Livre, Chap.
[2, 24]	μόνον ἔχω σοι εἰπεῖν, ὅτι	ὁ	ἀγνοῶν, τίς ἐστι καὶ ἐπὶ
[2, 18]	μεῖνον, τάλας, μὴ συναρπασθῇς. μέγας	ὁ	ἀγών ἐστιν, θεῖον τὸ ἔργον,
[2, 21]	ἀποθάνῃ μου τὸ παιδίον ἢ	ὁ	ἀδελφὸς ἢ ἐμὲ ἀποθνῄσκειν δέῃ
[2, 21]	τὰ πρός σε ἢ πῶς	ὁ	ἀδελφός; τί λέγουσιν οἱ ἐκεῖ
[2, 24]	ἆραι ἡλίκον ὁ Ἕκτωρ ἢ	ὁ	Αἴας; ἀλλὰ καὶ εὐγενής. μή
[2, 24]	καὶ πρὸς τὸ λέγειν, ὅταν	ὁ	ἀκουσόμενος φανῇ τις, ὅταν αὐτὸς
[2, 22]	ἐν Ἰλίῳ διὰ ταῦτα ἐγένετο.	ὁ	Ἀλέξανδρος τοῦ Μενελάου ξένος ἦν,
[2, 1]	μᾶλλον ἢ ἀτάραχος. ἐπεὶ σὺ	ὁ	ἄλλους στρέφειν δυνάμενος οὐδένα ἔχεις
[2, 26]	ἁμάρτημα μάχην περιέχει. ἐπεὶ γὰρ	ὁ	ἁμαρτάνων οὐ θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ
[2, 4]	πρὸς πίστιν γέγονεν καὶ τοῦτο	ὁ	ἀνατρέπων ἀνατρέπει τὸ ἴδιον τοῦ
[2, 18]	μετὰ ταύτης ἐκοιμήθη‘ καὶ μακάριος	ὁ	ἀνὴρ αὐτῆς‘ ὁ γὰρ τοῦτ´
[2, 13]	αὐτὸν καλῶ καὶ λέγω· οὗτος	ὁ	ἄνθρωπος οὐκ οἶδεν ποῦ τῆς
[2, 4]	ποτὲ κατειλημμένον. Λέγοντος αὐτοῦ ὅτι	Ὁ	ἄνθρωπος πρὸς πίστιν γέγονεν καὶ
[2, 9]	δὲ μή, καὶ οὕτως ἀπώλετο	ὁ	ἄνθρωπος. τίνα οὖν ποιοῦμεν ὡς
[2, 2]	εὐλαβεῖσθαι. ~Περὶ ἀταραξίας. Ὅρα σὺ	ὁ	ἀπιὼν ἐπὶ τὴν δίκην, τί
[2, 3]	ἀργυρίου, ἵν´ εἰπεῖν δύνωμαι καθάπερ	ὁ	ἀργυρογνώμων λέγει φέρε ἣν θέλεις
[2, 16]	δ´ ἀμελετήτως ἔχεις, ἐκεῖ δ´	ὁ	αὐτὸς διαμένεις; ἐπεὶ διὰ τί
[2, 16]	οὐ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ τοῖς πολλοῖς	ὁ	αὐτός ἐστιν; ὡς ὁ κιθαρῳδὸς
[2, 18]	τὸ ἀρρώστημα βεβαιοῖ τὴν φιλαργυρίαν.	ὁ	γὰρ πυρέξας, εἶτα παυσάμενος οὐχ
[2, 23]	τοὺς δεδωκότας, ἀλλὰ καὶ δειλοῦ.	ὁ	γὰρ τοιοῦτος φοβεῖσθαί μοι δοκεῖ,
[2, 18]	καὶ μακάριος ὁ ἀνὴρ αὐτῆς‘	ὁ	γὰρ τοῦτ´ εἰπὼν μακάριος‘ καὶ
[2, 22]	βάλε κορασίδιον κομψὸν καὶ αὐτὸ	ὁ	γέρων φίλει κἀκεῖνος ὁ νέος·
[2, 4]	ποτε μοιχὸς ἐν τῇ πόλει.	ὁ	δ´ Ἀλλ´ ἄν, φησίν, ἀφέντες
[2, 10]	ἣν ὁ μὲν κτησάμενος ὠφελεῖται,	ὁ	δ´ ἀποβαλὼν ζημιοῦται; (Ποίαν καὶ
[2, 26]	αὐτῷ. δεινὸς οὖν ἐν λόγῳ,	ὁ	δ´ αὐτὸς καὶ προτρεπτικὸς καὶ
[2, 24]	ἀλλὰ καὶ κόμιον κομψὸν ἔχω.	ὁ	δ´ Ἀχιλλεὺς οὐ κάλλιον καὶ
[2, 5]	ἀπαντῶντές σοι συγχαρήσονται ὅτι ἐσώθης,	ὁ	δ´ εἰδὼς βλέπειν τὰ τοιαῦτα,
[2, 12]	ἐστίν· οὐκ ἔστιν αὐτῷ χρήσασθαι’	ὁ	δ´ ὁδηγός, ὅταν λάβῃ τινὰ
[2, 17]	ἐφαρμόζει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ πρόληψιν,	ὁ	δ´ οὔ; τῇ δὲ τῆς
[2, 23]	συλλογισμῶν, ὁ δ´ ὑπὸ μεταπιπτόντων,	ὁ	δ´ ὑπ´ ἄλλου τινὸς τοιούτου
[2, 23]	λέξεως, ὁ δ´ ὑπὸ συλλογισμῶν,	ὁ	δ´ ὑπὸ μεταπιπτόντων, ὁ δ´
[2, 23]	ὁ μὲν ὑπὸ τῆς λέξεως,	ὁ	δ´ ὑπὸ συλλογισμῶν, ὁ δ´
[2, 5]	κόλπον ἐκτείνω, δύναμαι λαβεῖν αὐτό,	ὁ	δέ, ἂν βάλω, λαμβάνει. ἂν
[2, 24]	ὠφελεῖν οὗτος ἐμπείρως ἂν λέγοι,	ὁ	δὲ βλαπτόμενος μᾶλλον καὶ βλάπτων
[2, 10]	τοῦ κιναίδου πάσχων; τὸν ἄνδρα.	ὁ	δὲ διατιθείς; πολλὰ μὲν καὶ
[2, 17]	τοῦτο ὁ μὲν λέγει ἀνάτεινον’	ὁ	δὲ λέγει δὸς τροφήν’ καὶ
[2, 24]	ἀποδοῦναι τῷ πατρὶ τὴν Χρυσηίδα,	ὁ	δὲ λέγει, ὅτι οὐ συμφέρει;
[2, 17]	καὶ ὁ μὲν λέγει φλεβοτόμησον’	ὁ	δὲ λέγει σικύασον’ τί τὸ
[2, 11]	ἄμεινον ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν σοι;	ὁ	δὲ μαινόμενος ἄλλα τινὰ ποιεῖ
[2, 5]	βάλε’ ὁ δὲ μὴ βάλῃς’	ὁ	δὲ μὴ ἀνέβαλες’ τοῦτο δὴ
[2, 5]	ἀλλ´ ὁ μὲν ἐρεῖ βάλε’	ὁ	δὲ μὴ βάλῃς’ ὁ δὲ
[2, 22]	οὗτος ἂν καὶ φιλεῖν εἰδείη·	ὁ	δὲ μὴ δυνάμενος διακρῖναι τὰ
[2, 24]	ὁ μὲν ἔχων ἐμπείρως ἐρεῖ,	ὁ	δὲ μὴ ἔχων ἀπείρως; (Δοκεῖ.
[2, 22]	εἶναι εὔνους αὐτῷ; (Οὐδ´ οὗτος.	(Ὁ	δὲ νῦν λοιδορῶν μέν τινα,
[2, 24]	αὐτὸν λαβεῖν τὸ ἄλλου γέρας,	ὁ	δέ, ὅτι οὐ δεῖ; οὐχὶ
[2, 6]	ἐστὶν ἑκάτερον, ὁ μὲν ὑψηλός,	ὁ	δὲ ταπεινός· ἡ προαίρεσις δ´
[2, 10]	κεκολόβωται γὰρ τὸ σῶμα. (Ἄγε,	ὁ	δὲ τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν ἀπολωλεκὼς
[2, 3]	συνιστάντας τινὰς τοῖς φιλοσόφοις. Καλῶς	ὁ	Διογένης πρὸς τὸν ἀξιοῦντα γράμματα
[2, 19]	ἔσται, συνιδὼν τὴν μάχην ταύτην	ὁ	Διόδωρος τῇ τῶν πρώτων δυεῖν
[2, 14]	διοικῶν. ποῖός τις καὶ πῶς	ὁ	διοικῶν; ἡμεῖς δὲ τίνες ὄντες
[2, 14]	οὕτως εὐτάκτως οἰκονομεῖσθαι; ἔστιν οὖν	ὁ	διοικῶν. ποῖός τις καὶ πῶς
[2, 26]	καὶ προτρεπτικὸς καὶ ἐλεγκτικὸς οὗτος	ὁ	δυνάμενος ἑκάστῳ παραδεῖξαι τὴν μάχην,
[2, 21]	ἀλλὰ καθόλου; πυθέσθω μου καὶ	ὁ	δυσεντερικός, εἰ χρήσιμον ὄξος, ἐρῶ
[2, 18]	ποῖος γὰρ μείζων χειμὼν ἢ	ὁ	ἐκ φαντασιῶν ἰσχυρῶν καὶ ἐκκρουστικῶν
[2, 24]	οὖν δύνασαι λίθον ἆραι ἡλίκον	ὁ	Ἕκτωρ ἢ ὁ Αἴας; ἀλλὰ
[2, 2]	ἔχει λόγον καὶ προσερεθίζει; ὡς	ὁ	ἐμὸς Ἡράκλειτος περὶ ἀγριδίου πραγμάτιον
[2, 8]	γένοιτο. μὴ γὰρ ὁ Ζεὺς	ὁ	ἐν Ὀλυμπίᾳ ὀφρῦν ἀνέσπακεν; ἀλλὰ
[2, 13]	διαλεγόμενος, ὁ πρὸς τοὺς δικαστάς,	ὁ	ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ. λέγειν Διογένης
[2, 10]	οὔτε γὰρ τὴν κεφαλὴν ἀλγεῖ	ὁ	ἐξαπατηθεὶς ἢ ἀδικήσας οὔτε τὸν
[2, 22]	καὶ ταῦτα πάσχω. (Τί οὖν;	ὁ	ἐξηπατημένος περί τινος δοκεῖ σοι
[2, 22]	τὸ καλόν, οὕτως ἰσχυρὸς γίνεται	ὁ	Ἐπικούρου λόγος, ἀποφαίνων ἢ μηδὲν
[2, 22]	ἐγγίσαντος ὅρα οἵας φωνὰς ἀφιᾶσιν.	ὁ	Ἐτεοκλῆς καὶ ὁ Πολυνείκης οὐκ
[2, 8]	τὸ Φειδίου, ἡ Ἀθηνᾶ ἢ	ὁ	Ζεύς, ἐμέμνησο ἂν καὶ σαυτοῦ
[2, 8]	ὀφρῦν; μὴ γένοιτο. μὴ γὰρ	ὁ	Ζεὺς ὁ ἐν Ὀλυμπίᾳ ὀφρῦν
[2, 8]	ὁρῶσι· νῦν δέ σε ὅτι	ὁ	Ζεὺς πεποίηκεν, διὰ τοῦτο ἀμελεῖς
[2, 16]	τὴν μάμμην, μέχρις σε χορτάσῃ.	ὁ	Ἡρακλῆς εἰ τοῖς ἐν οἴκῳ
[2, 16]	ἔχειν. τίς δ´ ὁ νόμος	ὁ	θεῖος; τὰ ἴδια τηρεῖν, τῶν
[2, 6]	κατὰ φύσιν· αὐτὸς γάρ μ´	ὁ	θεὸς ἐποίησεν τούτων ἐκλεκτικόν. εἰ
[2, 16]	ἔχεις; οὐκ ἐποίησέν σοι αὐτὰς	ὁ	θεός; εὔχου νῦν καθήμενος, ὅπως
[2, 17]	μηδὲν ἄλλο θέλε ἢ ἃ	ὁ	θεὸς θέλει. καὶ τίς σε
[2, 1]	μὴ τοῖς πεπαιδευμένοις, τοῦτό ἐστιν	ὁ	θεὸς οὐκ ἐπιτρέπει. (Ὅταν οὖν
[2, 23]	τῆς φωνητικῆς. εἰκῇ οὖν σοι	ὁ	θεὸς ὀφθαλμοὺς ἔδωκεν, εἰκῇ πνεῦμα
[2, 8]	εἰ δέ σοι ὀρφανόν τινα	ὁ	θεὸς παρέθετο, οὕτως ἂν αὐτοῦ
[2, 16]	μὴ ἀγωνιᾶν. εἶτα λέγομεν κύριε	ὁ	θεός, πῶς μὴ ἀγωνιῶ; μωρέ,
[2, 8]	σύμβουλον; ~Τίς οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ.	Ὁ	θεὸς ὠφέλιμος· ἀλλὰ καὶ τἀγαθὸν
[2, 13]	οὖν ἴδῃς τινὰ ὠχριῶντα, ὡς	ὁ	ἰατρὸς ἀπὸ τοῦ χρώματος λέγει
[2, 14]	οἷός ἐστιν· εἰ μὴ καὶ	ὁ	ἰατρὸς τὸν νοσοῦντα {ὅταν αὐτὸν}
[2, 12]	δυνάμεθα. ἐξ ὧν δ´ αὐτὸς	ὁ	ἰδιώτης ἐπακολουθῶν ταῖς αὑτοῦ φαντασίαις
[2, 23]	κρεῖσσον εἶναι ἐκείνου ᾧ διακονεῖ,	ὁ	ἵππος τοῦ ἱππέως ἢ ὁ
[2, 19]	ὁ λόγος; μή τι ἔσω	ὁ	Καῖσαρ ἀρετὴν καὶ κακίαν τοῖς
[2, 19]	ἐλθὼν παίζεις. ἂν δέ σε	ὁ	Καῖσαρ μεταπέμψηται κατηγορούμενον, μέμνησαι τῆς
[2, 14]	καὶ γυναῖκα καὶ οἰκέτας πολλούς,	ὁ	Καῖσάρ σε οἶδεν, ἐν Ῥώμῃ
[2, 10]	οἱ φιλόσοφοι ὅτι εἰ προῄδει	ὁ	καλὸς καὶ ἀγαθὸς τὰ ἐσόμενα,
[2, 13]	ἔτι ἠγωνία; διὰ τοῦτο καὶ	ὁ	κιθαρῳδὸς μόνος μὲν ᾄδων οὐκ
[2, 16]	πολλοῖς ὁ αὐτός ἐστιν; ὡς	ὁ	κιθαρῳδὸς οἶδεν κιθαρίζειν, ᾄδει καλῶς,
[2, 12]	ἢ εὑρὼν αὐτός; ὧδε λοιπὸν	ὁ	κίνδυνος, μὴ πρῶτον μὲν εἴπῃ
[2, 26]	θέλει οὐ ποιεῖ. τί γὰρ	ὁ	κλέπτης θέλει πρᾶξαι; τὸ αὑτῷ
[2, 14]	φιλοθεάμονες. τί ποτ´ οὖν ἐστιν	ὁ	κόσμος, τίς αὐτὸν διοικεῖ. οὐδείς;
[2, 14]	τέκτων μαθών τινα γίνεται τέκτων,	ὁ	κυβερνήτης μαθών τινα γίνεται κυβερνήτης.
[2, 19]	μόνον ἀναλαμβάνοντας τὰ τῶν φιλοσόφων.	Ὁ	κυριεύων λόγος ἀπὸ τοιούτων τινῶν
[2, 23]	ὁ ἵππος τοῦ ἱππέως ἢ	ὁ	κύων τοῦ κυνηγοῦ ἢ τὸ
[2, 21]	σχολήν· καὶ γνώσεσθε οἵαν ἰσχὺν	ὁ	λόγος ἔχει. ~Περὶ φιλίας. Περὶ
[2, 19]	ἄνθρωπε; περὶ τίνων σοί ἐστιν	ὁ	λόγος; μή τι ἔσω ὁ
[2, 7]	καθήκοντα πολλὰ παραλείπομεν. τί γὰρ	ὁ	μάντις δύναται πλέον ἰδεῖν θανάτου
[2, 24]	μὴ ἔχων ἀπείρως; (Δοκεῖ. (Οὐκοῦν	ὁ	μὲν διὰ τοῦ λέγειν αὐτός
[2, 5]	ἑξῆς ὄψεται ἐν αὐτῇ; ἀλλ´	ὁ	μὲν ἐρεῖ βάλε’ ὁ δὲ
[2, 24]	δὲ καὶ τοῦ λέγειν, ἣν	ὁ	μὲν ἔχων ἐμπείρως ἐρεῖ, ὁ
[2, 10]	δύναμις οὐκ ἔστιν οὐδεμία, ἣν	ὁ	μὲν κτησάμενος ὠφελεῖται, ὁ δ´
[2, 17]	ἐφαρμόσαι οὐ δυνάμεθα. διὰ τοῦτο	ὁ	μὲν λέγει ἀνάτεινον’ ὁ δὲ
[2, 24]	λέγει, ὅτι οὐ συμφέρει; οὐχὶ	ὁ	μὲν λέγει, ὅτι δεῖ αὐτὸν
[2, 24]	ἐστὶ συμφέροντα καὶ ἀσύμφορα; οὐχὶ	ὁ	μὲν λέγει, ὅτι συμφέρει ἀποδοῦναι
[2, 17]	δὲ λέγει δὸς τροφήν’ καὶ	ὁ	μὲν λέγει φλεβοτόμησον’ ὁ δὲ
[2, 17]	δὲ τοῦ πλούτου οὐσίᾳ οὐχ	ὁ	μέν τις ἐφαρμόζει τὴν τοῦ
[2, 19]	ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται. λοιπὸν	ὁ	μέν τις ταῦτα τηρήσει τῶν
[2, 23]	τινες τούτων ἁλισκόμενοι καταμένουσιν αὐτοῦ,	ὁ	μὲν ὑπὸ τῆς λέξεως, ὁ
[2, 6]	καὶ φυλακὴ τόπος ἐστὶν ἑκάτερον,	ὁ	μὲν ὑψηλός, ὁ δὲ ταπεινός·
[2, 22]	εἶναι αὐτοῦ; (Οὐ πάνυ. (Οὐδ´	ὁ	μεταπτώτως ἑλόμενος αὐτὸν εἶναι εὔνους
[2, 10]	ἧττον τὸν ἄνδρα. τί ἀπολλύει	ὁ	μοιχεύων; τὸν αἰδήμονα, τὸν ἐγκρατῆ,
[2, 18]	γὰρ τοῦτ´ εἰπὼν μακάριος‘ καὶ	ὁ	μοιχός‘ οὐδὲ τὰ ἑξῆς ἀναζωγραφῶ,
[2, 22]	αὐτὸ ὁ γέρων φίλει κἀκεῖνος	ὁ	νέος· ἂν δέ, δοξάριον. ἂν
[2, 4]	γυναῖκες φύσει κοιναί. ὅταν δ´	ὁ	νομοθέτης ὡς ἑστιάτωρ διέλῃ αὐτάς,
[2, 16]	πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχειν. τίς δ´	ὁ	νόμος ὁ θεῖος; τὰ ἴδια
[2, 7]	ὀρέξεως ἔρχεσθαι καὶ ἐκκλίσεως, ὡς	ὁ	ὁδοιπόρος πυνθάνεται παρὰ τοῦ ἀπαντήσαντος,
[2, 20]	τοὺς Γάλλους ἡ μανία καὶ	ὁ	οἶνος. οὕτως ἰσχυρόν τι καὶ
[2, 8]	γέγονεν ἄλλοις, οὐκ αὐτὰ προηγούμενα.	ὁ	ὄνος ἐπεὶ γέγονεν μή τι
[2, 10]	πολίτην, τὸν γείτονα. τί ἀπολλύει	ὁ	ὀργιζόμενος; ἄλλο τι. ὁ φοβούμενος;
[2, 13]	καὶ τὴν ὑπάτην, ἔπαινος δ´	ὁ	παρὰ τῶν πολλῶν τί ἐστι
[2, 21]	οὐδὲν ἄλλο ἐνθυμούμενος ἢ πῶς	ὁ	πατὴρ τὰ πρός σε ἢ
[2, 6]	τε θέλῃ ἄν τε μή,	ὁ	πέμπων σε εἰς Γύαρα. τί
[2, 22]	φωνὰς ἀφιᾶσιν. ὁ Ἐτεοκλῆς καὶ	ὁ	Πολυνείκης οὐκ ἦσαν ἐκ τῆς
[2, 6]	ἂν ἐπ´ αὐτό· καὶ γὰρ	ὁ	πούς, εἰ φρένας εἶχεν, ὥρμα
[2, 10]	ἄν, εἰ ἡ χεὶρ ἢ	ὁ	ποὺς λογισμὸν εἶχον καὶ παρηκολούθουν
[2, 13]	τῷ δεσμωτηρίῳ. λέγειν Διογένης μεμελετήκει	ὁ	πρὸς Ἀλέξανδρον οὕτως λαλῶν, ὁ
[2, 18]	ἐστιν ὁ ταῖς ἀληθείαις ἀσκητὴς	ὁ	πρὸς τὰς τοιαύτας φαντασίας γυμνάζων
[2, 13]	Φίλιππον, ὁ πρὸς τοὺς πειρατάς,	ὁ	πρὸς τὸν ὠνησάμενον αὐτόν ἐκείνοις,
[2, 13]	πρὸς τοὺς τυράννους οὕτως διαλεγόμενος,	ὁ	πρὸς τοὺς δικαστάς, ὁ ἐν
[2, 13]	οὕτως λαλῶν, ὁ πρὸς Φίλιππον,	ὁ	πρὸς τοὺς πειρατάς, ὁ πρὸς
[2, 13]	ἰσχυροτέρῳ. λέγειν δὲ Σωκράτης ἐμελέτα	ὁ	πρὸς τοὺς τυράννους οὕτως διαλεγόμενος,
[2, 13]	ὁ πρὸς Ἀλέξανδρον οὕτως λαλῶν,	ὁ	πρὸς Φίλιππον, ὁ πρὸς τοὺς
[2, 16]	αὐτὸς διαμένεις; ἐπεὶ διὰ τί	ὁ	ῥήτωρ εἰδὼς ὅτι γέγραφε καλῶς,
[2, 13]	ἀπὸ τοῦ χρώματος λέγει τούτου	ὁ	σπλὴν πέπονθε, τούτου δὲ τὸ
[2, 2]	σταυρωθῆναι θέλεις, ἔκδεξαι καὶ ἥξει	ὁ	σταυρός· εἰ δ´ ὑπακοῦσαι λόγος
[2, 1]	καὶ τὸ ἀδιαφορητικόν. ταῦτα δ´	ὁ	Σωκράτης καλῶς ποιῶν μορμολύκεια ἐκάλει.
[2, 2]	ἐπίλογος, τοῦτο εὐδοκίμησις. Διὰ τοῦτο	ὁ	Σωκράτης πρὸς τὸν ὑπομιμνῄσκοντα, ἵνα
[2, 10]	ἐπονείδιστον καὶ ἀτύχημα. τί ἀπολλύει	ὁ	τὰ τοῦ κιναίδου πάσχων; τὸν
[2, 18]	πλέον οὐδὲ ἕν. Οὗτός ἐστιν	ὁ	ταῖς ἀληθείαις ἀσκητὴς ὁ πρὸς
[2, 1]	αὐτοῦ δοῦναι ὀφείλει. (Τί οὖν;	ὁ	ταῦτα παθὼν οὐ γέγονεν ἐλεύθερος;
[2, 19]	τὸ ἔργον. καὶ ἐνθάδε τοίνυν	ὁ	τέκτων ἐστίν, ἡ ὕλη ἐστίν·
[2, 14]	ἔσται τοῦτο. ὁρῶμεν οὖν ὅτι	ὁ	τέκτων μαθών τινα γίνεται τέκτων,
[2, 8]	τινα δείξεις σεαυτόν; καὶ τί	ὁ	τεχνίτης τῷ τεχνίτῃ ὅμοιος ἢ
[2, 10]	κερμάτιον πάντα ἀνάγεις, ὅτι οὐδ´	ὁ	τὴν ῥῖνά σοι ἀπολλύων ἔσται
[2, 16]	ἂν ψυχαγωγῆται; ταχύ γ´ ἂν	ὁ	τοιοῦτος ὑπομείναι φυγήν τινα φυγεῖν
[2, 19]	διαφέρω τοῦ γραμματικοῦ. τίς ἦν	ὁ	τοῦ Ἕκτορος πατήρ; Πρίαμος. τίνες
[2, 10]	(Οὐδὲν ἔχομεν αἰδῆμον φύσει; (Ἔχομεν.	(Ὁ	τοῦτο ἀπολλύων οὐ ζημιοῦται, οὐδενὸς
[2, 14]	ἐπακούοντος ἑνὸς ἀναγνώσματος Οὗτος, ἔφη,	ὁ	τρόπος ἐστὶ τῆς διδασκαλίας καὶ
[2, 6]	ἀκοῦσαι τἀληθῆ, συντομωτέρα ἣν πέμπει	ὁ	τύραννος. οὐδέποτ´ οὐδεὶς τύραννος ἓξ
[2, 2]	κυρίου. τίς δ´ ἐστὶ κύριος;	ὁ	τῶν ὑπὸ σοῦ τινος σπουδαζομένων
[2, 24]	τριβῆς περὶ τὸ ἀκούειν προσδεῖται	ὁ	τῶν φιλοσόφων ἀκουσόμενος. ἢ γὰρ
[2, 20]	πῶς πατὴρ οὐδέν ἐστιν, πῶς	ὁ	υἱὸς οὐδέν ἐστιν. εὖ, φιλόσοφε·
[2, 5]	αὐτὴν φιλοτεχνίαν ἐπιδεικνύοντα. οὕτως καὶ	ὁ	ὑφάντης οὐκ ἔρια ποιεῖ, ἀλλ´
[2, 12]	λύπη ὁ φθόνος; καὶ τί	ὁ	φθόνος ἐστὶ κακῶν; οὐκοῦν ἐκεῖνον
[2, 12]	κακοῖς δοκεῖ σοι εἶναι λύπη	ὁ	φθόνος; καὶ τί ὁ φθόνος
[2, 12]	ὅτι λύπη ἐστὶν ἐπ´ ἀγαθοῖς	ὁ	φθόνος. Τί δέ; φθονοίη ἄν
[2, 12]	ἀναχωρεῖν ἀπ´ αὐτῆς. Ἆρά γε	ὁ	φθονῶν χαίρει; (Οὐδαμῶς, ἀλλὰ μᾶλλον
[2, 10]	ἀπολλύει ὁ ὀργιζόμενος; ἄλλο τι.	ὁ	φοβούμενος; ἄλλο τι. οὐδεὶς δίχα
[2, 18]	ἐκκρουστικῶν τοῦ λόγου; αὐτὸς γὰρ	ὁ	χειμὼν τί ἄλλο ἐστὶν ἢ
[2, 6]	οὐ ταραχθήσῃ. διὰ τοῦτο καλῶς	ὁ	Χρύσιππος λέγει ὅτι μέχρις ἂν
[2, 2]	ἀλλὰ ποίησόν μου τὴν διάνοιαν	ὅ	τι ἂν ἀποβαίνῃ πρὸς τοῦτο
[2, 22]	ᾠκείωται ὡς τῷ ἰδίῳ συμφέροντι.	ὅ	τι ἂν οὖν πρὸς τοῦτο
[2, 11]	καὶ προσήκοντος καὶ ἐπιβάλλοντος καὶ	ὅ	τι δεῖ ποιῆσαι καὶ ὅ
[2, 21]	οὔθ´ ὅ τι λέγουσιν οὔθ´	ὅ	τι ἔχουσιν κακὸν ἢ εἰ
[2, 21]	τεταραγμένοις, οὕτως οὐκ εἰδόσιν οὔθ´	ὅ	τι λέγουσιν οὔθ´ ὅ τι
[2, 11]	ὅ τι δεῖ ποιῆσαι καὶ	ὅ	τι οὐ δεῖ ποιῆσαι τίς
[2, 6]	ἀντιποιῇ τοῦ ἀλλοτρίου; ἀεὶ μεμνημένος	ὅ	τι σὸν καὶ τί ἀλλότριον
[2, 16]	ὅτι χρῶ μοι λοιπὸν εἰς	ὃ	ἂν θέλῃς· ὁμογνωμονῶ σοι, {ἰ}
[2, 23]	ἀποτευχθέντος κακὸς ἄνθρωπος γίνεται· παρ´	ὃ	ἀτυχοῦμεν, εὐτυχοῦμεν, μεμφόμεθ´ ἀλλήλους, εὐαρεστοῦμεν,
[2, 14]	τε χρείαν εὐθὺς ἐνδείκνυται πρὸς	ὃ	γέγονεν καὶ τὰ πλεῖστα αὐτῶν
[2, 11]	ἀνθρώπων καὶ ζήτησις τοῦ παρ´	ὃ	γίνεται ἡ μάχη καὶ κατάγνωσις
[2, 5]	καταδύεται. τί οὖν ἔχω ποιῆσαι;	ὃ	δύναμαι, τοῦτο μόνον ποιῶ· μὴ
[2, 21]	γοῦν βλέπετε μᾶλλον, εἰ ἐφ´	ὃ	ἔρχεσθε τοῦτο ὑμῖν γίνεται. θέλετε
[2, 11]	ἐκτείνοντες; τοῦτο γάρ, οἶμαι, ἐστὶν	ὃ	εὑρεθὲν ἀπαλλάσσει μανίας τοὺς μόνῳ
[2, 26]	ἁμαρτάνει, καὶ σαφῶς παραστῆσαι, πῶς	ὃ	θέλει οὐ ποιεῖ καὶ ὃ
[2, 14]	εἰ δ´ οἴει παρακολουθεῖν, φέρε	ὃ	θέλεις ὄνομα καὶ βασανίσωμεν αὑτούς,
[2, 10]	προαιρέσει, βλέπε μὴ τοιοῦτ´ ἐστιν	ὃ	λέγεις τί οὖν; ἐπειδὴ ἐκεῖνος
[2, 23]	εὐτυχοῦμεν, μεμφόμεθ´ ἀλλήλους, εὐαρεστοῦμεν, ἁπλῶς	ὃ	λεληθὸς μὲν κακοδαιμονίαν ποιεῖται, τυχὸν
[2, 26]	ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι, δῆλον ὅτι	ὃ	μὲν θέλει οὐ ποιεῖ. τί
[2, 26]	ἀσύμφορόν ἐστιν αὐτῷ τὸ κλέπτειν,	ὃ	μὲν θέλει ποιεῖ. πᾶσα δὲ
[2, 19]	φθονήσητε ἀνθρώπῳ γέροντι ἰδεῖν θέαμα,	ὃ	μέχρι νῦν οὐκ εἶδον. οἴεσθε
[2, 26]	ὃ θέλει οὐ ποιεῖ καὶ	ὃ	μὴ θέλει ποιεῖ. ἂν γὰρ
[2, 19]	δύο, ὅτι δυνατόν τ´ ἐστίν,	ὃ	οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται,
[2, 19]	ἀκολουθεῖν καὶ τῷ {δυνατὸν εἶναι	ὃ	οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται,
[2, 19]	ὅτι ἔστι τέ τι δυνατόν,	ὃ	οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται,
[2, 19]	παράστασιν τοῦ μηδὲν εἶναι δυνατόν,	ὃ	οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται.
[2, 4]	ἀφέντες τοῦτο τὸ πιστόν, πρὸς	ὃ	πεφύκαμεν, ἐπιβουλεύωμεν τῇ γυναικὶ τοῦ
[2, 15]	ἔστι μεταθεῖναι. ὥστε μοι δοκῶ	ὃ	πρότερον ἠγνόουν νῦν εἰδέναι, τί
[2, 20]	υ} πάδα ἢ τὴν τορύνην	ὀβελίσκον;	εἴ τινος αὐτῶν δοῦλος ἤμην,
[2, 7]	ἐπὶ τὸν θεὸν ἔρχεσθαι ὡς	ὁδηγόν,	ὡς τοῖς ὀφθαλμοῖς χρώμεθα, οὐ
[2, 12]	ἔστιν αὐτῷ χρήσασθαι’ ὁ δ´	ὁδηγός,	ὅταν λάβῃ τινὰ πλανώμενον, ἤγαγεν
[2, 7]	ἔρχεσθαι καὶ ἐκκλίσεως, ὡς ὁ	ὁδοιπόρος	πυνθάνεται παρὰ τοῦ ἀπαντήσαντος, {ποτέρα{
[2, 18]	δέκα ἡμέρας, ἀναστὰς ἐπιχείρησον μακροτέραν	ὁδὸν	περιπατῆσαι καὶ ὄψει, πῶς σου
[2, 12]	τινὰ πλανώμενον, ἤγαγεν ἐπὶ τὴν	ὁδὸν	τὴν δέουσαν, οὐχὶ καταγελάσας ἢ
[2, 13]	τρόμον ποιεῖ οὐδὲ ψόφον τῶν	ὀδόντων	οὐδὲ μετοκλάζει καὶ ἐπ´ ἀμφοτέρους
[2, 2]	μὴ ἴδῃ ὅτι αὕτη ἡ	ὁδὸς	ἐνταῦθα οὐ φέρει, ἀλλ´ ἄλλῃ;
[2, 1]	φιλόσοφος· λεξείδια δὲ καὶ ἡ	ὁδός,	ἣν λέγω, ἄλλοις ἀφίησι, τοῖς
[2, 4]	ἂν πλήξῃς εἰς πράγματα καὶ	ὀδύνας	ἐμβάλλειν. τί σε θέλεις ποιήσωμεν;
[2, 24]	δεινοτάτοις τῶν Ἑλλήνων περὶ λόγους	Ὀδυσσεῖ	καὶ Φοίνικι, πῶς αὐτοὺς ἀστόμους
[2, 1]	καὶ ταραχῶν, οὗτος τῇ αὐτῇ	ὁδῷ	καὶ τοῦ δουλεύειν ἀπήλλακται. πῶς
[2, 6]	τύραννος. τί σοι μέλει, ποίᾳ	ὁδῷ	καταβῇς εἰς Ἅιδου; ἴσαι πᾶσαί
[2, 7]	τοῦ ἀπαντήσαντος, {ποτέρα{ ν} τῶν	ὁδῶν	φέρει, οὐκ ἔχων ὄρεξιν πρὸς
[2, 14]	οὖν χρῶμαι αὐτοῖς; (Οὕτως ὡς	οἱ	ἀγράμματοι ταῖς ἐγγραμμάτοις φωναῖς, ὡς
[2, 20]	τούτων διαφέρουσιν οὗτοι τίνες ποτέ;	οἱ	Ἀκαδημαικοὺς αὑτοὺς λέγοντες; ὦ ἄνθρωποι,
[2, 22]	ἀλλ´ ἐξέτασον μὴ ταῦθ´ ἃ	οἱ	ἄλλοι, εἰ ἐκ τῶν αὐτῶν
[2, 20]	τι χεῖρον ἀπαλλάξεις, ἂν πάντες	οἱ	ἄλλοι πεισθῶμεν, ὅτι φυσική ἐστιν
[2, 20]	τί δὲ σοὶ μέλει, πῶς	οἱ	ἄλλοι ὑπολήψονται περὶ τούτων, πότερον
[2, 21]	τὰ μαλάγματα δ´ οὐκ ἄχρηστα,	οἱ	ἁλτῆρες οὐκ ἄχρηστοι, ἀλλὰ τισὶν
[2, 22]	ἀκούσῃς, ὅτι ταῖς ἀληθείαις οὗτοι	οἱ	ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον οἴονται τὸ
[2, 20]	δ´ εὐκταῖον ἦν, εἰ ἐδύναντο	οἱ	ἄνθρωποι κατακηληθέντες καὶ ἐπᾳσθέντες ὑπὸ
[2, 22]	οὖν περὶ τὰ κακὰ ἐσπουδάκασιν	οἱ	ἄνθρωποι; οὐδαμῶς. ἀλλὰ μή τι
[2, 20]	καὶ ἐναργέσιν ἐξ ἀνάγκης καὶ	οἱ	ἀντιλέγοντες προσχρῶνται. καὶ σχεδὸν τοῦτο
[2, 20]	τὰς κινήσεις τὰς ἀνθρωπικὰς καὶ	οἱ	ἀποκοπτόμενοι τάς γε προθυμίας τὰς
[2, 16]	οὔ. τί δ´; ἄρτιοί εἰσιν	οἱ	ἀστέρες; οὐκ ἔχω λέγειν. ὅταν
[2, 20]	γὰρ ἠδύνατο, οὐ μᾶλλον ἢ	οἱ	ἀταλαίπωροι Ἀκαδημαικοὶ τὰς αἰσθήσεις τὰς
[2, 6]	μὴ θερισθῆναι. ἡμεῖς δ´ ἐπειδὴ	οἱ	αὐτοί ἐσμεν, ἅμα μὲν οὓς
[2, 14]	{π{ α} ραθησόμενα ἄγεται καὶ	οἱ	βόες, οἱ δὲ πολλοὶ τῶν
[2, 24]	μὲν βλαπτομένους τοὺς δ´ ὠφελουμένους.	οἱ	δ´ ἀκούοντες πάντες ὠφελοῦνται ἀφ´
[2, 17]	θέλομεν ὡς κομψὰ καὶ δριμέα,	οἱ	δ´, ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν περιποιήσωνται.
[2, 5]	με φῂς θεὸν οὐ νομίζειν;	οἱ	δαίμονές σοι τίνες εἶναι δοκοῦσιν;
[2, 9]	μὲν ἡμῶν μεγάλα θηρία εἰσίν,	οἱ	δὲ θηρίδια κακοήθη καὶ μικρά,
[2, 19]	ὅτι Διόδωρος μὲν ἐκεῖνα ἐτήρει,	οἱ	δὲ περὶ Πανθοίδην οἶμαι καὶ
[2, 19]	οἶμαι καὶ Κλεάνθην τὰ ἄλλα,	οἱ	δὲ περὶ Χρύσιππον τὰ ἄλλα.
[2, 12]	ὅσοις γ´ ἐστί τι εὐλαβείας.	οἱ	δὲ πολλοὶ καὶ εἰκαῖοι συγκαθέντες
[2, 14]	ραθησόμενα ἄγεται καὶ οἱ βόες,	οἱ	δὲ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ
[2, 14]	τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν ὠνησόμενοι	οἱ	δὲ πωλήσοντες· ὀλίγοι δέ τινές
[2, 20]	λογικοῖς πρὸς ἀλλήλους· πιστεύσατέ μοι.	οἱ	δὲ τὰ ἕτερα λέγοντες ἐξαπατῶσιν
[2, 19]	οἷς ἐπὶ πολὺ συνηγόρησεν Ἀντίπατρος.	οἱ	δὲ τἆλλα δύο, ὅτι δυνατόν
[2, 21]	πῶς ὁ ἀδελφός; τί λέγουσιν	οἱ	ἐκεῖ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ; νῦν
[2, 20]	εἶναι καλὸν μᾶλλον ἢ αἰσχρόν,	οἱ	ἐν Θερμοπύλαις ἀποθανόντες διὰ ταῦτα
[2, 14]	τῶν πολλῶν· καὶ γὰρ ἐκεῖ	οἱ	θεαταὶ ὑπὸ τῶν ἐμπόρων· καὶ
[2, 22]	γοῦν εἰς τοῦτο ἐμποδίζειν ἡμῖν	οἱ	θεοὶ δοκῶσιν, κἀκείνους λοιδοροῦμεν καὶ
[2, 24]	τί γὰρ ἀπιδὼν ἐρεθιςθῶ ὡς	οἱ	ἱππικοὶ περὶ τοὺς ἵππους τοὺς
[2, 11]	τινὰ ποιεῖ ἢ τὰ δοκοῦντά	οἱ	καλά; κἀκείνῳ οὖν ἀρκεῖ τοῦτο
[2, 14]	πωλήσοντες· ὀλίγοι δέ τινές εἰσιν	οἱ	κατὰ θέαν ἐρχόμενοι τῆς πανηγύρεως,
[2, 23]	τὰ ὀνομάτια καὶ συντίθησιν ὥσπερ	οἱ	κομμωταὶ τὴν κόμην; πότερον δ´
[2, 2]	μέλλετε κρίνειν· ὑμεῖς τε μᾶλλον	οἱ	κρινόμενοί ἐστε ἢ ἐγώ. καὶ
[2, 5]	τοὺς κυβεύοντας. αἱ ψῆφοι ἀδιάφοροι,	οἱ	κύβοι ἀδιάφοροι· πόθεν οἶδα, τί
[2, 23]	αὐτῆς καταφρονῆσαι. τοιοῦτοί εἰσι καὶ	οἱ	λέγοντες μηδεμίαν εἶναι παραλλαγὴν κάλλους
[2, 20]	ποίους ἄλλους λόγους ἀπέλιπον; εἶτα	οἱ	λέγοντες ταῦτα γαμοῦσι καὶ παιδοποιοῦνται
[2, 17]	κτήματα, σὰ τὰ βιβλία, σοὶ	οἱ	λόγοι. εἶθ´, ὅταν τοιοῦτον ἐκπονήσῃ
[2, 15]	οὐδέν ἐστιν. κέκρικα. καὶ γὰρ	οἱ	μαινόμενοι· ἀλλ´ ὅσῳ βεβαιότερον κρίνουσι
[2, 15]	καὶ τὸ μὴ μεταθέσθαι; οὗτοι	οἱ	μανικοὶ τόνοι, οὐχ ὑγιεινοί. ἀποθανεῖν
[2, 5]	εἶτα ἂν ἐξέλθῃς μηδὲν παθών,	οἱ	μὲν ἄλλοι ἀπαντῶντές σοι συγχαρήσονται
[2, 9]	ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ θηρία. λοιπὸν	οἱ	μὲν ἡμῶν μεγάλα θηρία εἰσίν,
[2, 14]	ἐνθάδ´ ἐν τῇ πανηγύρει ταύτῃ·	οἱ	μέν τινες ὡς κτήνη οὐδὲν
[2, 14]	οἱ δὲ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων	οἱ	μὲν ὠνησόμενοι οἱ δὲ πωλήσοντες·
[2, 11]	ἕκαστον αὐτῶν καὶ διὰ τοῦτο	οἱ	μὴ εἰδότες αὐτὰ οὐδ´ οἴονται
[2, 14]	ταῦτ´ ἔστιν ἃ πάσχουσιν οὗτοι	οἱ	ὀλίγοι· καὶ λοιπὸν τούτῳ μόνῳ
[2, 11]	τὰς γραμμὰς ἢ τοὺς φθόγγους	οἱ	οὐκ εἰδότες; τούτου δ´ αἴτιον
[2, 22]	αὐτῶν γεγενημένοι ἔσεσθε· καὶ γὰρ	οἱ	ὄφεις· φίλοι δ´ οὔτ´ ἐκεῖνοι
[2, 14]	χόρτος ἐστίν· ὀλίγοι δ´ εἰσὶν	οἱ	πανηγυρίζοντες ἄνθρωποι φιλοθεάμονες. τί ποτ´
[2, 15]	καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς πάσχουσιν	οἱ	παρακούοντες τῶν λόγων τούτων. οἷον
[2, 19]	παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, καθάπερ	οἱ	περὶ Κλεάνθην φέρεσθαι δοκοῦσιν, οἷς
[2, 21]	οὐ πάνυ ἢ περίεργον, ἐλεήμονα	οἱ	πλεῖστοι. τί οὖν τὸ αἴτιον;
[2, 18]	ὡς τοὺς Διοσκόρους ἐν χειμῶνι	οἱ	πλέοντες. ποῖος γὰρ μείζων χειμὼν
[2, 20]	ὅτι ἀγαθόν. ναὶ κατασκεύασον, ἵν´	οἱ	πολῖται ἡμῶν ἐπιστραφέντες τιμῶσι τὸ
[2, 21]	μου πυνθάνῃ νῦν χρήσιμοί εἰσιν	οἱ	συλλογισμοί; ἐρῶ σοι ὅτι χρήσιμοι,
[2, 4]	εἶ καὶ ἄχρηστος. οἷον εἰ	οἱ	σφῆκες ἠγανάκτουν, ὅτι οὐδεὶς αὐτῶν
[2, 17]	ὑγείας; καθόλου γὰρ εἰ πάντες	οἱ	τὰ ὀνόματα λαλοῦντες μὴ κενῶς
[2, 14]	καὶ διὰ τί καὶ τίνες	οἱ	τιθέντες τὴν πανήγυριν καὶ ἐπὶ
[2, 23]	τὸ ὄργανον τοῦ κιθαριστοῦ ἢ	οἱ	ὑπηρέται τοῦ βασιλέως. (Τί ἐστι
[2, 22]	μὲν ἄλλα πράξετε πάντα ὅσα	οἱ	φίλοι καὶ συμπιεῖσθε καὶ συσκηνήσετε
[2, 1]	παιδεύεσθαι, εἰ μὴ τοῖς ἐλευθέροις;	οἱ	φιλόσοφοι γὰρ λέγουσιν ὅτι οὐκ
[2, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ, τί παράδοξον ἀξιοῦσιν	οἱ	φιλόσοφοι, εἰ λέγουσιν ὅπου μὲν
[2, 17]	τὰ θεωρήματα. ἃ γὰρ λαλοῦσιν	οἱ	φιλόσοφοι, μαθεῖν θέλομεν ὡς κομψὰ
[2, 9]	καὶ δόσεις. Διὰ τοῦτο παραγγέλλουσιν	οἱ	φιλόσοφοι μὴ ἀρκεῖσθαι μόνῳ τῷ
[2, 18]	καὶ τὰ ἀρρωστήματα ὑποφύεσθαι λέγουσιν	οἱ	φιλόσοφοι. ὅταν γὰρ ἅπαξ ἐπιθυμήσῃς
[2, 10]	ὅλον. διὰ τοῦτο καλῶς λέγουσιν	οἱ	φιλόσοφοι ὅτι εἰ προῄδει ὁ
[2, 14]	ζητοῦμεν οὖν τίνα ταῦτα. λέγουσιν	οἱ	φιλόσοφοι, ὅτι μαθεῖν δεῖ πρῶτον
[2, 1]	ἐλευθέροις, ἀλλὰ τοῖς φιλοσόφοις μᾶλλον,	οἳ	λέγουσι μόνους τοὺς παιδευθέντας ἐλευθέρους
[2, 1]	τοῖς πολλοῖς περὶ τούτων πιστευτέον,	οἳ	λέγουσιν μόνοις ἐξεῖναι παιδεύεσθαι τοῖς
[2, 5]	ἀλλ´ οὐκ ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´	οἵα	ἂν ᾖ ἐκείνη, τὴν περὶ
[2, 16]	ἀπολογήσομαι· δείξω τὴν ἑκάστου φύσιν	οἵα	ἐστίν. οὔ· ἀλλ´ ἐν βοὸς
[2, 5]	ὑφάντης οὐκ ἔρια ποιεῖ, ἀλλ´	οἷα	ἂν παραλάβῃ περὶ αὐτὰ φιλοτεχνεῖ.
