HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Barnabé (1e s. ? - 2e s. ? ap. J. Chr.), Épître (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  298 formes différentes pour 597 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[5]   μὲν πρὸς τὸν Ἰσραήλ,     δὲ πρὸς ἡμᾶς, λέγει δὲ
[16]   εἰς καταφθοράν. καὶ ἐγενετο καθ’     ἐλάλησεν κύριος. ζητήσωμεν δέ, εἰ
[7]   δεῖ αὐτὸν παθεῖν ὑπ’ αὐτῶν.     ἐνετείλατο, προσέχετε· Λάβετε δύο τράγους
[9]   λέγει· Ἀκοῇ ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν,     ἐποίησα γνώσονται. καί· Περιτμήθητε, λέγει
[12]   τὰς χεῖράς σου καὶ γράψον,     λέγει κύριος, ὅτι ἐκκόψει ἐκ
[5]   αὐτοῦ. γέγραπται γὰρ περὶ αὐτοῦ     μὲν πρὸς τὸν Ἰσραήλ,
[19]   διστάσεις μισθοῦ καλὸς ἀνταποδότης. φυλάξεις     παρέλαβες, μήτε προστιθεὶς μήτε ἀφαιρῶν,
[9]   δόγματα. λέγει γάρ· Καὶ περιέτεμεν  Ἀβραὰμ   ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἄνδρας
[13]   οὖν ἔτι καὶ διὰ τοῦ  Ἀβραὰμ   ἐμνήσθη, ἀπέχομεν τὸ τέλειον τῆς
[8]   παῖδες οἱ ῥαντίζοντες; εἰς μαρτυριον  Ἀβραάμ,   Ἰσαάκ, Ἰακώβ, ὅτι οὗτοι μεγάλοι
[6]   ἀγαθήν, ἣν ὤμοσεν κύριος τῷ  Ἀβραὰμ   καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, καὶ
[13]   ἡμῶν. τί οὖν λέγει τῷ  Ἀβραάμ,   ὅτε μόνος πιστεύσας ἐτέθη εἰς
[13]   εἰς δικαιοσύνην; Ἰδού, τέθεικά σε,  Ἀβραάμ,   πατέρα ἐθνῶν τῶν πιστευόντων δι’
[9]   ἀγάπης, περὶ πάντων πλουσίως, ὅτι  Ἀβραάμ,   πρῶτος περιτομὴν δούς, ἐν πνεύματι
[19]   τὰ συμβαίνοντά σοι ἐνεργήματα ὡς  ἀγαθὰ   προσδέξῃ, εἰδώς ὅτι ἄνευ θεοῦ
[6]   λέγει Εἰς τὴν γῆν τὴν  ἀγαθήν,   γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι;
[6]   Ἐισέλθατε εἰς τὴν γῆν τὴν  ἀγαθήν,   ἣν ὤμοσεν κύριος τῷ Ἀβραὰμ
[6]   οὓς εἰσήγαγεν εἰς τὴν γῆν  ἀγαθήν.   τί οὖν τὸ γάλα καὶ
[21]   ὑπερέχοντας, εἴ τινά μου γνώμης  ἀγαθῆς   λαμβάνετε συμβουλίαν· ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν
[21]   ἐρωτῶ ὑμᾶς· ἑαυτῶν γίνεσθε νομοθέται  ἀγαθοί,   ἑαυτῶν μένετε σύμβουλοι πιστοί, ἄρατε
[21]   καὶ ἀγρυπνία εἴς τι  ἀγαθὸν   χωρήσῃ. ἐρωτῶ ὑμᾶς, χάριν αἰτούμενος.
[4]   καθὼς ἐποίησεν κομιεῖται. ἐὰν  ἀγαθός,   πονηρός, μισθὸς τῆς
[21]   κρίσεως. εἰ δὲ τίς ἐστιν  ἀγαθοῦ   μνεία, μνημονεύετέ μου μελετῶντες ταῦτα,
[20]   γινώσκοντες μισθὸν δικαιοσύνης, οὐ κολλώμενοι  ἀγαθῷ,   οὐ κρίσει δικαίᾳ, χήρᾳ καὶ
[20]   πλεονεξία, ἀφοβία θεοῦ· διῶκται τῶν  ἀγαθῶν,   μισοῦντες ἀλήθειαν, ἀγαπῶντες ψεῦδος, οὐ
[2]   ὄντες ἀσύνετοι, τὴν γνώμην τῆς  ἀγαθωσύνης   τοῦ πατρὸς ἡμῶν, ὅτ’ ἡμῖν
[1]   πίστεως ἡμῶν· καὶ δικαιοσύνη, καὶ  ἀγαλλιάσεως   ἔργων δικαιοσύνης μαρτυρία. ἐγνώρισεν γὰρ
[1]   πάντως ἀναγκάζομαι κἀγὼ εἰς τοῦτο,  ἀγαπᾶν   ὑμᾶς ὑπὲρ τὴν ψυχήν μου,
[2]   μνησικακέτω, καὶ ὅρκον ψευδῆ μὴ  ἀγαπᾶτε.   αἰσθάνεσθαι οὖν ὀφείλομεν, μὴ ὄντες
[1]   μου, ὅτι μεγάλη πίστις καὶ  ἀγάπη   ἐγκατοικεῖ ἐν ὑμῖν ἐπ’ ἐλπίδι
[11]   στόματος ὑμῶν ἐν πίστει καὶ  ἀγάπῃ,   ἔσται εἰς ἐπιστροφὴν καὶ ἐλπίδα
[4]   καιροῦ, ἵνα εἰς τὸν μέλλοντα  ἀγαπηθῶμεν.   μὴ δῶμεν τῇ ἑαυτῶν ψυχῇ
[9]   περιτομῇ εἰσίν. μάθετε οὖν, τέκνα  ἀγάπης,   περὶ πάντων πλουσίως, ὅτι Ἀβραάμ,
[21]   εἰς τὸ εὐφρᾶναι ὑμᾶς. σώζεσθε,  ἀγάπης   τέκνα καὶ εἰρήνης. κύριος
[6]   ἵνα συιῆτε· ἐγὼ περίψημα τῆς  ἀγάπης   ὑμῶν. τί οὖν λέγει πάλιν
[1]   θυγατέρες, ἐν ὀνόματι κυρίου τοῦ  ἀγαπήσαντος   ἡμᾶς, ἐν εἰρήνῃ. Μεγάλων μὲν
[19]   ἐπὶ ματάῳ τὸ ὄνομα κυρίου.  ἀγαπήσεις   τὸν πλησίον σου ὑπὲρ τὴν
[19]   τοῦ περιπατεῖν ἐν αὐτῇ τοιαύτη.  ἀγαπήσεις   τὸν ποιήσαντά σε, φοβηθήσῃ τόν
[19]   πρὸς δὲ τὸ δοῦναι συσπῶν.  ἀγαπήσεις   ὡς κόρην τοῦ ὀφθαλμοῦ σου
[6]   μὴ σοφὸς καὶ ἐπιστήμων καὶ  ἀγαπῶν   τὸν κύριον αὐτοῦ; ἐπεὶ οὖν
[4]   ὤν, ἰδίως δὲ καὶ πάντας  ἀγαπῶν   ὑπὲρ τὴν ψυχήν μου, προσέχειν
[20]   διῶκται τῶν ἀγαθῶν, μισοῦντες ἀλήθειαν,  ἀγαπῶντες   ψεῦδος, οὐ γινώσκοντες μισθὸν δικαιοσύνης,
[4]   ὡς διδάσκαλος, ἀλλ’ ὡς πρέπει  ἀγαπῶντι   ἀφ’ ὧν ἔχομεν μὴ ἐλλείπειν,
[18]   μὲν γάρ εἰσιν τεταγμένοι φωταγωγοὶ  ἄγγελοι   τοῦ θεοῦ, ἐφ’ ἧς δὲ
[18]   τοῦ θεοῦ, ἐφ’ ἧς δὲ  ἄγγελοι   του σατανᾶ. καὶ μέν
[9]   σαρκὸς γενηθῆναι· ἀλλὰ παρέβησαν, ὅτι  ἄγγελος   πονηρὸς ἐσόφιζεν αὐτούς. λέγει πρὸς
[8]   σποδὸν παιδία καὶ βάλλειν εἰς  ἄγγη   καὶ περιτιθέναι τὸ ἔριον τὸ
[7]   βληθήτω. καὶ ὅταν γένηται οὕτως,  ἄγει   βαστάζων τὸν τράγον εἰς
[15]   ὑπὸ κυρίου· τότε δυνησόμεθα αὐτὴν  ἁγιάσαι,   αὐτοὶ ἁγιασθέντες πρῶτον. πέρας γέ
[15]   ἡμέραν ἡγίασεν νῦν τις δύναται  ἁγιάσαι   καθαρὸς ὢν τῇ καρδίᾳ, ἐν
[15]   πρὸς Μωϋσῆν κατὰ πρόσωπον· Καὶ  ἁγιασατε   τὸ σάββατον κυρίου χερσὶν καθαραῖς
[15]   ἑβδόμῃ. πέρας γέ τοι λέγει·  Ἁγιάσεις   αὐτὴν χερσὶν καθαραῖς καὶ καρδίᾳ
[15]   τότε δυνησόμεθα αὐτὴν ἁγιάσαι, αὐτοὶ  ἁγιασθέντες   πρῶτον. πέρας γέ τοι λέγει
[15]   ὅτι ἄρα τότε καλῶς καταπαυόμενοι  ἁγιάσομεν   αὐτήν, ὅτε δυνησόμεθα αὐτοὶ δικαιωθέντες
[10]   τῷ κόσνῳ περιπατεῖ καὶ τὸν  ἅγιον   αἰῶνα ἐκδέχεται. βλέπετε, πῶς ἐνομοθέτησεν
[14]   τοῦ σκότους ἑτοιμάσαι ἑαυτῷ λαὸν  ἅγιον.   λέγει οὖν προφήτης· Ἐγὼ
[11]   ἔρημός ἐστιν τὸ ὄρος το  ἅγιόν   μου Σινᾶ; ἔσεσθε γὰρ ὡς
[6]   ἐν ἡμῖν κατοικεῖν. ναὸς γὰρ  ἅγιος,   ἀδελφοί μου, τῷ κυρίῳ τὸ
[19]   ἑκάστην ἡμέραν τὰ πρόσωπα τῶν  ἁγίων,   διὰ λόγου κοπιῶν καὶ
[6]   καὶ ψαλῶ σοι ἀνάμεσον ἐκκλησίας  ἁγίων.   οὐκοῦν ἡμεῖς ἐσμέν, οὓς εἰσήγαγεν
[19]   δύνασαι, ὑπὲρ τῆς ψυχῆς σου  ἁγνεύσεις.   μὴ γίνου πρὸς μὲν τὸ
