HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Arrien, Les Entretiens d'Épictête, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)

α = 975 formes différentes pour 2424 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[2, 14]   πανηγύρει. τὰ μὲν κτήνη {π{ α} ραθησόμενα ἄγεται καὶ οἱ βόες,

[2, 19]   ἀληθὲς ἀναγκαῖον εἶναι καὶ τῷ {ἀ} δυνατῷ ἀδύνατον μὴ ἀκολουθεῖν καὶ

[2, 17]   φιλοσοφοῦντος; ἀποβαλεῖν οἴησιν· ἀμήχανον γάρ, ἅ τις εἰδέναι οἴεται, ταῦτα ἄρξασθαι

[2, 22]   λόγος ἔχει. ~Περὶ φιλίας. Περὶ ἅ τις ἐσπούδακεν, φιλεῖ ταῦτα εἰκότως.

[2, 16]   ἀκρόπολιν; τάλας, οὐκ ἀρκεῖ σοι ἃ βλέπεις καθ´ ἡμέραν; κρεῖττόν τι

[2, 17]   δ´ ἐστὶ ταῦτα; τὰ θεωρήματα. ἃ γὰρ λαλοῦσιν οἱ φιλόσοφοι, μαθεῖν

[2, 13]   Ἀντιγόνῳ μέλλων ἐντυγχάνειν οὐκ ἠγωνία· ἃ γὰρ οὗτος ἐθαύμαζεν, τούτων οὐδενὸς

[2, 5]   σὸν οὖν ἔργον ἐλθόντα εἰπεῖν ἃ δεῖ, διαθέσθαι ταῦτα ὡς ἐπιβάλλει.

[2, 15]   πείθεσθαί σοι. οὕτως καὶ ἐνταῦθ´. ἃ δεῖ με ποιεῖν οὐκ οἶδα,

[2, 16]   ὀρθῶν. τίνα δ´ ἐστὶ ταῦτα; ἃ δεῖ τὸν ἄνθρωπον ὅλην τὴν

[2, 2]   τί; πράξει μέν σοί τινα ἃ δοκεῖ φοβερὰ εἶναι· ἵνα δὲ

[2, 20]   τῶν ὕπνων καὶ ἀναγκάζον γράφειν ἃ ἔγραφεν; τί γὰρ ἄλλο ἢ

[2, 9]   ἐξεπλάγημεν. ποῦ ἐστιν, φιλόσοφε, ἐκεῖνα ἃ ἔλεγες; πόθεν αὐτὰ προφερόμενος ἔλεγες;

[2, 17]   δεῖ φαντασίαν, οἷόν ἐστι τὸ ἃ θέλει τινὶ μὴ προχωρεῖν. εἶτα

[2, 17]   ᾔδει, ποῦ κεῖται τὸ ποιεῖν ἃ θέλομεν, ὅτι τοῦτο οὐκ ἔξωθεν

[2, 13]   οἶδας γὰρ τὰ μέτρα, καθ´ ἃ κρίνεται ἄνθρωπος ὑπ´ ἀνθρώπου; {μεμέλ{

[2, 19]   μοι δείξατε κατὰ τὰ δόγματα ἃ λαλεῖ τετυπωμένον. δείξατέ μοί τινα

[2, 9]   μακρὰν ἀπὸ τοῦ χρῆσθαι τούτοις ἃ λέγομεν, ἐφ´ οἷς ὡς εἰδότες

[2, 12]   ἔργον ἐστίν. ~Περὶ τοῦ διαλέγεσθαι. Ἃ μὲν δεῖ μαθόντα εἰδέναι χρῆσθαι

[2, 2]   οὐ δοκεῖ σοι, τίς ἐκκλίνειν ἃ μὴ φαίνεταί σοι; ἀλλὰ τί;

[2, 17]   ἁπλῶς μηδὲν ἄλλο θέλε ἢ ἃ ὁ θεὸς θέλει. καὶ τίς

[2, 22]   νικώμενον. ἀλλ´ ἐξέτασον μὴ ταῦθ´ ἃ οἱ ἄλλοι, εἰ ἐκ τῶν

[2, 13]   ἡμῶν αὐτὰ δύναται οὔτε περιποιῆσαι ἃ οὐ θέλομεν αὐτῶν, ποῦ ἔτι

[2, 17]   δ´ ἕνεκα προσερχόμεθα τοῖς φιλοσόφοις; ἃ οὐκ οἰόμεθα εἰδέναι. τίνα δ´

[2, 21]   οὖν ἔτι ἀγανακτεῖτε εἰ ἐφ´ ἃ πάρεστε, ταῦτα λαμβάνετε; ναί· ἀλλ´

[2, 6]   ἀλλὰ κλάοντες καὶ στένοντες πάσχομεν ἃ πάσχομεν καὶ περιστάσεις αὐτὰ καλοῦντες.

[2, 14]   σχέσιν ἢ οὐδεμίαν; ταῦτ´ ἔστιν ἃ πάσχουσιν οὗτοι οἱ ὀλίγοι· καὶ

[2, 21]   μαθησόμενος καὶ τὰ βιβλία νοήσων, ἃ πρότερον οὐκ ἐνόουν, ἂν δ´

[2, 19]   λέγε μοι τοὺς θεούς σοι ἃ πρῴην ἔλεγες· μή τι {κακία{

[2, 16]   ἐμελετῶμεν ἂν ἐκείνοις μὴ περιπίπτειν ἃ φαίνεται ἡμῖν κακά. νῦν δ´

[2, 21]   δεῖται; τί οὖν θαυμάζετ´, εἰ ἃ φέρετ´ εἰς τὴν σχολήν, αὐτὰ

[2, 22]   πιστὸν τὸ τοῦ φαύλου ἡγεμονικόν· ἀβέβαιόν ἐστιν, ἄκριτον, ἄλλοθ´ ὑπ´ ἄλλης

[2, 11]   ἄξιον καὶ ᾧ πεποιθέναι; (Δεῖ. (Ἀβεβαίῳ οὖν τινι θαρρεῖν ἄξιον; (Οὔ.

[2, 10]   ζητεῖς ἐν κέρματι, πάντες οὗτοι ἀβλαβεῖς, ἀζήμιοι, ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ

[2, 10]   περιορᾷ ζημιούμενον ἑαυτόν, οὗτος ᾖ ἀβλαβὴς καὶ ἀζήμιος; Τί οὖν; μὴ

[2, 15]   φορᾷ, τότε γίνεται τὸ κακὸν ἀβοήθητον καὶ ἀθεράπευτον. ~Ὅτι οὐ μελετῶμεν

[2, 22]   δὲ μὴ δυνάμενος διακρῖναι τὰ ἀγαθὰ ἀπὸ τῶν κακῶν καὶ τὰ

[2, 8]   ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις τὰ ἀγαθὰ εἶναι καὶ εὐδαιμονίαν καὶ κακοδαιμονίαν.

[2, 22]   ὑπολείπεται τοίνυν περὶ μόνα τὰ ἀγαθὰ ἐσπουδακέναι αὐτούς· εἰ δ´ ἐσπουδακέναι,

[2, 24]   τίνων κοινωνῶν καὶ τίνα τὰ ἀγαθά ἐστι καὶ τὰ κακὰ καὶ

[2, 17]   ποιητέα καὶ οὐ ποιητέα καὶ ἀγαθὰ καὶ κακὰ καὶ καλὰ καὶ

[2, 19]   δὲ κακά, τὰ δ´ ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν οὖν αἱ ἀρεταὶ καὶ

[2, 9]   δὲ κακά, τὰ δ´ ἀδιάφορα· ἀγαθὰ μὲν οὖν ἀρεταὶ καὶ τὰ

[2, 13]   οὖν τὰ μὲν ἀπροαίρετα οὔτ´ ἀγαθὰ οὔτε κακά, τὰ προαιρετικὰ δὲ

[2, 9]   ὅτι τῶν ὄντων τὰ μὲν ἀγαθά, τὰ δὲ κακά, τὰ δ´

[2, 19]   τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἀγαθά, τὰ δὲ κακά, τὰ δ´

[2, 22]   αὐτὰ τὰ πράγματα ποτὲ μὲν ἀγαθὰ ὑπολαμβάνεις εἶναι, ποτὲ δὲ κακά·

[2, 22]   αὐτῶν· καὶ ποτὲ μὲν ταῦτα ἀγαθὰ ὑπολαμβάνεις, εἶτα ἐκεῖνα αὐτὰ κακά,

[2, 12]   εἰπεῖν ὅτι λύπη ἐστὶν ἐπ´ ἀγαθοῖς ὁ φθόνος. Τί δέ; φθονοίη

[2, 5]   χρῆσις δ´ ἢ κακὸν ἢ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἐπ´ ἐμοί. δύσκολον δὲ

[2, 14]   ἀπαρκεῖ τὸ βούλεσθαι καλὸν καὶ ἀγαθὸν γενέσθαι, χρεία δὲ καὶ μαθεῖν

[2, 11]   βάλε εἰς τὸν ζυγόν. τὸ ἀγαθὸν δεῖ εἶναι τοιοῦτον, ἐφ´ ᾧ

[2, 8]   οὐ λέγεις ἐπ´ αὐτῶν τὸ ἀγαθόν. δεῖται οὖν τὸ ἀγαθὸν χρήσεως

[2, 10]   τῶν φιλοσόφων. εἰ γὰρ τὸ ἀγαθὸν ἐν προαιρέσει καὶ τὸ κακὸν

[2, 16]   καὶ κακῶν δόγμασιν. Ποῦ τὸ ἀγαθόν; (Ἐν προαιρέσει. (Ποῦ τὸ κακόν;

[2, 17]   τὰ τοῦ φιλοστόργου; μέγα σοι ἀγαθὸν ἔσται σωθέντι τοιούτῳ καὶ λύχνων

[2, 17]   οὐδεὶς ἡμῶν πρὸ σοῦ ἔλεγεν ἀγαθὸν ἢ δίκαιον; ἢ μὴ παρακολουθοῦντες

[2, 20]   προσλάβῃ. τί οὖν κατὰ σὲ ἀγαθὸν ἢ κακόν, αἰσχρὸν ἢ καλόν;

[2, 5]   τεῦξις οὐκ ἐπ´ ἐμοὶ οὐδ´ ἀγαθὸν ἢ κακόν, ἡ χρῆσις δ´

[2, 20]   ὅτι φύσει κοινωνικοὶ γεγόναμεν, ὅτι ἀγαθὸν ἡ ἐγκράτεια, ἵνα σοι πάντα

[2, 16]   τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν, ὅτι οὐκ ἀγαθόν’ ἤσκηκας ἐν ταύταις ταῖς ἀποκρίσεσιν

[2, 17]   ἐπὶ τῶν κατὰ τὸν βίον. ἀγαθὸν καὶ κακὸν καὶ συμφέρον καὶ

[2, 5]   ἐπ´ ἐμοί. ποῦ ζητήσω τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν; ἔσω ἐν

[2, 20]   φαίνεται; ἂν θέλῃς, κατασκευάσω ὅτι ἀγαθόν. ναὶ κατασκεύασον, ἵν´ οἱ πολῖται

[2, 3]   τί ποιῶ; νῦν μὲν λέγω ἀγαθόν, νῦν δὲ κακόν. τί τὸ

[2, 7]   ἐστι συμφέρον οἶδεν; τί ἐστιν ἀγαθὸν οἶδεν; μεμάθηκεν ὥσπερ τὰ σημεῖα

[2, 5]   δὲ τοῖς ἀλλοτρίοις μηδέποτε μήτ´ ἀγαθὸν ὀνομάσῃς μήτε κακὸν μήτ´ ὠφέλειαν

[2, 22]   ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον οἴονται τὸ ἀγαθὸν ὅπου προαίρεσις, ὅπου χρῆσις ὀρθὴ

[2, 14]   οὔτε τί ἄνθρωπος οὔτε τί ἀγαθὸν οὔτε τί κακόν, καὶ τὸ

[2, 8]   τῶν ἄλλων θέλεις λέγειν τὸ ἀγαθόν; τί οὖν; οὐκ ἔστι θεῶν

[2, 8]   τὸ ἀγαθόν. δεῖται οὖν τὸ ἀγαθὸν χρήσεως φαντασιῶν. ἆρά γε μόνης;

[2, 23]   καὶ μεγάλαις δυνάμεσιν· τούτου κατορθωθέντος ἀγαθὸς ἄνθρωπος {ἀγαθὸς} γίνεται, ἀποτευχθέντος κακὸς

[2, 13]   ηκέ σοι γνῶναι, τί ἐστιν ἀγαθὸς ἄνθρωπος καὶ τί κακὸς καὶ

[2, 23]   δυνάμεσιν· τούτου κατορθωθέντος ἀγαθὸς ἄνθρωπος {ἀγαθὸς} γίνεται, ἀποτευχθέντος κακὸς ἄνθρωπος γίνεται·

[2, 3]   καὶ ἰδὼν γνώσεται· εἰ δ´ ἀγαθὸς ἢ κακός, εἰ μὲν ἔμπειρός

[2, 13]   διὰ τί οὖν σὺ αὐτὸς ἀγαθὸς οὐκ εἶ; (Πῶς, φησίν, οὐκ

[2, 13]   φησίν, οὐκ εἰμί; (Ὅτι οὐδεὶς ἀγαθὸς πενθεῖ οὐδὲ στενάζει, οὐδεὶς οἰμώζει,

[2, 10]   εἰ προῄδει ὁ καλὸς καὶ ἀγαθὸς τὰ ἐσόμενα, συνήργει ἂν καὶ

[2, 11]   εἰδότες αὐτὰ οὐδ´ οἴονται εἰδέναι. ἀγαθοῦ δὲ καὶ κακοῦ καὶ καλοῦ

[2, 8]   ἁπλῶς ζήτει τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ. ἐπεί τοι μή τι αὐτὴν

[2, 11]   ἐγνωσμένοις τοῦτο τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ ἔργον ἐστίν. ~Περὶ τοῦ διαλέγεσθαι.

[2, 1]   ἀποδεδειγμένα, ὅτι ἡ οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ ἔστιν ἐν χρήσει φαντασιῶν καὶ

[2, 20]   τις ἄλλην οὐσίαν ὑπολάβῃ τοῦ ἀγαθοῦ ἢ ἡδονήν; εἰ γὰρ οὕτως

[2, 5]   περὶ τοῦ ἁρπαστοῦ ὡς περὶ ἀγαθοῦ ἢ κακοῦ, περὶ δὲ τοῦ

[2, 7]   εἰρηκότα μοι τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, τὸν ἐξηγημένον

[2, 8]   τὸν σύμβουλον; ~Τίς οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ. Ὁ θεὸς ὠφέλιμος· ἀλλὰ καὶ

[2, 8]   ἐκεῖ ζητεῖν τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ, οὗ μὴ παρόντος ἐπ´ οὐδενὸς

[2, 17]   μέν τις ἐφαρμόζει τὴν τοῦ ἀγαθοῦ πρόληψιν, ὁ δ´ οὔ; τῇ

[2, 1]   δέχεται φύσιν οὔτε τὴν τοῦ ἀγαθοῦ, τί παράδοξον ἀξιοῦσιν οἱ φιλόσοφοι,

[2, 8]   ἐκεῖ εἶναι καὶ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ. τίς οὖν οὐσία θεοῦ; σάρξ;

[2, 3]   μὲν ἔμπειρός ἐστι διαγνῶναι τοὺς ἀγαθοὺς καὶ κακούς, γνώσεται, εἰ δ´

[2, 22]   τοὺς αὐτοὺς οὐχὶ ποτὲ μὲν ἀγαθούς, ποτὲ δὲ κακοὺς καὶ ποτὲ

[2, 11]   ἀρκεῖ, φέρε ἄλλο. ἐπὶ τῷ ἀγαθῷ ἄξιον ἐπαίρεσθαι; (Ναί. (Ἐφ´ ἡδονῇ

[2, 18]   ἐπὶ τὰς τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν συνουσίας ἀποχωρήσας πρὸς τούτῳ

[2, 22]   καὶ φιλεῖν ταῦτα. ὅστις οὖν ἀγαθῶν ἐπιστήμων ἐστίν, οὗτος ἂν καὶ

[2, 19]   ἐπὶ τούτων. εἰπέ μοι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν. ἄκουε· Ἰλιόθεν με

[2, 21]   καὶ ταραχὴ ἐν τοῖς περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν, ἄλλοις δ´ ἄλλα

[2, 16]   οὐ μελετῶμεν χρῆσθαι τοῖς περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν δόγμασιν. Ποῦ τὸ

[2, 7]   τῶν σπλάγχνων οὕτως σημεῖα τίνα ἀγαθῶν καὶ κακῶν; εἰ γὰρ τούτων

[2, 24]   ἀνθρώπων, καθ´ ἣν διαφέρονται περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ συμφερόντων καὶ

[2, 9]   ἡμῶν οὐ δύναται τεχνολογῆσαι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν; ὅτι τῶν ὄντων

[2, 24]   περὶ τίνος ἀκοῦσαι δύνασαι; περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν; τίνος; ἆρά γε

[2, 11]   καὶ ἀπέλασον τῆς χώρας τῶν ἀγαθῶν μακράν. εἰ δ´ οὐκ ὀξυβλεπτεῖς

[2, 2]   δίελε ποῦ φύσις κακῶν καὶ ἀγαθῶν; οὗ καὶ ἀλήθεια. ὅπου ἀλήθεια

[2, 8]   ταῦτα; ἀλλ´ εἰ μὲν τὸ ἄγαλμα ἦς τὸ Φειδίου, ἡ Ἀθηνᾶ

[2, 8]   δεῖ, τότε ὑμῖν δείξω τὸ ἄγαλμα, ὅταν τελειωθῇ, ὅταν στιλπνωθῇ. τί

[2, 8]   διανοήμασι, ῥυπαραῖς δὲ πράξεσι. καὶ ἀγάλματος μὲν τοῦ θεοῦ παρόντος οὐκ

[2, 24]   εἰμι. μή τι οὖν τοῦ Ἀγαμέμνονος πλουσιώτερος; ἀλλὰ καὶ καλός εἰμι.