[2, 7]	τοιαῦτα μᾶλλον ἡμῖν δεικνύωσιν, ἀλλ´	οἷα	ἐνδείκνυνται τούτων τὰς φαντασίας δεχόμενοι.
[2, 22]	ὥσπερ κρέως τῆς τυραννίδος ὅρα	οἷα	λέγουσι· ποῦ ποτε στήσῃ πρὸ
[2, 18]	γυμνάζεσθαι, ὄψει, οἷοι ὦμοι γίνονται,	οἷα	νεῦρα, οἷοι τόνοι· νῦν δὲ
[2, 18]	ποτὲ ἔγνω ἐκεῖνος νενικηκότα ἑαυτόν,	οἷα	Ὀλύμπια, πόστος ἀφ´ Ἡρακλέους ἐγένετο·
[2, 24]	διὰ πάσης ἐπιμελείας ἔχει; ὁρᾷς,	οἷα	ποιεῖ ἄγνοια περὶ τῶν συμφερόντων;
[2, 19]	εἰ καὶ ὑμεῖς ἔχετ´ ἐπιβολὴν	οἵαν	δεῖ κἀγὼ πρὸς τῇ ἐπιβολῇ
[2, 19]	πρὸς τῇ ἐπιβολῇ καὶ παρασκευὴν	οἵαν	δεῖ; τί τὸ λεῖπόν ἐστιν;
[2, 21]	εἰς τὴν σχολήν· καὶ γνώσεσθε	οἵαν	ἰσχὺν ὁ λόγος ἔχει. ~Περὶ
[2, 18]	διαπαίζοντα αὐτοῦ τὴν ὥραν. ἐνθυμήθητι	οἵαν	νίκην ποτὲ ἔγνω ἐκεῖνος νενικηκότα
[2, 17]	οὐκ ἔκλαυσεν οὐδ´ εἶπεν „εἰς	οἵαν	περίστασιν ἀπέρχῃ μοι, τέκνον· ἂν
[2, 22]	τοῦ πράγματος καὶ ἐγγίσαντος ὅρα	οἵας	φωνὰς ἀφιᾶσιν. ὁ Ἐτεοκλῆς καὶ
[2, 3]	τε καὶ μή’ διὰ τί;	οἶδα	γὰρ ἀναλύειν συλλογισμούς· ἔχω τὴν
[2, 11]	προσειλήφαμεν. (Διὰ γάρ, φησίν, οὐκ	οἶδα	ἐγὼ τὸ καλὸν καὶ τὸ
[2, 15]	ἃ δεῖ με ποιεῖν οὐκ	οἶδα,	ἐλήλυθα δὲ μαθησόμενος. οὔ, ἀλλὰ
[2, 20]	τὰς κατασκευάς; ἔχω καὶ χάριν	οἶδα.	ἐπεὶ οὖν ταῦτά σοι λίαν
[2, 21]	τὸν μηδὲν εἰδότα, ὅτι οὐδὲν	οἶδα;	ἔρχομαι πρὸς τὸν διδάσκαλον ὡς
[2, 14]	τύχῃ τὰς τρεῖς στρατείας ἐστρατευμένον.	(Οἶδα	κἀγώ. νῦν γὰρ σὺ ἐλήλυθας
[2, 19]	ἀποκρινοῦμαι πρὸς αὐτὸν ὅτι οὐκ	οἶδα·	παρείληφα δ´ ἱστορίαν τοιαύτην, ὅτι
[2, 5]	ἀδιάφοροι, οἱ κύβοι ἀδιάφοροι· πόθεν	οἶδα,	τί μέλλει πίπτειν; τῷ πεσόντι
[2, 20]	ἐσθίοντες τολμῶσι λέγειν ὅτι οὐκ	οἴδαμεν,	εἰ ἔστι τις Δημήτηρ ἢ
[2, 24]	(Οὔ. (Τί οὖν; ἀνθρώπου; (Ναί.	(Οἴδαμεν	οὖν, τί ἐστιν ἄνθρωπος, τίς
[2, 22]	καὶ οὐκ ἐφίλει με; πόθεν	οἶδας,	ἀνδράποδον, εἰ οὕτως τεθεράπευκεν ὡς
[2, 13]	σοι ἀρέσαι θέλω; ἀντὶ τίνος;	οἶδας	γὰρ τὰ μέτρα, καθ´ ἃ
[2, 20]	λάβε καὶ γεῦσαι. πόθεν οὖν	οἶδας,	εἰ αἱ αἰσθήσεις ἡμᾶς ψεύδονται;
[2, 22]	ἑαυτοῦ, ὡς τὸ κτῆνος; πόθεν	οἶδας,	εἰ τὴν χρείαν ς´ ἀποβαλόντα
[2, 19]	ζωή, θάνατος, ἡδονή, πόνος. πόθεν	οἶδας;	Ἑλλάνικος λέγει ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς.
[2, 24]	ἔστιν; τί γάρ ἐστιν ἀληθὲς	οἶδας	ἢ τί ἐστι ψεῦδος; τί
[2, 8]	ὅταν γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ, οὐκ	οἶδας	ὅτι θεὸν τρέφεις, θεὸν γυμνάζεις;
[2, 5]	ἀποθανεῖν. τί οὖν ἀγανακτεῖς; οὐκ	οἶδας	ὅτι ὡς ἐκεῖνος οὐκέτι ἔσται
[2, 14]	ἐπιθῶ· οὔτε τί θεός ἐστιν	οἶδας	οὔτε τί ἄνθρωπος οὔτε τί
[2, 8]	σου τὴν συγγένειαν; τί οὐκ	οἶδας,	πόθεν ἐλήλυθας; οὐ θέλεις μεμνῆσθαι,
[2, 6]	τί μοι πράγματα παρέχεις; οὐκ	οἶδας	τὰ ἔχοντά με κακά; ἐν
[2, 14]	φίλους κέκτησαι, τὰ καθήκοντα ἀποδίδως,	οἶδας	τὸν εὖ ποιοῦντα ἀντευποιῆσαι καὶ
[2, 8]	ἐπάρῃ κομψὰ ἱμάτια; οὗτος οὐκ	οἶδεν	αὑτοῦ θεόν, οὗτος οὐκ οἶδεν,
[2, 14]	οἰκέτας πολλούς, ὁ Καῖσάρ σε	οἶδεν,	ἐν Ῥώμῃ πολλοὺς φίλους κέκτησαι,
[2, 7]	σημεῖα, καὶ καλῶν καὶ αἰσχρῶν	οἶδεν	καὶ δικαίων καὶ ἀδίκων. ἄνθρωπε,
[2, 1]	ἐστι παιδίον; ἀμαθία. ἐπεὶ ὅπου	οἶδεν,	κἀκεῖνα οὐδὲν ἡμῶν ἔλαττον ἔχει.
[2, 16]	αὐτός ἐστιν; ὡς ὁ κιθαρῳδὸς	οἶδεν	κιθαρίζειν, ᾄδει καλῶς, στατὸν ἔχει
[2, 7]	συμφέρον οἶδεν; τί ἐστιν ἀγαθὸν	οἶδεν;	μεμάθηκεν ὥσπερ τὰ σημεῖα τῶν
[2, 8]	οἶδεν αὑτοῦ θεόν, οὗτος οὐκ	οἶδεν,	μετὰ τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´ ἀνεχόμεθα
[2, 23]	καὶ πόσου ἀξία; τίς ἐκείνων	οἶδεν,	ὁπότε δεῖ χρῆσθαι αὐτῇ καὶ
[2, 13]	προθέσει. πῶς δίχα νομικοῦ; οὐκ	οἶδεν	ὅτι θέλει τὰ μὴ διδόμενα
[2, 16]	ὄχλος δὲ τί ἐστιν οὐκ	οἶδεν	οὐδ´ ὄχλου βοὴ οὐδὲ κατάγελως.
[2, 13]	οὐκ ἐπιστρέφεται· ὅπου δ´ οὐκ	οἶδεν	οὐδὲ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ ἀγωνιᾷ. τί
[2, 13]	δύναμιν ἔχει ἐν βίῳ οὔτε	οἶδεν	οὔτε μεμελέτηκεν αὐτό. ἀνάγκη λοιπὸν
[2, 13]	θέλει τὰ ἀναγκαῖα καὶ οὐκ	οἶδεν	οὔτε τὰ ἴδια οὔτε τὰ
[2, 16]	ὅμως εἰσερχόμενος τρέμει· ταῦτα γὰρ	οἶδεν,	ὄχλος δὲ τί ἐστιν οὐκ
[2, 16]	αὐτὸ τὸ ἀγωνιᾶν τί ἐστιν	οἶδεν,	πότερον ἡμέτερον ἔργον ἐστὶν ἢ
[2, 13]	λέγω· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ	οἶδεν	ποῦ τῆς γῆς ἐστιν, ἀλλ´
[2, 7]	καὶ κακῶν; εἰ γὰρ τούτων	οἶδεν	σημεῖα, καὶ καλῶν καὶ αἰσχρῶν
[2, 7]	σοι’ τί γάρ ἐστι συμφέρον	οἶδεν;	τί ἐστιν ἀγαθὸν οἶδεν; μεμάθηκεν
[2, 13]	τί δ´ ἔστι τοῦτο; οὐκ	οἶδεν,	τί ἐστιν ὄχλος οὐδὲ τί
[2, 23]	καὶ ἀποφαίνεται; τίς γὰρ ἐκείνων	οἶδεν,	τίς ἐστιν αὐτὴ καὶ πόσου
[2, 22]	πατέρα δ´ οὐ θέλειν δοκεῖς;	οἴει	ὅτι ἐκεῖνος οὐκ ἐφίλει τὸ
[2, 14]	χρῆσις, ἄλλο παρακολούθησις. εἰ δ´	οἴει	παρακολουθεῖν, φέρε ὃ θέλεις ὄνομα
[2, 17]	αὐτῶν περιποιήσωνται. γελοῖον οὖν τὸ	οἴεσθαι,	ὅτι ἄλλα μέν τις μαθεῖν
[2, 19]	ὃ μέχρι νῦν οὐκ εἶδον.	οἴεσθε	ὅτι τὸν Δία τὸν Φειδίου
[2, 23]	οὖν ταῦτα λέγω, μή τις	οἰέσθω	ὅτι ἀμελεῖν ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως·
[2, 11]	ἐφαρμόζειν καλῶς· ἢ οὐκ οἴεται;	(Οἴεται.	(Δύνασθε οὖν περὶ ὧν τὰ
[2, 11]	οὖν ᾧτινι οὐ δοκεῖ, καὶ	οἴεται	καὶ αὐτὸς ἐφαρμόζειν καλῶς· ἢ
[2, 11]	αὐτὸς ἐφαρμόζειν καλῶς· ἢ οὐκ	οἴεται;	(Οἴεται. (Δύνασθε οὖν περὶ ὧν
[2, 17]	ἀμήχανον γάρ, ἅ τις εἰδέναι	οἴεται,	ταῦτα ἄρξασθαι μανθάνειν. τὰ μὲν
[2, 17]	ἐστιν ἔργον τοῦ φιλοσοφοῦντος; ἀποβαλεῖν	οἴησιν·	ἀμήχανον γάρ, ἅ τις εἰδέναι
[2, 11]	ἀφ´ ὧν ὁρμώμενοι καὶ τὴν	οἴησιν	προσειλήφαμεν. (Διὰ γάρ, φησίν, οὐκ
[2, 17]	Ταύτην οὖν, ὅπερ λέγω, τὴν	οἴησιν	τὴν τοῦ δοκεῖν εἰδέναι τι
[2, 11]	ἐστι τὸ ζήτημα πᾶν καὶ	οἴησις	ἐνταῦθα προσγίνεται. ἀφ´ ὁμολογουμένων γὰρ
[2, 10]	εἰς ἐπιλογισμὸν ἐρχόμενον ὑπογράφει τὰ	οἰκεῖα	ἔργα. ἐὰν δ´ ἀπελθὼν ψέγῃς
[2, 23]	εἰς τὴν πατρίδα ἐπανελθεῖν, τοὺς	οἰκείους	ἀπαλλάξαι δέους, αὐτὸν τὰ τοῦ
[2, 22]	δὲ κακοὺς καὶ ποτὲ μὲν	οἰκείως	ἔχεις, ποτὲ δ´ ἐχθρῶς αὐτοῖς
[2, 14]	περὶ κτῆσιν καὶ ἀγροὺς καὶ	οἰκέτας	καὶ ἀρχάς τινας ἀναστρέφεσθε, ταῦτα
[2, 14]	ἔχεις τυχὸν καὶ γυναῖκα καὶ	οἰκέτας	πολλούς, ὁ Καῖσάρ σε οἶδεν,
[2, 23]	οὐχ ἡλίκη οἰκέτου· ἔστι καὶ	οἰκέτου,	ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῶν πολιτῶν·
[2, 23]	καὶ κυνός, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη	οἰκέτου·	ἔστι καὶ οἰκέτου, ἀλλ´ οὐχ
[2, 22]	τῷ σώματι, οὐ σκέπην, οὐκ	οἴκησιν;	πόθεν οὖν ὁμολογεῖς ἄφρων εἶναι;
[2, 21]	οἴκῳ διαπεπύκτευκας τῷ δουλαρίῳ, τὴν	οἰκίαν	ἀνάστατον πεποίηκας, τοὺς γείτονας συντετάραχας·
[2, 20]	ἀνδρὸς πάντ´ ἀπεκόψατο καὶ τὰ	οἰκοδεσπότου	καὶ πολίτου καὶ φίλου, τὰς
[2, 15]	σαπρὸν ὑποστήσῃ καὶ καταπῖπτον, οὐκ	οἰκοδόμημά	τι ὄν, ὅσῳ δ´ ἂν
[2, 14]	οἷόν τε πόλιν μὲν ἢ	οἶκον	μὴ δύνασθαι διαμένειν μηδ´ ὀλιγοστὸν
[2, 14]	καὶ ὡς ἔτυχεν οὕτως εὐτάκτως	οἰκονομεῖσθαι;	ἔστιν οὖν ὁ διοικῶν. ποῖός
[2, 21]	ἐλήλυθας, τεταπεινωμένος, ὅτι σοι ἐξ	οἴκου	φέρεται οὐδέν, καὶ κάθῃ μεταξὺ
[2, 16]	ἄγε, πόσους δὲ περιερχόμενος τὴν	οἰκουμένην	συνήθεις ἔσχεν, φίλους; ἀλλ´ οὐδὲν
[2, 6]	ἐγὼ δ´ οὐ κινδυνεύω, ὃς	οἰκῶ	ἐν Νικοπόλει, ὅπου σεισμοὶ τοσοῦτοι;
[2, 21]	καὶ ἄλλοις ἐξηγησόμενος; ἄνθρωπ´, ἐν	οἴκῳ	διαπεπύκτευκας τῷ δουλαρίῳ, τὴν οἰκίαν
[2, 23]	κατοικεῖν προαιρῇ ἐπιλαθόμενος τῶν ἐν	οἴκῳ	καὶ λέγεις ταῦτα κομψά ἐστιν‘
[2, 21]	λούει τὰ βαλανεῖα καὶ ἐν	οἴκῳ	κακῶς καὶ ὧδε κακῶς. Εἶτα
[2, 16]	ὁ Ἡρακλῆς εἰ τοῖς ἐν	οἴκῳ	παρεκάθητο, τίς ἂν ἦν; Εὐρυσθεὺς
[2, 22]	ἀλλήλους καταπεφιληκότες; ὥστ´ εἴ τις	οἶμαι	εἶδεν αὐτούς, κατεγέλασεν ἂν τῶν
[2, 11]	τὸν δάκτυλον ἐκτείνοντες; τοῦτο γάρ,	οἶμαι,	ἐστὶν ὃ εὑρεθὲν ἀπαλλάσσει μανίας
[2, 21]	πῶς παύσονται αὐτῶν, καὶ αὐτὸν	οἶμαι	ἐφιστάνειν ἄξιον συνεχὲς μή που
[2, 19]	ἐτήρει, οἱ δὲ περὶ Πανθοίδην	οἶμαι	καὶ Κλεάνθην τὰ ἄλλα, οἱ
[2, 13]	ἀγαθὸς πενθεῖ οὐδὲ στενάζει, οὐδεὶς	οἰμώζει,	οὐδεὶς ὠχριᾷ καὶ τρέμει οὐδὲ
[2, 16]	ἂν δ´ ἄλλο τι θέλῃς,	οἰμώζων	καὶ στένων ἀκολουθήσεις τῷ ἰσχυροτέρῳ
[2, 2]	ἅψαι· εἰ κλαῦσαι, κλαῦσον· εἰ	οἰμῶξαι,	οἴμωξον. ὅταν γὰρ ὑποθῇς τὰ
[2, 2]	εἰ κλαῦσαι, κλαῦσον· εἰ οἰμῶξαι,	οἴμωξον.	ὅταν γὰρ ὑποθῇς τὰ σὰ
[2, 16]	αὐταὶ ἐξελοῦσιν· εἰ δὲ μή,	οἰμώξουσι	δι´ αὑτάς. ἄνθρωπε, τὸ λεγόμενον
[2, 9]	εἰς ταμιεῖον ἀποθέσθαι ἄρτους καὶ	οἶνον,	ἄλλο ἐστὶ φαγεῖν. τὸ βρωθὲν
[2, 20]	Γάλλους ἡ μανία καὶ ὁ	οἶνος.	οὕτως ἰσχυρόν τι καὶ ἀνίκητόν
[2, 23]	αὐτό, ὑπὲρ καρπῶν ξηρῶν, ὑπὲρ	οἴνου,	ὑπὲρ ἐλαίου εὐχαρίστει τῷ θεῷ·
[2, 17]	ἐγρηγορώς, ἀλλὰ καὶ καθεύδων καὶ	οἰνωμένος	καὶ ἐν μελαγχολίᾳ. σὺ θεὸς
[2, 14]	ἐνθυμούμενον· εἶτα ποῖοί τινες εἰσίν.	οἷοι	γὰρ ἂν ἐκεῖνοι εὑρεθῶσιν, τὸν
[2, 18]	οἷοι ὦμοι γίνονται, οἷα νεῦρα,	οἷοι	τόνοι· νῦν δὲ μόνον τὰ
[2, 18]	κἂν ἐθισθῇς οὕτως γυμνάζεσθαι, ὄψει,	οἷοι	ὦμοι γίνονται, οἷα νεῦρα, οἷοι
[2, 17]	προσερχόμεθα τοῖς φιλοσόφοις; ἃ οὐκ	οἰόμεθα	εἰδέναι. τίνα δ´ ἐστὶ ταῦτα;
[2, 8]	ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ τὸ βλέμμα,	οἷον	δεῖ εἶναι τοῦ ἐροῦντος οὐ
[2, 8]	θαρρῆσαι καὶ τότε ὄψεσθε βλέμμα	οἷον	δεῖ καὶ σχῆμα οἷον δεῖ,
[2, 8]	βλέμμα οἷον δεῖ καὶ σχῆμα	οἷον	δεῖ, τότε ὑμῖν δείξω τὸ
[2, 2]	ἐπεὶ ἐκεῖνό γε ὅμοιόν ἐστιν	οἷον	εἰ ἀγράμματος λέγοι εἰπέ μοι
[2, 4]	κακὸς γὰρ εἶ καὶ ἄχρηστος.	οἷον	εἰ οἱ σφῆκες ἠγανάκτουν, ὅτι
[2, 20]	γὰρ ἄλλο ἐστὶ τοῦτο ἢ	οἷον	εἴ τι ἔστι καθολικόν, ψεῦδός
[2, 20]	καὶ τῷ ἀντιλέγοντι συγχρήσασθαι αὐτῷ·	οἷον	εἴ τις ἀντιλέγοι τῷ εἶναί
[2, 23]	Τί οὖν ἐστι τὸ γινόμενον;	οἷον	εἴ τις ἀπιὼν εἰς τὴν
[2, 9]	τὴν τοῦ φιλοσόφου, τηλικοῦτο φορτίον	οἷον	εἴ τις δέκα λίτρας ἆραι
[2, 22]	εὔχῃ ἀποθανεῖν. εἶτα σὺ πάλιν	οἷον	ἐξέθρεψα τεκνίον· πάλαι ἐκφέρει‘ βάλε
[2, 3]	ἡμᾶς καὶ ἐν τῷ βίῳ	οἷον	ἐπ´ ἀργυρίου, ἵν´ εἰπεῖν δύνωμαι
[2, 11]	δοκεῖ καὶ εὕρεσις κανόνος τινός,	οἷον	ἐπὶ βαρῶν τὸν ζυγὸν εὕρομεν,
[2, 11]	ἐπὶ βαρῶν τὸν ζυγὸν εὕρομεν,	οἷον	ἐπὶ εὐθέων καὶ στρεβλῶν τὴν
[2, 17]	εἶχε γὰρ ἣν δεῖ φαντασίαν,	οἷόν	ἐστι τὸ ἃ θέλει τινὶ
[2, 10]	προαιρετικοῖς πλέον ἔχῃς. ὅρα γὰρ	οἷόν	ἐστιν ἀντὶ θίδρακος, ἂν οὕτως
[2, 15]	οἱ παρακούοντες τῶν λόγων τούτων.	οἷον	καὶ ἐμός τις ἑταῖρος ἐξ
[2, 17]	φυσικὰς καὶ προλήψεις; ἀλλ´ οὐχ	οἷόν	τ´ ἐφαρμόζειν τὰς προλήψεις ταῖς
[2, 11]	ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν; καὶ πῶς	οἷόν	τε ἀτέκμαρτα εἶναι καὶ ἀνεύρετα
[2, 20]	ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν οὐδ´ ἄνθρωπον	οἷόν	τε παντελῶς ἀπολέσαι τὰς κινήσεις
[2, 14]	αὐτὸν διοικεῖ. οὐδείς; καὶ πῶς	οἷόν	τε πόλιν μὲν ἢ οἶκον
[2, 17]	ἐστιν ἀμφοτέρους ὑμᾶς ἐπιτυγχάνειν; πῶς	οἷόν	τε; τῇ δὲ τοῦ πλούτου
[2, 23]	ἐν ἀνθρώποις ἐστίν; καὶ πῶς	οἷόν	τε τοῦ ἀκωλύτου τὰ κωλυόμενα;
[2, 5]	μή, ἀδύνατον τὸ εὐδαιμονῆσαι. ἀλλ´	οἷόν	τι ἐπὶ τοῦ πλοῦ ποιοῦμεν.
[2, 8]	Ζεὺς πεποίηκεν, διὰ τοῦτο ἀμελεῖς	οἷόν	τινα δείξεις σεαυτόν; καὶ τί
[2, 11]	οἱ μὴ εἰδότες αὐτὰ οὐδ´	οἴονται	εἰδέναι. ἀγαθοῦ δὲ καὶ κακοῦ
[2, 23]	ταῦτα ὅταν λέγω πρός τινας,	οἴονταί	με καταβάλλειν τὴν περὶ τὸ
[2, 21]	ἐκεῖ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ; νῦν	οἴονταί	με προκόπτειν καὶ λέγουσιν ὅτι
[2, 22]	οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον	οἴονται	τὸ ἀγαθὸν ὅπου προαίρεσις, ὅπου
[2, 21]	τι καὶ τῷ ζηλοτύπῳ, ὡς	οἴονται,	τοῦ ἀκουσίου· διὰ τοῦτο καὶ
[2, 22]	οὕτως μόνως καὶ φίλος ἔσομαι	οἷος	δεῖ καὶ υἱὸς καὶ πατήρ.
[2, 14]	αἰσχρῷ, ὅτι δεικνύει αὐτὸν αὐτῷ	οἷός	ἐστιν· εἰ μὴ καὶ ὁ
[2, 8]	σου· τοῦτόν μοι φύλασσε τοιοῦτον	οἷος	πέφυκεν, αἰδήμονα, πιστόν, ὑψηλόν, ἀκατάπληκτον,
[2, 24]	αὐτός τε ὠφελούμενος καὶ ἄλλους	οἷός	τε ὢν ὠφελεῖν οὗτος ἐμπείρως
[2, 1]	μόνον ἐν τοῖς {ἀπροαιρέτ{ ικ}	οις	εὐστοχῶμεν. ὅπου δὲ θάνατος ἢ
[2, 23]	τόπους ἐκλεξόμενος ἐλήλυθας, ἀλλ´ ἐν	οἷς	ἐγένου καὶ ὧν κατατέταξαι πολίτης,
[2, 8]	ἀξίαν. ἔτι γὰρ οὐ θαρρῶ	οἷς	ἔμαθον καὶ συγκατεθέμην· ἔτι τὴν
[2, 5]	καταλιπεῖν. ταῦτα ἦν ἐν μέσῳ	οἷς	ἔπαιζεν, ἀλλ´ οὐδὲν ἧττον ἔπαιζεν
[2, 19]	οἱ περὶ Κλεάνθην φέρεσθαι δοκοῦσιν,	οἷς	ἐπὶ πολὺ συνηγόρησεν Ἀντίπατρος. οἱ
[2, 19]	σεαυτόν; Τηρεῖτε οὕτως ἑαυτοὺς ἐν	οἷς	ἐπράσσετε καὶ εὑρήσετε τίνος ἔσθ´
[2, 13]	πρὸς τὸν ὠνησάμενον αὐτόν ἐκείνοις,	οἷς	{μεμέλ{ ετ} ηκεν, τοῖς θαρροῦσι·
[2, 6]	παρασκευὴν καὶ δύναμιν, ἵν´ ἐν	οἷς	μὴ παρεσκεύασαι, ἡσυχίαν ἄγῃς μηδ´
[2, 1]	ὧν θέλεις, εἰ μὴ περιπίπτεις	οἷς	οὐ θέλεις. ἐκεῖνα δὲ τὰ
[2, 17]	λοιπὸν ὅτι προκόψει τις ἐν	οἷς	οὐ μανθάνει. τὸ δ´ ἐξαπατῶν
[2, 22]	κατεγέλασεν ἂν τῶν φιλοσόφων ἐφ´	οἷς	περὶ φιλίας παραδοξολογοῦσιν. ἀλλ´ ἐμπεσούσης
[2, 23]	αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ ἔργα, ἐφ´	οἷς	τεταγμέναι εἰσὶ διακονεῖν ταύτῃ καὶ
[2, 9]	χρῆσθαι τούτοις ἃ λέγομεν, ἐφ´	οἷς	ὡς εἰδότες αὐτὰ ἐπαιρόμεθα. οὕτως
[2, 22]	συγγενεῖς καὶ αὐτὸ τὸ δίκαιον,	οἴχεται	πάντα ταῦτα καταβαρούμενα ὑπὸ τοῦ
[2, 18]	τὰ ἑξῆς. εἰ δὲ μή,	οἴχεταί	σε ἔχουσα ὅπου ἂν θέλῃ.
[2, 7]	ἔχω τῶν σπλάγχνων ἢ τῶν	οἰωνῶν;	ἀλλ´ ἀνέχομαι λέγοντος ἐκείνου συμφέρει
[2, 16]	δὴ παρακολουθεῖς τῷ διοικοῦντι τὰ	ὅλα	κἀκεῖνον ἐν σαυτῷ περιφέρεις, ἔτι
[2, 16]	ταῦτα; ἃ δεῖ τὸν ἄνθρωπον	ὅλην	τὴν ἡμέραν μελετῶντα μηδενὶ προσπάσχειν
[2, 5]	ἥ τί ἐστι μικρὸν τῆς	ὅλης	μίμημα. νῦν οὖν ἐμὲ κρίνεσθαι;
[2, 2]	θέλε, ἀλλ´ ἁπλῶς καὶ ἐξ	ὅλης	τῆς διανοίας ἢ ταῦτα ἢ
[2, 16]	σελήνης, τῶν ἄστρων, τῆς γῆς	ὅλης,	τῆς θαλάσσης; εἰ δὲ δὴ
[2, 23]	εἰπεῖν τούτους τοὺς στίχους ἐξ	ὅλης	ψυχῆς ἄγου δέ μ´, ὦ
[2, 14]	οὐδὲν ἄλλο ἢ χόρτος ἐστίν·	ὀλίγοι	δ´ εἰσὶν οἱ πανηγυρίζοντες ἄνθρωποι
[2, 14]	μὲν ὠνησόμενοι οἱ δὲ πωλήσοντες·	ὀλίγοι	δέ τινές εἰσιν οἱ κατὰ
[2, 14]	ἔστιν ἃ πάσχουσιν οὗτοι οἱ	ὀλίγοι·	καὶ λοιπὸν τούτῳ μόνῳ σχολάζουσι
[2, 14]	οἶκον μὴ δύνασθαι διαμένειν μηδ´	ὀλιγοστὸν	χρόνον δίχα τοῦ διοικοῦντος καὶ
[2, 19]	τοὺς πλείστους ὑμῶν Ἐπικουρείους εὑρήσετε,	ὀλίγους	τινὰς Περιπατητικοὺς καὶ τούτους ἐκλελυμένους.
[2, 16]	ἀσχήμονες, οὐδενὸς ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι,	ὅλοι	ἀτυχήματα; οὐ γὰρ μεμέληκεν ἡμῖν
[2, 23]	τί ἐπιμελεῖται πάντων; προαίρεσις. τί	ὅλον	ἀναιρεῖ τὸν ἄνθρωπον ποτὲ μὲν
[2, 10]	ὠρέχθησαν ἢ ἐπανενεγκόντες ἐπὶ τὸ	ὅλον.	διὰ τοῦτο καλῶς λέγουσιν οἱ
[2, 16]	γῆν ἐξίσταμαι καὶ φανταζόμενος, ὅτι	ὅλον	με δεῖ τὸ πέλαγος τοῦτο
[2, 5]	ὅλου τινός, δι´ ἐκεῖνο τὸ	ὅλον	νῦν μέν σοι νοσῆσαι καθήκει,
[2, 10]	τοῦτο ἀπονέμεται, κυριώτερον δὲ τὸ	ὅλον	τοῦ μέρους καὶ ἡ πόλις
[2, 5]	ἔστιν ὅτε ἀποκοπῆναι ὑπὲρ τοῦ	ὅλου·	εἰ δὲ μή, οὐκέτι ἔσται
[2, 5]	ὡς ἄνθρωπον σκοπεῖς καὶ μέρος	ὅλου	τινός, δι´ ἐκεῖνο τὸ ὅλον
[2, 8]	γὰρ ὁ Ζεὺς ὁ ἐν	Ὀλυμπίᾳ	ὀφρῦν ἀνέσπακεν; ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ
[2, 18]	ἔγνω ἐκεῖνος νενικηκότα ἑαυτόν, οἷα	Ὀλύμπια,	πόστος ἀφ´ Ἡρακλέους ἐγένετο· ἵνα
[2, 8]	ἐπ´ αὐτῆς δεξαμένη ἕστηκεν οὕτως	ὅλῳ	τῷ αἰῶνι, τὰ δὲ τοῦ
[2, 10]	γε, ὅτι ἀπὸ τῆς τῶν	ὅλων	διατάξεως τοῦτο ἀπονέμεται, κυριώτερον δὲ
[2, 14]	ἔστι θεὸς καὶ προνοεῖ τῶν	ὅλων	καὶ οὐκ ἔστι λαθεῖν αὐτὸν
[2, 22]	κακά, ὕστερον δ´ οὐδέτερα· καὶ	ὅλως	λυπῇ, φοβῇ, φθονεῖς, ταράσσῃ, μεταβάλλῃ·
[2, 7]	ἢ κινδύνου ἢ νόσου ἢ	ὅλως	τῶν τοιούτων; ἂν οὖν δέῃ
[2, 21]	ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις, ἄδικον οὐδ´	ὅλως,	φθονερὸν οὐ πάνυ ἢ περίεργον,
[2, 19]	τὴν ἱστορίαν. παρὰ τίνος; παρ´	Ὁμήρου.	γράφει δὲ περὶ τῶν αὐτῶν
[2, 8]	χρῇ, τίς ὢν χρῇ; ὅταν	ὁμιλίᾳ;	ὅταν γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ, οὐκ
[2, 22]	φιλίας τι αὐτῶν μηδ´ ἂν	ὀμνύωσιν	μηδ´ ἂν ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν
[2, 19]	δειξάτω τις ὑμῶν ἀνθρώπου θέλοντος	ὁμογνωμονῆσαι	τῷ θεῷ καὶ μηκέτι μήτε
[2, 16]	λοιπὸν εἰς ὃ ἂν θέλῃς·	ὁμογνωμονῶ	σοι, {ἰ} σός εἰμι· οὐδὲν
[2, 24]	ἢ διὰ τίνων; ἢ τίνα	ὅμοια	μὲν ἀποδείξει ἐστίν, ἀπόδειξις δ´
[2, 20]	καὶ παρέχειν σοι καὶ τοῖς	ὁμοίοις	καρησομένους καὶ ἀμελχθησομένους ἑαυτούς; πρὸς
[2, 3]	οὐδ´ ἂν μυριάκις γράψω αὐτῷ’	ὅμοιον	γὰρ ὥσπερ εἰ δραχμὴ συσταθῆναί
[2, 2]	τοῦτο ἁρμόσασθαι’ ἐπεὶ ἐκεῖνό γε	ὅμοιόν	ἐστιν οἷον εἰ ἀγράμματος λέγοι
[2, 16]	πάλιν κλαῖε καὶ ζήτει στίχον	ὅμοιον	τῷ Εὐριπίδου ποιῆσαι θερμάς τε
[2, 6]	κατάρα ἐστὶ τὸ μὴ ἀποθανεῖν·	ὅμοιον	τῷ μὴ πεπανθῆναι, μὴ θερισθῆναι.
[2, 8]	τί ὁ τεχνίτης τῷ τεχνίτῃ	ὅμοιος	ἢ τὸ κατασκεύασμα τῷ κατασκευάσματι;
[2, 8]	ἦν ἂν ἴσος ἡμῖν καὶ	ὅμοιος.	Οὐ θέλεις οὖν ἐκεῖ ζητεῖν
[2, 20]	φαντασία μοι ἐγένετο ἐλαίου ἀδιάκριτος,	ὁμοιοτάτη,	νὴ τὴν σὴν τύχην. δὸς
[2, 18]	πύκτας καὶ παγκρατιαστὰς οὐδὲ τοὺς	ὁμοίους	αὐτοῖς, τοὺς μονομάχους. ταῦτα ἀντιθεὶς
[2, 22]	ἔπειτα καὶ ἑτέρῳ, τῷ μὲν	ὁμοίῳ	παντὶ ἁπλῶς, τοῦ δ´ ἀνομοίου
[2, 16]	οὖν καὶ ἡμεῖς τοῖς παιδίοις	ὁμοιῶμεν;	οὔ, νὴ τὸν Δία. οὐ
[2, 9]	ἄλλων; (Τῶν προβάτων καὶ τῶν	ὁμοίων.	(Ὅρα οὖν μή τί πως
[2, 19]	γὰρ Περιπατητικὰ οὐ καὶ αὐτὰ	ὁμοίως	ἀκριβοῦσιν; τίς οὖν ἐστι Στωικός;
[2, 18]	γὰρ πυρέξας, εἶτα παυσάμενος οὐχ	ὁμοίως	ἔχει τῷ πρὸ τοῦ πυρέξαι,
[2, 23]	παραλλαγὴν κάλλους πρὸς αἶσχος. εἶτα	ὁμοίως	ἦν κινηθῆναι τὸν Θερσίτην ἰδόντα
[2, 17]	ἐπανέρχεσθε· ὡσαύτως ὀρέγεσθε, ὡσαύτως ἐκκλίνετε,	ὁμοίως	ὁρμᾶτε, ἐπιβάλλεσθε, {προ{ ς} τίθεσθε,
[2, 23]	Θερσίτην ἰδόντα καὶ τὸν Ἀχιλλέα;	ὁμοίως	τὴν Ἑλένην καὶ ἣν ἔτυχε
[2, 21]	τοῦτο μάλιστα φέρονται ἐπὶ τὸ	ὁμολογεῖν	αὐτά, ὅτι φαντάζονταί τι ἐν
[2, 22]	φθονεῖς, ταράσσῃ, μεταβάλλῃ· διὰ ταῦτα	ὁμολογεῖς	ἄφρων εἶναι. ἐν δὲ τῷ
[2, 22]	σκέπην, οὐκ οἴκησιν; πόθεν οὖν	ὁμολογεῖς	ἄφρων εἶναι; ὅτι νὴ Δία
[2, 23]	εἶτα τούτου τι κρεῖσσον ἔχειν	ὁμολογεῖς	καὶ οὐ μαίνῃ; οὕτως τυφλὸς
[2, 25]	ἀνθρώπου Ὁρᾷς, ἔφη, πῶς αὐτὸς	ὁμολογεῖς	ὅτι ταῦτα ἀναγκαῖά ἐστιν, εἰ
[2, 24]	ἐκεῖνο δὲ πᾶς ἄν τις	ὁμολογῆσαί	μοι δοκεῖ, ὅτι ποσῆς γέ
[2, 25]	λόγον μ´ ἀποδεικτικὸν διαλεχθῆναι δεῖ;	(Ὁμολογήσαντος	δὲ Πόθεν οὖν εἴσῃ, ἄν
[2, 5]	ἀνθρώπων καὶ θεῶν μεμιγμένοι τινές;	ὁμολογήσαντος	δὲ τίς οὖν σοι δοκεῖ
[2, 21]	δ´ οὐ ῥᾳδίως. οὐδεὶς οὖν	ὁμολογήσει	ὅτι ἄφρων ἐστὶν ἢ ἀνόητος,
[2, 21]	μωρὸν ἄνθρωπον‘ ἀκρατῆ οὐ ῥᾳδίως	ὁμολογήσει	τις, ἄδικον οὐδ´ ὅλως, φθονερὸν
[2, 11]	καὶ οἴησις ἐνταῦθα προσγίνεται. ἀφ´	ὁμολογουμένων	γὰρ ὁρμώμενοι τούτων ἐπὶ τὸ
[2, 21]	εἶχον‘ δειλοὺς δὲ ῥᾳδίως ἑαυτοὺς	ὁμολογοῦσι	καὶ λέγουσιν ἐγὼ δειλότερός εἰμι,
[2, 21]	αἰσχρὰ φαντάζωνται, ταῦτα οὐ πάνυ	ὁμολογοῦσι·	τὸ δὲ δειλὸν εἶναι εὐγνώμονος
[2, 21]	αὑτοὺς κακῶν τὰ μὲν ῥᾳδίως	ὁμολογοῦσιν	ἄνθρωποι, τὰ δ´ οὐ ῥᾳδίως.
[2, 21]	καὶ λέγουσιν ἐγὼ δειλότερός εἰμι,	ὁμολογῶ·	τὰ δ´ ἄλλ´ οὐχ εὑρήσεις
[2, 22]	νῦν ὅταν ἴδῃς φίλους, ἀδελφοὺς	ὁμονοεῖν	δοκοῦντας, μὴ αὐτόθεν ἀποφήνῃ περὶ
[2, 20]	τέσσαρας τῶν συνδούλων εἰ ἔσχον	ὁμονοοῦντας,	ἀπάγξασθαι ἂν αὐτὸν ἐποίησα ῥηγνύμενον
[2, 22]	ἐκ τῶν αὐτῶν γονέων καὶ	ὁμοῦ	ἀνατεθραμμένοι καὶ ὑπὸ τῷ αὐτῷ
[2, 1]	τὸ ἀξιούμενον ὑπὸ τῶν φιλοσόφων,	ὅμως	δὲ σκεψώμεθα κατὰ δύναμιν, εἰ
[2, 16]	καλῶς, στατὸν ἔχει καλὸν καὶ	ὅμως	εἰσερχόμενος τρέμει· ταῦτα γὰρ οἶδεν,
[2, 16]	τὰ γεγραμμένα, φωνὴν εἰσφέρων ἡδεῖαν	ὅμως	ἔτι ἀγωνιᾷ; ὅτι οὐκ ἀρκεῖται
[2, 24]	συνογκᾶσθαι; καὶ γὰρ εἰ μικρόν,	ὅμως	ὀνάριόν ἐστιν. Τί οὖν μοι
[2, 15]	τί ἐγένετο. (Κέκρικα, φησίν. (Ἀλλ´	ὅμως	τί σε ἦν τὸ ἀναπεῖσαν;
[2, 19]	σὺ πρὸς τοῖς ἐμοῖς κακοῖς;	ὅμως,	φιλόσοφε, εἰπέ μοι, τί τρέμεις;
[2, 22]	φησίν· ἐγὼ γὰρ ἄφρων ὢν	ὅμως	φιλῶ μου τὸ παιδίον. (Θαυμάζω
[2, 15]	καὶ καταπῖπτον, οὐκ οἰκοδόμημά τι	ὄν,	ὅσῳ δ´ ἂν πλείονα καὶ
[2, 4]	σὺ κέντρον ἔχεις τοιοῦτον, ὥστε	ὃν	ἂν πλήξῃς εἰς πράγματα καὶ
[2, 24]	διαπυκτεύεις τῷ πολεμικωτάτῳ τῶν συμμάχων,	ὃν	δεῖ παντὶ τρόπῳ περιέπειν καὶ
[2, 16]	μοι δότε, ἵνα ἴδω τοῦτον,	ὃν	ἐκ πολλοῦ χρόνου ζητῶ, τὸν
[2, 13]	πρόσεστιν, ἐκεῖ τὸ θάρσος· φέρε	ὃν	θέλεις ἰδιώτην καὶ οὐκ ἐπιστρέφεται·
[2, 3]	διαγνώσομαι’ ἀλλ´ ἐπὶ συλλογισμῶν φέρε	ὃν	θέλεις καὶ διακρινῶ σοι τὸν
[2, 24]	καὶ γὰρ εἰ μικρόν, ὅμως	ὀνάριόν	ἐστιν. Τί οὖν μοι οὐδὲν
[2, 17]	εἰς τὸν Ἀντισθένους’ εἶτ´ ἀλλήλοις	ὀνείρους	διηγησάμενοι πάλιν ἐπὶ ταὐτὰ ἐπανέρχεσθε·
[2, 2]	αὐτῷ προβάλῃ μὴ τὸ Δίωνος	ὄνομα,	ἀλλὰ τὸ Θέωνος, τί γένηται;
[2, 2]	γράψω, ὅταν μοι προβληθῇ τι	ὄνομα’	ἂν γὰρ εἴπω ὅτι Δίων,
[2, 13]	τι γράφειν μέλλων τὸ Δίωνος	ὄνομα	δέδοικας μὴ ἐκκρουσθῇς; (Οὐδαμῶς. (Τί
[2, 10]	τίς εἶ καὶ τί σοι	ὄνομα’	εἶτα εἰ μὲν χαλκεὺς ὢν
[2, 14]	οἴει παρακολουθεῖν, φέρε ὃ θέλεις	ὄνομα	καὶ βασανίσωμεν αὑτούς, εἰ παρακολουθοῦμεν.