[8]   καθ’ ἕνα τὸν λαόν, ἵνα  ἁγνίζωνται   ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν; νοεῖτε, πῶς
[5]   ἵνα τῇ ἀφέσει τῶν ἁμαρτιῶν  ἁγνισθῶμεν,   ἐστιν ἐν τῷ αἵματι
[2]   οὖν μενόντων τὰ πρὸς κύριον  ἁγνῶς   συνευφραίνονται αὐτοῖς σοφία, σύνεσις, ἐπιστήμη,
[15]   ἄλλου κόσμου ἀρχήν. διὸ καὶ  ἄγομεν   τὴν ἡμέραν τὴν ὀγόην εἰς
[21]   καὶ ἐπιθυμία καὶ  ἀγρυπνία   εἴς τι ἀγαθὸν χωρήσῃ. ἐρωτῶ
[20]   χήρᾳ καὶ ὀρφανῷ οὐ προσέχοντες,  ἀγρυπνοῦντες   μάταια, διώκοντες ἀνταπόδομα, οὐκ ἐλεῶντες
[4]   φόβον τοῦ θεοῦ καὶ φυλάσσειν  ἀγωνιζώμεθα   τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἵνα ἐν
[6]   γ͂ ς πλάσις τοῦ  Ἀδὰμ   ἐγένετο. τί οὖν λέγει Εἰς
[5]   ἀποσυνέχει. ἔτι δὲ καὶ τοῦτο,  ἀδελφοί   μου· εἰ κύριος ὑπέμεινεν
[4]   τοῦ κυρίου. ἔτι δὲ κἀκεῖνο,  ἀδελφοί   μου, νοεῖτε· ὅταν βλέπετε ματὰ
[6]   ἡμῖν κατοικεῖν. ναὸς γὰρ ἅγιος,  ἀδελφοί   μου, τῷ κυρίῳ τὸ κατοικητήριον
[3]   τεταπεινωμένην ἐλεήσῃς. εἰς τοῦτο οὖν,  ἀδελφοί,   μακρόθυμος προβλέψας, ὡς ἐν
[6]   μέλι; εὐλογητὸς κύριος ἡμῶν,  ἀδελφοί,   σοφίαν καὶ νοῦν θέμενος
[2]   πεπλακότα αὐτήν. ἀκριβεύεσθαι οὖν ὀφείλομεν,  ἀδελφοί,   περὶ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἵνα
[19]   οὓς ἤκουσας, οὐ μνησικακήσεις τῷ  ἀδελφῷ   σου. οὐ μὴ διψυχήσῃς, πότερον
[6]   λέγει· Ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἐκκλησίᾳ  ἀδελφῶν   μου, καὶ ψαλῶ σοι ἀνάμεσον
[3]   λέγει κύριος· λύε πάντα σύνδεσμον  ἀδικίας,   διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε
[3]   τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶςαν  ἄδικον   συγγραφὴν διάσπα. διάθρυπτε πεινῶσιν τὸν
[5]   λέγει δὲ γραφή· Οὐκ  ἀδίκως   ἐκτείνεται δίκτυα πτερωτοῖς. τοῦτο λέγει,
[10]   πάλιν σιωπᾷ. Οὐδὲ φάγῃ τὸν  ἀετὸν   οὐδὲ τὸν ὀξύπτερον οὐδὲ τὸν
[10]   εἶπεν· Οὐ φάγεσθε χοῖρον οὔτε  ἀετὸν   οὔτε ὀξύπτερον οὔτε κόρακα οὔτε
[10]   τοῦτο εἶπεν· οὐ κολληθήσῃ, φησίν,  ἄθρώποις   τοιούτοις, οἵτινές εἰσιν ὅμοιοι χοίρων·
[16]   ἐπαγγελίας, σοφία τῶν δικαιωμάτων,  αἱ   ἐντολαὶ τῆς διδαχῆς, αὐτὸς ἐν
[14]   ἐκ τῶν χειρῶν, καὶ συνετρίβησαν  αἱ   πλάκες τῆς διαθήκης κυρίου. Μωϋσῆς
[9]   αὐτῶν εἰσίν; ἀλλὰ καὶ οἱ  Αἰγύπτιοι   ἐν περιτομῇ εἰσίν. μάθετε οὖν,
[4]   σου, οὓς ἐξήγαγες ἐκ γῆς  Αἰγύπτου,   καὶ συνῆκεν Μωϋσῆς καὶ ἔριψεν
[2]   πατράσιν ὑμῶν ἐκπορευομένοις ἐκ γῆς  Αἰγύπτου,   προσενέγκαι μοι ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας;
[14]   σου, ὃν ἐξήγαγες ἐκ γῆς  Αἰγύτου,   ἠνόμησεν. καὶ συνῆκεν Μωϋσῆς, ὅτι
[12]   συντελεσθήται; λέγει κύριος· ὁταν ξύλου  αἷμα   στάξῃ. ἔχεις πάλιν περὶ τοῦ
[2]   ὁλοκαυτωμάτων, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ  αἷμα   ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι,
[5]   ἁγνισθῶμεν, ἐστιν ἐν τῷ  αἵματι   τοῦ ῥαντίσματος αὐτοῦ. γέγραπται γὰρ
[7]   κατὰ πάντα εὐχαριστοῦντες ὀφείλομεν  αἰνεῖν.   εἰ οὖν υἱὸς τοῦ
[8]   τέλειαι, καὶ σφάξαντας κατακαίεν, καὶ  αἴρειν   τότε τὴν σποδὸν παιδία καὶ
[8]   ἔσονται πονηραὶ καὶ ῥυπαραί, ἐν  αἷς   ἡμεῖς σωθησόμεθα· ὅτι καὶ
[6]   ἰχθύων πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ;  αἰσθάνεσθαι   γὰρ ὀφείλομεν, ὅτι τὸ ἄρχειν
[2]   καὶ ὅρκον ψευδῆ μὴ ἀγαπᾶτε.  αἰσθάνεσθαι   οὖν ὀφείλομεν, μὴ ὄντες ἀσύνετοι,
[13]   μείζων δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι.  αἰσθάνεσθαι   ὀφείλετε, τίς Ἰσαὰκ καὶ
[11]   δικαίων, καὶ ὁδὸς ἀσεβῶν απολεῖται.  αἰσθάνεσθε,   πῶς τὸ ὑδωρ καὶ τὸν
[19]   κυρίοις ὡς τύπῳ θεοῦ ἐν  αἰσχύνῃ   καὶ φόβῳ· οὐ μὴ ἐπιτάξῃς
[21]   ἀγαθὸν χωρήσῃ. ἐρωτῶ ὑμᾶς, χάριν  αἰτούμενος.   ἕως ἔτι τὸ καλὸν σκεῦός
[14]   τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι  αἰχμαλώτοις   ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, καλέσαι
[9]   θέλων ζῆσαι εἰς τὸν  αἰῶνα;   ἀκοῇ ἀκουσάτω τῆς φωνῆς τοῦ
[8]   ἐπ’ αὐτὸν ζήσονται εἰς τὸν  αἰῶνα.   διὰ τί δὲ ἅμα τὸ
[10]   κόσνῳ περιπατεῖ καὶ τὸν ἅγιον  αἰῶνα   ἐκδέχεται. βλέπετε, πῶς ἐνομοθέτησεν Μωϋσῆς
[6]   ἐπ’ αὐτὸν ζήσετα εἰς τὸν  αἰῶνα.   ἐπὶ λίθον οὖν ἡμῶν
[11]   καὶ πιστεύσῃ, ζήσεται εἰς τὸν  αἰῶνα.   ~Ὁμοίως πάλιν περὶ τοῦ σταυροῦ
[12]   ἐλπίσωσιν ἐπ’ αὐτῷ εἰς τὸν  αἰῶνα   πολεμηθήσονται. τίθησιν οὖν Μωϋσῆς ἓν
[11]   ἀπὸ τούτων, ζήσεται εἰς τὸν  αἰῶνα,   τοῦτο λέγει· ὃς ἂν, φησίν,
[11]   ἐξ αὐτῶν, ζήσεται εἰς τὸν  αἰῶνα.   τοῦτο λέγει ὅτι ἡμεῖς μὲν
[18]   ἀπὸ αἰώνων καὶ εἰς τοὺς  αἰῶνας,   δὲ ἄρχων καιροῦ τοῦ
[20]   κατάρας μεστή. ὁδὸς ἐστιν θανάτου  αἰωνίου   μετὰ τιμωρίας, ἐν ἐστιν
[18]   μέν ἐστιν κύριος ἀπὸ  αἰώνων   καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας,
[19]   λόγος τοῦ θεοῦ ἐξέθῃ ἐν  ἀκαθαρσίᾳ   τινῶν. οὐ λήμωψῃ πρόσωπον ἐλέγξαι
[9]   εὑρίκω ἐντολήν) Μὴ σπείρητε ἐπ’  ἀκάνθαις,   περιτμήθητε τῷ κυρίῳ ὑμῶν. καὶ
[7]   διὰ τὸ εἶναι φοβερὰν τὴν  ἄκανθαν,   καὶ θλιβέντα κυριεῦσαι αὐτοῦ. οὕτω,
[7]   ὅτι τὸ ἔριον μέσον τῶν  ἀκανθῶν   τιθέασιν; τύπος ἐστὶν τοῦ Ἰησοῦ
[10]   αὐτῶν καὶ ἐπιτηροῦσιν ὡς ἐν  ἀκεραιοσύνῃ   περιπατοῦντες καὶ περιβλέπονται, τίνα ἐκδύσωσιν
[3]   μακρόθυμος προβλέψας, ὡς ἐν  ἀκεραιοσύνῃ   πιστεύσει λαός, ὃν ἡτοίμασεν
[16]   μήτε τοῦ λέγοντος τὰ ῥήματα  ἀκηκοέναι   ἐκ τοῦ στόματος μήτε αὐτός
[10]   κύριος. διὰ τοῦτο περιέτεμεν τὰς  ἀκοὰς   ἡμῶν καὶ τὰς καρδίας, ἵνα
[9]   ἐρήμῳ. οὐκοῦν περιέτεμεν ἡμῶν τὰς  ἀκοάς,   ἵνα ἀκούσαντες λόγον πιστεύσωμεν ἡμεῖς.
