑρεθῇς, καὶ ὁποίῳ δήποτε γένει
[5, 8]   ἔχει τινὰ σοφίαν ἀπόρρητον. Τίς  ἂν   ἐφίκοιτο λόγος; Πῶς ἀνθρώπινος νοῦς
[5, 7]   νεότητος καὶ τοῦ γήρως εὕροις  ἂν   καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς παραπλήσια
[5, 8]   ἄλληλά ἐστιν διαφορὰ, οὐδεὶς  ἂν   λόγος ἐξίκοιτο. Ἄλλο γὰρ τοῦ
[5, 10]   τὸν ἐφεξῆς διεξέρχεται χρόνον, μέχρις  ἂν   πρὸς τὴν κοινὴν συντέλειαν τοῦ
[5, 8]   ἐδεῖτο τῆς βοηθείας, τούτοις δ´  ἂν   προσβλαβὴς ἐγένετο παχυτέρα περιβολὴ
[5, 3]   προβολῆς, ὡς κρόκος καὶ ἄγρωστις,  ἀναβλαστῆσαι   δεῖ καὶ ἐπὶ τὸ ἔξω
[5, 2]   συντάξεως ἔχειν δοκούσης, καὶ τὸ  ἀναγκαῖον   τῶν ὑπὸ τῆς φύσεως οἰκονομουμένων
[5, 3]   εἴτε ἀπὸ σπέρματος, καὶ οὕτως  ἀνάγκη   πρῶτον βλάστησιν, εἶτα βοτάνην γενέσθαι,
[5, 9]   ὃν ἐὰν μὴ δήσας πρὸς  ἀνάγκην   ἀπαγάγω τῆς κτίσεως, ἐπιλείψει με
[5, 6]   ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν εἰς ὕψος ἡμῶν  ἀνάγων   τὰ φρονήματα, οὐκ ἀφῆκεν ἐρριμμένα
[5, 6]   τὴν ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν τινες  ἀναδενδράδες   ταῖς κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων ἑαυτοὺς
[5, 5]   εὐθὺς ἐκέλευσε σπέρμα καὶ καρπὸν  ἀναδοθῆναι,   ἀλλὰ βλαστῆσαι καὶ χλοάσαι τὴν
[5, 4]   παραχθῆναι τὸ ζῷον, παραχθὲν  ἄναιμον   εἶναι, οὗ τῆς ἰσχύος πρὸς
[5, 8]   τῆς ἀραιότητος δαψιλῶς ὑποδέχηται; Οὐδὲν  ἀναίτιον·   οὐδὲν ἀπὸ ταὐτομάτου· πάντα ἔχει
[5, 7]   κύκλῳ διανεμόμεναι, οἷον θεμελίους τινὰς  ἀναλογοῦντας   τῷ βάρει τῶν ἄνωθεν ὑποτιθείσης
[5, 9]   χερσαῖα, τὰ ἀνθοφοροῦντα, τὰ  ἀνάνθη,   ἐν μικρῷ τὸν μέγαν ἐπιγινώσκων,
[5, 1]   ἐν αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ τὸ  ἀναπαύσασθαι   τὴν γῆν ἀποσκευασαμένην τὸ βάρος
[5, 2]   εἷς, πλευρῖτις, περιπνευμονία,  ἀνάρπαστον   ἐξ ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον
[5, 6]   ἣν ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἡμῖν  ἀνατέλλειν   κατεδικάσθη γῆ. Ἀλλὰ προσετάχθη,
[5, 6]   τοῖς τῶν παλαιῶν καὶ μακαρίων  ἀνδρῶν   ὑποδείγμασιν εἰς ὕψος ἡμῶν ἀνάγων
[5, 8]   διακρῖναι, καὶ τὰς κεκρυμμένας αἰτίας  ἀνενδεῶς   παραστῆσαι; Ἓν ὕδωρ διὰ τῆς
[5, 6]   εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ ἐσκάφη καὶ  ἀνέπνευσεν   ἀποσκευασάμενος τὸ μάταιον βάρος τοῦ
[5, 6]   μὲν λόχμαι κατεπυκνοῦντο· πάντα δὲ  ἀνέτρεχε   δένδρα, τά τε πρὸς μήκιστον
[5, 6]   γε ὅτι τὸ ῥόδον τότε  ἄνευ   ἀκάνθης ἦν, ὕστερον δὲ τῷ
[5, 3]   τὰ λεπτότατα μόρια, ἐπὶ πλέον  ἀνευρύνει   τοὺς ὄγκους αὐτῆς ὥστε ῥιζοῦσθαι
[5, 9]   ἐρυθραινόμενον μὲν ἐν τῷδε τῷ  ἄνθει,   καὶ ἐν ἄλλῳ πορφυροῦν, καὶ
[5, 3]   αὐτὸν τὸν σῖτον καὶ τοὺς  ἀνθέρικας·   καὶ οὕτω κατὰ μικρὸν τῆς
[5, 3]   ἔτι καὶ τῇ προβολῇ τῶν  ἀνθερίκων   οἷον ἀκίσι τὰς ἐκ τῶν
[5, 2]   ὅταν ἴδῃς βοτάνην χόρτου καὶ  ἄνθος,   εἰς ἔννοιαν ἔρχου τῆς ἀνθρωπίνης
[5, 2]   προφήτῃ πρὸς τὸ ἀδρανέστατον  ἄνθος   ὁμοίωσις τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. ~Βλαστησάτω