[2, 5]	τοῖς ἀλλοτρίοις μηδέποτε μήτ´ ἀγαθὸν	ὀνομάσῃς	μήτε κακὸν μήτ´ ὠφέλειαν μήτε
[2, 14]	ὅτι πρῶτον δεῖ σε τοῖς	ὀνόμασι	παρακολουθεῖν. (Ὥστ´ ἐγὼ νῦν οὐ
[2, 23]	τοὺς εὐσχήμοσιν ἅμα καὶ εὐπρεπέσιν	ὀνόμασι	σεσημασμένους. οὐκ ἄρα τοῦτο ῥητέον,
[2, 11]	διὰ τοῦτο πάντες χρώμεθα τοῖς	ὀνόμασιν	καὶ ἐφαρμόζειν πειρώμεθα τὰς προλήψεις
[2, 14]	ἐγὼ νῦν οὐ παρακολουθῶ τοῖς	ὀνόμασιν;	(Οὐ παρακολουθεῖς. (Πῶς οὖν χρῶμαι
[2, 17]	γὰρ εἰ πάντες οἱ τὰ	ὀνόματα	λαλοῦντες μὴ κενῶς ἴσμεν ἕκαστα
[2, 23]	λόγος περί τινος, καλλωπίζει τὰ	ὀνομάτια	καὶ συντίθησιν ὥσπερ οἱ κομμωταὶ
[2, 23]	φραστικὴ αὕτη καὶ καλλωπιστικὴ τῶν	ὀνομάτων,	εἴ τις ἄρα ἰδία δύναμις,
[2, 10]	ἀεὶ γὰρ ἕκαστον τῶν τοιούτων	ὀνομάτων	εἰς ἐπιλογισμὸν ἐρχόμενον ὑπογράφει τὰ
[2, 19]	λωποδύται τούτων τῶν οὐδὲν προσηκόντων	ὀνομάτων	καὶ πραγμάτων; Καὶ νῦν ἐγὼ
[2, 10]	βαστάζειν ἤθελεν. ~Πῶς ἀπὸ τῶν	ὀνομάτων	τὰ καθήκοντα ἔστιν εὑρίσκειν. Σκέψαι
[2, 6]	πάντα ταῦτα καὶ κόμπος κενῶν	ὀνομάτων.	Τῇ κεφαλῇ κινδυνεύω ἐπὶ Καίσαρος.
[2, 11]	τίς ἡμῶν φείδεται τούτων τῶν	ὀνομάτων;	τίς ἡμῶν ἀναβάλλεται τὴν χρῆσιν
[2, 8]	ἄλλοις, οὐκ αὐτὰ προηγούμενα. ὁ	ὄνος	ἐπεὶ γέγονεν μή τι προηγουμένως;
[2, 23]	ἀποδίδωσιν. ἔστι γάρ τις καὶ	ὄνου	χρεία, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη βοός·
[2, 5]	δύνασθαι ἡμιόνους μὲν ἡγεῖσθαι εἶναι,	ὄνους	δὲ μή; ὡς ἁρπαστίῳ παίζων.
[2, 1]	οὖν τούτων τῶν δογμάτων καρπός;	ὅνπερ	δεῖ κάλλιστόν τ´ εἶναι καὶ
[2, 16]	σαυτὸν φιλόσοφον ἐπέγραφες ἐξὸν τὰ	ὄντα	ἐπιγράφειν; ὅτι εἰσαγωγὰς {ἔπραξά{ ς}
[2, 12]	ἔτυχεν εἰκός σε οὕτως σοφὸν	ὄντα	καὶ ἐν τῇ πόλει δόκιμον
[2, 1]	ἀπροαίρετα, πρὸς τὰ ἐπ´ ἄλλοις	ὄντα	τὴν ἔκκλισιν ἔχων ἀναγκαίως φοβήσεται,
[2, 15]	ὅσῳ βεβαιότερον κρίνουσι τὰ οὐκ	ὄντα,	τοσούτῳ πλείονος ἐλλεβόρου δέονται. οὐ
[2, 14]	ὁ διοικῶν; ἡμεῖς δὲ τίνες	ὄντες	ὑπ´ αὐτοῦ γεγόναμεν καὶ πρὸς
[2, 9]	ᾑρημένου, τότε καὶ ἔστι τῷ	ὄντι	καὶ καλεῖται Ἰουδαῖος. οὕτως καὶ
[2, 1]	εἶναι καὶ πρεπωδέστατον τοῖς τῷ	ὄντι	παιδευομένοις, ἀταραξία ἀφοβία ἐλευθερία. οὐ
[2, 12]	ἀπὸ τῶν ἐννοιῶν, ὥστε πάνθ´	ὁντιναοῦν	συναισθανόμενον τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπ´
[2, 1]	πάλιν θαρροῦντες ἀναστρεφόμεθα ὡς οὐδενὸς	ὄντος	δεινοῦ; ἐν τοῖς προαιρετικοῖς. ἐξαπατηθῆναι
[2, 20]	καὶ προφήτας. τίνων; τῶν οὐκ	ὄντων·	καὶ τὴν Πυθίαν ἀνακρίνουσιν αὐτοί,
[2, 23]	δυνάμεως καὶ τὸ κράτιστον τῶν	ὄντων	καταμαθεῖν καὶ τοῦτο ἐν παντὶ
[2, 9]	ἀγαθῶν καὶ κακῶν; ὅτι τῶν	ὄντων	τὰ μὲν ἀγαθά, τὰ δὲ
[2, 19]	φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν. τῶν	ὄντων	τὰ μέν ἐστιν ἀγαθά, τὰ
[2, 23]	ἡμῖν λεγέτω κράτιστον εἶναι τῶν	ὄντων	τὴν σάρκα. οὐδὲ εἰ αὐτὴ
[2, 23]	τί οὖν ἐστι κράτιστον τῶν	ὄντων;	τί εἴπω; τὴν φραστικήν; οὐ
[2, 13]	κακῶν μέν, ἐπ´ αὐτῷ δ´	ὄντων	ὥστε μὴ συμβῆναι; (Οὐδαμῶς. (Εἰ
[2, 1]	διὰ γὰρ τὸ εὐλαβεῖσθαι τὰ	ὄντως	κακὰ συμβήσεται θαρρεῖν ἡμῖν πρὸς
[2, 24]	συνέρπειν καὶ πρὸς τὸ συμψελλίζειν;	ὄνῳ	δὲ τίς προθυμεῖται συμπαίζειν ἢ
[2, 20]	πτισάνη ἐστίν. τοῦτο οὐκ ἔστιν	ὀξόγαρον;	τί μᾶλλον ἢ πτισάνη; λάβε
[2, 20]	ἤνεγκα ἂν αὐτῷ γεμίσας παροψίδα	ὀξογάρου.	οὐκ ᾔτησα τὴν πτισάνην; ναὶ
[2, 21]	καὶ ὁ δυσεντερικός, εἰ χρήσιμον	ὄξος,	ἐρῶ ὅτι χρήσιμον. ἐμοὶ οὖν
[2, 23]	καὶ ὑπηρετεῖν, αὐτὴ δὲ μόνη	ὀξὺ	βλέπει καὶ τάς τ´ ἄλλας
[2, 11]	ἀγαθῶν μακράν. εἰ δ´ οὐκ	ὀξυβλεπτεῖς	καὶ ἕν σοι ζυγὸν οὐκ
[2, 18]	τὸ πρῶτον δ´ ὑπὸ τῆς	ὀξύτητος	μὴ συναρπασθῇς, ἀλλ´ εἰπὲ ἔκδεξαί
[2, 19]	ἐστιν ἢ παρ´ ὑμᾶς ἤ,	ὅπερ	ἀληθέστερον, παρ´ ἀμφοτέρους. τί οὖν;
[2, 17]	ἐξαπατῶν τοὺς πολλοὺς τοῦτ´ ἔστιν,	ὅπερ	καὶ Θεόπομπον τὸν ῥήτορα, ὅπου
[2, 16]	σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς, ἀλλ´	ὅπερ	καὶ σέ, τὸ δόγμα. τί
[2, 17]	δεῖ καὶ ἄνοσον. Ταύτην οὖν,	ὅπερ	λέγω, τὴν οἴησιν τὴν τοῦ
[2, 23]	πόσου ἀξία; τίς ἐκείνων οἶδεν,	ὁπότε	δεῖ χρῆσθαι αὐτῇ καὶ πότε
[2, 22]	ἀλλαχοῦ φιλία ἢ ὅπου πίστις,	ὅπου	αἰδώς, ὅπου δόσις τοῦ καλοῦ,
[2, 2]	καὶ ἀγαθῶν; οὗ καὶ ἀλήθεια.	ὅπου	ἀλήθεια καὶ οὗ φύσις, ἐκεῖ
[2, 18]	δὲ μή, οἴχεταί σε ἔχουσα	ὅπου	ἂν θέλῃ. ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλην
[2, 22]	ταῦτα καταβαρούμενα ὑπὸ τοῦ συμφέροντος.	ὅπου	γὰρ ἂν τὸ ἐγὼ‘ καὶ
[2, 5]	ὅτι ἡ ὕλη οὐ διαφέρουσα.	ὅπου	γὰρ τὸ διαφέρον, ἐκεῖ οὔτε
[2, 5]	ἀσχημοσύνην τινὰ διασεσωσμένον, τὰ ἐναντία.	ὅπου	γὰρ τὸ χαίρειν εὐλόγως, ἐκεῖ
[2, 16]	μεμελέτηκας, ἐκεῖ κρείττων γένῃ σεαυτοῦ,	ὅπου	δ´ ἀμελετήτως ἔχεις, ἐκεῖ δ´
[2, 16]	ἔμαθεν, ἐκεῖ διαφέρει τῶν ἄλλων,	ὅπου	δ´ οὐ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ τοῖς
[2, 13]	θέλεις ἰδιώτην καὶ οὐκ ἐπιστρέφεται·	ὅπου	δ´ οὐκ οἶδεν οὐδὲ μεμελέτηκεν,
[2, 1]	τοῖς {ἀπροαιρέτ{ ικ} οις εὐστοχῶμεν.	ὅπου	δὲ θάνατος ἢ φυγὴ ἢ
[2, 1]	ἐκεῖ τὸ θάρσος ἔστω σοι,	ὅπου	δὲ τὰ προαιρετικά, ἐκεῖ ἡ
[2, 22]	ἢ ὅπου πίστις, ὅπου αἰδώς,	ὅπου	δόσις τοῦ καλοῦ, τῶν δ´
[2, 10]	εἰς κτῆσιν, ἐκεῖ ἡ βλάβη,	ὅπου	εἰς τὴν προαίρεσιν, οὐδεμία βλάβη;
[2, 16]	μή ἐστιν, ἀφεὶς ἐκεῖ ζητεῖν,	ὅπου	ἐστίν. ~Πῶς ἐφαρμοστέον τὰς προλήψεις
[2, 2]	οὗ φύσις, ἐκεῖ τὸ εὐλαβές·	ὅπου	ἡ ἀλήθεια, ἐκεῖ τὸ θαρραλέον,
[2, 8]	καὶ τἀγαθὸν ὠφέλιμον. εἰκὸς οὖν,	ὅπου	ἡ οὐσία τοῦ θεοῦ, ἐκεῖ
[2, 22]	εἰ τοίνυν ἐκεῖ εἰμι ἐγώ,	ὅπου	ἡ προαίρεσις, οὕτως μόνως καὶ
[2, 2]	ἡ ἀλήθεια, ἐκεῖ τὸ θαρραλέον,	ὅπου	ἡ φύσις’ Ἐπεί τοι δοκεῖς,
[2, 16]	οὐδὲν παραιτοῦμαι τῶν σοὶ δοκούντων·	ὅπου	θέλεις, ἄγε· ἣν θέλεις ἐσθῆτα
[2, 17]	ὅπερ καὶ Θεόπομπον τὸν ῥήτορα,	ὅπου	καὶ Πλάτωνι ἐγκαλεῖ ἐπὶ τῷ
[2, 6]	ἔχεις ποῦ ἀντὶ Γυάρων ἀπέλθῃς,	ὅπου	κἀκεῖνος ἐλεύσεται, ἄν τε θέλῃ
[2, 5]	μέ τις δύναται οὔτ´ ἀναγκάσαι.	ὅπου	κωλυτὸς καὶ ἀναγκαστός εἰμι, ἐκείνων
[2, 16]	τί οὖν ἔτι θαυμάζεις, εἰ,	ὅπου	μὲν ἔμαθεν, ἐκεῖ διαφέρει τῶν
[2, 15]	ῥεῦμα. οὕτως καὶ ἀσθενὴς ψυχή,	ὅπου	μὲν κλίνει, ἄδηλον ἔχει· ὅταν
[2, 16]	σοφίσματα; τί οὖν θαυμάζεις, εἰ,	ὅπου	μὲν μεμελέτηκας, ἐκεῖ κρείττων γένῃ
[2, 1]	ἀξιοῦσιν οἱ φιλόσοφοι, εἰ λέγουσιν	ὅπου	μὲν τὰ ἀπροαίρετα, ἐκεῖ τὸ
[2, 1]	τί ἐστι παιδίον; ἀμαθία. ἐπεὶ	ὅπου	οἶδεν, κἀκεῖνα οὐδὲν ἡμῶν ἔλαττον
[2, 7]	γραμματικοῖς οὐ λέγεις; ἐνθάδ´ οὖν,	ὅπου	πάντες ἄνθρωποι πλανώμεθα καὶ πρὸς
[2, 22]	ποῦ γὰρ ἀλλαχοῦ φιλία ἢ	ὅπου	πίστις, ὅπου αἰδώς, ὅπου δόσις
[2, 1]	τις ἐκεῖ μεταθῇ τὸ εὐλαβές,	ὅπου	προαίρεσις καὶ ἔργα προαιρέσεως, εὐθὺς
[2, 22]	ἐκεῖ μόνον οἴονται τὸ ἀγαθὸν	ὅπου	προαίρεσις, ὅπου χρῆσις ὀρθὴ φαντασιῶν,
[2, 6]	κινδυνεύω, ὃς οἰκῶ ἐν Νικοπόλει,	ὅπου	σεισμοὶ τοσοῦτοι; σὺ δ´ αὐτὸς
[2, 13]	πεδίον ἐληλυθὼς πρὸς πεζὸν ἀγωνιᾶς,	ὅπου	σὺ μεμελέτηκας, ἐκεῖνος δ´ ἀμελέτητός
[2, 1]	ἕξει τὴν ἔκκλισιν· ἂν δ´	ὅπου	τὰ μὴ ἐφ´ ἡμῖν ἐστι
[2, 10]	οὐ τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα, ἀλλ´	ὅπου	τι σωματικὸν ἐλάττωμα ἢ εἰς
[2, 6]	ὑμεῖς δ´ οὔ’ οὕτως καί,	ὅπου	τινὸς χρεία τριβῆς, μὴ ζήτει
[2, 22]	οἴονται τὸ ἀγαθὸν ὅπου προαίρεσις,	ὅπου	χρῆσις ὀρθὴ φαντασιῶν, μηκέτι πολυπραγμονήσῃς
[2, 16]	ὁ θεός; εὔχου νῦν καθήμενος,	ὅπως	αἱ μύξαι σου μὴ ῥέωσιν·
[2, 22]	ἵν´ εἴπῃς οὐδὲν φιλικώτερον‘ ἀλλ´	ὅπως	ἴδῃς, τί ἐστι φιλία, βάλε
[2, 23]	ποιεῖ ἄλλο ὀφθαλμὸς ἀνοιχθεὶς ἢ	ὁρᾷ;	εἰ δὲ δεῖ τὴν τοῦ
[2, 10]	ἐν τοῖς προαιρετικοῖς πλέον ἔχῃς.	ὅρα	γὰρ οἷόν ἐστιν ἀντὶ θίδρακος,
[2, 10]	τῶν ἔργων κέρμα αὐτοῖς προσγένηται.	ὅρα	δ´ εἰ ἐπὶ κερμάτιον πάντα
[2, 6]	μέχρι δὲ νῦν ὡς ἔχομεν,	ὅρα	εἰ ἠνεσχόμεθ´ ἂν ἐν τῇ
[2, 9]	ἄνθρωπον, οὐκ ἐπλήρωσας τὴν ἐπαγγελίαν.	ὅρα	μή τι ὡς πρόβατον· εἰ
[2, 22]	μέσον ὥσπερ κρέως τῆς τυραννίδος	ὅρα	οἷα λέγουσι· ποῦ ποτε στήσῃ
[2, 22]	ἐλθόντος τοῦ πράγματος καὶ ἐγγίσαντος	ὅρα	οἵας φωνὰς ἀφιᾶσιν. ὁ Ἐτεοκλῆς
[2, 9]	(Τῶν προβάτων καὶ τῶν ὁμοίων.	(Ὅρα	οὖν μή τί πως ὡς
[2, 2]	τοῖς προαιρετικοῖς εὐλαβεῖσθαι. ~Περὶ ἀταραξίας.	Ὅρα	σὺ ὁ ἀπιὼν ἐπὶ τὴν
[2, 23]	κρεισσόνων, ἀλλ´ ὑπὲρ μὲν τοῦ	ὁρᾶν	καὶ ἀκούειν καὶ νὴ Δία
[2, 25]	σοφίσωμαι; (Σιωπήσαντος δὲ τοῦ ἀνθρώπου	Ὁρᾷς,	ἔφη, πῶς αὐτὸς ὁμολογεῖς ὅτι
[2, 24]	μονομάχους διὰ πάσης ἐπιμελείας ἔχει;	ὁρᾷς,	οἷα ποιεῖ ἄγνοια περὶ τῶν
[2, 24]	ὡς δεῖ τοῦ ἐμπείρου ἐστίν,	ὁρᾷς	ὅτι καὶ τὸ ἀκούειν ὠφελίμως
[2, 23]	ἁπλῶς ταράσσεσθαι, κακοδαιμονεῖν; οὐδὲ ἕν.	ὁρᾷς	οὖν ὅτι πανδοκεῖα ἦν ταῦτα
[2, 9]	ὑποκρίνῃ Ἰουδαῖον ὢν Ἕλλην; οὐχ	ὁρᾷς,	πῶς ἕκαστος λέγεται Ἰουδαῖος, πῶς
[2, 23]	αὐτοῦ τεινομένου πως διικνεῖσθαι τὴν	ὅρασιν;	εἰκῇ δὲ φῶς ἐποίησεν, οὗ
[2, 23]	ἀποστρέφουσα, τοῖς δὲ προσάγουσα; ἡ	ὁρατική;	οὔ, ἀλλ´ ἡ προαιρετική. τίς
[2, 23]	τοῦ ἀκωλύτου τὰ κωλυόμενα; τὴν	ὁρατικὴν	δύναμιν τίνα πέφυκεν ἐμποδίζειν; καὶ
[2, 23]	εἰ ἀνῄρει τὴν εὐχρηςτίαν τῆς	ὁρατικῆς	ἢ τῆς ἀκουστικῆς δυνάμεως ἢ
[2, 23]	ἡ δύναμις; μή τι τῆς	ὁρατικῆς	ποτ´ ἤκουσας λεγούσης τι περὶ
[2, 23]	κύων τοῦ κυνηγοῦ ἢ τὸ	ὄργανον	τοῦ κιθαριστοῦ ἢ οἱ ὑπηρέται
[2, 9]	τὸν λοίδορον λοιδορία, τὸν ὀργίλον	ὀργή,	τὸν φιλάργυρον αἱ ἀκατάλληλοι λήψεις
[2, 18]	οὐκ ὠργίσθης. καθ´ ἡμέραν εἰώθειν	ὀργίζεσθαι,	νῦν παρ´ ἡμέραν, εἶτα παρὰ
[2, 10]	τὸν γείτονα. τί ἀπολλύει ὁ	ὀργιζόμενος;	ἄλλο τι. ὁ φοβούμενος; ἄλλο
[2, 9]	ἀπιστία, τὸν λοίδορον λοιδορία, τὸν	ὀργίλον	ὀργή, τὸν φιλάργυρον αἱ ἀκατάλληλοι
[2, 18]	εἰ οὖν θέλεις μὴ εἶναι	ὀργίλος,	μὴ τρέφε σου τὴν ἕξιν,
[2, 19]	τινος, μὴ περιπεσεῖν τινι, μὴ	ὀργισθῆναι,	μὴ φθονῆσαι, μὴ ζηλοτυπῆσαι (τί
[2, 18]	καὶ ἐπὶ τῶν ψυχικῶν· ὅταν	ὀργισθῇς,	γίγνωσκε ὅτι οὐ μόνον σοι
[2, 2]	οὖν ἐπὶ σοὶ ᾖ τὸ	ὀρέγεσθαι	καὶ ἐκκλίνειν, τίνος ἔτι ἐπιστρέφῃ;
[2, 2]	μηδ´ ἀναγκάζεσθαι, τίς σε ἀναγκάσει	ὀρέγεσθαι	ὧν οὐ δοκεῖ σοι, τίς
[2, 17]	πάλιν ἐπὶ ταὐτὰ ἐπανέρχεσθε· ὡσαύτως	ὀρέγεσθε,	ὡσαύτως ἐκκλίνετε, ὁμοίως ὁρμᾶτε, ἐπιβάλλεσθε,
[2, 1]	ἀλλ´ ἐκεῖνα μᾶλλον ἰδοῦ, πῶς	ὀρεγόμενος	οὐκ ἀποτυγχάνω. ἰδοῦ, πῶς ἐκκλίνων
[2, 23]	προσπιπτούσαις φαντασίαις κατὰ φύσιν, ἐν	ὀρέξει	ἀναπότευκτον, ἐν δ´ ἐκκλίσει ἀπερίπτωτον,
[2, 13]	ἄλλως σφραγίζεται ἢ ἀσφάλειαν γράφει,	ὀρέξει	δὲ χρῆται δίχα νομικοῦ καὶ
[2, 14]	περίεστι τοῖς συστησαμένοις αὐτὸ ἐν	ὀρέξει	μὴ ἀποτυγχάνειν, ἐν ἐκκλίσει δὲ
[2, 14]	ἐὰν δέ τινι εἴπῃς αἱ	ὀρέξεις	σου φλεγμαίνουσιν, αἱ ἐκκλίσεις ταπειναί
[2, 24]	μήτε διακρῖναι ταῦτα δυνάμενος οὔτ´	ὀρέξεται	κατὰ φύσιν οὔτ´ ἐκκλινεῖ οὔθ´
[2, 7]	ἡμῖν. τί οὖν; δεῖ δίχα	ὀρέξεως	ἔρχεσθαι καὶ ἐκκλίσεως, ὡς ὁ
[2, 8]	ὑμῖν νεῦρα φιλοσόφου. ποῖα νεῦρα;	ὄρεξιν	ἀναπότευκτον, ἔκκλισιν ἀπερίπτωτον, ὁρμὴν καθήκουσαν,
[2, 1]	λεξείδια· δεῖξον, πῶς ἔχεις πρὸς	ὄρεξιν	καὶ ἔκκλισιν, εἰ μὴ ἀποτυγχάνεις
[2, 17]	μὴ ἀποτύχῃς; χάρισαί σου τὴν	ὄρεξιν	καὶ τὴν ἔκκλισιν πενίᾳ καὶ
[2, 24]	ᾖ παρακείμενος, πῶς δύναται ἀνθρώπῳ	ὄρεξιν	κινῆσαι; ἡ ἄμπελος μή τι
[2, 7]	τῶν ὁδῶν φέρει, οὐκ ἔχων	ὄρεξιν	πρὸς τὸ τὴν δεξιὰν μᾶλλον
[2, 13]	οὕτως καὶ σὺ λέγε τούτου	ὄρεξις	καὶ ἔκκλισις πέπονθεν, οὐκ εὐοδεῖ,
[2, 20]	γενοῦ τῶν σαυτοῦ δογμάτων. εἶτα	Ὀρέστην	μὲν ὑπὸ Ἐρινύων ἐλαυνόμενον φῶμεν
[2, 1]	ποιῆσαι ἢ μετ´ ἐπιθυμίας αἰσχρᾶς	ὀρεχθῆναί	τινος οὐδὲν διαφέρει ἡμῖν, ἂν
[2, 22]	ἢ τὰς ἀγορὰς ὡς τὰ	ὄρη	καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις ἀποδείκνυσθαι
[2, 9]	τὰς ὑπολήψεις τὰς ἐναντίας ταῖς	ὀρθαῖς	χρηστικὰς ἔχομεν. ἂν οὖν μὴ
[2, 9]	ἂν οὖν μὴ καὶ τὰς	ὀρθὰς	χρηστικὰς ποιήσωμεν, οὐδὲν ἄλλο ἢ
[2, 23]	δύναμαι· ἀλλὰ τὴν προαιρετικήν, ὅταν	ὀρθὴ	γένηται. τοῦτο γάρ ἐστι τὸ
[2, 22]	ἀγαθὸν ὅπου προαίρεσις, ὅπου χρῆσις	ὀρθὴ	φαντασιῶν, μηκέτι πολυπραγμονήσῃς μήτ´ εἰ
[2, 19]	οὔτε ἄλλο τι ἁπλῶς πλὴν	ὀρθὴ	χρῆσις φαντασιῶν. τοῦτο ἀκώλυτον φύσει
[2, 23]	δύναμιν τὴν χρηστικὴν τῶν φαντασιῶν	ὀρθὴν	κατασκευάσαι, ἀνάγκη δὲ τὴν παράδοσιν
[2, 11]	καὶ ἀδυναμίας περὶ τὰ ἀναγκαῖα.	ὀρθογωνίου	μὲν γὰρ τριγώνου ἢ διέσεως
[2, 8]	μὴ γένοιτο. νοῦς, ἐπιστήμη, λόγος	ὀρθός.	ἐνταῦθα τοίνυν ἁπλῶς ζήτει τὴν
[2, 16]	πάσχειν ἀξιῶ, ἀλλ´ ὑπὸ δογμάτων	ὀρθῶν.	τίνα δ´ ἐστὶ ταῦτα; ἃ
[2, 11]	τις περὶ τὸ δοκοῦν εἰ	ὀρθῶς	δοκεῖ καὶ εὕρεσις κανόνος τινός,
[2, 15]	ἦν τὸ ἀναπεῖσαν; εἰ γὰρ	ὀρθῶς	ἔκρινας, ἰδοὺ παρακαθήμεθά σοι καὶ
[2, 15]	ἄνθρωπε; οὐ πᾶσιν, ἀλλὰ τοῖς	ὀρθῶς.	ἐπεὶ παθὼν ἄρτι ὅτι νύξ
[2, 12]	ἆρά γε τὴν ψυχὴν λέγεις;	ὀρθῶς	ὑπέλαβες· ταύτην γάρ τοι καὶ
[2, 17]	ἐγκαλεῖ ἐπὶ τῷ βούλεσθαι ἕκαστα	ὁρίζεσθαι.	τί γὰρ λέγει; οὐδεὶς ἡμῶν
[2, 12]	γὰρ ἀντακολουθεῖ τῷ κεφαλαιώδει τὸ	ὁρικόν’	ῥήματα τεχνικὰ καὶ διὰ τοῦτο
[2, 12]	διηρθρωκὼς ἀπηλλάσσετο, οὐ λέγων ὅτι	ὅρισαί	μοι τὸν φθόνον’ εἶτα ὁρισαμένου
[2, 12]	ὅρισαί μοι τὸν φθόνον’ εἶτα	ὁρισαμένου	κακῶς ὡρίσω· οὐ γὰρ ἀντακολουθεῖ
[2, 14]	εἰσιν, αἱ ἐπιβολαὶ ἀνομολογούμεναι, αἱ	ὁρμαὶ	ἀσύμφωνοι τῇ φύσει, αἱ ὑπολήψεις
[2, 17]	δεύτερον τόπον τὸν περὶ τὰς	ὁρμὰς	καὶ τὴν κατὰ ταύτας περὶ
[2, 17]	ὡσαύτως ὀρέγεσθε, ὡσαύτως ἐκκλίνετε, ὁμοίως	ὁρμᾶτε,	ἐπιβάλλεσθε, {προ{ ς} τίθεσθε, ταὐτὰ
[2, 13]	δίχα νομικοῦ καὶ ἐκκλίσει καὶ	ὁρμῇ	καὶ ἐπιβολῇ καὶ προθέσει. πῶς
[2, 8]	νεῦρα; ὄρεξιν ἀναπότευκτον, ἔκκλισιν ἀπερίπτωτον,	ὁρμὴν	καθήκουσαν, πρόθεσιν ἐπιμελῆ, συγκατάθεσιν ἀπρόπτωτον.
[2, 13]	γάρ ἐστιν. (Μή τι τοῦ	ὁρμῆσαι	παρὰ φύσιν; (Οὐδὲ περὶ τούτου.
[2, 24]	κατὰ φύσιν οὔτ´ ἐκκλινεῖ οὔθ´	ὁρμήσει	οὔτ´ ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται, οὐκ
[2, 22]	τέκνων μήτηρ καὶ πολλῶν; ἀλλ´	ὅρμος	ἦλθεν εἰς τὸ μέσον. τί
[2, 22]	τὸ μέσον. τί δ´ ἐστὶν	ὅρμος;	τὸ δόγμα τὸ περὶ τῶν
[2, 11]	τόπον ὥσπερ δεδιδαγμένους, ἀφ´ ὧν	ὁρμώμενοι	καὶ τὴν οἴησιν προσειλήφαμεν. (Διὰ
[2, 11]	ἐνταῦθα προσγίνεται. ἀφ´ ὁμολογουμένων γὰρ	ὁρμώμενοι	τούτων ἐπὶ τὸ ἀμφισβητούμενον προάγουσιν
[2, 11]	ἀπό τινων γνωρίμων καὶ διευκρινημένων	ὁρμώμενοι	χρώμεθα ἐπὶ τῶν ἐπὶ μέρους
[2, 7]	δεχόμενοι. νῦν δὲ τρέμοντες τὸ	ὀρνιθάριον	κρατοῦμεν καὶ τὸν θεὸν ἐπικαλούμενοι
[2, 17]	ἐπὶ μέρους οὐσίαις. εὐθὺς τοὺς	ὅρους	Πλάτων μὲν ὑποτάσσει τῇ τοῦ
[2, 5]	τὸ γυναικὸς ἀφαιρεθῆναι, τὸ τέκνα	ὀρφανὰ	καταλιπεῖν. ταῦτα ἦν ἐν μέσῳ
[2, 8]	τὴν ἐπιτροπήν; εἰ δέ σοι	ὀρφανόν	τινα ὁ θεὸς παρέθετο, οὕτως
[2, 14]	τούτῳ ζητοῦμεν, πῶς ἔσται τοῦτο.	ὁρῶμεν	οὖν ὅτι ὁ τέκτων μαθών
[2, 23]	ἐξικνούμενον ἀναμάςςεσθαι τοὺς τύπους τῶν	ὁρωμένων;	καὶ ποῖος ἄγγελος οὕτως ὠκὺς
[2, 22]	τὰς τοῦ Ἀδμήτου πατρός· {χαίρεις	ὁρῶν	φῶς, πατέρα δ´ οὐ χαίρειν
[2, 8]	ἐν ἀπρεπεῖ σχήματι φαίνεσθαι τοῖς	ὁρῶσι·	νῦν δέ σε ὅτι ὁ
[2, 24]	ἐφέξει, τὸ σύνολον. {κωφ{ λ}	ὸς	καὶ τυφλὸς περιελεύσεται δοκῶν μέν
[2, 16]	ᾧ μέλει πῶς τι ποιήσῃ,	ὃς	ἐπιστρέφεται οὐ τοῦ τυχεῖν τινος,
[2, 4]	ἐπεισῆλθέν τις τῶν δοκούντων φιλολόγων,	ὃς	κατείληπτό ποτε μοιχὸς ἐν τῇ
[2, 6]	Καίσαρος. ἐγὼ δ´ οὐ κινδυνεύω,	ὃς	οἰκῶ ἐν Νικοπόλει, ὅπου σεισμοὶ
[2, 24]	καὶ χείρων γίνῃ κομψοῦ ἀρχιερέως,	ὃς	τοὺς καλοὺς μονομάχους διὰ πάσης
[2, 22]	μοιχοὺς καὶ φθορεῖς ἀπεργαζόμενον οὐδ´	ὅς´	ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι κατ´ ἀλλήλων
[2, 21]	δ´ ἄλλα αἴτια καὶ σχεδὸν	ὅσα	ἂν αἰσχρὰ φαντάζωνται, ταῦτα οὐ
[2, 22]	τὰ μὲν ἄλλα πράξετε πάντα	ὅσα	οἱ φίλοι καὶ συμπιεῖσθε καὶ
[2, 18]	φόβον τοῦ θανάτου καὶ φέρε	ὅσας	θέλεις βροντὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ
[2, 18]	βροντὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ γνώσῃ,	ὅση	γαλήνη ἐστὶν ἐν τῷ ἡγεμονικῷ
[2, 10]	καὶ καθέδρας αὐτὸν εὐγνωμοσύνην κτήσασθαι,	ὅση	ἡ πλεονεξία. μετὰ ταῦτα εἰ
[2, 22]	θῇ τὸ συμφέρον καὶ τὸ	ὅσιον	καὶ τὸ καλὸν καὶ πατρίδα
[2, 20]	τό τ´ εὐσεβὲς τοῦτο καὶ	ὅσιον	παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις λαλούμενον
[2, 20]	φιλόσοφε; τὸ εὐσεβὲς καὶ τὸ	ὅσιον	ποῖόν τί σοι φαίνεται; ἂν
[2, 4]	τὸν πιστόν, τὸν αἰδήμονα, τὸν	ὅσιον.	ταῦτα μόνα; γειτνίασιν δ´ οὐκ
[2, 14]	οὐδὲν πλέον πολυπραγμονοῦσι τοῦ χόρτου·	ὅσοι	γὰρ περὶ κτῆσιν καὶ ἀγροὺς
[2, 24]	ὅσοι μὲν ἐμπείρως ἀκούουσιν ὠφελοῦνται,	ὅσοι	δ´ ἀπείρως βλάπτονται; (Ὡμολόγει. (Ἔστιν
[2, 24]	τούτων, ἔφη. (Οὐκοῦν καὶ ἐνταῦθα	ὅσοι	μὲν ἐμπείρως ἀκούουσιν ὠφελοῦνται, ὅσοι
[2, 12]	τῆς ἀδυναμίας ἀπεχόμεθα τοῦ πράγματος,	ὅσοις	γ´ ἐστί τι εὐλαβείας. οἱ
[2, 7]	τῷ θεῷ δοκοῦν; τί τὸ	ὅσον	ἐπὶ σοὶ διαφθείρεις τὸν κριτήν,
[2, 9]	ἐπέφθη, ἀνεδόθη, νεῦρα ἐγένετο, σάρκες,	ὀστέα,	αἷμα, εὔχροια, εὔπνοια. τὰ ἀποκείμενα
[2, 1]	λυπούμενος οὔτε ταρασσόμενος ἐλεύθερός ἐστιν,	ὅστις	δ´ ἀπήλλακται λυπῶν καὶ φόβων
[2, 22]	{τὴν} μητέρα μητέρα. καὶ ὑμῶν	ὅστις	ἐσπούδακεν ἢ αὐτός τινι εἶναι
[2, 22]	δ´ ἐσπουδακέναι, καὶ φιλεῖν ταῦτα.	ὅστις	οὖν ἀγαθῶν ἐπιστήμων ἐστίν, οὗτος
[2, 10]	φύσει ὠφελητικόν, ἀλλήλων φύσει ἀνεκτικόν;	ὅστις	οὖν εἰς ταῦτα περιορᾷ ζημιούμενον
[2, 20]	μᾶλλον ἢ πτισάνη; λάβε καὶ	ὀσφράνθητι,	λάβε καὶ γεῦσαι. πόθεν οὖν
[2, 10]	σῶμα. (Ἄγε, ὁ δὲ τὴν	ὀσφρασίαν	αὐτὴν ἀπολωλεκὼς οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς
[2, 15]	καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι· ἀλλ´	ὅσῳ	βεβαιότερον κρίνουσι τὰ οὐκ ὄντα,
[2, 15]	καταπῖπτον, οὐκ οἰκοδόμημά τι ὄν,	ὅσῳ	δ´ ἂν πλείονα καὶ ἰσχυρότερα
[2, 5]	ἀπορηθῆναι, πρὸ ὥρας δ´ ἔστιν	ὅτ´	ἀποθανεῖν. τί οὖν ἀγανακτεῖς; οὐκ
[2, 13]	ταῦτα ἐμπεσεῖν. ~Περὶ τοῦ ἀγωνιᾶν.	Ὅταν	ἀγωνιῶντα ἴδω ἄνθρωπον, λέγω· οὗτος
[2, 24]	σχῆμα, εἰς βλέμμα; εἰς οὐδέν.	ὅταν	ἀκοῦσαι θέλῃς φιλοσόφου, μὴ λέγε
[2, 15]	σκληρῶς τισιν ὧν ἔκριναν ἐμμένοντας.	Ὅταν	ἀκούσωσί τινες τούτων τῶν λόγων,
[2, 20]	πιστεύει οὐδενί. Οὕτως καὶ Ἐπίκουρος,	ὅταν	ἀναιρεῖν θέλῃ τὴν φυσικὴν κοινωνίαν
[2, 9]	αἰδοίων, ὅταν εἰκῇ, ὅταν ῥυπαρῶς,	ὅταν	ἀνεπιστρέπτως, ποῦ ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ
[2, 14]	καὶ ὁ ἰατρὸς τὸν νοσοῦντα	{ὅταν	αὐτὸν} ὑβρίζει, ὅταν εἴπῃ αὐτῷ
[2, 24]	ὅταν ὁ ἀκουσόμενος φανῇ τις,	ὅταν	αὐτὸς ἐρεθίσῃ. ἂν δ´ ὡς
[2, 18]	ἀρρωστήματα ὑποφύεσθαι λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι.	ὅταν	γὰρ ἅπαξ ἐπιθυμήσῃς ἀργυρίου, ἂν
[2, 2]	κλαῦσαι, κλαῦσον· εἰ οἰμῶξαι, οἴμωξον.	ὅταν	γὰρ ὑποθῇς τὰ σὰ τοῖς
[2, 22]	συγγενεῖς καὶ πατρὶς καὶ θεός.	ὅταν	γοῦν εἰς τοῦτο ἐμποδίζειν ἡμῖν
[2, 8]	τίς ὢν χρῇ; ὅταν ὁμιλίᾳ;	ὅταν	γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ, οὐκ οἶδας
[2, 9]	οὐκ ἔστιν Ἰουδαῖος, ἀλλ´ ὑποκρίνεται’	ὅταν	δ´ ἀναλάβῃ τὸ πάθος τὸ
[2, 4]	καὶ αἱ γυναῖκες φύσει κοιναί.	ὅταν	δ´ ὁ νομοθέτης ὡς ἑστιάτωρ
[2, 15]	ὅπου μὲν κλίνει, ἄδηλον ἔχει·	ὅταν	δὲ καὶ τόνος προσῇ τῷ
[2, 6]	θυρίδος γὰρ οὐκ ἔμαθον εἰσέρχεσθαι.	ὅταν	δὲ κεκλειμένην εὕρω τὴν θύραν,
[2, 18]	εἶναι, ἀναγίγνωσκε· ἂν γραφικός, γράφε.	ὅταν	δὲ τριάκοντα ἐφεξῆς ἡμέρας μὴ
[2, 10]	τύχῃ, καὶ ὠφελούμενοι καὶ κερδαίνοντες,	ὅταν	διά τινος τούτων τῶν ἔργων
[2, 8]	χρῇ; ὅταν ὁμιλίᾳ; ὅταν γυμνάζῃ,	ὅταν	διαλέγῃ, οὐκ οἶδας ὅτι θεὸν
[2, 6]	σεισμοὶ τοσοῦτοι; σὺ δ´ αὐτὸς	ὅταν	διαπλέῃς τὸν Ἀδρίαν, τί κινδυνεύεις;
[2, 9]	γαστρὸς ἕνεκα, ὅταν τῶν αἰδοίων,	ὅταν	εἰκῇ, ὅταν ῥυπαρῶς, ὅταν ἀνεπιστρέπτως,
[2, 14]	τὸν νοσοῦντα {ὅταν αὐτὸν} ὑβρίζει,	ὅταν	εἴπῃ αὐτῷ ἄνθρωπε, δοκεῖς μηδὲν
[2, 6]	οὐκ ἀδιάφορος. μή ποτ´ οὖν,	ὅταν	εἴπῃ τις ὑμῖν ἀδιαφορεῖν καὶ
[2, 6]	καὶ ταῦτα, ἀμελεῖς γίνεσθε, μήθ´	ὅταν	εἰς ἐπιμέλειάν τις ὑμᾶς παρακαλῇ,
[2, 16]	ὕδωρ. ἴδε πῶς τραγῳδία γίνεται,	ὅταν	εἰς μωροὺς ἀνθρώπους πράγματα τὰ
[2, 23]	δύναμις, τί ἄλλο ποιεῖ ἤ,	ὅταν	ἐμπέσῃ λόγος περί τινος, καλλωπίζει
[2, 6]	καὶ τότ´ ἐσόμεθα ζηλωταὶ Σωκράτους,	ὅταν	ἐν φυλακῇ δυνώμεθα παιᾶνας γράφειν.
