HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Barnabé (1e s. ? - 2e s. ? ap. J. Chr.), Épître (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  116 formes différentes pour 939 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[10]   τροφήν, ἀλλὰ ἁρπάζουσιν ὡς καὶ  τὰ   ἀλλότρια ἐν ἀνομίᾳ αὐτῶν καὶ
[20]   μετὰ τιμωρίας, ἐν ἐστιν  τὰ   ἀπολλύντα τὴ ψυχὴν αὐτῶν· εἰδωλολατρεία,
[10]   ἰχθύες πορεύονται ἐν σκότει εἰς  τὰ   βάθη· καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν
[2]   εἰσιν βοηθοὶ φόβος καὶ ὑπομονή,  τὰ   δὲ συμμαχοῦντα ἡμῖν μακροθυμία καὶ
[10]   τῇ καρδίᾳ, μετὰ τῶν λαλούντων  τὰ   διδαιώματα κυρίου καὶ τηρούντων, μετὰ
[2]   ἐξουσίαν, ὀφείλομεν ἑαυτοῖς προσέχοντες ἐκζητεῖν  τὰ   δικαιώματα κυρίου. τῆς οὖν πίστεως
[10]   διαθήσομαι πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον  τὰ   δικαιώματά μου. ἄρα οὖν οὐκ
[21]   πανθαμάρτητοι. ~Καλὸν οὖν ἐστὶν μαθόντα  τὰ   δικαιώματα τοῦ κυρίου, ὅσα γέγραπται,
[4]   τῶν ἐνεστώτων ἐπιπολὺ ἐραυνῶντας ἐκζητεῖν  τὰ   δυνάμενα ἡμᾶς σώζειν. φύγωμεν οὖν
[9]   πάλιν· Ἰδού, λέγει κύριος, πάντα  τὰ   ἔθνη ἀπερίτμητα ἀκροβυστίαν, δὲ
[16]   οἶκον θεοῦ. σχεδὸν γὰρ ὡς  τὰ   ἔθνη ἀφιέρωσαν αὐτὸν ἐν τῷ
[4]   τοῦ κυρίου. ἀλλὰ ἐπιστραφέντες ἐπὶ  τὰ   εἴδωλα ἀπώλεσαν αὐτήν. λέγει γὰρ
[1]   τῶν προφητῶν τὰ παρεληλυθότα καὶ  τὰ   ἐνεστῶτα, καὶ τῶν μελλόντων δοὺς
[4]   τῆς ἀνομίας, μήποτε καταλάβῃ ἡμᾶς  τὰ   ἔργα τῆς ἀνομίας· καὶ μισήσωμεν
[4]   ἀπὸґ πάσης ματαιότητος, μισήσωμεν τελείως  τὰ   ἔργα τῆς πονηρᾶς ὁδοῦ. μὴ
[15]   θεὸς ἐν ἓξ ἡμέραις  τὰ   ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ, καὶ
[6]   λέγει δὲ κύριος· Ἰδού, ποιῶ  τὰ   ἔσχατα ὡς τὰ πρῶτα. εἰς
[6]   εἰς συντριβήν· Ἰδού, ἐμβαλῶ εἰς  τὰ   θεμέλια Σιὼν λίθον πολυτελῆ, ἐκλεκτόν,
[4]   ἰσχυρὸν καὶ χαλεπώτερον παρὰ πάντα  τὰ   θηρία τῆς θαλάσσης, καὶ ὡς
[3]   πρώϊμον τὸ φῶς σου, καὶ  τὰ   ἱμάτιά σου ταχέως ἀνατελεῖ, καὶ
[10]   τῷ θανάτῳ, ὡς καὶ ταῦτα  τὰ   ἰχθύδια μόνα ἐπικατάρατα ἐν τῷ
[1]   δοὺς ἀπαρχὰς ἡμῖν γεύσεως, ὧν  τὰ   καθ’ ἕκαστα βλέποντες ἐνεργούμενα, καθὼ
[10]   βυθῷ νήχεται, μὴ κολθμβῶντα ὡς  τὰ   λοιπά, ἀλλ’ ἐν τῇ γῇ
[5]   ἐνεστῶσιν ἡμᾶς ἐσόφισεν, καὶ εἰς  τὰ   μέλλοντα οὐκ ἐσμὲν ἀσύνετοι. λέγει
[10]   διὰ τὴν πλεονεξίαν, ὡς καὶ  τὰ   ὄρνεα ταῦτα μόνα ἑαυτοῖς οὐ
[8]   τὸ ὕσσωπον, καὶ οὓτως ῥαντίζειν  τὰ   παιδία καθ’ ἕνα τὸν λαόν,
[15]   πεποίηκα, ἐν καταπαύσας  τὰ   πάντα ἀρχὴν ἡμέρας ὀγδόης ποιήσω,
[5]   οφείλομεν τῷ κυρίῶ, ὅτι καὶ  τὰ   παρεληλυθότα ἡμῖν ἐγνώρισεν καὶ ἐν
[1]   δεσπότης διὰ τῶν προφητῶν  τὰ   παρεληλυθότα καὶ τὰ ἐνεστῶτα, καὶ
[10]   καθέδραν λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν, καθὼς  τὰ   πετεινα καθήμενα εἰς ἁρπαγήν. ἔχετε
[16]   γὰρ γραφή· Καὶ κύριος  τὰ   πρόβατα τῆς νομῆς καὶ παραδώσει
[5]   τὸν ποιμένα ἑαυτῶν, τότε ἀολεῖται  τὰ   πρόβατα τῆς ποίμνης. αὐτὸς δὲ
[2]   καὶ ἐγκράτεια· τούτων οὖν μενόντων  τὰ   πρὸς κύριον ἁγνῶς συνευφραίνονται αὐτοῖς
[19]   καὶ ἐκζητήσεις καθ’ ἑκάστην ἡμέραν  τὰ   πρόσωπα τῶν ἁγίων, διὰ
[6]   Ἰδού, ποιῶ τὰ ἔσχατα ὡς  τὰ   πρῶτα. εἰς τοῦτο οὖν ἐκήρυξεν
[16]   τῷ μηδέποτε μήτε τοῦ λέγοντος  τὰ   ῥήματα ἀκηκοέναι ἐκ τοῦ στόματος
[15]   ἀνέχομαι. ὁρᾶτε, πῶς λέγει; οὐ  τὰ   σάββατα ἐμοὶ δεκτά, ἀλλἃ
[15]   αὐτοῖς· Τὰς νεομηνίας ὑμῶν καὶ  τὰ   σάββατα οὐκ ἀνέχομαι. ὁρᾶτε, πῶς
[19]   μετὰ ταπεινῶν καὶ δικαίων ἀναστραφήσῃ,  τὰ   συμβαίνοντά σοι ἐνεργήματα ὡς ἀγαθὰ
[15]   ἐν ἑξακισχιλίοις ἔτεσιν συντελέσει κύριος  τὰ   σύμπαντα· γὰρ ἡμέρα παρ’
[15]   ἐν τοῖς ἑξακισχιλίοις ἔτεσιν συντελεσθήσεται  τὰ   σύμπαντα. Καὶ κατέπαυσεν τῇ ἡμέρᾳ
[19]   θεοῦ. οὐ μὴ γένῃ ἐπιθυμῶν  τὰ   τοῦ πλησίον σου, οὐ μὴ
[11]   ἀποδώσω. νῦν δὲ λέγει·  τὰ   φύλλα οὐκ ἀπορυήσεται, τοῦτο λέγει·
[9]   πάλιν λέγει· Ἄκουε Ἰσραήλ, ὅτι  τάδε   λέγε κύριος θεός σου.
[6]   ἄλλος προφήτης Μωϋσῆς αὐτοῖς; Ἰδού,  τάδε   λέγει κύριος θεός· Ἐισέλθατε
[9]   ἐσόφιζεν αὐτούς. λέγει πρὸς αὐτούς·  Τάδε   λέγει κύριος θεὸς ὑμῶν
[4]   μήποτε ἐπαναπαύομενοι ὡς κλητοὶ ἐπικαθυπνώσωμεν  ταῖς   ἁμαρτίαις ἡμῶν, καὶ πονηρὸς
[4]   καὶ μὴ ὁμοιοῦσθαί τισιν ἐπισωρεύοντας  ταῖς   ἁμαρτίαις ὑμῶν λέγοντας, ὅτι
[4]   περίψημα ὑμῶν. διὸ προσέχωμεν ἐν  ταῖς   ἐσχάταις ἡμέραις· οὐδὲν γὰρ ὠφελήσει
[16]   ἐρῶ ὑμῖν, ὡς πλανώμενος οἱ  ταλαίπωροι   εἰς τὴν οἰκοδομὴν ἤλπισαν, καὶ
[14]   οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι  ταπεινοῖς   χάριν, ἀπέσταλκέν με ἰάσασθαι τοὺς
[3]   οἶκον σου, καὶ ἐὰν ἴδῃς  ταπεινόν,   οὐχ ὑπερόψῃ αὐτόν, οὐδὲ ἀπὸ
[3]   ἐξελεξάμην, λέγει κύριος, οὐκ ἄνθρωπον  ταπεινοῦντα   τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, οὐδ’ ἂν
[19]   οὐχ ὑψώσεις σεαυτόν, ἔσῃ δὲ  ταπεινόφρων   κατὰ πάντα· οὐκ ἀρεῖς ἐπὶ
[19]   σου μετὰ ὑψηλῶν, ἀλλὰ μετὰ  ταπεινῶν   καὶ δικαίων ἀναστραφήσῃ, τὰ συμβαίνοντά
[4]   ἐξαναστήσεται ὄπισθεν μικρὸς βασιλεύς, ὃς  ταπεινώσει   τρεῖς ὑφ’ ἓν τῶν βασιλέων.