[2, 24]   παρὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν γεγένηται; Ἀγαμέμνων καὶ Ἀχιλλεὺς διὰ τί ἀλλήλοις

[2, 1]   νῦν ἢ ὕστερον. τί οὖν ἀγανακτεῖς, εἰ νῦν; εἰ γὰρ μὴ

[2, 5]   ἔστιν ὅτ´ ἀποθανεῖν. τί οὖν ἀγανακτεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ὡς ἐκεῖνος

[2, 21]   λήμματα, ὑποθετικούς; τί οὖν ἔτι ἀγανακτεῖτε εἰ ἐφ´ ἃ πάρεστε, ταῦτα

[2, 6]   μὴ παρεσκεύασαι, ἡσυχίαν ἄγῃς μηδ´ ἀγανακτῇς, εἴ τινες ἄλλοι πλεῖόν σου

[2, 6]   παρακολουθοῦντες ὅτι θεριζόμεθα, διὰ τοῦτο ἀγανακτοῦμεν. οὔτε γὰρ ἴσμεν τίνες ἐσμὲν

[2, 16]   ἐπινοεῖς τούτων τινὰ κλάοντα ἢ ἀγανακτοῦντα, ὅτι τὸν δεῖνα οὐ μέλλει

[2, 6]   πλεῖον ἀξιώσεις σεαυτὸν ἔχειν κἂν ἀγανακτῶσιν ἐπὶ τούτῳ, παραμυθήσῃ αὐτούς· ἐγὼ

[2, 23]   τύπους τῶν ὁρωμένων; καὶ ποῖος ἄγγελος οὕτως ὠκὺς καὶ ἐπιμελής; εἰκῇ

[2, 16]   τῶν σοὶ δοκούντων· ὅπου θέλεις, ἄγε· ἣν θέλεις ἐσθῆτα περίθες. ἄρχειν

[2, 10]   φησίν, κεκολόβωται γὰρ τὸ σῶμα. (Ἄγε, ὁ δὲ τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν

[2, 16]   ἦν; Εὐρυσθεὺς καὶ οὐχὶ Ἡρακλῆς. ἄγε, πόσους δὲ περιερχόμενος τὴν οἰκουμένην

[2, 4]   καλὸς συμπότης καὶ σύνδειπνος Σωκρατικός. ἄγε, τὸ δὲ θέατρον οὐκ ἔστι

[2, 7]   ἐπὶ τὸ οὕτω συνεχῶς μαντεύεσθαι ἄγει; ἡ δειλία, τὸ φοβεῖσθαι τὰς

[2, 19]   σοι τὰ σὰ κακά, ἡ ἀγέννεια, ἡ δειλία, ἡ ἀλαζονεία, ἣν

[2, 2]   ἀπαίδευτος, ἢ γενναῖος ἀλεκτρυὼν ἢ ἀγεννής, ἢ ὑπόμενε τυπτόμενος, μέχρις ἂν

[2, 14]   μὲν κτήνη {π{ α} ραθησόμενα ἄγεται καὶ οἱ βόες, οἱ δὲ

[2, 8]   ἀτάραχον. μή τι οὖν ἀθάνατον ἀγήρων, μή τι ἄνοσον; ἀλλ´ ἀποθνῄσκοντα

[2, 6]   ἐν οἷς μὴ παρεσκεύασαι, ἡσυχίαν ἄγῃς μηδ´ ἀγανακτῇς, εἴ τινες ἄλλοι

[2, 13]   μηδὲ φιλόσοφος εἶναι ἀξίου μηδὲ ἀγνόει σου τοὺς κυρίους, ἀλλὰ μέχρις

[2, 13]   ἀλλ´ ἐκ τοσούτου χρόνου ἐπιδημῶν ἀγνοεῖ τοὺς νόμους τῆς πόλεως καὶ

[2, 8]   γυμνάζεις; θεὸν περιφέρεις, τάλας, καὶ ἀγνοεῖς. δοκεῖς με λέγειν ἀργυροῦν τινα

[2, 14]   ἀνεκτόν, ὅτι δ´ αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς, πῶς δύνασαι ἀνασχέσθαι μου καὶ

[2, 8]   σεαυτῷ μέρος ἐκείνου. τί οὖν ἀγνοεῖς σου τὴν συγγένειαν; τί οὐκ

[2, 24]   ἐπιμελείας ἔχει; ὁρᾷς, οἷα ποιεῖ ἄγνοια περὶ τῶν συμφερόντων; Ἀλλὰ κἀγὼ

[2, 1]   μορμολυκείας. τί γάρ ἐστι παιδίον; ἄγνοια. τί ἐστι παιδίον; ἀμαθία. ἐπεὶ

[2, 24]   τὰ ἀτυχήματα παρὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν γεγένηται; Ἀγαμέμνων καὶ Ἀχιλλεὺς διὰ

[2, 22]   τὸ ἔνδοξον. Διὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν καὶ Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι διεφέροντο

[2, 22]   αὐτόν, ἥμερος, συγγνωμονικὸς ὡς πρὸς ἀγνοοῦντα, ὡς πρὸς διαπίπτοντα περὶ τῶν

[2, 24]   ἔχω σοι εἰπεῖν, ὅτι ὁ ἀγνοῶν, τίς ἐστι καὶ ἐπὶ τί

[2, 23]   ὅτε ἀπέθνῃσκεν, ὅτι τὴν τελευταίαν ἄγοντες ἅμα καὶ μακαρίαν ἡμέραν; ἡ

[2, 22]   τὰς ἐρημίας καταλαμβάνειν ἢ τὰς ἀγορὰς ὡς τὰ ὄρη καὶ ἐν

[2, 23]   τοὺς στίχους ἐξ ὅλης ψυχῆς ἄγου δέ μ´, ὦ Ζεῦ, καὶ

[2, 1]   ἢ τοῖς μακαρίοις, τοῖς σχολὴν ἄγουσιν ὑπὸ ἀταραξίας ἢ τοῖς μηδὲν

[2, 14]   χρῶμαι αὐτοῖς; (Οὕτως ὡς οἱ ἀγράμματοι ταῖς ἐγγραμμάτοις φωναῖς, ὡς τὰ

[2, 2]   γε ὅμοιόν ἐστιν οἷον εἰ ἀγράμματος λέγοι εἰπέ μοι τί γράψω,

[2, 9]   γραμματικά. ἂν δ´ ἐθίσῃ γράφειν ἀγραμμάτως, ἀνάγκη καταφθείρεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι τὴν

[2, 22]   σοῦ καὶ τοῦ παιδίου μέσον ἀγρίδιον καὶ γνώσῃ, πῶς σὲ τὸ

[2, 2]   ὡς ὁ ἐμὸς Ἡράκλειτος περὶ ἀγριδίου πραγμάτιον ἔχων ἐν Ῥόδῳ καὶ

[2, 23]   γυναῖκα; καὶ ταῦτα μωρὰ καὶ ἄγροικα καὶ οὐκ εἰδότων τὴν ἑκάστου

[2, 10]   οὔτε τὸ ἰσχίον οὔτε τὸν ἀγρὸν ἀπολλύει. ἡμεῖς δ´ ἄλλο οὐδὲν

[2, 8]   οὐσία θεοῦ; σάρξ; μὴ γένοιτο. ἀγρός; μὴ γένοιτο. φήμη; μὴ γένοιτο.

[2, 14]   ὅσοι γὰρ περὶ κτῆσιν καὶ ἀγροὺς καὶ οἰκέτας καὶ ἀρχάς τινας

[2, 20]   ἡμῶν φροντίζεις, τί δι´ ἡμᾶς ἀγρυπνεῖς, τί λύχνον ἅπτεις, τί ἐπανίστασαι,

[2, 20]   αὐτὰ καὶ ἄλλοις ἀπόλιπε καὶ ἀγρύπνησον δι´ αὐτὰ καὶ αὐτὸς ἔργῳ

[2, 12]   χρῆσιν αὐτῶν τὴν προσήκουσαν τελέως ἀγύμναστοί ἐσμεν. δὸς γοῦν ᾧ θέλεις

[2, 23]   ποτὲ μὲν λιμῷ, ποτὲ δ´ ἀγχόνῃ, ποτὲ δὲ κατὰ κρημνοῦ; προαίρεσις.

[2, 14]   πλεῖστα αὐτῶν ἔχει τι καὶ ἀγωγὸν καὶ ἐπίχαρι. καὶ γὰρ σκυτεὺς

[2, 18]   τάλας, μὴ συναρπασθῇς. μέγας ὁ ἀγών ἐστιν, θεῖον τὸ ἔργον, ὑπὲρ

[2, 13]   κιθαρῳδὸς μόνος μὲν ᾄδων οὐκ ἀγωνιᾷ, εἰς θέατρον δ´ εἰσερχόμενος, κἂν

[2, 16]   φωνὴν εἰσφέρων ἡδεῖαν ὅμως ἔτι ἀγωνιᾷ; ὅτι οὐκ ἀρκεῖται τῷ μελετῆσαι.

[2, 13]   οὐκ οἶδεν οὐδὲ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ ἀγωνιᾷ. τί δ´ ἔστι τοῦτο; οὐκ

[2, 16]   μὴ φοβεῖσθαι, οὐ δυνάμεθα μὴ ἀγωνιᾶν. εἶτα λέγομεν κύριε ὁ θεός,

[2, 13]   εἰς ταῦτα ἐμπεσεῖν. ~Περὶ τοῦ ἀγωνιᾶν. Ὅταν ἀγωνιῶντα ἴδω ἄνθρωπον, λέγω·

[2, 16]   κατάγελως. ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸ τὸ ἀγωνιᾶν τί ἐστιν οἶδεν, πότερον ἡμέτερον

[2, 13]   θέλομεν αὐτῶν, ποῦ ἔτι τόπος ἀγωνίας; ἀλλὰ περὶ τοῦ σωματίου ἀγωνιῶμεν,

[2, 13]   εἰς πεδίον ἐληλυθὼς πρὸς πεζὸν ἀγωνιᾶς, ὅπου σὺ μεμελέτηκας, ἐκεῖνος δ´

[2, 13]   δὲ κακόν; (Οὔ. (Τί οὖν ἀγωνιᾷς ὑπὲρ τῶν ἀλλοτρίων; (Ναί· ἀλλ´

[2, 18]   Ἀντιπάτρου καὶ Ἀρχεδήμου διέλθωμεν. ~Πῶς ἀγωνιστέον πρὸς τὰς φαντασίας. Πᾶσα ἕξις

[2, 16]   κύριε ὁ θεός, πῶς μὴ ἀγωνιῶ; μωρέ, χεῖρας οὐκ ἔχεις; οὐκ

[2, 13]   ὑπὲρ τῶν ἀλλοτρίων; (Ναί· ἀλλ´ ἀγωνιῶ, πῶς ἐγὼ αὐτῷ λαλήσω. (Εἶτ´

[2, 16]   ἀποροῦμεν, πῶς φοβούμεθα ἢ πῶς ἀγωνιῶμεν; τί οὖν ἐνδέχεται, ὅταν τὰ

[2, 13]   ἀγωνίας; ἀλλὰ περὶ τοῦ σωματίου ἀγωνιῶμεν, ὑπὲρ τοῦ κτησιδίου, περὶ τοῦ

[2, 13]   ἐμπεσεῖν. ~Περὶ τοῦ ἀγωνιᾶν. Ὅταν ἀγωνιῶντα ἴδω ἄνθρωπον, λέγω· οὗτος τί

[2, 16]   ὡς ὁ κιθαρῳδὸς οἶδεν κιθαρίζειν, ᾄδει καλῶς, στατὸν ἔχει καλὸν καὶ

[2, 17]   ὑμεῖς ποιεῖτε. θέλεις ἀναγνῶ σοι, ἀδελφέ; καὶ σὺ ἐμοί. θαυμαστῶς, ἄνθρωπε,

[2, 16]   καλῶς ἐβουλευσάμεθα; οὐκ ἔλεγόν σοι, ἀδελφέ, ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν ἡμῶν τι

[2, 19]   τοῦ Ἕκτορος πατήρ; Πρίαμος. τίνες ἀδελφοί; Ἀλέξανδρος καὶ Δηίφοβος. μήτηρ δ´

[2, 22]   καὶ πατήρ ἐστι μήτ´ εἰ ἀδελφοὶ μήτ´ εἰ πολὺν χρόνον συμπεφοιτηκότες

[2, 10]   δ´ ἀπελθὼν ψέγῃς σου τὸν ἀδελφόν, λέγω σοι ἐπελάθου, τίς εἶ

[2, 14]   τὸν υἱόν, τὸν πατέρα, τὸν ἀδελφόν, τὸν πολίτην, τὸν ἄνδρα, τὴν

[2, 10]   μετὰ τοῦτο ἴσθι ὅτι καὶ ἀδελφὸς εἶ. καὶ πρὸς τοῦτο δὲ

[2, 21]   μου τὸ παιδίον ἢ ὁ ἀδελφὸς ἢ ἐμὲ ἀποθνῄσκειν δέῃ ἢ

[2, 22]   φαίνηται αὐτῷ ἐμποδίζειν, ἄν τ´ ἀδελφὸς ᾖ τοῦτο ἄν τε πατὴρ

[2, 22]   αὑτοῦ συμφέρον· τοῦτο πατὴρ καὶ ἀδελφὸς καὶ συγγενεῖς καὶ πατρὶς καὶ

[2, 21]   πρός σε ἢ πῶς ὁ ἀδελφός; τί λέγουσιν οἱ ἐκεῖ ἄνθρωποι

[2, 10]   τοῦ χαλκέως· εἰ δὲ τοῦ ἀδελφοῦ ἐπελάθου καὶ ἀντὶ ἀδελφοῦ ἐχθρὸς

[2, 10]   τοῦ ἀδελφοῦ ἐπελάθου καὶ ἀντὶ ἀδελφοῦ ἐχθρὸς ἐγένου, οὐδὲν ἀντ´ οὐδενὸς

[2, 22]   καὶ νῦν ὅταν ἴδῃς φίλους, ἀδελφοὺς ὁμονοεῖν δοκοῦντας, μὴ αὐτόθεν ἀποφήνῃ

[2, 17]   τί πρὸς γονεῖς, τί πρὸς ἀδελφούς, τί πρὸς τὴν πατρίδα, τί

[2, 6]   Χρύσιππος λέγει ὅτι μέχρις ἂν ἄδηλά μοι ᾖ τὰ ἑξῆς, ἀεὶ

[2, 15]   ἀσθενὴς ψυχή, ὅπου μὲν κλίνει, ἄδηλον ἔχει· ὅταν δὲ καὶ τόνος

[2, 20]   τοῦτο; φαντασία μοι ἐγένετο ἐλαίου ἀδιάκριτος, ὁμοιοτάτη, νὴ τὴν σὴν τύχην.

[2, 20]   μὴ ἐλαικῶς, ἀλλ´ ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν οὐδ´ ἄνθρωπον οἷόν

[2, 19]   τὰ δὲ κακά, τὰ δ´ ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν οὖν αἱ ἀρεταὶ

[2, 9]   τὰ δὲ κακά, τὰ δ´ ἀδιάφορα· ἀγαθὰ μὲν οὖν ἀρεταὶ καὶ

[2, 9]   ἀρετῶν· κακὰ τὰ δ´ ἐναντία· ἀδιάφορα δὲ πλοῦτος, ὑγεία, δόξα. εἶτ´

[2, 19]   κακίαι καὶ τὰ μετέχοντα κακίας, ἀδιάφορα δὲ τὰ μεταξὺ τούτων, πλοῦτος,

[2, 6]   οὖν, ὅταν εἴπῃ τις ὑμῖν ἀδιαφορεῖν καὶ ταῦτα, ἀμελεῖς γίνεσθε, μήθ´

[2, 1]   καὶ τὸ ἀφειδὲς καὶ τὸ ἀδιαφορητικόν. ταῦτα δ´ ὁ Σωκράτης καλῶς

[2, 5]   μὲν ἐπιμέλειαν σφαιριστικωτάτην, τὴν δ´ ἀδιαφορίαν ὡς ὑπὲρ ἁρπαστίου. δεῖ γὰρ

[2, 6]   κίνδυνος, μή σε λανθανέτω. ~Περὶ ἀδιαφορίας. Τὸ συνημμένον ἀδιάφορον· ἡ κρίσις

[2, 5]   μεγαλοφροσύνη καὶ ἐπιμέλεια. Αἱ ὗλαι ἀδιάφοροι, ἡ δὲ χρῆσις αὐτῶν οὐκ

[2, 5]   μιμῆται τοὺς κυβεύοντας. αἱ ψῆφοι ἀδιάφοροι, οἱ κύβοι ἀδιάφοροι· πόθεν οἶδα,

[2, 5]   αἱ ψῆφοι ἀδιάφοροι, οἱ κύβοι ἀδιάφοροι· πόθεν οἶδα, τί μέλλει πίπτειν;

[2, 5]   ἐπιμελῶς, ὅτι ἡ χρῆσις οὐκ ἀδιάφορον, ἅμα δ´ εὐσταθῶς καὶ ἀταράχως,

[2, 6]   λανθανέτω. ~Περὶ ἀδιαφορίας. Τὸ συνημμένον ἀδιάφορον· ἡ κρίσις ἡ περὶ αὐτοῦ

[2, 6]   ἢ ἀπάτη. οὕτως τὸ ζῆν ἀδιάφορον, ἡ χρῆσις οὐκ ἀδιάφορος. μή

[2, 6]   κρίσις ἡ περὶ αὐτοῦ οὐκ ἀδιάφορος, ἀλλ´ ἢ ἐπιστήμη ἢ δόξα

[2, 6]   ζῆν ἀδιάφορον, ἡ χρῆσις οὐκ ἀδιάφορος. μή ποτ´ οὖν, ὅταν εἴπῃ

[2, 5]   ἡ δὲ χρῆσις αὐτῶν οὐκ ἀδιάφορος. πῶς οὖν τηρήσῃ τις ἅμα

[2, 5]   εἶτα ἐκεῖνος λέγει κρίνω σε ἀδικεῖν’ εὖ σοι γένοιτο. ἐποίησα ἐγὼ

[2, 17]   προχωρεῖν. εἶτα οὕτως τιμωρήσομαι τὸν ἀδικήσαντά με καὶ ὑβρίσαντα. καὶ τί

[2, 10]   κεφαλὴν ἀλγεῖ ὁ ἐξαπατηθεὶς ἢ ἀδικήσας οὔτε τὸν ὀφθαλμὸν οὔτε τὸ

[2, 16]   ἐκείνῳ τοίνυν πειθόμενος περιῄει καθαίρων ἀδικίαν καὶ ἀνομίαν. ἀλλ´ οὐκ εἶ

[2, 21]   ἀκρατῆ οὐ ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις, ἄδικον οὐδ´ ὅλως, φθονερὸν οὐ πάνυ

[2, 21]   ὡς ἐπ´ ἀκουσίῳ. τὸ δ´ ἄδικον οὐδαμῶς φαντάζονται ἀκούσιον. ἔνι τι

[2, 2]   ἐμοί. (Πῶς οὖν; (Οὐδὲν οὐδέποτ´ ἄδικον οὔτ´ ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ ἔπραξα.