[2, 8]	πόθεν ἐλήλυθας; οὐ θέλεις μεμνῆσθαι,	ὅταν	ἐσθίῃς, τίς ὢν ἐσθίεις καὶ
[2, 18]	καὶ ὡς πυρὶ φρύγανα παρέβαλες.	ὅταν	ἡττηθῇς τινος ἐν συνουσίᾳ, μὴ
[2, 16]	Ἐκβατάνοις; ᾧ γὰρ ἔξεστιν ἐξελθεῖν,	ὅταν	θέλῃ, τοῦ συμποσίου καὶ μηκέτι
[2, 22]	περὶ αὐτοῦ πόλεμος. καὶ νῦν	ὅταν	ἴδῃς φίλους, ἀδελφοὺς ὁμονοεῖν δοκοῦντας,
[2, 19]	δεῖ; τί τὸ λεῖπόν ἐστιν;	ὅταν	ἴδω τέκτονα, ὅτῳ ὕλη πάρεστιν
[2, 13]	οὐ δύναμαι εἰπεῖν μὴ εἶναι,	ὅταν	ἴδω τινὰ φοβούμενον, ἄλλο δέ
[2, 24]	τί οὖν ἐκεῖνον ὠφελεῖ ταῦτα,	ὅταν	καθήμενος κλαίῃ διὰ τὸ κορασίδιον;
[2, 16]	δόγμα; τὰ γοῦν παιδία εὐθὺς	ὅταν	κλαύσῃ μικρὰ τῆς τιτθῆς ἀπελθούσης,
[2, 12]	αὐτῷ χρήσασθαι’ ὁ δ´ ὁδηγός,	ὅταν	λάβῃ τινὰ πλανώμενον, ἤγαγεν ἐπὶ
[2, 23]	δὲ προκείμενον ἄλλο ἦν. ταῦτα	ὅταν	λέγω πρός τινας, οἴονταί με
[2, 9]	πρόβατα. τί ἀπωλέσαμεν; τὸ λογικόν.	ὅταν	μαχίμως καὶ βλαβερῶς καὶ θυμικῶς
[2, 9]	αἷμα, εὔχροια, εὔπνοια. τὰ ἀποκείμενα	ὅταν	μὲν θελήσῃς ἐκ προχείρου λαβὼν
[2, 4]	χοιρίδιον κοινὸν τῶν κεκλημένων· ἀλλ´	ὅταν	μέρη γένηται, ἄν σοι φανῇ,
[2, 2]	λέγοι εἰπέ μοι τί γράψω,	ὅταν	μοι προβληθῇ τι ὄνομα’ ἂν
[2, 24]	προθυμίαι καὶ πρὸς τὸ λέγειν,	ὅταν	ὁ ἀκουσόμενος φανῇ τις, ὅταν
[2, 8]	συνουσίᾳ χρῇ, τίς ὢν χρῇ;	ὅταν	ὁμιλίᾳ; ὅταν γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ,
[2, 18]	ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν ψυχικῶν·	ὅταν	ὀργισθῇς, γίγνωσκε ὅτι οὐ μόνον
[2, 23]	οὐ δύναμαι· ἀλλὰ τὴν προαιρετικήν,	ὅταν	ὀρθὴ γένηται. τοῦτο γάρ ἐστι
[2, 2]	αὐτὰ πάθῃς, πῶς δύναται ποιῆσαι;	ὅταν	οὖν ἐπὶ σοὶ ᾖ τὸ
[2, 13]	παρὰ φύσιν; (Οὐδὲ περὶ τούτου.	(Ὅταν	οὖν ἴδῃς τινὰ ὠχριῶντα, ὡς
[2, 4]	οὐκ ἔστι κοινὸν τῶν πολιτῶν;	ὅταν	οὖν καθίσωσιν, ἐλθών, ἄν σοι
[2, 16]	ποθεῖς λιθάρια καὶ πέτραν κομψήν;	ὅταν	οὖν μέλλῃς ἀπολιπεῖν αὐτὸν τὸν
[2, 1]	ἐστιν ὁ θεὸς οὐκ ἐπιτρέπει.	(Ὅταν	οὖν στρέψῃ τις ἐπὶ στρατηγοῦ
[2, 23]	ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῆς προαιρετικῆς.	ὅταν	οὖν ταῦτα λέγω, μή τις
[2, 14]	τῷ ἰδιώτῃ καὶ ἀπείρῳ αὐτῆς,	ὅταν	παραδιδῶται. καὶ τὰ μὲν ἀπὸ
[2, 16]	μείζονα τῶν καθεστώτων. εὐθὺς ἐγώ,	ὅταν	πλέω, κατακύψας εἰς τὸν βυθὸν
[2, 18]	καὶ μετὰ τοῦ θεοῦ. εἶθ´	ὅταν	προσπίπτῃ σοί τις φαντασία τοιαύτη,
[2, 9]	ὅταν τῶν αἰδοίων, ὅταν εἰκῇ,	ὅταν	ῥυπαρῶς, ὅταν ἀνεπιστρέπτως, ποῦ ἀπεκλίναμεν;
[2, 16]	οὔ, ἀλλὰ τὸ δόγμα. πάλιν	ὅταν	σεισμὸς γένηται, φαντάζομαι ὅτι ἡ
[2, 16]	οἱ ἀστέρες; οὐκ ἔχω λέγειν.	ὅταν	σοι προφαίνηται ἀργύριον, μεμελέτηκας ἀποκρίνεσθαι
[2, 8]	δείξω τὸ ἄγαλμα, ὅταν τελειωθῇ,	ὅταν	στιλπνωθῇ. τί δοκεῖτε; ὀφρῦν; μὴ
[2, 8]	ὢν ἐσθίεις καὶ τίνα τρέφεις;	ὅταν	συνουσίᾳ χρῇ, τίς ὢν χρῇ;
[2, 16]	πῶς ἀγωνιῶμεν; τί οὖν ἐνδέχεται,	ὅταν	τὰ ἐπιφερόμενα κακὰ ἡγώμεθα; οὐ
[2, 8]	τότε ὑμῖν δείξω τὸ ἄγαλμα,	ὅταν	τελειωθῇ, ὅταν στιλπνωθῇ. τί δοκεῖτε;
[2, 9]	ἐξ ἀληθῶν συμπεπλέχθαι. πότε διεζευγμένον;	ὅταν	τὴν ἐπαγγελίαν πληρώσῃ. πότε αὐλοί,
[2, 9]	ἐπαγγελία. πότε γὰρ σῴζεται συμπεπλεγμένον;	ὅταν	τὴν ἐπαγγελίαν πληρώσῃ, ὥστε σωτηρία
[2, 9]	τίνα οὖν ποιοῦμεν ὡς πρόβατα;	ὅταν	τῆς γαστρὸς ἕνεκα, ὅταν τῶν
[2, 9]	πῶς Σύρος, πῶς Αἰγύπτιος; καὶ	ὅταν	τινὰ ἐπαμφοτερίζοντα ἴδωμεν, εἰώθαμεν λέγειν
[2, 17]	βιβλία, σοὶ οἱ λόγοι. εἶθ´,	ὅταν	τοιοῦτον ἐκπονήσῃ καὶ καταθλήσῃ τὸν
[2, 17]	οὐ μᾶλλον ἢ τὸν Δία.	Ὅταν	τοιοῦτον ἔχῃς ἡγεμόνα καὶ τοιούτῳ
[2, 9]	πρόβατα; ὅταν τῆς γαστρὸς ἕνεκα,	ὅταν	τῶν αἰδοίων, ὅταν εἰκῇ, ὅταν
[2, 19]	χειμάζεσθαι. μέμνησαι ταύτης τῆς διαιρέσεως,	ὅταν	ψοφήσῃ τὸ ἱστίον καὶ ἀνακραυγάσαντί
[2, 23]	τὸν πώγωνα καθεικός; τὸ γράφον,	ὅτε	ἀπέθνῃσκεν, ὅτι τὴν τελευταίαν ἄγοντες
[2, 5]	καὶ ἀκάνθας πατῆσαι καὶ ἔστιν	ὅτε	ἀποκοπῆναι ὑπὲρ τοῦ ὅλου· εἰ
[2, 21]	γὰρ κολλύρια οὐκ ἄχρηστα τοῖς	ὅτε	δεῖ καὶ ὡς δεῖ ἐγχριομένοις,
[2, 22]	οὐκ ἐφίλει τὸ ἴδιον παιδίον,	ὅτε	μικρὸν ἦν, οὐδὲ πυρέσσοντος αὐτοῦ
[2, 1]	ἡμεῖς τὸ τῶν ἐλάφων πάσχομεν·	ὅτε	φοβοῦνται καὶ φεύγουσιν αἱ ἔλαφοι
[2, 10]	τὴν προαίρεσιν δὲ {π{ ρ}	ότερον	αἰδήμονα καὶ πιστὴν ἕξομεν ἢ
[2, 20]	ἀναπείθειν, ὅτι φύσει κοινωνικοὶ γεγόναμεν,	ὅτι	ἀγαθὸν ἡ ἐγκράτεια, ἵνα σοι
[2, 20]	σοι φαίνεται; ἂν θέλῃς, κατασκευάσω	ὅτι	ἀγαθόν. ναὶ κατασκεύασον, ἵν´ οἱ
[2, 16]	ἐβουλευσάμεθα; οὐκ ἔλεγόν σοι, ἀδελφέ,	ὅτι	ἀδύνατόν ἐστιν ἡμῶν τι σκεψαμένων
[2, 12]	αὐτῷ τὴν ἀλήθειαν καὶ ὄψει	ὅτι	ἀκολουθεῖ. μέχρι δ´ ἂν οὗ
[2, 18]	τότε βεβαιώσεις τὸ τοῦ Ἡσιόδου,	ὅτι	ἀληθές ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς
[2, 2]	ἐλθὼν ἐπὶ τὸν ἐπίλογον ἔφη	ὅτι	ἀλλ´ οὔτε δεήσομαι ὑμῶν οὔτ´
[2, 17]	περιποιήσωνται. γελοῖον οὖν τὸ οἴεσθαι,	ὅτι	ἄλλα μέν τις μαθεῖν βούλεται,
[2, 23]	εὐχαρίστει τῷ θεῷ· μέμνησο δ´	ὅτι	ἄλλο τί σοι δέδωκεν κρεῖττον
[2, 1]	οὔτ´ ἀδύνατον φανεῖται οὔτε παράδοξον,	ὅτι	ἅμα μὲν εὐλαβεῖσθαι δεῖ ἅμα
[2, 18]	ἀσθενῶς, ὥστε μηδ´ ἐφιστάνειν ὕστερον	ὅτι	ἁμαρτάνεις, ἀλλὰ καὶ ἀπολογίας ἄρξῃ
[2, 23]	ταῦτα λέγω, μή τις οἰέσθω	ὅτι	ἀμελεῖν ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως· οὐδὲ
[2, 16]	ῥήτωρ εἰδὼς ὅτι γέγραφε καλῶς,	ὅτι	ἀνείληφε τὰ γεγραμμένα, φωνὴν εἰσφέρων
[2, 15]	ἀλαζονεύῃ ἐπ´ αὐτοῖς, ἐρῶ σοι	ὅτι	ἄνθρωπε, ζήτει τὸν θεραπεύσοντα. τοῦτο
[2, 11]	ἄξιον ἐπαίρεσθαι; βλέπε μὴ εἴπῃς	ὅτι	ἄξιον· εἰ δὲ μή, οὐκέτι
[2, 10]	καὶ τῷ πηροῦσθαι, αἰσθανόμενός γε,	ὅτι	ἀπὸ τῆς τῶν ὅλων διατάξεως
[2, 2]	μωρὸς ἦν, ἵνα μὴ ἴδῃ	ὅτι	αὕτη ἡ ὁδὸς ἐνταῦθα οὐ
[2, 7]	τῶν ἐπιμηνίων κατὰ τὸν εἰπόντα	ὅτι	Ἀφαιρήσεται αὐτὰ Δομιτιανὸς’ Μᾶλλον θέλω’
[2, 21]	οὐ ῥᾳδίως. οὐδεὶς οὖν ὁμολογήσει	ὅτι	ἄφρων ἐστὶν ἢ ἀνόητος, ἀλλὰ
[2, 15]	ἀκούσωσί τινες τούτων τῶν λόγων,	ὅτι	βέβαιον εἶναι δεῖ καὶ ἡ
[2, 10]	ταῦτα εἰ βουλευτὴς πόλεώς τινος,	ὅτι	βουλευτής· εἰ νέος, ὅτι νέος·
[2, 20]	αὑτῆς βούλημα ἄκοντα καὶ στένοντα;	ὅτι	γὰρ δοκεῖ σοι ταῦτα τὰ
[2, 16]	διὰ τί ὁ ῥήτωρ εἰδὼς	ὅτι	γέγραφε καλῶς, ὅτι ἀνείληφε τὰ
[2, 14]	μὲν τῶν ἄλλων ἴσως ἀνεκτόν,	ὅτι	δ´ αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς, πῶς
[2, 24]	συμφέρει; οὐχὶ ὁ μὲν λέγει,	ὅτι	δεῖ αὐτὸν λαβεῖν τὸ ἄλλου
[2, 15]	κωλυτά, ἀναγκαστά, δοῦλα, ἀλλότρια, φαντάζονται	ὅτι	δεῖ παντὶ τῷ κριθέντι ὑπ´
[2, 14]	τοῦ φιλοσοφοῦντος τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα,	ὅτι	δεῖ τὴν αὑτοῦ βούλησιν συναρμόσαι
[2, 14]	καὶ τὸ ἔσοπτρον τῷ αἰσχρῷ,	ὅτι	δεικνύει αὐτὸν αὐτῷ οἷός ἐστιν·
[2, 2]	Ῥόδῳ καὶ ἀποδείξας τοῖς δικασταῖς	ὅτι	δίκαια λέγει ἐλθὼν ἐπὶ τὸν
[2, 22]	ὅτι φίλοι, ὥσπερ ὅτι πιστοί,	ὅτι	δίκαιοι. ποῦ γὰρ ἀλλαχοῦ φιλία
[2, 19]	γὰρ διαφέρει τοῦτο εἰπεῖν ἢ	ὅτι	Διογένης ἐν τῇ Ἠθικῇ ἢ
[2, 19]	οἶδα· παρείληφα δ´ ἱστορίαν τοιαύτην,	ὅτι	Διόδωρος μὲν ἐκεῖνα ἐτήρει, οἱ
[2, 2]	τι ὄνομα’ ἂν γὰρ εἴπω	ὅτι	Δίων, εἶτα παρελθὼν ἐκεῖνος αὐτῷ
[2, 11]	εἰπέ μοι, πόθεν τοῦτο λαμβάνεις;	(Ὅτι	δοκεῖ μοι. (Τουτὶ οὖν ᾧτινι
[2, 19]	Ἀντίπατρος. οἱ δὲ τἆλλα δύο,	ὅτι	δυνατόν τ´ ἐστίν, ὃ οὔτ´
[2, 26]	ταύτῃ τῇ δυνάμει πεποιθὼς ἔλεγεν	ὅτι	ἐγὼ ἄλλον μὲν οὐδένα εἴωθα
[2, 10]	τοῦτο καλῶς λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι	ὅτι	εἰ προῄδει ὁ καλὸς καὶ
[2, 21]	καὶ αὐτὸς λέγω ποτὲ ταῦτα,	ὅτι	εἰς τὸ ἐπιὸν πεπαίδευμαι; ἔχω
[2, 16]	ἐπέγραφες ἐξὸν τὰ ὄντα ἐπιγράφειν;	ὅτι	εἰσαγωγὰς {ἔπραξά{ ς} τινας καὶ
[2, 23]	καὶ τούτων διὰ τὸ κράτιστον·	ὅτι	ἐκεῖνο οὐκ ἄλλως ἕξει κατὰ
[2, 22]	δ´ οὐ θέλειν δοκεῖς; οἴει	ὅτι	ἐκεῖνος οὐκ ἐφίλει τὸ ἴδιον
[2, 17]	πράγματος ἀθλητὴν γενόμενον καὶ λέγοντα	ὅτι	ἐμοὶ τὰ μὲν ἄλλα πάντα
[2, 26]	μὲν ἂν μὴ παρακολουθῇ τούτῳ,	ὅτι	ἐν μάχῃ ἐστίν, οὐδὲν κωλύεται
[2, 23]	προαιρετικὴ δύναμις. εἶτ´ αὐτὴ ἰδοῦσα,	ὅτι	ἐν τυφλαῖς καὶ κωφαῖς ταῖς
[2, 17]	τίς γάρ σοι λέγει, Θεόπομπε,	ὅτι	ἐννοίας οὐκ εἴχομεν ἑκάστου τούτων
[2, 24]	ἀλλ´ αὐτὴ δι´ αὑτῆς ἐμφαίνουσα,	ὅτι	ἐπιμεληθέντι λυσιτελήσει αὐτῷ, ἐκκαλεῖται πρὸς
[2, 14]	ὅτι μαθεῖν δεῖ πρῶτον τοῦτο,	ὅτι	ἔστι θεὸς καὶ προνοεῖ τῶν
[2, 19]	τις ταῦτα τηρήσει τῶν δυεῖν,	ὅτι	ἔστι τέ τι δυνατόν, ὃ
[2, 5]	μὲν ἄλλοι ἀπαντῶντές σοι συγχαρήσονται	ὅτι	ἐσώθης, ὁ δ´ εἰδὼς βλέπειν
[2, 5]	τὰ τοιαῦτα, ἂν μὲν ἴδῃ	ὅτι	εὐσχημόνως ἀνεστράφης ἐν τούτῳ, ἐπαινέσει
[2, 9]	εἰ μὴ μέχρι τοῦ δοκεῖν	ὅτι	ἔχεις. τί γὰρ διαφέρει ταῦτα
[2, 1]	μὲν εἰρημένα, πολλάκις δ´ ἀποδεδειγμένα,	ὅτι	ἡ οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ ἔστιν
[2, 16]	πάλιν ὅταν σεισμὸς γένηται, φαντάζομαι	ὅτι	ἡ πόλις ἐπιπίπτειν μοι μέλλει·
[2, 5]	ἅμα δ´ εὐσταθῶς καὶ ἀταράχως,	ὅτι	ἡ ὕλη οὐ διαφέρουσα. ὅπου
[2, 5]	φύσιν. ἀλλ´ ἅμα μὲν ἐπιμελῶς,	ὅτι	ἡ χρῆσις οὐκ ἀδιάφορον, ἅμα
[2, 21]	οἴονταί με προκόπτειν καὶ λέγουσιν	ὅτι	„ἥξει ἐκεῖνος πάντα εἰδώς“ ἤθελόν
[2, 13]	πῶς δίχα νομικοῦ; οὐκ οἶδεν	ὅτι	θέλει τὰ μὴ διδόμενα καὶ
[2, 20]	λίαν ἀρέσκει, λάβε τὰ ἐναντία·	ὅτι	θεοὶ οὔτ´ εἰσίν, εἴ τε
[2, 8]	γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ, οὐκ οἶδας	ὅτι	θεὸν τρέφεις, θεὸν γυμνάζεις; θεὸν
[2, 6]	δὲ καὶ αὐτῷ τούτῳ παρακολουθοῦντες	ὅτι	θεριζόμεθα, διὰ τοῦτο ἀγανακτοῦμεν. οὔτε
[2, 18]	τις φαντασία τοιαύτη, Πλάτων μὲν	ὅτι	ἴθι ἐπὶ τὰς ἀποδιοπομπήσεις, ἴθι
[2, 10]	κατὰ δύναμιν. μετὰ τοῦτο ἴσθι	ὅτι	καὶ ἀδελφὸς εἶ. καὶ πρὸς
[2, 6]	τὸ μηδέποτε θερισθῆναι. οὕτως ἴστε	ὅτι	καὶ ἐπ´ ἀνθρώπων κατάρα ἐστὶ
[2, 11]	τελείους; νῦν δ´ ἐπεὶ δοκεῖς	ὅτι	καὶ καταλλήλως ἐφαρμόζεις τὰς προλήψεις
[2, 2]	μὴ δέου, μὴ προστίθει δ´	ὅτι	καὶ οὐ δέομαι’ εἰ μή
[2, 10]	τῶν πρὸς ἐκλογὴν εὐφυεστέρων ἔχεσθαι,	ὅτι	καὶ πρὸς τοῦτο γεγόναμεν. Μετὰ
[2, 18]	μίαν ἧτταν ταύτην λογίζου, ἀλλ´	ὅτι	καὶ τὴν ἀκρασίαν σου τέτροφας,
[2, 18]	σοι τοῦτο γέγονεν κακόν, ἀλλ´	ὅτι	καὶ τὴν ἕξιν ηὔξησας καὶ
[2, 24]	δεῖ τοῦ ἐμπείρου ἐστίν, ὁρᾷς	ὅτι	καὶ τὸ ἀκούειν ὠφελίμως τοῦ
[2, 8]	χρήσει τῶν φαντασιῶν, καὶ δῆλον	ὅτι	κατὰ λόγον οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν
[2, 15]	τὸ λαμβάνειν καὶ πάλιν λέγειν	ὅτι	κέκρικα’ ὥσπερ ἐν νοσοῦντι καὶ
[2, 18]	προσέσχον γενομένων τινῶν ἐρεθιστικῶν. γίγνωσκε	ὅτι	κομψῶς σοί ἐστιν. σήμερον καλὸν
[2, 12]	κακῶν; οὐκοῦν ἐκεῖνον ἐποίησεν εἰπεῖν	ὅτι	λύπη ἐστὶν ἐπ´ ἀγαθοῖς ὁ
[2, 14]	τίνα ταῦτα. λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι,	ὅτι	μαθεῖν δεῖ πρῶτον τοῦτο, ὅτι
[2, 24]	οὐδὲ ταῦτα προθύμως. (Διὰ τί;	(Ὅτι	με οὐκ ἠρέθισας. εἰς τί
[2, 13]	(Οὐδαμῶς. (Τί τὸ αἴτιον; οὐχ	ὅτι	μεμελέτηκας γράφειν; (Πῶς γὰρ οὔ;
[2, 3]	γράμματα παρ´ αὐτοῦ λαβεῖν συστατικὰ	ὅτι	μὲν ἄνθρωπος’ φησίν, εἶ, καὶ
[2, 14]	καὶ μέγιστα πρὸς εὐδαιμονίαν καὶ	ὅτι	μέχρι δεῦρο πάντων μᾶλλον ἢ
[2, 17]	ταῦτα καὶ ἄνωθεν ἄρξασθαι συναισθανόμενος	ὅτι	μέχρι νῦν οὐδ´ ἥψω τοῦ
[2, 6]	τοῦτο καλῶς ὁ Χρύσιππος λέγει	ὅτι	μέχρις ἂν ἄδηλά μοι ᾖ
[2, 16]	ἂν ναυαγήσω, οὐκ ἐπέρχεταί μοι,	ὅτι	μοι τρεῖς ξέσται ἀρκοῦσιν. τί
[2, 10]	τινος, ὅτι βουλευτής· εἰ νέος,	ὅτι	νέος· εἰ πρεσβύτης, ὅτι πρεσβύτης·
[2, 22]	πόθεν οὖν ὁμολογεῖς ἄφρων εἶναι;	ὅτι	νὴ Δία πολλάκις ἐξίστασαι ὑπὸ
[2, 6]	ἐκλεκτικόν. εἰ δέ γε ᾔδειν	ὅτι	νοσεῖν μοι καθείμαρται νῦν, καὶ
[2, 20]	ἢ Πλούτων‘ ἵνα μὴ λέγω,	ὅτι	νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἀπολαύοντες καὶ
[2, 15]	τοῖς ὀρθῶς. ἐπεὶ παθὼν ἄρτι	ὅτι	νύξ ἐστιν, ἄν σοι δοκῇ,
[2, 8]	μή τι προηγουμένως; οὔ· ἀλλ´	ὅτι	νώτου χρείαν. εἴχομεν βαστάζειν τι
[2, 24]	(Ἐκεῖνο μόνον ἔχω σοι εἰπεῖν,	ὅτι	ὁ ἀγνοῶν, τίς ἐστι καὶ
[2, 4]	μοιχείᾳ ποτὲ κατειλημμένον. Λέγοντος αὐτοῦ	ὅτι	Ὁ ἄνθρωπος πρὸς πίστιν γέγονεν
[2, 8]	τοῖς ὁρῶσι· νῦν δέ σε	ὅτι	ὁ Ζεὺς πεποίηκεν, διὰ τοῦτο
[2, 14]	πῶς ἔσται τοῦτο. ὁρῶμεν οὖν	ὅτι	ὁ τέκτων μαθών τινα γίνεται
[2, 26]	θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι, δῆλον	ὅτι	ὃ μὲν θέλει οὐ ποιεῖ.
[2, 16]	ἰδὼν γῆν ἐξίσταμαι καὶ φανταζόμενος,	ὅτι	ὅλον με δεῖ τὸ πέλαγος
[2, 12]	καὶ διηρθρωκὼς ἀπηλλάσσετο, οὐ λέγων	ὅτι	ὅρισαί μοι τὸν φθόνον’ εἶτα
[2, 24]	τὸ ἄλλου γέρας, ὁ δέ,	ὅτι	οὐ δεῖ; οὐχὶ διὰ ταῦτα
[2, 9]	ἐπιμελῆ, συγκατάθεσιν ἀπρόπτωτον. ταῦτα ὄψεσθε.	~Ὅτι	οὐ δυνάμενοι τὴν ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν
[2, 1]	διὰ τοῦτο ἐπαινοῦμεν τὸν εἰπόντα	ὅτι	οὐ κατθανεῖν γὰρ δεινόν, ἀλλ´
[2, 15]	ἄνθρωπε; τί ἐγένετο; κέκρικα. ἐσώθην,	ὅτι	οὐ κέκρικας ἐμὲ ἀποκτεῖναι. ἀργύριον
[2, 1]		~Ὅτι	οὐ μάχεται τὸ θαρρεῖν τῷ
[2, 16]	τὸ κακὸν ἀβοήθητον καὶ ἀθεράπευτον.	~Ὅτι	οὐ μελετῶμεν χρῆσθαι τοῖς περὶ
[2, 8]	ὢν καταισχύνεις αὐτό; τί δ´;	ὅτι	οὐ μόνον σε κατεσκεύασεν, ἀλλὰ
[2, 18]	τῶν ψυχικῶν· ὅταν ὀργισθῇς, γίγνωσκε	ὅτι	οὐ μόνον σοι τοῦτο γέγονεν
[2, 10]	πόλις τοῦ πολίτου. νῦν δ´	ὅτι	οὐ προγιγνώσκομεν, καθήκει τῶν πρὸς
[2, 24]	τὴν Χρυσηίδα, ὁ δὲ λέγει,	ὅτι	οὐ συμφέρει; οὐχὶ ὁ μὲν
[2, 10]	εἰ ἐπὶ κερμάτιον πάντα ἀνάγεις,	ὅτι	οὐδ´ ὁ τὴν ῥῖνά σοι
[2, 13]	εἶ; (Πῶς, φησίν, οὐκ εἰμί;	(Ὅτι	οὐδεὶς ἀγαθὸς πενθεῖ οὐδὲ στενάζει,
[2, 4]	οἷον εἰ οἱ σφῆκες ἠγανάκτουν,	ὅτι	οὐδεὶς αὐτῶν ἐπιστρέφεται, ἀλλὰ φεύγουσι
[2, 20]	ὅτι οὐδεὶς συγκατατίθεται· πιστεύσατε ἡμῖν	ὅτι	οὐδεὶς πιστεύει οὐδενί. Οὕτως καὶ
[2, 20]	αὑτοὺς λέγοντες; ὦ ἄνθρωποι, συγκατάθεσθε	ὅτι	οὐδεὶς συγκατατίθεται· πιστεύσατε ἡμῖν ὅτι
[2, 20]	ἄλλος μάθε παρ´ ἐμοῦ, ἄνθρωπε,	ὅτι	οὐδὲν ἐνδέχεται μαθεῖν· ἐγώ σοι
[2, 20]	ἄν τις παρελθὼν λέγῃ γίγνωσκε,	ὅτι	οὐδέν ἐστι γνωστόν, ἀλλὰ πάντα
[2, 24]	θέλῃς φιλοσόφου, μὴ λέγε αὐτῷ	ὅτι	οὐδέν μοι λέγεις; ἀλλὰ μόνον
[2, 21]	δεῖ συναίσθησιν τὸν μηδὲν εἰδότα,	ὅτι	οὐδὲν οἶδα; ἔρχομαι πρὸς τὸν
[2, 16]	μεμελέτηκας ἀποκρίνεσθαι τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν,	ὅτι	οὐκ ἀγαθόν’ ἤσκηκας ἐν ταύταις
[2, 15]	ἢ προὐργιαίτερον τοῦ πεισθῆναί σε,	ὅτι	οὐκ ἀρκεῖ τὸ κεκρικέναι καὶ
[2, 16]	εἰσφέρων ἡδεῖαν ὅμως ἔτι ἀγωνιᾷ;	ὅτι	οὐκ ἀρκεῖται τῷ μελετῆσαι. τί
[2, 1]	ἐλευθέροις; οἱ φιλόσοφοι γὰρ λέγουσιν	ὅτι	οὐκ ἐπιτρέπομεν ἐλευθέροις εἶναι εἰ
[2, 2]	ἀλλ´ ἄλλῃ; τί οὖν ἐστιν,	ὅτι	οὐκ ἔχει λόγον καὶ προσερεθίζει;
[2, 6]	παρασκευῆς, ἵν´ εἴπῃ νέος εὐφυὴς	ὅτι	οὐκ ἦν τοσούτου τοσούτων μὲν
[2, 19]	αὐτῶν τηρεῖς; ἀποκρινοῦμαι πρὸς αὐτὸν	ὅτι	οὐκ οἶδα· παρείληφα δ´ ἱστορίαν
[2, 20]	ἡμέραν ἄρτους ἐσθίοντες τολμῶσι λέγειν	ὅτι	οὐκ οἴδαμεν, εἰ ἔστι τις
[2, 16]	τοιαύτην διατριβὴν πενθεῖς; ἄλλος ἐλθὼν	ὅτι	οὐκέτι τὸ τῆς Δίρκης ὕδωρ
[2, 20]	νόμων αὐτοῦ καὶ τῆς παιδείας,	ὅτι	οὔτε τὸ δουλεύειν αἰσχρόν ἐστι
[2, 18]	εἶτα πάλιν τὸ αὐτό, ἴσθι	ὅτι	οὕτως ποθ´ ἕξεις κακῶς καὶ
[2, 23]	κακοδαιμονεῖν; οὐδὲ ἕν. ὁρᾷς οὖν	ὅτι	πανδοκεῖα ἦν ταῦτα οὐδενὸς ἄξια,
[2, 20]	τῶν γὰρ προβάτων σοι μέλει,	ὅτι	παρέχει ἡμῖν αὑτὰ καρησόμενα καὶ
[2, 13]	εἶχες; (Ὡσαύτως. (Τί τὸ αἴτιον;	ὅτι	πᾶσα τέχνη ἰσχυρόν τι ἔχει
[2, 22]	εἰδὼς ἀκριβῶς τὸ τοῦ Πλάτωνος,	ὅτι	πᾶσα ψυχὴ ἄκουσα στέρεται τῆς
[2, 10]	πρεσβύτης, ὅτι πρεσβύτης· εἰ πατήρ,	ὅτι	πατήρ. ἀεὶ γὰρ ἕκαστον τῶν
[2, 20]	ἀλλὰ πάντα ἀτέκμαρτα‘ ἢ ἄλλος	ὅτι	πίστευσόν μοι καὶ ὠφεληθήσῃ· οὐδὲν
[2, 22]	θαρρῶν ἀποφαίνου, ὅτι φίλοι, ὥσπερ	ὅτι	πιστοί, ὅτι δίκαιοι. ποῦ γὰρ
[2, 24]	ερ} αὐτοῦ. Εἰπόντος αὐτῷ τινος	ὅτι	Πολλάκις ἐπιθυμῶν σου ἀκοῦσαι ἦλθον
[2, 24]	ἄν τις ὁμολογῆσαί μοι δοκεῖ,	ὅτι	ποσῆς γέ τινος τριβῆς περὶ
[2, 10]	νέος, ὅτι νέος· εἰ πρεσβύτης,	ὅτι	πρεσβύτης· εἰ πατήρ, ὅτι πατήρ.
[2, 17]	ἄλλα δὲ μαθήσεται, ἢ λοιπὸν	ὅτι	προκόψει τις ἐν οἷς οὐ
[2, 1]	καὶ πρὸς τίνα εὐλαβῶς διακεῖσθαι,	ὅτι	πρὸς τὰ ἀπροαίρετα θαρρεῖν, εὐλαβεῖσθαι
[2, 14]	δεῖ; (Ἂν συγκαθῇς, ἐρῶ σοι	ὅτι	πρῶτον δεῖ σε τοῖς ὀνόμασι
[2, 21]	ἐπελθόντα μοι; φθονῶν ἐλήλυθας, τεταπεινωμένος,	ὅτι	σοι ἐξ οἴκου φέρεται οὐδέν,
[2, 17]	λέγεις πεπαιδεῦσθαι; ποίαν παιδείαν, ἄνθρωπε;	ὅτι	συλλογισμοὺς ἔπραξας, μεταπίπτοντας; οὐ θέλεις
[2, 24]	ἀσύμφορα; οὐχὶ ὁ μὲν λέγει,	ὅτι	συμφέρει ἀποδοῦναι τῷ πατρὶ τὴν
[2, 14]	λείπει; ἂν οὖν σοι δείξω,	ὅτι	τὰ ἀναγκαιότατα καὶ μέγιστα πρὸς
[2, 2]	ἡ φύσις’ Ἐπεί τοι δοκεῖς,	ὅτι	τὰ ἐκτὸς τηρῆσαι θέλων Σωκράτης
[2, 25]	δέ τινος εἰπόντος Πεῖσόν με,	ὅτι	τὰ λογικὰ χρήσιμά ἐστιν, Θέλεις,
[2, 22]	τὰ ἑαυτῶν. ἂν δ´ ἀκούσῃς,	ὅτι	ταῖς ἀληθείαις οὗτοι οἱ ἄνθρωποι
[2, 23]	ἅμα δὲ δειλοῦ. ἀσεβοῦς μέν,	ὅτι	τὰς παρὰ τοῦ θεοῦ χάριτας
[2, 25]	Ὁρᾷς, ἔφη, πῶς αὐτὸς ὁμολογεῖς	ὅτι	ταῦτα ἀναγκαῖά ἐστιν, εἰ χωρὶς
[2, 20]	εἶναί τι καθολικὸν ἀληθές, δῆλον	ὅτι	τὴν ἐναντίαν ἀπόφασιν οὗτος ὀφείλει
[2, 23]	καθεικός; τὸ γράφον, ὅτε ἀπέθνῃσκεν,	ὅτι	τὴν τελευταίαν ἄγοντες ἅμα καὶ
[2, 17]	τὸ αἴτιον; ἄλλο γε ἢ	ὅτι	τὴν τοῦ ὑγιεινοῦ πρόληψιν οὐ
[2, 5]	ἐγκαλῶν τῷ θεῷ, ἀλλ´ εἰδώς,	ὅτι	τὸ γενόμενον καὶ φθαρῆναι δεῖ.
[2, 15]	ἀπολλύων ἄνθρωπον μηδὲν ἠδικηκότα λέγεις	ὅτι	τοῖς κριθεῖσιν ἐμμένειν δεῖ. εἰ
[2, 15]	μετατίθεσο, ἀλλ´ ἔμμενε καὶ λέγε	ὅτι	τοῖς κριθεῖσιν ἐμμένειν δεῖ. τί
[2, 16]	τούτων τινὰ κλάοντα ἢ ἀγανακτοῦντα,	ὅτι	τὸν δεῖνα οὐ μέλλει βλέπειν
[2, 19]	μέχρι νῦν οὐκ εἶδον. οἴεσθε	ὅτι	τὸν Δία τὸν Φειδίου δείξετε
[2, 12]	μάρτυρος. τοιγαροῦν ἐξῆν αὐτῷ λέγειν	ὅτι	τοὺς μὲν ἄλλους ἐῶ χαίρειν,
[2, 17]	κεῖται τὸ ποιεῖν ἃ θέλομεν,	ὅτι	τοῦτο οὐκ ἔξωθεν δεῖ λαμβάνειν
[2, 9]	τεχνολογῆσαι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν;	ὅτι	τῶν ὄντων τὰ μὲν ἀγαθά,
[2, 10]	τοῦτο γεγόναμεν. Μετὰ τοῦτο μέμνησο,	ὅτι	υἱὸς εἶ. τίς τούτου τοῦ
[2, 18]	ἂν δ´ ἅπαξ ἡττηθεὶς εἴπῃς	ὅτι	ὕστερον νικήσεις, εἶτα πάλιν τὸ
[2, 21]	φέρονται ἐπὶ τὸ ὁμολογεῖν αὐτά,	ὅτι	φαντάζονταί τι ἐν αὐτοῖς εἶναι
[2, 22]	αὐτὸ τοῦτο γνοὺς θαρρῶν ἀποφαίνου,	ὅτι	φίλοι, ὥσπερ ὅτι πιστοί, ὅτι
[2, 20]	μάλιστ´ ἐκείνους πρὸ πάντων ἀναπείθειν,	ὅτι	φύσει κοινωνικοὶ γεγόναμεν, ὅτι ἀγαθὸν
[2, 20]	ἂν πάντες οἱ ἄλλοι πεισθῶμεν,	ὅτι	φυσική ἐστιν ἡμῖν κοινωνία πρὸς
[2, 21]	εἰσιν οἱ συλλογισμοί; ἐρῶ σοι	ὅτι	χρήσιμοι, κἂν θέλῃς, ἀποδείξω, πῶς.
[2, 21]	δυσεντερικός, εἰ χρήσιμον ὄξος, ἐρῶ	ὅτι	χρήσιμον. ἐμοὶ οὖν χρήσιμον; ἐρῶ
[2, 16]	ἀναβλέψας πρὸς τὸν θεὸν εἰπεῖν	ὅτι	χρῶ μοι λοιπὸν εἰς ὃ
[2, 26]	ἀνανεῦσαι πικρὰ ἀνάγκη τῷ αἰσθανομένῳ,	ὅτι	ψεῦδός ἐστιν· μέχρι δὲ τοῦτο
[2, 15]	λαμβάνω. διὰ τί; κέκρικα. ἴσθι	ὅτι	ᾧ τόνῳ νῦν χρῇ πρὸς
[2, 5]	τί οὖν ἀγανακτεῖς; οὐκ οἶδας	ὅτι	ὡς ἐκεῖνος οὐκέτι ἔσται πούς,
[2, 22]	αὐτοῦ ἠγωνία οὐδ´ ἔλεγεν πολλάκις	ὅτι	ὤφελον ἐγὼ μᾶλλον ἐπύρεςςον‘ εἶτα
[2, 18]	καλὴν οὐκ εἶπον αὐτὸς ἐμαυτῷ	ὅτι	ὤφελόν τις μετὰ ταύτης ἐκοιμήθη‘
[2, 12]	μοι κεκτῆσθαι. ἔχεις οὖν εἰπεῖν,	ὅτῳ	τρόπῳ τῆς ψυχῆς ἐπιμεμέλησαι; οὐ
[2, 19]	λεῖπόν ἐστιν; ὅταν ἴδω τέκτονα,	ὅτῳ	ὕλη πάρεστιν παρακειμένη, ἐκδέχομαι τὸ
[2, 24]	εἰμί. ἐκεῖνος δ´ οὐκ ἦν;	οὐ	βλέπεις πῶς κέχρηται τοῖς δεινοτάτοις
[2, 1]	ὦ ἄνθρωποι, βούλεσθε ζῆν ἁμαρτάνοντες;	οὐ	βουλόμεθα. οὐδεὶς τοίνυν ἁμαρτάνων ἐλεύθερός
[2, 22]	μηδ´ ἀνθρώπους, εἰ νοῦν ἔχεις.	οὐ	γὰρ ἀνθρωπικὸν δόγμα ἐστὶ τὸ
[2, 12]	φθόνον’ εἶτα ὁρισαμένου κακῶς ὡρίσω·	οὐ	γὰρ ἀντακολουθεῖ τῷ κεφαλαιώδει τὸ
[2, 6]	οὐχ ἵνα δὲ καὶ θερισθῶσιν;	οὐ	γὰρ ἀπόλυτοι γίνονται. εἰ οὖν
[2, 16]	ἡ πόλις ἐπιπίπτειν μοι μέλλει·	οὐ	γὰρ ἀρκεῖ μικρὸν λιθάριον, ἵν´
[2, 13]	εὔφωνος ᾖ καὶ καλῶς κιθαρίζῃ·	οὐ	γὰρ ᾆσαι μόνον θέλει καλῶς,
[2, 12]	ὅτῳ τρόπῳ τῆς ψυχῆς ἐπιμεμέλησαι;	οὐ	γὰρ εἰκῇ χὠς ἔτυχεν εἰκός
[2, 5]	τὸ γενόμενον καὶ φθαρῆναι δεῖ.	οὐ	γάρ εἰμι αἰών, ἀλλ´ ἄνθρωπος,
[2, 8]	οἷον δεῖ εἶναι τοῦ ἐροῦντος	οὐ	γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδ´ ἀπατηλόν.
[2, 17]	ἔκπτωσις ψυχῆς μεγάλα νεῦρα ἐχούσης.	οὐ	γὰρ ᾔδει, ποῦ κεῖται τὸ
[2, 20]	προθυμίας τὰς ἀνθρωπικὰς οὐκ ἀπεκόψατο·	οὐ	γὰρ ἠδύνατο, οὐ μᾶλλον ἢ
[2, 1]	ἔχων ἀναγκαίως φοβήσεται, ἀκαταστατήσει, ταραχθήσεται.	οὐ	γὰρ θάνατος ἢ πόνος φοβερόν,
[2, 16]	ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι ἀτυχήματα;	οὐ	γὰρ μεμέληκεν ἡμῖν οὐδὲ μελετῶμεν.
[2, 1]	ὄντι παιδευομένοις, ἀταραξία ἀφοβία ἐλευθερία.	οὐ	γὰρ τοῖς πολλοῖς περὶ τούτων
[2, 23]	παιδοποιεῖσθαι, ἄρξαι τὰς νομιζομένας ἀρχάς.	οὐ	γὰρ τοὺς κομψοτέρους ἡμῖν τόπους
[2, 7]	μᾶλλον φέρειν ἢ τὴν ἀριστεράν·	οὐ	γὰρ τούτων τινὰ ἀπελθεῖν θέλει,
[2, 16]	ὁμοιῶμεν; οὔ, νὴ τὸν Δία.	οὐ	γὰρ ὑπὸ πλακουντίου τοῦτο πάσχειν
[2, 21]	σχολήν, αὐτὰ ταῦτα ἀποφέρετε πάλιν;	οὐ	γὰρ ὡς ἀποθησόμενοι ἢ ἐπανορθώσοντες
[2, 1]	(Τί οὖν; ὁ ταῦτα παθὼν	οὐ	γέγονεν ἐλεύθερος; (Οὐ μᾶλλον ἢ
[2, 17]	διὰ τί θέλοντός σού τι	οὐ	γίνεται καὶ μὴ θέλοντος γίνεται;
[2, 17]	καὶ κακοδαιμονίας. θέλω τι καὶ	οὐ	γίνεται· καὶ τί ἐστιν ἀθλιώτερον
[2, 17]	ἄνδρα, καὶ οὐδὲν ὧν θέλεις	οὐ	γίνεται. μὴ θέλε αὐτὸν ἐξ
[2, 13]	τὰ νόμιμα· ἀλλὰ διαθήκην μὲν	οὐ	γράφει μὴ εἰδὼς πῶς δεῖ
[2, 1]	στρέψας αὐτὸ κατάμαθε· ἰδοῦ, πῶς	οὐ	δάκνει. τὸ σωμάτιον δεῖ χωρισθῆναι
[2, 16]	οὖν; ἐνταῦθά σοι οὐδὲν δέδωκεν;	οὐ	δέδωκέ σοι καρτερίαν, οὐ δέδωκέ
[2, 16]	δέδωκεν; οὐ δέδωκέ σοι καρτερίαν,	οὐ	δέδωκέ σοι μεγαλοψυχίαν, οὐ δέδωκεν
[2, 16]	καρτερίαν, οὐ δέδωκέ σοι μεγαλοψυχίαν,	οὐ	δέδωκεν ἀνδρείαν; τηλικαύτας ἔχων χεῖρας
[2, 24]	ἄλλου γέρας, ὁ δέ, ὅτι	οὐ	δεῖ; οὐχὶ διὰ ταῦτα ἐπελάθοντο
[2, 11]	δεῖ ποιῆσαι καὶ ὅ τι	οὐ	δεῖ ποιῆσαι τίς οὐκ ἔχων
[2, 2]	μὴ προστίθει δ´ ὅτι καὶ	οὐ	δέομαι’ εἰ μή τι καιρός
[2, 11]	μέρους οὐσίαις. καλῶς ἐποίησεν, δεόντως,	οὐ	δεόντως· ἠτύχησεν, εὐτύχησεν· ἄδικός ἐστιν,
[2, 17]	καὶ τρέμεις καὶ μίαν ἡμέραν	οὐ	διαλείπεις, ἐν ᾗ οὐ κατακλάεις
[2, 5]	καὶ ἀταράχως, ὅτι ἡ ὕλη	οὐ	διαφέρουσα. ὅπου γὰρ τὸ διαφέρον,
[2, 11]	δοκεῖ μοι. (Τουτὶ οὖν ᾧτινι	οὐ	δοκεῖ, καὶ οἴεται καὶ αὐτὸς
[2, 2]	τίς σε ἀναγκάσει ὀρέγεσθαι ὧν	οὐ	δοκεῖ σοι, τίς ἐκκλίνειν ἃ
[2, 2]	παρασκευάζηται πρὸς τὴν δίκην, ἔφη	οὐ	δοκῶ οὖν σοι ἅπαντι τῷ
[2, 23]	ὄντων; τί εἴπω; τὴν φραστικήν;	οὐ	δύναμαι· ἀλλὰ τὴν προαιρετικήν, ὅταν
[2, 23]	κἀμὲ τίθεσθε ἕνα τῶν βλαπτόντων.	οὐ	δύναμαι δ´ ἄλλο βλέπων τὸ
[2, 13]	καὶ ὠχριᾶν. κιθαρῳδὸν μὲν οὖν	οὐ	δύναμαι εἰπεῖν μὴ εἶναι, ὅταν
[2, 17]	καὶ ὑγιεινοῦ πρόληψιν, ἀλλ´ ἐφαρμόσαι	οὐ	δυνάμεθα. διὰ τοῦτο ὁ μὲν
[2, 12]	καὶ δυσπαρακολούθητα, ὧν ἡμεῖς ἀποστῆναι	οὐ	δυνάμεθα. ἐξ ὧν δ´ αὐτὸς
[2, 11]	ἀμφότεροι καταλλήλως ἐφαρμόζειν τὰς προλήψεις;	(Οὐ	δυνάμεθα. (Ἔχεις οὖν δεῖξαί τι
[2, 16]	ἡγώμεθα; οὐ δυνάμεθα μὴ φοβεῖσθαι,	οὐ	δυνάμεθα μὴ ἀγωνιᾶν. εἶτα λέγομεν
[2, 16]	ὅταν τὰ ἐπιφερόμενα κακὰ ἡγώμεθα;	οὐ	δυνάμεθα μὴ φοβεῖσθαι, οὐ δυνάμεθα
[2, 9]	συγκατάθεσιν ἀπρόπτωτον. ταῦτα ὄψεσθε. ~Ὅτι	οὐ	δυνάμενοι τὴν ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι
[2, 20]	προθυμίας τὰς τῶν ἀνδρῶν ἀποκόψασθαι	οὐ	δύνανται. οὕτως καὶ Ἐπίκουρος τὰ
[2, 16]	ἀλλ´ οὐκ εἶ Ἡρακλῆς καὶ	οὐ	δύνασαι καθαίρειν τὰ ἀλλότρια κακά,
[2, 4]	σε ποιήσομεν; ἔστω γάρ, φίλου	οὐ	δύνασαι τόπον ἔχειν· δούλου δύνασαι;
[2, 17]	ὅτι τὴν τοῦ ὑγιεινοῦ πρόληψιν	οὐ	δύναται καλῶς ἐφαρμόσαι τοῖς ἐπὶ
[2, 9]	δογμάτων. ἄρτι γὰρ τίς ἡμῶν	οὐ	δύναται τεχνολογῆσαι περὶ ἀγαθῶν καὶ
[2, 23]	τις δύναμις κατὰ τὸν τόπον,	οὐ	δυνηθῶμεν αὐτῆς καταφρονῆσαι. τοιοῦτοί εἰσι
[2, 10]	φύσει; (Ἔχομεν. (Ὁ τοῦτο ἀπολλύων	οὐ	ζημιοῦται, οὐδενὸς στερίσκεται, οὐδὲν ἀποβάλλει
[2, 11]	(Ἔστιν οὖν. (Καὶ διὰ τί	οὐ	ζητοῦμεν αὐτὸν καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ
[2, 8]	οὔπω κατ´ ἀξίαν. ἔτι γὰρ	οὐ	θαρρῶ οἷς ἔμαθον καὶ συγκατεθέμην·
[2, 26]	περιέχει. ἐπεὶ γὰρ ὁ ἁμαρτάνων	οὐ	θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι, δῆλον
[2, 13]	θέλει τὰ μὴ διδόμενα καὶ	οὐ	θέλει τὰ ἀναγκαῖα καὶ οὐκ
[2, 22]	θέλεις βλέπειν φῶς, πατέρα δ´	οὐ	θέλειν δοκεῖς; οἴει ὅτι ἐκεῖνος
[2, 6]	ἀναγκάσαι δύναται ὑπολαβεῖν τι ὧν	οὐ	θέλεις; ἀλλὰ τῇ ἀλλοτρίᾳ; καὶ
[2, 17]	ἄνθρωπε; ὅτι συλλογισμοὺς ἔπραξας, μεταπίπτοντας;	οὐ	θέλεις ἀπομαθεῖν, εἰ δυνατόν, πάντα
[2, 20]	σεαυτὸν ἐξελέγχεις καθ´ ἡμέραν καὶ	οὐ	θέλεις ἀφεῖναι τὰ ψυχρὰ ταῦτα
[2, 1]	θέλεις, εἰ μὴ περιπίπτεις οἷς	οὐ	θέλεις. ἐκεῖνα δὲ τὰ περιόδια,
[2, 16]	ἢ τὴν ἐπὶ θανάτῳ κατακριθείς.	Οὐ	θέλεις ἤδη ὡς τὰ παιδία
[2, 4]	νομοθέτης ὡς ἑστιάτωρ διέλῃ αὐτάς,	οὐ	θέλεις καὶ αὐτὸς ἴδιον μέρος
[2, 8]	τί οὐκ οἶδας, πόθεν ἐλήλυθας;	οὐ	θέλεις μεμνῆσθαι, ὅταν ἐσθίῃς, τίς
[2, 8]	ἂν ἴσος ἡμῖν καὶ ὅμοιος.	Οὐ	θέλεις οὖν ἐκεῖ ζητεῖν τὴν
[2, 4]	δύνασαι; καὶ τίς σοι πιστεύσει;	οὐ	θέλεις οὖν ῥιφῆναί που καὶ
[2, 15]	ὄντα, τοσούτῳ πλείονος ἐλλεβόρου δέονται.	οὐ	θέλεις τὰ τοῦ νοσοῦντος ποιεῖν
[2, 15]	τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; οὐ πᾶσιν.	οὐ	θέλεις τὴν ἀρχὴν στῆσαι καὶ
[2, 13]	αὐτὰ δύναται οὔτε περιποιῆσαι ἃ	οὐ	θέλομεν αὐτῶν, ποῦ ἔτι τόπος
[2, 17]	καὶ τί ἐστιν ἀθλιώτερον ἐμοῦ;	οὐ	θέλω τι καὶ γίνεται· καὶ
[2, 19]	χεῖρον λέγουσι; τὰ γὰρ Περιπατητικὰ	οὐ	καὶ αὐτὰ ὁμοίως ἀκριβοῦσιν; τίς
[2, 24]	κομψὸν ἔχω. ὁ δ´ Ἀχιλλεὺς	οὐ	κάλλιον καὶ ξανθόν; καὶ οὐκ
[2, 11]	ἐφαρμόζω τοῖς ἐπὶ μέρους; (Ἐφαρμόζεις.	(Οὐ	καλῶς οὖν ἐφαρμόζω; (Ἐνταῦθά ἐστι
[2, 17]	ἡμέραν οὐ διαλείπεις, ἐν ᾗ	οὐ	κατακλάεις καὶ σαυτοῦ καὶ τῶν
[2, 1]	τοῦτο ἐπαινοῦμεν τὸν εἰπόντα ὅτι	οὐ	κατθανεῖν γὰρ δεινόν, ἀλλ´ αἰσχρῶς
[2, 15]	τί ἐγένετο; κέκρικα. ἐσώθην, ὅτι	οὐ	κέκρικας ἐμὲ ἀποκτεῖναι. ἀργύριον οὐ
[2, 6]	κινδυνεύω ἐπὶ Καίσαρος. ἐγὼ δ´	οὐ	κινδυνεύω, ὃς οἰκῶ ἐν Νικοπόλει,
[2, 24]	δὲ λίθον ἢ ἄρτον παραθῇς,	οὐ	κινηθήσεται, οὕτως εἰσί τινες ἡμῖν
[2, 1]	οὐδένα ἔχεις κύριον; οὐκ ἀργύριον,	οὐ	κοράσιον, οὐ παιδάριον, οὐ τὸν
[2, 17]	συμφέρον καὶ ἀσύμφορον τίς ἡμῶν	οὐ	λαλεῖ; τίς γὰρ ἡμῶν οὐκ
[2, 15]	οὐ κέκρικας ἐμὲ ἀποκτεῖναι. ἀργύριον	οὐ	λαμβάνω. διὰ τί; κέκρικα. ἴσθι
[2, 7]	πυνθάνεσθαι; διὰ τί ἐν γραμματικοῖς	οὐ	λέγεις; ἐνθάδ´ οὖν, ὅπου πάντες
[2, 8]	φαντασίαις χρηστικά ἐστιν· διὰ τοῦτο	οὐ	λέγεις ἐπ´ αὐτῶν τὸ ἀγαθόν.