[5, 2]   καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς  ἄνθος   χόρτου. Τὸ γὰρ ὀλιγοχρόνιον τῆς
[5, 6]   ὕστερον δὲ τῷ κάλλει τοῦ  ἄνθους   ἄκανθα παρεζεύχθη, ἵνα τῷ
[5, 9]   τὰ φίλυδρα, τὰ χερσαῖα, τὰ  ἀνθοφοροῦντα,   τὰ ἀνάνθη, ἐν μικρῷ
[5, 6]   ἐφύτευσα, καὶ περιέθηκα φραγμόν. Τὰς  ἀνθρωπίνας   ψυχὰς δηλονότι λέγει τὸν ἀμπελῶνα,
[5, 9]   ὡραΐζοντο. Καὶ τὰ μὲν τὴν  ἀνθρωπίνην   ηὐτρέπιστο κατακοσμῆσαι τράπεζαν· τὰ δὲ
[5, 2]   τὸ ἀδρανέστατον ἄνθος ὁμοίωσις τῆς  ἀνθρωπίνης   δόξης. ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 2]   ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν τῆς  ἀνθρωπίνης   εὐημερίας, καιριωτάτης παρὰ τῷ προφήτῃ
[5, 7]   δὲ θαυμαστὸν, ὅτι καὶ τῆς  ἀνθρωπίνης   νεότητος καὶ τοῦ γήρως εὕροις
[5, 2]   ἄνθος, εἰς ἔννοιαν ἔρχου τῆς  ἀνθρωπίνης   φύσεως, μεμνημένος τῆς εἰκόνος τοῦ
[5, 8]   Τίς ἂν ἐφίκοιτο λόγος; Πῶς  ἀνθρώπινος   νοῦς πάντα μετ´ ἀκριβείας ἐπέλθοι,
[5, 6]   ἔμελλε τοῖς οἰκείοις καρποῖς τὸν  ἄνθρωπον   δεξιούμενα, ἄφθονον αὐτῷ παρασκευάζειν τὴν
[5, 2]   ἀνάρπαστον ἐξ ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν  ἄνθρωπον   οἴχεται, πᾶσαν τὴν κατ´ αὐτὸν
[5, 5]   αὐξήσει παρεικάζει, λέγων· Ὡς ὅταν  ἄνθρωπος   βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς
[5, 6]   οἶνον γεννῶσα εὐφραίνειν μέλλοντα καρδίαν  ἀνθρώπου·   ἐλαία δὲ καρπὸν παρεχομένη ἱλαρύνειν
[5, 2]   ὡς χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα  ἀνθρώπου   ὡς ἄνθος χόρτου. Τὸ γὰρ
[5, 2]   πλευρῖτις, περιπνευμονία, ἀνάρπαστον ἐξ  ἀνθρώπων   ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον οἴχεται, πᾶσαν
[5, 6]   παύεται πανταχοῦ τὰς ψυχὰς τῶν  ἀνθρώπων   ταῖς ἀμπέλοις ἐξομοιῶν. Ἀμπελὼν γὰρ
[5, 1]   ἔτι καὶ λαχάνοις ὄντων, τροφὴν  ἀνθρώπων   ὑπάρχειν. ~Βλαστησάτω γῆ βοτάνην
[5, 7]   συναισθήσει τῆς ἀπολαύσεως γίνεσθαι καὶ  ἀνορθοῦσθαι   πάλιν τοὺς κλάδους, καὶ πρὸς
[5, 6]   περιπλοκαῖς τῆς ἀγάπης τῶν πλησίον  ἀντέχεσθαι,   καὶ ἐπαναπαύεσθαι αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ
[5, 8]   τοῦ ἀέρος βλάβας βότρυς  ἀντέχῃ,   καὶ τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου
[5, 2]   ἀκμῆς, σφριγῶν καὶ σύντονος, καὶ  ἀνυπόστατος   τὴν ὁρμὴν, αὔριον αὐτὸς
[5, 3]   εἰς τὸ κάτω, ἐπὶ τὸ  ἄνω   δὲ προκύπτειν ἰσαρίθμων ταῖς ῥίζαις
[5, 6]   αὐτοῖς, ἵν´ ἀεὶ πρὸς τὸ  ἄνω   τὴν ὁρμὴν ἔχοντες, οἷόν τινες
[5, 7]   τινὰς ἀναλογοῦντας τῷ βάρει τῶν  ἄνωθεν   ὑποτιθείσης τῆς φύσεως. Πόσαι τῶν
[5, 6]   ἐρριμμένα χαμαὶ, καὶ τοῦ πατεῖσθαι  ἄξια.   Βούλεται δὲ ἡμᾶς καὶ οἱονεὶ
[5, 1]   δὲ ἡμέτερον οὐδεμιᾶς ἐφάνη προνοίας  ἄξιον;   Ἀλλὰ μάλιστα μὲν βουσὶ
[5, 2]   κολάκων· δορυφορία φίλων προσποιητῶν τὴν  ἀπ´   αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας,
[5, 4]   ἐκπέψαι τὸ καταποθὲν, πρὶν τὴν  ἀπ´   αὐτοῦ ψύξιν τῶν καιρίων καθάψασθαι.