[9]   θέλων ζῆσαι εἰς τὸν αἰῶνα;  ἀκοῇ   ἀκουσάτω τῆς φωνῆς τοῦ παιδός
[9]   ἡπήκουσάν μου. καὶ πάλιν λέγει·  Ἀκοῇ   ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν, ἐποίησα
[9]   κύριος ἐν τῷ προφήτῃ· Εἰς  ἀκοὴν   ὠτίου ἡπήκουσάν μου. καὶ πάλιν
[9]   παιδός μου. καὶ πάλιν λέγει·  Ἀκουε   οὐρανέ, καὶ ἐνωτίζου γῆ, ὅτι
[9]   καρδίας ὑμῶν. καὶ πάλιν λέγει·  Ἄκουε   Ἰσραήλ, ὅτι τάδε λέγε κύριος
[16]   στόματος μήτε αὐτός ποτε ἐπιτεθυμηκέναι  ἀκούειν.   τοῦτό ἐστιν πνευματικὸς ναὸς οἰκοδομούμενος
[10]   μή, φησίν, γενηθῃς τοιοῦτος, οἵους  ἀκούομεν   ἀνομίαν ποιούσαις ἐν τῷ στόματι.
[9]   περιέτεμεν ἡμῶν τὰς ἀκοάς, ἵνα  ἀκούσαντες   λόγον πιστεύσωμεν ἡμεῖς. ἀλλὰ καὶ
[9]   εἰς μαρτύριον. καὶ πάλιν λέγει·  Ἀκούσατε   λόγον κυρίου, ἄρχοντες τοῦ λαοῦ
[13]   εἰς ἡμᾶς εἰς ἐκείνους.  ἀκούσατε   οὖν περὶ τοῦ λαοῦ τί
[7]   σταρωθεὶς ἐποτιζετο ὄξει καὶ χολῇ.  ἀκούσατε,   πῶς περὶ τούτου πεφανέρωκαν οἱ
[9]   λαοῦ τούτου. καὶ πάλιν λέγει·  Ἀκούσατε,   τέκνα, φωνῆς βοῶντος ἐν τῇ
[9]   ζῆσαι εἰς τὸν αἰῶνα; ἀκοῇ  ἀκουσάτω   τῆς φωνῆς τοῦ παιδός μου.
[12]   ὄνομα, ὄντι προφήτῃ, ἵνα μόνον  ἀκούσῃ   πᾶς λαός; ὅτι πάντα
[11]   τοῦτο λέγει· ὃς ἂν, φησίν,  ἀκούσῃ   τούτων λαλουμένων καὶ πιστεύσῃ, ζήσεται
[3]   νηστεύετε, λέγει κύριος, ὡς σήμερον  ἀκουσθῆναι   ἐν κραυγῇ τὴν φωνὴν ὑμῶν;
[9]   μου. καὶ πάλιν λέγει· Ἀκοῇ  ἀκούσονται   οἱ πόρρωθεν, ἐποίησα γνώσονται.
[2]   καρδία δοξάζουσα τὸν πεπλακότα αὐτήν.  ἀκριβεύεσθαι   οὖν ὀφείλομεν, ἀδελφοί, περὶ τῆς
[7]   ὑπὲρ πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν. προσέχετε  ἀκριβῶς·   Καὶ φαγέτωσαν οἱ ἱερεῖς μόνοι
[9]   κύριος, πάντα τὰ ἔθνη ἀπερίτμητα  ἀκροβυστίαν,   δὲ λαὸς οὗτος ἀπερίτμητος
[13]   πατέρα ἐθνῶν τῶν πιστευόντων δι’  ἀκροβυστίας   τῷ θεῷ. ~Ναί. ἀλλὰ ἴδωμεν,
[6]   θεμέλια Σιὼν λίθον πολυτελῆ, ἐκλεκτόν,  ἀκρογωναῖον,   ἔντιμον. εἶτα τί λέγει; Καὶ
[5]   ἐμβλέποντες οὐκ ἰσχύουσιν εἰς τὰς  ἀκτῖνας   αὐτοῦ ἀντοφθαλμῆσαι; οὐκοῦν υἱὸς
[8]   ἡμεῖς σωθησόμεθα· ὅτι καὶ  ἀλγῶν   σάρκα διὰ τοῦ ῥύπου τοῦ
[20]   θεοῦ· διῶκται τῶν ἀγαθῶν, μισοῦντες  ἀλήθειαν,   ἀγαπῶντες ψεῦδος, οὐ γινώσκοντες μισθὸν
[1]   συγχαίρω ἐμαυτῷ ἐλπίζων σωθῆναι, ὅτι  ἀληθῶς   βλέπω ἐν ὑμῖν ἐκκεχυμένον ἀπὸ
[16]   διὸ ἐν τῷ κατοικητηρίῳ ἡμῶν  ἀληθῶς   θεὸς κατοικεῖ ἐν ἡμῖν.
[16]   καρδίας φθαρτὸν καὶ ἀσθενές, ὡς  ἀληθῶς   οἰκοδομητὸς ναὸς διὰ χειρός, ὅτι
[7]   ἐξουθενήσαντες καὶ κατακεντήσαντες καὶ ἐμπτύσαντες;  ἀληθῶς   οὗτος ἦν, τότε λέγων
[11]   οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως,  αλλ’   ὡς χνοῦς, ὃν
[11]   ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οὐ μὴ προσδέξονται,  ἀλλ’   ἑαυτοῖς οἰκοδομήσουσιν. λέγει γὰρ
[16]   βλέπει οὐκ εἰς τὸν ἄνθρωπον,  ἀλλ’   εἰς τὸν ἐν αὐτῷ κατοικοῦντα
[4]   ἐκείνων καὶ ἡμῶν. ἡμῶν μέν·  ἀλλ’   ἐκεῖνοι οὕτως εἰς τέλος ἀπωλεσαν
[10]   μὴ κολθμβῶντα ὡς τὰ λοιπά,  ἀλλ’   ἐν τῇ γῇ κάτω τοῦ
[6]   ἐλπίς; μͅ μὴ γένοιτο·  ἀλλ’   ἐπεὶ ἐν ἰσχΰ τέθεικεν τὴν
[4]   ἐνδύνοντες μονάζετε ὡς ἤδη δεδικαιωμένοι,  ἀλλ’   ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνερχόμενοι συνζητεῖτε
[9]   δὲ λαὸς οὗτος ἀπερίτμητος καρδίας.  ἀλλ’   ἐρεῖς· Καὶ μὴν περιτέτμηται
[19]   οὐκ ἦλθεν κατὰ πρόσωπον καλέσαι,  ἀλλ’   ἐφ’ οὓς τὸ πνεῦμα ἡτοίμασεν.
[2]   προσενέγκαι μοι ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας;  ἀλλ’   τοῦτο ἐντειλάμην αὐτοῖς· ἕκαστος
[13]   πρὸς Ἰωσήφ· Οἶδα, τέκνον, οἶδα·  ἀλλ’   μειζων δουλεύσει τῷ ἐλάσσονι,
[1]   ἐγὼ δὲ οὐχ ὡς διδάσκαλος,  ἀλλ’   ὡς εἷς ἐξ ὑμῶν ὑποδείξω
[4]   θέλων γράφειν, οὐχ ὡς διδάσκαλος,  ἀλλ’   ὡς πρέπει ἀγαπῶντι ἀφ’ ὧν
[5]   ὅτι οὐκ ἦλθεν καλέσαι δικαίους,  ἀλλὰ   ἁμαρτωλούς, τότε ἐφανέρωσεν ἐν σαρκί,
[19]   ἀπὸ τῆς θυγατρός σου,  ἀλλὰ   ἀπὸ νεότητος διδάξεις φόβον θεοῦ.