[2, 8]	εὐδαιμονίαν καὶ κακοδαιμονίαν. νῦν δ´	οὐ	λέγεις καὶ καλῶς ποιεῖς· εἰ
[2, 12]	τὴν ἔννοιαν καὶ διηρθρωκὼς ἀπηλλάσσετο,	οὐ	λέγων ὅτι ὅρισαί μοι τὸν
[2, 12]	νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν. Τί οὖν;	οὐ	λίαν ἐστὶ νῦν ἀσφαλὲς τὸ
[2, 23]	τι κρεῖσσον ἔχειν ὁμολογεῖς καὶ	οὐ	μαίνῃ; οὕτως τυφλὸς ταῖς ἀληθείαις
[2, 1]	ταῦτα παθὼν οὐ γέγονεν ἐλεύθερος;	(Οὐ	μᾶλλον ἢ ἀτάραχος. ἐπεὶ σὺ
[2, 20]	οὐκ ἀπεκόψατο· οὐ γὰρ ἠδύνατο,	οὐ	μᾶλλον ἢ οἱ ἀταλαίπωροι Ἀκαδημαικοὶ
[2, 22]	ἂν ἐκτός, μὴ εἴπῃς φίλους	οὐ	μᾶλλον ἢ πιστοὺς ἢ βεβαίους
[2, 17]	τίς σε κωλύσει, τίς ἀναγκάσει;	οὐ	μᾶλλον ἢ τὸν Δία. Ὅταν
[2, 17]	ὅτι προκόψει τις ἐν οἷς	οὐ	μανθάνει. τὸ δ´ ἐξαπατῶν τοὺς
[2, 1]	~Ὅτι	οὐ	μάχεται τὸ θαρρεῖν τῷ εὐλαβεῖσθαι.
[2, 16]	κακὸν ἀβοήθητον καὶ ἀθεράπευτον. ~Ὅτι	οὐ	μελετῶμεν χρῆσθαι τοῖς περὶ ἀγαθῶν
[2, 16]	ἢ ἀγανακτοῦντα, ὅτι τὸν δεῖνα	οὐ	μέλλει βλέπειν οὐδὲ τὴν δεῖνα
[2, 13]	ἐν τοῖς ἑαυτῆς. λαλεῖν οὖν	οὐ	μεμελέτηκας; καὶ τί ἄλλο ἐμελέτας
[2, 16]	διαφέρει τῶν ἄλλων, ὅπου δ´	οὐ	μεμελέτηκεν, ἐκεῖ τοῖς πολλοῖς ὁ
[2, 23]	πάρεργα τἆλλα πρὸς τοῦτο πεποιημένον,	οὐ	μέντοι ἀμελοῦντα οὐδ´ ἐκείνων κατὰ
[2, 23]	ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῶν ἀρχόντων.	οὐ	μέντοι διὰ τὸ ἄλλα εἶναι
[2, 13]	οὐκ εὐοδεῖ, φλεγμαίνει’ χρῶμα γὰρ	οὐ	μεταβάλλει οὐδὲν ἄλλο οὐδὲ τρόμον
[2, 22]	εἶναι. ἐν δὲ τῷ φιλεῖν	οὐ	μεταβάλλῃ; ἀλλὰ πλοῦτον μὲν καὶ
[2, 23]	μὴ εἶναι μηδεμίαν ταῖς ἀληθείαις	οὐ	μόνον ἀχαρίστου ἐστὶ πρὸς τοὺς
[2, 19]	Ἀρχέδημος. γέγραφεν δὲ καὶ Ἀντίπατρος,	οὐ	μόνον δ´ ἐν τοῖς περὶ
[2, 17]	δ´ ἀσφαλῶς καὶ ἀςείςτως καὶ	οὐ	μόνον ἐγρηγορώς, ἀλλὰ καὶ καθεύδων
[2, 14]	καὶ οὐκ ἔστι λαθεῖν αὐτὸν	οὐ	μόνον ποιοῦντα, ἀλλ´ οὐδὲ διανοούμενον
[2, 8]	καταισχύνεις αὐτό; τί δ´; ὅτι	οὐ	μόνον σε κατεσκεύασεν, ἀλλὰ καὶ
[2, 18]	ψυχικῶν· ὅταν ὀργισθῇς, γίγνωσκε ὅτι	οὐ	μόνον σοι τοῦτο γέγονεν κακόν,
[2, 5]	Ἄνυτε, πῶς με φῂς θεὸν	οὐ	νομίζειν; οἱ δαίμονές σοι τίνες
[2, 1]	κύριον; οὐκ ἀργύριον, οὐ κοράσιον,	οὐ	παιδάριον, οὐ τὸν τύραννον, οὐ
[2, 5]	τοῦτο δὴ μάχη ἐστὶ καὶ	οὐ	παιδιά. Τοιγαροῦν Σωκράτης ᾔδει σφαιρίζειν.
[2, 19]	καὶ δυνατῷ ἀδύνατον οὐκ ἀκολουθεῖ·	οὐ	πᾶν δὲ παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν
[2, 11]	τὰ μαχόμενα καλῶς ἔχειν; οὐκοῦν	οὐ	πάντα, ἀλλὰ τὰ ἡμῖν δοκοῦντα.
[2, 21]	τις, ἄδικον οὐδ´ ὅλως, φθονερὸν	οὐ	πάνυ ἢ περίεργον, ἐλεήμονα οἱ
[2, 21]	ὅσα ἂν αἰσχρὰ φαντάζωνται, ταῦτα	οὐ	πάνυ ὁμολογοῦσι· τὸ δὲ δειλὸν
[2, 22]	δοκεῖ σοι φίλος εἶναι αὐτοῦ;	(Οὐ	πάνυ. (Οὐδ´ ὁ μεταπτώτως ἑλόμενος
[2, 21]	τὰ περὶ κοινωνίαν δὲ πλημμελήματα	οὐ	πάνυ προσίενται. ἐπὶ δὲ τῶν
[2, 7]	ὁδηγόν, ὡς τοῖς ὀφθαλμοῖς χρώμεθα,	οὐ	παρακαλοῦντες αὐτοὺς ἵνα τὰ τοιαῦτα
[2, 14]	νῦν οὐ παρακολουθῶ τοῖς ὀνόμασιν;	(Οὐ	παρακολουθεῖς. (Πῶς οὖν χρῶμαι αὐτοῖς;
[2, 14]	ὀνόμασι παρακολουθεῖν. (Ὥστ´ ἐγὼ νῦν	οὐ	παρακολουθῶ τοῖς ὀνόμασιν; (Οὐ παρακολουθεῖς.
[2, 15]	ἐμμένειν δεῖ. (Τί ποιεῖς, ἄνθρωπε;	οὐ	πᾶσιν, ἀλλὰ τοῖς ὀρθῶς. ἐπεὶ
[2, 15]	ἐμμένειν δεῖ. τί ποιεῖς, ἄνθρωπε;	οὐ	πᾶσιν. οὐ θέλεις τὴν ἀρχὴν
[2, 1]	οὐκ ἀποτυγχάνω. ἰδοῦ, πῶς ἐκκλίνων	οὐ	περιπίπτω. φέρε θάνατον καὶ γνώσῃ·
[2, 26]	σαφῶς παραστῆσαι, πῶς ὃ θέλει	οὐ	ποιεῖ καὶ ὃ μὴ θέλει
[2, 26]	δῆλον ὅτι ὃ μὲν θέλει	οὐ	ποιεῖ. τί γὰρ ὁ κλέπτης
[2, 17]	τὰ μὲν οὖν ποιητέα καὶ	οὐ	ποιητέα καὶ ἀγαθὰ καὶ κακὰ
[2, 6]	τοσούτῳ δὲ χρόνῳ παρακεκαθικέναι γεροντίῳ	οὐ	πολλοῦ ἀξίῳ’ μόνον ἐκείνης τῆς
[2, 23]	ἐκείνως καὶ τοῦτο πρέπον ἢ	οὐ	πρέπον, καὶ τὸν καιρὸν ἑκάστου
[2, 10]	τοῦ πολίτου. νῦν δ´ ὅτι	οὐ	προγιγνώσκομεν, καθήκει τῶν πρὸς ἐκλογὴν
[2, 8]	θεῶν ἔργα κἀκεῖνα; ἔστιν, ἀλλ´	οὐ	προηγούμενα οὐδὲ μέρη θεῶν. σὺ
[2, 20]	κανόνας εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας	οὐ	προσφιλοτεχνεῖ τούτοις προσθεῖναι καὶ προσεξεργάσασθαι
[2, 21]	εὑρήσεις με μωρὸν ἄνθρωπον‘ ἀκρατῆ	οὐ	ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις, ἄδικον οὐδ´
[2, 21]	ῥᾳδίως ὁμολογοῦσιν ἄνθρωποι, τὰ δ´	οὐ	ῥᾳδίως. οὐδεὶς οὖν ὁμολογήσει ὅτι
[2, 22]	προσφέρῃ τὰς ἐπιτηδείους τῷ σώματι,	οὐ	σκέπην, οὐκ οἴκησιν; πόθεν οὖν
[2, 24]	ἐκκλινεῖ οὔθ´ ὁρμήσει οὔτ´ ἐπιβαλεῖται,	οὐ	συγκαταθήσεται, οὐκ ἀνανεύσει, οὐκ ἐφέξει,
[2, 21]	πρὸς τὸ ἐπιδείκνυσθαι τὰ θεωρημάτια;	οὐ	συλλογισμοὺς ἀναλύετε, μεταπίπτοντας; οὐκ ἐφοδεύετε
[2, 24]	Χρυσηίδα, ὁ δὲ λέγει, ὅτι	οὐ	συμφέρει; οὐχὶ ὁ μὲν λέγει,
[2, 6]	ἣν διορίζεται τὰ σὰ καὶ	οὐ	τὰ σά. μή ποτ´ ἀντιποιήσῃ
[2, 6]	ἄσπασαι τὸν δεῖνα. ἀσπάζομαι. πῶς;	οὐ	ταπεινῶς. ἀλλ´ ἐξεκλείσθης. διὰ θυρίδος
[2, 6]	λάλησον αὐτῷ. λαλῶ. τίνα τρόπον;	οὐ	ταπεινῶς. ἀλλ´ οὐκ ἐπέτυχες. μὴ
[2, 6]	σὸν καὶ τί ἀλλότριον {καὶ}	οὐ	ταραχθήσῃ. διὰ τοῦτο καλῶς ὁ
[2, 23]	περὶ τὰ θεωρήματα. ἐγὼ δ´	οὐ	ταύτην καταβάλλω, ἀλλὰ τὸ περὶ
[2, 6]	διαπλέῃς τὸν Ἀδρίαν, τί κινδυνεύεις;	οὐ	τῇ κεφαλῇ; ἀλλὰ καὶ τῇ
[2, 20]	ἐλαικῶς, ἀλλ´ ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον.	οὐ	τοίνυν οὐδ´ ἄνθρωπον οἷόν τε
[2, 10]	ἄδικόν τι ποιήσας; τί οὖν	οὐ	τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα, ἀλλ´ ὅπου
[2, 1]	ἀργύριον, οὐ κοράσιον, οὐ παιδάριον,	οὐ	τὸν τύραννον, οὐ φίλον τινὰ
[2, 16]	πῶς τι ποιήσῃ, ὃς ἐπιστρέφεται	οὐ	τοῦ τυχεῖν τινος, ἀλλὰ τῆς
[2, 22]	χρῇ αἰσθήσει, οὐ φαντασίας διακρίνεις,	οὐ	τροφὰς προσφέρῃ τὰς ἐπιτηδείους τῷ
[2, 22]	σοι λείπει; οὐ χρῇ αἰσθήσει,	οὐ	φαντασίας διακρίνεις, οὐ τροφὰς προσφέρῃ
[2, 2]	ὅτι αὕτη ἡ ὁδὸς ἐνταῦθα	οὐ	φέρει, ἀλλ´ ἄλλῃ; τί οὖν
[2, 17]	ἐμποδίζῃ; διὰ τί δυσροεῖς; νῦν	οὐ	φεύγεις τὰ ἀναγκαῖα; διὰ τί
[2, 1]	οὐ παιδάριον, οὐ τὸν τύραννον,	οὐ	φίλον τινὰ τοῦ τυράννου; τί
[2, 21]	περὶ τῶν θεωρημάτων. τί οὖν;	οὐ	φλυαρότεροι γίνεσθε; οὐχὶ δὲ παρέχει
[2, 8]	ἀκατάπληκτον, ἀπαθῆ, ἀτάραχον’ εἶτα σὺ	οὐ	φυλάσσεις; Ἀλλ´ ἐροῦσιν· πόθεν ἡμῖν
[2, 22]	{χαίρεις ὁρῶν φῶς, πατέρα δ´	οὐ	χαίρειν δοκεῖς; θέλεις βλέπειν φῶς,
[2, 20]	τῶν ὕπνων ἐξεγείρεσθαι· τούτῳ δ´	οὐ	χαλεπώτεραι αἱ Ἐρινύες καὶ Ποιναί;
[2, 22]	σεαυτόν. τί γάρ σοι λείπει;	οὐ	χρῇ αἰσθήσει, οὐ φαντασίας διακρίνεις,
[2, 17]	ἄνθρωπε, σὺ μεγάλας ἔχεις ἐπιβολάς.	Οὔ·	ἀλλ´ ἐγὼ θέλω γνῶναι, τί
[2, 16]	τὴν ἑκάστου φύσιν οἵα ἐστίν.	οὔ·	ἀλλ´ ἐν βοὸς κοιλίᾳ καθήμενος
[2, 23]	τοῖς δὲ προσάγουσα; ἡ ὁρατική;	οὔ,	ἀλλ´ ἡ προαιρετική. τίς ἡ
[2, 8]	ἐπεὶ γέγονεν μή τι προηγουμένως;	οὔ·	ἀλλ´ ὅτι νώτου χρείαν. εἴχομεν
[2, 24]	κακῶν; τίνος; ἆρά γε ἵππου;	(Οὔ.	(Ἀλλὰ βοός; (Οὔ. (Τί οὖν;
[2, 15]	οὐκ οἶδα, ἐλήλυθα δὲ μαθησόμενος.	οὔ,	ἀλλὰ περὶ τῶν ἄλλων μοι
[2, 16]	οὖν με ταράσσει; τὸ πέλαγος;	οὔ,	ἀλλὰ τὸ δόγμα. πάλιν ὅταν
[2, 11]	τι οὖν βέβαιον ἡ ἡδονή;	(Οὔ.	(Ἆρον οὖν καὶ βάλε ἔξω
[2, 13]	τὰ παρὰ σοῦ; (Πῶς γὰρ	οὔ;	(Δύναται δ´ ἄλλου μὲν εἶναι
[2, 4]	φιλίαν δ´ οὔ, πόλιν δ´	οὔ;	εἰς τίνα δὲ χώραν αὑτοὺς
[2, 12]	εἰς ἐπιμέλειαν αὐτοῦ; πῶς γὰρ	οὔ;	ἐμπείρῳ δηλονότι καὶ τούτῳ ἀλειπτικῆς
[2, 8]	οὔ. μή τι ἐν ἀλόγῳ;	οὔ.	ἐν λογικῷ οὖν ζητῶν τί
[2, 13]	περὶ τοῦ μὴ ψεῦδος ὑπολαβεῖν;	(Οὔ·	ἐπ´ ἐμοὶ γάρ ἐστιν. (Μή
[2, 21]	χρήσιμον. ἐμοὶ οὖν χρήσιμον; ἐρῶ	οὔ‘	ζήτησον πρῶτον σταλῆναί σου τὸ
[2, 8]	τι αὐτὴν ἐν φυτῷ ζητεῖς;	οὔ.	μή τι ἐν ἀλόγῳ; οὔ.
[2, 11]	(Ἀβεβαίῳ οὖν τινι θαρρεῖν ἄξιον;	(Οὔ.	(Μή τι οὖν βέβαιον ἡ
[2, 16]	καὶ ἡμεῖς τοῖς παιδίοις ὁμοιῶμεν;	οὔ,	νὴ τὸν Δία. οὐ γὰρ
[2, 2]	ἀποκτεῖναι μὲν δύνανται, βλάψαι δ´	οὔ’	οὕτω μωρὸς ἦν, ἵνα μὴ
[2, 6]	αὐτούς· ἐγὼ ἔμαθον, ὑμεῖς δ´	οὔ’	οὕτως καί, ὅπου τινὸς χρεία
[2, 24]	τῶν φιλοσόφων ἀκουσόμενος. ἢ γὰρ	οὔ;	Περὶ τίνος οὖν λέγω πρὸς
[2, 4]	δ´ οὐκ ἀναιροῦμεν, φιλίαν δ´	οὔ,	πόλιν δ´ οὔ; εἰς τίνα
[2, 20]	τὴν κοινωνίαν, πρός τινας δ´	οὔ;	πρὸς τίνας οὖν δεῖ τηρεῖν;
[2, 17]	τοῦ ἀγαθοῦ πρόληψιν, ὁ δ´	οὔ;	τῇ δὲ τῆς ἡδονῆς, τῇ
[2, 13]	ὅτι μεμελέτηκας γράφειν; (Πῶς γὰρ	οὔ;	(Τί δ´; ἀναγιγνώσκειν μέλλων οὐχ
[2, 16]	ναί. τί δέ; νύξ ἐστιν;	οὔ.	τί δ´; ἄρτιοί εἰσιν οἱ
[2, 13]	οὖν ὑπὲρ τῶν μὴ κακῶν;	(Οὔ.	(Τί δ´; ὑπὲρ τῶν κακῶν
[2, 13]	εἶναι ἁμάρτημα, ἄλλου δὲ κακόν;	(Οὔ.	(Τί οὖν ἀγωνιᾷς ὑπὲρ τῶν
[2, 24]	γε ἵππου; (Οὔ. (Ἀλλὰ βοός;	(Οὔ.	(Τί οὖν; ἀνθρώπου; (Ναί. (Οἴδαμεν
[2, 13]	οὐκ ἂν ἠγωνία. πῶς γὰρ	οὔ;	φοβεῖταί τις οὖν ὑπὲρ τῶν
[2, 16]	δὲ τοῦ τυχεῖν ἐκείνου περὶ	οὗ	βουλεύεται; κἂν μὲν τύχῃ, ἐπῆρται
[2, 24]	τοῦθ´ οὕτως ἔχει; οὐχὶ ἐξ	οὗ	γένος ἀνθρώπων ἐστίν, ἐξ ἐκείνου
[2, 16]	τῷ οὕτως ἀποθανόντι, οὕτως ζήσαντι;	οὗ	Διογένει μετῆν; ἐπινοεῖς τούτων τινὰ
[2, 16]	εὐλύτως καὶ αὐτόθεν, χάριν εἰδότα	οὗ	ἐχρήσατο χρόνου, εἰ θέλεις μὴ
[2, 2]	ποῦ φύσις κακῶν καὶ ἀγαθῶν;	οὗ	καὶ ἀλήθεια. ὅπου ἀλήθεια καὶ
[2, 13]	οὐκέτι ἐστὶν ἐπ´ αὐτῷ. λοιπὸν	οὗ	μὲν ἡ ἐπιστήμη αὐτῷ πρόσεστιν,
[2, 12]	ὅτι ἀκολουθεῖ. μέχρι δ´ ἂν	οὗ	μὴ δεικνύῃς, μὴ ἐκείνου καταγέλα,
[2, 16]	δυνάμενος. ἐκεῖ γὰρ αὐτὴν ζητεῖς,	οὗ	μή ἐστιν, ἀφεὶς ἐκεῖ ζητεῖν,
[2, 8]	ζητεῖν τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ,	οὗ	μὴ παρόντος ἐπ´ οὐδενὸς τῶν
[2, 23]	ὅρασιν; εἰκῇ δὲ φῶς ἐποίησεν,	οὗ	μὴ παρόντος οὐδενὸς τῶν ἄλλων
[2, 14]	θελόντων ἡμῶν μὴ γίνεσθαι. ἐξ	οὗ	περίεστι τοῖς συστησαμένοις αὐτὸ ἐν
[2, 16]	μοι μέτεστι τούτου τοῦ πράγματος,	οὗ	Σωκράτει μετῆν τῷ οὕτως ἀποθανόντι,
[2, 2]	καὶ ἀλήθεια. ὅπου ἀλήθεια καὶ	οὗ	φύσις, ἐκεῖ τὸ εὐλαβές· ὅπου
[2, 5]	μὲν τεῦξις οὐκ ἐπ´ ἐμοὶ	οὐδ´	ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἡ χρῆσις
[2, 3]	κακούς, γνώσεται, εἰ δ´ ἄπειρος,	οὐδ´	ἂν μυριάκις γράψω αὐτῷ’ ὅμοιον
[2, 20]	ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν	οὐδ´	ἄνθρωπον οἷόν τε παντελῶς ἀπολέσαι
[2, 8]	ἐροῦντος οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον	οὐδ´	ἀπατηλόν. τοιοῦτον ὑμῖν δείξω ἐμαυτόν,
[2, 18]	παντελῶς ἀναιρεῖται. σήμερον οὐκ ἐλυπήθην	οὐδ´	αὔριον οὐδ´ ἐφεξῆς διμήνῳ καὶ
[2, 16]	ὄχλου βοὴ οὐδὲ κατάγελως. ἀλλ´	οὐδ´	αὐτὸ τὸ ἀγωνιᾶν τί ἐστιν
[2, 25]	ἀναγκαῖά ἐστιν, εἰ χωρὶς αὐτῶν	οὐδ´	αὐτὸ τοῦτο δύνασαι μαθεῖν, πότερον
[2, 13]	γράφειν ἢ παραλαβὼν τὸν εἰδότα	οὐδ´	ἐγγύην ἄλλως σφραγίζεται ἢ ἀσφάλειαν
[2, 10]	ἕξομεν ἢ ἀναίσχυντον καὶ ἄπιστον,	οὐδ´	ἐγγὺς διαφερόμεθα πλὴν μόνον ἐν
[2, 21]	ἀντ´ αὐτῶν ληψόμενοι ἔρχεσθε. πόθεν;	οὐδ´	ἐγγύς. ἐκεῖνο γοῦν βλέπετε μᾶλλον,
[2, 17]	τὰ μουσικά· εἰ δὲ μή,	οὐδ´	ἐγγὺς ἐσόμεθα τῷ προκόψαι, κἂν
[2, 5]	μὴ φοβούμενος ἀποπνίγομαι οὐδὲ κεκραγὼς	οὐδ´	ἐγκαλῶν τῷ θεῷ, ἀλλ´ εἰδώς,
[2, 1]	προαιρετικά’ (Ἀλλ´ οὐκ ἀνέγνων σοι	οὐδ´	ἔγνως τί ποιῶ. (Ἐν τίνι;
[2, 17]	γέρων· ἐξερχομένου μου οὐκ ἔκλαυσεν	οὐδ´	εἶπεν „εἰς οἵαν περίστασιν ἀπέρχῃ
[2, 4]	ἐπὶ τὰς κοπρίας ἐρρίπτου καὶ	οὐδ´	ἐκεῖθεν ἄν τίς σε ἀνῃρεῖτο·
[2, 23]	τοῦτο πεποιημένον, οὐ μέντοι ἀμελοῦντα	οὐδ´	ἐκείνων κατὰ δύναμιν. καὶ γὰρ
[2, 22]	ἦν, οὐδὲ πυρέσσοντος αὐτοῦ ἠγωνία	οὐδ´	ἔλεγεν πολλάκις ὅτι ὤφελον ἐγὼ
[2, 16]	μέλλει βλέπειν οὐδὲ τὴν δεῖνα	οὐδ´	ἐν Ἀθήναις ἔσεσθαι ἢ ἐν
[2, 16]	ἀπομύξοντα; ἀλλ´ οὐδὲ μελετῶμεν ταῦτα	οὐδ´	ἐπιστρεφόμεθα. ἐπεὶ δότε μοι ἕνα,
[2, 24]	καὶ οὐκ ἐκτένιζεν αὐτὸ κομψῶς	οὐδ´	ἔπλασσεν. ἀλλὰ καὶ ἰσχυρός εἰμι.
[2, 23]	ὤτων οὐδὲ χειρῶν οὐδὲ ποδῶν	οὐδ´	ἐσθῆτος οὐδ´ ὑποδημάτων. ἀλλ´ ἄν
[2, 18]	σήμερον οὐκ ἐλυπήθην οὐδ´ αὔριον	οὐδ´	ἐφεξῆς διμήνῳ καὶ τριμήνῳ· ἀλλὰ
[2, 17]	ἄρξασθαι συναισθανόμενος ὅτι μέχρι νῦν	οὐδ´	ἥψω τοῦ πράγματος, καὶ λοιπὸν
[2, 22]	φίλος εἶναι αὐτοῦ; (Οὐ πάνυ.	(Οὐδ´	ὁ μεταπτώτως ἑλόμενος αὐτὸν εἶναι
[2, 10]	ἐπὶ κερμάτιον πάντα ἀνάγεις, ὅτι	οὐδ´	ὁ τὴν ῥῖνά σοι ἀπολλύων
[2, 11]	τοῦτο οἱ μὴ εἰδότες αὐτὰ	οὐδ´	οἴονται εἰδέναι. ἀγαθοῦ δὲ καὶ
[2, 21]	οὐ ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις, ἄδικον	οὐδ´	ὅλως, φθονερὸν οὐ πάνυ ἢ
[2, 22]	καὶ μοιχοὺς καὶ φθορεῖς ἀπεργαζόμενον	οὐδ´	ὅς´ ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι κατ´
[2, 22]	ἑλόμενος αὐτὸν εἶναι εὔνους αὐτῷ;	(Οὐδ´	οὗτος. (Ὁ δὲ νῦν λοιδορῶν
[2, 22]	μέν τινα, ὕστερον δὲ θαυμάζων;	(Οὐδ´	οὗτος. (Τί οὖν; κυνάρια οὐδέποτ´
[2, 16]	δὲ τί ἐστιν οὐκ οἶδεν	οὐδ´	ὄχλου βοὴ οὐδὲ κατάγελως. ἀλλ´
[2, 23]	χειρῶν οὐδὲ ποδῶν οὐδ´ ἐσθῆτος	οὐδ´	ὑποδημάτων. ἀλλ´ ἄν μου πυνθάνῃ
[2, 23]	ἀξιῶ φράσεως· οὐδὲ γὰρ ὀφθαλμῶν	οὐδ´	ὤτων οὐδὲ χειρῶν οὐδὲ ποδῶν
[2, 12]	σεαυτοῦ περιορᾶν ἀμελούμενον καὶ ἀπολλύμενον.	οὐδαμῶς.	ἀλλ´ αὐτὸς ἐπιμεμέλησαι αὐτοῦ; πότερον
[2, 14]	ὑποσχεῖν τὸν ἔλεγχον καὶ παραμεῖναι;	οὐδαμῶς,	ἀλλ´ εὐθὺς ἀπαλλάσσῃ χαλεπῶς ἔχων.
[2, 16]	ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις;	οὐδαμῶς,	ἀλλ´ ὅπερ καὶ σέ, τὸ
[2, 12]	Ἆρά γε ὁ φθονῶν χαίρει;	(Οὐδαμῶς,	ἀλλὰ μᾶλλον λυπεῖται. ἀπὸ τοῦ
[2, 22]	τὰ κακὰ ἐσπουδάκασιν οἱ ἄνθρωποι;	οὐδαμῶς.	ἀλλὰ μή τι περὶ τὰ
[2, 12]	δύναιτ´ ἄν τι ἢ ἀθετῆσαι,	οὐδαμῶς	διὰ τούτων αὐτὸν κινῆσαι δυνάμεθα.
[2, 13]	δ´ ὄντων ὥστε μὴ συμβῆναι;	(Οὐδαμῶς.	(Εἰ οὖν τὰ μὲν ἀπροαίρετα
[2, 12]	τις τοῖς οὐδὲν πρὸς αὐτόν;	(Οὐδαμῶς.	καὶ οὕτως ἐκπεπληρωκὼς τὴν ἔννοιαν
[2, 1]	φοβούμενοι, βούλεσθε λυπούμενοι, βούλεσθε ταρασσόμενοι;	οὐδαμῶς.	οὐδεὶς ἄρα οὔτε φοβούμενος οὔτε
[2, 1]	τὸ εὐλαβές, τὰ δ´ ἐναντία	οὐδαμῶς	συνυπάρχει. τὸ δὲ φαινόμενον πολλοῖς
[2, 12]	τῷ τυχόντι καὶ ἀπείρῳ ἱππικῆς;	οὐδαμῶς.	τί δ´; ᾧ τινι τὸ
[2, 13]	Δίωνος ὄνομα δέδοικας μὴ ἐκκρουσθῇς;	(Οὐδαμῶς.	(Τί τὸ αἴτιον; οὐχ ὅτι
[2, 5]	Τί οὖν; ἀμελῶς τούτοις χρηστέον;	οὐδαμῶς.	τοῦτο γὰρ πάλιν τῇ προαιρέσει
[2, 21]	ἐπ´ ἀκουσίῳ. τὸ δ´ ἄδικον	οὐδαμῶς	φαντάζονται ἀκούσιον. ἔνι τι καὶ
[2, 13]	οὗτος δ´ ἐκείνῳ οὐκ ἤθελεν,	οὐδὲ	γὰρ ἄλλος τις τεχνίτης τῷ
[2, 11]	δοκοῦν ἑκάστῳ πρὸς τὸ εἶναι·	οὐδὲ	γὰρ ἐπὶ βαρῶν ἢ μέτρων
[2, 23]	ὅτι ἀμελεῖν ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως·	οὐδὲ	γὰρ ὀφθαλμῶν οὐδ´ ὤτων οὐδὲ
[2, 19]	τὰ ἄλλα. σὺ οὖν τί;	οὐδὲ	γέγονα πρὸς τούτῳ, τῷ βασανίσαι
[2, 14]	αὐτὸν οὐ μόνον ποιοῦντα, ἀλλ´	οὐδὲ	διανοούμενον ἢ ἐνθυμούμενον· εἶτα ποῖοί
[2, 23]	εἶναι τῶν ὄντων τὴν σάρκα.	οὐδὲ	εἰ αὐτὴ ἡ σὰρξ ἑαυτὴν
[2, 13]	δέ τι δύναμαι εἰπεῖν καὶ	οὐδὲ	ἕν, ἀλλὰ πολλά. καὶ πρῶτον
[2, 23]	πενθεῖν, φθονεῖν, ἁπλῶς ταράσσεσθαι, κακοδαιμονεῖν;	οὐδὲ	ἕν. ὁρᾷς οὖν ὅτι πανδοκεῖα
[2, 18]	μόνον τὰ λογάρια καὶ πλέον	οὐδὲ	ἕν. Οὗτός ἐστιν ὁ ταῖς
[2, 17]	εὔχεσθε, περὶ ταὐτὰ σπουδάζετε. εἶτα	οὐδὲ	ζητεῖτε τὸν ὑπομνήσοντα ὑμᾶς, ἀλλ´
[2, 16]	καθαίρειν τὰ ἀλλότρια κακά, ἀλλ´	οὐδὲ	Θησεύς, ἵνα τὰ τῆς Ἀττικῆς
[2, 16]	καὶ Χρυσίππεια ἀνέγνων, φιλοσόφου δ´	οὐδὲ	θύραν παρῆλθον. ποῦ γάρ μοι
[2, 20]	αὐτοῖς ἐκ τῶν λόγων τούτων,	οὐδὲ	κατὰ βραχὺ πεφροντίκασι· μή τι
[2, 20]	ε} ίας ὑπ´ οὐδενὸς τούτων	οὐδὲ	κατὰ ποσὸν ἐπιστρέφονται, ἀλλὰ μόνον
[2, 16]	οὐκ οἶδεν οὐδ´ ὄχλου βοὴ	οὐδὲ	κατάγελως. ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸ τὸ
[2, 5]	μόνον ποιῶ· μὴ φοβούμενος ἀποπνίγομαι	οὐδὲ	κεκραγὼς οὐδ´ ἐγκαλῶν τῷ θεῷ,
[2, 20]	καὶ εἰσίν, οὐκ ἐπιμελοῦνται ἀνθρώπων	οὐδὲ	κοινόν τι ἡμῖν ἐστι πρὸς
[2, 13]	οἰμώζει, οὐδεὶς ὠχριᾷ καὶ τρέμει	οὐδὲ	λέγει πῶς μ´ ἀποδέξεται, πῶς
[2, 16]	ἀτυχήματα; οὐ γὰρ μεμέληκεν ἡμῖν	οὐδὲ	μελετῶμεν. εἰ δὲ μὴ τὸν
[2, 16]	ἔτι ζητεῖς τὸν ἀπομύξοντα; ἀλλ´	οὐδὲ	μελετῶμεν ταῦτα οὐδ´ ἐπιστρεφόμεθα. ἐπεὶ
[2, 13]	ἐπιστρέφεται· ὅπου δ´ οὐκ οἶδεν	οὐδὲ	μεμελέτηκεν, ἐκεῖ ἀγωνιᾷ. τί δ´
[2, 8]	κἀκεῖνα; ἔστιν, ἀλλ´ οὐ προηγούμενα	οὐδὲ	μέρη θεῶν. σὺ δὲ προηγούμενον
[2, 13]	ποιεῖ οὐδὲ ψόφον τῶν ὀδόντων	οὐδὲ	μετοκλάζει καὶ ἐπ´ ἀμφοτέρους πόδας
[2, 13]	καὶ τί οὐκ ἔξεστιν. ἀλλ´	οὐδὲ	νομικόν τινα παρέλαβεν πώποτε τὸν
[2, 22]	περὶ τὰ μηδὲν πρὸς αὐτούς;	οὐδὲ	περὶ ταῦτα. ὑπολείπεται τοίνυν περὶ
[2, 13]	τι τοῦ ὁρμῆσαι παρὰ φύσιν;	(Οὐδὲ	περὶ τούτου. (Ὅταν οὖν ἴδῃς
[2, 23]	ὀφθαλμῶν οὐδ´ ὤτων οὐδὲ χειρῶν	οὐδὲ	ποδῶν οὐδ´ ἐσθῆτος οὐδ´ ὑποδημάτων.
[2, 22]	ἴδιον παιδίον, ὅτε μικρὸν ἦν,	οὐδὲ	πυρέσσοντος αὐτοῦ ἠγωνία οὐδ´ ἔλεγεν
[2, 13]	εἰμί; (Ὅτι οὐδεὶς ἀγαθὸς πενθεῖ	οὐδὲ	στενάζει, οὐδεὶς οἰμώζει, οὐδεὶς ὠχριᾷ
[2, 5]	ἐκεῖνος οὐκέτι ἔσται πούς, οὕτως	οὐδὲ	σὺ ἄνθρωπος; τί γάρ ἐστιν
[2, 18]	εἰπὼν μακάριος‘ καὶ ὁ μοιχός‘	οὐδὲ	τὰ ἑξῆς ἀναζωγραφῶ, παροῦσαν αὐτὴν
[2, 17]	τοῦτο οὐκ ἔξωθεν δεῖ λαμβάνειν	οὐδὲ	τὰ πράγματα μετατιθέντα καὶ μεθαρμοζόμενον.
[2, 8]	λόγον οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν ὑπετέτακτο	οὐδὲ	τὰς χρείας ταύτας παρεῖχεν, ἀλλ´
[2, 24]	σοι μόνα ἔχω εἰπεῖν καὶ	οὐδὲ	ταῦτα προθύμως. (Διὰ τί; (Ὅτι
[2, 12]	τὸ ἀργύριον ἢ τὴν ἐσθῆτα;	οὐδὲ	ταῦτα τῷ τυχόντι. τὸ σῶμα
[2, 16]	τὸν δεῖνα οὐ μέλλει βλέπειν	οὐδὲ	τὴν δεῖνα οὐδ´ ἐν Ἀθήναις
[2, 9]	ὡς εἰδότες αὐτὰ ἐπαιρόμεθα. οὕτως	οὐδὲ	τὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι
[2, 6]	ποιεῖν· ἡμῶν δ´ οὐδεὶς θέλει	οὐδὲ	τῆς ἀνάγκης καλούσης εὐλύτως ὑπακοῦσαι
[2, 16]	χωρήσῃ, τεταπείνωται τάλας, οὐχ εὑρίσκει	οὐδὲ	τί εἴπῃ περὶ τῶν γεγονότων.
[2, 13]	οὐκ οἶδεν, τί ἐστιν ὄχλος	οὐδὲ	τί ὄχλου ἔπαινος· ἀλλὰ τὴν
[2, 22]	τοῖς δικαστηρίοις ἀποδείκνυσθαι τὰ λῃστῶν·	οὐδὲ	τὸ ἀκρατεῖς καὶ μοιχοὺς καὶ
[2, 10]	λογαρίων προκόπτομεν, ἔξω δ´ αὐτῶν	οὐδὲ	τὸ ἐλάχιστον. ~Τίς ἀρχὴ φιλοσοφίας.
[2, 11]	εἰ δὲ μή, οὐκέτι σε	οὐδὲ	τοῦ ζυγοῦ ἄξιον ἡγήσομαι. οὕτως
[2, 18]	σαπροὺς τούτους πύκτας καὶ παγκρατιαστὰς	οὐδὲ	τοὺς ὁμοίους αὐτοῖς, τοὺς μονομάχους.