[5, 8]   παχυτέρα περιβολὴ ἐκ τῆς  ἀπ´   αὐτῶν σκιᾶς. Πῶς κατέσχισται τῆς
[5, 9]   ἐὰν μὴ δήσας πρὸς ἀνάγκην  ἀπαγάγω   τῆς κτίσεως, ἐπιλείψει με
[5, 2]   περιπνευμονία, ἀνάρπαστον ἐξ ἀνθρώπων  ἀπάγουσα   τὸν ἄνθρωπον οἴχεται, πᾶσαν τὴν
[5, 2]   τὰς πληγάς· τὰς δημεύσεις· τὰς  ἀπαγωγάς·   τὰ δεσμωτήρια, ἐξ ὧν ἀφόρητος
[5, 6]   κορυφαῖς τῶν ὑψηλοτάτων ἑαυτοὺς παρισάζωμεν.  Ἀπαιτεῖ   δὲ ἡμᾶς καὶ τὸ καταδέχεσθαι
[5, 8]   τερεβίνθοις, καὶ ταῖς καρύαις, πρὸς  ἁπαλὴν   καὶ ἐλαιώδη φύσιν μεθίσταται. ~Καὶ
[5, 8]   κεκαλυμμένα πληροῦται; καὶ ὧν μὲν  ἁπαλὸς   καρπὸς, παχὺ τοῦ φύλλου
[5, 8]   τὰ λεπτότατα τῶν ζῴων, ἅπερ,  ἁπαλοῦ   ὄντος τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα κατέχεται.
[5, 1]   χλοερὸν καὶ ποάζον παραπλήσιόν ἐστιν  ἁπάντων.   Βλαστησάτω γῆ βοτάνην χόρτου.
[5, 9]   τοὺς φλοιοὺς, τὸν καρπόν· καὶ  ἁπαξαπλῶς   ὅσα ἡμῖν χρονία πεῖρα
[5, 2]   εἶτα χόρτου αὔξησις, εἶτα  ἀπαρτισμὸς   τῶν αὐξομένων διὰ τοῦ σπέρματος.
[5, 3]   θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης αὐτὰ τέχνης  ἀπασχολῆσαι·   πῶς γόνασι διαζώννυται καλάμη
[5, 8]   πῶς ὧδε μὲν τὸ ὑγρὸν  ἀπεγλυκάνθη,   ἐκεῖ δὲ λιπαρὸν γέγονεν, ἀλλ´
[5, 5]   ἀρρωστία τοῦ σπέρματος. Οὐ γὰρ  ἀπέθετο   τὸ εἶναι σῖτος, ἀλλ´ ἐμελάνθη
[5, 5]   τοῖς τότε προβληθεῖσιν, οὔτε γεωργῶν  ἀπειρίας,   οὔτε ἀέρων δυσκρασίας, οὔτε τινὸς
[5, 8]   καὶ τὰ λεπτότατα τῶν ζῴων,  ἅπερ,   ἁπαλοῦ ὄντος τοῦ ὀποῦ, ἐναποληφθέντα
[5, 5]   νόθα σπέρματα τοῖς τροφίμοις ἐγκαταμέμικται,  ἅπερ   ζιζάνια προσαγορεύειν σύνηθες τῇ Γραφῇ,
[5, 5]   ἀρχῆς ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα γένος.  Ἅπερ   τὴν εἰκόνα πληροῖ τῶν παραχαρασσόντων
[5, 7]   τινος αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου τῆς Ἐκκλησίας  ἀπεσχισμένον,   βίου σώφρονος καὶ τῆς λοιπῆς
[5, 5]   ἐν τῇ κινήσει τῶν ἀσταχύων  ἀπέσωζε.   Πᾶσα δὲ βοτάνη καὶ πᾶν
[5, 2]   δόξα ἐκείνη ὥσπερ ἐνύπνιον  ἀπηλέγχθη.   Ὥστε ἐπιτέτευκται τῷ προφήτῃ
[5, 9]   ὁρῶ μοι τὸν λόγον τῇ  ἀπληστίᾳ   τῆς θεωρίας εἰς ἀμετρίαν ἐκπίπτοντα,
[5, 6]   σπέρματος ἔχει δύναμιν. Ὅσα γὰρ  ἀπὸ   κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν, ἐντεῦθεν ὡς
[5, 8]   αὐτῶν διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα εἰπεῖν  ἀπὸ   πλείστων. Αὐτῶν δὲ τῶν καρπῶν
[5, 3]   καὶ πάσης πόας. Εἴτε γὰρ  ἀπὸ   ῥίζης ἐκδίδοταί τι ἐκ τῆς
[5, 3]   ἐπὶ τὸ ἔξω προκύψαι· εἴτε  ἀπὸ   σπέρματος, καὶ οὕτως ἀνάγκη πρῶτον
[5, 8]   δαψιλῶς ὑποδέχηται; Οὐδὲν ἀναίτιον· οὐδὲν  ἀπὸ   ταὐτομάτου· πάντα ἔχει τινὰ σοφίαν
[5, 8]   τὴν ἐνέργειαν παριστῶντα. Πῶς πάλιν  ἀπὸ   τῆς αὐτῆς νοτίδος ἐν μὲν
[5, 5]   Καὶ ἐν ἀκαριαίᾳ χρόνου ῥοπῇ  ἀπὸ   τῆς βλαστήσεως ἀρξαμένη γῆ,
[5, 1]   τὸν ἥλιον αἴτιον εἶναι τῶν  ἀπὸ   τῆς γῆς φυομένων, τῇ ὁλκῇ