[10]   κύριος. διὰ τοῦτο περιέτεμεν  τὰς   ἀκοὰς ἡμῶν καὶ τὰς καρδίας,
[9]   τῇ ἐρήμῳ. οὐκοῦν περιέτεμεν ἡμῶν  τὰς   ἀκοάς, ἵνα ἀκούσαντες λόγον πιστεύσωμεν
[5]   ὑπάρχοντα, ἐμβλέποντες οὐκ ἰσχύουσιν εἰς  τὰς   ἀκτῖνας αὐτοῦ ἀντοφθαλμῆσαι; οὐκοῦν
[5]   ἀνομίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ  τὰς   ἁμαρίας ἡμῶν· τῷ μώλωπι αὐτοῦ
[14]   οὐκ ἐγένοντο ἄξιοι λαβεῖν διὰ  τὰς   ἁμαρτίας αὐτῶν. λέγει γὰρ
[12]   ὑπομνήσῃ αὐτοὺς πολεμουμένους, ὅτι διὰ  τὰς   ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθησαν εἰς θάνατον·
[5]   λέγει δὲ οὕτως· Ἐτραυματίσθη διὰ  τὰς   ἀνομίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ
[14]   παρὰ κυρίου τὰς δύο πλάκας  τὰς   γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ τῆς χειρὸς
[5]   μου τὸν νῶτον εἰς μάστιγας,  τὰς   δὲ σιαγόνας εἰς ῥαπίσματα. τὸ
[11]   τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ  τὰς   διεξόδους τῶν ὑδάτων, τὸν
[4]   καὶ συνῆκεν Μωϋσῆς καὶ ἔριψεν  τὰς   δύο πλάκας ἐκ τῶν χειρῶν
[14]   καὶ ἔλαβεν Μωϋσῆς παρὰ κυρίου  τὰς   δύο πλάκας τὰς γεγραμμένας τῷ
[4]   τοῦ θεοῦ καὶ φυλάσσειν ἀγωνιζώμεθα  τὰς   ἐντολὰς αὐτοῦ, ἵνα ἐν τοῖς
[10]   συνιέναι; ἡμεῖς δὲ δικαίως νοήσαντες  τὰς   ἐντολὰς λαλοῦμεν, ὡς ἠθέλησεν
[14]   τοῦτο ἡτοιμάσθη, ἵνα ἀυτὸς φανείς,  τὰς   ἤδη δεδαπανημένας ἡμῶν καρδιας τῷ
[4]   δεσπότης συντέτμηκεν τοὺς καιροὺς καὶ  τὰς   ἡμέρας, ἵνα ταχύνῃ ἠγαπημένος
[10]   περιέτεμεν τὰς ἀκοὰς ἡμῶν καὶ  τὰς   καρδίας, ἵνα συνιῶμεν ταῦτα. ~Ζητήσωμεν
[9]   γνώσονται. καί· Περιτμήθητε, λέγει κύριος,  τὰς   καρδίας ὑμῶν. καὶ πάλιν λέγει·
[6]   ὧν προέβλεπεν τὸ πνεῦμα κυρίου,  τὰς   λιθίνας καρδίας καὶ ἐμβαλῶ σαρκίνας·
[2]   μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν·  τὰς   νεομηνίας ὑμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄνευ
[15]   πέρας γέ τοι λέγει αὐτοῖς·  Τὰς   νεομηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα
[5]   ἀπὸ ῥομφαίας, καί· Καθήλωσόν μου  τὰς   σάρκας, ὅτι πονηρευομένων συναγωγαὶ ἐπανεστησάν
[13]   λέγει; Καὶ ἐποίησεν Ἰακὼβ ἐναλλὰξ  τὰς   χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἐπέθηκεν τὴν
[12]   καὶ ὑψηλότερος σταθεὶς πάντων ἐξέτεινεν  τὰς   χεῖρας, καὶ οὕτως πάλιν ἐνίκα
[12]   λέγει· Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα  τὰς   χεῖρας μου πρὸς λαὸν ἀπειθῆ
[19]   πρὸς μὲν τὸ λαβεῖν ἐκτείνων  τὰς   χεῖρας, πρὸς δὲ τὸ δοῦναι
[19]   πρὸς μὲν τὸ λαβεῖν ἐκτείνων  τὰς   χεῖρας, πρὸς μὲν τὸ λαβεῖν
[12]   τῆς γῆς· Λαβε βιβλίον εἰς  τὰς   χεῖράς σου καὶ γράψον,
[9]   δὲ σταυρὸς ἐν τῷ  ταῦ   ἤμελλεν ἔχειν τὴν χάριν, λέγει
[2]   καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα  ταύρων   καὶ τράγων οὐ βούλομαι, οὐδ’
[9]   ἐνωτίζου γῆ, ὅτι κύριος ἐλάλησεν  ταῦτα   εἰς μαρτύριον. καὶ πάλιν λέγει·
[2]   ὀφθῆναί μοι. τίς γὰρ ἐξεζήτησεν  ταῦτα   ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν
[10]   καὶ τὰς καρδίας, ἵνα συνιῶμεν  ταῦτα.   ~Ζητήσωμεν δέ, εἰ ἐμέλησεν τῷ
[21]   ἀγαθοῦ μνεία, μνημονεύετέ μου μελετῶντες  ταῦτα,   ἵνα καὶ ἐπιθυμία καὶ
[21]   μηδενὶ ἑαυτῶν, ἀλλὰ συνεχῶς ἐκζητεῖτε  ταῦτα   καὶ ἀναπληρουτε πᾶσαν ἐντολήν· ἔστιν
[17]   διὰ τὸ ἐν παραβολαῖς κεῖσθαι.  ταῦτα   μὲν οὕτως. ~Μεταβῶμεν δὲ καὶ
[10]   πλεονεξίαν, ὡς καὶ τὰ ὄρνεα  ταῦτα   μόνα ἑαυτοῖς οὐ προίζει τὴν
[10]   Μωϋσῆς καλῶς. ἀλλὰ πόθεν ἐκείνοις  ταῦτα   νοῆσαι συνιέναι; ἡμεῖς δὲ
[21]   ἐν τούτοις περιπατεῖν. γὰρ  ταῦτα   ποιῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ
[11]   προφήτῃ λέγει· Και ἔσται  ταῦτα   ποιῶν ὡς τὸ ξύλον τὸ
[6]   πληθυνέσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν.  ταῦτα   πρὸς τὸν υἱόν. πάλιν σοι
[12]   ἄλλῳ προφήτῃ λέγοντι· Καὶ πότε  ταῦτα   συντελεσθήται; λέγει κύριος· ὁταν ξύλου
[10]   ἤδη τῷ θανάτῳ, ὡς καὶ  ταῦτα   τὰ ἰχθύδια μόνα ἐπικατάρατα ἐν
[3]   κραυγῇ τὴν φωνὴν ὑμῶν; οὐ  ταύτην   τὴν μηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει
[3]   σου, καὶ τὰ ἱμάτιά σου  ταχέως   ἀνατελεῖ, καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου
[4]   κύριος. Μωϋσῆ Μωϋσῆ, κατάβηθι τὸ  τάχος,   ὅτι ἠνόμησεν λαός σου,
[14]   Μωϋσην. Μωϋσῆ Μωϋσῆ, κατάβηθι τὸ  τάχος,   ὅτι λαός σου, ὃν
[4]   καιροὺς καὶ τὰς ἡμέρας, ἵνα  ταχύνῃ   ἠγαπημένος αὐτοῦ καὶ ἐπὶ
[18]   εἰσὶν διδαχῆς καὶ ἐξουσίας,  τε   τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ
[5]   μοι. καὶ πάλιν λέγει· Ἰδού,  τέθεικά   μου τὸν νῶτον εἰς μάστιγας,
[13]   πιστεύσας ἐτέθη εἰς δικαιοσύνην; Ἰδού,  τέθεικά   σε, Ἀβραάμ, πατέρα ἐθνῶν τῶν
[14]   πάλιν προφήτης λέγει· Ἰδού,  τέθεικά   σε εἰς φῶς ἐθνῶν, τοῦ
[6]   γένοιτο· ἀλλ’ ἐπεὶ ἐν ἰσχΰ  τέθεικεν   τὴν σάρκα αὐτοῦ κύριος. λέγει
[13]   δὲ εὐλογηθήσεται βλέπετε, ἐπὶ τίνων  τέθεικεν,   τὸν λαὸν τοῦτον εἶναι πρῶτον
[3]   διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε  τεθραυσμένους   ἐν ἀφέσει καὶ πᾶςαν ἄδικον
[9]   ἐν περιτομῇ εἰσίν. μάθετε οὖν,  τέκνα   ἀγάπης, περὶ πάντων πλουσίως, ὅτι
[15]   ἔσται ὡς χίλια ἔτη. οὐκοῦν,  τέκνα,   ἐν ἓξ ἡμέραις, ἐν τοῖς
[7]   διαθήκης κυρίου γενέσθαι. ~Οὐκοῦν νοεῖτε  τέκνα   εὐφροσύνης, ὅτι πάντα καλὸς
[21]   τὸ εὐφρᾶναι ὑμᾶς. σώζεσθε, ἀγάπης  τέκνα   καὶ εἰρήνης. κύριος τῆς
[15]   αὐτῇ καὶ ἡγίασεν αὐτήν. προσέχετε,  τέκνα,   τί λέγει τὸ συνετέλεσεν ἐν
[9]   τούτου. καὶ πάλιν λέγει· Ἀκούσατε,  τέκνα,   φωνῆς βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
[19]   τὴν ψυχήν σου. οὐ φονεύσεῖς  τέκνον   ἐν φθορᾷ, οὐδὲ πάλιν γεννηθὲν
[13]   εἶπεν Ἰακὼβ πρὸς Ἰωσήφ· Οἶδα,  τέκνον,   οἶδα· ἀλλ’ μειζων δουλεύσει
[20]   ἐπὶ καταπονουμένῳ, εὐχερεῖς ἐν καταφονεῖς  τέκνων,   φθορεῖς πλάσματος θεοῦ, ἀποστρεφόμενοι τὸν
[8]   ἄνδρας, ἐν οἷς εἰσὶν ἁμαρίαι  τέλειαι,   καὶ σφάξαντας κατακαίεν, καὶ αἴρειν
[1]   ἵνα μετὰ τῆς πίστεως ὑμῶν  τελείαν   ἔχητε τὴν γνῶσιν. Τρία οὖν
[4]   συντρέχειν, μήποτε ὁμοιωθῶμεν αὐτοῖς. τὸ  τέλειον   σκάνδαλον ἤγγικεν, περὶ οὗ γέγραπται,
[13]   τοῦ Ἀβραὰμ ἐμνήσθη, ἀπέχομεν τὸ  τέλειον   τῆς γνώσεως ἡμῶν. τί οὖν
[5]   ἐν σαρκὶ ἦλθεν, ἵνα τὸ  τέλειον   τῶν ἁμαρτιῶν ἀνακεφαλαιώσῃ τοῖς διώξασιν
[4]   ἐπιστήμονες. γενώμεθα πνευματικοί, γενώμεθα ναὸς  τέλειος   τῷ θεῷ. ἐφ’ ὅσον ἐστὶν
[6]   εἴρηκεν, πότε· ὅταν καὶ αὐτοὶ  τελειωθῶμεν   κληρονόμοι τῆς διαθήκης κυρίου γενέσθαι.
