HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Barnabé (1e s. ? - 2e s. ? ap. J. Chr.), Épître (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  111 formes différentes pour 300 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[6]   λίθον οὖν ἡμῶν ἐλπίς;  μͅ   μὴ γένοιτο· ἀλλ’ ἐπεὶ ἐν
[20]   διπλοκαρδία, μοιχεία, φόνος, ἁρπαγή, ὑπερηφανία,  μαγεία,   πλεονεξία, ἀφοβία θεοῦ· διῶκται τῶν
[6]   τί δὲ λέγει γνῶσις;  μάθετε.   ἐλπίσατε, φησίν, ἐπὶ τὸν ἐν
[16]   τοῦ κυρίου ἐνδόξως οἰκοδομηθῇ. πῶς,  μάθετε.   λαβόντες τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν
[5]   ὑπέμεινεν ὑπὸ χειρὸς ἀνθρώπων παθεῖν;  μάθετε.   οἱ προφῆται, ἀπ’ αὐτοῦ ἔχοντες
[9]   οὖν δοθεῖσα αὐτῷ γνῶσις;  μάθετε,   ὅτι τοὺς δεκαοκτὼ πρώτους, καὶ
[9]   οἱ Αἰγύπτιοι ἐν περιτομῇ εἰσίν.  μάθετε   οὖν, τέκνα ἀγάπης, περὶ πάντων
[16]   οἰκοδομηθήσεται ἐπὶ τῷ ὀνόματι κυρίου,  μάθετε.   πρὸ τοῦ ἡμας πιστεῦσαι τῷ
[16]   πῶς λέγει κύριος καταργῶν αὐτὸν,  μάθετε·   Τίς ἐμέτρησεν τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ
[21]   κριταί, πανθαμάρτητοι. ~Καλὸν οὖν ἐστὶν  μαθόντα   τὰ δικαιώματα τοῦ κυρίου, ὅσα
[11]   αὐτὸ ὥρισεν. τοῦτο γὰρ λέγει·  μακάριοι,   οἳ ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἐλπίσαντες
[1]   καθ’ ὑπερβολὴν ὑπερευφραίνομαι ἐπὶ τοῖς  μακαρίοις   καὶ ἐνδόξοις ὑμῶν πνεύμασιν· οὕτως
[10]   δογμάτων γνῶσιν Δαυείδ καὶ λέγει·  Μακάριος   ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν
[2]   ὑπομονή, τὰ δὲ συμμαχοῦντα ἡμῖν  μακροθυμία   καὶ ἐγκράτεια· τούτων οὖν μενόντων
[3]   εἰς τοῦτο οὖν, ἀδελφοί,  μακρόθυμος   προβλέψας, ὡς ἐν ἀκεραιοσύνῃ πιστεύσει
[19]   τῷ ἀφθάρτῳ κοινωνοί ἐστε, πόσῳ  μᾶλλον   ἐν τοῖς φθαρτοῖς; οὐκ ἔσῃ
[21]   ἐντολήν· ἔστιν γὰρ ἄξια. διὸ  μᾶλλον   ἐσπούδασα γράψαι ἀφ’ ὧν ἠδυνήθην,
[1]   πνευματικῆς χάριν εἰλήφατε. διὸ καὶ  μᾶλλον   συγχαίρω ἐμαυτῷ ἐλπίζων σωθῆναι, ὅτι
[13]   προσήγαγεν Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ, τὸν  Μανασσῆ   θέλων ἵνα εὐλογηθῇ, ὅτι πρεσβύτερος
[13]   τὴν δεξιὰν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν  Μανασσῆ,   ὅτι πρωτότοκός μου υἱός ἐστιν.
[13]   αὐτούς. καὶ προσήγαγεν Ἐφραὶμ καὶ  Μανασσῆ,   τὸν Μανασσῆ θέλων ἵνα εὐλογηθῇ,
[15]   χίλια ἔτη. αὐτὸς δέ μοι  μαρτυρεῖ   λέγων· Ἰδού, ἡμέρα κυρίου ἔσται
[1]   δικαιοσύνη, καὶ ἀγαλλιάσεως ἔργων δικαιοσύνης  μαρτυρία.   ἐγνώρισεν γὰρ ἡμῖν δεσπότης
[8]   τρεῖς παῖδες οἱ ῥαντίζοντες; εἰς  μαρτυριον   Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, Ἰακώβ, ὅτι οὗτοι
[9]   ὅτι κύριος ἐλάλησεν ταῦτα εἰς  μαρτύριον.   καὶ πάλιν λέγει· Ἀκούσατε λόγον
[8]   τὴν ἐξουσίαν (οὖσιν δεκάδυο εἰς  μαρτύριον   τῶν φυλῶν ὅτι δεκάδυο φυλαὶ
[10]   Μωϋσῆς· Φάγεσθε πᾶν διχηλοῦν καὶ  μαρυκώμενον.   τί λέγει; ὅτι τὴν τροφὴν
[5]   τέθεικά μου τὸν νῶτον εἰς  μάστιγας,   τὰς δὲ σιαγόνας εἰς ῥαπίσματα.
[4]   ἀδελφοί μου, νοεῖτε· ὅταν βλέπετε  ματὰ   τηλικαῦτα σημεῖα καὶ τέρατα γεγονότα
[20]   καὶ ὀρφανῷ οὐ προσέχοντες, ἀγρυπνοῦντες  μάταια,   διώκοντες ἀνταπόδομα, οὐκ ἐλεῶντες πτωχόν,
[16]   τῆς καταπαύσεώς μου; ἐγνώκατε, ὅτι  ματαία   ἐλπὶς αὐτῶν. πέρας γέ
[2]   οὐ προσθήσεσθε. ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν,  μάταιον·   θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν· τὰς
[4]   μέλας. φύγωμεν ἀπὸґ πάσης  ματαιότητος,   μισήσωμεν τελείως τὰ ἔργα τῆς
[19]   οὔ. οὐ μὴ λάβῃς ἐπὶ  ματάῳ   τὸ ὄνομα κυρίου. ἀγαπήσεις τὸν
[19]   οὐ ποιήσεις σχίσμα, εἰρηνεύσεις δὲ  μαχομένους   συαγαγών. ἐξομολογήσῃ ἐπὶ ἁμαρτίαις σου.