[2, 10]   ἑαυτὸν ἔβλαψεν πρὸς ἐμέ τι ἄδικον ποιήσας, ἐγὼ ἐμαυτὸν μὴ βλάψω

[2, 10]   ἐμαυτὸν μὴ βλάψω πρὸς ἐκεῖνον ἄδικόν τι ποιήσας; τί οὖν οὐ

[2, 11]   δεόντως, οὐ δεόντως· ἠτύχησεν, εὐτύχησεν· ἄδικός ἐστιν, δίκαιός ἐστιν. τίς ἡμῶν

[2, 20]   εἰς φόβον καὶ ἐπίσχεσιν τῶν ἀδικούντων. εὖ, φιλόσοφε· ὠφέλησας ἡμῶν τοὺς

[2, 7]   αἰσχρῶν οἶδεν καὶ δικαίων καὶ ἀδίκων. ἄνθρωπε, σύ μοι λέγε τί

[2, 22]   ἐρεῖς τὰς φωνὰς τὰς τοῦ Ἀδμήτου πατρός· {χαίρεις ὁρῶν φῶς, πατέρα

[2, 1]   ἢ φυγὴ ἢ πόνος ἢ ἀδοξία, ἐκεῖ τὸ ἀναχωρητικόν, ἐκεῖ τὸ

[2, 19]   τοῦ σώματος ἢ φυγὴ ἢ ἀδοξία; τί γὰρ ἄλλο; μή τι

[2, 1]   φέρε πόνους, φέρε δεσμωτήριον, φέρε ἀδοξίαν, φέρε καταδίκην. αὕτη ἐπίδειξις νέου

[2, 19]   καὶ εὐτυχοῦντα, πεφυγαδευμένον καὶ εὐτυχοῦντα, ἀδοξοῦντα καὶ εὐτυχοῦντα. δείξατ´· ἐπιθυμῶ τινα

[2, 10]   τὰ ἄλλα ὑποτεταγμένα, αὐτὴν δ´ ἀδούλευτον καὶ ἀνυπότακτον. σκόπει οὖν, τίνων

[2, 6]   δ´ αὐτὸς ὅταν διαπλέῃς τὸν Ἀδρίαν, τί κινδυνεύεις; οὐ τῇ κεφαλῇ;

[2, 12]   εἰκότως συναισθανόμενοι ταύτης ἡμῶν τῆς ἀδυναμίας ἀπεχόμεθα τοῦ πράγματος, ὅσοις γ´

[2, 11]   συναίσθησις τῆς αὑτοῦ ἀσθενείας καὶ ἀδυναμίας περὶ τὰ ἀναγκαῖα. ὀρθογωνίου μὲν

[2, 12]   καταγέλα, ἀλλὰ μᾶλλον αἰσθάνου τῆς ἀδυναμίας τῆς αὑτοῦ. Πῶς οὖν ἐποίει

[2, 19]   ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, δυνατῷ δ´ ἀδύνατον ἀκολουθεῖ. τὰ τρία δ´ ἐκεῖνα

[2, 18]   τὴν ἀκρασίαν σου τέτροφας, ἐπηύξησας. ἀδύνατον γὰρ ἀπὸ τῶν καταλλήλων ἔργων

[2, 5]   πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν, ἄλλον κατακεκρίσθαι; ἀδύνατον γὰρ ἐν τοιούτῳ σώματι, ἐν

[2, 5]   εὐστάθειαν τοῦ ἀνεπιστρεπτοῦντος, πλὴν οὐκ ἀδύνατον. εἰ δὲ μή, ἀδύνατον τὸ

[2, 16]   οὐκ ἔλεγόν σοι, ἀδελφέ, ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν ἡμῶν τι σκεψαμένων μὴ

[2, 19]   εἶναι καὶ τῷ {ἀ} δυνατῷ ἀδύνατον μὴ ἀκολουθεῖν καὶ τῷ {δυνατὸν

[2, 19]   ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, καὶ δυνατῷ ἀδύνατον οὐκ ἀκολουθεῖ· οὐ πᾶν δὲ

[2, 5]   οὐκ ἀδύνατον. εἰ δὲ μή, ἀδύνατον τὸ εὐδαιμονῆσαι. ἀλλ´ οἷόν τι

[2, 1]   τὸ παράδοξον ἐκεῖνο οὐκέτι οὔτ´ ἀδύνατον φανεῖται οὔτε παράδοξον, ὅτι ἅμα

[2, 22]   μηδ´ ἂν ὀμνύωσιν μηδ´ ἂν ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν ἀπηλλάχθαι ἀλλήλων. οὐκ

[2, 13]   καὶ ὁ κιθαρῳδὸς μόνος μὲν ᾄδων οὐκ ἀγωνιᾷ, εἰς θέατρον δ´

[2, 10]   πρεσβύτης· εἰ πατήρ, ὅτι πατήρ. ἀεὶ γὰρ ἕκαστον τῶν τοιούτων ὀνομάτων

[2, 12]   τοὺς μὲν ἄλλους ἐῶ χαίρειν, ἀεὶ δὲ τῷ ἀντιλέγοντι ἀρκοῦμαι μάρτυρι·

[2, 6]   τί οὖν ἀντιποιῇ τοῦ ἀλλοτρίου; ἀεὶ μεμνημένος ὅ τι σὸν καὶ

[2, 1]   ἑαυτὸν ἤλεγχεν καὶ ἐξήταζεν καὶ ἀεὶ μίαν γέ τινα πρόληψιν ἐγύμναζεν

[2, 16]   ἀκολουθήσεις τῷ ἰσχυροτέρῳ ἔξω ζητῶν ἀεὶ τὴν εὔροιαν καὶ μηδέποτ´ εὐροεῖν

[2, 16]   λοιπὸν ὑπὸ τῆς ἀμελετησίας προσεπισωρεύομεν ἀεί τινα καὶ προσπλάςςομεν μείζονα τῶν

[2, 1]   πῶς; ἐπεὶ μὴ ἐδύνατο ἔχειν ἀεὶ τὸν ἐλέγχοντα αὐτοῦ τὰ δόγματα

[2, 26]   μάρτυρα ὧν λέγω, ἀρκοῦμαι δ´ ἀεὶ τῷ προσδιαλεγομένῳ καὶ ἐκεῖνον ἐπιψηφίζω

[2, 6]   ἄδηλά μοι ᾖ τὰ ἑξῆς, ἀεὶ τῶν εὐφυεστέρων ἔχομαι πρὸς τὸ

[2, 23]   εἰκῇ δὲ καὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα οὕτως ἐνεργὸν ἐποίησεν καὶ ἔντονον,

[2, 10]   ἐν κέρματι, πάντες οὗτοι ἀβλαβεῖς, ἀζήμιοι, ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ ὠφελούμενοι

[2, 10]   ἑαυτόν, οὗτος ᾖ ἀβλαβὴς καὶ ἀζήμιος; Τί οὖν; μὴ βλάψω τὸν

[2, 14]   χρήσιμον καὶ ἰδεῖν ἄλλως οὐκ ἀηδές. καὶ τέκτονος ἡ μὲν μάθησις

[2, 6]   ἀποθνῄσκειν μέλλω. ἄνθρωποι δ´ ἄλλοι ἀθάνατοι ἔσονται; ~Πῶς μαντευτέον. Διὰ τὸ

[2, 8]   γενναῖον, ἀτάραχον. μή τι οὖν ἀθάνατον ἀγήρων, μή τι ἄνοσον; ἀλλ´

[2, 17]   σωθέντι τοιούτῳ καὶ λύχνων ἄξιον. ἀθάνατον γὰρ εἶναί σε δεῖ καὶ

[2, 15]   γίνεται τὸ κακὸν ἀβοήθητον καὶ ἀθεράπευτον. ~Ὅτι οὐ μελετῶμεν χρῆσθαι τοῖς

[2, 12]   παραχωρῆσαι δύναιτ´ ἄν τι ἢ ἀθετῆσαι, οὐδαμῶς διὰ τούτων αὐτὸν κινῆσαι

[2, 8]   ἄγαλμα ἦς τὸ Φειδίου, ἡ Ἀθηνᾶ ἢ ὁ Ζεύς, ἐμέμνησο ἂν

[2, 8]   χρυσὸς ἢ ἐλέφας; καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἡ Φειδίου ἅπαξ ἐκτείνασα τὴν

[2, 20]   διὰ ταῦτα τὰ δόγματα ἀπέθανον, Ἀθηναῖοι δὲ τὴν πόλιν διὰ ποίους

[2, 22]   Διὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν καὶ Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι διεφέροντο καὶ Θηβαῖοι

[2, 16]   οὐδὲ τὴν δεῖνα οὐδ´ ἐν Ἀθήναις ἔσεσθαι ἢ ἐν Κορίνθῳ, ἀλλ´,

[2, 19]   τὸν Φειδίου δείξετε ἢ τὴν Ἀθηνᾶν, ἐλεφάντινον καὶ χρυσοῦν κατασκεύασμα. ψυχὴν

[2, 16]   τὰ τυγχάνοντ´ ἐμπέσῃ. Πότε οὖν Ἀθήνας πάλιν ὄψομαι καὶ τὴν ἀκρόπολιν;

[2, 17]   εἰς σχολήν, τούτου τοῦ πράγματος ἀθλητὴν γενόμενον καὶ λέγοντα ὅτι ἐμοὶ

[2, 23]   κωλύει συλλογισμοὺς ἀναλύοντα ὡς Χρύσιππος ἄθλιον εἶναι, πενθεῖν, φθονεῖν, ἁπλῶς ταράσσεσθαι,

[2, 17]   οὐ γίνεται· καὶ τί ἐστιν ἀθλιώτερον ἐμοῦ; οὐ θέλω τι καὶ

[2, 17]   καὶ γίνεται· καὶ τί ἐστιν ἀθλιώτερον ἐμοῦ; Τοῦτο καὶ ἡ Μήδεια

[2, 15]   σώματι, ἀλλ´ ὡς ὑγιαίνοντι, ὡς ἀθλοῦντι· ἂν δέ μοι φρενιτικοῦ τόνους

[2, 20]   γεῦσαι. πόθεν οὖν οἶδας, εἰ αἱ αἰσθήσεις ἡμᾶς ψεύδονται; τρεῖς, τέσσαρας

[2, 9]   τὸν ὀργίλον ὀργή, τὸν φιλάργυρον αἱ ἀκατάλληλοι λήψεις καὶ δόσεις. Διὰ

[2, 19]   δ´ ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν οὖν αἱ ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα αὐτῶν,

[2, 4]   τεθῇς. Τί οὖν; οὐκ εἰσὶν αἱ γυναῖκες κοιναὶ φύσει; κἀγὼ λέγω.

[2, 4]   ἔκβαλέ τινα αὐτῶν. οὕτως καὶ αἱ γυναῖκες φύσει κοιναί. ὅταν δ´

[2, 14]   εἴπῃς αἱ ὀρέξεις σου φλεγμαίνουσιν, αἱ ἐκκλίσεις ταπειναί εἰσιν, αἱ ἐπιβολαὶ

[2, 1]   πάσχομεν· ὅτε φοβοῦνται καὶ φεύγουσιν αἱ ἔλαφοι τὰ πτερά, ποῦ τρέπονται

[2, 14]   φλεγμαίνουσιν, αἱ ἐκκλίσεις ταπειναί εἰσιν, αἱ ἐπιβολαὶ ἀνομολογούμεναι, αἱ ὁρμαὶ ἀσύμφωνοι

[2, 20]   ἐξεγείρεσθαι· τούτῳ δ´ οὐ χαλεπώτεραι αἱ Ἐρινύες καὶ Ποιναί; ἐξήγειρον καθεύδοντα

[2, 20]   τούτων τῶν λόγων ηὐξήθησαν ἡμῖν αἱ εὐνομούμεναι πόλεις, Λακεδαίμων διὰ τούτους

[2, 16]   θεός; εὔχου νῦν καθήμενος, ὅπως αἱ μύξαι σου μὴ ῥέωσιν· ἀπόμυξαι

[2, 14]   ὕβρεως’ ἐὰν δέ τινι εἴπῃς αἱ ὀρέξεις σου φλεγμαίνουσιν, αἱ ἐκκλίσεις

[2, 14]   ταπειναί εἰσιν, αἱ ἐπιβολαὶ ἀνομολογούμεναι, αἱ ὁρμαὶ ἀσύμφωνοι τῇ φύσει, αἱ

[2, 22]   καὶ ταράττῃ καὶ ἡττῶσίν σε αἱ πιθανότητες αὐτῶν· καὶ ποτὲ μὲν

[2, 5]   ~Πῶς συνυπάρχει μεγαλοφροσύνη καὶ ἐπιμέλεια. Αἱ ὗλαι ἀδιάφοροι, ἡ δὲ χρῆσις

[2, 14]   αἱ ὁρμαὶ ἀσύμφωνοι τῇ φύσει, αἱ ὑπολήψεις εἰκαῖαι καὶ ἐψευσμέναι’ εὐθὺς

[2, 5]   ἐπισεσυρμένον; ἂν μιμῆται τοὺς κυβεύοντας. αἱ ψῆφοι ἀδιάφοροι, οἱ κύβοι ἀδιάφοροι·

[2, 9]   ἆραι μὴ δυνάμενος τὸν τοῦ Αἴαντος λίθον βαστάζειν ἤθελεν. ~Πῶς ἀπὸ

[2, 24]   ἡλίκον ὁ Ἕκτωρ ἢ ὁ Αἴας; ἀλλὰ καὶ εὐγενής. μή τι

[2, 19]   οἶδας; Ἑλλάνικος λέγει ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς. τί γὰρ διαφέρει τοῦτο εἰπεῖν

[2, 11]   Σύροις, τί μᾶλλον ἢ τὰ Αἰγυπτίοις, τί μᾶλλον ἢ τὰ ἐμοὶ

[2, 9]   λέγεται Ἰουδαῖος, πῶς Σύρος, πῶς Αἰγύπτιος; καὶ ὅταν τινὰ ἐπαμφοτερίζοντα ἴδωμεν,

[2, 1]   τὸ δ´ εὐλαβὲς φύσει καὶ αἰδῆμον δειλὸν καὶ ταπεινόν, φόβων καὶ

[2, 10]   (Ποίαν καὶ λέγεις; (Οὐδὲν ἔχομεν αἰδῆμον φύσει; (Ἔχομεν. (Ὁ τοῦτο ἀπολλύων

[2, 8]   τοιοῦτον ὑμῖν δείξω ἐμαυτόν, πιστόν, αἰδήμονα, γενναῖον, ἀτάραχον. μή τι οὖν

[2, 9]   τὸν μὲν αἰδήμονα σῴζει τὰ αἰδήμονα ἔργα, ἀπολλύει δὲ τὰ ἀναιδῆ·

[2, 10]   προαίρεσιν δὲ {π{ ρ} ότερον αἰδήμονα καὶ πιστὴν ἕξομεν ἢ ἀναίσχυντον

[2, 8]   μοι φύλασσε τοιοῦτον οἷος πέφυκεν, αἰδήμονα, πιστόν, ὑψηλόν, ἀκατάπληκτον, ἀπαθῆ, ἀτάραχον’

[2, 9]   τὴν τέχνην. οὕτως τὸν μὲν αἰδήμονα σῴζει τὰ αἰδήμονα ἔργα, ἀπολλύει

[2, 22]   συνοίσει τηρεῖν τὸν πιστόν, τὸν αἰδήμονα, τὸν ἀνεκτικόν, τὸν ἀφεκτικὸν καὶ

[2, 10]   τί ἀπολλύει ὁ μοιχεύων; τὸν αἰδήμονα, τὸν ἐγκρατῆ, τὸν κόσμιον, τὸν

[2, 4]   ἀναιροῦμεν; τίνα; τὸν πιστόν, τὸν αἰδήμονα, τὸν ὅσιον. ταῦτα μόνα; γειτνίασιν

[2, 20]   ἀναιροῦντες. Εὐχάριστοί γ´ ἄνθρωποι καὶ αἰδήμονες. εἰ μηδὲν ἄλλο καθ´ ἡμέραν

[2, 2]   αὐτὰ δύναται ἀφελέσθαι; εἰ θέλεις αἰδήμων εἶναι καὶ πιστός, τίς οὐκ

[2, 9]   τῆς γαστρὸς ἕνεκα, ὅταν τῶν αἰδοίων, ὅταν εἰκῇ, ὅταν ῥυπαρῶς, ὅταν

[2, 6]   μέλει, ποίᾳ ὁδῷ καταβῇς εἰς Ἅιδου; ἴσαι πᾶσαί εἰσιν. εἰ δὲ

[2, 10]   τὴν ἀπώλειαν αὐτῆς· εἰ δ´ αἰδῶ καὶ καταστολὴν καὶ ἡμερότητα ἀποβαλεῖς,

[2, 20]   δικαιοσύνη οὐδέν ἐστιν, πῶς ἡ αἰδὼς μωρία ἐστίν, πῶς πατὴρ οὐδέν

[2, 22]   φιλία ἢ ὅπου πίστις, ὅπου αἰδώς, ὅπου δόσις τοῦ καλοῦ, τῶν

[2, 18]   τοῦ Ἡσιόδου, ὅτι ἀληθές ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει.