[14]   ὑπομείνας. ἐφανερώθη δέ, ἵνα κἀκεῖνοι  τελειωθῶσιν   τοῖς ἁμαρτήμασιν, καὶ ἡμεῖς διὰ
[4]   δυνάμενα ἡμᾶς σώζειν. φύγωμεν οὖν  τελείως   ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων τῆς
[10]   πετεινα καθήμενα εἰς ἁρπαγήν. ἔχετε  τελείως   καὶ περὶ τῆς βρώσεως. πάλιν
[4]   φύγωμεν ἀπὸґ πάσης ματαιότητος, μισήσωμεν  τελείως   τὰ ἔργα τῆς πονηρᾶς ὁδοῦ.
[7]   τοῦ προσενεχθέντος ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον  τελεσθῇ.   τί οὖν λέγει ἐν τῷ
[4]   μέν· ἀλλ’ ἐκεῖνοι οὕτως εἰς  τέλος   ἀπωλεσαν αὐτὴν λαβόντος ἤδη τοῦ
[10]   κολλώμενος ἀντρώποις τοιούτοις, οἵτινες εἰς  τέλος   εἰσὶν ἀσεβεῖς καὶ κεκριμένοι ἤδη
[19]   μήτε προστιθεὶς μήτε ἀφαιρῶν, εἰς  τέλος   μισήσεις τὸ πονηρόν. κρινεῖς δικαίως.
[1]   ζωῆς ἐλπίς, κρίσεως, ἀρχὴ καὶ  τέλος   πίστεως ἡμῶν· καὶ δικαιοσύνη, καὶ
[4]   βλέπετε ματὰ τηλικαῦτα σημεῖα καὶ  τέρατα   γεγονότα ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ
[5]   διδάσκων τὸν Ἰσραὴλ καὶ τηλικαῦτα  τέρατα   καὶ σημεῖα ποιῶν ἐκήρυσσεν, καὶ
[4]   νηστεύων ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας  τεσσαράκοντα,   καὶ ἔλαβεν τὴν διαθήκην ἀπὸ
[4]   ἐν τῷ ὄρει νηστεύων ἡμέρας  τεσσαράκοντα   καὶ νύκτας τεσσαράκοντα, καὶ ἔλαβεν
[14]   λαόν, ἡμέρας τεσσεράκοντα καὶ νύκτας  τεσσεράκοντα.   καὶ ἔλαβεν Μωϋσῆς παρὰ κυρίου
[14]   κυρίου πρὸς τὸν λαόν, ἡμέρας  τεσσεράκοντα   καὶ νύκτας τεσσεράκοντα. καὶ ἔλαβεν
[18]   ἐφ’ ἧς μὲν γάρ εἰσιν  τεταγμένοι   φωταγωγοὶ ἄγγελοι τοῦ θεοῦ, ἐφ’
[3]   ἐκ ψυχῆς σου καὶ ψυχὴν  τεταπεινωμένην   ἐλεήσῃς. εἰς τοῦτο οὖν, ἀδελφοί,
[4]   λέγει Δανιήλ· Καὶ εἶδον τὸ  τέταρτον   θηρίον τὸ πονηρὸν καὶ ἰσχυρὸν
[5]   τὴν σάρκα εἰς καταφθοράν, ἵνα  τῇ   ἀφέσει τῶν ἁμαρτιῶν ἁγνισθῶμεν,
[8]   καὶ τὸ ὕσσωπον; ὅτι ἐν  τῇ   βασιλείᾳ αὐτοῦ ἡμέραι ἔσονται πονηραὶ
[21]   γὰρ ταῦτα ποιῶν ἐν  τῇ   βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ δοξασθήσεται·
[13]   πρὸς αὐτήν· Δύο ἔθνη ἐν  τῇ   γαστρί σου καὶ δύο λαοὶ
[10]   ὡς τὰ λοιπά, ἀλλ’ ἐν  τῇ   γῇ κάτω τοῦ βυτοῦ κατοικεῖ.
[4]   τὸν μέλλοντα ἀγαπηθῶμεν. μὴ δῶμεν  τῇ   ἑαυτῶν ψυχῇ ἄνεσιν, ὥστε ἔχειν
[15]   καὶ συνετέλεσεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ  τῇ   ἑβδόμῃ καὶ κατέπαυσεν ἐν αὐτῇ
[15]   καλῶς καταπαύσεται ἐν τῇ ἡμέρᾳ  τῇ   ἑβδόμῃ. πέρας γέ τοι λέγει·
[15]   σύμπαντα. Καὶ κατέπαυσεν τῇ ἡμέρᾳ  τῇ   ἑβδόμῃ. τοῦτο λέγει· ὅταν ἐλτὼν
[7]   τιθέασιν; τύπος ἐστὶν τοῦ Ἰησοῦ  τῇ   ἐκκλησίᾳ θέμενος, ὅτι ὃς ἐὰν
[17]   ὑμῖν, ἐλπίζει μου ψυχὴ  τῇ   ἐπιθυμίᾳ μου μὴ παραλελοιπέναι τι
[9]   Ἀκούσατε, τέκνα, φωνῆς βοῶντος ἐν  τῇ   ἐρήμῳ. οὐκοῦν περιέτεμεν ἡμῶν τὰς
[15]   χειρῶν αὐτοῦ, καὶ συνετέλεσεν ἐν  τῇ   ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ καὶ κατέπαυσεν
[15]   ἀστέρας, τότε καλῶς καταπαύσεται ἐν  τῇ   ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ. πέρας γέ
[15]   συντελεσθήσεται τὰ σύμπαντα. Καὶ κατέπαυσεν  τῇ   ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ. τοῦτο λέγει·
[7]   ἐστεφανωμένον; ἐπειδὴ ὄψονται αὐτὸν τότε  τῇ   ἡμέρᾳ τὸν ποδήρη ἔχοντα τὸν
[2]   ὑμῶν κατὰ τοῦ πλησίον ἐν  τῇ   καρδίᾳ ἑαυτοῦ κακίαν μὴ μνησικακέτω,
[15]   τις δύναται ἁγιάσαι καθαρὸς ὢν  τῇ   καρδίᾳ, ἐν πᾶσιν πεπλανήμεθα. ἴδε
[19]   λυτρωσάμενον ἐκ θανάτου· ἔσῃ ἁπλοῦς  τῇ   καρδίᾳ καὶ πλούσιος τῷ πνεύματι·
[10]   ἔλαβον διάσταλμα ῥήματος ἐν  τῇ   καρδίᾳ, μετὰ τῶν λαλούντων τὰ
[13]   σου καὶ δύο λαοὶ ἐν  τῇ   κοιλίᾳ σου, καὶ ὑπερέξει λαὸς
[7]   ἐκ τοῦ τράγου τοῦ προσφερομένου  τῇ   νηστείᾳ ὑπὲρ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν.