[1]   κυρίου πνεῦμα ἐφ’ ὑμᾶς. οὕτω  με   ἐξέπληξεν ἐπὶ ὑμῶν ἐμοὶ
[14]   ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν  με   εὐαγγελίσασθαι ταπεινοῖς χάριν, ἀπέσταλκέν με
[14]   με εὐαγγελίσασθαι ταπεινοῖς χάριν, ἀπέσταλκέν  με   ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν,
[7]   αὐτοῦ. οὕτω, φησίν, οἱ θέλοντές  με   ἰδεῖν καὶ ἅψασθαί μου τῆς
[13]   αὐτοῦ, λέγων· Ἰδού, οὐκ ἐστέρησέν  με   κύριος τοῦ προσώπου σου· προσάγαγέ
[6]   λέγει πάλιν προφητης; Περιέσχεν  με   συναγωγὴ πονηρευομένων, ἐκύκλωσάν με ὡσεὶ
[7]   ὀφείλουσιν θλιβέντες καὶ παθόντες λαβεῖν  με.   ~Τίνα δὲ δοκεῖτε τύπον εἶναι,
[6]   κύριος. λέγει γάρ· Καὶ ἔθηκέ  με   ὡς στερεὰν πέτραν. λέγει δὲ
[6]   Περιέσχεν με συναγωγὴ πονηρευομένων, ἐκύκλωσάν  με   ὡσεὶ μέλισσαι κηρίον, καί· Ἐπὶ
[6]   Αὔτη ἐστὶν ἡμέρα  μεγάλη   καὶ θαυματή, ἣν ἐποίησεν
[1]   ὑπὲρ τὴν ψυχήν μου, ὅτι  μεγάλη   πίστις καὶ ἀγάπη ἐγκατοικεῖ ἐν
[8]   Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, Ἰακώβ, ὅτι οὗτοι  μεγάλοι   τῷ θεῷ. ὅτι δὲ τὸ
[4]   ἐταπείνωσεν ὑφ’ ἓν τρία τῶν  μεγάλων   κεράτων. συιέναι οὖν ὀφείλετε. ἔτι
[1]   τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς, ἐν εἰρήνῃ.  Μεγάλων   μὲν ὄντων καὶ πλουσίων τῶν
[21]   γνώμης ἀγαθῆς λαμβάνετε συμβουλίαν· ἔχετε  μεθ’   ἑαυτῶν εἰς οὓς ἐργάσησθε τὸ
[21]   ἔτι τὸ καλὸν σκεῦός ἐστιν  μεθ’   ὑμῶν, μὴ ἐλλείπητε μηδενὶ ἑαυτῶν,
[13]   ὑπερέξει λαὸς λαοῦ καὶ  μείζων   δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι. αἰσθάνεσθαι ὀφείλετε,
[13]   Οἶδα, τέκνον, οἶδα· ἀλλ’  μειζων   δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι, καὶ οὗτος
[13]   καὶ ἐπὶ τίνων δέδειχεν, ὅτι  μείζων   λαὸς οὗτος ἐκεῖνος.
[20]   τοῦ φωτός. ~Ἧ δὲ τοῦ  μέλαος   ὁδός ἐστιν σκολιὰ καὶ κατάρας
[4]   ἵνα μὴ σχῇ παρείσδυσιν  μέλας.   φύγωμεν ἀπὸґ πάσης ματαιότητος, μισήσωμεν
[10]   μετὰ τῶν εἰδότων, ὅτι  μελέτη   ἐστὶν ἔργον εὐφροσύνης, καὶ ἀναμαρυκωμένων
[11]   ὄψεσθε, καὶ ψυχὴ ὑμῶν  μελετήσει   φόβον κυρίου. καὶ πάλιν ἐν
[4]   ἐφ’ ὅσον ἐστὶν ἐν ἡμῖν,  μελετῶμεν   τὸν φόβον τοῦ θεοῦ καὶ
[21]   ἐστιν ἀγαθοῦ μνεία, μνημονεύετέ μου  μελετῶντες   ταῦτα, ἵνα καὶ ἐπιθυμία
[10]   φοβουμένων τὸν κύριον, μετὰ τῶν  μελετώντων   ἔλαβον διάσταλμα ῥήματος ἐν
[1]   λογισάμενος οὖν τοῦτο, ὅτι ἐὰν  μελήσῃ   μοι περὶ ὑμῶν τοῦ μέρος
[6]   ἀγαθήν, γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ  μέλι;   εὐλογητὸς κύριος ἡμῶν, ἀδελφοί,
[6]   εἰς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ  μέλι   καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς. ἴδε οὖν,
[6]   οὖν τὸ γάλα καὶ τὸ  μέλι;   ὅτι πρῶτον τὸ παιδίον μέλιτι,
[6]   αὐτήν, γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ  μέλι.   τί δὲ λέγει γνῶσις;
[6]   συναγωγὴ πονηρευομένων, ἐκύκλωσάν με ὡσεὶ  μέλισσαι   κηρίον, καί· Ἐπὶ τὸν ἱματισμόν
[6]   μέλι; ὅτι πρῶτον τὸ παιδίον  μέλιτι,   εἶτα γάλακτι ζωοοιεῖται· οὕτως οὖν
[7]   καινοῦ προσφέρειν τὴν σάρκα μου  μέλλετε   ποτίζειν χολὴν μετὰ ὄξους, φάγετε
[4]   νῦν καιροῦ, ἵνα εἰς τὸν  μέλλοντα   ἀγαπηθῶμεν. μὴ δῶμεν τῇ ἑαυτῶν
[5]   ἐσώθησαν βλέποντες αὐτόν, ὅτε τόν  μέλλοντα   μὴ εἶναι ἥλιον, ἔργον τῶν
[5]   ἡμᾶς ἐσόφισεν, καὶ εἰς τὰ  μέλλοντα   οὐκ ἐσμὲν ἀσύνετοι. λέγει δὲ
[7]   τί; ἐπειδὴ ἐμὲ ὑπὲρ ἁμαρτιῶν  μέλλοντα   τοῦ λαοῦ μου τοῦ καινοῦ
[6]   φησίν, ἐπὶ τὸν ἐν σαρκὶ  μέλλοντα   φανεροῦσθαι ὑμῖν Ἰησοῦν. ἄνθρωπος γὰρ