[2, 20]	οὐδέν ἐστι καθολικὸν ἀληθές. ἀνδράποδον,	οὐδὲ	τοῦτο. τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ
[2, 8]	σοὶ μόνῳ ἐπίστευσεν καὶ παρακατέθετο,	οὐδὲ	τούτου μεμνήσῃ, ἀλλὰ καὶ καταισχυνεῖς
[2, 13]	γὰρ οὐ μεταβάλλει οὐδὲν ἄλλο	οὐδὲ	τρόμον ποιεῖ οὐδὲ ψόφον τῶν
[2, 8]	πρὸς τὰ ἄλογα; τὰ φυτὰ	οὐδὲ	φαντασίαις χρηστικά ἐστιν· διὰ τοῦτο
[2, 23]	οὐδὲ γὰρ ὀφθαλμῶν οὐδ´ ὤτων	οὐδὲ	χειρῶν οὐδὲ ποδῶν οὐδ´ ἐσθῆτος
[2, 13]	οὐδὲν ἄλλο οὐδὲ τρόμον ποιεῖ	οὐδὲ	ψόφον τῶν ὀδόντων οὐδὲ μετοκλάζει
[2, 13]	(Πῶς, φησίν, οὐκ εἰμί; (Ὅτι	οὐδεὶς	ἀγαθὸς πενθεῖ οὐδὲ στενάζει, οὐδεὶς
[2, 1]	βούλεσθε λυπούμενοι, βούλεσθε ταρασσόμενοι; οὐδαμῶς.	οὐδεὶς	ἄρα οὔτε φοβούμενος οὔτε λυπούμενος
[2, 5]	ποιοῦντας καὶ τοὺς σφαιρίζοντας ἐμπείρως.	οὐδεὶς	αὐτῶν διαφέρεται περὶ τοῦ ἁρπαστοῦ
[2, 4]	εἰ οἱ σφῆκες ἠγανάκτουν, ὅτι	οὐδεὶς	αὐτῶν ἐπιστρέφεται, ἀλλὰ φεύγουσι πάντες
[2, 10]	τι. ὁ φοβούμενος; ἄλλο τι.	οὐδεὶς	δίχα ἀπωλείας καὶ ζημίας κακός
[2, 17]	ἕκαστα ὁρίζεσθαι. τί γὰρ λέγει;	οὐδεὶς	ἡμῶν πρὸ σοῦ ἔλεγεν ἀγαθὸν
[2, 6]	τὸ ἴδιον ποιεῖν· ἡμῶν δ´	οὐδεὶς	θέλει οὐδὲ τῆς ἀνάγκης καλούσης
[2, 14]	ὁ κόσμος, τίς αὐτὸν διοικεῖ.	οὐδείς;	καὶ πῶς οἷόν τε πόλιν
[2, 11]	ἐφ´ ἑκάστου εὕρομεν. ἐνταῦθ´ οὖν	οὐδεὶς	κανὼν ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν; καὶ
[2, 14]	ἀσίτησον σήμερον, ὕδωρ πίε’ καὶ	οὐδεὶς	λέγει ὦ δεινῆς ὕβρεως’ ἐὰν
[2, 4]	ἄχρηστον, ὡς κόπριον; εἶτα ἐρεῖς	οὐδείς	μου ἐπιστρέφεται, ἀνθρώπου φιλολόγου’ κακὸς
[2, 24]	μέν τις εἶναι, ὢν δ´	οὐδείς.	νῦν γὰρ πρῶτον τοῦθ´ οὕτως
[2, 13]	οὐδεὶς ἀγαθὸς πενθεῖ οὐδὲ στενάζει,	οὐδεὶς	οἰμώζει, οὐδεὶς ὠχριᾷ καὶ τρέμει
[2, 21]	ἀλλὰ πολλοῦ πόνου χρεία καὶ	οὐδεὶς	οὐδὲν πέμπει καὶ ἐν Νικοπόλει
[2, 21]	ἄνθρωποι, τὰ δ´ οὐ ῥᾳδίως.	οὐδεὶς	οὖν ὁμολογήσει ὅτι ἄφρων ἐστὶν
[2, 20]	οὐδεὶς συγκατατίθεται· πιστεύσατε ἡμῖν ὅτι	οὐδεὶς	πιστεύει οὐδενί. Οὕτως καὶ Ἐπίκουρος,
[2, 20]	λέγοντες; ὦ ἄνθρωποι, συγκατάθεσθε ὅτι	οὐδεὶς	συγκατατίθεται· πιστεύσατε ἡμῖν ὅτι οὐδεὶς
[2, 1]	βούλεσθε ζῆν ἁμαρτάνοντες; οὐ βουλόμεθα.	οὐδεὶς	τοίνυν ἁμαρτάνων ἐλεύθερός ἐστιν. βούλεσθε
[2, 6]	ἣν πέμπει ὁ τύραννος. οὐδέποτ´	οὐδεὶς	τύραννος ἓξ μησίν τινα ἔσφαξεν,
[2, 21]	καὶ ὧδε κακῶς. Εἶτα λέγουσιν	οὐδεὶς	ὠφελεῖται ἐκ τῆς σχολῆς‘ τίς
[2, 13]	πενθεῖ οὐδὲ στενάζει, οὐδεὶς οἰμώζει,	οὐδεὶς	ὠχριᾷ καὶ τρέμει οὐδὲ λέγει
[2, 10]	βλάβη, ὅπου εἰς τὴν προαίρεσιν,	οὐδεμία	βλάβη; οὔτε γὰρ τὴν κεφαλὴν
[2, 23]	οὐκ ἄρα τοῦτο ῥητέον, ὡς	οὐδεμία	δύναμίς ἐστιν ἀπαγγελτική· τοῦτο γὰρ
[2, 10]	ψυχῆς οὖν δύναμις οὐκ ἔστιν	οὐδεμία,	ἣν ὁ μὲν κτησάμενος ὠφελεῖται,
[2, 14]	πρὸς αὐτὸν καὶ σχέσιν ἢ	οὐδεμίαν;	ταῦτ´ ἔστιν ἃ πάσχουσιν οὗτοι
[2, 11]	γὰρ τριγώνου ἢ διέσεως ἡμιτονίου	οὐδεμίαν	φύσει ἔννοιαν ἥκομεν ἔχοντες, ἀλλ´
[2, 4]	ἀνῃρεῖτο· εἰ δ´ ἄνθρωπος ὢν	οὐδεμίαν	χώραν δύνασαι ἀποπληρῶσαι ἀνθρωπικήν, τί
[2, 15]	καὶ ἐμός τις ἑταῖρος ἐξ	οὐδεμιᾶς	αἰτίας ἔκρινεν ἀποκαρτερεῖν. ἔγνων ἐγὼ
[2, 24]	φαίνεται; (Ἀνδριαντοποιοῦ. (Τὸ ἰδεῖν ἐμπείρως	οὐδεμιᾶς	σοι προσδεῖσθαι φαίνεται τέχνης; (Προσδεῖται
[2, 21]	μεταξὺ λεγομένων τῶν λόγων αὐτὸς	οὐδὲν	ἄλλο ἐνθυμούμενος ἢ πῶς ὁ
[2, 9]	καὶ τὰς ὀρθὰς χρηστικὰς ποιήσωμεν,	οὐδὲν	ἄλλο ἢ ἐξηγηταὶ ἐσόμεθα ἀλλοτρίων
[2, 14]	καὶ ἀρχάς τινας ἀναστρέφεσθε, ταῦτα	οὐδὲν	ἄλλο ἢ χόρτος ἐστίν· ὀλίγοι
[2, 1]	πάσχομεν πρὸς τὰ πράγματα δι´	οὐδὲν	ἄλλο ἢ ὥσπερ καὶ τὰ
[2, 13]	φλεγμαίνει’ χρῶμα γὰρ οὐ μεταβάλλει	οὐδὲν	ἄλλο οὐδὲ τρόμον ποιεῖ οὐδὲ
[2, 10]	καὶ ἀντὶ ἀδελφοῦ ἐχθρὸς ἐγένου,	οὐδὲν	ἀντ´ οὐδενὸς ἠλλάχθαι φανεῖ σεαυτῷ;
[2, 10]	ἀπολλύων οὐ ζημιοῦται, οὐδενὸς στερίσκεται,	οὐδὲν	ἀποβάλλει τῶν πρὸς αὑτόν; οὐκ
[2, 10]	δὲ τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν ἀπολωλεκὼς	οὐδὲν	ἀπολλύει; ψυχῆς οὖν δύναμις οὐκ
[2, 10]	θηρίον γέγονας βλαβερόν, ἐπίβουλον, δηκτικόν,	οὐδὲν	ἀπολώλεκας; ἀλλὰ δεῖ σε κέρμα
[2, 23]	δὲ τί ἐμποδίζειν πέφυκεν; ἀπροαίρετον	οὐδέν,	αὐτὴ δ´ ἑαυτὴν διαστραφεῖσα. διὰ
[2, 22]	τ´ ἐραστής, μισεῖ, προβάλλεται, καταρᾶται.	οὐδὲν	γὰρ οὕτως φιλεῖν πέφυκεν ὡς
[2, 16]	ἐγκάλει. τί οὖν; ἐνταῦθά σοι	οὐδὲν	δέδωκεν; οὐ δέδωκέ σοι καρτερίαν,
[2, 20]	ὅτι πίστευσόν μοι καὶ ὠφεληθήσῃ·	οὐδὲν	δεῖ ἀνθρώπῳ πιστεύειν‘ ἢ πάλιν
[2, 1]	μετ´ ἐπιθυμίας αἰσχρᾶς ὀρεχθῆναί τινος	οὐδὲν	διαφέρει ἡμῖν, ἂν μόνον ἐν
[2, 19]	κατὰ τὸν τόπον. διὰ τοῦτο	οὐδὲν	διαφέρω τοῦ γραμματικοῦ. τίς ἦν
[2, 10]	ἀγρὸν ἀπολλύει. ἡμεῖς δ´ ἄλλο	οὐδὲν	ἐθέλομεν ἢ ταῦτα· τὴν προαίρεσιν
[2, 9]	ἀπ´ αὐτῶν δέ σοι ὄφελος	οὐδὲν	εἰ μὴ μέχρι τοῦ δοκεῖν
[2, 20]	μάθε παρ´ ἐμοῦ, ἄνθρωπε, ὅτι	οὐδὲν	ἐνδέχεται μαθεῖν· ἐγώ σοι λέγω
[2, 1]	ἐπὶ στρατηγοῦ τὸν αὑτοῦ δοῦλον,	οὐδὲν	ἐποίησεν; (Ἐποίησεν. (Τί; (Ἔστρεψεν τὸν
[2, 20]	τις παρελθὼν λέγῃ γίγνωσκε, ὅτι	οὐδέν	ἐστι γνωστόν, ἀλλὰ πάντα ἀτέκμαρτα‘
[2, 20]	ἐναντίαν ἀπόφασιν οὗτος ὀφείλει ποιήσασθαι·	οὐδέν	ἐστι καθολικὸν ἀληθές. ἀνδράποδον, οὐδὲ
[2, 20]	οὐδέν ἐστιν, πῶς ὁ υἱὸς	οὐδέν	ἐστιν. εὖ, φιλόσοφε· ἐπίμενε, πεῖθε
[2, 15]	φίλον ἔχειν σοφὸν μωρόν. δυσμεταχειριστότερον	οὐδέν	ἐστιν. κέκρικα. καὶ γὰρ οἱ
[2, 20]	λάβε νῦν, πῶς ἡ δικαιοσύνη	οὐδέν	ἐστιν, πῶς ἡ αἰδὼς μωρία
[2, 20]	αἰδὼς μωρία ἐστίν, πῶς πατὴρ	οὐδέν	ἐστιν, πῶς ὁ υἱὸς οὐδέν
[2, 10]	ἀποβαλὼν ζημιοῦται; (Ποίαν καὶ λέγεις;	(Οὐδὲν	ἔχομεν αἰδῆμον φύσει; (Ἔχομεν. (Ὁ
[2, 10]	πρῶτον ἄνθρωπος, τοῦτο δ´ ἔστιν	οὐδὲν	ἔχων κυριώτερον προαιρέσεως, ἀλλὰ ταύτῃ
[2, 10]	καὶ καταστολὴν καὶ ἡμερότητα ἀποβαλεῖς,	οὐδὲν	ἡγῇ τὸ πρᾶγμα; καίτοι ἐκεῖνα
[2, 1]	ἀμαθία. ἐπεὶ ὅπου οἶδεν, κἀκεῖνα	οὐδὲν	ἡμῶν ἔλαττον ἔχει. θάνατος τί
[2, 5]	ἐν μέσῳ οἷς ἔπαιζεν, ἀλλ´	οὐδὲν	ἧττον ἔπαιζεν καὶ ἐσφαίριζεν εὐρύθμως.
[2, 10]	καὶ ἄλλα καὶ αὐτὸς δ´	οὐδὲν	ἧττον τὸν ἄνδρα. τί ἀπολλύει
[2, 21]	ὅτι σοι ἐξ οἴκου φέρεται	οὐδέν,	καὶ κάθῃ μεταξὺ λεγομένων τῶν
[2, 15]	χρῇ πρὸς τὸ μὴ λαμβάνειν,	οὐδὲν	κωλύει σε ἀλόγως ποτὲ ῥέψαι
[2, 26]	τούτῳ, ὅτι ἐν μάχῃ ἐστίν,	οὐδὲν	κωλύεται τὰ μαχόμενα ποιεῖν· παρακολουθήσαντα
[2, 24]	ὀνάριόν ἐστιν. Τί οὖν μοι	οὐδὲν	λέγεις; (Ἐκεῖνο μόνον ἔχω σοι
[2, 1]	τὸ ἐξεῖναι ὡς βουλόμεθα διεξάγειν;	οὐδέν.	λέγετε δή μοι, ὦ ἄνθρωποι,
[2, 11]	φαινόμενα ἢ τὰ τῷ δεῖνι;	(Οὐδὲν	μᾶλλον. (Οὐκ ἄρα ἀρκεῖ τὸ
[2, 19]	οὔτ´ ἐσομένην. Καὶ ἐνταῦθα μὲν	οὐδὲν	μέγα τῆς ἱστορίας κρατεῖν, ἴδιον
[2, 24]	φιλοσόφου, μὴ λέγε αὐτῷ ὅτι	οὐδέν	μοι λέγεις; ἀλλὰ μόνον δείκνυε
[2, 1]	αὑτοῦ δοῦλον ἐπὶ στρατηγοῦ. (Ἄλλο	οὐδέν;	(Ναί· καὶ εἰκοστὴν αὐτοῦ δοῦναι
[2, 21]	συναίσθησιν τὸν μηδὲν εἰδότα, ὅτι	οὐδὲν	οἶδα; ἔρχομαι πρὸς τὸν διδάσκαλον
[2, 24]	εἰς σχῆμα, εἰς βλέμμα; εἰς	οὐδέν.	ὅταν ἀκοῦσαι θέλῃς φιλοσόφου, μὴ
[2, 2]	τὸ ἐπ´ ἐμοί. (Πῶς οὖν;	(Οὐδὲν	οὐδέποτ´ ἄδικον οὔτ´ ἰδίᾳ οὔτε
[2, 16]	ὁμογνωμονῶ σοι, {ἰ} σός εἰμι·	οὐδὲν	παραιτοῦμαι τῶν σοὶ δοκούντων· ὅπου
[2, 21]	πολλοῦ πόνου χρεία καὶ οὐδεὶς	οὐδὲν	πέμπει καὶ ἐν Νικοπόλει σαπρῶς
[2, 14]	οἱ μέν τινες ὡς κτήνη	οὐδὲν	πλέον πολυπραγμονοῦσι τοῦ χόρτου· ὅσοι
[2, 12]	δέ; φθονοίη ἄν τις τοῖς	οὐδὲν	πρὸς αὐτόν; (Οὐδαμῶς. καὶ οὕτως
[2, 1]	ἀπροαίρετα καὶ μὴ ἐφ´ ἡμῖν	οὐδὲν	πρὸς ἡμᾶς, πρὸς ταῦτα τῷ
[2, 19]	κλέπται καὶ λωποδύται τούτων τῶν	οὐδὲν	προσηκόντων ὀνομάτων καὶ πραγμάτων; Καὶ
[2, 22]	καὶ προσπαίζοντα ἀλλήλοις, ἵν´ εἴπῃς	οὐδὲν	φιλικώτερον‘ ἀλλ´ ὅπως ἴδῃς, τί
[2, 16]	οἰκουμένην συνήθεις ἔσχεν, φίλους; ἀλλ´	οὐδὲν	φίλτερον τοῦ θεοῦ· διὰ τοῦτο
[2, 17]	μὴ θέλε τὸν ἄνδρα, καὶ	οὐδὲν	ὧν θέλεις οὐ γίνεται. μὴ
[2, 26]	ἔλεγεν ὅτι ἐγὼ ἄλλον μὲν	οὐδένα	εἴωθα παρέχειν μάρτυρα ὧν λέγω,
[2, 1]	σὺ ὁ ἄλλους στρέφειν δυνάμενος	οὐδένα	ἔχεις κύριον; οὐκ ἀργύριον, οὐ
[2, 20]	πιστεύσατε ἡμῖν ὅτι οὐδεὶς πιστεύει	οὐδενί.	Οὕτως καὶ Ἐπίκουρος, ὅταν ἀναιρεῖν
[2, 22]	γὰρ μὴ ἐξαπατᾶσθε πᾶν ζῷον	οὐδενὶ	οὕτως ᾠκείωται ὡς τῷ ἰδίῳ
[2, 22]	πρὸς διαπίπτοντα περὶ τῶν μεγίστων·	οὐδενὶ	χαλεπός, ἅτ´ εἰδὼς ἀκριβῶς τὸ
[2, 22]	τοῦ καλοῦ, τῶν δ´ ἄλλων	οὐδενός;	Ἀλλὰ τεθεράπευκέ με τοσούτῳ χρόνῳ·
[2, 23]	οὖν ὅτι πανδοκεῖα ἦν ταῦτα	οὐδενὸς	ἄξια, τὸ δὲ προκείμενον ἄλλο
[2, 16]	δὲ ταῖς ἐνεργείαις ταπεινοί, ἀσχήμονες,	οὐδενὸς	ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι ἀτυχήματα;
[2, 10]	ἀπολέσαι, ἵνα ζημιωθῆς, ἄλλου δ´	οὐδενὸς	ἀπώλεια ζημιοῖ τὸν ἄνθρωπον; εἶτα
[2, 12]	προσδιαλεγόμενον αὐτῷ μαρτυρεῖν, ἄλλου δ´	οὐδενὸς	ἐδεῖτο μάρτυρος. τοιγαροῦν ἐξῆν αὐτῷ
[2, 13]	ἃ γὰρ οὗτος ἐθαύμαζεν, τούτων	οὐδενὸς	εἶχεν ἐκεῖνος ἐξουσίαν, ὧν δ´
[2, 10]	ἀδελφοῦ ἐχθρὸς ἐγένου, οὐδὲν ἀντ´	οὐδενὸς	ἠλλάχθαι φανεῖ σεαυτῷ; εἰ δ´
[2, 13]	Καίσαρι, περὶ τῶν ἔσω δ´	οὐδενός.	μή τι περὶ τοῦ μὴ
[2, 1]	τίσιν πάλιν θαρροῦντες ἀναστρεφόμεθα ὡς	οὐδενὸς	ὄντος δεινοῦ; ἐν τοῖς προαιρετικοῖς.
[2, 10]	(Ὁ τοῦτο ἀπολλύων οὐ ζημιοῦται,	οὐδενὸς	στερίσκεται, οὐδὲν ἀποβάλλει τῶν πρὸς
[2, 20]	ἀνθρώπων {συνεργ{ ε} ίας ὑπ´	οὐδενὸς	τούτων οὐδὲ κατὰ ποσὸν ἐπιστρέφονται,
[2, 8]	ἀγαθοῦ, οὗ μὴ παρόντος ἐπ´	οὐδενὸς	τῶν ἄλλων θέλεις λέγειν τὸ
[2, 23]	φῶς ἐποίησεν, οὗ μὴ παρόντος	οὐδενὸς	τῶν ἄλλων ὄφελος ἦν; Ἄνθρωπε,
[2, 2]	ἐπ´ ἐμοί. (Πῶς οὖν; (Οὐδὲν	οὐδέποτ´	ἄδικον οὔτ´ ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ
[2, 10]	καὶ παρηκολούθουν τῇ φυσικῇ κατασκευῇ,	οὐδέποτ´	ἂν ἄλλως ὥρμησαν ἢ ὠρέχθησαν
[2, 13]	ἀλλότρια. εἰ δέ γ´ ᾔδει,	οὐδέποτ´	ἂν ἐνεποδίζετο, οὐδέποτ´ ἐκωλύετο, οὐκ
[2, 22]	(Οὐδ´ οὗτος. (Τί οὖν; κυνάρια	οὐδέποτ´	εἶδες σαίνοντα καὶ προσπαίζοντα ἀλλήλοις,
[2, 13]	γ´ ᾔδει, οὐδέποτ´ ἂν ἐνεποδίζετο,	οὐδέποτ´	ἐκωλύετο, οὐκ ἂν ἠγωνία. πῶς
[2, 6]	συντομωτέρα ἣν πέμπει ὁ τύραννος.	οὐδέποτ´	οὐδεὶς τύραννος ἓξ μησίν τινα
[2, 24]	ἀκοῦσαι ἦλθον πρὸς σὲ καὶ	οὐδέποτέ	μοι ἀπεκρίνω· καὶ νῦν, εἰ
[2, 22]	ἀπὸ τῶν κακῶν καὶ τὰ	οὐδέτερα	ἀπ´ ἀμφοτέρων πῶς ἂν ἔτι
[2, 22]	ἐκεῖνα αὐτὰ κακά, ὕστερον δ´	οὐδέτερα·	καὶ ὅλως λυπῇ, φοβῇ, φθονεῖς,
[2, 16]	κακόν; (Ἐν προαιρέσει. (Ποῦ τὸ	οὐδέτερον;	(Ἐν τοῖς ἀπροαιρέτοις. (Τί οὖν;
[2, 21]	εἰδόσιν οὔθ´ ὅ τι λέγουσιν	οὔθ´	ὅ τι ἔχουσιν κακὸν ἢ
[2, 21]	οὕτως τεταραγμένοις, οὕτως οὐκ εἰδόσιν	οὔθ´	ὅ τι λέγουσιν οὔθ´ ὅ
[2, 24]	ὀρέξεται κατὰ φύσιν οὔτ´ ἐκκλινεῖ	οὔθ´	ὁρμήσει οὔτ´ ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται,
[2, 19]	οὔτε πλοῦτός ἐστιν ἐφ´ ἡμῖν	οὔθ´	ὑγίεια οὔτε δόξα οὔτε ἄλλο
[2, 22]	ὄφεις· φίλοι δ´ οὔτ´ ἐκεῖνοι	οὔθ´	ὑμεῖς, μέχρις ἂν ἔχητε τὰ
[2, 16]	ἀποκρίνεσθαι τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν, ὅτι	οὐκ	ἀγαθόν’ ἤσκηκας ἐν ταύταις ταῖς
[2, 13]	ὁ κιθαρῳδὸς μόνος μὲν ᾄδων	οὐκ	ἀγωνιᾷ, εἰς θέατρον δ´ εἰσερχόμενος,
[2, 5]	μὲν ἐπιμελῶς, ὅτι ἡ χρῆσις	οὐκ	ἀδιάφορον, ἅμα δ´ εὐσταθῶς καὶ
[2, 6]	ἡ κρίσις ἡ περὶ αὐτοῦ	οὐκ	ἀδιάφορος, ἀλλ´ ἢ ἐπιστήμη ἢ
[2, 6]	τὸ ζῆν ἀδιάφορον, ἡ χρῆσις	οὐκ	ἀδιάφορος. μή ποτ´ οὖν, ὅταν
[2, 5]	ἀδιάφοροι, ἡ δὲ χρῆσις αὐτῶν	οὐκ	ἀδιάφορος. πῶς οὖν τηρήσῃ τις
[2, 5]	καὶ εὐστάθειαν τοῦ ἀνεπιστρεπτοῦντος, πλὴν	οὐκ	ἀδύνατον. εἰ δὲ μή, ἀδύνατον
[2, 14]	ὑπόδημα χρήσιμον καὶ ἰδεῖν ἄλλως	οὐκ	ἀηδές. καὶ τέκτονος ἡ μὲν
[2, 8]	σαυτῷ φέρεις αὐτὸν καὶ μολύνων	οὐκ	αἰσθάνῃ ἀκαθάρτοις μὲν διανοήμασι, ῥυπαραῖς
[2, 8]	καὶ ἐφορῶντος πάντα καὶ ἐπακούοντος	οὐκ	αἰσχύνῃ ταῦτα ἐνθυμούμενος καὶ ποιῶν,
[2, 19]	οὔτ´ ἔσται, καὶ δυνατῷ ἀδύνατον	οὐκ	ἀκολουθεῖ· οὐ πᾶν δὲ παρεληλυθὸς
[2, 23]	ἀκίνητοι ὑπὸ λόγου; ἡ ἀκουστική;	οὐκ	ἄλλη ἢ ἡ προαιρετικὴ δύναμις.
[2, 23]	διὰ τὸ κράτιστον· ὅτι ἐκεῖνο	οὐκ	ἄλλως ἕξει κατὰ φύσιν εἰ
[2, 13]	οὐδέποτ´ ἂν ἐνεποδίζετο, οὐδέποτ´ ἐκωλύετο,	οὐκ	ἂν ἠγωνία. πῶς γὰρ οὔ;
[2, 8]	ἀγάλματος μὲν τοῦ θεοῦ παρόντος	οὐκ	ἂν τολμήσαις τι τούτων ποιεῖν
[2, 25]	δύνασαι μαθεῖν, πότερον ἀναγκαῖα ἢ	οὐκ	ἀναγκαῖά ἐστιν. ~Τί τὸ ἴδιον
[2, 4]	ὅσιον. ταῦτα μόνα; γειτνίασιν δ´	οὐκ	ἀναιροῦμεν, φιλίαν δ´ οὔ, πόλιν
[2, 24]	ὁρμήσει οὔτ´ ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται,	οὐκ	ἀνανεύσει, οὐκ ἐφέξει, τὸ σύνολον.
[2, 19]	Κυριεύοντος. οὐκ ἀνέγνωκας τὴν σύνταξιν;	οὐκ	ἀνέγνωκα. ἀνάγνωθι. καὶ τί ὠφεληθήσεται;
[2, 19]	ἐν τοῖς περὶ τοῦ Κυριεύοντος.	οὐκ	ἀνέγνωκας τὴν σύνταξιν; οὐκ ἀνέγνωκα.
[2, 1]	θαρρεῖν, εὐλαβεῖσθαι τὰ προαιρετικά’ (Ἀλλ´	οὐκ	ἀνέγνων σοι οὐδ´ ἔγνως τί
[2, 19]	τοῦτο ἀνεμπόδιστον. διὰ τί οὖν	οὐκ	ἀνύετε; εἴπατέ μοι τὴν αἰτίαν.
[2, 19]	μελετήσοντες πάρεστε. διὰ τί οὖν	οὐκ	ἀνύετε τὸ ἔργον, εἰ καὶ
[2, 17]	ἐν τοῖς περὶ τοῦ Ψευδομένου’	οὐκ	ἀπάγξῃ μετὰ τῆς ἐπιβολῆς ταύτης,
[2, 14]	μή ποτ´ οὖν καὶ ἐνθάδε	οὐκ	ἀπαρκεῖ τὸ βούλεσθαι καλὸν καὶ
[2, 20]	τὰς δὲ προθυμίας τὰς ἀνθρωπικὰς	οὐκ	ἀπεκόψατο· οὐ γὰρ ἠδύνατο, οὐ
[2, 2]	τοῦ καθολικοῦ μέμνησο καὶ ὑποθήκης	οὐκ	ἀπορήσεις. ἐὰν δὲ πρὸς τὰ
[2, 1]	ἐκεῖνα μᾶλλον ἰδοῦ, πῶς ὀρεγόμενος	οὐκ	ἀποτυγχάνω. ἰδοῦ, πῶς ἐκκλίνων οὐ
[2, 11]	τὰ τῷ δεῖνι; (Οὐδὲν μᾶλλον.	(Οὐκ	ἄρα ἀρκεῖ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ
[2, 23]	ἅμα καὶ εὐπρεπέσιν ὀνόμασι σεσημασμένους.	οὐκ	ἄρα τοῦτο ῥητέον, ὡς οὐδεμία
[2, 19]	ναυαγῆσαι, μή τι κακίας μετέχον;	οὐκ	ἄρας ξύλον ἐνσείσεις αὐτῷ; τί
[2, 1]	στρέφειν δυνάμενος οὐδένα ἔχεις κύριον;	οὐκ	ἀργύριον, οὐ κοράσιον, οὐ παιδάριον,
[2, 20]	καταφρόνησιν τῶν θείων. τί οὖν;	οὐκ	ἀρέσκει σοι ταῦτα; λάβε νῦν,
[2, 11]	οὖν ἀρκεῖ τοῦτο τὸ κριτήριον;	(Οὐκ	ἀρκεῖ. (Ἐλθὼν οὖν ἐπί τι
[2, 16]	ὄψομαι καὶ τὴν ἀκρόπολιν; τάλας,	οὐκ	ἀρκεῖ σοι ἃ βλέπεις καθ´
[2, 15]	προὐργιαίτερον τοῦ πεισθῆναί σε, ὅτι	οὐκ	ἀρκεῖ τὸ κεκρικέναι καὶ τὸ
[2, 11]	ὀξυβλεπτεῖς καὶ ἕν σοι ζυγὸν	οὐκ	ἀρκεῖ, φέρε ἄλλο. ἐπὶ τῷ
[2, 16]	ἡδεῖαν ὅμως ἔτι ἀγωνιᾷ; ὅτι	οὐκ	ἀρκεῖται τῷ μελετῆσαι. τί οὖν
[2, 8]	εἰκότως. ὑπηρετικὰ γὰρ γέγονεν ἄλλοις,	οὐκ	αὐτὰ προηγούμενα. ὁ ὄνος ἐπεὶ
[2, 21]	δεῖ ἐγχριομένοις, τὰ μαλάγματα δ´	οὐκ	ἄχρηστα, οἱ ἁλτῆρες οὐκ ἄχρηστοι,
[2, 21]	δεῖ χρωμένοις. τὰ γὰρ κολλύρια	οὐκ	ἄχρηστα τοῖς ὅτε δεῖ καὶ
[2, 21]	δ´ οὐκ ἄχρηστα, οἱ ἁλτῆρες	οὐκ	ἄχρηστοι, ἀλλὰ τισὶν ἄχρηστοι, τισὶν
[2, 2]	αἰδήμων εἶναι καὶ πιστός, τίς	οὐκ	ἐάσει σε; εἰ θέλεις μὴ
[2, 1]	ποτε ἀπαλείψεις. (Τί οὖν; Σωκράτης	οὐκ	ἔγραφεν; (Καὶ τίς τοσαῦτα; ἀλλὰ
[2, 8]	χρῆσθαι φαντασίαις· ἄλλως γὰρ περιπατεῖν	οὐκ	ἐδύνατο. καὶ λοιπὸν αὐτοῦ που
[2, 16]	καθαίρων ἀδικίαν καὶ ἀνομίαν. ἀλλ´	οὐκ	εἶ Ἡρακλῆς καὶ οὐ δύνασαι
[2, 13]	τί οὖν σὺ αὐτὸς ἀγαθὸς	οὐκ	εἶ; (Πῶς, φησίν, οὐκ εἰμί;
[2, 19]	ἰδεῖν θέαμα, ὃ μέχρι νῦν	οὐκ	εἶδον. οἴεσθε ὅτι τὸν Δία
[2, 21]	ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον, οὕτως τεταραγμένοις, οὕτως	οὐκ	εἰδόσιν οὔθ´ ὅ τι λέγουσιν
[2, 11]	γραμμὰς ἢ τοὺς φθόγγους οἱ	οὐκ	εἰδότες; τούτου δ´ αἴτιον τὸ
[2, 24]	αὐτὸ τοῦτο τί ἐστι μάχη	οὐκ	εἰδότι; δεῖξον οὖν μοι, τί
[2, 23]	ταῦτα μωρὰ καὶ ἄγροικα καὶ	οὐκ	εἰδότων τὴν ἑκάστου φύσιν, ἀλλὰ
[2, 13]	ἀγαθὸς οὐκ εἶ; (Πῶς, φησίν,	οὐκ	εἰμί; (Ὅτι οὐδεὶς ἀγαθὸς πενθεῖ
[2, 22]	ἀλλήλους, ἠπίστησεν ἂν τῷ λέγοντι	οὐκ	εἶναι φίλους αὐτούς. ἀλλ´ ἐβλήθη
[2, 18]	σήμερον καλὸν ἰδὼν ἢ καλὴν	οὐκ	εἶπον αὐτὸς ἐμαυτῷ ὅτι ὤφελόν
[2, 23]	ἄνθρωπε, ἐπελάθου σου τῆς προθέσεως·	οὐκ	εἰς τοῦτο ὥδευες, ἀλλὰ διὰ
[2, 15]	ἄνθρωπε, ζήτει τὸν θεραπεύσοντα. τοῦτο	οὐκ	εἰσὶ τόνοι, ἀλλ´ ἀτονία’ ἕτερον
[2, 4]	ἔχεις ποῦ τεθῇς. Τί οὖν;	οὐκ	εἰσὶν αἱ γυναῖκες κοιναὶ φύσει;
[2, 17]	σοι λέγει, Θεόπομπε, ὅτι ἐννοίας	οὐκ	εἴχομεν ἑκάστου τούτων φυσικὰς καὶ
[2, 8]	παραδέδωκέ σοι σεαυτὸν καὶ λέγει	οὐκ	εἶχον ἄλλον πιστότερόν σου· τοῦτόν
[2, 20]	καὶ Ποιναί; ἐξήγειρον καθεύδοντα καὶ	οὐκ	εἴων ἠρεμεῖν, ἀλλ´ ἠνάγκαζον ἐξαγγέλλειν
[2, 5]	τῶν ἐκτὸς ὑλῶν φιλοτεχνεῖν, ἀλλ´	οὐκ	ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´ οἵα ἂν
[2, 13]	μέλει περὶ τῶν ἀλλοτρίων; νῦν	οὐκ	ἐκείνου ἁμάρτημά ἐστι τὸ κακῶς
[2, 24]	τὰ πιθανὰ καὶ δριμέα τίνα	οὐκ	ἐκκαλεῖται πρὸς τὸ συμπαίζειν αὐτοῖς
[2, 17]	λέγετε ἀφιλόστοργος γέρων· ἐξερχομένου μου	οὐκ	ἔκλαυσεν οὐδ´ εἶπεν „εἰς οἵαν
[2, 24]	οὐ κάλλιον καὶ ξανθόν; καὶ	οὐκ	ἐκτένιζεν αὐτὸ κομψῶς οὐδ´ ἔπλασσεν.
[2, 17]	τοὺς ἰατρούς· τίς γὰρ ἡμῶν	οὐκ	ἔλεγεν ὑγιεινόν τι καὶ νοσερόν,
[2, 16]	πῶς γὰρ ἡμεῖς καλῶς ἐβουλευσάμεθα;	οὐκ	ἔλεγόν σοι, ἀδελφέ, ὅτι ἀδύνατόν
[2, 18]	εἶτα καὶ παντελῶς ἀναιρεῖται. σήμερον	οὐκ	ἐλυπήθην οὐδ´ αὔριον οὐδ´ ἐφεξῆς
[2, 6]	ἀλλ´ ἐξεκλείσθης. διὰ θυρίδος γὰρ	οὐκ	ἔμαθον εἰσέρχεσθαι. ὅταν δὲ κεκλειμένην
[2, 12]	Ῥώμῃ. τὸν γὰρ ποιοῦντα αὐτὸ	οὐκ	ἐν γωνίᾳ δηλονότι δεήσει ποιεῖν,
[2, 16]	ἕνεκα μάντιν παρέλαβεν; τίς ἡμῶν	οὐκ	ἐνεκοιμήθη ὑπὲρ ἐνεργείας; τίς; ἕνα
[2, 21]	τὰ βιβλία νοήσων, ἃ πρότερον	οὐκ	ἐνόουν, ἂν δ´ οὕτως τύχῃ,
[2, 13]	πῶς ἐγὼ αὐτῷ λαλήσω. (Εἶτ´	οὐκ	ἔξεστι γὰρ ὡς θέλεις αὐτῷ
[2, 13]	καὶ τί ἔξεστι καὶ τί	οὐκ	ἔξεστιν. ἀλλ´ οὐδὲ νομικόν τινα
[2, 17]	ποιεῖν ἃ θέλομεν, ὅτι τοῦτο	οὐκ	ἔξωθεν δεῖ λαμβάνειν οὐδὲ τὰ
[2, 5]	εἰμι, ἐκείνων ἡ μὲν τεῦξις	οὐκ	ἐπ´ ἐμοὶ οὐδ´ ἀγαθὸν ἢ
[2, 5]	διάστησον καὶ εἰπὲ τὰ ἔξω	οὐκ	ἐπ´ ἐμοί· προαίρεσις ἐπ´ ἐμοί.
[2, 16]	πέλαγος τοῦτο ἐκπιεῖν, ἂν ναυαγήσω,	οὐκ	ἐπέρχεταί μοι, ὅτι μοι τρεῖς
[2, 13]	ἐξουσίαν, ὧν δ´ εἶχεν ἐκεῖνος	οὐκ	ἐπεστρέφετο οὗτος· Ἀντίγονος δὲ Ζήνωνι
[2, 6]	τίνα τρόπον; οὐ ταπεινῶς. ἀλλ´	οὐκ	ἐπέτυχες. μὴ γὰρ σὸν τοῦτο
[2, 18]	τούτῳ καὶ μέγα φρονεῖν ἄξιον,	οὐκ	ἐπὶ τῷ τὸν Κυριεύοντα ἐρωτῆσαι.
[2, 20]	εἰσίν, εἴ τε καὶ εἰσίν,	οὐκ	ἐπιμελοῦνται ἀνθρώπων οὐδὲ κοινόν τι
[2, 13]	φέρε ὃν θέλεις ἰδιώτην καὶ	οὐκ	ἐπιστρέφεται· ὅπου δ´ οὐκ οἶδεν
[2, 1]	πεπαιδευμένοις, τοῦτό ἐστιν ὁ θεὸς	οὐκ	ἐπιτρέπει. (Ὅταν οὖν στρέψῃ τις
[2, 1]	οἱ φιλόσοφοι γὰρ λέγουσιν ὅτι	οὐκ	ἐπιτρέπομεν ἐλευθέροις εἶναι εἰ μὴ
[2, 1]	ὑμῖν πιστεύσομεν, ὦ φίλτατοι νομοθέται;	οὐκ	ἐπιτρέπομεν παιδεύεσθαι, εἰ μὴ τοῖς
[2, 12]	μάρτυρι· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους	οὐκ	ἐπιψηφίζω, τὸν δὲ προσδιαλεγόμενον μόνον’
[2, 9]	δὲ μή, ἀπώλεσας τὸν ἄνθρωπον,	οὐκ	ἐπλήρωσας τὴν ἐπαγγελίαν. ὅρα μή
[2, 16]	ἀγωνιῶ; μωρέ, χεῖρας οὐκ ἔχεις;	οὐκ	ἐποίησέν σοι αὐτὰς ὁ θεός;
[2, 5]	ἐπιδεικνύοντα. οὕτως καὶ ὁ ὑφάντης	οὐκ	ἔρια ποιεῖ, ἀλλ´ οἷα ἂν
[2, 17]	σοῦ μὴ θέλοντος, θέλοντος μηδὲν	οὐκ	ἔσται; Δότε μοι ἕνα νέον
[2, 13]	πλέκε συλλογισμοὺς καὶ ἄλλῳ πρότεινε·	οὐκ	ἔστι δ´ ἐν σοὶ πόλεος
[2, 19]	ὕλη ἐστίν· τί ἡμῖν λείπει;	οὐκ	ἔστι διδακτὸν τὸ πρᾶγμα; διδακτόν.
[2, 8]	λέγειν τὸ ἀγαθόν; τί οὖν;	οὐκ	ἔστι θεῶν ἔργα κἀκεῖνα; ἔστιν,
[2, 4]	Σωκρατικός. ἄγε, τὸ δὲ θέατρον	οὐκ	ἔστι κοινὸν τῶν πολιτῶν; ὅταν
[2, 14]	καὶ προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ	οὐκ	ἔστι λαθεῖν αὐτὸν οὐ μόνον
[2, 15]	μετεπείσθη. τῶν δὲ νῦν τινας	οὐκ	ἔστι μεταθεῖναι. ὥστε μοι δοκῶ
[2, 22]	ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν ἀπηλλάχθαι ἀλλήλων.	οὐκ	ἔστι πιστὸν τὸ τοῦ φαύλου
[2, 9]	ἐπαγγελίαν πληρῶσαι τὴν φιλοσόφου προσλαμβάνομεν.	Οὐκ	ἔστι τὸ τυχὸν αὐτὸ μόνον
[2, 20]	ἄνθρωποι, μηδὲ παράγεσθε μηδὲ διαπίπτετε·	οὐκ	ἔστι φυσικὴ κοινωνία τοῖς λογικοῖς
[2, 16]	φιλαργυρίαν, μαλακίαν, ἀκρασίαν. ταῦτα δ´	οὐκ	ἔστιν ἄλλως ἐκβαλεῖν, εἰ μὴ
[2, 12]	καταγελᾷ καὶ λέγει ἰδιώτης ἐστίν·	οὐκ	ἔστιν αὐτῷ χρήσασθαι’ ὁ δ´
[2, 16]	ἀλλότριον, ἔστιν αὐτὸ παῦσαι ἢ	οὐκ	ἔστιν. διὰ τοῦτο ἐὰν μὲν
[2, 9]	τινὰ ἐπαμφοτερίζοντα ἴδωμεν, εἰώθαμεν λέγειν	οὐκ	ἔστιν Ἰουδαῖος, ἀλλ´ ὑποκρίνεται’ ὅταν
[2, 20]	κύριε· τοῦτο πτισάνη ἐστίν. τοῦτο	οὐκ	ἔστιν ὀξόγαρον; τί μᾶλλον ἢ
[2, 10]	οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς οὖν δύναμις	οὐκ	ἔστιν οὐδεμία, ἣν ὁ μὲν
[2, 19]	ἔστι διδακτὸν τὸ πρᾶγμα; διδακτόν.	οὐκ	ἔστιν οὖν ἐφ´ ἡμῖν; μόνον
[2, 24]	μὲν ἀποδείξει ἐστίν, ἀπόδειξις δ´	οὐκ	ἔστιν; τί γάρ ἐστιν ἀληθὲς
[2, 13]	τούτου ὄρεξις καὶ ἔκκλισις πέπονθεν,	οὐκ	εὐοδεῖ, φλεγμαίνει’ χρῶμα γὰρ οὐ
[2, 13]	ποτε θέλει; εἰ μὴ τῶν	οὐκ	ἐφ´ αὑτῷ τι ἤθελεν, πῶς
[2, 11]	οὐκ ἔχω ἔννοιαν αὐτοῦ; (Ἔχεις.	(Οὐκ	ἐφαρμόζω τοῖς ἐπὶ μέρους; (Ἐφαρμόζεις.
[2, 24]	ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται, οὐκ ἀνανεύσει,	οὐκ	ἐφέξει, τὸ σύνολον. {κωφ{ λ}
[2, 22]	τεθεράπευκέ με τοσούτῳ χρόνῳ· καὶ	οὐκ	ἐφίλει με; πόθεν οἶδας, ἀνδράποδον,
[2, 22]	θέλειν δοκεῖς; οἴει ὅτι ἐκεῖνος	οὐκ	ἐφίλει τὸ ἴδιον παιδίον, ὅτε
[2, 21]	θεωρημάτια; οὐ συλλογισμοὺς ἀναλύετε, μεταπίπτοντας;	οὐκ	ἐφοδεύετε Ψευδομένου λήμματα, ὑποθετικούς; τί
[2, 8]	γε τῇ χρήσει τῶν φαντασιῶν	οὐκ	ἔχει. καὶ εἰκότως. ὑπηρετικὰ γὰρ
[2, 2]	ἄλλῃ; τί οὖν ἐστιν, ὅτι	οὐκ	ἔχει λόγον καὶ προσερεθίζει; ὡς
[2, 17]	οὐ λαλεῖ; τίς γὰρ ἡμῶν	οὐκ	ἔχει τούτων ἑκάστου πρόληψιν; ἆρ´
[2, 8]	ἤθελον ἔχειν’ ἐκεῖ τὸν θεὸν	οὐκ	ἔχεις; εἶτ´ ἄλλον τινὰ ζητεῖς
[2, 16]	πῶς μὴ ἀγωνιῶ; μωρέ, χεῖρας	οὐκ	ἔχεις; οὐκ ἐποίησέν σοι αὐτὰς
[2, 4]	ἐμβάλλειν. τί σε θέλεις ποιήσωμεν;	οὐκ	ἔχεις ποῦ τεθῇς. Τί οὖν;
[2, 2]	ἀσφάλεια, πᾶσά σοι εὐμάρεια, πρᾶγμα	οὐκ	ἔχεις. τὰ γὰρ ἐπὶ σοὶ
[2, 19]	Δία κοινωνίας βουλευόμενον. δείξατε. ἀλλὰ	οὐκ	ἔχετε. τί οὖν αὑτοῖς ἐμπαίζετε
[2, 19]	τοὺς θεοὺς ἰδεῖν Στωικόν. ἀλλ´	οὐκ	ἔχετε τὸν τετυπωμένον δεῖξαι· τόν
[2, 1]	δεῖ τὴν θύραν· καὶ πρᾶγμα	οὐκ	ἔχομεν. Τίς οὖν τούτων τῶν
[2, 10]	οὐδὲν ἀποβάλλει τῶν πρὸς αὑτόν;	οὐκ	ἔχομεν φύσει τι πιστόν, φύσει
[2, 11]	τὸ καλὸν καὶ τὸ αἰσχρόν;	οὐκ	ἔχω ἔννοιαν αὐτοῦ; (Ἔχεις. (Οὐκ
[2, 16]	δ´; ἄρτιοί εἰσιν οἱ ἀστέρες;	οὐκ	ἔχω λέγειν. ὅταν σοι προφαίνηται
[2, 7]	ποῦ μοι καιρὸς ἔτι μαντεύεσθαι;	οὐκ	ἔχω τὸν μάντιν ἔσω τὸν
[2, 11]	τι οὐ δεῖ ποιῆσαι τίς	οὐκ	ἔχων ἔμφυτον ἔννοιαν ἐλήλυθεν; διὰ
[2, 7]	{ποτέρα{ ν} τῶν ὁδῶν φέρει,	οὐκ	ἔχων ὄρεξιν πρὸς τὸ τὴν
[2, 22]	τὸ διακόπτον τὴν φιλίαν, τὸ	οὐκ	ἐῶν εἶναι γυναῖκα γαμετήν, {τὴν}
[2, 13]	Ζήνων μὲν Ἀντιγόνῳ μέλλων ἐντυγχάνειν	οὐκ	ἠγωνία· ἃ γὰρ οὗτος ἐθαύμαζεν,
[2, 13]	ἔξω ἔκειτο· οὗτος δ´ ἐκείνῳ	οὐκ	ἤθελεν, οὐδὲ γὰρ ἄλλος τις
[2, 24]	ἀλλὰ ῥήτωρ εἰμί. ἐκεῖνος δ´	οὐκ	ἦν; οὐ βλέπεις πῶς κέχρηται
[2, 6]	ἵν´ εἴπῃ νέος εὐφυὴς ὅτι	οὐκ	ἦν τοσούτου τοσούτων μὲν ἀκηκοέναι,
[2, 24]	ὑμῖν χαρίσωμαι. ~Πρός τινα τῶν	οὐκ	ἠξιωμένων {ὑπ´{ ερ} αὐτοῦ. Εἰπόντος
[2, 24]	προθύμως. (Διὰ τί; (Ὅτι με	οὐκ	ἠρέθισας. εἰς τί γὰρ ἀπιδὼν
[2, 22]	ὁ Ἐτεοκλῆς καὶ ὁ Πολυνείκης	οὐκ	ἦσαν ἐκ τῆς αὐτῆς μητρὸς
[2, 22]	μητρὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πατρός;	οὐκ	ἦσαν συντεθραμμένοι, συμβεβιωκότες, συμπεπωκότες, συγκεκοιμημένοι,
[2, 16]	πρὸς ἔπαινον δὲ καὶ ψόγον	οὐκ	ἤσκηται. πότε γὰρ ἤκουσεν παρά
[2, 20]	ἂν αὐτῷ γεμίσας παροψίδα ὀξογάρου.	οὐκ	ᾔτησα τὴν πτισάνην; ναὶ κύριε·
[2, 11]	οἴησιν προσειλήφαμεν. (Διὰ γάρ, φησίν,	οὐκ	οἶδα ἐγὼ τὸ καλὸν καὶ
[2, 15]	ἐνταῦθ´. ἃ δεῖ με ποιεῖν	οὐκ	οἶδα, ἐλήλυθα δὲ μαθησόμενος. οὔ,
[2, 19]	τηρεῖς; ἀποκρινοῦμαι πρὸς αὐτὸν ὅτι	οὐκ	οἶδα· παρείληφα δ´ ἱστορίαν τοιαύτην,
[2, 20]	ἄρτους ἐσθίοντες τολμῶσι λέγειν ὅτι	οὐκ	οἴδαμεν, εἰ ἔστι τις Δημήτηρ
[2, 8]	ὁμιλίᾳ; ὅταν γυμνάζῃ, ὅταν διαλέγῃ,	οὐκ	οἶδας ὅτι θεὸν τρέφεις, θεὸν
[2, 5]	ὅτ´ ἀποθανεῖν. τί οὖν ἀγανακτεῖς;	οὐκ	οἶδας ὅτι ὡς ἐκεῖνος οὐκέτι
[2, 8]	ἀγνοεῖς σου τὴν συγγένειαν; τί	οὐκ	οἶδας, πόθεν ἐλήλυθας; οὐ θέλεις
[2, 6]	παιᾶνας’ τί μοι πράγματα παρέχεις;	οὐκ	οἶδας τὰ ἔχοντά με κακά;
[2, 8]	μὴ ἐπάρῃ κομψὰ ἱμάτια; οὗτος	οὐκ	οἶδεν αὑτοῦ θεόν, οὗτος οὐκ
[2, 8]	οὐκ οἶδεν αὑτοῦ θεόν, οὗτος	οὐκ	οἶδεν, μετὰ τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´
[2, 13]	καὶ προθέσει. πῶς δίχα νομικοῦ;	οὐκ	οἶδεν ὅτι θέλει τὰ μὴ
[2, 16]	οἶδεν, ὄχλος δὲ τί ἐστιν	οὐκ	οἶδεν οὐδ´ ὄχλου βοὴ οὐδὲ
[2, 13]	καὶ οὐκ ἐπιστρέφεται· ὅπου δ´	οὐκ	οἶδεν οὐδὲ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ ἀγωνιᾷ.