[2, 9]   ἀνεδόθη, νεῦρα ἐγένετο, σάρκες, ὀστέα, αἷμα, εὔχροια, εὔπνοια. τὰ ἀποκείμενα ὅταν

[2, 2]   σταυρός· εἰ δ´ ὑπακοῦσαι λόγος αἱρεῖ καὶ πεῖσαι τό γε παρ´

[2, 23]   δ´ ἐπιμελείας εὐδαιμονίαν. Τὸ δ´ αἴρειν τὴν δύναμιν τῆς φραστικῆς καὶ

[2, 19]   ἐπράσσετε καὶ εὑρήσετε τίνος ἔσθ´ αἱρέσεως. τοὺς πλείστους ὑμῶν Ἐπικουρείους εὑρήσετε,

[2, 23]   τὰ ἕτερα παρὰ τὰ ἕτερα αἱρούμενον. Τί οὖν ἐστι τὸ γινόμενον;

[2, 8]   φέρεις αὐτὸν καὶ μολύνων οὐκ αἰσθάνῃ ἀκαθάρτοις μὲν διανοήμασι, ῥυπαραῖς δὲ

[2, 10]   τῷ ἀποθνῄσκειν καὶ τῷ πηροῦσθαι, αἰσθανόμενός γε, ὅτι ἀπὸ τῆς τῶν

[2, 26]   ψεύδους ἀνανεῦσαι πικρὰ ἀνάγκη τῷ αἰσθανομένῳ, ὅτι ψεῦδός ἐστιν· μέχρι δὲ

[2, 12]   μὴ ἐκείνου καταγέλα, ἀλλὰ μᾶλλον αἰσθάνου τῆς ἀδυναμίας τῆς αὑτοῦ. Πῶς

[2, 22]   γάρ σοι λείπει; οὐ χρῇ αἰσθήσει, οὐ φαντασίας διακρίνεις, οὐ τροφὰς

[2, 20]   πόθεν οὖν οἶδας, εἰ αἱ αἰσθήσεις ἡμᾶς ψεύδονται; τρεῖς, τέσσαρας τῶν

[2, 20]   ἢ οἱ ἀταλαίπωροι Ἀκαδημαικοὶ τὰς αἰσθήσεις τὰς αὑτῶν ἀποβαλεῖν ἢ ἀποτυφλῶσαι

[2, 18]   ἂν μὲν προσαχθῇ λόγος εἰς αἴσθησιν {ἄξ{ ι} ων τοῦ κακοῦ,

[2, 8]   τοῦ τεχνίτου καὶ εἴ τινα αἴσθησιν εἶχες, ἐπειρῶ ἂν μηδὲν {ἂν}

[2, 6]   γὰρ ἀπόλυτοι γίνονται. εἰ οὖν αἴσθησιν εἶχον, εὔχεσθαι αὐτοὺς ἔδει, ἵνα

[2, 11]   τοῦτό ἐστιν Ἴδ´ ἀρχὴ φιλοσοφίας· αἴσθησις μάχης τῆς πρὸς ἀλλήλους τῶν

[2, 23]   ἀλλὰ φοβουμένων μὴ ἄν τις αἴσθηται τῆς διαφορᾶς, εὐθὺς συναρπασθεὶς καὶ

[2, 17]   ἐπὶ τοῦ πρώτου καὶ σχεδὸν αἰσθητὴν παρέχοντος τὴν ἀπόδειξιν τοῦ μὴ

[2, 23]   μηδεμίαν εἶναι παραλλαγὴν κάλλους πρὸς αἶσχος. εἶτα ὁμοίως ἦν κινηθῆναι τὸν

[2, 24]   καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ αἰσχρά, καὶ μήτε λόγῳ παρακολουθῶν μήτ´

[2, 17]   καὶ κακὰ καὶ καλὰ καὶ αἰσχρὰ πάντες ἄνω καὶ κάτω λαλοῦντες

[2, 2]   καὶ ὕστερον ἀπαγορεῦσαι. εἰ δ´ αἰσχρὰ ταῦτα, αὐτόθεν ἤδη δίελε ποῦ

[2, 21]   αἴτια καὶ σχεδὸν ὅσα ἂν αἰσχρὰ φαντάζωνται, ταῦτα οὐ πάνυ ὁμολογοῦσι·

[2, 1]   τι ποιῆσαι ἢ μετ´ ἐπιθυμίας αἰσχρᾶς ὀρεχθῆναί τινος οὐδὲν διαφέρει ἡμῖν,

[2, 10]   μὴ ἔχειν καὶ ἀπολλύειν καὶ αἰσχρόν ἐστι καὶ ἐπονείδιστον καὶ ἀτύχημα.

[2, 20]   παιδείας, ὅτι οὔτε τὸ δουλεύειν αἰσχρόν ἐστι μᾶλλον ἢ καλὸν οὔτε

[2, 10]   ἔχειν καλόν ἐστιν οὔτ´ ἀπολλύειν αἰσχρόν ἐστιν, ταῦτα δὲ καὶ μὴ

[2, 20]   κατὰ σὲ ἀγαθὸν ἢ κακόν, αἰσχρὸν ἢ καλόν; ταῦτα ἢ ταῦτα;

[2, 20]   ἐλευθέρους εἶναι καλὸν μᾶλλον ἢ αἰσχρόν, οἱ ἐν Θερμοπύλαις ἀποθανόντες διὰ

[2, 11]   ἐγὼ τὸ καλὸν καὶ τὸ αἰσχρόν; οὐκ ἔχω ἔννοιαν αὐτοῦ; (Ἔχεις.

[2, 11]   καὶ κακοῦ καὶ καλοῦ καὶ αἰσχροῦ καὶ πρέποντος καὶ ἀπρεποῦς καὶ

[2, 14]   μὴ καὶ τὸ ἔσοπτρον τῷ αἰσχρῷ, ὅτι δεικνύει αὐτὸν αὐτῷ οἷός

[2, 17]   μεμφόμενοι, περὶ ἐπιτηδευμάτων καλῶν καὶ αἰσχρῶν ἐπικρίνοντες καὶ διαλαμβάνοντες. τίνος δ´

[2, 7]   οἶδεν σημεῖα, καὶ καλῶν καὶ αἰσχρῶν οἶδεν καὶ δικαίων καὶ ἀδίκων.

[2, 24]   τοὺς εὐφυεῖς; εἰς τὸ σωμάτιον; αἰσχρῶς αὐτὸ πλάσσεις. εἰς τὴν ἐσθῆτα;

[2, 1]   οὐ κατθανεῖν γὰρ δεινόν, ἀλλ´ αἰσχρῶς θανεῖν. Ἔδει οὖν πρὸς μὲν

[2, 8]   ἐφορῶντος πάντα καὶ ἐπακούοντος οὐκ αἰσχύνῃ ταῦτα ἐνθυμούμενος καὶ ποιῶν, ἀναίσθητε

[2, 21]   καὶ κακῶν, ἄλλοις δ´ ἄλλα αἴτια καὶ σχεδὸν ὅσα ἂν αἰσχρὰ

[2, 10]   παρ´ ἔξωθέν τινα καὶ ἀπροαίρετον αἰτίαν ἀπόλλυται, ταῦτα δὲ παρ´ ἡμᾶς·

[2, 19]   οὐκ ἀνύετε; εἴπατέ μοι τὴν αἰτίαν. ἢ γὰρ παρ´ ἐμὲ γίνεται

[2, 15]   ἐμός τις ἑταῖρος ἐξ οὐδεμιᾶς αἰτίας ἔκρινεν ἀποκαρτερεῖν. ἔγνων ἐγὼ ἤδη

[2, 15]   θᾶττον {θᾶττον} κατενεχθήσεται. ἄνευ πάσης αἰτίας ἐξάγεις ἡμῖν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ

[2, 17]   δὲ λέγει σικύασον’ τί τὸ αἴτιον; ἄλλο γε ἢ ὅτι τὴν

[2, 13]   ἂν εἶχες; (Ὡσαύτως. (Τί τὸ αἴτιον; ὅτι πᾶσα τέχνη ἰσχυρόν τι

[2, 13]   μὴ ἐκκρουσθῇς; (Οὐδαμῶς. (Τί τὸ αἴτιον; οὐχ ὅτι μεμελέτηκας γράφειν; (Πῶς

[2, 3]   νῦν δὲ κακόν. τί τὸ αἴτιον; τὸ ἐναντίον ἢ ἐπὶ τῶν

[2, 11]   οἱ οὐκ εἰδότες; τούτου δ´ αἴτιον τὸ ἥκειν ἤδη τινὰ ὑπὸ

[2, 21]   οἱ πλεῖστοι. τί οὖν τὸ αἴτιον; τὸ μὲν κυριώτατον ἀνομολογία καὶ

[2, 23]   ταύτῃ εὐαρεστοῦντα, μηδένα μεμφόμενον, μηδέν´ αἰτιώμενον, δυνάμενον εἰπεῖν τούτους τοὺς στίχους

[2, 12]   ἐν μεγίστῳ ἐπαίνῳ λέλεκται τὸ αἶψά τε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως

[2, 5]   φθαρῆναι δεῖ. οὐ γάρ εἰμι αἰών, ἀλλ´ ἄνθρωπος, μέρος τῶν πάντων

[2, 8]   δεξαμένη ἕστηκεν οὕτως ὅλῳ τῷ αἰῶνι, τὰ δὲ τοῦ θεοῦ κινούμενα,

[2, 20]   οὐ μᾶλλον ἢ οἱ ἀταλαίπωροι Ἀκαδημαικοὶ τὰς αἰσθήσεις τὰς αὑτῶν ἀποβαλεῖν

[2, 20]   διαφέρουσιν οὗτοι τίνες ποτέ; οἱ Ἀκαδημαικοὺς αὑτοὺς λέγοντες; ὦ ἄνθρωποι, συγκατάθεσθε

[2, 20]   καὶ ὄψεσθε. ~Πρὸς Ἐπικουρείους καὶ Ἀκαδημαικούς. Τοῖς ὑγιέσι καὶ ἐναργέσιν ἐξ

[2, 8]   αὐτὸν καὶ μολύνων οὐκ αἰσθάνῃ ἀκαθάρτοις μὲν διανοήμασι, ῥυπαραῖς δὲ πράξεσι.

[2, 19]   τί ὠφεληθήσεται; φλυαρότερος ἔσται καὶ ἀκαιρότερος ἢ νῦν ἐστιν. σοὶ γὰρ

[2, 7]   ἔσονται; ~Πῶς μαντευτέον. Διὰ τὸ ἀκαίρως μαντεύεσθαι πολλοὶ καθήκοντα πολλὰ παραλείπομεν.

[2, 5]   καὶ εἰς πηλὸν ἐμβαίνειν καὶ ἀκάνθας πατῆσαι καὶ ἔστιν ὅτε ἀποκοπῆναι

[2, 23]   καταβάλλω, ἀλλὰ τὸ περὶ ταῦτ´ ἀκαταληκτικῶς ἔχειν καὶ ἐνταῦθα τίθεσθαι τὰς

[2, 9]   ὀργίλον ὀργή, τὸν φιλάργυρον αἱ ἀκατάλληλοι λήψεις καὶ δόσεις. Διὰ τοῦτο

[2, 11]   τὸ ἀμφισβητούμενον προάγουσιν ὑπὸ τῆς ἀκαταλλήλου ἐφαρμογῆς. ὡς εἴ γε καὶ

[2, 8]   οἷος πέφυκεν, αἰδήμονα, πιστόν, ὑψηλόν, ἀκατάπληκτον, ἀπαθῆ, ἀτάραχον’ εἶτα σὺ οὐ

[2, 1]   τὴν ἔκκλισιν ἔχων ἀναγκαίως φοβήσεται, ἀκαταστατήσει, ταραχθήσεται. οὐ γὰρ θάνατος ἢ

[2, 6]   οὐκ ἦν τοσούτου τοσούτων μὲν ἀκηκοέναι, τοσαῦτα δὲ γεγραφέναι, τοσούτῳ δὲ

[2, 23]   περίεργοι καὶ πευθῆνες ἢ πάλιν ἀκίνητοι ὑπὸ λόγου; ἡ ἀκουστική; οὐκ

[2, 20]   γὰρ δοκεῖ σοι ταῦτα τὰ ἀκοινώνητα, γράψον αὐτὰ καὶ ἄλλοις ἀπόλιπε

[2, 12]   τὴν ἀλήθειαν καὶ ὄψει ὅτι ἀκολουθεῖ. μέχρι δ´ ἂν οὗ μὴ

[2, 19]   ἔσται, καὶ δυνατῷ ἀδύνατον οὐκ ἀκολουθεῖ· οὐ πᾶν δὲ παρεληλυθὸς ἀληθὲς

[2, 13]   λαβὴν τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος, ἀκολούθει παντὶ τῷ ἰσχυροτέρῳ. λέγειν δὲ

[2, 19]   ἀναγκαῖόν ἐστιν, δυνατῷ δ´ ἀδύνατον ἀκολουθεῖ. τὰ τρία δ´ ἐκεῖνα τηρῆσαι

[2, 24]   τί ἐστι ψεῦδος; τί τίνι ἀκολουθεῖ, τί τίνι μάχεται ἢ ἀνομολογούμενόν

[2, 19]   τῷ {ἀ} δυνατῷ ἀδύνατον μὴ ἀκολουθεῖν καὶ τῷ {δυνατὸν εἶναι ὃ

[2, 24]   ἢ δύνασαι καὶ κατὰ ποσὸν ἀκολουθῆσαί μοι λέγοντι; ἀλλ´ ἀποδείξει χρήσομαι

[2, 16]   τι θέλῃς, οἰμώζων καὶ στένων ἀκολουθήσεις τῷ ἰσχυροτέρῳ ἔξω ζητῶν ἀεὶ

[2, 16]   δ´ ἐμελέτησεν ταύτην τὴν μελέτην ἀκόλουθον τούτοις τοῖς λόγοις; τί οὖν

[2, 20]   ἕλκουσα ἐπὶ τὸ αὑτῆς βούλημα ἄκοντα καὶ στένοντα; ὅτι γὰρ δοκεῖ

[2, 14]   ὡς μήτε τι τῶν γινομένων ἀκόντων ἡμῶν γίνεσθαι μήτε τῶν μὴ

[2, 19]   μοι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν. ἄκουε· Ἰλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι

[2, 24]   τοῦ λέγειν οὕτως καὶ τοῦ ἀκούειν; (Ἔοικεν. (Εἰ δὲ βούλει, καὶ

[2, 14]   ἡδέα καὶ ἐπιτερπῆ τοῖς ἰδιώταις ἀκούειν. καὶ ἐνταῦθα τὸ μὲν ἔργον

[2, 23]   ὑπὲρ μὲν τοῦ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ νὴ Δία ὑπὲρ αὐτοῦ

[2, 24]   ἀλλὰ μόνον δείκνυε σαυτὸν τοῦ ἀκούειν καὶ ὄψει, πῶς κινήσεις τὸν

[2, 24]   γέ τινος τριβῆς περὶ τὸ ἀκούειν προσδεῖται ὁ τῶν φιλοσόφων ἀκουσόμενος.

[2, 24]   ἐστίν, ὁρᾷς ὅτι καὶ τὸ ἀκούειν ὠφελίμως τοῦ ἐμπείρου ἐστίν; καὶ

[2, 17]   ὑπομνήσοντα ὑμᾶς, ἀλλ´ ἄχθεσθε, ἐὰν ἀκούητε τούτων. εἶτα λέγετε ἀφιλόστοργος γέρων·

[2, 23]   τις τοῦτο παριστὰς βλάπτει τοὺς ἀκούοντας, κἀμὲ τίθεσθε ἕνα τῶν βλαπτόντων.

[2, 24]   τοὺς δ´ ὠφελουμένους. οἱ δ´ ἀκούοντες πάντες ὠφελοῦνται ἀφ´ ὧν ἀκούουσιν

[2, 24]   ἀκούοντες πάντες ὠφελοῦνται ἀφ´ ὧν ἀκούουσιν ἢ καὶ τούτων εὕροις ἂν

[2, 24]   καὶ ἐνταῦθα ὅσοι μὲν ἐμπείρως ἀκούουσιν ὠφελοῦνται, ὅσοι δ´ ἀπείρως βλάπτονται;

[2, 22]   τοῦ Πλάτωνος, ὅτι πᾶσα ψυχὴ ἄκουσα στέρεται τῆς ἀληθείας. εἰ δὲ

[2, 24]   σέ; δεῖξόν μοι. περὶ τίνος ἀκοῦσαι δύνασαι; περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν;

[2, 24]   τινος ὅτι Πολλάκις ἐπιθυμῶν σου ἀκοῦσαι ἦλθον πρὸς σὲ καὶ οὐδέποτέ

[2, 24]   εἰς βλέμμα; εἰς οὐδέν. ὅταν ἀκοῦσαι θέλῃς φιλοσόφου, μὴ λέγε αὐτῷ

[2, 6]   πᾶσαί εἰσιν. εἰ δὲ θέλεις ἀκοῦσαι τἀληθῆ, συντομωτέρα ἣν πέμπει ὁ

[2, 20]   πεφροντίκασι· μή τι νέος εὐγενὴς ἀκούσας τῶν λόγων τούτων πάθῃ τι

[2, 13]   πῶς μ´ ἀποδέξεται, πῶς μου ἀκούσει; ἀνδράποδον, ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ.

[2, 23]   λόγους πᾶς ἄν τις ῥᾷον ἀκούσειε τοὺς εὐσχήμοσιν ἅμα καὶ εὐπρεπέσιν

[2, 21]   ἀνόητος, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον πάντων ἀκούσεις λεγόντων ὤφελον ὡς φρένας ἔχω

[2, 1]   ἄλλοις ἄφες, μηδὲ φωνήν τις ἀκούσῃ σου περὶ αὐτῶν ποτε μηδ´,

[2, 22]   καὶ τὰ ἑαυτῶν. ἂν δ´ ἀκούσῃς, ὅτι ταῖς ἀληθείαις οὗτοι οἱ

[2, 21]   τὸ δ´ ἄδικον οὐδαμῶς φαντάζονται ἀκούσιον. ἔνι τι καὶ τῷ ζηλοτύπῳ,

[2, 21]   φαντάζονταί τι ἐν αὐτοῖς εἶναι ἀκούσιον καθάπερ ἐν τῷ δειλῷ καὶ

[2, 21]   τῷ ζηλοτύπῳ, ὡς οἴονται, τοῦ ἀκουσίου· διὰ τοῦτο καὶ περὶ τούτου

[2, 21]   προσέθηκεν, ὥστε συγγνωσθῆναι ὡς ἐπ´ ἀκουσίῳ. τὸ δ´ ἄδικον οὐδαμῶς φαντάζονται

[2, 24]   ἀκούειν προσδεῖται ὁ τῶν φιλοσόφων ἀκουσόμενος. ἢ γὰρ οὔ; Περὶ τίνος

[2, 24]   πρὸς τὸ λέγειν, ὅταν ὁ ἀκουσόμενος φανῇ τις, ὅταν αὐτὸς ἐρεθίσῃ.

[2, 23]   πάλιν ἀκίνητοι ὑπὸ λόγου; ἡ ἀκουστική; οὐκ ἄλλη ἢ ἡ προαιρετικὴ

[2, 23]   καὶ προαίρεσις καὶ ἀπροαίρετα. τὴν ἀκουστικὴν ταὐτά, τὴν φραστικὴν ὡσαύτως. προαίρεσιν

[2, 23]   εὐχρηςτίαν τῆς ὁρατικῆς ἢ τῆς ἀκουστικῆς δυνάμεως ἢ αὐτῆς τῆς φωνητικῆς.

[2, 23]   περὶ ἑαυτῆς, μή τι τῆς ἀκουστικῆς; {μή τι πυρῶν; μή τι

[2, 15]   τισιν ὧν ἔκριναν ἐμμένοντας. Ὅταν ἀκούσωσί τινες τούτων τῶν λόγων, ὅτι

[2, 18]   λογίζου, ἀλλ´ ὅτι καὶ τὴν ἀκρασίαν σου τέτροφας, ἐπηύξησας. ἀδύνατον γὰρ

[2, 16]   ἐπιθυμίαν, φθόνον, ἐπιχαιρεκακίαν, φιλαργυρίαν, μαλακίαν, ἀκρασίαν. ταῦτα δ´ οὐκ ἔστιν ἄλλως

[2, 22]   ἀποδείκνυσθαι τὰ λῃστῶν· οὐδὲ τὸ ἀκρατεῖς καὶ μοιχοὺς καὶ φθορεῖς ἀπεργαζόμενον

[2, 21]   οὐχ εὑρήσεις με μωρὸν ἄνθρωπον‘ ἀκρατῆ οὐ ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις, ἄδικον

[2, 21]   τῷ δειλῷ καὶ ἐλεήμονι. κἂν ἀκρατῆ που παρομολογῇ τις αὑτόν, ἔρωτα

[2, 19]   Περιπατητικὰ οὐ καὶ αὐτὰ ὁμοίως ἀκριβοῦσιν; τίς οὖν ἐστι Στωικός; ὡς

[2, 22]   μεγίστων· οὐδενὶ χαλεπός, ἅτ´ εἰδὼς ἀκριβῶς τὸ τοῦ Πλάτωνος, ὅτι πᾶσα

[2, 22]   τοῦ φαύλου ἡγεμονικόν· ἀβέβαιόν ἐστιν, ἄκριτον, ἄλλοθ´ ὑπ´ ἄλλης φαντασίας νικώμενον.