[5, 2]   κάλαμος, μετὰ τὴν ἐπέτειον αὔξησιν,  ἀπὸ   τῆς ῥίζης ἀφίησί τινα προβολὴν,
[5, 7]   τὰ δὲ χαμαίζηλα καὶ εὐθὺς  ἀπὸ   τῆς ῥίζης εἰς πολλὰς ἐκφύσεις
[5, 7]   τὸν ἐν βίῳ ἐθνικῷ,  ἀπό   τινος αἱρέσεως ἐνδιαστρόφου τῆς Ἐκκλησίας
[5, 6]   ἕκαστον ἰδιότητος, ἐναργεστάταις μὲν διαφοραῖς  ἀπὸ   τῶν ἑτερογενῶν χωριζόμενον, οἰκείῳ δὲ
[5, 2]   σπερμάτων τὰ συγγενῆ τοῖς καταβληθεῖσιν  ἀποβλαστάνει.   Καὶ οὕτω τὸ ἐν τῇ
[5, 7]   οὖν ἐν κακίᾳ διάγων, ἑαυτὸν  ἀπογινωσκέτω,   εἰδὼς ὅτι γεωργία μὲν τὰς
[5, 8]   τοῖσδέ τισι τοῖς φυτοῖς γενόμενον  ἀπογλυκανθῇ·   νῦν δὲ πληκτικόν ἐστι τῆς
[5, 9]   ὥστε μηδέποτε δοκεῖν τῆς κομῆς  ἀπογυμνοῦσθαι.   Ἀείφυλλον δὲ φοίνιξ, τῷ
[5, 2]   τὴν κατ´ αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης  ἀπογυμνώσασα,   καὶ δόξα ἐκείνη ὥσπερ
[5, 8]   καὶ Λιβύης ἕτερον ὀπῶν γένος  ἀποδακρύουσι.   Λόγος δέ τίς ἐστι, καὶ
[5, 4]   τὴν ἐκ τοῦ δηλητηρίου βλάβην  ἀποδιδράσκοντες.   Λεπτοὺς γὰρ ἔχοντες τοὺς ἐπὶ
[5, 3]   Ἐν θήκῃ δὲ τὸν κόκκον  ἀποθεμένη   ὡς μὴ εὐδιάρπαστον εἶναι τοῖς
[5, 6]   Ὥστε τὴν σαρκίνην ἀγάπην  ἀποθέμενος,   καὶ τὴν πρὸς τὰ χρήματα
[5, 6]   Ἀποσκάπτεται δὲ ψυχὴ ἐν τῇ  ἀποθέσει   τῶν τοῦ κόσμου μεριμνῶν, αἳ
[5, 3]   οἰκεῖον μέτρον ἕκαστον τῶν φυομένων  ἀποκαθίστασθαι,   εἴτε τι τῶν σιτηρῶν, εἴτε
[5, 7]   σχῆμα τοῦ φυτοῦ τὴν κόμην  ἀποκαθίστασθαι.   Τὰ αὐτὰ δὲ ταῦτα καὶ
[5, 2]   καὶ τὸ τῆς λέξεως ἀκόλουθον  ἀποκαταστῆναι   δυνήσεται, ἀκαταλλήλως νῦν τῆς συντάξεως
[5, 7]   οὕτως οἷον ἐν συναισθήσει τῆς  ἀπολαύσεως   γίνεσθαι καὶ ἀνορθοῦσθαι πάλιν τοὺς
[5, 6]   παρεζεύχθη, ἵνα τῷ τερπνῷ τῆς  ἀπολαύσεως   ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην τὴν λύπην,
[5, 1]   σοὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὴν  ἀπόλαυσιν   παρασκευάζει. γὰρ τὰ κτήματα
[5, 8]   ὅταν δι´ ἄλλων φυτῶν ἐνεχθὲν  ἀποξύνηται.   Καὶ πάλιν εἰς τὴν ἐσχάτην
[5, 8]   εἶναι φυτῶν εἰς λίθου φύσιν  ἀποπηγνύμενον.   Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τὰ
[5, 6]   τὸ δύστηνον δοξάριον τοῦτο πτόησιν  ἀπόπτυστον   καὶ εὐκαταφρόνητον ἡγησάμενος, ὥσπερ ἐσκάφη
[5, 4]   Ἐν πλουσίοις τῆς κτίσεως θησαυροῖς  ἄπορος   μὲν εὕρεσις τοῦ τιμιωτέρου,
[5, 8]   ταὐτομάτου· πάντα ἔχει τινὰ σοφίαν  ἀπόρρητον.   Τίς ἂν ἐφίκοιτο λόγος; Πῶς
[5, 2]   ὥσπερ τινὰ σκυθρωπὴν καὶ πενθήρη  ἀπορρίψασαν   περιβολὴν, μεταμφιεννυμένην τὴν φαιδροτέραν καὶ
[5, 6]   ἡμᾶς καὶ τὸ καταδέχεσθαι σκαπτομένους.  Ἀποσκάπτεται   δὲ ψυχὴ ἐν τῇ ἀποθέσει
[5, 1]   μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν γῆν  ἀποσκευασαμένην   τὸ βάρος τοῦ ὕδατος, τὸ
[5, 6]   ἡγησάμενος, ὥσπερ ἐσκάφη καὶ ἀνέπνευσεν  ἀποσκευασάμενος   τὸ μάταιον βάρος τοῦ γηΐνου
[5, 6]   θέμενος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πρῶτον  ἀποστόλους,   δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Καὶ