[10]   ἑαυτοῖς οὐ προίζει τὴν τροφήν,  ἀλλὰ   ἀργὰ καθήμενα ἐκζητεῖ, πῶς ἀλλοτρίας
[10]   ἰδρῶτος προίζειν ἑαυτοῖς τὴν τροφήν,  ἀλλὰ   ἁρπάζουσιν ὡς καὶ τὰ ἀλλότρια
[4]   κακτύλῳ τῆς χειρὸς τοῦ κυρίου.  ἀλλὰ   ἐπιστραφέντες ἐπὶ τὰ εἴδωλα ἀπώλεσαν
[14]   δι’ ἀκροβυστίας τῷ θεῷ. ~Ναί.  ἀλλὰ   ἴδωμεν, εἰ διαθήκη, ἣν
[9]   ἵνα ἀκούσαντες λόγον πιστεύσωμεν ἡμεῖς.  ἀλλὰ   καὶ περιτομή, ἐφ’
[9]   ἐκ τῆς διαθήκης αὐτῶν εἰσίν;  ἀλλὰ   καὶ οἱ Αἰγύπτιοι ἐν περιτομῇ
[9]   περιτέτμηται λαὸς εἰς σφραγῖδα.  ἀλλὰ   καὶ πᾶς Σύρος καὶ Ἄραψ
[7]   παθεῖν εἰ μὴ δι’ ἡμᾶς.  ἀλλὰ   καὶ σταρωθεὶς ἐποτιζετο ὄξει καὶ
[10]   ἄρρεν, ποτὲ δὲ θῆλυ γίνεται.  ἀλλὰ   καὶ τὴν γαλῆν ἐμίσησεν καλῶς.
[10]   γῇ κάτω τοῦ βυτοῦ κατοικεῖ.  ἀλλὰ   καὶ τὸν δασύποδα οὐ φάγῃ.
[19]   ἐκ ψυχῆς σου μετὰ ὑψηλῶν,  ἀλλὰ   μετὰ ταπεινῶν καὶ δικαίων ἀναστραφήσῃ,
[9]   γνησιώτερον ἔμαθεν ἀπ’ ἐμοῦ λόγον·  ἀλλὰ   οἶδα, ὅτι ἄξιοί ἐστε ὑμεῖς.
[10]   ἔτη ζῇ, τοσαύτας ἔχει τρύπας.  ἀλλὰ   οὐδὲ τὴν ὕαιναν φάγῃ· οὐ
[9]   γὰρ εἰρηκεν οὐ σαρκὸς γενηθῆναι·  ἀλλὰ   παρέβησαν, ὅτι ἄγγελος πονηρὸς ἐσόφιζεν
[10]   βλέπετε, πῶς ἐνομοθέτησεν Μωϋσῆς καλῶς.  ἀλλὰ   πόθεν ἐκείνοις ταῦτα νοῆσαι
[16]   ἀφιέρωσαν αὐτὸν ἐν τῷ ναῷ.  ἀλλὰ   πῶς λέγει κύριος καταργῶν αὐτὸν,
[21]   ὑμῶν, μὴ ἐλλείπητε μηδενὶ ἑαυτῶν,  ἀλλὰ   συνεχῶς ἐκζητεῖτε ταῦτα καὶ ἀναπληρουτε
[12]   πάλιν Ἰησοῦς, οὐχὶ υἱὸς ἀνθρωπου,  ἀλλὰ   υἱὸς τοῦ θεοῦ, τύπῳ δὲ
[15]   οὐ τὰ σάββατα ἐμοὶ δεκτά,  ἀλλἃ   πεποίηκα, ἐν καταπαύσας
[15]   καὶ κρινεῖ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ  ἀλλάξει   τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην
[10]   τὸ ζῷον τοῦτο παρ’ ἐνιαυτὸν  ἀλλάσσει   τὴν φύσιν καὶ ποτὲ μὲν
[13]   οὗτος ἐκεῖνος. καὶ ἐν  ἄλλῃ   προφητείᾳ λέγει φανερώτερον Ἰακὼβ
[6]   αὐτοῦ; ἐπεὶ οὖν ἀνακαινίσας ἡμᾶς  ἄλλον   τύπον, ὡς παιδίων ἔχειν τὴν
[6]   ἡμῖν ἐστίν. τί λέγει  ἄλλος   προφήτης Μωϋσῆς αὐτοῖς; Ἰδού, τάδε
[10]   ἀλλὰ ἁρπάζουσιν ὡς καὶ τὰ  ἀλλότρια   ἐν ἀνομίᾳ αὐτῶν καὶ ἐπιτηροῦσιν
[10]   ἀλλὰ ἀργὰ καθήμενα ἐκζητεῖ, πῶς  ἀλλοτρίας   σάρκας καταφάγῃ, ὄντα λοιμὰ τῇ
[15]   ἡμέρας ὀγδόης ποιήσω, ἐστιν  ἄλλου   κόσμου ἀρχήν. διὸ καὶ ἄγομεν
[12]   πολεμουμένου τοῦ Ἰσραὴλ ὑπὸ τῶν  ἀλλοφύλων,   καὶ ἵνα ὑπομνήσῃ αὐτοὺς πολεμουμένους,
[11]   φόβον κυρίου. καὶ πάλιν ἐν  ἀλλῳ   προφήτῃ λέγει· Και ἔσται
[12]   περὶ τοῦ σταυροῦ ὁρίζει ἐν  ἄλλῳ   προφήτῃ λέγοντι· Καὶ πότε ταῦτα
[8]   τὸν αἰῶνα. διὰ τί δὲ  ἅμα   τὸ ἔριον καὶ τὸ ὕσσωπον;
[12]   ῥιζῶν τὸν οἶκον πάντα τοῦ  Ἀμαλὴκ   υἱὸς τοῦ θεοῦ ἐπ’
[8]   τοὺς ἄνδρας, ἐν οἷς εἰσὶν  ἁμαρίαι   τέλειαι, καὶ σφάξαντας κατακαίεν, καὶ
[5]   ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς  ἁμαρίας   ἡμῶν· τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς
[10]   οἱ δοκοῦντες φοβεῖσθαι τὸν κύριον  ἁμαρτάνουσιν   ὡς χοῖρος, καὶ ἐπὶ
[14]   δέ, ἵνα κἀκεῖνοι τελειωθῶσιν τοῖς  ἁμαρτήμασιν,   καὶ ἡμεῖς διὰ τοῦ κληρονομοῦντος
[4]   ἐπαναπαύομενοι ὡς κλητοὶ ἐπικαθυπνώσωμεν ταῖς  ἁμαρτίαις   ἡμῶν, καὶ πονηρὸς ἄρχων
[19]   δὲ μαχομένους συαγαγών. ἐξομολογήσῃ ἐπὶ  ἁμαρτίαις   σου. οὐ προσήξεις ἐπὶ προσευχὴν
[4]   μὴ ὁμοιοῦσθαί τισιν ἐπισωρεύοντας ταῖς  ἁμαρτίαις   ὑμῶν λέγοντας, ὅτι διαθήκη
[5]   αὐτοῦ ἐξελέξατο, ὄντας ὑπὲρ πᾶσαν  ἁμαρτίαν   ἀνομωτέρους, ἵνα δείξῃ, ὅτι οὐκ
[14]   ἐγένοντο ἄξιοι λαβεῖν διὰ τὰς  ἁμαρτίας   αὐτῶν. λέγει γὰρ προφήτης·
[12]   αὐτοὺς πολεμουμένους, ὅτι διὰ τὰς  ἁμαρτίας   αὐτῶν παρεδόθησαν εἰς θάνατον· λέγει
[5]   καταφθοράν, ἵνα τῇ ἀφέσει τῶν  ἁμαρτιῶν   ἁγνισθῶμεν, ἐστιν ἐν τῷ
[5]   ἦλθεν, ἵνα τὸ τέλειον τῶν  ἁμαρτιῶν   ἀνακεφαλαιώσῃ τοῖς διώξασιν ἐν θανάτῳ
[7]   καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων  ἁμαρτιῶν   ἔμελλεν τὸ σκεῦος τοῦ πνευματος
[16]   μάθετε. λαβόντες τὴν ἄφεσιν τῶν  ἁμαρτιῶν   καὶ ἐλπίσαντες ἐπὶ τὸ ὄνομα
[11]   καταβαίνομεν εἰς τὸ ὕδωρ γέμοντες  ἁμαρτιῶν   καὶ ῥύπου, καὶ ἀνα βαίνομεν
[8]   εὐαγγελισάμενοι ἡμῖν τὴν ἄφεσιν τῶν  ἁμαρτιῶν   καὶ τὸν ἁνισμὸν τῆς καρδίας,
[7]   πρὸς τί; ἐπειδὴ ἐμὲ ὑπὲρ  ἁμαρτιῶν   μέλλοντα τοῦ λαοῦ μου τοῦ
[8]   λαόν, ἵνα ἁγνίζωνται ἀπὸ τῶν  ἁμαρτιῶν;   νοεῖτε, πῶς ἐν ἁπλότητι λέγει
[11]   τὸ βάπτισμα τὸ φέρον ἄφεσιν  ἁμαρτιῶν   οὐ μὴ προσδέξονται, ἀλλ’ ἑαυτοῖς
[7]   τῇ νηστείᾳ ὑπὲρ πασῶν τῶν  ἁμαρτιῶν.   προσέχετε ἀκριβῶς· Καὶ φαγέτωσαν οἱ
[19]   κοπιῶν καὶ πορευόμενος εἰς λύτρωσιν  ἁμαρτιῶν   σου. οὐ διστάσεις μισθοῦ καλὸς
[7]   τὸν ἕνα εἰς ὁλοκαύτωμα ὑπὲρ  ἁμαρτιῶν.   τὸν δὲ ἕνα τί ποιήσωσιν;
[11]   ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει οὐδὲ  ἁμαρτωλοὶ   ἐν βουλῇ δικαίων, ὅτι γινώσκει
[8]   Ἰησοῦς ἐστίν, οἱ προσφέροντες ἄνδρες  ἁμαρτωλοὶ   οἱ προσενέγκαντες αὐτὸν ἐπὶ τὴν
[5]   οὐκ ἦλθεν καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ  ἁμαρτωλούς,   τότε ἐφανέρωσεν ἐν σαρκί, οὐδ’
[12]   καὶ συνίων τὴν πλάνην τῶν  ἁμαρτωλῶν·   Εἶπεν κύριος τῷ κυρίῳ μου·
[8]   σφαγήν. εἶτα οὐκέτι ἄνδρες, οὐκέτι  ἁμαρτωλῶν   δόξα. οἱ ῥαντίζοντες παῖδες
[4]   ὥστε ἔχειν αὐτὴν ἐξουσίαν μετὰ  ἁμαρτωλῶν   καὶ πονηρῶν συντρέχειν, μήποτε ὁμοιωθῶμεν
[10]   τὰ βάθη· καὶ ἐν ὁδῷ  ἁμαρτωλῶν   οὐκ ἔστη, καθὼς οἱ δοκοῦντες
[5]   ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς  ἀμνὸς   ἄφωνος ἐνανίον τοῦ κείραντος αὐτόν.