[2, 16]   Ἀθήνας πάλιν ὄψομαι καὶ τὴν ἀκρόπολιν; τάλας, οὐκ ἀρκεῖ σοι ἃ

[2, 23]   μηδέποτ´ ἀτυχοῦντα, μηδέποτε δυστυχοῦντα, ἐλεύθερον, ἀκώλυτον, ἀνανάγκαστον, συναρμόζοντα τῇ τοῦ Διὸς

[2, 19]   πλὴν ὀρθὴ χρῆσις φαντασιῶν. τοῦτο ἀκώλυτον φύσει μόνον, τοῦτο ἀνεμπόδιστον. διὰ

[2, 23]   καὶ πῶς οἷόν τε τοῦ ἀκωλύτου τὰ κωλυόμενα; τὴν ὁρατικὴν δύναμιν

[2, 19]   ταύτην τὴν ἐπιβολήν, ἀποτελέσαι ὑμᾶς ἀκωλύτους, ἀναναγκάστους, ἀπαραποδίστους, ἐλευθέρους, εὐροοῦντας, εὐδαιμονοῦντας,

[2, 19]   ἡ ἀγέννεια, ἡ δειλία, ἡ ἀλαζονεία, ἣν ἠλαζονεύου ἐν τῇ σχολῇ

[2, 15]   τόνους ἔχων {ἐνδεικνύῃ{ ς} καὶ ἀλαζονεύῃ ἐπ´ αὐτοῖς, ἐρῶ σοι ὅτι

[2, 13]   τὰ ἀληθῆ, δύστηνε, καὶ μὴ ἀλαζονεύου μηδὲ φιλόσοφος εἶναι ἀξίου μηδὲ

[2, 20]   πολλοῖς ἀνθρώποις λαλούμενον κατάψευσμά ἐστιν ἀλαζόνων ἀνθρώπων καὶ σοφιστῶν ἢ νὴ

[2, 10]   βλάβη; οὔτε γὰρ τὴν κεφαλὴν ἀλγεῖ ὁ ἐξαπατηθεὶς ἢ ἀδικήσας οὔτε

[2, 12]   οὔ; ἐμπείρῳ δηλονότι καὶ τούτῳ ἀλειπτικῆς ἢ ἰατρικῆς; πάνυ μὲν οὖν.

[2, 2]   πεπαιδευμένος ἢ ἀπαίδευτος, ἢ γενναῖος ἀλεκτρυὼν ἢ ἀγεννής, ἢ ὑπόμενε τυπτόμενος,

[2, 13]   λέγειν Διογένης μεμελετήκει ὁ πρὸς Ἀλέξανδρον οὕτως λαλῶν, ὁ πρὸς Φίλιππον,

[2, 22]   καὶ τοὺς ναοὺς ἐμπιπρῶμεν, ὥσπερ Ἀλέξανδρος ἐκέλευσεν ἐμπρησθῆναι τὰ Ἀσκλήπεια ἀποθανόντος

[2, 19]   Ἕκτορος πατήρ; Πρίαμος. τίνες ἀδελφοί; Ἀλέξανδρος καὶ Δηίφοβος. μήτηρ δ´ αὐτῶν

[2, 22]   Ἰλίῳ διὰ ταῦτα ἐγένετο. ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ Μενελάου ξένος ἦν, καὶ

[2, 26]   δὲ τοῦτο μὴ φαντάζηται, ὡς ἀληθεῖ ἐπινεύει αὐτῷ. δεινὸς οὖν ἐν

[2, 2]   ἐκεῖ τὸ εὐλαβές· ὅπου ἡ ἀλήθεια, ἐκεῖ τὸ θαρραλέον, ὅπου ἡ

[2, 2]   ἀγαθῶν; οὗ καὶ ἀλήθεια. ὅπου ἀλήθεια καὶ οὗ φύσις, ἐκεῖ τὸ

[2, 2]   κακῶν καὶ ἀγαθῶν; οὗ καὶ ἀλήθεια. ὅπου ἀλήθεια καὶ οὗ φύσις,

[2, 18]   ἕν. Οὗτός ἐστιν ὁ ταῖς ἀληθείαις ἀσκητὴς ὁ πρὸς τὰς τοιαύτας

[2, 16]   πολλοῦ χρόνου ζητῶ, τὸν ταῖς ἀληθείαις εὐγενῆ καὶ εὐφυᾶ· εἴτε νέον

[2, 23]   οὐ μαίνῃ; οὕτως τυφλὸς ταῖς ἀληθείαις καὶ κωφὸς εἶ; Τί οὖν;

[2, 23]   λέγειν μὴ εἶναι μηδεμίαν ταῖς ἀληθείαις οὐ μόνον ἀχαρίστου ἐστὶ πρὸς

[2, 22]   ἂν δ´ ἀκούσῃς, ὅτι ταῖς ἀληθείαις οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον

[2, 12]   καὶ σὺ δεῖξον αὐτῷ τὴν ἀλήθειαν καὶ ὄψει ὅτι ἀκολουθεῖ. μέχρι

[2, 22]   πᾶσα ψυχὴ ἄκουσα στέρεται τῆς ἀληθείας. εἰ δὲ μή, τὰ μὲν

[2, 20]   τι καὶ ἔχει γνωριστικὸν τῆς ἀληθείας, ἐξαιρεῖν πειρᾶται καὶ ἀπολλύειν. τί

[2, 20]   καὶ κανόνας εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας οὐ προσφιλοτεχνεῖ τούτοις προσθεῖναι καὶ

[2, 19]   ἄλληλα, τῷ {τὸ} πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖον εἶναι καὶ τῷ {ἀ}

[2, 19]   οὔτ´ ἔσται, καὶ πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, δυνατῷ δ´ ἀδύνατον

[2, 19]   ἀκολουθεῖ· οὐ πᾶν δὲ παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, καθάπερ οἱ περὶ

[2, 20]   ὀφείλει ποιήσασθαι· οὐδέν ἐστι καθολικὸν ἀληθές. ἀνδράποδον, οὐδὲ τοῦτο. τί γὰρ

[2, 20]   ἀντιλέγοι τῷ εἶναί τι καθολικὸν ἀληθές, δῆλον ὅτι τὴν ἐναντίαν ἀπόφασιν

[2, 1]   δὲ σκεψώμεθα κατὰ δύναμιν, εἰ ἀληθές ἐστι τὸ δεῖν ἅμα μὲν

[2, 18]   βεβαιώσεις τὸ τοῦ Ἡσιόδου, ὅτι ἀληθές ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ

[2, 24]   μήτ´ ἀποδείξει, μήτε τί ἐστιν ἀληθὲς ἢ τί ψεῦδος, μήτε διακρῖναι

[2, 24]   οὐκ ἔστιν; τί γάρ ἐστιν ἀληθὲς οἶδας ἢ τί ἐστι ψεῦδος;

[2, 19]   τι δυνατόν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, καὶ δυνατῷ ἀδύνατον

[2, 19]   τ´ ἐστίν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, καὶ πᾶν παρεληλυθὸς

[2, 19]   εἶναι δυνατόν, ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται. λοιπὸν ὁ μέν

[2, 19]   {δυνατὸν εἶναι ὃ οὔτ´ ἔστιν ἀληθὲς οὔτ´ ἔσται, συνιδὼν τὴν μάχην

[2, 19]   ἢ παρ´ ὑμᾶς ἤ, ὅπερ ἀληθέστερον, παρ´ ἀμφοτέρους. τί οὖν; θέλετε

[2, 13]   ἀποκτεῖναί με. (Λέγε οὖν τὰ ἀληθῆ, δύστηνε, καὶ μὴ ἀλαζονεύου μηδὲ

[2, 9]   σωτηρία συμπεπλεγμένου ἐστὶ τὸ ἐξ ἀληθῶν συμπεπλέχθαι. πότε διεζευγμένον; ὅταν τὴν

[2, 23]   θεωρημάτων, ὑπ´ αὐτῶν τινες τούτων ἁλισκόμενοι καταμένουσιν αὐτοῦ, ὁ μὲν ὑπὸ

[2, 18]   Σωκράτη καὶ ἴδε αὐτὸν συγκατακείμενον Ἀλκιβιάδῃ καὶ διαπαίζοντα αὐτοῦ τὴν ὥραν.

[2, 13]   ἀγωνιᾷς ὑπὲρ τῶν ἀλλοτρίων; (Ναί· ἀλλ´ ἀγωνιῶ, πῶς ἐγὼ αὐτῷ λαλήσω.

[2, 1]   ὅτι οὐ κατθανεῖν γὰρ δεινόν, ἀλλ´ αἰσχρῶς θανεῖν. Ἔδει οὖν πρὸς

[2, 2]   ἡ ὁδὸς ἐνταῦθα οὐ φέρει, ἀλλ´ ἄλλῃ; τί οὖν ἐστιν, ὅτι

[2, 18]   τριάκοντα ἐφεξῆς ἡμέρας μὴ ἀναγνῷς, ἀλλ´ ἄλλο τι πράξῃς, γνώσῃ τὸ

[2, 5]   καὶ ταύτῃ {τὴν} παρὰ φύσιν. ἀλλ´ ἅμα μὲν ἐπιμελῶς, ὅτι ἡ

[2, 20]   ἢ ἐλαία πάλιν μὴ ἐλαικῶς, ἀλλ´ ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν

[2, 23]   ποδῶν οὐδ´ ἐσθῆτος οὐδ´ ὑποδημάτων. ἀλλ´ ἄν μου πυνθάνῃ τί οὖν

[2, 4]   ἐν τῇ πόλει. ὁ δ´ Ἀλλ´ ἄν, φησίν, ἀφέντες τοῦτο τὸ

[2, 21]   ἃ πάρεστε, ταῦτα λαμβάνετε; ναί· ἀλλ´ ἂν ἀποθάνῃ μου τὸ παιδίον

[2, 5]   εἶναι ἐρῶ τὸ καθαρῷ εἶναι, ἀλλ´, ἂν αὐτὸν ὡς πόδα λάβῃς

[2, 16]   Ἀθήναις ἔσεσθαι ἢ ἐν Κορίνθῳ, ἀλλ´, ἂν οὕτως τύχῃ, ἐν Σούσοις

[2, 19]   Κυριεύοντος τί ἄλλο ἔχω ἀνωτέρω; ἀλλ´ ἂν ὦ κενός, μάλιστα ἐπὶ

[2, 7]   τῶν σπλάγχνων ἢ τῶν οἰωνῶν; ἀλλ´ ἀνέχομαι λέγοντος ἐκείνου συμφέρει σοι’

[2, 8]   οὐκ οἶδεν, μετὰ τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´ ἀνεχόμεθα λέγοντος αὐτοῦ σὲ ἤθελον

[2, 5]   δεῖ. οὐ γάρ εἰμι αἰών, ἀλλ´ ἄνθρωπος, μέρος τῶν πάντων ὡς

[2, 14]   καὶ βασανίσωμεν αὑτούς, εἰ παρακολουθοῦμεν. (Ἀλλ´ ἀνιαρὸν τὸ ἐξελέγχεσθαι πρεσβύτερον ἄνθρωπον

[2, 2]   δουλεύειν, ποτὲ δὲ μὴ θέλε, ἀλλ´ ἁπλῶς καὶ ἐξ ὅλης τῆς

[2, 24]   κατὰ ποσὸν ἀκολουθῆσαί μοι λέγοντι; ἀλλ´ ἀποδείξει χρήσομαι πρὸς σέ; πῶς;

[2, 8]   ἀθάνατον ἀγήρων, μή τι ἄνοσον; ἀλλ´ ἀποθνῄσκοντα θείως, νοσοῦντα θείως. ταῦτα

[2, 15]   θεραπεύσοντα. τοῦτο οὐκ εἰσὶ τόνοι, ἀλλ´ ἀτονία’ ἕτερον τρόπον τοιοῦτόν τι

[2, 24]   λέγει τῷ γεωργῷ ἐπιμελοῦ μου‘ ἀλλ´ αὐτὴ δι´ αὑτῆς ἐμφαίνουσα, ὅτι

[2, 12]   περιορᾶν ἀμελούμενον καὶ ἀπολλύμενον. οὐδαμῶς. ἀλλ´ αὐτὸς ἐπιμεμέλησαι αὐτοῦ; πότερον μαθὼν

[2, 17]   οὐδὲ ζητεῖτε τὸν ὑπομνήσοντα ὑμᾶς, ἀλλ´ ἄχθεσθε, ἐὰν ἀκούητε τούτων. εἶτα

[2, 22]   λέγοντι οὐκ εἶναι φίλους αὐτούς. ἀλλ´ ἐβλήθη εἰς τὸ μέσον μερίδιον,

[2, 17]   σὺ μεγάλας ἔχεις ἐπιβολάς. Οὔ· ἀλλ´ ἐγὼ θέλω γνῶναι, τί λέγει

[2, 18]   ποιεῖν ἐθέλῃς, μὴ ποίει αὐτό, ἀλλ´ ἔθισον ἄλλο τι πράττειν μᾶλλον

[2, 2]   Θέωνος, τί γένηται; τί γράψῃ; ἀλλ´ εἰ μὲν μεμελέτηκας γράφειν, ἔχεις

[2, 8]   σοι ἐρεῖ ἐκεῖνος ἢ ταῦτα; ἀλλ´ εἰ μὲν τὸ ἄγαλμα ἦς

[2, 5]   κεκραγὼς οὐδ´ ἐγκαλῶν τῷ θεῷ, ἀλλ´ εἰδώς, ὅτι τὸ γενόμενον καὶ

[2, 18]   ὑπὸ τῆς ὀξύτητος μὴ συναρπασθῇς, ἀλλ´ εἰπὲ ἔκδεξαί με μικρόν, φαντασία·

[2, 13]   οἶδεν ποῦ τῆς γῆς ἐστιν, ἀλλ´ ἐκ τοσούτου χρόνου ἐπιδημῶν ἀγνοεῖ

[2, 11]   οὐδεμίαν φύσει ἔννοιαν ἥκομεν ἔχοντες, ἀλλ´ ἔκ τινος τεχνικῆς παραλήψεως διδασκόμεθα

[2, 1]   πῶς διαλόγους συντίθημι. μή, ἄνθρωπε, ἀλλ´ ἐκεῖνα μᾶλλον ἰδοῦ, πῶς ὀρεγόμενος

[2, 16]   μάμμας καὶ τιτθάς, γραῶν ἀποκλαύματα; ἀλλ´ ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς

[2, 16]   χεῖρόν ἐστι τοῦ τῆς Δίρκης; ἀλλ´ ἐκεῖνό μοι σύνηθες ἦν. καὶ

[2, 22]   καὶ ὑπὸ τῷ αὐτῷ παιδαγωγῷ, ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον, ποῦ τὸ συμφέρον

[2, 6]   τὸ ἀπὸ τῆς χρείας περιγινόμενον, ἀλλ´ ἐκείνου μὲν παραχώρει τοῖς περιτετριμμένοις,

[2, 6]   σὸν τοῦτο τὸ ἔργον ἦν; ἀλλ´ ἐκείνου. τί οὖν ἀντιποιῇ τοῦ

[2, 20]   δύναται ἄμπελος μὴ ἀμπελικῶς κινεῖσθαι, ἀλλ´ ἐλαικῶς, ἢ ἐλαία πάλιν μὴ

[2, 18]   τῶν αὐτῶν μαστιγωθεὶς οὐκέτι μώλωπας, ἀλλ´ ἕλκη ποιεῖ. εἰ οὖν θέλεις

[2, 15]   ἄν σοι δοκῇ, μὴ μετατίθεσο, ἀλλ´ ἔμμενε καὶ λέγε ὅτι τοῖς

[2, 22]   ἐφ´ οἷς περὶ φιλίας παραδοξολογοῦσιν. ἀλλ´ ἐμπεσούσης εἰς τὸ μέσον ὥσπερ

[2, 16]   ἑκάστου φύσιν οἵα ἐστίν. οὔ· ἀλλ´ ἐν βοὸς κοιλίᾳ καθήμενος ἐκδέχου

[2, 23]   κομψοτέρους ἡμῖν τόπους ἐκλεξόμενος ἐλήλυθας, ἀλλ´ ἐν οἷς ἐγένου καὶ ὧν

[2, 6]   δεῖνα. ἀσπάζομαι. πῶς; οὐ ταπεινῶς. ἀλλ´ ἐξεκλείσθης. διὰ θυρίδος γὰρ οὐκ

[2, 22]   ἄλλοθ´ ὑπ´ ἄλλης φαντασίας νικώμενον. ἀλλ´ ἐξέτασον μὴ ταῦθ´ ἃ οἱ

[2, 6]   σὸς ἄλλους τὰ ψεύδη ὑπολαβεῖν; ἀλλ´ ἐξορισθῆναι κινδυνεύω. τί ἐστιν ἐξορισθῆναι;

[2, 5]   δ´ ἢ κακὸν ἢ ἀγαθόν, ἀλλ´ ἐπ´ ἐμοί. δύσκολον δὲ μῖξαι

[2, 3]   ἣν θέλεις δραχμὴν καὶ διαγνώσομαι’ ἀλλ´ ἐπὶ συλλογισμῶν φέρε ὃν θέλεις

[2, 19]   δόγμα πεποίησαι κατὰ τὸν τόπον; ἀλλ´ ἐρεῖς ἡμῖν Ἑλένην καὶ Πρίαμον

[2, 8]   ἀτάραχον’ εἶτα σὺ οὐ φυλάσσεις; Ἀλλ´ ἐροῦσιν· πόθεν ἡμῖν οὗτος ὀφρῦν

[2, 14]   τὸν ἔλεγχον καὶ παραμεῖναι; οὐδαμῶς, ἀλλ´ εὐθὺς ἀπαλλάσσῃ χαλεπῶς ἔχων. καίτοι

[2, 17]   γάρ τινα καὶ ὑγιεινοῦ πρόληψιν, ἀλλ´ ἐφαρμόσαι οὐ δυνάμεθα. διὰ τοῦτο

[2, 6]   ἡ περὶ αὐτοῦ οὐκ ἀδιάφορος, ἀλλ´ ἢ ἐπιστήμη ἢ δόξα ἢ

[2, 12]   ἀπαντᾷ ἐκεῖνος, οὐκέτι δύναται μεταχειρίσασθαι, ἀλλ´ ἢ λοιδορεῖ λοιπὸν ἢ καταγελᾷ

[2, 23]   δὲ προσάγουσα; ἡ ὁρατική; οὔ, ἀλλ´ ἡ προαιρετική. τίς ἡ τὰ

[2, 10]   πρὸς {ἑ} αὐτὸν τῶν ἀπροαιρέτων, ἀλλ´ ἡδέως ἐκεῖνα προίεσθαι, ἵν´ ἐν

[2, 17]   τόπον· σός ἐστι καὶ οὗτος. ἀλλ´ ἤδη καὶ τὸν δεύτερον τόπον

[2, 8]   οὐδὲ τὰς χρείας ταύτας παρεῖχεν, ἀλλ´ ἦν ἂν ἴσος ἡμῖν καὶ

[2, 20]   καθεύδοντα καὶ οὐκ εἴων ἠρεμεῖν, ἀλλ´ ἠνάγκαζον ἐξαγγέλλειν τὰ αὑτοῦ κακὰ

[2, 5]   τὸ ἑξῆς ὄψεται ἐν αὐτῇ; ἀλλ´ ὁ μὲν ἐρεῖ βάλε’ ὁ

[2, 5]   φιλοτεχνεῖν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´ οἵα ἂν ᾖ ἐκείνη, τὴν

[2, 5]   ὁ ὑφάντης οὐκ ἔρια ποιεῖ, ἀλλ´ οἷα ἂν παραλάβῃ περὶ αὐτὰ

[2, 7]   τὰ τοιαῦτα μᾶλλον ἡμῖν δεικνύωσιν, ἀλλ´ οἷα ἐνδείκνυνται τούτων τὰς φαντασίας

[2, 5]   δὲ μή, ἀδύνατον τὸ εὐδαιμονῆσαι. ἀλλ´ οἷόν τι ἐπὶ τοῦ πλοῦ

[2, 15]   ἐπυνθανόμην τί ἐγένετο. (Κέκρικα, φησίν. (Ἀλλ´ ὅμως τί σε ἦν τὸ

[2, 16]   ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς, ἀλλ´ ὅπερ καὶ σέ, τὸ δόγμα.