[5, 4]   δεδημιούργηται; Ἀλλ´ ἡμῖν μὲν αἱ  ἀποτεταγμέναι   τροφαὶ πρόχειροι καὶ πᾶσιν εὔγνωστοι·
[5, 5]   τῆς γῆς ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ γὰρ  ἀπότευγμά   τι ἦν ἐν τοῖς τότε
[5, 4]   πρόβατα μὲν καὶ αἶγες ἴσασιν  ἀποφεύγειν   τὰ κακοῦντα αὐτῶν τὴν ζωὴν,
[5, 4]   τροφὴ, ἰδιότητι κράσεως τὴν βλάβην  ἀποφευγόντων.   Ἔστι δὲ καὶ αὐτὰ ταῦτα
[5, 6]   λόγον καὶ αἱ τῶν ῥιζῶν  ἀποφύσεις,   ἃς παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι τὸ
[5, 1]   παρεχόμενον, οἱ πεπλανημένοι παύσωνται. Ἐὰν  ἄρα   πεισθῶσιν, ὅτι πρὸ τῆς ἐκείνου
[5, 1]   νεώτερός ἐστι κατὰ τὴν γένεσιν.  Ἆρα   οὖν τοῖς μὲν βοσκήμασιν
[5, 8]   ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου διὰ τῆς  ἀραιότητος   δαψιλῶς ὑποδέχηται; Οὐδὲν ἀναίτιον· οὐδὲν
[5, 4]   δηλητήρια; Ἔστι δὲ τούτων οὐδὲν  ἀργῶς,   οὐδὲν ἀχρήστως γεγενημένον. γὰρ
[5, 7]   ποιότητας μεταβάλλει, δὲ κατ´  ἀρετὴν   τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή ἐστι
[5, 6]   ἕλικες, ὄμφαξ, οἱ βότρυες.  Ἀρκεῖ   σου τῇ ὄψει καὶ ἄμπελος
[5, 5]   χρόνου ῥοπῇ ἀπὸ τῆς βλαστήσεως  ἀρξαμένη   γῆ, ἵνα φυλάξῃ τοὺς
[5, 7]   γε καὶ τοὺς φοίνικας εἰς  ἄρρενας   καὶ θηλείας διστῶσι. Καὶ ἴδοις
[5, 7]   καὶ τῆς συμπλοκῆς ἐφιεμένην τοῦ  ἄρρενος,   τοὺς δὲ θεραπευτὰς τῶν φυτῶν
[5, 7]   μὲν χαρακτὴρ τοῦ καρποῦ τῶν  ἀρρένων,   ἄλλος δὲ τῶν θηλειῶν, παρὰ
[5, 7]   κλάδοις, οἷόν τινα σπέρματα τῶν  ἀρρένων,   τοὺς λεγομένους ψῆνας, καὶ οὕτως
[5, 4]   ἰατρικῆς τέχνης εἰς παραμυθίαν τινῶν  ἀρρωστημάτων   ἐξεύρηται. Τὸ μὲν γὰρ κώνειον
[5, 7]   ψυχῆς ἐπιμέλεια, δυνατή ἐστι παντοδαπῶν  ἀρρωστημάτων   ἐπικρατῆσαι. δὲ περὶ τὰς
[5, 5]   ἀλλ´ οἱονεὶ νόσος τις καὶ  ἀρρωστία   τοῦ σπέρματος. Οὐ γὰρ ἀπέθετο
[5, 5]   τοῦ προσώπου ἡμῶν ἐσθίειν τὸν  ἄρτον.   ~Ἀλλὰ Καὶ ξύλον κάρπιμον, φησὶ,
[5, 5]   ἀέρων εὐκράτων λάβηται, πρὸς τὸ  ἀρχαῖον   εἶδος ἐπανιέναι. Ὥστε οὐδὲν παρὰ
[5, 10]   ἐκ τοῦ πρώτου προστάγματος τὴν  ἀρχὴν   δεξαμένη, πρὸς πάντα τὸν ἐφεξῆς
[5, 9]   ὀξεῖα τοῦ κτίσαντος πρόνοια, ἐξ  ἀρχῆς   προβλεψαμένη, εἰς γένεσιν ἤγαγε. Σὺ
[5, 5]   μεταβολῆς γίνεται, ἀλλ´ ἐξ οἰκείας  ἀρχῆς   ὑπέστη, ἴδιον ἔχοντα γένος. Ἅπερ
[5, 2]   καὶ ἔνθεν βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς  ἀρχομένοις   ἐμβάλλοντας τὰς πληγάς· τὰς δημεύσεις·
[5, 6]   καὶ αἱ τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις,  ἃς   παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι τὸ γένος
[5, 8]   Ὅτι ἐκεῖνα μὲν, διὰ τὸ  ἀσθενὲς,   πλείονος ἐδεῖτο τῆς βοηθείας, τούτοις
[5, 5]   κυμαίνοντος ἐν τῇ κινήσει τῶν  ἀσταχύων   ἀπέσωζε. Πᾶσα δὲ βοτάνη καὶ
[5, 3]   τινες ῥᾳδίως τὸ βάρος τῶν  ἀσταχύων   φέρωσιν, ὅταν πλήρεις ὄντες καρπῶν
[5, 6]   περιέθηκε τὴν ἐκ τῶν προσταγμάτων  ἀσφάλειαν,   καὶ τὴν φυλακὴν τῶν ἀγγέλων.