[19]   οὐ μὴ φοβηθήσονται τὸν ἐπ’  ἀμφοτέροις   θεόν· ὅτι οὐκ ἦλθεν κατὰ
[6]   παιδίων ἔχειν τὴν ψυχήν, ὡς  ἂν   δὴ ἀναπλάσσοντος αὐτοῦ ἡμᾶς. λέγει
[2]   καὶ τράγων οὐ βούλομαι, οὐδ’  ἂν   ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι. τίς γὰρ
[12]   Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως  ἂν   θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον
[3]   ταπεινοῦντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, οὐδ’  ἂν   κάμψητε ὡς κρίκον τὸν τράχηλον
[7]   τοῦ ναοῦ. γεγραμμένης ἐντολῆς· Ὃς  ἂν   μὴ νηστεύσῃ τὴν νηστείαν, θανάτω
[11]   οὐκ απορυήσεται, καὶ πάντα, ὅσα  ἂν   ποιῇ, κατευοδωθήσεται. οὐχ οὕτως οἱ
[5]   τότε ἐφανέρωσεν ἐν σαρκί, οὐδ’  ἂν   πως οἱ ἄνθρωποι ἐσώθησαν βλέποντες
[11]   τῇ πνεύματι ἔχοντες. Καὶ ὃς  ἂν   φάγῃ ἀπὸ τούτων, ζήσεται εἰς
[11]   αὐτοῦ δένδρα ὡραῖα· καὶ ὃς  ἂν   φάγῃ ἐξ αὐτῶν, ζήσεται εἰς
[11]   τὸν αἰῶνα, τοῦτο λέγει· ὃς  ἂν,   φησίν, ἀκούσῃ τούτων λαλουμένων καὶ
[11]   γέμοντες ἁμαρτιῶν καὶ ῥύπου, καὶ  ἀνα   βαίνομεν καρποφοροῦντες ἐν τῇ πνεύματι
[14]   κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς  ἀνάβλεψιν,   καλέσαι ἐνιαυτὸν κυρίου δεκτὸν καὶ
[1]   ὁδῷ δικαιοσύνης κύριος, καὶ πάντως  ἀναγκάζομαι   κἀγὼ εἰς τοῦτο, ἀγαπᾶν ὑμᾶς
[2]   ὑμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄνευ ζυγοῦ  ἀνάγκης,   ὤν, μὴ ἀνθρωποποίητον ἔχῃ τὴν
[6]   τὸν κύριον αὐτοῦ; ἐπεὶ οὖν  ἀνακαινίσας   ἡμᾶς ἄλλον τύπον, ὡς παιδίων
[5]   ἵνα τὸ τέλειον τῶν ἁμαρτιῶν  ἀνακεφαλαιώσῃ   τοῖς διώξασιν ἐν θανάτῳ τοὺς
[10]   μελέτη ἐστὶν ἔργον εὐφροσύνης, καὶ  ἀναμαρυκωμένων   τὸν λόγον κυρίου. τί δὲ
[6]   ἀδελφῶν μου, καὶ ψαλῶ σοι  ἀνάμεσον   ἐκκλησίας ἁγίων. οὐκοῦν ἡμεῖς ἐσμέν,
[10]   τρέφοντα αὐτὸν καὶ ἐπ’ αὐτῷ  ἀναπαθόμενος   εὐφραίνεσθαι δοκεῖ. καλῶς εἶπεν βλέπων
[6]   κατακυριεύσατε αὐτῆς. ἴδε οὖν, ἡμεῖς  ἀναπεπλάσμεθα,   καθὼς πάλιν ἐν ἑτέρῳ προφήτῃ
[6]   τὴν ψυχήν, ὡς ἂν δὴ  ἀναπλάσσοντος   αὐτοῦ ἡμᾶς. λέγει γὰρ
[21]   ἀλλὰ συνεχῶς ἐκζητεῖτε ταῦτα καὶ  ἀναπληρουτε   πᾶσαν ἐντολήν· ἔστιν γὰρ ἄξια.
[5]   τῆς γῆς ὤν, ὅτι τὴν  ἀνάστασιν   αὐτὸς ποιήσας κρινεῖ. πέρας γέ
[5]   θάνατον καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν  ἀνάστασιν   δείξῃ, ὅτι ἐν σαρκὶ ἔδει
[21]   ἔργων αὐτοῦ συναπολεῖται. διὰ τοῦτο  ἀνάστασις,   διὰ τοῦτο ἀνταπόδομα. ἐρωτῶ τοὺς
[11]   τῆς γῆς. διὰ τοῦτο οὐκ  ἀναστήσονται   ἀσεβεῖς ἐν κρίσει οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ
[19]   ἀλλὰ μετὰ ταπεινῶν καὶ δικαίων  ἀναστραφήσῃ,   τὰ συμβαίνοντά σοι ἐνεργήματα ὡς
[3]   καὶ τὰ ἱμάτιά σου ταχέως  ἀνατελεῖ,   καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου
[9]   Ἀβραὰμ ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ  ἄνδρας   δεκαοκτὼ καὶ τριακοσίους. τίς οὖν
[8]   τῷ Ἰσραὴλ προσφέρειν δάμαλιν τοὺς  ἄνδρας,   ἐν οἷς εἰσὶν ἁμαρίαι τέλειαι,
[8]   Ἰησοῦς ἐστίν, οἱ προσφέροντες  ἄνδρες   ἁμαρτωλοὶ οἱ προσενέγκαντες αὐτὸν ἐπὶ
[8]   ἐπὶ τὴν σφαγήν. εἶτα οὐκέτι  ἄνδρες,   οὐκέτι ἁμαρτωλῶν δόξα. οἱ
[11]   ποταμὸς ἕλκων ἐκ δεξιῶν, καὶ  ἀνέβαινεν   ἐξ αὐτοῦ δένδρα ὡραῖα· καὶ
[15]   ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καὶ φανερωθεὶς  ἀνέβη   εἰς οὐρανοίς. ~Ἔτι δὲ καὶ
[11]   χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει  ἄνεμος   ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς. διὰ
[12]   ἐδέοντο Μωϋσέως, ἵνα περὶ αὐτῶν  ἀνενέγκῃ   δέησιν περὶ τῆς ἰάσεως αὐτῶν.