[2, 10]   οὖν οὐ τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα, ἀλλ´ ὅπου τι σωματικὸν ἐλάττωμα ἢ

[2, 22]   ἀλλήλοις, ἵν´ εἴπῃς οὐδὲν φιλικώτερον‘ ἀλλ´ ὅπως ἴδῃς, τί ἐστι φιλία,

[2, 22]   καὶ τέκνων μήτηρ καὶ πολλῶν; ἀλλ´ ὅρμος ἦλθεν εἰς τὸ μέσον.

[2, 15]   κέκρικα. καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι· ἀλλ´ ὅσῳ βεβαιότερον κρίνουσι τὰ οὐκ

[2, 4]   τὸ χοιρίδιον κοινὸν τῶν κεκλημένων· ἀλλ´ ὅταν μέρη γένηται, ἄν σοι

[2, 18]   τὴν μίαν ἧτταν ταύτην λογίζου, ἀλλ´ ὅτι καὶ τὴν ἀκρασίαν σου

[2, 18]   μόνον σοι τοῦτο γέγονεν κακόν, ἀλλ´ ὅτι καὶ τὴν ἕξιν ηὔξησας

[2, 8]   γέγονεν μή τι προηγουμένως; οὔ· ἀλλ´ ὅτι νώτου χρείαν. εἴχομεν βαστάζειν

[2, 8]   ἔστι θεῶν ἔργα κἀκεῖνα; ἔστιν, ἀλλ´ οὐ προηγούμενα οὐδὲ μέρη θεῶν.

[2, 16]   οὐδ´ ὄχλου βοὴ οὐδὲ κατάγελως. ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸ τὸ ἀγωνιᾶν τί

[2, 14]   λαθεῖν αὐτὸν οὐ μόνον ποιοῦντα, ἀλλ´ οὐδὲ διανοούμενον ἢ ἐνθυμούμενον· εἶτα

[2, 16]   δύνασαι καθαίρειν τὰ ἀλλότρια κακά, ἀλλ´ οὐδὲ Θησεύς, ἵνα τὰ τῆς

[2, 16]   χεῖρας ἔτι ζητεῖς τὸν ἀπομύξοντα; ἀλλ´ οὐδὲ μελετῶμεν ταῦτα οὐδ´ ἐπιστρεφόμεθα.

[2, 13]   ἔξεστι καὶ τί οὐκ ἔξεστιν. ἀλλ´ οὐδὲ νομικόν τινα παρέλαβεν πώποτε

[2, 5]   ἦν ἐν μέσῳ οἷς ἔπαιζεν, ἀλλ´ οὐδὲν ἧττον ἔπαιζεν καὶ ἐσφαίριζεν

[2, 16]   τὴν οἰκουμένην συνήθεις ἔσχεν, φίλους; ἀλλ´ οὐδὲν φίλτερον τοῦ θεοῦ· διὰ

[2, 1]   ἀπροαίρετα θαρρεῖν, εὐλαβεῖσθαι τὰ προαιρετικά’ (Ἀλλ´ οὐκ ἀνέγνων σοι οὐδ´ ἔγνως

[2, 16]   περιῄει καθαίρων ἀδικίαν καὶ ἀνομίαν. ἀλλ´ οὐκ εἶ Ἡρακλῆς καὶ οὐ

[2, 5]   τινα τῶν ἐκτὸς ὑλῶν φιλοτεχνεῖν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´ οἵα

[2, 6]   λαλῶ. τίνα τρόπον; οὐ ταπεινῶς. ἀλλ´ οὐκ ἐπέτυχες. μὴ γὰρ σὸν

[2, 19]   νὴ τοὺς θεοὺς ἰδεῖν Στωικόν. ἀλλ´ οὐκ ἔχετε τὸν τετυπωμένον δεῖξαι·

[2, 2]   ἐπὶ τὸν ἐπίλογον ἔφη ὅτι ἀλλ´ οὔτε δεήσομαι ὑμῶν οὔτ´ ἐπιστρέφομαι,

[2, 23]   γάρ τις καὶ ὄνου χρεία, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη βοός· ἔστι καὶ

[2, 23]   ἡλίκη βοός· ἔστι καὶ κυνός, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη οἰκέτου· ἔστι καὶ

[2, 23]   ἀξία καὶ τῆς φραστικῆς δυνάμεως, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῆς προαιρετικῆς. ὅταν

[2, 23]   τῶν πολιτῶν· ἔστι καὶ τούτων, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῶν ἀρχόντων. οὐ

[2, 23]   ἡλίκη οἰκέτου· ἔστι καὶ οἰκέτου, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῶν πολιτῶν· ἔστι

[2, 17]   ἑκάστου τούτων φυσικὰς καὶ προλήψεις; ἀλλ´ οὐχ οἷόν τ´ ἐφαρμόζειν τὰς

[2, 23]   δύναμιν. καὶ γὰρ ὀφθαλμῶν ἐπιμελητέον, ἀλλ´ οὐχ ὡς τοῦ κρατίστου, ἀλλὰ

[2, 17]   πενίᾳ καὶ πλούτῳ· ἀποτεύξῃ, περιπεσῇ. ἀλλ´ ὑγιείᾳ· δυστυχήσεις· ἀρχαῖς, τιμαῖς, πατρίδι,

[2, 23]   μήτε πάλιν ἀμνήμων τῶν κρεισσόνων, ἀλλ´ ὑπὲρ μὲν τοῦ ὁρᾶν καὶ

[2, 16]   ὑπὸ πλακουντίου τοῦτο πάσχειν ἀξιῶ, ἀλλ´ ὑπὸ δογμάτων ὀρθῶν. τίνα δ´

[2, 9]   εἰώθαμεν λέγειν οὐκ ἔστιν Ἰουδαῖος, ἀλλ´ ὑποκρίνεται’ ὅταν δ´ ἀναλάβῃ τὸ

[2, 23]   τι ἵππου; μή τι κυνός; ἀλλ´ ὡς διάκονοι καὶ δοῦλαι τεταγμέναι

[2, 23]   λέγει μὴ εἶναι αὐτὰ κομψά; ἀλλ´ ὡς δίοδον, ὡς πανδοκεῖα. τί

[2, 15]   γὰρ εἶναι τόνους ἐν σώματι, ἀλλ´ ὡς ὑγιαίνοντι, ὡς ἀθλοῦντι· ἂν

[2, 10]   περὶ μηδενὸς βουλεύεσθαι ὡς ἀπόλυτον, ἀλλ´ ὥσπερ ἄν, εἰ ἡ χεὶρ

[2, 21]   ὡς ἀποθησόμενοι ἢ ἐπανορθώσοντες ἢ ἄλλ´ ἀντ´ αὐτῶν ληψόμενοι ἔρχεσθε. πόθεν;

[2, 21]   δειλότερός εἰμι, ὁμολογῶ· τὰ δ´ ἄλλ´ οὐχ εὑρήσεις με μωρὸν ἄνθρωπον‘

[2, 24]   τίνος; ἆρά γε ἵππου; (Οὔ. (Ἀλλὰ βοός; (Οὔ. (Τί οὖν; ἀνθρώπου;

[2, 22]   σκευαρίου ῥίψει ὡς κατεαγὸς πινάκιον; ἀλλὰ γυνή μου ἐστὶ καὶ τοσούτῳ

[2, 13]   γὰρ ὡς θέλεις αὐτῷ λαλῆσαι; (Ἀλλὰ δέδοικα μὴ ἐκκρουσθῶ. (Μή τι

[2, 10]   βλαβερόν, ἐπίβουλον, δηκτικόν, οὐδὲν ἀπολώλεκας; ἀλλὰ δεῖ σε κέρμα ἀπολέσαι, ἵνα

[2, 23]   προθέσεως· οὐκ εἰς τοῦτο ὥδευες, ἀλλὰ διὰ τούτου. ἀλλὰ κομψὸν τοῦτο.

[2, 13]   αὐτῷ καὶ ἐξηγησόμενον τὰ νόμιμα· ἀλλὰ διαθήκην μὲν οὐ γράφει μὴ

[2, 16]   τηρεῖν, τῶν ἀλλοτρίων μὴ ἀντιποιεῖσθαι, ἀλλὰ διδομένοις μὲν χρῆσθαι, μὴ διδόμενα

[2, 13]   ἐκεῖνος δ´ ἀμελέτητός ἐστιν; (Ναί· ἀλλὰ ἐξουσίαν ἔχει ἀποκτεῖναί με. (Λέγε

[2, 24]   ποιεῖ ἄγνοια περὶ τῶν συμφερόντων; Ἀλλὰ κἀγὼ πλούσιός εἰμι. μή τι

[2, 21]   γὰρ ἐπύθου, εἰ σοὶ χρήσιμοι, ἀλλὰ καθόλου; πυθέσθω μου καὶ ὁ

[2, 18]   μηδ´ ἐφιστάνειν ὕστερον ὅτι ἁμαρτάνεις, ἀλλὰ καὶ ἀπολογίας ἄρξῃ πορίζειν ὑπὲρ

[2, 23]   ἀχαρίστου ἐστὶ πρὸς τοὺς δεδωκότας, ἀλλὰ καὶ δειλοῦ. ὁ γὰρ τοιοῦτος

[2, 17]   γένηται; ἀποκτείνω μὲν τὰ τέκνα. ἀλλὰ καὶ ἐμαυτὴν τιμωρήσομαι. καὶ τί

[2, 24]   ὁ Ἕκτωρ ἢ ὁ Αἴας; ἀλλὰ καὶ εὐγενής. μή τι ἐκ

[2, 13]   γὰρ ᾆσαι μόνον θέλει καλῶς, ἀλλὰ καὶ εὐδοκιμῆσαι, τοῦτο δ´ οὐκέτι

[2, 5]   ἐστὶν ἡ ὑπόθεσις, τοῦ κυβερνήτου. ἀλλὰ καὶ ἡ ναῦς καταδύεται. τί

[2, 24]   ἐκτένιζεν αὐτὸ κομψῶς οὐδ´ ἔπλασσεν. ἀλλὰ καὶ ἰσχυρός εἰμι. μή τι

[2, 17]   ἀςείςτως καὶ οὐ μόνον ἐγρηγορώς, ἀλλὰ καὶ καθεύδων καὶ οἰνωμένος καὶ

[2, 24]   τι οὖν τοῦ Ἀγαμέμνονος πλουσιώτερος; ἀλλὰ καὶ καλός εἰμι. μή τι

[2, 19]   δ´ ἐν τοῖς περὶ Δυνατῶν, ἀλλὰ καὶ κατ´ ἰδίαν ἐν τοῖς

[2, 8]   καὶ παρακατέθετο, οὐδὲ τούτου μεμνήσῃ, ἀλλὰ καὶ καταισχυνεῖς τὴν ἐπιτροπήν; εἰ

[2, 24]   τι οὖν τοῦ Ἀχιλλέως καλλίων; ἀλλὰ καὶ κόμιον κομψὸν ἔχω. ὁ

[2, 6]   ἢ διὰ τῆς θυρίδος εἰσελθεῖν’ ἀλλὰ καὶ λάλησον αὐτῷ. λαλῶ. τίνα

[2, 9]   μὴ ἀρκεῖσθαι μόνῳ τῷ μαθεῖν, ἀλλὰ καὶ μελέτην προσλαμβάνειν, εἶτα ἄσκησιν.

[2, 8]   ὅτι οὐ μόνον σε κατεσκεύασεν, ἀλλὰ καὶ σοὶ μόνῳ ἐπίστευσεν καὶ

[2, 8]   τοῦ ἀγαθοῦ. Ὁ θεὸς ὠφέλιμος· ἀλλὰ καὶ τἀγαθὸν ὠφέλιμον. εἰκὸς οὖν,

[2, 6]   τί κινδυνεύεις; οὐ τῇ κεφαλῇ; ἀλλὰ καὶ τῇ ὑπολήψει κινδυνεύω. τῇ

[2, 23]   ἀλλ´ οὐχ ὡς τοῦ κρατίστου, ἀλλὰ καὶ τούτων διὰ τὸ κράτιστον·

[2, 11]   μέτρων ψιλῇ τῇ ἐμφάσει ἀρκούμεθα, ἀλλὰ κανόνα τινὰ ἐφ´ ἑκάστου εὕρομεν.

[2, 26]   ὁ ἁμαρτάνων οὐ θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι, δῆλον ὅτι ὃ μὲν

[2, 24]   ἢ ἀνομολογούμενόν ἐστιν ἢ ἀσύμφωνον; ἀλλὰ κινῶ σε πρὸς φιλοσοφίαν; πῶς

[2, 6]   ἀνάγκης καλούσης εὐλύτως ὑπακοῦσαι αὐτῇ, ἀλλὰ κλάοντες καὶ στένοντες πάσχομεν ἃ

[2, 23]   τοῦτο ὥδευες, ἀλλὰ διὰ τούτου. ἀλλὰ κομψὸν τοῦτο. πόσα δ´ ἄλλα

[2, 12]   μὴ δεικνύῃς, μὴ ἐκείνου καταγέλα, ἀλλὰ μᾶλλον αἰσθάνου τῆς ἀδυναμίας τῆς

[2, 18]   σε ἔχουσα ὅπου ἂν θέλῃ. ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλην τινὰ ἀντεισάγαγε καλὴν

[2, 12]   γε ὁ φθονῶν χαίρει; (Οὐδαμῶς, ἀλλὰ μᾶλλον λυπεῖται. ἀπὸ τοῦ ἐναντίου

[2, 13]   μηδὲ ἀγνόει σου τοὺς κυρίους, ἀλλὰ μέχρις ἂν ἔχῃς ταύτην τὴν

[2, 22]   κακὰ ἐσπουδάκασιν οἱ ἄνθρωποι; οὐδαμῶς. ἀλλὰ μή τι περὶ τὰ μηδὲν

[2, 22]   βεβαίους ἢ θαρραλέους ἢ ἐλευθέρους, ἀλλὰ μηδ´ ἀνθρώπους, εἰ νοῦν ἔχεις.

[2, 16]   ἑταίρῳ μήτε τόπῳ μήτε γυμνασίοις, ἀλλὰ μηδὲ τῷ σώματι τῷ αὑτοῦ,

[2, 12]   καὶ οὐχ εὑρίσκει χρήσασθαι αὐτῷ, ἀλλὰ μικρὰ κινήσας τὸν ἄνθρωπον, ἂν

[2, 22]   πολὺν χρόνον συμπεφοιτηκότες καὶ ἑταῖροι, ἀλλὰ μόνον αὐτὸ τοῦτο γνοὺς θαρρῶν

[2, 24]   αὐτῷ ὅτι οὐδέν μοι λέγεις; ἀλλὰ μόνον δείκνυε σαυτὸν τοῦ ἀκούειν

[2, 20]   τούτων οὐδὲ κατὰ ποσὸν ἐπιστρέφονται, ἀλλὰ μόνον ἐξεμέσαι τὸ προβλημάτιον ζητοῦσι

[2, 8]   χρείαν. εἴχομεν βαστάζειν τι δυναμένου. ἀλλὰ νὴ Δία καὶ περιπατοῦντος αὐτοῦ

[2, 6]   στάχυες; οὐχ ἵνα καὶ ξηρανθῶσιν; ἀλλὰ ξηραίνονται μέν, οὐχ ἵνα δὲ

[2, 19]   τὸν Δία κοινωνίας βουλευόμενον. δείξατε. ἀλλὰ οὐκ ἔχετε. τί οὖν αὑτοῖς

[2, 18]   θεραπείαν, οὐκέτι εἰς ταὐτὰ ἐπάνεισιν, ἀλλὰ πάλιν ἐρεθισθὲν ὑπὸ τῆς καταλλήλου

[2, 20]   προσθεῖναι καὶ προσεξεργάσασθαι τὰ λείποντα, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον, εἴ τι καὶ

[2, 21]   ὅτι ἄφρων ἐστὶν ἢ ἀνόητος, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον πάντων ἀκούσεις λεγόντων

[2, 20]   γίγνωσκε, ὅτι οὐδέν ἐστι γνωστόν, ἀλλὰ πάντα ἀτέκμαρτα‘ ἢ ἄλλος ὅτι

[2, 8]   τὰ μάλιστα χρῆσιν φαντασιῶν ἔχει, ἀλλὰ παρακολούθησίν γε τῇ χρήσει τῶν

[2, 8]   ὁ ἐν Ὀλυμπίᾳ ὀφρῦν ἀνέσπακεν; ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ τὸ βλέμμα, οἷον

[2, 13]   αὐτῶν, ποῦ ἔτι τόπος ἀγωνίας; ἀλλὰ περὶ τοῦ σωματίου ἀγωνιῶμεν, ὑπὲρ

[2, 15]   οἶδα, ἐλήλυθα δὲ μαθησόμενος. οὔ, ἀλλὰ περὶ τῶν ἄλλων μοι λέγε.