[6]   ζωοοιεῖται· οὕτως οὖν καὶ ἡμεῖς  τῇ   πίστει τῆς ἐπαγγελίας καὶ τῷ
[11]   καὶ ἀνα βαίνομεν καρποφοροῦντες ἐν  τῇ   πνεύματι ἔχοντες. Καὶ ὃς ἂν
[10]   ἀλλοτρίας σάρκας καταφάγῃ, ὄντα λοιμὰ  τῇ   πονηρίᾳ αὐτῶν. Καὶ οὐ φάγῃ,
[10]   ἐν ἑαυτῷ, τρία ἔλαβεν ἐν  τῇ   συνέσει δόγματα. πέρας γέ τοι
[14]   καρδιας τῷ θανάτῳ καὶ παραδεδομένας  τῇ   τῆς πλάνης ἀνομίᾳ λυτρωσάμενος ἐκ
[7]   τοὺς βλαστοὺς εἰώθαμεν τρώγειν ἐν  τῇ   χώρᾳ εὑρίσκοντες· οὕτω μόνης τῆς
[6]   προφήτης ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ· Οὐαὶ  τῇ   ψυχῇ αὐτῶν, ὅτι βεβούλευνται βουλὴν
[19]   τοῦ πλησίον σου, οὐ δώσεις  τῇ   ψυχῇ σου θράσος. οὐ πορνεύσεις,
[20]   ἐν ἐστιν τὰ ἀπολλύντα  τὴ   ψυχὴν αὐτῶν· εἰδωλολατρεία, θρασύτης, ὕψος
[4]   μου, νοεῖτε· ὅταν βλέπετε ματὰ  τηλικαῦτα   σημεῖα καὶ τέρατα γεγονότα ἐν
[5]   τοι διδάσκων τὸν Ἰσραὴλ καὶ  τηλικαῦτα   τέρατα καὶ σημεῖα ποιῶν ἐκήρυσσεν,
[6]   οὖν λέγει Εἰς τὴν γῆν  τὴν   ἀγαθήν, γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ
[6]   θεός· Ἐισέλθατε εἰς τὴν γῆν  τὴν   ἀγαθήν, ἣν ὤμοσεν κύριος τῷ
[7]   παθεῖν διὰ τὸ εἶναι φοβερὰν  τὴν   ἄκανθαν, καὶ θλιβέντα κυριεῦσαι αὐτοῦ.
[5]   ἐπὶ τῆς γῆς ὤν, ὅτι  τὴν   ἀνάστασιν αὐτὸς ποιήσας κρινεῖ. πέρας
[2]   τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν μου  τὴν   αὐλὴν οὐ προσθήσεσθε. ἐὰν φέρητε
[16]   ἐνδόξως οἰκοδομηθῇ. πῶς, μάθετε. λαβόντες  τὴν   ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἐλπίσαντες
[8]   ῥαντίζοντες παῖδες οἱ εὐαγγελισάμενοι ἡμῖν  τὴν   ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὸν
[10]   λαγωὸς κατ’ ἐνιαυτὸν πλεονεκτεῖ  τὴν   ἀφόδευσιν· ὅσα γὰρ ἔτη ζῇ,
[10]   δὲ θῆλυ γίνεται. ἀλλὰ καὶ  τὴν   γαλῆν ἐμίσησεν καλῶς. οὐ μή,
[6]   ἡμεῖς ἐσμέν, οὓς εἰσήγαγεν εἰς  τὴν   γῆν ἀγαθήν. τί οὖν τὸ
[16]   ἐμέτρησεν τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ  τὴν   γῆν δρακί; οὐκ ἐγώ; λέγει
[6]   Αὐξάνεσθε καὶ πληθυνέσθε καὶ πληρώσατε  τὴν   γῆν. ταῦτα πρὸς τὸν υἱόν.
[6]   ἐγένετο. τί οὖν λέγει Εἰς  τὴν   γῆν τὴν ἀγαθήν, γῆν ῥέουσαν
[6]   κύριος θεός· Ἐισέλθατε εἰς  τὴν   γῆν τὴν ἀγαθήν, ἣν ὤμοσεν
[11]   τοῦ Ἰακὼβ ἐπαινουμένη παρὰ πᾶσαν  τὴν   γῆν. τοῦτο λέγει· τὸ σκεῦος
[2]   οὖν ὀφείλομεν, μὴ ὄντες ἀσύνετοι,  τὴν   γνώμην τῆς ἀγαθωσύνης τοῦ πατρὸς
[1]   τῆς πίστεως ὑμῶν τελείαν ἔχητε  τὴν   γνῶσιν. Τρία οὖν δόγνατά ἐστιν
[13]   τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἐπέθηκεν  τὴν   δεξιὰν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν Ἐφραίμ,
[13]   Ἰωσὴφ πρὸς Ἰακώβ· Μετάθες σου  τὴν   δεξιὰν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν Μανασσῆ,
[13]   γὰρ Ἰωσὴφ προσήγαγεν εἰς  τὴν   δεξιὰν χεῖρα τοῦ πατρὸς Ἰακώβ.
[4]   καὶ νύκτας τεσσαράκοντα, καὶ ἔλαβεν  τὴν   διαθήκην ἀπὸ τοῦ κυρίου, πλάκας
[14]   ἐν ὄρει Σινᾶ, τοῦ λαβεῖν  τὴν   διαθήκην κυρίου πρὸς τὸν λαόν,
[12]   ἐποίουν. ἔχεις´πάλιν καὶ ἐν τούτοις  τὴν   δόξαν τοῦ Ἰησοῦ, ὅτι ἐν
[5]   ἵνα καταργήσῃ τὸν θάνατον καὶ  τὴν   ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν δείξῃ, ὅτι
[9]   ἑνὶ τὸν σταυρόν. οἶδεν  τὴν   ἔμφυτον δωρεὰν τῆς διδαχῆς αὐτοῦ
[6]   στερεὰν πετραν. ~Ὅτε οὖν ἐποίησεν  τὴν   ἐντολήν, τί λέγει; Τίς
[10]   εὐφραίνεσθαι δοκεῖ. καλῶς εἶπεν βλέπων  τὴν   ἐντολήν. τί οὖν λέγει; κολλᾶσθε
[8]   καρδίας, οἷς ἔδωκεν τοῦ εὐαγγελίου  τὴν   ἐξουσίαν (οὖσιν δεκάδυο εἰς μαρτύριον
[2]   καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐνεργοῦντος ἔχοντος  τὴν   ἐξουσίαν, ὀφείλομεν ἑαυτοῖς προσέχοντες ἐκζητεῖν
[15]   δυνησόμεθα αὐτοὶ δικαιωθέντες καὶ ἀπολαβόντες  τὴν   ἐπαγγελίαν, μηκέτι οὔσης τῆς ἀνομίας,
[5]   φανερωθῆναι, ὑπέμεινεν, ἵνα τοῖς πατράσιν  τὴν   ἐπανγγελίαν ἀποδῷ, καὶ αὐτὸς ἑαυτῷ
[7]   βαστάζων τὸν τράγον εἰς  τὴν   ἔρημον καὶ ἀφαιρεῖ τὸ ἔριον
[12]   ἐν ἑτέρῳ προφήτῃ λέγει· Ὅλην  τὴν   ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖρας μου
[15]   κόσμου ἀρχήν. διὸ καὶ ἄγομεν  τὴν   ἡμέραν τὴν ὀγόην εἰς εὐφροσύνην,
[16]   τῷ θανάτῳ δεδουλωμένους ἀνοιγων ἡμῖν  τὴν   θύραν τοῦ ναοῦ, ἐστιν
[4]   καὶ πονηρὸς ἄρχων λαβὼν  τὴν   καθ’ ἡμῶν ἐξουσίαν ἀπώσηται ἡμᾶς
[4]   τοῦ ἠγαπημένου Ἰησοῦ ἐγκατασφραγισθῇ εἰς  τὴν   καρδίαν ἡμῶν ἐν ἐπίδι τῆς
[14]   ἀπέσταλκέν με ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους  τὴν   καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ
[9]   τῶν ὠτίων, πῶς περιέτεμεν ἡμῶν  τὴν   καρδίαν. λέγει κύριος ἐν τῷ
[12]   παρεδόθησαν εἰς θάνατον· λέγει εἰς  τὴν   καρδίαν Μωϋσέως τὸ πνεῦμα, ἵνα
[7]   τὸ ἔριον τὸ κόκκινον περὶ  τὴν   κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ οὕτως εἰς
[13]   καὶ ἐπέθηκεν τὴν δεξιὰν ἐπὶ  τὴν   κεφαλὴν Ἐφραίμ, τοῦ δευτέρου καὶ
[13]   Μετάθες σου τὴν δεξιὰν ἐπὶ  τὴν   κεφαλὴν Μανασσῆ, ὅτι πρωτότοκός μου
[4]   ἠγαπημένος αὐτοῦ καὶ ἐπὶ  τὴν   κληρονομίαν ἥξῃ, λέγει δὲ οὕτως