[4]   μὴ δῶμεν τῇ ἑαυτῶν ψυχῇ  ἄνεσιν,   ὥστε ἔχειν αὐτὴν ἐξουσίαν μετὰ
[15]   ἐν καὶ Ἰησοῦς  ἀνέστη   ἐκ νεκρῶν καὶ φανερωθεὶς ἀνέβη
[4]   θαλάσσης, καὶ ὡς ἐξ αὐτοῦ  ἀνέτειλεν   δέκα κέρατα, καὶ ὡς ἐταπείνωσεν
[2]   τὰς νεομηνίας ὑμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,  ἄνευ   ζυγοῦ ἀνάγκης, ὤν, μὴ ἀνθρωποποίητον
[19]   ὡς ἀγαθὰ προσδέξῃ, εἰδώς ὅτι  ἄνευ   θεοῦ οὐδὲν γίνεται. οὐκ ἔσῃ
[15]   ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα οὐκ  ἀνέχομαι.   ὁρᾶτε, πῶς λέγει; οὐ τὰ
[17]   μου μὴ παραλελοιπέναι τι τῶν  ἀνηκόντων   εἰς σωτηρίαν. ἐὰν γὰρ περὶ
[10]   γνῶσιν Δαυείδ καὶ λέγει· Μακάριος  ἀνήρ,   ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ
[5]   σαρκί, οὐδ’ ἂν πως οἱ  ἄνθρωποι   ἐσώθησαν βλέποντες αὐτόν, ὅτε τόν
[10]   μή, φησίν, κολληθήσῃ οὐδὲ ὁμοιωθήσῃ  ἀνθρώποις   τοιούτοις, οἵτινες οὐκ οἴδασιν διὰ
[16]   σωθῆναι βλέπει οὐκ εἰς τὸν  ἄνθρωπον,   ἀλλ’ εἰς τὸν ἐν αὐτῷ
[6]   καὶ καθ’ ὁμοίσιν ἡμῶν τὸν  ἄνθρωπον,   καὶ ἀρχέτωσαν τῶν θηρίων τῆς
[5]   θεὸς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· Ποιήσωμεν  ἄνθρωπον   κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν
[3]   ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει κύριος, οὐκ  ἄνθρωπον   ταπεινοῦντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, οὐδ’
[2]   ἄνευ ζυγοῦ ἀνάγκης, ὤν, μὴ  ἀνθρωποποίητον   ἔχῃ τὴν προσφοράν. λέγει δὲ
[6]   σαρκὶ μέλλοντα φανεροῦσθαι ὑμῖν Ἰησοῦν.  ἄνθρωπος   γὰρ γῆς ἐστιν πάσχοῦσα· ἀπὸ
[5]   τοῦτο λέγει, ὅτι δικαιως ἀπολεῖται  ἄνθρωπος,   ὃς ἔχων ὁδοῦ δικαιοσύνης γνῶσιν
[12]   ἴδε πάλιν Ἰησοῦς, οὐχὶ υἱὸς  ἀνθρωπου,   ἀλλὰ υἱὸς τοῦ θεοῦ, τύπῳ
[5]   πῶς οὖν ὑπέμεινεν ὑπὸ χειρὸς  ἀνθρώπων   παθεῖν; μάθετε. οἱ προφῆται, ἀπ’
[8]   ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὸν  ἁνισμὸν   τῆς καρδίας, οἷς ἔδωκεν τοῦ
[16]   κατοικῶν, τοὺς τῷ θανάτῳ δεδουλωμένους  ἀνοιγων   ἡμῖν τὴν θύραν τοῦ ναοῦ,
[16]   αὐτοι οἱ τῶν ἐχθρῶν ὑπηρέται  ἀνοικοδομήσουσιν   καὶ λαὸς Ἰσραὴλ παραδίδοσθαι,
[14]   διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν  ἀνοῖξαι   ὀφθαλμοὺς τυφλῶν καὶ ἐξαγαγεῖν ἐκ
[10]   ὡς καὶ τὰ ἀλλότρια ἐν  ἀνομίᾳ   αὐτῶν καὶ ἐπιτηροῦσιν ὡς ἐν
[14]   καὶ παραδεδομένας τῇ τῆς πλάνης  ἀνομίᾳ   λυτρωσάμενος ἐκ τοῦ σκότους, διάθηται
[10]   φησίν, γενηθῃς τοιοῦτος, οἵους ἀκούομεν  ἀνομίαν   ποιούσαις ἐν τῷ στόματι. τὸ
[18]   ἄρχων καιροῦ τοῦ νῦν τῆς  ἀνομίας.   ~Ἡ οὖν ὁδὸς τοῦ φωτός
[5]   δὲ οὕτως· Ἐτραυματίσθη διὰ τὰς  ἀνομίας   ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς
[4]   καταλάβῃ ἡμᾶς τὰ ἔργα τῆς  ἀνομίας·   καὶ μισήσωμεν τὴν πλάνην τοῦ
[15]   τὴν ἐπαγγελίαν, μηκέτι οὔσης τῆς  ἀνομίας,   καινῶν δὲ γεγονότων πάντων ὑπὸ
[4]   ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων τῆς  ἀνομίας,   μήποτε καταλάβῃ ἡμᾶς τὰ ἔργα
[20]   τὸν θλιβόμενον, πλουσίων παράκλητοι, πενήτων  ἄνομοι   κριταί, πανθαμάρτητοι. ~Καλὸν οὖν ἐστὶν
[15]   αὐτοῦ καταργήσει τὸν καιρὸν τοῦ  ἀνόμου   καὶ κρινεῖ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ
[4]   ἐὰν μὴ νῦν ἐν τῷ  ἀνόμῳ   καιρῷ καὶ τοῖς μέλλουσιν σκανδάλοις,
[5]   ἐξελέξατο, ὄντας ὑπὲρ πᾶσαν ἁμαρτίαν  ἀνομωτέρους,   ἵνα δείξῃ, ὅτι οὐκ ἦλθεν
[21]   διὰ τοῦτο ἀνάστασις, διὰ τοῦτο  ἀνταπόδομα.   ἐρωτῶ τοὺς ὑπερέχοντας, εἴ τινά
[20]   οὐ προσέχοντες, ἀγρυπνοῦντες μάταια, διώκοντες  ἀνταπόδομα,   οὐκ ἐλεῶντες πτωχόν, οὐ πονοῦντες
[19]   σου. οὐ διστάσεις μισθοῦ καλὸς  ἀνταποδότης.   φυλάξεις παρέλαβες, μήτε προστιθεὶς
[14]   ἐνιαυτὸν κυρίου δεκτὸν καὶ ἡμέραν  ἀνταποσόσεως,   παρακαλέσαι πάντας τοὺς πενθοῦντας. ~Ἔτι
[12]   μου πρὸς λαὸν ἀπειθῆ καὶ  ἀντιλέγοντα   ὁδῷ δικαίᾳ μου. πάλιν Μωϋσῆς
[6]   λέγει; Τίς κρινόμενός μοι;  ἀντιστήτω   μοι· τίς δικαιούμενός
[4]   σκανδάλοις, ὡς πρέπει υἱοῖς θεοῦ,  ἀντιστῶμεν,   ἵνα μὴ σχῇ παρείσδυσιν
[5]   ἰσχύουσιν εἰς τὰς ἀκτῖνας αὐτοῦ  ἀντοφθαλμῆσαι;   οὐκοῦν υἱὸς τοῦ θεοῦ
[10]   οὐ μή, φησίν, ὁμοιωθήσῃ κολλώμενος  ἀντρώποις   τοιούτοις, οἵτινες εἰς τέλος εἰσὶν
[21]   ἀναπληρουτε πᾶσαν ἐντολήν· ἔστιν γὰρ  ἄξια.   διὸ μᾶλλον ἐσπούδασα γράψαι ἀφ’
[9]   ἐμοῦ λόγον· ἀλλὰ οἶδα, ὅτι  ἄξιοί   ἐστε ὑμεῖς. ~Ὅτι δὲ Μωϋσῆς
[14]   δέδωκεν· αὐτοὶ δὲ οὐκ ἐγένοντο  ἄξιοι   λαβεῖν διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.
[5]   πατάξωσιν τὸν ποιμένα ἑαυτῶν, τότε  ἀολεῖται   τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης. αὐτὸς
[11]   δώσω σοι θησαυροὺς σκοτεινούς, ἀποκρύους,  ἀοράτους,   ἵνα γνῶσιν ὅτι ἐγὼ κύριος
[5]   ἀνθρώπων παθεῖν; μάθετε. οἱ προφῆται,  ἀπ’   αὐτοῦ ἔχοντες τὴν χάριν, εἰς
[9]   ἐν ἡμῖν. οὐδεὶς γνησιώτερον ἔμαθεν  ἀπ’   ἐμοῦ λόγον· ἀλλὰ οἶδα, ὅτι
[1]   ἐνεστῶτα, καὶ τῶν μελλόντων δοὺς  ἀπαρχὰς   ἡμῖν γεύσεως, ὧν τὰ καθ’
[6]   πάλιν προφήτης· Λίθον ὃν  ἀπεδοκίμασαν   οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς
[12]   πάντα ὄφιν δάκνειν αὐτούς, καὶ  ἀπέθνησκον   ἐπειδὴ παράβασις διὰ τὴν
[12]   τὰς χεῖρας μου πρὸς λαὸν  ἀπειθῆ   καὶ ἀντιλέγοντα ὁδῷ δικαίᾳ μου.
[9]   λέγει κύριος, πάντα τὰ ἔθνη  ἀπερίτμητα   ἀκροβυστίαν, δὲ λαὸς οὗτος
[9]   ἀκροβυστίαν, δὲ λαὸς οὗτος  ἀπερίτμητος   καρδίας. ἀλλ’ ἐρεῖς· Καὶ μὴν
[14]   ἔχρισέν με εὐαγγελίσασθαι ταπεινοῖς χάριν,  ἀπέσταλκέν   με ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν
[13]   καὶ διὰ τοῦ Ἀβραὰμ ἐμνήσθη,  ἀπέχομεν   τὸ τέλειον τῆς γνώσεως ἡμῶν.
[17]   ὅσον ἦν ἐν δυνατῷ καὶ  ἁπλότητι   δηλῶσαι ὑμῖν, ἐλπίζει μου
[8]   τῶν ἁμαρτιῶν; νοεῖτε, πῶς ἐν  ἁπλότητι   λέγει ὑμῖν. μόσχος
[19]   σε λυτρωσάμενον ἐκ θανάτου· ἔσῃ  ἁπλοῦς   τῇ καρδίᾳ καὶ πλούσιος τῷ
[7]   ἱερεῖς μόνοι πάντες τὸ ἔντερον  ἄπλυτον   μετὰ ὄξους. πρὸς τί; ἐπειδὴ
[18]   καὶ μέν ἐστιν κύριος  ἀπὸ   αἰώνων καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας,
[5]   κύριος εἶπεν θεὸς  ἀπὸ   καταβολῆς κόσμου· Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’
[19]   ἀπὸ τῆς θυγατρός σου, ἀλλὰ  ἀπὸ   νεότητος διδάξεις φόβον θεοῦ. οὐ
[4]   ἡμᾶς σώζειν. φύγωμεν οὖν τελείως  ἀπὸ   πάντων τῶν ἔργων τῆς ἀνομίας,
[4]   σχῇ παρείσδυσιν μέλας. φύγωμεν  ἀπὸґ   πάσης ματαιότητος, μισήσωμεν τελείως τὰ
[6]   ἄνθρωπος γὰρ γῆς ἐστιν πάσχοῦσα·  ἀπὸ   προσώπου γὰρ τῆς γ͂ ς
[11]   χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει ἄνεμος  ἀπὸ   προσώπου τῆς γῆς. διὰ τοῦτο
[5]   αὐτῷ. Φεῖσαί μου τῆς ψυχῆς  ἀπὸ   ῥομφαίας, καί· Καθήλωσόν μου τὰς
[3]   ἐρεῖ· Ἰδοὺ πάρειμι· ἐὰν ἀφέλῃς  ἀπὸ   σοῦ σύνδεσμον καὶ χειροτονίαν καὶ
[4]   καθ’ ἡμῶν ἐξουσίαν ἀπώσηται ἡμᾶς  ἀπὸ   τῆς βασιλείας τοῦ κυρίου. ἔτι
[2]   ποιήσας ἐν ἡμῖν ἐκσφενδονήσῃ ἡμᾶς  ἀπὸ   τῆς ζωῆς ἡμῶν. ~Λέγει οὖν
[19]   ἀπὸ τοῦ υἱοῦ σου  ἀπὸ   τῆς θυγατρός σου, ἀλλὰ ἀπὸ
[4]   τεσσαράκοντα, καὶ ἔλαβεν τὴν διαθήκην  ἀπὸ   τοῦ κυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας
[1]   ἀληθῶς βλέπω ἐν ὑμῖν ἐκκεχυμένον  ἀπὸ   τοῦ πλουσίου τῆς πηγῆς κυρίου
[19]   μὴ ἄρῃς τὴν χεῖρά σου  ἀπὸ   τοῦ υἱοῦ σου ἀπὸ
[11]   ἔχοντες. Καὶ ὃς ἂν φάγῃ  ἀπὸ   τούτων, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα,
[8]   ἕνα τὸν λαόν, ἵνα ἁγνίζωνται  ἀπὸ   τῶν ἁμαρτιῶν; νοεῖτε, πῶς ἐν
[3]   ταπεινόν, οὐχ ὑπερόψῃ αὐτόν, οὐδὲ  ἀπὸ   τῶν οικείων τοῦ σπέρματός σου.