[2, 22]   δὲ τῷ φιλεῖν οὐ μεταβάλλῃ; ἀλλὰ πλοῦτον μὲν καὶ ἡδονὴν καὶ

[2, 2]   ὑπόθου μοι’ τί σοι ὑποθῶμαι; ἀλλὰ ποίησόν μου τὴν διάνοιαν ὅ

[2, 13]   δύναμαι εἰπεῖν καὶ οὐδὲ ἕν, ἀλλὰ πολλά. καὶ πρῶτον πάντων ξένον

[2, 21]   πώς ποτε πάντα μαθὼν ἐπανελθεῖν, ἀλλὰ πολλοῦ πόνου χρεία καὶ οὐδεὶς

[2, 12]   ἐν γωνίᾳ δηλονότι δεήσει ποιεῖν, ἀλλὰ προσελθόντα ὑπατικῷ τινι, ἂν οὕτως

[2, 18]   οὐδ´ ἐφεξῆς διμήνῳ καὶ τριμήνῳ· ἀλλὰ προσέσχον γενομένων τινῶν ἐρεθιστικῶν. γίγνωσκε

[2, 15]   κριθέντι ὑπ´ αὐτῶν ἀπαραβάτως ἐμμένειν. ἀλλὰ πρῶτον ὑγιὲς εἶναι δεῖ τὸ

[2, 1]   οὐκ ἔγραφεν; (Καὶ τίς τοσαῦτα; ἀλλὰ πῶς; ἐπεὶ μὴ ἐδύνατο ἔχειν

[2, 24]   καθήμενος κλαίῃ διὰ τὸ κορασίδιον; ἀλλὰ ῥήτωρ εἰμί. ἐκεῖνος δ´ οὐκ

[2, 11]   καλῶς ἔχειν; οὐκοῦν οὐ πάντα, ἀλλὰ τὰ ἡμῖν δοκοῦντα. τί μᾶλλον

[2, 19]   τινα ἔχητε. ποῦ ἢ πῶς; ἀλλὰ τὰ λογάρια τὰ Στωικὰ λέγοντας

[2, 10]   ἔστιν οὐδὲν ἔχων κυριώτερον προαιρέσεως, ἀλλὰ ταύτῃ τὰ ἄλλα ὑποτεταγμένα, αὐτὴν

[2, 22]   καλοῦ, τῶν δ´ ἄλλων οὐδενός; Ἀλλὰ τεθεράπευκέ με τοσούτῳ χρόνῳ· καὶ

[2, 6]   ὑπολαβεῖν τι ὧν οὐ θέλεις; ἀλλὰ τῇ ἀλλοτρίᾳ; καὶ ποῖός ἐστι

[2, 23]   ἀσεβές, ἀχάριστον πρὸς τὸν θεόν. ἀλλὰ τὴν ἀξίαν ἑκάστῳ ἀποδίδωσιν. ἔστι

[2, 13]   ὄχλος οὐδὲ τί ὄχλου ἔπαινος· ἀλλὰ τὴν νήτην μὲν τύπτειν ἔμαθεν

[2, 23]   εἴπω; τὴν φραστικήν; οὐ δύναμαι· ἀλλὰ τὴν προαιρετικήν, ὅταν ὀρθὴ γένηται.

[2, 7]   γὰρ τούτων τινὰ ἀπελθεῖν θέλει, ἀλλὰ τὴν φέρουσαν. οὕτως ἔδει καὶ

[2, 16]   ἐπιστρέφεται οὐ τοῦ τυχεῖν τινος, ἀλλὰ τῆς ἐνεργείας τῆς αὑτοῦ· τίς

[2, 2]   ἐκκλίνειν ἃ μὴ φαίνεταί σοι; ἀλλὰ τί; πράξει μέν σοί τινα

[2, 21]   ἄχρηστα, οἱ ἁλτῆρες οὐκ ἄχρηστοι, ἀλλὰ τισὶν ἄχρηστοι, τισὶν πάλιν χρήσιμοι.

[2, 4]   καὶ αὐτὸς ἴδιον μέρος ζητεῖν, ἀλλὰ τὸ ἀλλότριον ὑφαρπάζεις καὶ λιχνεύεις;

[2, 16]   με ταράσσει; τὸ πέλαγος; οὔ, ἀλλὰ τὸ δόγμα. πάλιν ὅταν σεισμὸς

[2, 2]   προβάλῃ μὴ τὸ Δίωνος ὄνομα, ἀλλὰ τὸ Θέωνος, τί γένηται; τί

[2, 23]   εὐθὺς συναρπασθεὶς καὶ ἡττηθεὶς ἀπέλθῃ. ἀλλὰ τὸ μέγα τοῦτο, ἀπολιπεῖν ἑκάστῳ

[2, 23]   ἐγὼ δ´ οὐ ταύτην καταβάλλω, ἀλλὰ τὸ περὶ ταῦτ´ ἀκαταληκτικῶς ἔχειν

[2, 1]   γὰρ θάνατος ἢ πόνος φοβερόν, ἀλλὰ τὸ φοβεῖσθαι πόνον ἢ θάνατον.

[2, 15]   (Τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; οὐ πᾶσιν, ἀλλὰ τοῖς ὀρθῶς. ἐπεὶ παθὼν ἄρτι

[2, 1]   μόνοις ἐξεῖναι παιδεύεσθαι τοῖς ἐλευθέροις, ἀλλὰ τοῖς φιλοσόφοις μᾶλλον, οἳ λέγουσι

[2, 16]   θάνατον ἢ τὴν φυγὴν ἐφοβούμεθα, ἀλλὰ τὸν φόβον, ἐμελετῶμεν ἂν ἐκείνοις

[2, 17]   ἁπλῶς ἄν τινι τῶν ἀπροαιρέτων. ἀλλὰ τῷ Διὶ χάρισαι αὐτάς, τοῖς

[2, 12]   λοίδορον προενέγκασθαι μηδέν, μηδέποθ´ ὑβριστικόν, ἀλλὰ τῶν λοιδορούντων ἀνέχεσθαι καὶ παύειν

[2, 10]   αὐτοῦ, οὐχ ἓν τῶν ὑπηρετικῶν, ἀλλὰ τῶν προηγουμένων· παρακολουθητικὸς γὰρ εἶ

[2, 4]   ἠγανάκτουν, ὅτι οὐδεὶς αὐτῶν ἐπιστρέφεται, ἀλλὰ φεύγουσι πάντες κἄν τις δύνηται,

[2, 4]   τὸ ἀλλότριον ὑφαρπάζεις καὶ λιχνεύεις; ἀλλὰ φιλόλογός εἰμι καὶ Ἀρχέδημον νοῶ.

[2, 23]   οὐκ εἰδότων τὴν ἑκάστου φύσιν, ἀλλὰ φοβουμένων μὴ ἄν τις αἴσθηται

[2, 24]   περὶ τοῦτο τὰ ὦτα τετρημένα; ἀλλὰ φύσις τί ἐστιν ἐννοεῖς ἢ

[2, 6]   ἀνθρωπικὰ ὡς ἱππικοὶ τὰ ἱππικά. ἀλλὰ Χρυσάντας μὲν παίειν μέλλων τὸν

[2, 21]   ἀγαθῶν καὶ κακῶν, ἄλλοις δ´ ἄλλα αἴτια καὶ σχεδὸν ὅσα ἂν

[2, 17]   ἄλλα μέν τις μαθεῖν βούλεται, ἄλλα δὲ μαθήσεται, ἢ λοιπὸν ὅτι

[2, 23]   ἀρχόντων. οὐ μέντοι διὰ τὸ ἄλλα εἶναι κρείττονα καὶ ἣν παρέχει

[2, 16]   καὶ ἐξιστάντα ἡμᾶς; τίνα γὰρ ἄλλα ἢ τὰ δόγματα; τὸν γὰρ

[2, 10]   δὲ διατιθείς; πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα καὶ αὐτὸς δ´ οὐδὲν ἧττον

[2, 15]   φύσει καὶ ἀνανάγκαστον, τὰ δ´ ἄλλα κωλυτά, ἀναγκαστά, δοῦλα, ἀλλότρια, φαντάζονται

[2, 17]   γελοῖον οὖν τὸ οἴεσθαι, ὅτι ἄλλα μέν τις μαθεῖν βούλεται, ἄλλα

[2, 19]   Πανθοίδην οἶμαι καὶ Κλεάνθην τὰ ἄλλα, οἱ δὲ περὶ Χρύσιππον τὰ

[2, 8]   ἔχω, ταῦτα δύναμαι· τὰ δ´ ἄλλα οὔτ´ ἔχω οὔτε δύναμαι. δείξω

[2, 23]   ἀλλὰ κομψὸν τοῦτο. πόσα δ´ ἄλλα πανδοκεῖα κομψά, πόσοι δὲ λειμῶνες·

[2, 17]   λέγοντα ὅτι ἐμοὶ τὰ μὲν ἄλλα πάντα χαιρέτω, ἀρκεῖ δ´ εἰ

[2, 22]   καὶ φθορεῖς ἀπεργαζόμενον οὐδ´ ὅς´ ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι κατ´ ἀλλήλων δι´

[2, 22]   εἰ δὲ μή, τὰ μὲν ἄλλα πράξετε πάντα ὅσα οἱ φίλοι

[2, 8]   τινὰ ζητεῖς ἐκεῖνον ἔχων; ἢ ἄλλα σοι ἐρεῖ ἐκεῖνος ἢ ταῦτα;

[2, 19]   οἱ δὲ περὶ Χρύσιππον τὰ ἄλλα. σὺ οὖν τί; οὐδὲ γέγονα

[2, 11]   δοκεῖν σοι; ὁ δὲ μαινόμενος ἄλλα τινὰ ποιεῖ ἢ τὰ δοκοῦντά

[2, 5]   τοῖς συζῶσιν μὴ συμπίπτειν ἄλλοις ἄλλα τοιαῦτα. σὸν οὖν ἔργον ἐλθόντα

[2, 10]   κυριώτερον προαιρέσεως, ἀλλὰ ταύτῃ τὰ ἄλλα ὑποτεταγμένα, αὐτὴν δ´ ἀδούλευτον καὶ

[2, 23]   ἐν τυφλαῖς καὶ κωφαῖς ταῖς ἄλλαις ἁπάσαις δυνάμεσίν ἐστι μηδέ τι

[2, 23]   τὸ κἀκείνῃ χρώμενον καὶ ταῖς ἄλλαις πάσαις καὶ μικραῖς καὶ μεγάλαις

[2, 23]   Τί οὖν; ἀτιμάζει τις τὰς ἄλλας δυνάμεις; μὴ γένοιτο. λέγει τις

[2, 23]   ὀξὺ βλέπει καὶ τάς τ´ ἄλλας καθορᾷ, πόσου ἑκάστη ἀξία, καὶ

[2, 22]   δ´ ἀλλαχοῦ μὲν ἐμαυτὸν θῶ, ἀλλαχοῦ δὲ τὸ καλόν, οὕτως ἰσχυρὸς

[2, 22]   δ´ ἀλλαχοῦ μὲν τὸ συμφέρον, ἀλλαχοῦ δὲ τοὺς φίλους καὶ τὴν

[2, 6]   ἐξορισθῆναι κινδυνεύω. τί ἐστιν ἐξορισθῆναι; ἀλλαχοῦ εἶναι ἢ ἐν Ῥώμῃ; ναί.

[2, 8]   λογικῷ οὖν ζητῶν τί ἔτι ἀλλαχοῦ ζητεῖς ἢ ἐν τῇ παραλλαγῇ

[2, 22]   φυλάσσειν τὰς σχέσεις. ἂν δ´ ἀλλαχοῦ μὲν ἐμαυτὸν θῶ, ἀλλαχοῦ δὲ

[2, 22]   σῴζεται ταῦτα πάντα· ἂν δ´ ἀλλαχοῦ μὲν τὸ συμφέρον, ἀλλαχοῦ δὲ

[2, 22]   πιστοί, ὅτι δίκαιοι. ποῦ γὰρ ἀλλαχοῦ φιλία ἢ ὅπου πίστις, ὅπου

[2, 23]   ἀποκρίνεται; πῶς οὖν δύναταί τις ἄλλη δύναμις κρείσσων εἶναι ταύτης, ἣ

[2, 23]   ὑπὸ λόγου; ἡ ἀκουστική; οὐκ ἄλλη ἢ ἡ προαιρετικὴ δύναμις. εἶτ´

[2, 23]   ἑκάστου καὶ τὴν χρείαν τίς ἄλλη λέγει ἢ ἡ προαιρετική; θέλεις

[2, 2]   ὁδὸς ἐνταῦθα οὐ φέρει, ἀλλ´ ἄλλῃ; τί οὖν ἐστιν, ὅτι οὐκ

[2, 19]   μάχης τοῖς τρισὶ τούτοις πρὸς ἄλληλα, τῷ {τὸ} πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς

[2, 24]   Ἀγαμέμνων καὶ Ἀχιλλεὺς διὰ τί ἀλλήλοις διεφέροντο; οὐχὶ διὰ τὸ μὴ

[2, 22]   οὐδέποτ´ εἶδες σαίνοντα καὶ προσπαίζοντα ἀλλήλοις, ἵν´ εἴπῃς οὐδὲν φιλικώτερον‘ ἀλλ´

[2, 17]   σὺ εἰς τὸν Ἀντισθένους’ εἶτ´ ἀλλήλοις ὀνείρους διηγησάμενοι πάλιν ἐπὶ ταὐτὰ

[2, 20]   τὴν φυσικὴν κοινωνίαν ἀνθρώποις πρὸς ἀλλήλους, αὐτῷ τῷ ἀναιρουμένῳ συγχρῆται. τί

[2, 23]   παρ´ ὃ ἀτυχοῦμεν, εὐτυχοῦμεν, μεμφόμεθ´ ἀλλήλους, εὐαρεστοῦμεν, ἁπλῶς ὃ λεληθὸς μὲν

[2, 22]   εἴ τις αὐτοὺς εἶδεν φιλοφρονουμένους ἀλλήλους, ἠπίστησεν ἂν τῷ λέγοντι οὐκ

[2, 22]   δόγμα ἐστὶ τὸ ποιοῦν δάκνειν ἀλλήλους καὶ λοιδορεῖσθαι καὶ τὰς ἐρημίας

[2, 20]   φυσική ἐστιν ἡμῖν κοινωνία πρὸς ἀλλήλους καὶ ταύτην δεῖ παντὶ τρόπῳ

[2, 17]   διαφερόμεθα, τί πολεμοῦμεν, τί ψέγομεν ἀλλήλους; Καὶ τί μοι νῦν τὴν

[2, 22]   συντεθραμμένοι, συμβεβιωκότες, συμπεπωκότες, συγκεκοιμημένοι, πολλάκις ἀλλήλους καταπεφιληκότες; ὥστ´ εἴ τις οἶμαι

[2, 17]   τί μοι νῦν τὴν πρὸς ἀλλήλους μάχην παραφέρειν καὶ ταύτης μεμνῆσθαι;

[2, 7]   πάντες ἄνθρωποι πλανώμεθα καὶ πρὸς ἀλλήλους μαχόμεθα; διὰ τοῦτο ἡ γυνὴ

[2, 20]   φυσικὴ κοινωνία τοῖς λογικοῖς πρὸς ἀλλήλους· πιστεύσατέ μοι. οἱ δὲ τὰ

[2, 11]   φιλοσοφίας· αἴσθησις μάχης τῆς πρὸς ἀλλήλους τῶν ἀνθρώπων καὶ ζήτησις τοῦ

[2, 22]   ὅς´ ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι κατ´ ἀλλήλων δι´ ἓν καὶ μόνον τοῦτο

[2, 22]   ἂν ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν ἀπηλλάχθαι ἀλλήλων. οὐκ ἔστι πιστὸν τὸ τοῦ

[2, 10]   πιστόν, φύσει στερκτικόν, φύσει ὠφελητικόν, ἀλλήλων φύσει ἀνεκτικόν; ὅστις οὖν εἰς

[2, 20]   ἐπιμελουμένων ἀνθρώπων ἢ μή τις ἄλλην οὐσίαν ὑπολάβῃ τοῦ ἀγαθοῦ ἢ

[2, 18]   ὅπου ἂν θέλῃ. ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλην τινὰ ἀντεισάγαγε καλὴν καὶ γενναίαν

[2, 22]   ἀβέβαιόν ἐστιν, ἄκριτον, ἄλλοθ´ ὑπ´ ἄλλης φαντασίας νικώμενον. ἀλλ´ ἐξέτασον μὴ

[2, 23]   τῶν βλαπτόντων. οὐ δύναμαι δ´ ἄλλο βλέπων τὸ κράτιστον καὶ τὸ

[2, 14]   ὡς τὰ κτήνη ταῖς φαντασίαις· ἄλλο γάρ ἐστι χρῆσις, ἄλλο παρακολούθησις.

[2, 9]   τί κυβεύεις περὶ τὰ μέγιστα; ἄλλο γάρ ἐστιν ὡς εἰς ταμιεῖον

[2, 7]   ἐλέησον· ἐπίτρεψόν μοι ἐξελθεῖν’ ἀνδράποδον, ἄλλο γάρ τι θέλεις ἢ τὸ

[2, 17]   λέγει σικύασον’ τί τὸ αἴτιον; ἄλλο γε ἢ ὅτι τὴν τοῦ

[2, 13]   εἶναι, ὅταν ἴδω τινὰ φοβούμενον, ἄλλο δέ τι δύναμαι εἰπεῖν καὶ

[2, 13]   οὖν οὐ μεμελέτηκας; καὶ τί ἄλλο ἐμελέτας ἐν τῇ σχολῇ; (Συλλογισμοὺς

[2, 21]   λεγομένων τῶν λόγων αὐτὸς οὐδὲν ἄλλο ἐνθυμούμενος ἢ πῶς ὁ πατὴρ

[2, 11]   σοι ζυγὸν οὐκ ἀρκεῖ, φέρε ἄλλο. ἐπὶ τῷ ἀγαθῷ ἄξιον ἐπαίρεσθαι;

[2, 20]   ἀνδράποδον, οὐδὲ τοῦτο. τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ τοῦτο ἢ οἷον εἴ

[2, 9]   ταμιεῖον ἀποθέσθαι ἄρτους καὶ οἶνον, ἄλλο ἐστὶ φαγεῖν. τὸ βρωθὲν ἐπέφθη,

[2, 18]   αὐτὸς γὰρ ὁ χειμὼν τί ἄλλο ἐστὶν ἢ φαντασία; ἐπεί τοι

[2, 19]   κἀγὼ περὶ τοῦ Κυριεύοντος τί ἄλλο ἔχω ἀνωτέρω; ἀλλ´ ἂν ὦ

[2, 4]   γείτονος, τί ποιοῦμεν; τί γὰρ ἄλλο ἢ ἀπόλλυμεν καὶ ἀναιροῦμεν; τίνα;

[2, 16]   συναναστροφῆς τί ἐστι τὸ βαροῦν ἄλλο ἢ δόγμα; τὰ γοῦν παιδία

[2, 9]   τὰς ὀρθὰς χρηστικὰς ποιήσωμεν, οὐδὲν ἄλλο ἢ ἐξηγηταὶ ἐσόμεθα ἀλλοτρίων δογμάτων.