[3]   τὴν φωνὴν ὑμῶν; οὐ ταύτην  τὴν   μηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει κύριος,
[7]   ἐντολῆς· Ὃς ἂν μὴ νηστεύσῃ  τὴν   νηστείαν, θανάτω ἐξολεθρευθύσεται, ἐνετείλατο κύριος,
[15]   διὸ καὶ ἄγομεν τὴν ἡμέραν  τὴν   ὀγόην εἰς εὐφροσύνην, ἐν
[16]   ὡς πλανώμενος οἱ ταλαίπωροι εἰς  τὴν   οἰκοδομὴν ἤλπισαν, καὶ οὐκ ἐπὶ
[12]   ἀπέθνησκον ἐπειδὴ παράβασις διὰ  τὴν   παράβασιν αὐτῶν εἰς θλῖψιν θανάτου
[4]   ἔργα τῆς ἀνομίας· καὶ μισήσωμεν  τὴν   πλάνην τοῦ νῦν καιροῦ, ἵνα
[12]   προφητέει Δαυείδ, φοβούμενος καὶ συνίων  τὴν   πλάνην τῶν ἁμαρτωλῶν· Εἶπεν κύριος
[10]   καὶ περιβλέπονται, τίνα ἐκδύσωσιν διὰ  τὴν   πλεονεξίαν, ὡς καὶ τὰ ὄρνεα
[5]   ὑπέμεινεν, λέγει γὰρ θεὸς  τὴν   πληγὴν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ ὅτι
[2]   ἀνάγκης, ὤν, μὴ ἀνθρωποποίητον ἔχῃ  τὴν   προσφοράν. λέγει δὲ πάλιν πρὸς
[6]   ἀλλ’ ἐπεὶ ἐν ἰσχΰ τέθεικεν  τὴν   σάρκα αὐτοῦ κύριος. λέγει γάρ·
[5]   γὰρ υπέμεινεν κύριος παραδοῦναι  τὴν   σάρκα εἰς καταφθοράν, ἵνα τῇ
[7]   ποδήρη ἔχοντα τὸν κόκκινον περὶ  τὴν   σάρκα καὶ ἐροῦσιν· Οὐχ οὗτός
[7]   λαοῦ μου τοῦ καινοῦ προσφέρειν  τὴν   σάρκα μου μέλλετε ποτίζειν χολὴν
[15]   καὶ ἀλλάξει τὸν ἥλιον καὶ  τὴν   σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας, τότε
[8]   σφάξαντας κατακαίεν, καὶ αἴρειν τότε  τὴν   σποδὸν παιδία καὶ βάλλειν εἰς
[8]   ἁμαρτωλοὶ οἱ προσενέγκαντες αὐτὸν ἐπὶ  τὴν   σφαγήν. εἶτα οὐκέτι ἄνδρες, οὐκέτι
[10]   ταῦτα μόνα ἑαυτοῖς οὐ προίζει  τὴν   τροφήν, ἀλλὰ ἀργὰ καθήμενα ἐκζητεῖ,
[10]   κόπου καὶ ἰδρῶτος προίζειν ἑαυτοῖς  τὴν   τροφήν, ἀλλὰ ἁρπάζουσιν ὡς καὶ
[10]   καὶ μαρυκώμενον. τί λέγει; ὅτι  τὴν   τροφὴν λαμβάνων οἶδεν τὸν τρέφοντα
[10]   τοσαύτας ἔχει τρύπας. ἀλλὰ οὐδὲ  τὴν   ὕαιναν φάγῃ· οὐ μή, φησίν,
[10]   ζῷον τοῦτο παρ’ ἐνιαυτὸν ἀλλάσσει  τὴν   φύσιν καὶ ποτὲ μὲν ἄρρεν,
[3]   ὡς σήμερον ἀκουσθῆναι ἐν κραυγῇ  τὴν   φωνὴν ὑμῶν; οὐ ταύτην τὴν
[5]   οἱ προφῆται, ἀπ’ αὐτοῦ ἔχοντες  τὴν   χάριν, εἰς αὐτὸν ἐπροφήτευσαν· αὐτὸς
[9]   ἐν τῷ ταῦ ἤμελλεν ἔχειν  τὴν   χάριν, λέγει καὶ τοὺς τριακοσίους.
[19]   γεννηθὲν ἀποκτενεῖς. οὐ μὴ ἄρῃς  τὴν   χεῖρά σου ἀπὸ τοῦ υἱοῦ
[3]   λέγει κύριος, οὐκ ἄνθρωπον ταπεινοῦντα  τὴν   ψυχὴν αὐτοῦ, οὐδ’ ἂν κάμψητε
[1]   εἰς τοῦτο, ἀγαπᾶν ὑμᾶς ὑπὲρ  τὴν   ψυχήν μου, ὅτι μεγάλη πίστις
[4]   δὲ καὶ πάντας ἀγαπῶν ὑπὲρ  τὴν   ψυχήν μου, προσέχειν νῦν ἑαυτοῖς
[19]   ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὑπὲρ  τὴν   ψυχήν σου. οὐ φονεύσεῖς τέκνον
[6]   ἄλλον τύπον, ὡς παιδίων ἔχειν  τὴν   ψυχήν, ὡς ἂν δὴ ἀναπλάσσοντος
[10]   λαλούντων τὰ διδαιώματα κυρίου καὶ  τηρούντων,   μετὰ τῶν εἰδότων, ὅτι
[2]   μὴ ὄντες ἀσύνετοι, τὴν γνώμην  τῆς   ἀγαθωσύνης τοῦ πατρὸς ἡμῶν, ὅτ’
[6]   γράφω, ἵνα συιῆτε· ἐγὼ περίψημα  τῆς   ἀγάπης ὑμῶν. τί οὖν λέγει
[18]   δὲ ἄρχων καιροῦ τοῦ νῦν  τῆς   ἀνομίας. ~Ἡ οὖν ὁδὸς τοῦ
[4]   μήποτε καταλάβῃ ἡμᾶς τὰ ἔργα  τῆς   ἀνομίας· καὶ μισήσωμεν τὴν πλάνην
[15]   ἀπολαβόντες τὴν ἐπαγγελίαν, μηκέτι οὔσης  τῆς   ἀνομίας, καινῶν δὲ γεγονότων πάντων
[4]   τελείως ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων  τῆς   ἀνομίας, μήποτε καταλάβῃ ἡμᾶς τὰ
[7]   με ἰδεῖν καὶ ἅψασθαί μου  τῆς   βασιλείας ὀφείλουσιν θλιβέντες καὶ παθόντες
[4]   ἡμῶν ἐξουσίαν ἀπώσηται ἡμᾶς ἀπὸ  τῆς   βασιλείας τοῦ κυρίου. ἔτι δὲ
[10]   ἁρπαγήν. ἔχετε τελείως καὶ περὶ  τῆς   βρώσεως. πάλιν λέγει Μωϋσῆς· Φάγεσθε
[6]   ἐστιν πάσχοῦσα· ἀπὸ προσώπου γὰρ  τῆς   γ͂ ς πλάσις τοῦ
[4]   προφήτης· Βασιλεῖαι δέκα ἐπὶ  τῆς   γῆς βασιλεύσουσιν, καὶ ἐξαναστήσεται ὄπισθεν
[11]   ἐκρίπτει ἄνεμος ἀπὸ προσώπου  τῆς   γῆς. διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται
[6]   ἄνθρωπον, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν θηρίων  τῆς   γῆς καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ
[12]   ὄνομα, ὁπότε ἔπεμψεν αὐτὸν κατάσκοπον  τῆς   γῆς· Λαβε βιβλίον εἰς τὰς
[14]   σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου  τῆς   γῆς, οὕτως λέγει κύριος
[6]   τῷ λόγῳ ζωοποιούμενοι ζήσομεν κατακυριεύοντες  τῆς   γῆς. προειρήκαμεν δὲ ἐπάνω. Καὶ
[5]   τὸν καινὸν ἑτοιμάζων ἐπιδείξῃ ἐπὶ  τῆς   γῆς ὤν, ὅτι τὴν ἀνάστασιν
[13]   Ἀβραὰμ ἐμνήσθη, ἀπέχομεν τὸ τέλειον  τῆς   γνώσεως ἡμῶν. τί οὖν λέγει
[13]   Ἐδεῖτο δὲ Ἰσαὰκ περὶ Ρεβέκκας  τῆς   γυναικὸς αὐτοῦ, ὅτι στεῖρα ἦν·
[12]   Χριστῷ μου κυρίῳ, οὗ εκράτησα  τῆς   δεξιᾶς αὐτοῦ, ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ
[9]   εἰδώλων. ἄρα οὖν κἀκεῖνοι ἐκ  τῆς   διαθήκης αὐτῶν εἰσίν; ἀλλὰ καὶ
[13]   λαὸν τοῦτον εἶναι πρῶτον καὶ  τῆς   διαθήκης κληρονόμον. εἰ οὖν ἔτι
[6]   ὅταν καὶ αὐτοὶ τελειωθῶμεν κληρονόμοι  τῆς   διαθήκης κυρίου γενέσθαι. ~Οὐκοῦν νοεῖτε
[14]   χειρῶν, καὶ συνετρίβησαν αἱ πλάκες  τῆς   διαθήκης κυρίου. Μωϋσῆς θεράπων ὢν
[16]   σοφία τῶν δικαιωμάτων, αἱ ἐντολαὶ  τῆς   διδαχῆς, αὐτὸς ἐν ἡμῖν προφητεύων,
[9]   οἶδεν τὴν ἔμφυτον δωρεὰν  τῆς   διδαχῆς αὐτοῦ θέμενος ἐν ἡμῖν.