[5]   δὲ τοὺς ἰδίους ἀποστόλους τοὺς  μέλλοντας   κηρύσσειν τὸ εὐαγγέλιον αὐτοῦ ἐξελέξατο,
[12]   τοῦ σταυροῦ καὶ τοῦ σταυροῦσθαι  μέλλοντος.   λέγει δὲ πάλιν τῷ Μωϋσῇ,
[7]   οὐκοῦν ἴδε τὸν τύπον τοῦ  μέλλοντος   πάσχειν Ἰησοῦ. τί δέ, ὅτι
[12]   ποιήσῃ τύπον σταυροῦ καὶ τοῦ  μέλλοντος   πάσχειν, ὅτι, ἐὰν μή, φησίν,
[6]   κλῆρον. ἐν σαρκὶ οὖν αὐτοῦ  μέλλοντος   φανεροῦσθαι καὶ πάσχειν, προεφανερώθη τὸ
[17]   γὰρ περὶ τῶν ἐνεστώτων  μελλόντων   γράφω ὑμῖν, οὐ μὴ νοήσητε
[1]   καὶ τὰ ἐνεστῶτα, καὶ τῶν  μελλόντων   δοὺς ἀπαρχὰς ἡμῖν γεύσεως, ὧν
[12]   ἐν σαρκὶ φανερωθείς. ἐπεὶ οὖν  μέλλουσιν   λέγειν, ὅτι Χριστὸς υἱὸς Δαυείδ
[4]   τῷ ἀνόμῳ καιρῷ καὶ τοῖς  μέλλουσιν   σκανδάλοις, ὡς πρέπει υἱοῖς θεοῦ,
[7]   τοῦ θεοῦ, ὢν κύριος καὶ  μέλλων   κρίνειν ζῶντας καὶ νεκρούς, ἔπαθεν,
[5]   διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ  μεμαλάκισται   διὰ τὰς ἁμαρίας ἡμῶν· τῷ
[4]   διαθήκη ἐκείνων καὶ ἡμῶν. ἡμῶν  μέν·   ἀλλ’ ἐκεῖνοι οὕτως εἰς τέλος
[10]   ἀλλάσσει τὴν φύσιν καὶ ποτὲ  μὲν   ἄρρεν, ποτὲ δὲ θῆλυ γίνεται.
[18]   τῶν δύο ὁδῶν. ἐφ’ ἧς  μὲν   γάρ εἰσιν τεταγμένοι φωταγωγοὶ ἄγγελοι
[16]   διὰ χειρός, ὅτι ἦν πλήρης  μὲν   εἰδωλολοτρείας καὶ ἦν οἶκος δαιμονίων
[7]   οὖν τοῦτό ἐστιν; προσέχετε· Τὸν  μὲν   ἕνα ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, τὸν
[18]   ἄγγελοι του σατανᾶ. καὶ  μέν   ἐστιν κύριος ἀπὸ αἰώνων καὶ
[8]   διὰ τοῦτο οὕτως γενόμενα ἡμῖν  μέν   ἐστιν φανερά, ἐκείνοις δὲ σκοτεινά,
[9]   τοὺς τριακοσίους. δηλοῖ οὖν τὸν  μὲν   Ἰησοῦν ἐν τοῖς δυσὶν γράμμασιν,
[11]   αἰῶνα. τοῦτο λέγει ὅτι ἡμεῖς  μὲν   καταβαίνομεν εἰς τὸ ὕδωρ γέμοντες
[11]   εἰς τὸ ὕδωρ, ὅτι τὸν  μὲν   μισθὸν λέγει ἐν καιρῷ αὐτοῦ·
[1]   ἀγαπήσαντος ἡμᾶς, ἐν εἰρήνῃ. Μεγάλων  μὲν   ὄντων καὶ πλουσίων τῶν τοῦ
[17]   τὸ ἐν παραβολαῖς κεῖσθαι. ταῦτα  μὲν   οὕτως. ~Μεταβῶμεν δὲ καὶ ἐπὶ
[5]   γέγραπται γὰρ περὶ αὐτοῦ  μὲν   πρὸς τὸν Ἰσραήλ, δὲ
[2]   οὔτε προσφορῶν ψρῄζει, λέγων ὅτε  μέν·   Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν
[19]   λαβεῖν ἐκτείνων τὰς χεῖρας, πρὸς  μὲν   τὸ λαβεῖν ἐκτείνων τὰς χεῖρας,
[19]   σου ἁγνεύσεις. μὴ γίνου πρὸς  μὲν   τὸ λαβεῖν ἐκτείνων τὰς χεῖρας,
[11]   καὶ περὶ τοῦ σταυροῦ. περὶ  μὲν   τοῦ ὕδατος γέγραπται ἐπὶ τὸν
[10]   τοῦτο τῷ στόματι κύει. περὶ  μὲν   τῶν βρωμάτων λαβὼν Μωϋσῆς τρία
[21]   ἑαυτῶν γίνεσθε νομοθέται ἀγαθοί, ἑαυτῶν  μένετε   σύμβουλοι πιστοί, ἄρατε ἐξ ὑμῶν
[2]   μακροθυμία καὶ ἐγκράτεια· τούτων οὖν  μενόντων   τὰ πρὸς κύριον ἁγνῶς συνευφραίνονται
[1]   μελήσῃ μοι περὶ ὑμῶν τοῦ  μέρος   τι μεταδοῦναι ἀφ’ οὗ ἔλαβον,
[7]   τί δέ, ὅτι τὸ ἔριον  μέσον   τῶν ἀκανθῶν τιθέασιν; τύπος ἐστὶν
[20]   ὁδός ἐστιν σκολιὰ καὶ κατάρας  μεστή.   ὁδὸς ἐστιν θανάτου αἰωνίου μετὰ
[12]   Μωϋσῆς ἓν ἐφ’ ὅπλον ἐν  μέσῳ   τῆς πυγμῆς, καὶ ὑψηλότερος σταθεὶς
[4]   ἄνεσιν, ὥστε ἔχειν αὐτὴν ἐξουσίαν  μετὰ   ἁμαρτωλῶν καὶ πονηρῶν συντρέχειν, μήποτε
[11]   τὸ ὕδωρ αὐτοῦ πιστόν· βασιλέα  μετὰ   δόξης ὄψεσθε, καὶ ψυχὴ
[7]   μόνοι πάντες τὸ ἔντερον ἄπλυτον  μετὰ   ὄξους. πρὸς τί; ἐπειδὴ ἐμὲ
[7]   σάρκα μου μέλλετε ποτίζειν χολὴν  μετὰ   ὄξους, φάγετε ὑμεῖς μόνοι, τοῦ
[19]   ψυχῆς σου μετὰ ὑψηλῶν, ἀλλὰ  μετὰ   ταπεινῶν καὶ δικαίων ἀναστραφήσῃ, τὰ
[1]   κατὰ μικρὸν ὑμῖν πέμπειν, ἵνα  μετὰ   τῆς πίστεως ὑμῶν τελείαν ἔχητε
[20]   μεστή. ὁδὸς ἐστιν θανάτου αἰωνίου  μετὰ   τιμωρίας, ἐν ἐστιν τὰ
[21]   τῆς δόξης καὶ πάσης χάριτος  μετὰ   τοῦ πνεύματος ὑμῶν.