[2, 13]	οὐ θέλει τὰ ἀναγκαῖα καὶ	οὐκ	οἶδεν οὔτε τὰ ἴδια οὔτε
[2, 13]	καὶ λέγω· οὗτος ὁ ἄνθρωπος	οὐκ	οἶδεν ποῦ τῆς γῆς ἐστιν,
[2, 13]	ἀγωνιᾷ. τί δ´ ἔστι τοῦτο;	οὐκ	οἶδεν, τί ἐστιν ὄχλος οὐδὲ
[2, 11]	καὶ αὐτὸς ἐφαρμόζειν καλῶς· ἢ	οὐκ	οἴεται; (Οἴεται. (Δύνασθε οὖν περὶ
[2, 22]	ἐπιτηδείους τῷ σώματι, οὐ σκέπην,	οὐκ	οἴκησιν; πόθεν οὖν ὁμολογεῖς ἄφρων
[2, 15]	δὲ σαπρὸν ὑποστήσῃ καὶ καταπῖπτον,	οὐκ	οἰκοδόμημά τι ὄν, ὅσῳ δ´
[2, 17]	ἕνεκα προσερχόμεθα τοῖς φιλοσόφοις; ἃ	οὐκ	οἰόμεθα εἰδέναι. τίνα δ´ ἐστὶ
[2, 15]	ἀλλ´ ὅσῳ βεβαιότερον κρίνουσι τὰ	οὐκ	ὄντα, τοσούτῳ πλείονος ἐλλεβόρου δέονται.
[2, 20]	αὑτοὺς καὶ προφήτας. τίνων; τῶν	οὐκ	ὄντων· καὶ τὴν Πυθίαν ἀνακρίνουσιν
[2, 11]	τῶν ἀγαθῶν μακράν. εἰ δ´	οὐκ	ὀξυβλεπτεῖς καὶ ἕν σοι ζυγὸν
[2, 26]	θέλει πρᾶξαι; τὸ αὑτῷ συμφέρον.	οὐκ	οὖν, εἰ ἀσύμφορόν ἐστιν αὐτῷ
[2, 18]	καὶ τὰς ἡμέρας ἀρίθμει ἃς	οὐκ	ὠργίσθης. καθ´ ἡμέραν εἰώθειν ὀργίζεσθαι,
[2, 8]	καὶ δῆλον ὅτι κατὰ λόγον	οὐκέτ´	ἂν ἡμῖν ὑπετέτακτο οὐδὲ τὰς
[2, 12]	ἂν παρὰ σκέλος ἀπαντᾷ ἐκεῖνος,	οὐκέτι	δύναται μεταχειρίσασθαι, ἀλλ´ ἢ λοιδορεῖ
[2, 18]	δὲ μηδὲν προσαγάγῃς εἰς θεραπείαν,	οὐκέτι	εἰς ταὐτὰ ἐπάνεισιν, ἀλλὰ πάλιν
[2, 5]	οὐκ οἶδας ὅτι ὡς ἐκεῖνος	οὐκέτι	ἔσται πούς, οὕτως οὐδὲ σὺ
[2, 5]	τοῦ ὅλου· εἰ δὲ μή,	οὐκέτι	ἔσται πούς. τοιοῦτόν τι καὶ
[2, 13]	ἀλλὰ καὶ εὐδοκιμῆσαι, τοῦτο δ´	οὐκέτι	ἐστὶν ἐπ´ αὐτῷ. λοιπὸν οὗ
[2, 18]	πάλιν κατὰ τῶν αὐτῶν μαστιγωθεὶς	οὐκέτι	μώλωπας, ἀλλ´ ἕλκη ποιεῖ. εἰ
[2, 1]	καὶ οὕτως τὸ παράδοξον ἐκεῖνο	οὐκέτι	οὔτ´ ἀδύνατον φανεῖται οὔτε παράδοξον,
[2, 11]	ὅτι ἄξιον· εἰ δὲ μή,	οὐκέτι	σε οὐδὲ τοῦ ζυγοῦ ἄξιον
[2, 16]	διατριβὴν πενθεῖς; ἄλλος ἐλθὼν ὅτι	οὐκέτι	τὸ τῆς Δίρκης ὕδωρ πίνειν
[2, 24]	φαίνεται τέχνης; (Προσδεῖται καὶ τοῦτο.	(Οὐκοῦν	εἰ καὶ τὸ λέγειν ὡς
[2, 12]	τί ὁ φθόνος ἐστὶ κακῶν;	οὐκοῦν	ἐκεῖνον ἐποίησεν εἰπεῖν ὅτι λύπη
[2, 24]	δὲ βλαπτομένους; (Καὶ τούτων, ἔφη.	(Οὐκοῦν	καὶ ἐνταῦθα ὅσοι μὲν ἐμπείρως
[2, 23]	ῥᾷον τὸ εὐσημοτέροις γράμμασι γεγραμμένον	οὐκοῦν	καὶ λόγους πᾶς ἄν τις
[2, 25]	ἔφη, ἀποδείξω σοι τοῦτο; (Ναί.	(Οὐκοῦν	λόγον μ´ ἀποδεικτικὸν διαλεχθῆναι δεῖ;
[2, 24]	δὲ μὴ ἔχων ἀπείρως; (Δοκεῖ.	(Οὐκοῦν	ὁ μὲν διὰ τοῦ λέγειν
[2, 11]	δυνατὸν τὰ μαχόμενα καλῶς ἔχειν;	οὐκοῦν	οὐ πάντα, ἀλλὰ τὰ ἡμῖν
[2, 22]	ἐσπουδακέναι, καὶ φιλεῖν ταῦτα. ὅστις	οὖν	ἀγαθῶν ἐπιστήμων ἐστίν, οὗτος ἂν
[2, 1]	ἢ νῦν ἢ ὕστερον. τί	οὖν	ἀγανακτεῖς, εἰ νῦν; εἰ γὰρ
[2, 5]	δ´ ἔστιν ὅτ´ ἀποθανεῖν. τί	οὖν	ἀγανακτεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ὡς
[2, 8]	ἐν σεαυτῷ μέρος ἐκείνου. τί	οὖν	ἀγνοεῖς σου τὴν συγγένειαν; τί
[2, 13]	ἄλλου δὲ κακόν; (Οὔ. (Τί	οὖν	ἀγωνιᾷς ὑπὲρ τῶν ἀλλοτρίων; (Ναί·
[2, 8]	αἰδήμονα, γενναῖον, ἀτάραχον. μή τι	οὖν	ἀθάνατον ἀγήρων, μή τι ἄνοσον;
[2, 16]	πράγματα τὰ τυγχάνοντ´ ἐμπέσῃ. Πότε	οὖν	Ἀθήνας πάλιν ὄψομαι καὶ τὴν
[2, 19]	τὰ δ´ ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν	οὖν	αἱ ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα
[2, 6]	οὐ γὰρ ἀπόλυτοι γίνονται. εἰ	οὖν	αἴσθησιν εἶχον, εὔχεσθαι αὐτοὺς ἔδει,
[2, 5]	νῦν οὖν ἐμὲ κρίνεσθαι; νῦν	οὖν	ἄλλον πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον
[2, 9]	ἀπὸ τῶν χειλῶν αὐτόθεν. τί	οὖν	ἀλλότρια βοηθήματα μολύνεις; τί κυβεύεις
[2, 5]	ἄλλο τι τῶν τοιούτων. Τί	οὖν;	ἀμελῶς τούτοις χρηστέον; οὐδαμῶς. τοῦτο
[2, 6]	ἢ ἐν Ῥώμῃ; ναί. τί	οὖν;	ἂν εἰς Γύαρα πεμφθῶ; ἄν
[2, 24]	(Οὔ. (Ἀλλὰ βοός; (Οὔ. (Τί	οὖν;	ἀνθρώπου; (Ναί. (Οἴδαμεν οὖν, τί
[2, 6]	ἔργον ἦν; ἀλλ´ ἐκείνου. τί	οὖν	ἀντιποιῇ τοῦ ἀλλοτρίου; ἀεὶ μεμνημένος
[2, 6]	γάρ μοι ἔστιν ἐν τίσιν	οὖν;	ἀποθνῄσκειν μέλλω. ἄνθρωποι δ´ ἄλλοι
[2, 9]	τὰ δ´ ἀδιάφορα· ἀγαθὰ μὲν	οὖν	ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα τῶν
[2, 11]	τὰ δοκοῦντά οἱ καλά; κἀκείνῳ	οὖν	ἀρκεῖ τοῦτο τὸ κριτήριον; (Οὐκ
[2, 14]	καὶ ποιεῖν καὶ λέγειν. Πόθεν	οὖν	ἄρξασθαι δεῖ; (Ἂν συγκαθῇς, ἐρῶ
[2, 23]	ἀληθείαις καὶ κωφὸς εἶ; Τί	οὖν;	ἀτιμάζει τις τὰς ἄλλας δυνάμεις;
[2, 23]	λέγει ἢ ἡ προαιρετική; θέλεις	οὖν	αὐτὴν παρελθοῦσαν αὑτῆς καταψηφίσασθαι; Τί
[2, 19]	δείξατε. ἀλλὰ οὐκ ἔχετε. τί	οὖν	αὑτοῖς ἐμπαίζετε καὶ τοὺς ἄλλους
[2, 11]	θαρρεῖν ἄξιον; (Οὔ. (Μή τι	οὖν	βέβαιον ἡ ἡδονή; (Οὔ. (Ἆρον
[2, 17]	τοῦ κακῶς οὕτως διακειμένου; πῶς	οὖν	γένηται; ἀποκτείνω μὲν τὰ τέκνα.
[2, 18]	τῷ τὸν Κυριεύοντα ἐρωτῆσαι. Πῶς	οὖν	γένηται τοῦτο; θέλησον ἀρέσαι αὐτός
[2, 7]	ἢ ὅλως τῶν τοιούτων; ἂν	οὖν	δέῃ κινδυνεῦσαι ὑπὲρ τοῦ φίλου,
[2, 7]	κἀκεῖνοι λοιπὸν ἐμπαίζουσιν ἡμῖν. τί	οὖν;	δεῖ δίχα ὀρέξεως ἔρχεσθαι καὶ
[2, 20]	τινας δ´ οὔ; πρὸς τίνας	οὖν	δεῖ τηρεῖν; πρὸς τοὺς ἀντιτηροῦντας
[2, 11]	τὰς προλήψεις; (Οὐ δυνάμεθα. (Ἔχεις	οὖν	δεῖξαί τι ἡμῖν πρὸς τὸ
[2, 17]	ἔχει τούτων ἑκάστου πρόληψιν; ἆρ´	οὖν	διηρθρωμένην καὶ τελείαν; τοῦτο δεῖξον.
[2, 10]	αὐτὴν ἀπολωλεκὼς οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς	οὖν	δύναμις οὐκ ἔστιν οὐδεμία, ἣν
[2, 24]	καὶ ἰσχυρός εἰμι. μή τι	οὖν	δύνασαι λίθον ἆραι ἡλίκον ὁ
[2, 23]	πυνθάνῃ; τίς σοι ἀποκρίνεται; πῶς	οὖν	δύναταί τις ἄλλη δύναμις κρείσσων
[2, 26]	πρᾶξαι; τὸ αὑτῷ συμφέρον. οὐκ	οὖν,	εἰ ἀσύμφορόν ἐστιν αὐτῷ τὸ
[2, 18]	σου τὰ σκέλη παραλύεται. καθόλου	οὖν	εἴ τι ποιεῖν ἐθέλῃς, ἑκτικὸν
[2, 12]	ἄμεινον δοκῶ μοι κεκτῆσθαι. ἔχεις	οὖν	εἰπεῖν, ὅτῳ τρόπῳ τῆς ψυχῆς
[2, 10]	ὠφελητικόν, ἀλλήλων φύσει ἀνεκτικόν; ὅστις	οὖν	εἰς ταῦτα περιορᾷ ζημιούμενον ἑαυτόν,
[2, 25]	διαλεχθῆναι δεῖ; (Ὁμολογήσαντος δὲ Πόθεν	οὖν	εἴσῃ, ἄν σε σοφίσωμαι; (Σιωπήσαντος
[2, 8]	ἡμῖν καὶ ὅμοιος. Οὐ θέλεις	οὖν	ἐκεῖ ζητεῖν τὴν οὐσίαν τοῦ
[2, 24]	τι πατρὸς ἐγγόνου Διός; τί	οὖν	ἐκεῖνον ὠφελεῖ ταῦτα, ὅταν καθήμενος
[2, 5]	μικρὸν τῆς ὅλης μίμημα. νῦν	οὖν	ἐμὲ κρίνεσθαι; νῦν οὖν ἄλλον
[2, 17]	καὶ τὰ σοὶ δυνατά; τί	οὖν	ἐμποδίζῃ; διὰ τί δυσροεῖς; νῦν
[2, 26]	ὡς ἀληθεῖ ἐπινεύει αὐτῷ. δεινὸς	οὖν	ἐν λόγῳ, ὁ δ´ αὐτὸς
[2, 16]	καθήμενος ὡς τὰ παιδία; τί	οὖν	ἐν τῇ σχολῇ ἐποίεις, τί
[2, 16]	φοβούμεθα ἢ πῶς ἀγωνιῶμεν; τί	οὖν	ἐνδέχεται, ὅταν τὰ ἐπιφερόμενα κακὰ
[2, 16]	μᾶλλον καὶ μὴ ἐγκάλει. τί	οὖν;	ἐνταῦθά σοι οὐδὲν δέδωκεν; οὐ
[2, 10]	καὶ τοῦ ἑξῆς ἐπιλογιστικός. τίς	οὖν	ἐπαγγελία πολίτου; μηδὲν ἔχειν ἰδίᾳ
[2, 10]	τοιοῦτ´ ἐστιν ὃ λέγεις τί	οὖν;	ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἑαυτὸν ἔβλαψεν πρὸς
[2, 2]	πάθῃς, πῶς δύναται ποιῆσαι; ὅταν	οὖν	ἐπὶ σοὶ ᾖ τὸ ὀρέγεσθαι
[2, 11]	τὸ κριτήριον; (Οὐκ ἀρκεῖ. (Ἐλθὼν	οὖν	ἐπί τι ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν
[2, 12]	τῆς ἀδυναμίας τῆς αὑτοῦ. Πῶς	οὖν	ἐποίει Σωκράτης; αὐτὸν ἠνάγκαζεν τὸν
[2, 5]	συμπίπτειν ἄλλοις ἄλλα τοιαῦτα. σὸν	οὖν	ἔργον ἐλθόντα εἰπεῖν ἃ δεῖ,
[2, 23]	ἀλλ´ ἄν μου πυνθάνῃ τί	οὖν	ἐστι κράτιστον τῶν ὄντων; τί
[2, 19]	καὶ αὐτὰ ὁμοίως ἀκριβοῦσιν; τίς	οὖν	ἐστι Στωικός; ὡς λέγομεν ἀνδριάντα
[2, 16]	μου τὸν ἐγκέφαλον βάλῃ; Τίνα	οὖν	ἐστι τὰ βαροῦντα καὶ ἐξιστάντα
[2, 23]	παρὰ τὰ ἕτερα αἱρούμενον. Τί	οὖν	ἐστι τὸ γινόμενον; οἷον εἴ
[2, 17]	δὲ τῇ τοῦ ἀχρήστου. δυνατὸν	οὖν	ἐστιν ἀμφοτέρους ὑμᾶς ἐπιτυγχάνειν; πῶς
[2, 14]	πανηγυρίζοντες ἄνθρωποι φιλοθεάμονες. τί ποτ´	οὖν	ἐστιν ὁ κόσμος, τίς αὐτὸν
[2, 2]	οὐ φέρει, ἀλλ´ ἄλλῃ; τί	οὖν	ἐστιν, ὅτι οὐκ ἔχει λόγον
[2, 21]	ἐφοδεύετε Ψευδομένου λήμματα, ὑποθετικούς; τί	οὖν	ἔτι ἀγανακτεῖτε εἰ ἐφ´ ἃ
[2, 16]	ἀκόλουθον τούτοις τοῖς λόγοις; τί	οὖν	ἔτι θαυμάζεις, εἰ, ὅπου μὲν
[2, 16]	νέον εἴτε πρεσβύτερον, δότε. Τί	οὖν	ἔτι θαυμάζομεν εἰ περὶ μὲν
[2, 5]	καιρόν. εἶτα χειμὼν ἐμπέπτωκεν. τί	οὖν	ἔτι μοι μέλει; τὰ γὰρ
[2, 20]	καλόν; ταῦτα ἢ ταῦτα; τί	οὖν;	ἔτι τούτων τις ἀντιλέγει τινὶ
[2, 1]	καὶ τοῦ δουλεύειν ἀπήλλακται. πῶς	οὖν	ἔτι ὑμῖν πιστεύσομεν, ὦ φίλτατοι
[2, 7]	ἐξηγημένον τὰ σημεῖα ἀμφοτέρων; τί	οὖν	ἔτι χρείαν ἔχω τῶν σπλάγχνων
[2, 19]	τὸ πρᾶγμα; διδακτόν. οὐκ ἔστιν	οὖν	ἐφ´ ἡμῖν; μόνον μὲν οὖν
[2, 11]	ἐπὶ μέρους; (Ἐφαρμόζεις. (Οὐ καλῶς	οὖν	ἐφαρμόζω; (Ἐνταῦθά ἐστι τὸ ζήτημα
[2, 16]	καὶ σέ, τὸ δόγμα. τί	οὖν	ἔχεις ποιῆσαι; ἔξελε, τὸ δ´
[2, 5]	καὶ ἡ ναῦς καταδύεται. τί	οὖν	ἔχω ποιῆσαι; ὃ δύναμαι, τοῦτο
[2, 8]	ἐν ἀλόγῳ; οὔ. ἐν λογικῷ	οὖν	ζητῶν τί ἔτι ἀλλαχοῦ ζητεῖς
[2, 19]	καὶ μόνον ἐφ´ ἡμῖν. λοιπὸν	οὖν	ἢ παρ´ ἐμέ ἐστιν ἢ
[2, 7]	ἵν´ ἐγὼ μὴ πέμψω’ Τί	οὖν	ἡμᾶς ἐπὶ τὸ οὕτω συνεχῶς
[2, 20]	ὑμῶν τῶν ταῦτα διειληφότων; Τί	οὖν	ἦν τὸ ἐγεῖρον αὐτὸν ἐκ
[2, 16]	πρὸς μόνα· τὰ σοφίσματα; τί	οὖν	θαυμάζεις, εἰ, ὅπου μὲν μεμελέτηκας,
[2, 21]	τίς συναισθησόμενος τίνων δεῖται; τί	οὖν	θαυμάζετ´, εἰ ἃ φέρετ´ εἰς
[2, 9]	πότε ἵππος, πότε κύων; τί	οὖν	θαυμαστόν, εἰ καὶ ἄνθρωπος ὡσαύτως
[2, 16]	οὐκ ἀρκεῖται τῷ μελετῆσαι. τί	οὖν	{θέλει{ ς} ἐπαινεθῆναι ὑπὸ τῶν
[2, 18]	μώλωπας, ἀλλ´ ἕλκη ποιεῖ. εἰ	οὖν	θέλεις μὴ εἶναι ὀργίλος, μὴ
[2, 19]	ὅπερ ἀληθέστερον, παρ´ ἀμφοτέρους. τί	οὖν;	θέλετε ἀρξώμεθά ποτε τοιαύτην ἐπιβολὴν
[2, 13]	φύσιν; (Οὐδὲ περὶ τούτου. (Ὅταν	οὖν	ἴδῃς τινὰ ὠχριῶντα, ὡς ὁ
[2, 4]	ἔστι κοινὸν τῶν πολιτῶν; ὅταν	οὖν	καθίσωσιν, ἐλθών, ἄν σοι φανῇ,
[2, 11]	βέβαιον ἡ ἡδονή; (Οὔ. (Ἆρον	οὖν	καὶ βάλε ἔξω ἐκ τοῦ
[2, 11]	τὰ ἀναγκαιότατα ἐν ἀνθρώποις; (Ἔστιν	οὖν.	(Καὶ διὰ τί οὐ ζητοῦμεν
[2, 14]	τινα γίνεται κυβερνήτης. μή ποτ´	οὖν	καὶ ἐνθάδε οὐκ ἀπαρκεῖ τὸ
[2, 16]	ἀπελθούσης, πλακούντιον λαβόντα ἐπιλέλησται. θέλεις	οὖν	καὶ ἡμεῖς τοῖς παιδίοις ὁμοιῶμεν;
[2, 20]	καὶ ἀπὸ τούτων προσλάβῃ. τί	οὖν	κατὰ σὲ ἀγαθὸν ἢ κακόν,
[2, 14]	τὴν πανήγυριν ἱστορήσαντας ἀπελθεῖν. τί	οὖν;	καταγελῶνται ὑπὸ τῶν πολλῶν· καὶ
[2, 22]	δὲ θαυμάζων; (Οὐδ´ οὗτος. (Τί	οὖν;	κυνάρια οὐδέποτ´ εἶδες σαίνοντα καὶ
[2, 5]	ἐκεῖ καὶ τὸ συγχαίρειν. Πῶς	οὖν	λέγεται τῶν ἐκτός τινα κατὰ
[2, 24]	ἢ γὰρ οὔ; Περὶ τίνος	οὖν	λέγω πρὸς σέ; δεῖξόν μοι.
[2, 16]	μοι τρεῖς ξέσται ἀρκοῦσιν. τί	οὖν	με ταράσσει; τὸ πέλαγος; οὔ,
[2, 16]	λιθάρια καὶ πέτραν κομψήν; ὅταν	οὖν	μέλλῃς ἀπολιπεῖν αὐτὸν τὸν ἥλιον
[2, 16]	οὐδέτερον; (Ἐν τοῖς ἀπροαιρέτοις. (Τί	οὖν;	μέμνηταί τις ἡμῶν ἔξω τούτων
[2, 10]	ᾖ ἀβλαβὴς καὶ ἀζήμιος; Τί	οὖν;	μὴ βλάψω τὸν βλάψαντα; (Πρῶτον
[2, 9]	ταῖς ὀρθαῖς χρηστικὰς ἔχομεν. ἂν	οὖν	μὴ καὶ τὰς ὀρθὰς χρηστικὰς
[2, 9]	προβάτων καὶ τῶν ὁμοίων. (Ὅρα	οὖν	μή τί πως ὡς θηρίον
[2, 15]	ἐμμένειν τοῖς κριθεῖσιν; Ἐκεῖνος μὲν	οὖν	μόγις μετεπείσθη. τῶν δὲ νῦν
[2, 5]	καὶ παρελθεῖν ὡς ὥραν. τί	οὖν	μοι διαφέρει πῶς παρέλθω, πότερον
[2, 24]	μικρόν, ὅμως ὀνάριόν ἐστιν. Τί	οὖν	μοι οὐδὲν λέγεις; (Ἐκεῖνο μόνον
[2, 24]	ἐστι μάχη οὐκ εἰδότι; δεῖξον	οὖν	μοι, τί περανῶ διαλεγόμενός σοι.
[2, 14]	ἔτυχεν οὕτως εὐτάκτως οἰκονομεῖσθαι; ἔστιν	οὖν	ὁ διοικῶν. ποῖός τις καὶ
[2, 22]	(Ναὶ καὶ ταῦτα πάσχω. (Τί	οὖν;	ὁ ἐξηπατημένος περί τινος δοκεῖ
[2, 1]	εἰκοστὴν αὐτοῦ δοῦναι ὀφείλει. (Τί	οὖν;	ὁ ταῦτα παθὼν οὐ γέγονεν
[2, 20]	ὀσφράνθητι, λάβε καὶ γεῦσαι. πόθεν	οὖν	οἶδας, εἰ αἱ αἰσθήσεις ἡμᾶς
[2, 22]	οὐ σκέπην, οὐκ οἴκησιν; πόθεν	οὖν	ὁμολογεῖς ἄφρων εἶναι; ὅτι νὴ
[2, 21]	τὰ δ´ οὐ ῥᾳδίως. οὐδεὶς	οὖν	ὁμολογήσει ὅτι ἄφρων ἐστὶν ἢ
[2, 17]	σε δεῖ καὶ ἄνοσον. Ταύτην	οὖν,	ὅπερ λέγω, τὴν οἴησιν τὴν
[2, 8]	ἀλλὰ καὶ τἀγαθὸν ὠφέλιμον. εἰκὸς	οὖν,	ὅπου ἡ οὐσία τοῦ θεοῦ,
[2, 7]	ἐν γραμματικοῖς οὐ λέγεις; ἐνθάδ´	οὖν,	ὅπου πάντες ἄνθρωποι πλανώμεθα καὶ
[2, 6]	χρῆσις οὐκ ἀδιάφορος. μή ποτ´	οὖν,	ὅταν εἴπῃ τις ὑμῖν ἀδιαφορεῖν
[2, 14]	ζητοῦμεν, πῶς ἔσται τοῦτο. ὁρῶμεν	οὖν	ὅτι ὁ τέκτων μαθών τινα
[2, 23]	ταράσσεσθαι, κακοδαιμονεῖν; οὐδὲ ἕν. ὁρᾷς	οὖν	ὅτι πανδοκεῖα ἦν ταῦτα οὐδενὸς
[2, 13]	τρέμειν καὶ ὠχριᾶν. κιθαρῳδὸν μὲν	οὖν	οὐ δύναμαι εἰπεῖν μὴ εἶναι,
[2, 12]	μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν. Τί	οὖν;	οὐ λίαν ἐστὶ νῦν ἀσφαλὲς
[2, 13]	θαρραλέον ἐν τοῖς ἑαυτῆς. λαλεῖν	οὖν	οὐ μεμελέτηκας; καὶ τί ἄλλο
[2, 10]	ἐκεῖνον ἄδικόν τι ποιήσας; τί	οὖν	οὐ τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα, ἀλλ´
[2, 21]	λαλεῖν περὶ τῶν θεωρημάτων. τί	οὖν;	οὐ φλυαρότεροι γίνεσθε; οὐχὶ δὲ
[2, 11]	τινὰ ἐφ´ ἑκάστου εὕρομεν. ἐνταῦθ´	οὖν	οὐδεὶς κανὼν ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν;
[2, 2]	φησίν, τὸ ἐπ´ ἐμοί. (Πῶς	οὖν;	(Οὐδὲν οὐδέποτ´ ἄδικον οὔτ´ ἰδίᾳ
[2, 19]	μόνον, τοῦτο ἀνεμπόδιστον. διὰ τί	οὖν	οὐκ ἀνύετε; εἴπατέ μοι τὴν
[2, 19]	καὶ μελετήσοντες πάρεστε. διὰ τί	οὖν	οὐκ ἀνύετε τὸ ἔργον, εἰ
[2, 20]	πρὸς καταφρόνησιν τῶν θείων. τί	οὖν;	οὐκ ἀρέσκει σοι ταῦτα; λάβε
[2, 4]	οὐκ ἔχεις ποῦ τεθῇς. Τί	οὖν;	οὐκ εἰσὶν αἱ γυναῖκες κοιναὶ
[2, 8]	θέλεις λέγειν τὸ ἀγαθόν; τί	οὖν;	οὐκ ἔστι θεῶν ἔργα κἀκεῖνα;
[2, 8]	καὶ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ. τίς	οὖν	οὐσία θεοῦ; σάρξ; μὴ γένοιτο.
[2, 11]	ἄξιον ἐπαίρεσθαι; (Ναί. (Ἐφ´ ἡδονῇ	οὖν	παρούσῃ ἄξιον ἐπαίρεσθαι; βλέπε μὴ
[2, 22]	φιλεῖ ταῦτα εἰκότως. μή τι	οὖν	περὶ τὰ κακὰ ἐσπουδάκασιν οἱ
[2, 11]	ἢ οὐκ οἴεται; (Οἴεται. (Δύνασθε	οὖν	περὶ ὧν τὰ μαχόμενα δοξάζετε
[2, 17]	φεύγεις τὰ ἀναγκαῖα; διὰ τί	οὖν	περιπίπτεις τινί, διὰ τί δυστυχεῖς;
[2, 17]	ταῦτα ἄρξασθαι μανθάνειν. τὰ μὲν	οὖν	ποιητέα καὶ οὐ ποιητέα καὶ
[2, 9]	οὕτως ἀπώλετο ὁ ἄνθρωπος. τίνα	οὖν	ποιοῦμεν ὡς πρόβατα; ὅταν τῆς
[2, 12]	ἀλειπτικῆς ἢ ἰατρικῆς; πάνυ μὲν	οὖν.	πότερον ταῦτά σοι τὰ κράτιστά
[2, 1]	δεινόν, ἀλλ´ αἰσχρῶς θανεῖν. Ἔδει	οὖν	πρὸς μὲν τὸν θάνατον τὸ
[2, 22]	ἰδίῳ συμφέροντι. ὅ τι ἂν	οὖν	πρὸς τοῦτο φαίνηται αὐτῷ ἐμποδίζειν,
[2, 4]	τίς σοι πιστεύσει; οὐ θέλεις	οὖν	ῥιφῆναί που καὶ αὐτὸς ἐπὶ
[2, 2]	τὴν δίκην, ἔφη οὐ δοκῶ	οὖν	σοι ἅπαντι τῷ βίῳ πρὸς
[2, 14]	ποιῆσαι. τί σοι λείπει; ἂν	οὖν	σοι δείξω, ὅτι τὰ ἀναγκαιότατα
[2, 5]	μεμιγμένοι τινές; ὁμολογήσαντος δὲ τίς	οὖν	σοι δοκεῖ δύνασθαι ἡμιόνους μὲν
[2, 20]	ἐξαπατῶσιν ὑμᾶς καὶ παραλογίζονται. τί	οὖν	σοι μέλει; ἄφες ἡμᾶς ἐξαπατηθῆναι.
[2, 13]	ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ. τί	οὖν	σοὶ μέλει περὶ τῶν ἀλλοτρίων;
[2, 23]	ἢ αὐτῆς τῆς φωνητικῆς. εἰκῇ	οὖν	σοι ὁ θεὸς ὀφθαλμοὺς ἔδωκεν,
[2, 1]	ὁ θεὸς οὐκ ἐπιτρέπει. (Ὅταν	οὖν	στρέψῃ τις ἐπὶ στρατηγοῦ τὸν
[2, 9]	τάχα ἐκείνου χρηστικώτερον τεχνολογήσεις. τί	οὖν	Στωικὸν λέγεις σεαυτόν, τί ἐξαπατᾷς
[2, 13]	πῶς ἑκάτερον γίγνεται; διὰ τί	οὖν	σὺ αὐτὸς ἀγαθὸς οὐκ εἶ;
[2, 1]	ἄρας πού ποτε ἀπαλείψεις. (Τί	οὖν;	Σωκράτης οὐκ ἔγραφεν; (Καὶ τίς
[2, 13]	ἐξουσίαν ἔχει ἀποκτεῖναί με. (Λέγε	οὖν	τὰ ἀληθῆ, δύστηνε, καὶ μὴ
[2, 13]	ὥστε μὴ συμβῆναι; (Οὐδαμῶς. (Εἰ	οὖν	τὰ μὲν ἀπροαίρετα οὔτ´ ἀγαθὰ
[2, 20]	ῥᾳθυμοῦντες περὶ τὰ μέγιστα. ἔχεις	οὖν	τὰς κατασκευάς; ἔχω καὶ χάριν
[2, 23]	οὐχ ἡλίκη τῆς προαιρετικῆς. ὅταν	οὖν	ταῦτα λέγω, μή τις οἰέσθω
[2, 20]	ἔχω καὶ χάριν οἶδα. ἐπεὶ	οὖν	ταῦτά σοι λίαν ἀρέσκει, λάβε
[2, 5]	χρῆσις αὐτῶν οὐκ ἀδιάφορος. πῶς	οὖν	τηρήσῃ τις ἅμα μὲν τὸ
[2, 7]	θέλεις ἢ τὸ ἄμεινον; ἄλλο	οὖν	τι ἄμεινον ἢ τὸ τῷ
[2, 19]	ἢ Χρύσιππος ἢ Κλεάνθης; βεβασάνικας	οὖν	τι αὐτῶν καὶ δόγμα σεαυτοῦ
[2, 24]	(Τί οὖν; ἀνθρώπου; (Ναί. (Οἴδαμεν	οὖν,	τί ἐστιν ἄνθρωπος, τίς ἡ
[2, 19]	περὶ Χρύσιππον τὰ ἄλλα. σὺ	οὖν	τί; οὐδὲ γέγονα πρὸς τούτῳ,
[2, 21]	κἂν θέλῃς, ἀποδείξω, πῶς. ἐμὲ	οὖν	τι ὠφελήκασιν; ἄνθρωπε, μὴ γὰρ
[2, 19]	μή τι μέτοχον κακίας; σὺ	οὖν	τίνα ταῦτα ἔλεγες; τί ἐμοὶ
[2, 14]	δὲ καὶ μαθεῖν τινα; ζητοῦμεν	οὖν	τίνα ταῦτα. λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι,
[2, 11]	καὶ ᾧ πεποιθέναι; (Δεῖ. (Ἀβεβαίῳ	οὖν	τινι θαρρεῖν ἄξιον; (Οὔ. (Μή
[2, 10]	δ´ ἀδούλευτον καὶ ἀνυπότακτον. σκόπει	οὖν,	τίνων κεχώρισαι κατὰ λόγον. κεχώρισαι
[2, 19]	κοινὴν εἶναι αὐτῶν μάχην. Ἂν	οὖν	τίς μου πύθηται σὺ δὲ
[2, 8]	ἐπ´ αὐτῶν τὸ ἀγαθόν. δεῖται	οὖν	τὸ ἀγαθὸν χρήσεως φαντασιῶν. ἆρά
[2, 21]	περίεργον, ἐλεήμονα οἱ πλεῖστοι. τί	οὖν	τὸ αἴτιον; τὸ μὲν κυριώτατον
[2, 16]	ὑπὸ τῶν παρόντων. πρὸς μὲν	οὖν	τὸ δύνασθαι μελετᾶν ἤσκηται, πρὸς
[2, 17]	ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν περιποιήσωνται. γελοῖον	οὖν	τὸ οἴεσθαι, ὅτι ἄλλα μέν
[2, 21]	καὶ περὶ τούτου παρομολογοῦσιν. Ἐν	οὖν	τοιούτοις ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον, οὕτως τεταραγμένοις,
[2, 3]	ἐστιν, σὺ σαυτὴν συστήσεις. ἔδει	οὖν	τοιοῦτόν τι ἔχειν ἡμᾶς καὶ
[2, 24]	τοῖς Ἕλλησιν; τοῖς Τρωσίν. ἀφεὶς	οὖν	τὸν Ἕκτορα ἐπὶ τὸν βασιλέα
[2, 24]	κἀγὼ πλούσιός εἰμι. μή τι	οὖν	τοῦ Ἀγαμέμνονος πλουσιώτερος; ἀλλὰ καὶ
[2, 24]	καὶ καλός εἰμι. μή τι	οὖν	τοῦ Ἀχιλλέως καλλίων; ἀλλὰ καὶ
[2, 2]	ἐρεῖς ἢ τί πράξεις; τούτου	οὖν	τοῦ καθολικοῦ μέμνησο καὶ ὑποθήκης
[2, 20]	διδάξω σε, ἐὰν θέλῃς‘ τίνι	οὖν	τούτων διαφέρουσιν οὗτοι τίνες ποτέ;
[2, 1]	καὶ πρᾶγμα οὐκ ἔχομεν. Τίς	οὖν	τούτων τῶν δογμάτων καρπός; ὅνπερ
[2, 1]	φίλον τινὰ τοῦ τυράννου; τί	οὖν	τρέμεις ἐπί τινα τοιαύτην ἀπιὼν
[2, 19]	οὖν ἐφ´ ἡμῖν; μόνον μὲν	οὖν	τῶν ἄλλων πάντων. οὔτε πλοῦτός
[2, 13]	πῶς γὰρ οὔ; φοβεῖταί τις	οὖν	ὑπὲρ τῶν μὴ κακῶν; (Οὔ.
[2, 23]	αὐτὴν παρελθοῦσαν αὑτῆς καταψηφίσασθαι; Τί	οὖν;	φησίν, εἰ οὕτως τὸ πρᾶγμα
[2, 21]	ὄξος, ἐρῶ ὅτι χρήσιμον. ἐμοὶ	οὖν	χρήσιμον; ἐρῶ οὔ‘ ζήτησον πρῶτον
[2, 14]	τοῖς ὀνόμασιν; (Οὐ παρακολουθεῖς. (Πῶς	οὖν	χρῶμαι αὐτοῖς; (Οὕτως ὡς οἱ
[2, 13]	δὲ τούτοις τεθαρρηκότως; (Ναί. (Ἱππεὺς	οὖν	ὢν εἰς πεδίον ἐληλυθὼς πρὸς
[2, 11]	λαμβάνεις; (Ὅτι δοκεῖ μοι. (Τουτὶ	οὖν	ᾧτινι οὐ δοκεῖ, καὶ οἴεται
[2, 8]	οὗτος ὀφρῦν ἐνήνοχεν καὶ σεμνοπροσωπεῖ;	οὔπω	κατ´ ἀξίαν. ἔτι γὰρ οὐ
[2, 17]	ὡς ἐλεύθερον καὶ εἰς τὸν	οὐρανὸν	ἀναβλέπειν ὡς φίλον τοῦ θεοῦ
[2, 6]	οἱ αὐτοί ἐσμεν, ἅμα μὲν	οὓς	δεῖ θερισθῆναι, ἅμα δὲ καὶ
[2, 18]	καὶ μώλωπες ἀπολείπονται ἐν αὐτῇ,	οὓς	εἰ μή τις ἐξαλείψῃ καλῶς,
[2, 23]	ἀρετὴ μόνη. Εἶτα τηλικαύτη δύναμις	οὖσα	καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις ἐπιτεταγμένη
[2, 18]	τὰς μὲν ἐμφύεσθαι μὴ πρότερον	οὔσας,	τὰς δ´ ἐπιτείνεσθαι καὶ ἰσχυροποιεῖσθαι.