[21]   τέκνα καὶ εἰρήνης. κύριος  τῆς   δόξης καὶ πάσης χάριτος μετὰ
[1]   ἐνδόξοις ὑμῶν πνεύμασιν· οὕτως ἔμφυτον  τῆς   δωρεᾶς πνευματικῆς χάριν εἰλήφατε. διὸ
[16]   καταρτίζειν. γέγραπται γάρ· Καὶ ἔσται,  τῆς   ἑβδομάδος συντελουμένης οἰκοδομηθήσεται ναὸς θεοῦ
[16]   τῆς πίστεως, κλῆσις αὐτοῦ  τῆς   ἐπαγγελίας, σοφία τῶν δικαιωμάτων,
[6]   οὖν καὶ ἡμεῖς τῇ πίστει  τῆς   ἐπαγγελίας καὶ τῷ λόγῳ ζωοποιούμενοι
[2]   ἐν ἡμῖν ἐκσφενδονήσῃ ἡμᾶς ἀπὸ  τῆς   ζωῆς ἡμῶν. ~Λέγει οὖν πάλιν
[6]   τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν ἰχθύων  τῆς   θαλάσσης. καὶ εἶπεν κύριος, ἰδὼν
[4]   χαλεπώτερον παρὰ πάντα τὰ θηρία  τῆς   θαλάσσης, καὶ ὡς ἐξ αὐτοῦ
[19]   τοῦ υἱοῦ σου ἀπὸ  τῆς   θυγατρός σου, ἀλλὰ ἀπὸ νεότητος
[12]   περὶ αὐτῶν ἀνενέγκῃ δέησιν περὶ  τῆς   ἰάσεως αὐτῶν. εἶπεν δὲ πρὸς
[6]   τῷ κυρίῳ τὸ κατοικητήριον ἡμῶν  τῆς   καρδίας. λέγει γὰρ κύριος πάλιν·
[8]   τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὸν ἁνισμὸν  τῆς   καρδίας, οἷς ἔδωκεν τοῦ εὐαγγελίου
[16]   θεῷ ἦν ἡμῶν τὸ κατοικητήριον  τῆς   καρδίας φθαρτὸν καὶ ἀσθενές, ὡς
[16]   οἰκοδομήσετέ μοι, τίς τόπος  τῆς   καταπαύσεώς μου; ἐγνώκατε, ὅτι ματαία
[15]   τὸ σάββατον λέγει ἐν ἀρχῇ  τῆς   κτίσεως· Καὶ ἐποίησεν θεὸς
[16]   γραφή· Καὶ κύριος τὰ πρόβατα  τῆς   νομῆς καὶ παραδώσει καὶ τὸν
[2]   προσέχοντες ἐκζητεῖν τὰ δικαιώματα κυρίου.  τῆς   οὖν πίστεως ἡμῶν εἰσιν βοηθοὶ
[1]   ὑμῖν ἐκκεχυμένον ἀπὸ τοῦ πλουσίου  τῆς   πηγῆς κυρίου πνεῦμα ἐφ’ ὑμᾶς.
[4]   τὴν καρδίαν ἡμῶν ἐν ἐπίδι  τῆς   πίστεως αὐτοῦ. πολλὰ δὲ θέλων
[16]   ἡμῖν. πῶς; λόγος αὐτοῦ  τῆς   πίστεως, κλῆσις αὐτοῦ τῆς
[4]   ὠφελήσει ἡμᾶς πᾶς χρόνος  τῆς   πίστεως ἡμῶν, ἐὰν μὴ νῦν
[1]   μικρὸν ὑμῖν πέμπειν, ἵνα μετὰ  τῆς   πίστεως ὑμῶν τελείαν ἔχητε τὴν
[14]   τῷ θανάτῳ καὶ παραδεδομένας τῇ  τῆς   πλάνης ἀνομίᾳ λυτρωσάμενος ἐκ τοῦ
[5]   ἑαυτῶν, τότε ἀολεῖται τὰ πρόβατα  τῆς   ποίμνης. αὐτὸς δὲ ἠθέλησεν οὕτω
[4]   ματαιότητος, μισήσωμεν τελείως τὰ ἔργα  τῆς   πονηρᾶς ὁδοῦ. μὴ καθ’ ἑαυτοὺς
[4]   ἀγαθός, πονηρός, μισθὸς  τῆς   πονηρίας ἔπροσθεν αὐτοῦ· ἵνα μήποτε
[12]   ἓν ἐφ’ ὅπλον ἐν μέσῳ  τῆς   πυγμῆς, καὶ ὑψηλότερος σταθεὶς πάντων
[7]   τῇ χώρᾳ εὑρίσκοντες· οὕτω μόνης  τῆς   ῥαχοῦς οἱ καρποὶ γλυκεῖς εἰσιν.
[5]   γὰρ θεὸς τὴν πληγὴν  τῆς   σαρκὸς αὐτοῦ ὅτι ἐξ αὐτῶν·
[10]   ἐλάλησεν· οἱ δὲ κατ’ ἐπιθυμίαν  τῆς   σαρκὸς ὡς περὶ βρώσεως προσεδέξαντο.
[2]   ἀκριβεύεσθαι οὖν ὀφείλομεν, ἀδελφοί, περὶ  τῆς   σωτηρίας ἡμῶν, ἵνα μὴ
[9]   εἰς τὸν αἰῶνα; ἀκοῇ ἀκουσάτω  τῆς   φωνῆς τοῦ παιδός μου. καὶ
[14]   πλάκας τὰς γεγραμμένας τῷ δακτύλῳ  τῆς   χειρὸς κυρίου ἐν πνεύματι· καὶ
[14]   σε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κρατήσω  τῆς   χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε,
[4]   πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ κακτύλῳ  τῆς   χειρὸς τοῦ κυρίου. ἀλλὰ ἐπιστραφέντες
[5]   προφητεύων ἐπ’ αὐτῷ. Φεῖσαί μου  τῆς   ψυχῆς ἀπὸ ῥομφαίας, καί· Καθήλωσόν
[5]   κύριος ὑπέμεινεν παθεῖν περὶ  τῆς   ψυχῆς ἡμῶν, ὢν παντὸς τοῦ
[19]   στόμα θανάτου. ὅσον δύνασαι, ὑπὲρ  τῆς   ψυχῆς σου ἁγνεύσεις. μὴ γίνου
[21]   ἐπιθυμία καὶ ἀγρυπνία εἴς  τι   ἀγαθὸν χωρήσῃ. ἐρωτῶ ὑμᾶς, χάριν
[8]   ζήσονται εἰς τὸν αἰῶνα. διὰ  τί   δὲ ἅμα τὸ ἔριον καὶ
[6]   γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι.  τί   δὲ λέγει γνῶσις; μάθετε.