[5, 3]   μὲν βρόμος διόλου κενὸς,  ἅτε   μηδενὶ τὴν κεφαλὴν βαρυνόμενος· τὸν
[5, 7]   εὐκάρπων καὶ ἡμέρων συκῶν τὴν  ἀτονίαν   ἰῶνται, ῥέοντα ἤδη καὶ σκεδαννύμενον
[5, 10]   τῷ οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς  αὐλαῖς   τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξανθήσωμεν, ἐν
[5, 1]   βλαστήματα, βοτάνη γίνεται· εἶτ´ ἐπειδὰν  αὐξηθῇ,   χόρτος ἐστὶ, κατὰ μικρὸν διαρθρουμένων
[5, 5]   αὐτὸν πεπιστευκότων τῇ τῶν σπερμάτων  αὐξήσει   παρεικάζει, λέγων· Ὡς ὅταν ἄνθρωπος
[5, 3]   καὶ οὕτω κατὰ μικρὸν τῆς  αὐξήσεως   γινομένης, ἐπὶ τὸ οἰκεῖον μέτρον
[5, 5]   νόμους τοῦ κτίσαντος, πᾶσαν ἰδέαν  αὐξήσεως   διεξελθοῦσα, εὐθὺς πρὸς τὸ τέλειον
[5, 2]   κάλαμος, μετὰ τὴν ἐπέτειον  αὔξησιν,   ἀπὸ τῆς ῥίζης ἀφίησί τινα
[5, 8]   καὶ τοῖς καρποῖς παρέχει τὴν  αὔξησιν,   καὶ δάκρυον τοῦ φυτοῦ καὶ
[5, 2]   βλάστησις, εἶτα χλοὴ, εἶτα χόρτου  αὔξησις,   εἶτα ἀπαρτισμὸς τῶν αὐξομένων
[5, 9]   πρόσθες ἀεὶ τῷ θαύματι, καὶ  αὔξησόν   μοι τὴν ἀγάπην τοῦ κτίσαντος.
[5, 2]   αὔξησις, εἶτα ἀπαρτισμὸς τῶν  αὐξομένων   διὰ τοῦ σπέρματος. Πῶς οὖν,
[5, 6]   παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι τὸ γένος  αὔξουσι.   Πρότερον μέντοι, ὥσπερ ἔφαμεν, μνήμης
[5, 2]   σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν,  αὔριον   αὐτὸς οὗτος ἐλεεινὸς,
[5, 8]   κρανείας, πρὸς τὴν στυφὴν καὶ  αὐστηρὰν   ποιότητα μεταβάλλει· ἐν δὲ ταῖς
[5, 7]   φυτοῦ τὴν κόμην ἀποκαθίστασθαι. Τὰ  αὐτὰ   δὲ ταῦτα καὶ περὶ τῶν
[5, 4]   βλάβην ἀποφευγόντων. Ἔστι δὲ καὶ  αὐτὰ   ταῦτα ἐν καιρῷ ποτε καὶ
[5, 3]   εἰς τὴν θεωρίαν τῆς ἐξεργασαμένης  αὐτὰ   τέχνης ἀπασχολῆσαι· πῶς γόνασι διαζώννυται
[5, 4]   βίος; Ἀλλά σοι μὲν  αὐτάρκης   σύνοικος λόγος πρὸς τὴν
[5, 1]   βάρος τοῦ ὕδατος, τὸ πρόσταγμα  αὐτῇ   γέγονε βλαστῆσαι πρῶτον βοτάνην, ἔπειτα
[5, 1]   τῇ γῇ, τὴν τοῦ γεννᾶν  αὐτῇ   καὶ καρποφορεῖν δύναμιν εἰς τὸ
[5, 5]   ἐν ῥίζαις, καὶ τὴν ἐν  αὐτῇ   τῇ βοτάνῃ, καὶ τὴν ἐν
[5, 8]   ἄλλως μὲν τρέφει τὴν ῥίζαν  αὐτὴν,   ἄλλως δὲ τὸν φλοιὸν τοῦ
[5, 10]   τῇ γῇ τὸ πρόσταγμα, ἐπείγει  αὐτὴν   καθ´ ἑκάστην ἔτους περίοδον ἐξάγειν
[5, 8]   φυτοῦ καὶ ὀπὸς ἐκ τῆς  αὐτῆς   αἰτίας προέρχεται· οἷς πόση πρὸς
[5, 5]   τῆς καύσεως, ὡς καὶ ἐξ  αὐτῆς   ἐστι τῆς προσηγορίας μαθεῖν. Τῇ
[5, 8]   παριστῶντα. Πῶς πάλιν ἀπὸ τῆς  αὐτῆς   νοτίδος ἐν μὲν τῇ ἀμπέλῳ
[5, 9]   λέγειν, ὅπου γε ἐπὶ τῆς  αὐτῆς   συκῆς πρὸς τὰς ἐναντιωτάτας μεταβαίνει