[2, 19]	ἀφορμῶν ἠρωτῆσθαι φαίνεται· κοινῆς γὰρ	οὔσης	μάχης τοῖς τρισὶ τούτοις πρὸς
[2, 8]	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ. τίς οὖν	οὐσία	θεοῦ; σάρξ; μὴ γένοιτο. ἀγρός;
[2, 17]	τε; τῇ δὲ τοῦ πλούτου	οὐσίᾳ	οὐχ ὁ μέν τις ἐφαρμόζει
[2, 11]	διηρθρωμέναις ταῖς προλήψεσι. Τίς ὑποπέπτωκεν	οὐσία	περὶ ἧς ζητοῦμεν; (Ἡδονή. (Ὕπαγε
[2, 1]	πολλάκις δ´ ἀποδεδειγμένα, ὅτι ἡ	οὐσία	τοῦ ἀγαθοῦ ἔστιν ἐν χρήσει
[2, 8]	κριτήν, παράγεις τὸν σύμβουλον; ~Τίς	οὐσία	τοῦ ἀγαθοῦ. Ὁ θεὸς ὠφέλιμος·
[2, 8]	ὠφέλιμον. εἰκὸς οὖν, ὅπου ἡ	οὐσία	τοῦ θεοῦ, ἐκεῖ εἶναι καὶ
[2, 17]	αὐτὴν καλῶς ταῖς ἐπὶ μέρους	οὐσίαις.	εὐθὺς τοὺς ὅρους Πλάτων μὲν
[2, 11]	τὰς προλήψεις ταῖς ἐπὶ μέρους	οὐσίαις.	καλῶς ἐποίησεν, δεόντως, οὐ δεόντως·
[2, 17]	ἐφαρμόζειν τὰς προλήψεις ταῖς καταλλήλοις	οὐσίαις	μὴ διαρθρώσαντα αὐτὰς καὶ αὐτὸ
[2, 8]	ἐνταῦθα τοίνυν ἁπλῶς ζήτει τὴν	οὐσίαν	τοῦ ἀγαθοῦ. ἐπεί τοι μή
[2, 7]	ἔσω τὸν εἰρηκότα μοι τὴν	οὐσίαν	τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ κακοῦ,
[2, 8]	θέλεις οὖν ἐκεῖ ζητεῖν τὴν	οὐσίαν	τοῦ ἀγαθοῦ, οὗ μὴ παρόντος
[2, 20]	ἀνθρώπων ἢ μή τις ἄλλην	οὐσίαν	ὑπολάβῃ τοῦ ἀγαθοῦ ἢ ἡδονήν;
[2, 17]	σκεψάμενον, ποίαν τινὰ ἑκάστῃ αὐτῶν	οὐσίαν	ὑποτακτέον. ἐπεὶ τοιαῦτα λέγε καὶ
[2, 2]	τηρῆσαι, τὸ σωμάτιον καὶ τὸ	οὐσίδιον	καὶ τὸ ἀξιωμάτιον, λέγω σοι·
[2, 13]	(Εἰ οὖν τὰ μὲν ἀπροαίρετα	οὔτ´	ἀγαθὰ οὔτε κακά, τὰ προαιρετικὰ
[2, 1]	οὕτως τὸ παράδοξον ἐκεῖνο οὐκέτι	οὔτ´	ἀδύνατον φανεῖται οὔτε παράδοξον, ὅτι
[2, 5]	οὔτε κωλῦσαί μέ τις δύναται	οὔτ´	ἀναγκάσαι. ὅπου κωλυτὸς καὶ ἀναγκαστός
[2, 10]	μὲν οὔτ´ ἔχειν καλόν ἐστιν	οὔτ´	ἀπολλύειν αἰσχρόν ἐστιν, ταῦτα δὲ
[2, 13]	δὲ πάντα ἐφ´ ἡμῖν καὶ	οὔτ´	ἀφελέσθαι τις ἡμῶν αὐτὰ δύναται
[2, 20]	λάβε τὰ ἐναντία· ὅτι θεοὶ	οὔτ´	εἰσίν, εἴ τε καὶ εἰσίν,
[2, 22]	γὰρ οἱ ὄφεις· φίλοι δ´	οὔτ´	ἐκεῖνοι οὔθ´ ὑμεῖς, μέχρις ἂν
[2, 24]	δυνάμενος οὔτ´ ὀρέξεται κατὰ φύσιν	οὔτ´	ἐκκλινεῖ οὔθ´ ὁρμήσει οὔτ´ ἐπιβαλεῖται,
[2, 24]	φύσιν οὔτ´ ἐκκλινεῖ οὔθ´ ὁρμήσει	οὔτ´	ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται, οὐκ ἀνανεύσει,
[2, 2]	ὅτι ἀλλ´ οὔτε δεήσομαι ὑμῶν	οὔτ´	ἐπιστρέφομαι, τί μέλλετε κρίνειν· ὑμεῖς
[2, 19]	Καλυψοῦς νῆσον τὴν οὔτε γενομένην	οὔτ´	ἐσομένην. Καὶ ἐνταῦθα μὲν οὐδὲν
[2, 19]	δυνατόν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς	οὔτ´	ἔσται, καὶ δυνατῷ ἀδύνατον οὐκ
[2, 19]	ἐστίν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς	οὔτ´	ἔσται, καὶ πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς
[2, 19]	δυνατόν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς	οὔτ´	ἔσται. λοιπὸν ὁ μέν τις
[2, 19]	εἶναι ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς	οὔτ´	ἔσται, συνιδὼν τὴν μάχην ταύτην
[2, 19]	ἔστι τέ τι δυνατόν, ὃ	οὔτ´	ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, καὶ
[2, 19]	ὅτι δυνατόν τ´ ἐστίν, ὃ	οὔτ´	ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, καὶ
[2, 19]	τοῦ μηδὲν εἶναι δυνατόν, ὃ	οὔτ´	ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται. λοιπὸν
[2, 19]	καὶ τῷ {δυνατὸν εἶναι ὃ	οὔτ´	ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, συνιδὼν
[2, 10]	παρ´ ἡμᾶς· καὶ ἐκεῖνα μὲν	οὔτ´	ἔχειν καλόν ἐστιν οὔτ´ ἀπολλύειν
[2, 8]	ταῦτα δύναμαι· τὰ δ´ ἄλλα	οὔτ´	ἔχω οὔτε δύναμαι. δείξω ὑμῖν
[2, 2]	(Πῶς οὖν; (Οὐδὲν οὐδέποτ´ ἄδικον	οὔτ´	ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ ἔπραξα. εἰ
[2, 24]	ψεῦδος, μήτε διακρῖναι ταῦτα δυνάμενος	οὔτ´	ὀρέξεται κατὰ φύσιν οὔτ´ ἐκκλινεῖ
[2, 19]	ἡμῖν οὔθ´ ὑγίεια οὔτε δόξα	οὔτε	ἄλλο τι ἁπλῶς πλὴν ὀρθὴ
[2, 6]	ὅτι θεριζόμεθα, διὰ τοῦτο ἀγανακτοῦμεν.	οὔτε	γὰρ ἴσμεν τίνες ἐσμὲν οὔτε
[2, 10]	εἰς τὴν προαίρεσιν, οὐδεμία βλάβη;	οὔτε	γὰρ τὴν κεφαλὴν ἀλγεῖ ὁ
[2, 19]	τὴν τῆς Καλυψοῦς νῆσον τὴν	οὔτε	γενομένην οὔτ´ ἐσομένην. Καὶ ἐνταῦθα
[2, 2]	τὸν ἐπίλογον ἔφη ὅτι ἀλλ´	οὔτε	δεήσομαι ὑμῶν οὔτ´ ἐπιστρέφομαι, τί
[2, 2]	(Οὐδὲν οὐδέποτ´ ἄδικον οὔτ´ ἰδίᾳ	οὔτε	δημοσίᾳ ἔπραξα. εἰ δὲ θέλεις
[2, 19]	ἐστιν ἐφ´ ἡμῖν οὔθ´ ὑγίεια	οὔτε	δόξα οὔτε ἄλλο τι ἁπλῶς
[2, 8]	τὰ δ´ ἄλλα οὔτ´ ἔχω	οὔτε	δύναμαι. δείξω ὑμῖν νεῦρα φιλοσόφου.
[2, 13]	τὰ μὲν ἀπροαίρετα οὔτ´ ἀγαθὰ	οὔτε	κακά, τὰ προαιρετικὰ δὲ πάντα
[2, 5]	ὅπου γὰρ τὸ διαφέρον, ἐκεῖ	οὔτε	κωλῦσαί μέ τις δύναται οὔτ´
[2, 1]	οὐδαμῶς. οὐδεὶς ἄρα οὔτε φοβούμενος	οὔτε	λυπούμενος οὔτε ταρασσόμενος ἐλεύθερός ἐστιν,
[2, 6]	οὔτε γὰρ ἴσμεν τίνες ἐσμὲν	οὔτε	μεμελετήκαμεν τὰ ἀνθρωπικὰ ὡς ἱππικοὶ
[2, 13]	ἔχει ἐν βίῳ οὔτε οἶδεν	οὔτε	μεμελέτηκεν αὐτό. ἀνάγκη λοιπὸν τρέμειν
[2, 13]	τίνα δύναμιν ἔχει ἐν βίῳ	οὔτε	οἶδεν οὔτε μεμελέτηκεν αὐτό. ἀνάγκη
[2, 1]	ἐκεῖνο οὐκέτι οὔτ´ ἀδύνατον φανεῖται	οὔτε	παράδοξον, ὅτι ἅμα μὲν εὐλαβεῖσθαι
[2, 15]	ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον· μωρὸν	οὔτε	πεῖσαι οὔτε ῥῆξαι ἔστιν. μή
[2, 13]	ἀφελέσθαι τις ἡμῶν αὐτὰ δύναται	οὔτε	περιποιῆσαι ἃ οὐ θέλομεν αὐτῶν,
[2, 19]	μὲν οὖν τῶν ἄλλων πάντων.	οὔτε	πλοῦτός ἐστιν ἐφ´ ἡμῖν οὔθ´
[2, 15]	συνηθείᾳ λεγόμενον· μωρὸν οὔτε πεῖσαι	οὔτε	ῥῆξαι ἔστιν. μή μοι γένοιτο
[2, 13]	οὐκ οἶδεν οὔτε τὰ ἴδια	οὔτε	τὰ ἀλλότρια. εἰ δέ γ´
[2, 13]	τὰ ἀναγκαῖα καὶ οὐκ οἶδεν	οὔτε	τὰ ἴδια οὔτε τὰ ἀλλότρια.
[2, 1]	ἄρα οὔτε φοβούμενος οὔτε λυπούμενος	οὔτε	ταρασσόμενος ἐλεύθερός ἐστιν, ὅστις δ´
[2, 1]	τὴν τοῦ κακοῦ δέχεται φύσιν	οὔτε	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ, τί παράδοξον
[2, 1]	κακοῦ ὡσαύτως, τὰ δ´ ἀπροαίρετα	οὔτε	τὴν τοῦ κακοῦ δέχεται φύσιν
[2, 14]	ἐστιν οἶδας οὔτε τί ἄνθρωπος	οὔτε	τί ἀγαθὸν οὔτε τί κακόν,
[2, 14]	οὔτε τί θεός ἐστιν οἶδας	οὔτε	τί ἄνθρωπος οὔτε τί ἀγαθὸν
[2, 14]	ἐπιμεμέλησαι, καὶ τὸν κολοφῶνα ἐπιθῶ·	οὔτε	τί θεός ἐστιν οἶδας οὔτε
[2, 14]	τί ἄνθρωπος οὔτε τί ἀγαθὸν	οὔτε	τί κακόν, καὶ τὸ μὲν
[2, 20]	αὐτοῦ καὶ τῆς παιδείας, ὅτι	οὔτε	τὸ δουλεύειν αἰσχρόν ἐστι μᾶλλον
[2, 20]	αἰσχρόν ἐστι μᾶλλον ἢ καλὸν	οὔτε	τὸ ἐλευθέρους εἶναι καλὸν μᾶλλον
[2, 10]	ἢ ἀδικήσας οὔτε τὸν ὀφθαλμὸν	οὔτε	τὸ ἰσχίον οὔτε τὸν ἀγρὸν
[2, 10]	τὸν ὀφθαλμὸν οὔτε τὸ ἰσχίον	οὔτε	τὸν ἀγρὸν ἀπολλύει. ἡμεῖς δ´
[2, 10]	ἀλγεῖ ὁ ἐξαπατηθεὶς ἢ ἀδικήσας	οὔτε	τὸν ὀφθαλμὸν οὔτε τὸ ἰσχίον
[2, 1]	βούλεσθε ταρασσόμενοι; οὐδαμῶς. οὐδεὶς ἄρα	οὔτε	φοβούμενος οὔτε λυπούμενος οὔτε ταρασσόμενος
[2, 10]	ζημίαν ζητεῖς ἐν κέρματι, πάντες	οὗτοι	ἀβλαβεῖς, ἀζήμιοι, ἂν οὕτως τύχῃ,
[2, 22]	δ´ ἀκούσῃς, ὅτι ταῖς ἀληθείαις	οὗτοι	οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον οἴονται
[2, 15]	κεκρικέναι καὶ τὸ μὴ μεταθέσθαι;	οὗτοι	οἱ μανικοὶ τόνοι, οὐχ ὑγιεινοί.
[2, 14]	οὐδεμίαν; ταῦτ´ ἔστιν ἃ πάσχουσιν	οὗτοι	οἱ ὀλίγοι· καὶ λοιπὸν τούτῳ
[2, 20]	θέλῃς‘ τίνι οὖν τούτων διαφέρουσιν	οὗτοι	τίνες ποτέ; οἱ Ἀκαδημαικοὺς αὑτοὺς
[2, 19]	μυρίους. τὰ γὰρ Ἐπικούρεια αὐτοὶ	οὗτοι	χεῖρον λέγουσι; τὰ γὰρ Περιπατητικὰ
[2, 17]	δεύτερον τόπον· σός ἐστι καὶ	οὗτος.	ἀλλ´ ἤδη καὶ τὸν δεύτερον
[2, 22]	ὅστις οὖν ἀγαθῶν ἐπιστήμων ἐστίν,	οὗτος	ἂν καὶ φιλεῖν εἰδείη· ὁ
[2, 16]	συμποσίου καὶ μηκέτι παίζειν, ἔτι	οὗτος	ἀνιᾶται μένων; οὐχὶ δ´ ὡς
[2, 13]	δ´ εἶχεν ἐκεῖνος οὐκ ἐπεστρέφετο	οὗτος·	Ἀντίγονος δὲ Ζήνωνι μέλλων ἐντυγχάνειν
[2, 24]	δὲ βλαπτόμενος μᾶλλον καὶ βλάπτων	οὗτος	ἄπειρος ἂν εἴη τῆς τέχνης
[2, 26]	καλῶ μάρτυρα καὶ εἷς ὢν	οὗτος	ἀρκεῖ μοι ἀντὶ πάντων‘ ᾔδει
[2, 13]	αὐτῷ, τοῦτο δ´ ἔξω ἔκειτο·	οὗτος	δ´ ἐκείνῳ οὐκ ἤθελεν, οὐδὲ
[2, 13]	ἐντυγχάνειν οὐκ ἠγωνία· ἃ γὰρ	οὗτος	ἐθαύμαζεν, τούτων οὐδενὸς εἶχεν ἐκεῖνος
[2, 24]	ἄλλους οἷός τε ὢν ὠφελεῖν	οὗτος	ἐμπείρως ἂν λέγοι, ὁ δὲ
[2, 18]	λογάρια καὶ πλέον οὐδὲ ἕν.	Οὗτός	ἐστιν ὁ ταῖς ἀληθείαις ἀσκητὴς
[2, 14]	υἱοῦ καὶ ἐπακούοντος ἑνὸς ἀναγνώσματος	Οὗτος,	ἔφη, ὁ τρόπος ἐστὶ τῆς
[2, 10]	εἰς ταῦτα περιορᾷ ζημιούμενον ἑαυτόν,	οὗτος	ᾖ ἀβλαβὴς καὶ ἀζήμιος; Τί
[2, 13]	ξένον αὐτὸν καλῶ καὶ λέγω·	οὗτος	ὁ ἄνθρωπος οὐκ οἶδεν ποῦ
[2, 22]	αὐτὸν εἶναι εὔνους αὐτῷ; (Οὐδ´	οὗτος.	(Ὁ δὲ νῦν λοιδορῶν μέν
[2, 26]	αὐτὸς καὶ προτρεπτικὸς καὶ ἐλεγκτικὸς	οὗτος	ὁ δυνάμενος ἑκάστῳ παραδεῖξαι τὴν
[2, 8]	περιτεθέντα, μὴ ἐπάρῃ κομψὰ ἱμάτια;	οὗτος	οὐκ οἶδεν αὑτοῦ θεόν, οὗτος
[2, 8]	οὗτος οὐκ οἶδεν αὑτοῦ θεόν,	οὗτος	οὐκ οἶδεν, μετὰ τίνος ἀπέρχεται.
[2, 20]	δῆλον ὅτι τὴν ἐναντίαν ἀπόφασιν	οὗτος	ὀφείλει ποιήσασθαι· οὐδέν ἐστι καθολικὸν
[2, 8]	φυλάσσεις; Ἀλλ´ ἐροῦσιν· πόθεν ἡμῖν	οὗτος	ὀφρῦν ἐνήνοχεν καὶ σεμνοπροσωπεῖ; οὔπω
[2, 1]	λυπῶν καὶ φόβων καὶ ταραχῶν,	οὗτος	τῇ αὐτῇ ὁδῷ καὶ τοῦ
[2, 22]	τινα, ὕστερον δὲ θαυμάζων; (Οὐδ´	οὗτος.	(Τί οὖν; κυνάρια οὐδέποτ´ εἶδες
[2, 13]	Ὅταν ἀγωνιῶντα ἴδω ἄνθρωπον, λέγω·	οὗτος	τί ποτε θέλει; εἰ μὴ
[2, 22]	ἀπ´ ἀμφοτέρων πῶς ἂν ἔτι	οὗτος	φιλεῖν δύναιτο; τοῦ φρονίμου τοίνυν
[2, 12]	αὐτοῦ ἔχεις μοι εἰπεῖν, ὦ	οὗτος,	ᾧ τινι τοὺς ἵππους τοὺς
[2, 12]	ἐπιψηφίζω, τὸν δὲ προσδιαλεγόμενον μόνον’	οὕτω	γὰρ ἐναργῆ ἐτίθει τὰ ἀπὸ
[2, 2]	μὲν δύνανται, βλάψαι δ´ οὔ’	οὕτω	μωρὸς ἦν, ἵνα μὴ ἴδῃ
[2, 7]	Τί οὖν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ	οὕτω	συνεχῶς μαντεύεσθαι ἄγει; ἡ δειλία,
[2, 1]	ταῦτα τῷ θάρσει χρηστέον. καὶ	οὕτως	ἅμα μὲν εὐλαβεῖς ἅμα δὲ
[2, 23]	εἰπεῖν ἄμεινον ἢ σιωπῆσαι καὶ	οὕτως	ἄμεινον ἢ ἐκείνως καὶ τοῦτο
[2, 18]	τὰς δ´ ἐπιτείνεσθαι καὶ ἰσχυροποιεῖσθαι.	Οὕτως	ἀμέλει καὶ τὰ ἀρρωστήματα ὑποφύεσθαι
[2, 8]	ὀρφανόν τινα ὁ θεὸς παρέθετο,	οὕτως	ἂν αὐτοῦ ἠμέλεις; παραδέδωκέ σοι
[2, 16]	πράγματος, οὗ Σωκράτει μετῆν τῷ	οὕτως	ἀποθανόντι, οὕτως ζήσαντι; οὗ Διογένει
[2, 1]	ἀσφαλῆ; πρὸς τὰ δίκτυα· καὶ	οὕτως	ἀπόλλυνται ἐναλλάξασαι τὰ φοβερὰ καὶ
[2, 9]	πρόβατον· εἰ δὲ μή, καὶ	οὕτως	ἀπώλετο ὁ ἄνθρωπος. τίνα οὖν
[2, 18]	τὴν ῥυπαρὰν ἔκβαλε. κἂν ἐθισθῇς	οὕτως	γυμνάζεσθαι, ὄψει, οἷοι ὦμοι γίνονται,
[2, 24]	καθάπερ ἄλλου τινὸς εἶναι τέχνη	οὕτως	δὲ καὶ τοῦ λέγειν, ἣν
[2, 17]	καὶ τί ὄφελος τοῦ κακῶς	οὕτως	διακειμένου; πῶς οὖν γένηται; ἀποκτείνω
[2, 13]	ἐμελέτα ὁ πρὸς τοὺς τυράννους	οὕτως	διαλεγόμενος, ὁ πρὸς τοὺς δικαστάς,
[2, 19]	τί Στωικὸν ἔλεγες σεαυτόν; Τηρεῖτε	οὕτως	ἑαυτοὺς ἐν οἷς ἐπράσσετε καὶ
[2, 7]	ἀπελθεῖν θέλει, ἀλλὰ τὴν φέρουσαν.	οὕτως	ἔδει καὶ ἐπὶ τὸν θεὸν
[2, 24]	ἢ ἄρτον παραθῇς, οὐ κινηθήσεται,	οὕτως	εἰσί τινες ἡμῖν φυσικαὶ προθυμίαι
[2, 16]	ἐστιν ἡμῶν τι σκεψαμένων μὴ	οὕτως	ἐκβῆναι; ἂν δ´ ἑτέρως χωρήσῃ,
[2, 12]	οὐδὲν πρὸς αὐτόν; (Οὐδαμῶς. καὶ	οὕτως	ἐκπεπληρωκὼς τὴν ἔννοιαν καὶ διηρθρωκὼς
[2, 23]	δὲ καὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα	οὕτως	ἐνεργὸν ἐποίησεν καὶ ἔντονον, ὥςτε
[2, 22]	τῆς ψυχῆς τῆς ἑαυτοῦ. καὶ	οὕτως	ἔσται πρῶτον μὲν αὐτὸς ἑαυτῷ
[2, 14]	κατασκεύασμα εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχεν	οὕτως	εὐτάκτως οἰκονομεῖσθαι; ἔστιν οὖν ὁ
[2, 17]	καλῶς ἐφαρμόσαι τοῖς ἐπὶ μέρους;	Οὕτως	ἔχει καὶ ἐνθάδ´ ἐπὶ τῶν
[2, 18]	τι πράττειν μᾶλλον ἀντ´ αὐτοῦ.	οὕτως	ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν ψυχικῶν·
[2, 24]	οὐδείς. νῦν γὰρ πρῶτον τοῦθ´	οὕτως	ἔχει; οὐχὶ ἐξ οὗ γένος
[2, 1]	θαρρεῖν ἡμῖν πρὸς τὰ μὴ	οὕτως	ἔχοντα. Λοιπὸν ἡμεῖς τὸ τῶν
[2, 16]	Σωκράτει μετῆν τῷ οὕτως ἀποθανόντι,	οὕτως	ζήσαντι; οὗ Διογένει μετῆν; ἐπινοεῖς
[2, 6]	ἐπὶ σταχύων τὸ μηδέποτε θερισθῆναι.	οὕτως	ἴστε ὅτι καὶ ἐπ´ ἀνθρώπων
[2, 23]	ἔδωκεν, εἰκῇ πνεῦμα ἐνεκέρασεν αὐτοῖς	οὕτως	ἰσχυρὸν καὶ φιλότεχνον, ὥστε μακρὰν
[2, 20]	ἡ μανία καὶ ὁ οἶνος.	οὕτως	ἰσχυρόν τι καὶ ἀνίκητόν ἐστιν
[2, 22]	θῶ, ἀλλαχοῦ δὲ τὸ καλόν,	οὕτως	ἰσχυρὸς γίνεται ὁ Ἐπικούρου λόγος,
[2, 4]	σοι φανῇ, ἔκβαλέ τινα αὐτῶν.	οὕτως	καὶ αἱ γυναῖκες φύσει κοιναί.
[2, 15]	ἐπ´ ἐκεῖνα ῥέπει τὸ ῥεῦμα.	οὕτως	καὶ ἀσθενὴς ψυχή, ὅπου μὲν
[2, 14]	τὴν πανήγυριν καὶ ἐπὶ τίνι.	οὕτως	καὶ ἐνθάδ´ ἐν τῇ πανηγύρει
[2, 15]	σκέψαι· ἐμόν ἐστι πείθεσθαί σοι.	οὕτως	καὶ ἐνταῦθ´. ἃ δεῖ με
[2, 20]	ἡμῖν ὅτι οὐδεὶς πιστεύει οὐδενί.	Οὕτως	καὶ Ἐπίκουρος, ὅταν ἀναιρεῖν θέλῃ
[2, 20]	τῶν ἀνδρῶν ἀποκόψασθαι οὐ δύνανται.	οὕτως	καὶ Ἐπίκουρος τὰ μὲν ἀνδρὸς
[2, 9]	τῷ ὄντι καὶ καλεῖται Ἰουδαῖος.	οὕτως	καὶ ἡμεῖς παραβαπτισταί, λόγῳ μὲν
[2, 1]	τὰ φοβερὰ καὶ τὰ θαρραλέα.	οὕτως	καὶ ἡμεῖς ποῦ χρώμεθα τῷ
[2, 5]	ἧττον ἔπαιζεν καὶ ἐσφαίριζεν εὐρύθμως.	οὕτως	καὶ ἡμεῖς τὴν μὲν ἐπιμέλειαν
[2, 5]	τὴν περὶ αὐτὴν φιλοτεχνίαν ἐπιδεικνύοντα.	οὕτως	καὶ ὁ ὑφάντης οὐκ ἔρια
[2, 6]	ἐγὼ ἔμαθον, ὑμεῖς δ´ οὔ’	οὕτως	καί, ὅπου τινὸς χρεία τριβῆς,
[2, 13]	πέπονθε, τούτου δὲ τὸ ἧπαρ’	οὕτως	καὶ σὺ λέγε τούτου ὄρεξις
[2, 24]	τις ἐμπειρία καθάπερ τοῦ λέγειν	οὕτως	καὶ τοῦ ἀκούειν; (Ἔοικεν. (Εἰ
[2, 21]	λεγόντων ὤφελον ὡς φρένας ἔχω	οὕτως	καὶ τύχην εἶχον‘ δειλοὺς δὲ
[2, 17]	καὶ τρέμων πρὸς ἄλλους ἐρεῖς.	οὕτως	καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε. θέλεις ἀναγνῶ
[2, 18]	τι πράξῃς, γνώσῃ τὸ γινόμενον.	οὕτως	κἂν ἀναπέσῃς δέκα ἡμέρας, ἀναστὰς
[2, 2]	κρινόμενοί ἐστε ἢ ἐγώ. καὶ	οὕτως	κατέστρεψε τὸ πραγμάτιον. τίς χρεία;
[2, 11]	οὐδὲ τοῦ ζυγοῦ ἄξιον ἡγήσομαι.	οὕτως	κρίνεται τὰ πράγματα καὶ ἵσταται
[2, 13]	Διογένης μεμελετήκει ὁ πρὸς Ἀλέξανδρον	οὕτως	λαλῶν, ὁ πρὸς Φίλιππον, ὁ
[2, 15]	ὑγιὲς ἢ οὐχ ὑγιές, καὶ	οὕτως	λοιπὸν ἐποικοδομεῖν αὐτῷ τὴν εὐτονίαν,
[2, 14]	διοικοῦντος καὶ ἐπιμελομένου, τὸ δ´	οὕτως	μέγα καὶ καλὸν κατασκεύασμα εἰκῇ
[2, 22]	εἰμι ἐγώ, ὅπου ἡ προαίρεσις,	οὕτως	μόνως καὶ φίλος ἔσομαι οἷος
[2, 1]	παιδευθέντας ἐλευθέρους εἶναι. (Πῶς τοῦτο;	(Οὕτως·	νῦν ἄλλο τί ἐστιν ἐλευθερία
[2, 8]	Νίκην ἐπ´ αὐτῆς δεξαμένη ἕστηκεν	οὕτως	ὅλῳ τῷ αἰῶνι, τὰ δὲ
[2, 5]	ὡς ἐκεῖνος οὐκέτι ἔσται πούς,	οὕτως	οὐδὲ σὺ ἄνθρωπος; τί γάρ
[2, 9]	οἷς ὡς εἰδότες αὐτὰ ἐπαιρόμεθα.	οὕτως	οὐδὲ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν
[2, 21]	τοιούτοις ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον, οὕτως τεταραγμένοις,	οὕτως	οὐκ εἰδόσιν οὔθ´ ὅ τι
[2, 18]	πάλιν τὸ αὐτό, ἴσθι ὅτι	οὕτως	ποθ´ ἕξεις κακῶς καὶ ἀσθενῶς,
[2, 6]	τῆς σάλπιγγος ἤκουσεν ἀνακαλούσης, ἀνέσχεν·	οὕτως	προυργιαίτερον ἔδοξεν αὐτῷ τὸ τοῦ
[2, 4]	εἶτα σκευάριον μὲν εἰ ἦς	οὕτως	σαπρόν, ὥστε σοι πρὸς μηδὲν
[2, 7]	ὥσπερ τὰ σημεῖα τῶν σπλάγχνων	οὕτως	σημεῖα τίνα ἀγαθῶν καὶ κακῶν;
[2, 24]	(Ἔοικεν. (Εἰ δὲ βούλει, καὶ	οὕτως	σκέψαι αὐτό. τὸ μουσικῶς ἅψασθαι
[2, 12]	εἰκῇ χὠς ἔτυχεν εἰκός σε	οὕτως	σοφὸν ὄντα καὶ ἐν τῇ
[2, 20]	ἀγαθοῦ ἢ ἡδονήν; εἰ γὰρ	οὕτως	ταῦτα ἔχει, βαλὼν κάθευδε καὶ
[2, 22]	με; πόθεν οἶδας, ἀνδράποδον, εἰ	οὕτως	τεθεράπευκεν ὡς τὰ ὑποδήματα σπογγίζει
[2, 21]	Ἐν οὖν τοιούτοις ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον,	οὕτως	τεταραγμένοις, οὕτως οὐκ εἰδόσιν οὔθ´
[2, 17]	θέλει τινὶ μὴ προχωρεῖν. εἶτα	οὕτως	τιμωρήσομαι τὸν ἀδικήσαντά με καὶ
[2, 19]	κατὰ τὴν τέχνην τὴν Φειδίου,	οὕτως	τινά μοι δείξατε κατὰ τὰ
[2, 6]	ἐπιστήμη ἢ δόξα ἢ ἀπάτη.	οὕτως	τὸ ζῆν ἀδιάφορον, ἡ χρῆσις
[2, 1]	τὰς ἀπροαιρέτους δυνάμεις ἀντιταξάμενον. καὶ	οὕτως	τὸ παράδοξον ἐκεῖνο οὐκέτι οὔτ´
[2, 23]	καταψηφίσασθαι; Τί οὖν; φησίν, εἰ	οὕτως	τὸ πρᾶγμα ἔχει, καὶ δύναται
[2, 5]	τοῦτο ἤδη ἐμὸν ἔργον ἐστίν.	οὕτως	τοίνυν τὸ μὲν προηγούμενον καὶ
[2, 9]	καταφθείρεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι τὴν τέχνην.	οὕτως	τὸν μὲν αἰδήμονα σῴζει τὰ
[2, 23]	ἔχειν ὁμολογεῖς καὶ οὐ μαίνῃ;	οὕτως	τυφλὸς ταῖς ἀληθείαις καὶ κωφὸς
[2, 16]	ἢ ἐν Κορίνθῳ, ἀλλ´, ἂν	οὕτως	τύχῃ, ἐν Σούσοις ἢ ἐν
[2, 21]	πρότερον οὐκ ἐνόουν, ἂν δ´	οὕτως	τύχῃ, καὶ ἄλλοις ἐξηγησόμενος; ἄνθρωπ´,
[2, 10]	οἷόν ἐστιν ἀντὶ θίδρακος, ἂν	οὕτως	τύχῃ, καὶ καθέδρας αὐτὸν εὐγνωμοσύνην
[2, 10]	πάντες οὗτοι ἀβλαβεῖς, ἀζήμιοι, ἂν	οὕτως	τύχῃ, καὶ ὠφελούμενοι καὶ κερδαίνοντες,
[2, 12]	ἀλλὰ προσελθόντα ὑπατικῷ τινι, ἂν	οὕτως	τύχῃ, πλουσίῳ πυθέσθαι αὐτοῦ ἔχεις
[2, 14]	ἐξελέγχεσθαι πρεσβύτερον ἄνθρωπον ἤδη κἂν	οὕτως	τύχῃ τὰς τρεῖς στρατείας ἐστρατευμένον.
[2, 22]	μισεῖ, προβάλλεται, καταρᾶται. οὐδὲν γὰρ	οὕτως	φιλεῖν πέφυκεν ὡς τὸ αὑτοῦ
[2, 22]	μὴ ἐξαπατᾶσθε πᾶν ζῷον οὐδενὶ	οὕτως	ᾠκείωται ὡς τῷ ἰδίῳ συμφέροντι.
[2, 23]	τῶν ὁρωμένων; καὶ ποῖος ἄγγελος	οὕτως	ὠκὺς καὶ ἐπιμελής; εἰκῇ δὲ
[2, 26]	ἀποστῆναι τῆς μάχης καὶ φυγεῖν	οὕτως	ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ ψεύδους
[2, 14]	παρακολουθεῖς. (Πῶς οὖν χρῶμαι αὐτοῖς;	(Οὕτως	ὡς οἱ ἀγράμματοι ταῖς ἐγγραμμάτοις
[2, 18]	ταῦτα ἀντιθεὶς νικήσεις τὴν φαντασίαν,	οὐχ	ἑλκυσθήσῃ ὑπ´ αὐτῆς. τὸ πρῶτον
[2, 10]	τοῦ κόσμου καὶ μέρος αὐτοῦ,	οὐχ	ἓν τῶν ὑπηρετικῶν, ἀλλὰ τῶν
[2, 21]	εἰμι, ὁμολογῶ· τὰ δ´ ἄλλ´	οὐχ	εὑρήσεις με μωρὸν ἄνθρωπον‘ ἀκρατῆ
[2, 16]	δ´ ἑτέρως χωρήσῃ, τεταπείνωται τάλας,	οὐχ	εὑρίσκει οὐδὲ τί εἴπῃ περὶ
[2, 12]	ἰδιώτην τινὰ τὸν προσδιαλεγόμενον· καὶ	οὐχ	εὑρίσκει χρήσασθαι αὐτῷ, ἀλλὰ μικρὰ
[2, 23]	ἐρεθισθῆναι ἢ μή, τίς λέγει;	οὐχ	ἡ προαιρετική; ἡ δὲ φραστικὴ
[2, 23]	τις καὶ ὄνου χρεία, ἀλλ´	οὐχ	ἡλίκη βοός· ἔστι καὶ κυνός,
[2, 23]	βοός· ἔστι καὶ κυνός, ἀλλ´	οὐχ	ἡλίκη οἰκέτου· ἔστι καὶ οἰκέτου,
[2, 23]	καὶ τῆς φραστικῆς δυνάμεως, ἀλλ´	οὐχ	ἡλίκη τῆς προαιρετικῆς. ὅταν οὖν
[2, 23]	πολιτῶν· ἔστι καὶ τούτων, ἀλλ´	οὐχ	ἡλίκη τῶν ἀρχόντων. οὐ μέντοι
[2, 23]	οἰκέτου· ἔστι καὶ οἰκέτου, ἀλλ´	οὐχ	ἡλίκη τῶν πολιτῶν· ἔστι καὶ
[2, 6]	καὶ ξηρανθῶσιν; ἀλλὰ ξηραίνονται μέν,	οὐχ	ἵνα δὲ καὶ θερισθῶσιν; οὐ
[2, 6]	τοι τίνος ἕνεκα γίνονται στάχυες;	οὐχ	ἵνα καὶ ξηρανθῶσιν; ἀλλὰ ξηραίνονται
[2, 17]	τῇ δὲ τοῦ πλούτου οὐσίᾳ	οὐχ	ὁ μέν τις ἐφαρμόζει τὴν
[2, 17]	τούτων φυσικὰς καὶ προλήψεις; ἀλλ´	οὐχ	οἷόν τ´ ἐφαρμόζειν τὰς προλήψεις
[2, 18]	ὁ γὰρ πυρέξας, εἶτα παυσάμενος	οὐχ	ὁμοίως ἔχει τῷ πρὸ τοῦ
[2, 9]	τί ὑποκρίνῃ Ἰουδαῖον ὢν Ἕλλην;	οὐχ	ὁρᾷς, πῶς ἕκαστος λέγεται Ἰουδαῖος,
[2, 13]	ἐκκρουσθῇς; (Οὐδαμῶς. (Τί τὸ αἴτιον;	οὐχ	ὅτι μεμελέτηκας γράφειν; (Πῶς γὰρ
[2, 15]	μεταθέσθαι; οὗτοι οἱ μανικοὶ τόνοι,	οὐχ	ὑγιεινοί. ἀποθανεῖν θέλω, ἄν με
[2, 15]	κρίμα σκέψασθαι πότερον ὑγιὲς ἢ	οὐχ	ὑγιές, καὶ οὕτως λοιπὸν ἐποικοδομεῖν
[2, 20]	περὶ τούτων, πότερον ὑγιῶς ἢ	οὐχ	ὑγιῶς; τί γὰρ σοὶ καὶ
[2, 17]	ἐμοῦ; Τοῦτο καὶ ἡ Μήδεια	οὐχ	ὑπομείνασα ἦλθεν ἐπὶ τὸ ἀποκτεῖναι
[2, 21]	ἄχρηστα τὰ θεωρήματα‘ τίσιν; τοῖς	οὐχ	ὡς δεῖ χρωμένοις. τὰ γὰρ
[2, 23]	καὶ γὰρ ὀφθαλμῶν ἐπιμελητέον, ἀλλ´	οὐχ	ὡς τοῦ κρατίστου, ἀλλὰ καὶ
[2, 13]	οὔ; (Τί δ´; ἀναγιγνώσκειν μέλλων	οὐχ	ὡσαύτως ἂν εἶχες; (Ὡσαύτως. (Τί
[2, 13]	(Συλλογισμοὺς καὶ μεταπίπτοντας. (Ἐπὶ τί;	οὐχ	ὥστε ἐμπείρως διαλέγεσθαι; τὸ δ´
[2, 20]	ἀμελχθησόμενα καὶ τὸ τελευταῖον κατακοπησόμενα;	οὐχὶ	δ´ εὐκταῖον ἦν, εἰ ἐδύναντο
[2, 16]	παίζειν, ἔτι οὗτος ἀνιᾶται μένων;	οὐχὶ	δ´ ὡς παιδιᾷ παραμένει, μέχρις
[2, 21]	τί οὖν; οὐ φλυαρότεροι γίνεσθε;	οὐχὶ	δὲ παρέχει τινὰ ὕλην ὑμῖν
[2, 20]	Συνεπικουρείους ἔδει σε ταῦτα λέγειν,	οὐχὶ	δὲ πρὸς ἐκείνους ἀποκρύπτεσθαι, πολὺ
[2, 16]	τίς βουλευόμενος αὐτῆς τῆς βουλῆς,	οὐχὶ	δὲ τοῦ τυχεῖν ἐκείνου περὶ
[2, 24]	ὁ δέ, ὅτι οὐ δεῖ;	οὐχὶ	διὰ ταῦτα ἐπελάθοντο καὶ τίνες
[2, 24]	Ἀχιλλεὺς διὰ τί ἀλλήλοις διεφέροντο;	οὐχὶ	διὰ τὸ μὴ εἰδέναι, τίνα
[2, 24]	γὰρ πρῶτον τοῦθ´ οὕτως ἔχει;	οὐχὶ	ἐξ οὗ γένος ἀνθρώπων ἐστίν,
[2, 13]	διαλέγεσθαι; τὸ δ´ ἐμπείρως ἐστὶν	οὐχὶ	εὐκαίρως καὶ ἀσφαλῶς καὶ συνετῶς,
[2, 16]	τίς ἂν ἦν; Εὐρυσθεὺς καὶ	οὐχὶ	Ἡρακλῆς. ἄγε, πόσους δὲ περιερχόμενος
[2, 5]	δαίμονές σοι τίνες εἶναι δοκοῦσιν;	οὐχὶ	ἤτοι θεῶν παῖδές εἰσιν ἢ
[2, 19]	φιλόσοφε, εἰπέ μοι, τί τρέμεις;	οὐχὶ	θάνατός ἐστι τὸ κινδυνευόμενον ἢ
[2, 12]	ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν δέουσαν,	οὐχὶ	καταγελάσας ἢ λοιδορησάμενος ἀπῆλθεν. καὶ
[2, 8]	ἃς ἐμφαίνει διὰ τῆς κατασκευῆς;	οὐχὶ	λίθος ἐστὶν ἢ χαλκὸς ἢ
[2, 24]	δὲ λέγει, ὅτι οὐ συμφέρει;	οὐχὶ	ὁ μὲν λέγει, ὅτι δεῖ
[2, 24]	τίνα ἐστὶ συμφέροντα καὶ ἀσύμφορα;	οὐχὶ	ὁ μὲν λέγει, ὅτι συμφέρει
[2, 22]	κακά· ἀνθρώπους δὲ τοὺς αὐτοὺς	οὐχὶ	ποτὲ μὲν ἀγαθούς, ποτὲ δὲ
[2, 18]	δικαίως ἀσπάζηται αὐτὸν χαῖρε, παράδοξε‘	οὐχὶ	τοὺς σαπροὺς τούτους πύκτας καὶ
[2, 20]	ὅτι τὴν ἐναντίαν ἀπόφασιν οὗτος	ὀφείλει	ποιήσασθαι· οὐδέν ἐστι καθολικὸν ἀληθές.
[2, 1]	(Ναί· καὶ εἰκοστὴν αὐτοῦ δοῦναι	ὀφείλει.	(Τί οὖν; ὁ ταῦτα παθὼν
[2, 10]	πρὸς τοῦτο δὲ τὸ πρόσωπον	ὀφείλεται	παραχώρησις, εὐπείθεια, εὐφημία, μηδέποτ´ ἀντιποιήσασθαί
[2, 22]	γεγενημένοι ἔσεσθε· καὶ γὰρ οἱ	ὄφεις·	φίλοι δ´ οὔτ´ ἐκεῖνοι οὔθ´
[2, 17]	ταύτης, τάλας; καὶ τί σοι	ὄφελος	ἔσται; πενθῶν ἅπαν ἀναγνώσῃ καὶ
[2, 23]	μὴ παρόντος οὐδενὸς τῶν ἄλλων	ὄφελος	ἦν; Ἄνθρωπε, μήτ´ ἀχάριστος ἴσθι
[2, 9]	δύνασαι, ἀπ´ αὐτῶν δέ σοι	ὄφελος	οὐδὲν εἰ μὴ μέχρι τοῦ
[2, 17]	με καὶ ὑβρίσαντα. καὶ τί	ὄφελος	τοῦ κακῶς οὕτως διακειμένου; πῶς
[2, 7]	ἔρχεσθαι ὡς ὁδηγόν, ὡς τοῖς	ὀφθαλμοῖς	χρώμεθα, οὐ παρακαλοῦντες αὐτοὺς ἵνα
[2, 20]	τὸ στόμα ἢ εἰς τὸν	ὀφθαλμόν;	λουόμενος ποῦ ἐμβαίνεις; πότε τὴν
[2, 10]	ἐξαπατηθεὶς ἢ ἀδικήσας οὔτε τὸν	ὀφθαλμὸν	οὔτε τὸ ἰσχίον οὔτε τὸν
[2, 23]	αὐτήν; καὶ τί ποιεῖ ἄλλο	ὀφθαλμὸς	ἀνοιχθεὶς ἢ ὁρᾷ; εἰ δὲ
[2, 23]	εἰκῇ οὖν σοι ὁ θεὸς	ὀφθαλμοὺς	ἔδωκεν, εἰκῇ πνεῦμα ἐνεκέρασεν αὐτοῖς
[2, 23]	ἡ ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τοὺς	ὀφθαλμοὺς	καὶ ἀφ´ ὧν δεῖ ἀποστρέφουσα,
[2, 23]	ἐκείνων κατὰ δύναμιν. καὶ γὰρ	ὀφθαλμῶν	ἐπιμελητέον, ἀλλ´ οὐχ ὡς τοῦ
[2, 16]	τοῦ νόμου καὶ τοῦτον πρὸ	ὀφθαλμῶν	ἔχειν. τίς δ´ ὁ νόμος
[2, 23]	ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως· οὐδὲ γὰρ	ὀφθαλμῶν	οὐδ´ ὤτων οὐδὲ χειρῶν οὐδὲ
[2, 8]	ὁ Ζεὺς ὁ ἐν Ὀλυμπίᾳ	ὀφρῦν	ἀνέσπακεν; ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ τὸ
[2, 8]	Ἀλλ´ ἐροῦσιν· πόθεν ἡμῖν οὗτος	ὀφρῦν	ἐνήνοχεν καὶ σεμνοπροσωπεῖ; οὔπω κατ´
[2, 8]	τελειωθῇ, ὅταν στιλπνωθῇ. τί δοκεῖτε;	ὀφρῦν;	μὴ γένοιτο. μὴ γὰρ ὁ
[2, 16]	εἰσερχόμενος τρέμει· ταῦτα γὰρ οἶδεν,	ὄχλος	δὲ τί ἐστιν οὐκ οἶδεν
[2, 13]	τοῦτο; οὐκ οἶδεν, τί ἐστιν	ὄχλος	οὐδὲ τί ὄχλου ἔπαινος· ἀλλὰ
[2, 16]	τί ἐστιν οὐκ οἶδεν οὐδ´	ὄχλου	βοὴ οὐδὲ κατάγελως. ἀλλ´ οὐδ´
[2, 13]	τί ἐστιν ὄχλος οὐδὲ τί	ὄχλου	ἔπαινος· ἀλλὰ τὴν νήτην μὲν
[2, 14]	πολὺ δὲ μᾶλλον ἐπὶ μουσικῆς	ὄψει	αὐτό· ἂν γὰρ παρῇς τῷ
[2, 5]	καὶ σὺ τὸ σὸν ἐποίησας,	ὄψει	αὐτός. ἔστι γάρ τις κἀκείνου
[2, 18]	ἔκβαλε. κἂν ἐθισθῇς οὕτως γυμνάζεσθαι,	ὄψει,	οἷοι ὦμοι γίνονται, οἷα νεῦρα,
[2, 12]	δεῖξον αὐτῷ τὴν ἀλήθειαν καὶ	ὄψει	ὅτι ἀκολουθεῖ. μέχρι δ´ ἂν
[2, 5]	τινὸς δεῖ παρελθεῖν με. Τοῦτο	ὄψει	ποιοῦντας καὶ τοὺς σφαιρίζοντας ἐμπείρως.
[2, 24]	δείκνυε σαυτὸν τοῦ ἀκούειν καὶ	ὄψει,	πῶς κινήσεις τὸν λέγοντα. ~Πῶς
[2, 18]	ἐπιχείρησον μακροτέραν ὁδὸν περιπατῆσαι καὶ	ὄψει,	πῶς σου τὰ σκέλη παραλύεται.
[2, 8]	ἄφετέ με θαρρῆσαι καὶ τότε	ὄψεσθε	βλέμμα οἷον δεῖ καὶ σχῆμα
[2, 8]	πρόθεσιν ἐπιμελῆ, συγκατάθεσιν ἀπρόπτωτον. ταῦτα	ὄψεσθε.	~Ὅτι οὐ δυνάμενοι τὴν ἀνθρώπου
[2, 12]	ἀνάγνωτε τὸ Ξενοφῶντος Συμπόσιον καὶ	ὄψεσθε	πόσας μάχας διαλέλυκεν. διὰ τοῦτο
[2, 19]	ἀρξώμεθα μόνον, πιστεύσατέ μοι, καὶ	ὄψεσθε.	~Πρὸς Ἐπικουρείους καὶ Ἀκαδημαικούς. Τοῖς
[2, 5]	ποῦ δέ τις τὸ ἑξῆς	ὄψεται	ἐν αὐτῇ; ἀλλ´ ὁ μὲν
[2, 16]	ἐμπέσῃ. Πότε οὖν Ἀθήνας πάλιν	ὄψομαι	καὶ τὴν ἀκρόπολιν; τάλας, οὐκ