[7]   τύπον τοῦ μέλλοντος πάσχειν Ἰησοῦ.  τί   δέ, ὅτι τὸ ἔριον μέσον
[10]   καὶ ἀναμαρυκωμένων τὸν λόγον κυρίου.  τί   δὲ τὸ διχηλοῦν; ὅτι
[8]   Ἰσραεήλ) εἰς τὸ κηρύσσειν. διὰ  τί   δὲ τρεῖς παῖδες οἱ ῥαντίζοντες;
[7]   ἔντερον ἄπλυτον μετὰ ὄξους. πρὸς  τί;   ἐπειδὴ ἐμὲ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν μέλλοντα
[21]   ὑπομονήν. γίνεσθε δὲ θεοδίδακτοι, ἐκζητοῦντες  τί   ζητεῖ κύριος ἀφ’ ὑμῶν, καὶ
[12]   εἶτα, ὁπόταν καθεῖλεν, ἐθανατοῦντο. πρὸς  τί;   ἱνα γνῶσιν ὅτι οὐ δύναται
[1]   θεοῦ δικαιωμάτων εἰς ὑμᾶς, ὑπέρ  τι   καὶ καθ’ ὑπερβολὴν ὑπερευφραίνομαι ἐπὶ
[13]   ἀκούσατε οὖν περὶ τοῦ λαοῦ  τί   λέγει γραπή· Ἐδεῖτο δὲ
[13]   τοῦ λαοῦ τοῦ μεταξύ· καὶ  τί   λέγει; Καὶ ἐποίησεν Ἰακὼβ ἐναλλὰξ
[11]   τοῦ πνεύματος αὐτοῦ δοξάζει. εἶτα  τί   λέγει; Καὶ ἦν ποταμὸς ἕλκων
[6]   πολυτελῆ, ἐκλεκτόν, ἀκρογωναῖον, ἔντιμον. εἶτα  τί   λέγει; Καὶ ὃς ἐλπίσει ἐπ’
[6]   δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστίν.  τί   λέγει ἄλλος προφήτης Μωϋσῆς
[10]   Φάγεσθε πᾶν διχηλοῦν καὶ μαρυκώμενον.  τί   λέγει; ὅτι τὴν τροφὴν λαμβάνων
[12]   αὑτῷ πάντα καὶ εἰς αὐτόν.  τί   λέγει πάλιν Μωϋσῆς Ἰησοῦ, υἱῷ
[9]   περιτμήθητε τῷ κυρίῳ ὑμῶν. καὶ  τί   λέγει; Περιτμήθητε καρδίαν ὑμῶν, καὶ
[6]   ~Ὅτε οὖν ἐποίησεν τὴν ἐντολήν,  τί   λέγει; Τίς κρινόμενός μοι;
[15]   καὶ ἡγίασεν αὐτήν. προσέχετε, τέκνα,  τί   λέγει τὸ συνετέλεσεν ἐν ἓξ
[1]   μοι περὶ ὑμῶν τοῦ μέρος  τι   μεταδοῦναι ἀφ’ οὗ ἔλαβον, ὅτι
[2]   προσφορῶν ψρῄζει, λέγων ὅτε μέν·  Τί   μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν;
[10]   οὐδὲ ὁμοιωθήσῃ τοῖς τοιούτοις. πρὸς  τί;   ὅτι τὸ ζῷον τοῦτο παρ’
[10]   τὸν δασύποδα οὐ φάγῃ. πρὸς  τί;   οὐ μὴ γένῃ, φησίν, παιδοφθόρος
[6]   πλάσις τοῦ Ἀδὰμ ἐγένετο.  τί   οὖν λέγει Εἰς τὴν γῆν
[7]   προσενεχθέντος ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τελεσθῇ.  τί   οὖν λέγει ἐν τῷ προφήτῃ;
[10]   καλῶς εἶπεν βλέπων τὴν ἐντολήν.  τί   οὖν λέγει; κολλᾶσθε μετὰ τῶν
[6]   ἐγὼ περίψημα τῆς ἀγάπης ὑμῶν.  τί   οὖν λέγει πάλιν προφητης;
[13]   τὸ τέλειον τῆς γνώσεως ἡμῶν.  τί   οὖν λέγει τῷ Ἀβραάμ, ὅτε
[6]   εἰσήγαγεν εἰς τὴν γῆν ἀγαθήν.  τί   οὖν τὸ γάλα καὶ τὸ
[7]   ῥαχοῦς οἱ καρποὶ γλυκεῖς εἰσιν.  τί   οὖν τοῦτό ἐστιν; προσέχετε· Τὸν
[7]   ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. τὸν δὲ ἕνα  τί   ποιήσωσιν; Ἐπικατάρατος, φησιν, εἷς.
[17]   τῇ ἐπιθυμίᾳ μου μὴ παραλελοιπέναι  τι   τῶν ἀνηκόντων εἰς σωτηρίαν. ἐὰν
[7]   τὸ ἔριον μέσον τῶν ἀκανθῶν  τιθέασιν;   τύπος ἐστὶν τοῦ Ἰησοῦ τῇ
[12]   οὖν Μωϋσῆς χαλκοῦν ὄφιν καὶ  τίθησιν   ἐνδόξως καὶ κηρύγματι καλεῖ τὸν
[12]   αὐτῷ εἰς τὸν αἰῶνα πολεμηθήσονται.  τίθησιν   οὖν Μωϋσῆς ἓν ἐφ’ ὅπλον
[20]   ὁδὸς ἐστιν θανάτου αἰωνίου μετὰ  τιμωρίας,   ἐν ἐστιν τὰ ἀπολλύντα
[8]   θλιβέντες καὶ παθόντες λαβεῖν με.  ~Τίνα   δὲ δοκεῖτε τύπον εἶναι, ὅτι
[10]   ἐν ἀκεραιοσύνῃ περιπατοῦντες καὶ περιβλέπονται,  τίνα   ἐκδύσωσιν διὰ τὴν πλεονεξίαν, ὡς
[19]   τινῶν. οὐ λήμωψῃ πρόσωπον ἐλέγξαι  τινὰ   ἐπὶ παραπτώματι. ἔσῃ πραΰς, ἔσῃ
[21]   ἀνταπόδομα. ἐρωτῶ τοὺς ὑπερέχοντας, εἴ  τινά   μου γνώμης ἀγαθῆς λαμβάνετε συμβουλίαν·
[6]   γὰρ κύριος πάλιν· Καὶ ἐν  τίνι   ὀφθήσομαι τῷ κυρίῳ τῷ θεῷ
[13]   τίς Ρεβέκκα, καὶ ἐπὶ  τίνων   δέδειχεν, ὅτι μείζων λαὸς
[19]   τοῦ θεοῦ ἐξέθῃ ἐν ἀκαθαρσίᾳ  τινῶν.   οὐ λήμωψῃ πρόσωπον ἐλέγξαι τινὰ
[13]   οὗτος δὲ εὐλογηθήσεται βλέπετε, ἐπὶ  τίνων   τέθεικεν, τὸν λαὸν τοῦτον εἶναι
[2]   οὐδ’ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι.  τίς   γὰρ ἐξεζήτησεν ταῦτα ἐκ τῶν
[15]   θεὸς ἡμέραν ἡγίασεν νῦν  τις   δύναται ἁγιάσαι καθαρὸς ὢν τῇ
[16]   λέγει κύριος καταργῶν αὐτὸν, μάθετε·  Τίς   ἐμέτρησεν τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ
[6]   τὸ ἄρχειν ἐξουσίας ἐστίν, ἵνα  τις   ἐπιτάξας κυριεύσῃ. εἰ οὖν οὐ
[21]   ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως. εἰ δὲ  τίς   ἐστιν ἀγαθοῦ μνεία, μνημονεύετέ μου
[9]   πάλιν τὸ πνεῦμα κυρίου προφητεύει·  Τίς   ἐστιν θέλων ζῆσαι εἰς
[13]   ὀφείλετε, τίς Ἰσαὰκ καὶ  τίς   Ρεβέκκα, καὶ ἐπὶ τίνων
[19]   τοῦ φωτός ἐστιν αὕτη· ἐάν  τις   θέλων ὁδὸν ὁδεύειν ἐπὶ τὸν
[6]   γὰρ προφήτης παραβολὴν κυρίου·  τίς   νοήσει, εἰ μὴ σοφὸς καὶ
[6]   κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι·  τίς   δικαιούμενός μοι; ἐγγισάτω τῷ
[13]   δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι. αἰσθάνεσθαι ὀφείλετε,  τίς   Ἰσαὰκ καὶ τίς
[6]   ἐποίησεν τὴν ἐντολήν, τί λέγει;  Τίς   κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι·
[9]   αὐτοῦ ἄνδρας δεκαοκτὼ καὶ τριακοσίους.  τίς   οὖν δοθεῖσα αὐτῷ γνῶσις;
[16]   ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι,  τίς   τόπος τῆς καταπαύσεώς μου; ἐγνώκατε,
[12]   αὐτοὺς Μωϋσῆς· Ὅταν, φησίν δηχθῇ  τις   ὑμῶν, ἐλθέτω ἐπὶ τὸν ὄφιν
[4]   νῦν ἑαυτοῖς καὶ μὴ ὁμοιοῦσθαί  τισιν   ἐπισωρεύοντας ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν λέγοντας,
[11]   πέτρα ἔρημός ἐστιν τὸ ὄρος  το   ἅγιόν μου Σινᾶ; ἔσεσθε γὰρ
[6]   οὐρανοῦ; αἰσθάνεσθαι γὰρ ὀφείλομεν, ὅτι  τὸ   ἄρχειν ἐξουσίας ἐστίν, ἵνα τις
[12]   τὸν λαόν. ἐλθόντες οὖν ἐπὶ  τὸ   αὐτὸ ἐδέοντο Μωϋσέως, ἵνα περὶ
[4]   ὡς ἤδη δεδικαιωμένοι, ἀλλ’ ἐπὶ  τὸ   αὐτὸ συνερχόμενοι συνζητεῖτε περὶ τοῦ