[5]   ἵνα τοῖς πατράσιν τὴν ἐπανγγελίαν  ἀποδῷ,   καὶ αὐτὸς ἑαυτῷ τὸν λαὸν
[11]   ἐν καιρῷ αὐτοῦ· τότε, φησίν  ἀποδώσω.   νῦν δὲ λέγει· τὰ
[11]   καὶ δώσω σοι θησαυροὺς σκοτεινούς,  ἀποκρύους,   ἀοράτους, ἵνα γνῶσιν ὅτι ἐγὼ
[19]   ἐν φθορᾷ, οὐδὲ πάλιν γεννηθὲν  ἀποκτενεῖς.   οὐ μὴ ἄρῃς τὴν χεῖρά
[15]   ὅτε δυνησόμεθα αὐτοὶ δικαιωθέντες καὶ  ἀπολαβόντες   τὴν ἐπαγγελίαν, μηκέτι οὔσης τῆς
[11]   ὁδὸν δικαίων, καὶ ὁδὸς ἀσεβῶν  απολεῖται.   αἰσθάνεσθε, πῶς τὸ ὑδωρ καὶ
[5]   πτερωτοῖς. τοῦτο λέγει, ὅτι δικαιως  ἀπολεῖται   ἄνθρωπος, ὃς ἔχων ὁδοῦ δικαιοσύνης
[20]   τιμωρίας, ἐν ἐστιν τὰ  ἀπολλύντα   τὴ ψυχὴν αὐτῶν· εἰδωλολατρεία, θρασύτης,
[6]   θαυματή, ἣν ἐποίησεν κύριος.  ἀπολούστερον   ὑμῖν γράφω, ἵνα συιῆτε· ἐγὼ
[12]   καὶ αὐτὸς ζωοποιήσει, ὃν δόξουσιν  ἀπολωλεκέναι,   ἐν σημείῳ πίπτοντος τοῦ Ἰσραήλ,
[11]   τὸν καρπὸν αὐτοῦ οὐκ  απορυήσεται,   καὶ πάντα, ὅσα ἂν ποιῇ,
[11]   λέγει· τὰ φύλλα οὐκ  ἀπορυήσεται,   τοῦτο λέγει· ὅτι πᾶν ῥῆμα,
[3]   ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων,  ἀπόστελλε   τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶςαν
[5]   αὐτόν. ὅτε δὲ τοὺς ἰδίους  ἀποστόλους   τοὺς μέλλοντας κηρύσσειν τὸ εὐαγγέλιον
[20]   καταφονεῖς τέκνων, φθορεῖς πλάσματος θεοῦ,  ἀποστρεφόμενοι   τὸν ἐνδέμενον, καταπονοῦντες τὸν θλιβόμενον,
[5]   γνῶσιν ἑαυτὸν εἰς ὁδὸν σκότους  ἀποσυνέχει.   ἔτι δὲ καὶ τοῦτο, ἀδελφοί
[4]   δικαιώμασιν αὐτοῦ εὐφρανθῶμεν. κύριος  ἀποσωπολήμπτως   κρινεῖ τὸν κόσμον. ἕκαστος καθὼς
[4]   ἀλλ’ ἐκεῖνοι οὕτως εἰς τέλος  ἀπωλεσαν   αὐτὴν λαβόντος ἤδη τοῦ Μωϋσέως.
[4]   ἀλλὰ ἐπιστραφέντες ἐπὶ τὰ εἴδωλα  ἀπώλεσαν   αὐτήν. λέγει γὰρ οὕτως κύριος.
[4]   λαβὼν τὴν καθ’ ἡμῶν ἐξουσίαν  ἀπώσηται   ἡμᾶς ἀπὸ τῆς βασιλείας τοῦ
[6]   οὖν οὐ γίνεται τοῦτο νῦν,  ἄρα   ἡμῖν εἴρηκεν, πότε· ὅταν καὶ
[9]   πάντες οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων.  ἄρα   οὖν κἀκεῖνοι ἐκ τῆς διαθήκης
[10]   λαὸν τοῦτον τὰ δικαιώματά μου.  ἄρα   οὖν οὐκ ἔστιν ἐντολὴ θεοῦ
[15]   ἐν πᾶσιν πεπλανήμεθα. ἴδε ὅτι  ἄρα   τότε καλῶς καταπαυόμενοι ἁγιάσομεν αὐτήν,
[7]   ὃς ἐὰν θέλῃ τὸ ἔριον  ἆραι   τὸ κόκκινον, δεῖ αὐτὸν πολλὰ
[21]   ἀγαθοί, ἑαυτῶν μένετε σύμβουλοι πιστοί,  ἄρατε   ἐξ ὑμῶν πᾶσαν ὑπόκρισιν.
[9]   ἀλλὰ καὶ πᾶς Σύρος καὶ  Ἄραψ   καὶ πάντες οἱ ἱερεῖς τῶν
[10]   οὐ προίζει τὴν τροφήν, ἀλλὰ  ἀργὰ   καθήμενα ἐκζητεῖ, πῶς ἀλλοτρίας σάρκας
[19]   δὲ ταπεινόφρων κατὰ πάντα· οὐκ  ἀρεῖς   ἐπὶ σεαυτὸν δόξαν. οὐ λήμψῃ
[19]   μισήσεις πᾶν, οὐκ ἔστιν  ἀρεστὸν   τῷ θεῷ, μισήσεις πᾶσαν ὑπόκρισιν·
[19]   πάλιν γεννηθὲν ἀποκτενεῖς. οὐ μὴ  ἄρῃς   τὴν χεῖρά σου ἀπὸ τοῦ
[2]   πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων, καὶ στέαρ  ἀρνῶν   καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων
[20]   δυνάμεως, ὑπόκρισις, διπλοκαρδία, μοιχεία, φόνος,  ἁρπαγή,   ὑπερηφανία, μαγεία, πλεονεξία, ἀφοβία θεοῦ·
[10]   καθὼς τὰ πετεινα καθήμενα εἰς  ἁρπαγήν.   ἔχετε τελείως καὶ περὶ τῆς
[10]   προίζειν ἑαυτοῖς τὴν τροφήν, ἀλλὰ  ἁρπάζουσιν   ὡς καὶ τὰ ἀλλότρια ἐν
[10]   τὴν φύσιν καὶ ποτὲ μὲν  ἄρρεν,   ποτὲ δὲ θῆλυ γίνεται. ἀλλὰ
[3]   γογγυσμου, καὶ δῷς πεινῶντι τὸν  ἄρτον   σου ἐκ ψυχῆς σου καὶ
[3]   συγγραφὴν διάσπα. διάθρυπτε πεινῶσιν τὸν  ἄρτον   σου, καὶ γυμνὸν ἐὰν ἴδῃς
[6]   αἰσθάνεσθαι γὰρ ὀφείλομεν, ὅτι τὸ  ἄρχειν   ἐξουσίας ἐστίν, ἵνα τις ἐπιτάξας
[6]   ὁμοίσιν ἡμῶν τὸν ἄνθρωπον, καὶ  ἀρχέτωσαν   τῶν θηρίων τῆς γῆς καὶ
[6]   Καὶ αὐξανέσθωσαν καὶ πληθυνέσθωσαν καὶ  ἀρχέτωσαν   τῶν ἰχθύων πετεινῶν τοῦ
[1]   ἐστιν κυρίου· ζωῆς ἐλπίς, κρίσεως,  ἀρχὴ   καὶ τέλος πίστεως ἡμῶν· καὶ
[15]   αὐτούς. τὸ σάββατον λέγει ἐν  ἀρχῇ   τῆς κτίσεως· Καὶ ἐποίησεν
[15]   ποιήσω, ἐστιν ἄλλου κόσμου  ἀρχήν.   διὸ καὶ ἄγομεν τὴν ἡμέραν
[15]   ἐν καταπαύσας τὰ πάντα  ἀρχὴν   ἡμέρας ὀγδόης ποιήσω, ἐστιν
[16]   ὄνομα ἐγενόμεθα καινοί, ´πάλιν ἐξ  ἀρχῆς   κτιζόμενοι· διὸ ἐν τῷ κατοικητηρίῳ
[9]   πάλιν λέγει· Ἀκούσατε λόγον κυρίου,  ἄρχοντες   τοῦ λαοῦ τούτου. καὶ πάλιν
[18]   εἰς τοὺς αἰῶνας, δὲ  ἄρχων   καιροῦ τοῦ νῦν τῆς ἀνομίας.