[5, 3]   ἐπὶ πλέον ἀνευρύνει τοὺς ὄγκους  αὐτῆς   ὥστε ῥιζοῦσθαι μὲν εἰς τὸ
[5, 8]   καὶ τὴν ἐντεριώνην ἑτέρως. Τὸ  αὐτὸ   καὶ φῦλλον γίνεται, καὶ εἰς
[5, 9]   Ἴδοις ἂν ἐν λειμῶνι τὸ  αὐτὸ   ὕδωρ ἐρυθραινόμενον μὲν ἐν τῷδε
[5, 8]   ἐξέτασιν ταύτην φιλοτεχνῆσαι, πῶς τὸ  αὐτὸ   ὕδωρ νῦν μὲν λεῖόν ἐστι
[5, 10]   οἱ στρόβιλοι ἐκ τῆς πρώτης  αὐτοῖς   ἐνδοθείσης πληγῆς τὰς ἐφεξῆς ποιοῦνται
[5, 6]   τῶν πλησίον ἀντέχεσθαι, καὶ ἐπαναπαύεσθαι  αὐτοῖς,   ἵν´ ἀεὶ πρὸς τὸ ἄνω
[5, 4]   τῶν ἀλόγων· καὶ ἡμῖν  αὐτοῖς   παρὰ τῆς ἰατρικῆς τέχνης εἰς
[5, 5]   μηκύνηται, ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.  Αὐτομάτη   γὰρ γῆ καρποφορεῖ πρῶτον
[5, 5]   γῆ βοτάνην χόρτου. Πόσην  αὐτόματον   λέγει τροφὴν ἐν τούτοις, τήν
[5, 6]   ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων  αὐτόν.   Ἔπειτα καὶ οἱονεὶ χάρακας ἡμῖν
[5, 1]   διακεκόσμητο, καὶ τοῦ ἀμέτρου περὶ  αὐτὸν   θαύματος καθυφῶσιν, ἐνθυμηθέντες ὅτι χόρτου
[5, 2]   χρημάτων περιουσίᾳ· καὶ πλῆθος περὶ  αὐτὸν   κολάκων· δορυφορία φίλων προσποιητῶν τὴν
[5, 5]   καὶ τὴν τελείωσιν τῶν εἰς  αὐτὸν   πεπιστευκότων τῇ τῶν σπερμάτων αὐξήσει
[5, 2]   ἄνθρωπον οἴχεται, πᾶσαν τὴν κατ´  αὐτὸν   σκηνὴν ἐξαπίνης ἀπογυμνώσασα, καὶ
[5, 1]   τοῦ προσκυνεῖν τὸν ἥλιον, ὡς  αὐτὸν   τὴν αἰτίαν τῆς ζωῆς παρεχόμενον,
[5, 3]   τὰς θήκας τοῦ σίτου, καὶ  αὐτὸν   τὸν σῖτον καὶ τοὺς ἀνθέρικας·
[5, 5]   καὶ μηκύνηται, ὡς οὐκ οἶδεν  αὐτός.   Αὐτομάτη γὰρ γῆ καρποφορεῖ
[5, 2]   ἀνυπόστατος τὴν ὁρμὴν, αὔριον  αὐτὸς   οὗτος ἐλεεινὸς, τῷ χρόνῳ
[5, 7]   ἑκάστῳ δένδρῳ τῶν μερῶν  αὐτοῦ   διακόσμησις, δυσέφικτος δὲ καὶ
[5, 1]   κατὰ γένος, οὗ τὸ σπέρμα  αὐτοῦ   ἐν αὐτῷ. Ἀκολούθως μετὰ τὸ
[5, 6]   τῆς γῆς, οὗ τὸ σπέρμα  αὐτοῦ   ἐν αὐτῷ, ἐκδοῦναι γῆ·
[5, 6]   ποιοῦν καρπὸν, οὗ τὸ σπέρμα  αὐτοῦ   ἐν αὐτῷ κατὰ γένος καὶ
[5, 6]   μιμήσῃ, καὶ τὸ πολύκαρπον δὲ  αὐτοῦ   ζηλώσεις, ἄφθονον τὴν ἐλεημοσύνην ἐν
[5, 2]   τὸν κήρυκα μέγα βοῶντα πρὸ  αὐτοῦ·   τοὺς ῥαβδούχους ἔνθεν καὶ ἔνθεν
[5, 2]   δορυφορία φίλων προσποιητῶν τὴν ἀπ´  αὐτοῦ   χάριν θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας, καὶ
[5, 4]   τὸ καταποθὲν, πρὶν τὴν ἀπ´  αὐτοῦ   ψύξιν τῶν καιρίων καθάψασθαι. Ἑλλέβορος
[5, 1]   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν  αὐτῷ.   Ἀκολούθως μετὰ τὸ ἀναπαύσασθαι τὴν
[5, 6]   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν  αὐτῷ,   ἐκδοῦναι γῆ· πολλὰ δὲ