[10]   τὰ διδαιώματα κυρίου καὶ τηρούντων,  μετὰ   τῶν εἰδότων, ὅτι μελέτη
[21]   θεοῦ δοξασθήσεται· ἐκεῖνα ἐκλεγόμενος  μετὰ   τῶν ἔργων αὐτοῦ συναπολεῖται. διὰ
[10]   διάσταλμα ῥήματος ἐν τῇ καρδίᾳ,  μετὰ   τῶν λαλούντων τὰ διδαιώματα κυρίου
[10]   μετὰ τῶν φοβουμένων τὸν κύριον,  μετὰ   τῶν μελετώντων ἔλαβον διάσταλμα
[19]   πλούσιος τῷ πνεύματι· οὐ κολληθήσῃ  μετὰ   τῶν πορευομένων ἐν ὁδῷ θανάτου,
[10]   ἐντολήν. τί οὖν λέγει; κολλᾶσθε  μετὰ   τῶν φοβουμένων τὸν κύριον, μετὰ
[19]   οὐδὲ κολληθήσῃ ἐκ ψυχῆς σου  μετὰ   ὑψηλῶν, ἀλλὰ μετὰ ταπεινῶν καὶ
[18]   παραβολαῖς κεῖσθαι. ταῦτα μὲν οὕτως.  ~Μεταβῶμεν   δὲ καὶ ἐπὶ ἑτέραν γνῶσιν
[1]   περὶ ὑμῶν τοῦ μέρος τι  μεταδοῦναι   ἀφ’ οὗ ἔλαβον, ὅτι ἔσται
[13]   καὶ εἶπεν Ἰωσὴφ πρὸς Ἰακώβ·  Μετάθες   σου τὴν δεξιὰν ἐπὶ τὴν
[16]   τοῦ ναοῦ, ἐστιν στόμα,  μετάνοιαν   διδοὺς ημῖν, εἰσάγε εἰσ τὸν
[13]   τῷ πνεύματι τοῦ λαοῦ τοῦ  μεταξύ·   καὶ τί λέγει; Καὶ ἐποίησεν
[2]   μὴ μνησικακέτω, καὶ ὅρκον ψευδῆ  μὴ   ἀγαπᾶτε. αἰσθάνεσθαι οὖν ὀφείλομεν, μὴ
[2]   Χριστοῦ, ἄνευ ζυγοῦ ἀνάγκης, ὤν,  μὴ   ἀνθρωποποίητον ἔχῃ τὴν προσφοράν. λέγει
[19]   οὐδὲ πάλιν γεννηθὲν ἀποκτενεῖς. οὐ  μὴ   ἄρῃς τὴν χεῖρά σου ἀπὸ
[19]   νεότητος διδάξεις φόβον θεοῦ. οὐ  μὴ   γένῃ ἐπιθυμῶν τὰ τοῦ πλησίον
[19]   τὰ τοῦ πλησίον σου, οὐ  μὴ   γένῃ πλεονέκτης. οὐδὲ κολληθήσῃ ἐκ
[10]   οὐ φάγῃ. πρὸς τί; οὐ  μὴ   γένῃ, φησίν, παιδοφθόρος οὐδὲ ὁμοιωθήσῃ
[6]   οὖν ἡμῶν ἐλπίς; μͅ  μὴ   γένοιτο· ἀλλ’ ἐπεὶ ἐν ἰσχΰ
[19]   ὑπὲρ τῆς ψυχῆς σου ἁγνεύσεις.  μὴ   γίνου πρὸς μὲν τὸ λαβεῖν
[7]   θεοῦ οὐκ ἠδύνατο παθεῖν εἰ  μὴ   δι’ ἡμᾶς. ἀλλὰ καὶ σταρωθεὶς
[19]   μνησικακήσεις τῷ ἀδελφῷ σου. οὐ  μὴ   διψυχήσῃς, πότερον ἔσται οὔ.
[4]   ἵνα εἰς τὸν μέλλοντα ἀγαπηθῶμεν.  μὴ   δῶμεν τῇ ἑαυτῶν ψυχῇ ἄνεσιν,
[19]   θεῷ, μισήσεις πᾶσαν ὑπόκρισιν· οὐ  μὴ   ἐγκαταλιπῃς ἐντολὰς κυρίου. οὐχ ὑψώσεις
[2]   λέγει δὲ πάλιν πρὸς αὐτούς·  Μὴ   ἐγὼ ἐνετειλάμην τοῖς πατράσιν ὑμῶν
[5]   βλέποντες αὐτόν, ὅτε τόν μέλλοντα  μὴ   εἶναι ἥλιον, ἔργον τῶν χειρῶν
[4]   πρέπει ἀγαπῶντι ἀφ’ ὧν ἔχομεν  μὴ   ἐλλείπειν, γράφειν ἐσπούδασα, περίψημα ὑμῶν.