[4]   ἁμαρτίαις ἡμῶν, καὶ πονηρὸς  ἄρχων   λαβὼν τὴν καθ’ ἡμῶν ἐξουσίαν
[11]   γῆς. διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται  ἀσεβεῖς   ἐν κρίσει οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ ἐν
[15]   τοῦ ἀνόμου καὶ κρινεῖ τοὺς  ἀσεβεῖς   καὶ ἀλλάξει τὸν ἥλιον καὶ
[10]   τοιούτοις, οἵτινες εἰς τέλος εἰσὶν  ἀσεβεῖς   καὶ κεκριμένοι ἤδη τῷ θανάτῳ,
[11]   ποιῇ, κατευοδωθήσεται. οὐχ οὕτως οἱ  ἀσεβεῖς,   οὐχ οὕτως, αλλ’ ὡς
[11]   κύριος ὁδὸν δικαίων, καὶ ὁδὸς  ἀσεβῶν   απολεῖται. αἰσθάνεσθε, πῶς τὸ ὑδωρ
[10]   ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ  ἀσεβῶν,   καθὼς καὶ οἱ ἰχθύες πορεύονται
[16]   κατοικητήριον τῆς καρδίας φθαρτὸν καὶ  ἀσθενές,   ὡς ἀληθῶς οἰκοδομητὸς ναὸς διὰ
[3]   καὶ γυμνὸν ἐὰν ἴδῃς περίβαλε·  ἀστέγους   εἴσαγε εἰς τὸν οἶκον σου,
[15]   καὶ τὴν σελήνην καὶ τοὺς  ἀστέρας,   τότε καλῶς καταπαύσεται ἐν τῇ
[5]   εἰς τὰ μέλλοντα οὐκ ἐσμὲν  ἀσύνετοι.   λέγει δὲ γραφή· Οὐκ
[2]   αἰσθάνεσθαι οὖν ὀφείλομεν, μὴ ὄντες  ἀσύνετοι,   τὴν γνώμην τῆς ἀγαθωσύνης τοῦ
[2]   χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν μου τὴν  αὐλὴν   οὐ προσθήσεσθε. ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν,
[6]   ἰδὼν τὸ καλὸν πλάσμα ἡμῶν·  Αὐξάνεσθε   καὶ πληθυνέσθε καὶ πληρώσατε τὴν
[6]   γῆς. προειρήκαμεν δὲ ἐπάνω. Καὶ  αὐξανέσθωσαν   καὶ πληθυνέσθωσαν καὶ ἀρχέτωσαν τῶν
[15]   τῇ ἑβδόμῃ καὶ κατέπαυσεν ἐν  αὐτῇ   καὶ ἡγίασεν αὐτήν. προσέχετε, τέκνα,
[19]   ἡμῖν γνῶσις τοῦ περιπατεῖν ἐν  αὐτῇ   τοιαύτη. ἀγαπήσεις τὸν ποιήσαντά σε,
[6]   κεφαλὴν γωνίας. καὶ πάλιν λέγει·  Αὔτη   ἐστὶν ἡμέρα μεγάλη
[19]   ἐπὶ προσευχὴν ἐν συνειδήσει πονηρᾷ.  αὑτη   ἐστὶν ὁδὸς τοῦ φωτός. ~Ἧ
[19]   οὖν ὁδὸς τοῦ φωτός ἐστιν  αὕτη·   ἐάν τις θέλων ὁδὸν ὁδεύειν
[3]   πρὸς ἡμᾶς δὲ λέγει· Ἰδοὺ  αὕτη   νηστεία, ἣν ἐγὼ ἐξελεξάμην,
[15]   πάντων ὑπὸ κυρίου· τότε δυνησόμεθα  αὐτὴν   ἁγιάσαι, αὐτοὶ ἁγιασθέντες πρῶτον. πέρας
[2]   κυρίῳ καρδία δοξάζουσα τὸν πεπλακότα  αὐτήν.   ἀκριβεύεσθαι οὖν ὀφείλομεν, ἀδελφοί, περὶ
[6]   Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, καὶ κατακληρονομήσατε  αὐτήν,   γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι.
[13]   κυρίου, καὶ εἶπεν κύριος πρὸς  αὐτήν·   Δύο ἔθνη ἐν τῇ γαστρί
[4]   ἑαυτῶν ψυχῇ ἄνεσιν, ὥστε ἔχειν  αὐτὴν   ἐξουσίαν μετὰ ἁμαρτωλῶν καὶ πονηρῶν
[4]   ἐκεῖνοι οὕτως εἰς τέλος ἀπωλεσαν  αὐτὴν   λαβόντος ἤδη τοῦ Μωϋσέως. λέγει
[4]   ἐπιστραφέντες ἐπὶ τὰ εἴδωλα ἀπώλεσαν  αὐτήν.   λέγει γὰρ οὕτως κύριος. Μωϋσῆ
[15]   ἄρα τότε καλῶς καταπαυόμενοι ἁγιάσομεν  αὐτήν,   ὅτε δυνησόμεθα αὐτοὶ δικαιωθέντες καὶ
[15]   κατέπαυσεν ἐν αὐτῇ καὶ ἡγίασεν  αὐτήν.   προσέχετε, τέκνα, τί λέγει τὸ
[15]   πέρας γέ τοι λέγει· Ἁγιάσεις  αὐτὴν   χερσὶν καθαραῖς καὶ καρδίᾳ καθαρᾷ.
[6]   γάλα καὶ μέλι καὶ κατακυριεύσατε  αὐτῆς.   ἴδε οὖν, ἡμεῖς ἀναπεπλάσμεθα, καθὼς
[12]   λαόν. ἐλθόντες οὖν ἐπὶ τὸ  αὐτὸ   ἐδέοντο Μωϋσέως, ἵνα περὶ αὐτῶν
[7]   ἀφαιρεῖ τὸ ἔριον καὶ ἐπιτίθησιν  αὐτὸ   ἐπὶ φρύγανον τὸ λεγόμενον ῥαχήλ,
[4]   ἤδη δεδικαιωμένοι, ἀλλ’ ἐπὶ τὸ  αὐτὸ   συνερχόμενοι συνζητεῖτε περὶ τοῦ κοινῇ
[11]   καὶ τὸν σταυρὸν ἐπὶ τὸ  αὐτὸ   ὥρισεν. τοῦτο γὰρ λέγει· μακάριοι,
[15]   κυρίου· τότε δυνησόμεθα αὐτὴν ἁγιάσαι,  αὐτοὶ   ἁγιασθέντες πρῶτον. πέρας γέ τοι
[16]   οἱ καθελόντες τὸν ναὸν τοῦτον  αὐτοὶ   αὐτὸν οἰκοδομήσουσιν. γίνεται. διὰ γὰρ
[14]   τῷ λαῷ, εἰ δέδωκεν. δέδωκεν·  αὐτοὶ   δὲ οὐκ ἐγένοντο ἄξιοι λαβεῖν
[15]   καταπαυόμενοι ἁγιάσομεν αὐτήν, ὅτε δυνησόμεθα  αὐτοὶ   δικαιωθέντες καὶ ἀπολαβόντες τὴν ἐπαγγελίαν,
[16]   ὑπὸ τῶν ἐχτρῶν· νῦν καὶ  αὐτοι   οἱ τῶν ἐχθρῶν ὑπηρέται ἀνοικοδομήσουσιν
[6]   ἡμῖν εἴρηκεν, πότε· ὅταν καὶ  αὐτοὶ   τελειωθῶμεν κληρονόμοι τῆς διαθήκης κυρίου
[2]   θυσίας; ἀλλ’ τοῦτο ἐντειλάμην  αὐτοῖς·   ἕκαστος ὑμῶν κατὰ τοῦ πλησίον
[10]   δόγματα. πέρας γέ τοι λέγει  αὐτοῖς   ἐν τῷ Δευτερονομίῳ· Καὶ διαθήσομαι
[6]   λέγει ἄλλος προφήτης Μωϋσῆς  αὐτοῖς;   Ἰδού, τάδε λέγει κύριος
[2]   τὰ πρὸς κύριον ἁγνῶς συνευφραίνονται  αὐτοῖς   σοφία, σύνεσις, ἐπιστήμη, γνῶσις. πεφανέρωκεν
[15]   πρῶτον. πέρας γέ τοι λέγει  αὐτοῖς·   Τὰς νεομηνίας ὑμῶν καὶ τὰ
[4]   καὶ πονηρῶν συντρέχειν, μήποτε ὁμοιωθῶμεν  αὐτοῖς.   τὸ τέλειον σκάνδαλον ἤγγικεν, περὶ
[16]   γὰρ ὡς τὰ ἔθνη ἀφιέρωσαν  αὐτὸν   ἐν τῷ ναῷ. ἀλλὰ πῶς
[8]   προσφέροντες ἄνδρες ἁμαρτωλοὶ οἱ προσενέγκαντες  αὐτὸν   ἐπὶ τὴν σφαγήν. εἶτα οὐκέτι
[5]   αὐτοῦ ἔχοντες τὴν χάριν, εἰς  αὐτὸν   ἐπροφήτευσαν· αὐτὸς δέ, ἵνα καταργήσῃ
[6]   λέγει; Καὶ ὃς ἐλπίσει ἐπ’  αὐτὸν   ζήσετα εἰς τὸν αἰῶνα. ἐπὶ
[8]   καὶ ὅτι οἱ ἐλπίζοντες ἐπ’  αὐτὸν   ζήσονται εἰς τὸν αἰῶνα.