[11]   ὑδωρ καὶ τὸν σταυρὸν ἐπὶ  τὸ   αὐτὸ ὥρισεν. τοῦτο γὰρ λέγει·
[11]   γέγραπται ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. πῶς  τὸ   βάπτισμα τὸ φέρον ἄφεσιν ἁμαρτιῶν
[6]   τὴν γῆν ἀγαθήν. τί οὖν  τὸ   γάλα καὶ τὸ μέλι; ὅτι
[10]   ἀνομίαν ποιούσαις ἐν τῷ στόματι.  τὸ   γὰρ ζῷον τοῦτο τῷ στόματι
[5]   τὰς δὲ σιαγόνας εἰς ῥαπίσματα.  τὸ   δὲ πρόσωπόν μου ἔθηκα ὡς
[9]   καὶ διάστημα ποιήσας λέγει τριακοσίους.  τὸ   δεκαοκτὼ ι’ δέκα, η’ ὀκτώ·
[10]   τὸν λόγον κυρίου. τί δὲ  τὸ   διχηλοῦν; ὅτι δίκαιος καὶ
[19]   ἐκτείνων τὰς χεῖρας, πρὸς δὲ  τὸ   δοῦναι συσπῶν. ἀγαπήσεις ὡς κόρην
[7]   δεῖ αὐτὸν πολλὰ παθεῖν διὰ  τὸ   εἶναι φοβερὰν τὴν ἄκανθαν, καὶ
[15]   μου τὸ σάββατον, τότε ἐπιθήσω  τὸ   ἔλεός μου ἐπ’ αὐτούς. τὸ
[17]   ὑμῖν, οὐ μὴ νοήσητε διὰ  τὸ   ἐν παραβολαῖς κεῖσθαι. ταῦτα μὲν
[7]   φαγέτωσαν οἱ ἱερεῖς μόνοι πάντες  τὸ   ἔντερον ἄπλυτον μετὰ ὄξους. πρὸς
[7]   θέμενος, ὅτι ὃς ἐὰν θέλῃ  τὸ   ἔριον ἆραι τὸ κόκκινον, δεῖ
[8]   μεγάλοι τῷ θεῷ. ὅτι δὲ  τὸ   ἔριον ἐπὶ τὸ ξύλον; ὅτι
[7]   εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀφαιρεῖ  τὸ   ἔριον καὶ ἐπιτίθησιν αὐτὸ ἐπὶ
[8]   αἰῶνα. διὰ τί δὲ ἅμα  τὸ   ἔριον καὶ τὸ ὕσσωπον; ὅτι
[7]   πάσχειν Ἰησοῦ. τί δέ, ὅτι  τὸ   ἔριον μέσον τῶν ἀκανθῶν τιθέασιν;
[8]   βάλλειν εἰς ἄγγη καὶ περιτιθέναι  τὸ   ἔριον τὸ κόκκινον ἐπὶ ξύλον
[8]   τύπος τοῦ σταυροῦ καὶ  τὸ   ἔριον τὸ κόκκινον) καὶ τὸ
[7]   πάντες καὶ κατακεντήσατε καὶ περίθετε  τὸ   ἔριον τὸ κόκκινον περὶ τὴν
[5]   ἰδίους ἀποστόλους τοὺς μέλλοντας κηρύσσειν  τὸ   εὐαγγέλιον αὐτοῦ ἐξελέξατο, ὄντας ὑπὲρ
[21]   γράψαι ἀφ’ ὧν ἠδυνήθην, εἰς  τὸ   εὐφρᾶναι ὑμᾶς. σώζεσθε, ἀγάπης τέκνα
[10]   τοῖς τοιούτοις. πρὸς τί; ὅτι  τὸ   ζῷον τοῦτο παρ’ ἐνιαυτὸν ἀλλάσσει
[7]   ἐπὶ Ἰσαὰκ τοῦ προσενεχθέντος ἐπὶ  τὸ   θυσιαστήριον τελεσθῇ. τί οὖν λέγει
[7]   προσέχετε· Τὸν μὲν ἕνα ἐπὶ  τὸ   θυσιαστήριον, τὸν δὲ ἕνα ἐπικατάρατον,
[21]   μεθ’ ἑαυτῶν εἰς οὓς ἐργάσησθε  τὸ   καλόν· μὴ ἐλλειπητε. ἐγγὺς
[6]   θαλάσσης. καὶ εἶπεν κύριος, ἰδὼν  τὸ   καλὸν πλάσμα ἡμῶν· Αὐξάνεσθε καὶ
[21]   ὑμᾶς, χάριν αἰτούμενος. ἕως ἔτι  τὸ   καλὸν σκεῦός ἐστιν μεθ’ ὑμῶν,
[6]   ἅγιος, ἀδελφοί μου, τῷ κυρίῳ  τὸ   κατοικητήριον ἡμῶν τῆς καρδίας. λέγει
[16]   πιστεῦσαι τῷ θεῷ ἦν ἡμῶν  τὸ   κατοικητήριον τῆς καρδίας φθαρτὸν καὶ
[8]   δεκάδυο φυλαὶ τοῦ Ἰσραεήλ) εἰς  τὸ   κηρύσσειν. διὰ τί δὲ τρεῖς
[7]   ἐὰν θέλῃ τὸ ἔριον ἆραι  τὸ   κόκκινον, δεῖ αὐτὸν πολλὰ παθεῖν
[8]   ἄγγη καὶ περιτιθέναι τὸ ἔριον  τὸ   κόκκινον ἐπὶ ξύλον (ἴδε πάλιν
[8]   τοῦ σταυροῦ καὶ τὸ ἔριον  τὸ   κόκκινον) καὶ τὸ ὕσσωπον, καὶ
[7]   κατακεντήσατε καὶ περίθετε τὸ ἔριον  τὸ   κόκκινον περὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ,
[19]   ἁγνεύσεις. μὴ γίνου πρὸς μὲν  τὸ   λαβεῖν ἐκτείνων τὰς χεῖρας, πρὸς
[19]   ἐκτείνων τὰς χεῖρας, πρὸς μὲν  τὸ   λαβεῖν ἐκτείνων τὰς χεῖρας, πρὸς
[7]   καὶ ἐπιτίθησιν αὐτὸ ἐπὶ φρύγανον  τὸ   λεγόμενον ῥαχήλ, οὗ καὶ τοὺς
[6]   τί οὖν τὸ γάλα καὶ  τὸ   μέλι; ὅτι πρῶτον τὸ παιδίον
[10]   οὖν οὐκ ἔστιν ἐντολὴ θεοῦ  τὸ   μὴ τρώγειν, Μωϋσῆς δὲ ἐν
[8]   ὅτι δὲ τὸ ἔριον ἐπὶ  τὸ   ξύλον; ὅτι βασιλεία Ἰησοῦ
[11]   ἔσται ταῦτα ποιῶν ὡς  τὸ   ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς
[16]   τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἐλπίσαντες ἐπὶ  τὸ   ὄνομα ἐγενόμεθα καινοί, ´πάλιν ἐξ
[19]   οὐ μὴ λάβῃς ἐπὶ ματάῳ  τὸ   ὄνομα κυρίου. ἀγαπήσεις τὸν πλησίον
[12]   υἱῷ Ναυή, ἐπιθεὶς αὐτῳ τοῦτο  τὸ   ὄνομα, ὄντι προφήτῃ, ἵνα μόνον
[12]   Ἰησοῦ, υἱῷ Ναυή, ἐπιθεὶς τοῦτο  τὸ   ὄνομα, ὁπότε ἔπεμψεν αὐτὸν κατάσκοπον
[11]   θανάτου. Μὴ πέτρα ἔρημός ἐστιν  τὸ   ὄρος το ἅγιόν μου Σινᾶ;
[10]   Μωϋσῆς δὲ ἐν πνεύματι ἐλάλησεν.  τὸ   οὖν χοιρίον πρὸς τοῦτο εἶπεν·
[6]   μέλλοντος φανεροῦσθαι καὶ πάσχειν, προεφανερώθη  τὸ   πάθος. λέγει γὰρ προφήτης
[6]   καὶ τὸ μέλι; ὅτι πρῶτον  τὸ   παιδίον μέλιτι, εἶτα γάλακτι ζωοοιεῖται·
[11]   ταῦτα ποιῶν ὡς τὸ ξύλον  τὸ   πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν
[19]   πρόσωπον καλέσαι, ἀλλ’ ἐφ’ οὓς  τὸ   πνεῦμα ἡτοίμασεν. κοινωνήσεις ἐν πᾶσιν
[12]   λέγει εἰς τὴν καρδίαν Μωϋσέως  τὸ   πνεῦμα, ἵνα ποιήσῃ τύπον σταυροῦ
[9]   θεός σου. καὶ πάλιν  τὸ   πνεῦμα κυρίου προφητεύει· Τίς ἐστιν
[6]   ἐξελῶ τούτων, τουτέστιν ὧν προέβλεπεν  τὸ   πνεῦμα κυρίου, τὰς λιθίνας καρδίας
[16]   καὶ ἦν οἶκος δαιμονίων διὰ  τὸ   ποιεῖν, ὅσα ἦν ἐναντία τῷ
[16]   αὐτὸν οἰκοδομήσουσιν. γίνεται. διὰ γὰρ  τὸ   πολεμεῖν αὐτοὺς καθῃρέθη ὑπὸ τῶν
[4]   Καὶ εἶδον τὸ τέταρτον θηρίον  τὸ   πονηρὸν καὶ ἰσχυρὸν καὶ χαλεπώτερον
[19]   μήτε ἀφαιρῶν, εἰς τέλος μισήσεις  τὸ   πονηρόν. κρινεῖς δικαίως. οὐ ποιήσεις
[15]   Μωϋσῆν κατὰ πρόσωπον· Καὶ ἁγιασατε  τὸ   σάββατον κυρίου χερσὶν καθαραῖς καὶ
[15]   τὸ ἔλεός μου ἐπ’ αὐτούς.  τὸ   σάββατον λέγει ἐν ἀρχῇ τῆς
[15]   Ἐὰν φυλάξωσιν οἱ υἱοί μου  τὸ   σάββατον, τότε ἐπιθήσω τὸ ἔλεός
[11]   πᾶσαν τὴν γῆν. τοῦτο λέγει·  τὸ   σκεῦος τοῦ πνεύματος αὐτοῦ δοξάζει.
[7]   ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν ἔμελλεν  τὸ   σκεῦος τοῦ πνευματος προσφέρειν θυσίαν,
[19]   οὐκ ἔσῃ πρόγλωσσος· παγὶς γὰρ  τὸ   στόμα θανάτου. ὅσον δύνασαι, ὑπὲρ
[15]   αὐτήν.