[21]   εἰς οὓς ἐργάσησθε τὸ καλόν·  μὴ   ἐλλειπητε. ἐγγὺς κύριος καὶ
[21]   καλὸν σκεῦός ἐστιν μεθ’ ὑμῶν,  μὴ   ἐλλείπητε μηδενὶ ἑαυτῶν, ἀλλὰ συνεχῶς
[12]   ὅτι οὐ δύναται σωθῆναι, ἐὰν  μὴ   ἐπ’ αὐτῷ ἐλπίσωσιν. καὶ πάλιν
[19]   ἐν αἰσχύνῃ καὶ φόβῳ· οὐ  μὴ   ἐπιτάξῃς δούλῳ σου παιδίσκῃ
[4]   τὰ ἔργα τῆς πονηρᾶς ὁδοῦ.  μὴ   καθ’ ἑαυτοὺς ἐνδύνοντες μονάζετε ὡς
[10]   ἐπικατάρατα ἐν τῷ βυθῷ νήχεται,  μὴ   κολθμβῶντα ὡς τὰ λοιπά, ἀλλ’
[19]   πότερον ἔσται οὔ. οὐ  μὴ   λάβῃς ἐπὶ ματάῳ τὸ ὄνομα
[2]   ἐν τῇ καρδίᾳ ἑαυτοῦ κακίαν  μὴ   μνησικακέτω, καὶ ὅρκον ψευδῆ μὴ
[7]   ναοῦ. γεγραμμένης ἐντολῆς· Ὃς ἂν  μὴ   νηστεύσῃ τὴν νηστείαν, θανάτω ἐξολεθρευθύσεται,
[17]   μελλόντων γράφω ὑμῖν, οὐ  μὴ   νοήσητε διὰ τὸ ἐν παραβολαῖς
[4]   χρόνος τῆς πίστεως ἡμῶν, ἐὰν  μὴ   νῦν ἐν τῷ ἀνόμῳ καιρῷ
[2]   περὶ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἵνα  μὴ   πονηρὸς παρείσδυσιν πλάνης ποιήσας
[4]   μου, προσέχειν νῦν ἑαυτοῖς καὶ  μὴ   ὁμοιοῦσθαί τισιν ἐπισωρεύοντας ταῖς ἁμαρτίαις
[2]   ὅτ’ ἡμῖν λέγει, θέλων ἡμᾶς  μὴ   ὁμοίως πλανωμένους ἐκείνοις ζητειν, πῶς
[2]   μὴ ἀγαπᾶτε. αἰσθάνεσθαι οὖν ὀφείλομεν,  μὴ   ὄντες ἀσύνετοι, τὴν γνώμην τῆς
[17]   ψυχὴ τῇ ἐπιθυμίᾳ μου  μὴ   παραλελοιπέναι τι τῶν ἀνηκόντων εἰς
[11]   καὶ ἑαυτοῖς ὤρυξαν βόθρον θανάτου.  Μὴ   πέτρα ἔρημός ἐστιν τὸ ὄρος
[19]   ἐπὶ τὸν αὐτὸν θεὸν ἐλπίζουσιν,  μή   ποτε οὐ μὴ φοβηθήσονται τὸν
[11]   τὸ φέρον ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οὐ  μὴ   προσδέξονται, ἀλλ’ ἑαυτοῖς οἰκοδομήσουσιν. λέγει
[3]   προεφανέρωσεν ἡμῖν περὶ πάντων, ἵνα  μὴ   προσρησσώμεθα ὡς ἐπήλυτοι τῷ ἐκείνων
[19]   οὐ μοιχεύσεις, οὐ παιδοφθορήσεις. οὐ  μή   σου λόγος τοῦ θεοῦ
[6]   παραβολὴν κυρίου· τίς νοήσει, εἰ  μὴ   σοφὸς καὶ ἐπιστήμων καὶ ἀγαπῶν
[9]   θεὸς ὑμῶν (ὧδε εὑρίκω ἐντολήν)  Μὴ   σπείρητε ἐπ’ ἀκάνθαις, περιτμήθητε τῷ
[4]   πρέπει υἱοῖς θεοῦ, ἀντιστῶμεν, ἵνα  μὴ   σχῇ παρείσδυσιν μέλας. φύγωμεν
[10]   οὐκ ἔστιν ἐντολὴ θεοῦ τὸ  μὴ   τρώγειν, Μωϋσῆς δὲ ἐν πνεύματι
[10]   οὐδὲ τὴν ὕαιναν φάγῃ· οὐ  μή,   φησίν, γένῃ μοιχὸς οὐδὲ φθορεὺς
[10]   τὴν γαλῆν ἐμίσησεν καλῶς. οὐ  μή,   φησίν, γενηθῃς τοιοῦτος, οἵους ἀκούομεν
[12]   τοῦ μέλλοντος πάσχειν, ὅτι, ἐὰν  μή,   φησίν, ἐλπίσωσιν ἐπ’ αὐτῷ εἰς
[10]   ἰκτῖνα οὐδὲ τὸν κόρακα· οὐ  μή,   φησίν, κολληθήσῃ οὐδὲ ὁμοιωθήσῃ ἀνθρώποις
[10]   οὐδὲ πολύποδα οὐδὲ σηπίαν· οὐ  μή,   φησίν, ὁμοιωθήσῃ κολλώμενος ἀντρώποις τοιούτοις,
[19]   θεὸν ἐλπίζουσιν, μή ποτε οὐ  μὴ   φοβηθήσονται τὸν ἐπ’ ἀμφοτέροις θεόν·
[21]   ἐστιν μεθ’ ὑμῶν, μὴ ἐλλείπητε  μηδενὶ   ἑαυτῶν, ἀλλὰ συνεχῶς ἐκζητεῖτε ταῦτα
[16]   ἐπ’ αὐτῷ ἐκπλησσόμενος, ἐπὶ τῷ  μηδέποτε   μήτε τοῦ λέγοντος τὰ ῥήματα
[15]   δικαιωθέντες καὶ ἀπολαβόντες τὴν ἐπαγγελίαν,  μηκέτι   οὔσης τῆς ἀνομίας, καινῶν δὲ
[9]   ἀπερίτμητος καρδίας. ἀλλ’ ἐρεῖς· Καὶ  μὴν   περιτέτμηται λαὸς εἰς σφραγῖδα.