[5, 6]   οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν  αὐτῷ   κατὰ γένος καὶ καθ´ ὁμοιότητα
[5, 6]   καρποῖς τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα, ἄφθονον  αὐτῷ   παρασκευάζειν τὴν δίαιταν· ἄμπελος μὲν
[5, 2]   καὶ τῶν κατὰ τὰς χρείας  αὐτῷ   προσεδρευόντων, οὓς καὶ προϊὼν καὶ
[5, 7]   καρπῶν, ἀλλ´ ἤδη καὶ ἐν  αὐτῷ   τῷ εἴδει τοῦ δένδρου πολὺ
[5, 9]   τῷ ὀπῷ, γλυκύτατον δὲ ἐν  αὐτῷ   τῷ καρπῷ. Καὶ ἐπὶ τῆς
[5, 9]   Ἀείφυλλον δὲ φοίνιξ, τῷ  αὐτῷ   φύλλῳ ἐκ τῆς πρώτης βλαστήσεως
[5, 7]   ἑτερογενῶν διαφορᾶς. Πῶς τὰ μὲν  αὐτῶν   βαθύρριζα, τὰ δὲ ἀκρόρριζα· καὶ
[5, 8]   ὡς ἐλάχιστα εἰπεῖν ἀπὸ πλείστων.  Αὐτῶν   δὲ τῶν καρπῶν τίς ἂν
[5, 8]   περὶ τὸν τρόπον τῆς γενέσεως  αὐτῶν   διαφοραὶ, ὡς ἐλάχιστα εἰπεῖν ἀπὸ
[5, 7]   ἴδοις ἄν ποτε τὴν παρ´  αὐτῶν   ὀνομαζομένην θήλειαν, καθιεῖσαν τοὺς κλάδους,
[5, 8]   παχυτέρα περιβολὴ ἐκ τῆς ἀπ´  αὐτῶν   σκιᾶς. Πῶς κατέσχισται τῆς ἀμπέλου
[5, 7]   ῥηξίφλοια· καὶ τὰ μὲν μονόλοπα  αὐτῶν,   τὰ δὲ πολύπτυχα. δὲ
[5, 4]   αἶγες ἴσασιν ἀποφεύγειν τὰ κακοῦντα  αὐτῶν   τὴν ζωὴν, μόνῃ τῇ αἰσθήσει
[5, 8]   τῶν χυμῶν τὴν ἰδιότητα, τὸ  ἀφ´   ἑκάστου χρήσιμον; Πῶς τινὰ μὲν
[5, 5]   τῆς Ἐκκλησίας, ἵν´ ἐκ τοῦ  ἀφανοῦς   τὰς παρ´ ἑαυτῶν βλάβας τοῖς
[5, 4]   τῆς μήκωνος ὀπός. Τί οὖν;  ἀφέντες   τὸ ἐπὶ τοῖς χρησίμοις τὴν
[5, 6]   ἡμῶν ἀνάγων τὰ φρονήματα, οὐκ  ἀφῆκεν   ἐρριμμένα χαμαὶ, καὶ τοῦ πατεῖσθαι
[5, 5]   λειμῶνες μὲν ἦσαν βαθεῖς τῇ  ἀφθονίᾳ   τοῦ χόρτου, τῶν δὲ πεδίων
[5, 5]   τι ἐν ὀσπρίοις, κατὰ πᾶσαν  ἀφθονίαν   τότε τῆς γῆς ὑπερεῖχεν. Οὐδὲ
[5, 6]   οἰκείοις καρποῖς τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα,  ἄφθονον   αὐτῷ παρασκευάζειν τὴν δίαιταν· ἄμπελος
[5, 6]   τὸ πολύκαρπον δὲ αὐτοῦ ζηλώσεις,  ἄφθονον   τὴν ἐλεημοσύνην ἐν παντὶ καιρῷ
[5, 2]   ἐπέτειον αὔξησιν, ἀπὸ τῆς ῥίζης  ἀφίησί   τινα προβολὴν, σπέρματος λόγον ἔχουσαν,
[5, 3]   τὰς ἐκ τῶν μικρῶν ζῴων  ἀφίστησι   βλάβας. ~Τί εἴπω; τί σιωπήσω;
[5, 2]   ἀπαγωγάς· τὰ δεσμωτήρια, ἐξ ὧν  ἀφόρητος   παρὰ τῶν ὑποχειρίων συναθροίζεται
[5, 2]   ἡμῖν χρῆσις τῶν σπερμάτων  ἀφώρισται·   ὥστε εἶναι τὸν νοῦν τῶν
[5, 6]   ἡμᾶς εἰς πολυκαρπίαν, ἵνα μὴ  ἀχρηστίαν   καταγνωσθέντες τῷ πυρὶ παραδοθῶμεν· καὶ
[5, 4]   δὲ τούτων οὐδὲν ἀργῶς, οὐδὲν  ἀχρήστως   γεγενημένον. γὰρ τροφὴν παρέχει
[5, 8]   ἐκτραχύνει τὴν αἴσθησιν, ὅταν ἐν  ἀψίνθῳ   σκαμμωνίᾳ γένηται. Καὶ ἐν




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 4/06/2009