[4]   τῆς πονηρίας ἔπροσθεν αὐτοῦ· ἵνα  μήποτε   ἐπαναπαύομενοι ὡς κλητοὶ ἐπικαθυπνώσωμεν ταῖς
[4]   πάντων τῶν ἔργων τῆς ἀνομίας,  μήποτε   καταλάβῃ ἡμᾶς τὰ ἔργα τῆς
[4]   μετὰ ἁμαρτωλῶν καὶ πονηρῶν συντρέχειν,  μήποτε   ὁμοιωθῶμεν αὐτοῖς. τὸ τέλειον σκάνδαλον
[4]   καὶ οὕτως ἐγκαταλελεῖφθαι αὐτούς· προσέχωμεν,  μήποτε,   ὡς γέγραπται, πολλοὶ κλητοί, ολίγοι
[3]   φωνὴν ὑμῶν; οὐ ταύτην τὴν  μηστείαν   ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει κύριος, οὐκ
[16]   ῥήματα ἀκηκοέναι ἐκ τοῦ στόματος  μήτε   αὐτός ποτε ἐπιτεθυμηκέναι ἀκούειν. τοῦτό
[19]   φυλάξεις παρέλαβες, μήτε προστιθεὶς  μήτε   ἀφαιρῶν, εἰς τέλος μισήσεις τὸ
[19]   καλὸς ἀνταποδότης. φυλάξεις παρέλαβες,  μήτε   προστιθεὶς μήτε ἀφαιρῶν, εἰς τέλος
[16]   αὐτῷ ἐκπλησσόμενος, ἐπὶ τῷ μηδέποτε  μήτε   τοῦ λέγοντος τὰ ῥήματα ἀκηκοέναι
[1]   ὑπηρετήσαντι εἰς μισθόν, ἐσπούδασα κατὰ  μικρὸν   ὑμῖν πέμπειν, ἵνα μετὰ τῆς
[4]   γῆς βασιλεύσουσιν, καὶ ἐξαναστήσεται ὄπισθεν  μικρὸς   βασιλεύς, ὃς ταπεινώσει τρεῖς ὑφ’
[19]   τῶν πορευομένων ἐν ὁδῷ θανάτου,  μισήσεις   πᾶν, οὐκ ἔστιν ἀρεστὸν
[19]   οὐκ ἔστιν ἀρεστὸν τῷ θεῷ,  μισήσεις   πᾶσαν ὑπόκρισιν· οὐ μὴ ἐγκαταλιπῃς
[19]   προστιθεὶς μήτε ἀφαιρῶν, εἰς τέλος  μισήσεις   τὸ πονηρόν. κρινεῖς δικαίως. οὐ
[4]   μέλας. φύγωμεν ἀπὸґ πάσης ματαιότητος,  μισήσωμεν   τελείως τὰ ἔργα τῆς πονηρᾶς
[4]   τὰ ἔργα τῆς ἀνομίας· καὶ  μισήσωμεν   τὴν πλάνην τοῦ νῦν καιροῦ,
[20]   ἀλήθειαν, ἀγαπῶντες ψεῦδος, οὐ γινώσκοντες  μισθὸν   δικαιοσύνης, οὐ κολλώμενοι ἀγαθῷ, οὐ
[1]   μοι τοιούτοις πνεύμασιν ὑπηρετήσαντι εἰς  μισθόν,   ἐσπούδασα κατὰ μικρὸν ὑμῖν πέμπειν,
[11]   τὸ ὕδωρ, ὅτι τὸν μὲν  μισθὸν   λέγει ἐν καιρῷ αὐτοῦ· τότε,
[21]   ἐγγὺς κύριος καὶ  μισθὸς   αὐτοῦ. ἔτι καὶ ἐρωτῶ ὑμᾶς·
[4]   ἀγαθός, πονηρός,  μισθὸς   τῆς πονηρίας ἔπροσθεν αὐτοῦ· ἵνα
[19]   λύτρωσιν ἁμαρτιῶν σου. οὐ διστάσεις  μισθοῦ   καλὸς ἀνταποδότης. φυλάξεις παρέλαβες,
[20]   ἀφοβία θεοῦ· διῶκται τῶν ἀγαθῶν,  μισοῦντες   ἀλήθειαν, ἀγαπῶντες ψεῦδος, οὐ γινώσκοντες
[21]   εἰ δὲ τίς ἐστιν ἀγαθοῦ  μνεία,   μνημονεύετέ μου μελετῶντες ταῦτα, ἵνα
[21]   δὲ τίς ἐστιν ἀγαθοῦ μνεία,  μνημονεύετέ   μου μελετῶντες ταῦτα, ἵνα καὶ
[19]   λαλοῦντά σοι τὸν λόγον κυρίου.  μνησθήσῃ   ἡμέραν κρίσεως νυκτὸς και ἡμέρας,
[2]   τῇ καρδίᾳ ἑαυτοῦ κακίαν μὴ  μνησικακέτω,   καὶ ὅρκον ψευδῆ μὴ ἀγαπᾶτε.
[19]   τοὺς λόγους οὓς ἤκουσας, οὐ  μνησικακήσεις   τῷ ἀδελφῷ σου. οὐ μὴ
[6]   τί λέγει; Τίς κρινόμενός  μοι;   ἀντιστήτω μοι· τίς
[6]   μοι· τίς δικαιούμενός  μοι;   ἐγγισάτω τῷ παιδὶ κυρίου. οὐαὶ
[2]   φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα βδέλυγμά  μοί   ἐστιν· τὰς νεομηνίας ὑμῶν Ἰησοῦ
[6]   Τίς κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω  μοι·   τίς δικαιούμενός μοι;
[16]   ποδῶν μου· ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ  μοι,   τίς τόπος τῆς καταπαύσεώς
[16]   ἐγώ; λέγει κύριος· οὐρανός  μοι   θρόνος, δὲ γῆ ὑποπόδιον
[5]   σάρκας, ὅτι πονηρευομένων συναγωγαὶ ἐπανεστησάν  μοι.   καὶ πάλιν λέγει· Ἰδού, τέθεικά
[15]   σημαίνει χίλια ἔτη. αὐτὸς δέ  μοι   μαρτυρεῖ λέγων· Ἰδού, ἡμέρα κυρίου
[3]   περὶ τούτων πρὸς αὐτούς· Ἱνατί  μοι   νηστεύετε, λέγει κύριος, ὡς σήμερον
[2]   ἐκπορευομένοις ἐκ γῆς Αἰγύπτου, προσενέγκαι  μοι   ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας; ἀλλ’
[1]   οὖν τοῦτο, ὅτι ἐὰν μελήσῃ  μοι   περὶ ὑμῶν τοῦ μέρος τι
[2]   ψρῄζει, λέγων ὅτε μέν· Τί  μοι   πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει
[2]   βούλομαι, οὐδ’ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναί  μοι.   τίς γὰρ ἐξεζήτησεν ταῦτα ἐκ
[1]   ἀφ’ οὗ ἔλαβον, ὅτι ἔσται  μοι   τοιούτοις πνεύμασιν ὑπηρετήσαντι εἰς μισθόν,
[13]   κύριος τοῦ προσώπου σου· προσάγαγέ  μοι   τοὺς υἱούς σου, ἵνα εὐλογήσω
[20]   θρασύτης, ὕψος δυνάμεως, ὑπόκρισις, διπλοκαρδία,  μοιχεία,   φόνος, ἁρπαγή, ὑπερηφανία, μαγεία, πλεονεξία,
[19]   σου θράσος. οὐ πορνεύσεις, οὐ  μοιχεύσεις,   οὐ παιδοφθορήσεις. οὐ μή σου
[10]   φάγῃ· οὐ μή, φησίν, γένῃ  μοιχὸς   οὐδὲ φθορεὺς οὐδὲ ὁμοιωθήσῃ τοῖς
[10]   ὡς καὶ τὰ ὄρνεα ταῦτα  μόνα   ἑαυτοῖς οὐ προίζει τὴν τροφήν,
[10]   ὡς καὶ ταῦτα τὰ ἰχθύδια  μόνα   ἐπικατάρατα ἐν τῷ βυθῷ νήχεται,
[4]   ὁδοῦ. μὴ καθ’ ἑαυτοὺς ἐνδύνοντες  μονάζετε   ὡς ἤδη δεδικαιωμένοι, ἀλλ’ ἐπὶ
[7]   ἐν τῇ χώρᾳ εὑρίσκοντες· οὕτω  μόνης   τῆς ῥαχοῦς οἱ καρποὶ γλυκεῖς
[7]   ἀκριβῶς· Καὶ φαγέτωσαν οἱ ἱερεῖς  μόνοι   πάντες τὸ ἔντερον ἄπλυτον μετὰ
[7]   χολὴν μετὰ ὄξους, φάγετε ὑμεῖς  μόνοι,   τοῦ λαοῦ νηστεύοντος καὶ κοτομένου
[12]   τὸ ὄνομα, ὄντι προφήτῃ, ἵνα  μόνον   ἀκούσῃ πᾶς λαός; ὅτι
[13]   οὖν λέγει τῷ Ἀβραάμ, ὅτε  μόνος   πιστεύσας ἐτέθη εἰς δικαιοσύνην; Ἰδού,
[8]   ἐν ἁπλότητι λέγει ὑμῖν.  μόσχος   Ἰησοῦς ἐστίν, οἱ προσφέροντες
[10]   τὸν λαὸν τοῦτον τὰ δικαιώματά  μου.   ἄρα οὖν οὐκ ἔστιν ἐντολὴ
[21]   ἐρωτῶ τοὺς ὑπερέχοντας, εἴ τινά  μου   γνώμης ἀγαθῆς λαμβάνετε συμβουλίαν· ἔχετε
[6]   κηρίον, καί· Ἐπὶ τὸν ἱματισμόν  μου   ἔβαλον κλῆρον. ἐν σαρκὶ οὖν
[16]   τίς τόπος τῆς καταπαύσεώς  μου;   ἐγνώκατε, ὅτι ματαία ἐλπὶς
[5]   εἰς ῥαπίσματα. τὸ δὲ πρόσωπόν  μου   ἔθηκα ὡς στερεὰν πετραν. ~Ὅτε
[5]   ἔτι δὲ καὶ τοῦτο, ἀδελφοί  μου·   εἰ κύριος ὑπέμεινεν παθεῖν
[15]   σάββατον, τότε ἐπιθήσω τὸ ἔλεός  μου   ἐπ’ αὐτούς. τὸ σάββατον λέγει
[12]   κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν  μου,   ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς
[17]   καὶ ἁπλότητι δηλῶσαι ὑμῖν, ἐλπίζει  μου   ψυχὴ τῇ ἐπιθυμίᾳ μου
[12]   ἁμαρτωλῶν· Εἶπεν κύριος τῷ κυρίῳ  μου·   Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως
[6]   ὀφθήσομαι τῷ κυρίῳ τῷ θεῷ  μου   καὶ δοξασθήσομαι; λέγει· Ἐξομολογήσομαί σοι
[9]   προφήτῃ· Εἰς ἀκοὴν ὠτίου ἡπήκουσάν  μου.   καὶ πάλιν λέγει· Ἀκοῇ ἀκούσονται
[9]   ἀκουσάτω τῆς φωνῆς τοῦ παιδός  μου.   καὶ πάλιν λέγει· Ἀκουε οὐρανέ,
[6]   Ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἐκκλησίᾳ ἀδελφῶν  μου,   καὶ ψαλῶ σοι ἀνάμεσον ἐκκλησίας
[12]   Ἡσαΐας· Εἶπεν κύριος τῷ Χριστῷ  μου   κυρίῳ, οὗ εκράτησα τῆς δεξιᾶς
[21]   τίς ἐστιν ἀγαθοῦ μνεία, μνημονεύετέ  μου   μελετῶντες ταῦτα, ἵνα καὶ
[7]   τοῦ καινοῦ προσφέρειν τὴν σάρκα  μου   μέλλετε ποτίζειν χολὴν μετὰ ὄξους,
[17]   μου ψυχὴ τῇ ἐπιθυμίᾳ  μου   μὴ παραλελοιπέναι τι τῶν ἀνηκόντων
[4]   κυρίου. ἔτι δὲ κἀκεῖνο, ἀδελφοί  μου,   νοεῖτε· ὅταν βλέπετε ματὰ τηλικαῦτα
[1]   ἀγαπᾶν ὑμᾶς ὑπὲρ τὴν ψυχήν  μου,   ὅτι μεγάλη πίστις καὶ ἀγάπη
[12]   ἀπειθῆ καὶ ἀντιλέγοντα ὁδῷ δικαίᾳ  μου.   πάλιν Μωϋσῆς ποιεῖ τύον τοῦ
[16]   δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν  μου·   ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι,
[12]   τὴν ἡμέραν ἐξεπέτασα τὰς χεῖρας  μου   πρὸς λαὸν ἀπειθῆ καὶ ἀντιλέγοντα
[4]   πάντας ἀγαπῶν ὑπὲρ τὴν ψυχήν  μου,   προσέχειν νῦν ἑαυτοῖς καὶ μὴ
[11]   ἐστιν τὸ ὄρος το ἅγιόν  μου   Σινᾶ; ἔσεσθε γὰρ ὡς πετεινοῦ
[5]   ψυχῆς ἀπὸ ῥομφαίας, καί· Καθήλωσόν  μου   τὰς σάρκας, ὅτι πονηρευομένων συναγωγαὶ
[2]   ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν  μου   τὴν αὐλὴν οὐ προσθήσεσθε. ἐὰν
[7]   θέλοντές με ἰδεῖν καὶ ἅψασθαί  μου   τῆς βασιλείας ὀφείλουσιν θλιβέντες καὶ
[5]   προφητεύων ἐπ’ αὐτῷ. Φεῖσαί  μου   τῆς ψυχῆς ἀπὸ ῥομφαίας, καί·
[15]   λέγει· Ἐὰν φυλάξωσιν οἱ υἱοί  μου   τὸ σάββατον, τότε ἐπιθήσω τὸ
[5]   καὶ πάλιν λέγει· Ἰδού, τέθεικά  μου   τὸν νῶτον εἰς μάστιγας, τὰς
[7]   ὑπὲρ ἁμαρτιῶν μέλλοντα τοῦ λαοῦ  μου   τοῦ καινοῦ προσφέρειν τὴν σάρκα
[6]   κατοικεῖν. ναὸς γὰρ ἅγιος, ἀδελφοί  μου,   τῷ κυρίῳ τὸ κατοικητήριον ἡμῶν
[13]   τὴν κεφαλὴν Μανασσῆ, ὅτι πρωτότοκός  μου   υἱός ἐστιν. καὶ εἶπεν Ἰακὼβ
[11]   καὶ πύλας χαλκᾶς συντρίψω καὶ  μοχλοὺς   σιδηροῦς συγκλάσω, καὶ δώσω σοι
[5]   διὰ τὰς ἁμαρίας ἡμῶν· τῷ  μώλωπι   αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν· ὡς πρόβατον
[12]   οὖν ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐδέοντο  Μωϋσέως,   ἵνα περὶ αὐτῶν ἀνενέγκῃ δέησιν
[4]   ἀπωλεσαν αὐτὴν λαβόντος ἤδη τοῦ  Μωϋσέως.   λέγει γὰρ γραφή· Καὶ
[12]   θάνατον· λέγει εἰς τὴν καρδίαν  Μωϋσέως   τὸ πνεῦμα, ἵνα ποιήσῃ τύπον
[4]   λέγει γὰρ οὕτως κύριος. Μωϋσῆ  Μωϋσῆ,   κατάβηθι τὸ τάχος, ὅτι ἠνόμησεν
[14]   εἶπεν κύριος πρὸς Μωϋσην. Μωϋσῆ  Μωϋσῆ,   κατάβηθι τὸ τάχος, ὅτι
[14]   καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Μωϋσην.  Μωϋσῆ   Μωϋσῆ, κατάβηθι τὸ τάχος, ὅτι
[4]   αὐτήν. λέγει γὰρ οὕτως κύριος.  Μωϋσῆ   Μωϋσῆ, κατάβηθι τὸ τάχος, ὅτι
[12]   μέλλοντος. λέγει δὲ πάλιν τῷ  Μωϋσῇ,   πολεμουμένου τοῦ Ἰσραὴλ ὑπὸ τῶν
[15]   ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ πρὸς  Μωϋσῆν   κατὰ πρόσωπον· Καὶ ἁγιασατε τὸ
[14]   δοῦναι. καὶ εἶπεν κύριος πρὸς  Μωϋσην.   Μωϋσῆ Μωϋσῆ, κατάβηθι τὸ τάχος,
[6]   τί λέγει ἄλλος προφήτης  Μωϋσῆς   αὐτοῖς; Ἰδού, τάδε λέγει κύριος
[10]   ἐντολὴ θεοῦ τὸ μὴ τρώγειν,  Μωϋσῆς   δὲ ἐν πνεύματι ἐλάλησεν. τὸ
[10]   ἄξιοί ἐστε ὑμεῖς. ~Ὅτι δὲ  Μωϋσῆς   εἶπεν· Οὐ φάγεσθε χοῖρον οὔτε
[4]   γὰρ γραφή· Καὶ ἦν  Μωϋσῆς   ἐν τῷ ὄρει νηστεύων ἡμέρας
[12]   τὸν αἰῶνα πολεμηθήσονται. τίθησιν οὖν  Μωϋσῆς   ἓν ἐφ’ ὅπλον ἐν μέσῳ
[12]   παραδοθήσονται. πέρας γέ τοι αὐτὸς  Μωϋσῆς   ἐντειλάμενος· Οὐκ ἔσται ὑμῖν, αὐτὸς
[14]   αἱ πλάκες τῆς διαθήκης κυρίου.  Μωϋσῆς   θεράπων ὢν ἔλαβεν, αὐτὸς δὲ
[12]   εἰς αὐτόν. τί λέγει πάλιν  Μωϋσῆς   Ἰησοῦ, υἱῷ Ναυή, ἐπιθεὶς αὐτῳ
[12]   τοῦ υἱοῦ Ἰησοῦ. λέγει οὖν  Μωϋσῆς   Ἰησοῦ, υἱῷ Ναυή, ἐπιθεὶς τοῦτο
[4]   ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ συνῆκεν  Μωϋσῆς   καὶ ἔριψεν τὰς δύο πλάκας
[10]   αἰῶνα ἐκδέχεται. βλέπετε, πῶς ἐνομοθέτησεν  Μωϋσῆς   καλῶς. ἀλλὰ πόθεν ἐκείνοις ταῦτα
[14]   κυρίου ἐν πνεύματι· καὶ λαβὼν  Μωϋσης   κατὲφερεν πρὸς τὸν λαὸν δοῦναι.
[14]   γὰρ προφήτης· Καὶ ἦν  Μωϋσῆς   νηστεύων ἐν ὄρει Σινᾶ, τοῦ
[12]   αὐτῶν. εἶπεν δὲ πρὸς αὐτοὺς  Μωϋσῆς·   Ὅταν, φησίν δηχθῇ τις ὑμῶν,
[14]   γῆς Αἰγύτου, ἠνόμησεν. καὶ συνῆκεν  Μωϋσῆς,   ὅτι ἐποίησαν ἑαυτοῖς πάλιν χωνέματα,
[14]   καὶ νύκτας τεσσεράκοντα. καὶ ἔλαβεν  Μωϋσῆς   παρὰ κυρίου τὰς δύο πλάκας
[12]   ἀντιλέγοντα ὁδῷ δικαίᾳ μου. πάλιν  Μωϋσῆς   ποιεῖ τύον τοῦ Ἰησοῦ, ὅτι
[10]   περὶ μὲν τῶν βρωμάτων λαβὼν  Μωϋσῆς   τρία δόγματα οὕτως ἐν πνεύματι
[10]   περὶ τῆς βρώσεως. πάλιν λέγει  Μωϋσῆς·   Φάγεσθε πᾶν διχηλοῦν καὶ μαρυκώμενον.
[12]   τοῦ Ἰησοῦ δείξῃ. ποιεῖ οὖν  Μωϋσῆς   χαλκοῦν ὄφιν καὶ τίθησιν ἐνδόξως




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site KHAZARZAR

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 17/07/2008