[2, 20]   γράφειν ἃ ἔγραφεν; τί γὰρ ἄλλο ἢ τὸ πάντων τῶν ἐν

[2, 14]   ἀρχάς τινας ἀναστρέφεσθε, ταῦτα οὐδὲν ἄλλο ἢ χόρτος ἐστίν· ὀλίγοι δ´

[2, 1]   πρὸς τὰ πράγματα δι´ οὐδὲν ἄλλο ἢ ὥσπερ καὶ τὰ παιδία

[2, 23]   οὐδενὸς ἄξια, τὸ δὲ προκείμενον ἄλλο ἦν. ταῦτα ὅταν λέγω πρός

[2, 17]   ἐν Κορίνθῳ καὶ ἁπλῶς μηδὲν ἄλλο θέλε ἢ ἃ ὁ θεὸς

[2, 20]   ἄνθρωποι καὶ αἰδήμονες. εἰ μηδὲν ἄλλο καθ´ ἡμέραν ἄρτους ἐσθίοντες τολμῶσι

[2, 23]   τὸ κράτιστον καὶ τὸ κυριώτατον ἄλλο λέγειν εἶναι, ἵν´ ὑμῖν χαρίσωμαι.

[2, 19]   φυγὴ ἢ ἀδοξία; τί γὰρ ἄλλο; μή τι κακία, μή τι

[2, 13]   χρῶμα γὰρ οὐ μεταβάλλει οὐδὲν ἄλλο οὐδὲ τρόμον ποιεῖ οὐδὲ ψόφον

[2, 10]   τὸν ἀγρὸν ἀπολλύει. ἡμεῖς δ´ ἄλλο οὐδὲν ἐθέλομεν ἢ ταῦτα· τὴν

[2, 1]   τὸν αὑτοῦ δοῦλον ἐπὶ στρατηγοῦ. (Ἄλλο οὐδέν; (Ναί· καὶ εἰκοστὴν αὐτοῦ

[2, 7]   τι θέλεις ἢ τὸ ἄμεινον; ἄλλο οὖν τι ἄμεινον ἢ τὸ

[2, 23]   ἢ αὐτήν; καὶ τί ποιεῖ ἄλλο ὀφθαλμὸς ἀνοιχθεὶς ἢ ὁρᾷ; εἰ

[2, 14]   φαντασίαις· ἄλλο γάρ ἐστι χρῆσις, ἄλλο παρακολούθησις. εἰ δ´ οἴει παρακολουθεῖν,

[2, 23]   τις ἄρα ἰδία δύναμις, τί ἄλλο ποιεῖ ἤ, ὅταν ἐμπέσῃ λόγος

[2, 19]   νῦν ἐστιν. σοὶ γὰρ τί ἄλλο προσγέγονεν ἀναγνόντι; ποῖον δόγμα πεποίησαι

[2, 23]   ἁπάσαις δυνάμεσίν ἐστι μηδέ τι ἄλλο συνορᾶν δυναμέναις πλὴν αὐτὰ ἐκεῖνα

[2, 19]   οὔθ´ ὑγίεια οὔτε δόξα οὔτε ἄλλο τι ἁπλῶς πλὴν ὀρθὴ χρῆσις

[2, 23]   ἀξία, καὶ αὑτήν, μέλλει ἡμῖν ἄλλο τι ἀποφαίνεσθαι τὸ κράτιστον εἶναι

[2, 9]   λόγῳ μὲν Ἰουδαῖοι, ἔργῳ δ´ ἄλλο τι, ἀσυμπαθεῖς πρὸς τὸν λόγον,

[2, 12]   τὰ κράτιστά ἐστιν ἢ καὶ ἄλλο τι ἐκτήσω πάντων ἄμεινον; ποῖον

[2, 1]   εἶναι. (Πῶς τοῦτο; (Οὕτως· νῦν ἄλλο τί ἐστιν ἐλευθερία ἢ τὸ

[2, 16]   ἐκείνου προστάγμασι καθωσιωμένον. ἂν δ´ ἄλλο τι θέλῃς, οἰμώζων καὶ στένων

[2, 10]   γείτονα. τί ἀπολλύει ὁ ὀργιζόμενος; ἄλλο τι. ὁ φοβούμενος; ἄλλο τι.

[2, 10]   ὀργιζόμενος; ἄλλο τι. ὁ φοβούμενος; ἄλλο τι. οὐδεὶς δίχα ἀπωλείας καὶ

[2, 18]   ἐφεξῆς ἡμέρας μὴ ἀναγνῷς, ἀλλ´ ἄλλο τι πράξῃς, γνώσῃ τὸ γινόμενον.

[2, 18]   μὴ ποίει αὐτό, ἀλλ´ ἔθισον ἄλλο τι πράττειν μᾶλλον ἀντ´ αὐτοῦ.

[2, 23]   τῷ θεῷ· μέμνησο δ´ ὅτι ἄλλο τί σοι δέδωκεν κρεῖττον ἁπάντων

[2, 14]   συναίσθησίν τινα εἶχεν, κατεγέλα τῶν ἄλλο τι τεθαυμακότων ἢ τὸν χόρτον.

[2, 5]   μήτ´ ὠφέλειαν μήτε βλάβην μήτ´ ἄλλο τι τῶν τοιούτων. Τί οὖν;

[2, 2]   ἐγὼ νῦν ὑποθῶμαι; ἂν γὰρ ἄλλο τι ὑπαγορεύῃ τὰ πράγματα, τί

[2, 22]   φαύλου ἡγεμονικόν· ἀβέβαιόν ἐστιν, ἄκριτον, ἄλλοθ´ ὑπ´ ἄλλης φαντασίας νικώμενον. ἀλλ´

[2, 6]   οὖν; ἀποθνῄσκειν μέλλω. ἄνθρωποι δ´ ἄλλοι ἀθάνατοι ἔσονται; ~Πῶς μαντευτέον. Διὰ

[2, 5]   ἐξέλθῃς μηδὲν παθών, οἱ μὲν ἄλλοι ἀπαντῶντές σοι συγχαρήσονται ὅτι ἐσώθης,

[2, 22]   ἐξέτασον μὴ ταῦθ´ ἃ οἱ ἄλλοι, εἰ ἐκ τῶν αὐτῶν γονέων

[2, 1]   μήτ´ ἀποτύχῃς ποτὲ μήτε περιπέσῃς. ἄλλοι μελετάτωσαν δίκας, ἄλλοι προβλήματα, ἄλλοι

[2, 20]   χεῖρον ἀπαλλάξεις, ἂν πάντες οἱ ἄλλοι πεισθῶμεν, ὅτι φυσική ἐστιν ἡμῖν

[2, 6]   ἄγῃς μηδ´ ἀγανακτῇς, εἴ τινες ἄλλοι πλεῖόν σου ἔχουσιν ἐν ἐκείνοις.

[2, 1]   μήτε περιπέσῃς. ἄλλοι μελετάτωσαν δίκας, ἄλλοι προβλήματα, ἄλλοι συλλογισμούς· σὺ ἀποθνῄσκειν,

[2, 1]   ἄλλοι μελετάτωσαν δίκας, ἄλλοι προβλήματα, ἄλλοι συλλογισμούς· σὺ ἀποθνῄσκειν, σὺ δεδέσθαι,

[2, 20]   δὲ σοὶ μέλει, πῶς οἱ ἄλλοι ὑπολήψονται περὶ τούτων, πότερον ὑγιῶς

[2, 5]   τούτοις τοῖς συζῶσιν μὴ συμπίπτειν ἄλλοις ἄλλα τοιαῦτα. σὸν οὖν ἔργον

[2, 20]   τὰ ἀκοινώνητα, γράψον αὐτὰ καὶ ἄλλοις ἀπόλιπε καὶ ἀγρύπνησον δι´ αὐτὰ

[2, 1]   ἐκ σχολῆς ἐληλυθότος. τἆλλα δ´ ἄλλοις ἄφες, μηδὲ φωνήν τις ἀκούσῃ

[2, 1]   καὶ ἡ ὁδός, ἣν λέγω, ἄλλοις ἀφίησι, τοῖς ἀναισθήτοις ἢ τοῖς

[2, 21]   τοῖς περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν, ἄλλοις δ´ ἄλλα αἴτια καὶ σχεδὸν

[2, 21]   ἂν δ´ οὕτως τύχῃ, καὶ ἄλλοις ἐξηγησόμενος; ἄνθρωπ´, ἐν οἴκῳ διαπεπύκτευκας

[2, 23]   δύναμις οὖσα καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις ἐπιτεταγμένη παρελθοῦσα ἡμῖν λεγέτω κράτιστον

[2, 8]   μόνης, λέγε καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις τὰ ἀγαθὰ εἶναι καὶ

[2, 17]   τῷ Διὶ χάρισαι αὐτάς, τοῖς ἄλλοις θεοῖς· ἐκείνοις παράδος, ἐκεῖνοι κυβερνάτωσαν,

[2, 19]   ὑμεῖς τὴν ἀρετὴν πᾶσιν τοῖς ἄλλοις ἴσην ἢ καὶ κρείττονα ἔργῳ

[2, 1]   καὶ ἀπροαίρετα, πρὸς τὰ ἐπ´ ἄλλοις ὄντα τὴν ἔκκλισιν ἔχων ἀναγκαίως

[2, 8]   καὶ εἰκότως. ὑπηρετικὰ γὰρ γέγονεν ἄλλοις, οὐκ αὐτὰ προηγούμενα. ὁ ὄνος

[2, 20]   ἵνα τὰ ψευδῆ πύθωνται, καὶ ἄλλοις τοὺς χρησμοὺς ἐξηγοῦνται. ὦ μεγάλης

[2, 5]   οὖν ἄλλον πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν, ἄλλον κατακεκρίσθαι; ἀδύνατον γὰρ

[2, 5]   πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν, ἄλλον κατακεκρίσθαι; ἀδύνατον γὰρ ἐν τοιούτῳ

[2, 22]   αὐτός τινι εἶναι φίλος ἢ ἄλλον κτήσασθαι φίλον, ταῦτα τὰ δόγματα

[2, 26]   δυνάμει πεποιθὼς ἔλεγεν ὅτι ἐγὼ ἄλλον μὲν οὐδένα εἴωθα παρέχειν μάρτυρα

[2, 8]   σεαυτὸν καὶ λέγει οὐκ εἶχον ἄλλον πιστότερόν σου· τοῦτόν μοι φύλασσε

[2, 5]   κρίνεσθαι; νῦν οὖν ἄλλον πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν, ἄλλον κατακεκρίσθαι;

[2, 5]   οὖν ἐμὲ κρίνεσθαι; νῦν οὖν ἄλλον πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν,

[2, 8]   τὸν θεὸν οὐκ ἔχεις; εἶτ´ ἄλλον τινὰ ζητεῖς ἐκεῖνον ἔχων; ἢ

[2, 16]   νεανισκάρια καὶ τοιαύτην διατριβὴν πενθεῖς; ἄλλος ἐλθὼν ὅτι οὐκέτι τὸ τῆς

[2, 20]   δεῖ ἀνθρώπῳ πιστεύειν‘ ἢ πάλιν ἄλλος μάθε παρ´ ἐμοῦ, ἄνθρωπε, ὅτι

[2, 20]   γνωστόν, ἀλλὰ πάντα ἀτέκμαρτα‘ ἢ ἄλλος ὅτι πίστευσόν μοι καὶ ὠφεληθήσῃ·

[2, 5]   ἂν παραλάβῃ περὶ αὐτὰ φιλοτεχνεῖ. ἄλλος σοι δίδωσι τροφὰς καὶ κτῆσιν

[2, 13]   ἐκείνῳ οὐκ ἤθελεν, οὐδὲ γὰρ ἄλλος τις τεχνίτης τῷ ἀτέχνῳ. Ἐγώ

[2, 19]   καὶ Ἑλλάνικος καὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτος. κἀγὼ περὶ τοῦ Κυριεύοντος

[2, 9]   τῶν χειλῶν αὐτόθεν. τί οὖν ἀλλότρια βοηθήματα μολύνεις; τί κυβεύεις περὶ

[2, 13]   οὔτε τὰ ἴδια οὔτε τὰ ἀλλότρια. εἰ δέ γ´ ᾔδει, οὐδέποτ´

[2, 6]   ὧν οὐ θέλεις; ἀλλὰ τῇ ἀλλοτρίᾳ; καὶ ποῖός ἐστι κίνδυνος σὸς

[2, 16]   καὶ οὐ δύνασαι καθαίρειν τὰ ἀλλότρια κακά, ἀλλ´ οὐδὲ Θησεύς, ἵνα

[2, 15]   δ´ ἄλλα κωλυτά, ἀναγκαστά, δοῦλα, ἀλλότρια, φαντάζονται ὅτι δεῖ παντὶ τῷ

[2, 19]   τῇ σχολῇ καθήμενος. τί τοῖς ἀλλοτρίοις ἐκαλλωπίζου; τί Στωικὸν ἔλεγες σεαυτόν;

[2, 5]   τοῖς ἐμοῖς’ ἐν δὲ τοῖς ἀλλοτρίοις μηδέποτε μήτ´ ἀγαθὸν ὀνομάσῃς μήτε

[2, 16]   πότερον ἡμέτερον ἔργον ἐστὶν ἢ ἀλλότριον, ἔστιν αὐτὸ παῦσαι ἢ οὐκ

[2, 6]   ὅ τι σὸν καὶ τί ἀλλότριον {καὶ} οὐ ταραχθήσῃ. διὰ τοῦτο

[2, 19]   ἄλλους κυβεύετε; καὶ περιθέμενοι σχῆμα ἀλλότριον περιπατεῖτε κλέπται καὶ λωποδύται τούτων

[2, 4]   ἴδιον μέρος ζητεῖν, ἀλλὰ τὸ ἀλλότριον ὑφαρπάζεις καὶ λιχνεύεις; ἀλλὰ φιλόλογός

[2, 6]   ἐκείνου. τί οὖν ἀντιποιῇ τοῦ ἀλλοτρίου; ἀεὶ μεμνημένος ὅ τι σὸν

[2, 6]   μή ποτ´ ἀντιποιήσῃ τινὸς τῶν ἀλλοτρίων. βῆμα καὶ φυλακὴ τόπος ἐστὶν

[2, 9]   οὐδὲν ἄλλο ἢ ἐξηγηταὶ ἐσόμεθα ἀλλοτρίων δογμάτων. ἄρτι γὰρ τίς ἡμῶν

[2, 16]   θεῖος; τὰ ἴδια τηρεῖν, τῶν ἀλλοτρίων μὴ ἀντιποιεῖσθαι, ἀλλὰ διδομένοις μὲν

[2, 16]   ἡμέραν μελετῶντα μηδενὶ προσπάσχειν τῶν ἀλλοτρίων, μηθ´ ἑταίρῳ μήτε τόπῳ μήτε

[2, 13]   (Τί οὖν ἀγωνιᾷς ὑπὲρ τῶν ἀλλοτρίων; (Ναί· ἀλλ´ ἀγωνιῶ, πῶς ἐγὼ

[2, 13]   οὖν σοὶ μέλει περὶ τῶν ἀλλοτρίων; νῦν οὐκ ἐκείνου ἁμάρτημά ἐστι

[2, 24]   ὅτι δεῖ αὐτὸν λαβεῖν τὸ ἄλλου γέρας, ὁ δέ, ὅτι οὐ

[2, 10]   σε κέρμα ἀπολέσαι, ἵνα ζημιωθῆς, ἄλλου δ´ οὐδενὸς ἀπώλεια ζημιοῖ τὸν

[2, 12]   ἠνάγκαζεν τὸν προσδιαλεγόμενον αὐτῷ μαρτυρεῖν, ἄλλου δ´ οὐδενὸς ἐδεῖτο μάρτυρος. τοιγαροῦν

[2, 13]   δ´ ἄλλου μὲν εἶναι ἁμάρτημα, ἄλλου δὲ κακόν; (Οὔ. (Τί οὖν

[2, 5]   μέλει; τὰ γὰρ ἐμὰ ἐκπεπλήρωται. ἄλλου ἐστὶν ἡ ὑπόθεσις, τοῦ κυβερνήτου.

[2, 13]   (Πῶς γὰρ οὔ; (Δύναται δ´ ἄλλου μὲν εἶναι ἁμάρτημα, ἄλλου δὲ

[2, 24]   μοι, Δοκεῖ σοι, ἔφη, καθάπερ ἄλλου τινὸς εἶναι τέχνη οὕτως δὲ

[2, 6]   ἠνεσχόμεθ´ ἂν ἐν τῇ φυλακῇ ἄλλου τινὸς ἡμῖν λέγοντος θέλεις ἀναγνῶ

[2, 23]   ὑπὸ μεταπιπτόντων, ὁ δ´ ὑπ´ ἄλλου τινὸς τοιούτου πανδοκείου, καὶ προσμείναντες

[2, 17]   ἅπαν ἀναγνώσῃ καὶ τρέμων πρὸς ἄλλους ἐρεῖς. οὕτως καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε.

[2, 12]   αὐτῷ λέγειν ὅτι τοὺς μὲν ἄλλους ἐῶ χαίρειν, ἀεὶ δὲ τῷ

[2, 19]   οὖν αὑτοῖς ἐμπαίζετε καὶ τοὺς ἄλλους κυβεύετε; καὶ περιθέμενοι σχῆμα ἀλλότριον

[2, 20]   δὲ τὴν πόλιν διὰ ποίους ἄλλους λόγους ἀπέλιπον; εἶτα οἱ λέγοντες

[2, 24]   λέγειν αὐτός τε ὠφελούμενος καὶ ἄλλους οἷός τε ὢν ὠφελεῖν οὗτος

[2, 12]   ἀρκοῦμαι μάρτυρι· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους οὐκ ἐπιψηφίζω, τὸν δὲ προσδιαλεγόμενον

[2, 1]   ἢ ἀτάραχος. ἐπεὶ σὺ ὁ ἄλλους στρέφειν δυνάμενος οὐδένα ἔχεις κύριον;

[2, 6]   καὶ ποῖός ἐστι κίνδυνος σὸς ἄλλους τὰ ψεύδη ὑπολαβεῖν; ἀλλ´ ἐξορισθῆναι

[2, 13]   κάθησο καὶ πλέκε συλλογισμοὺς καὶ ἄλλῳ πρότεινε· οὐκ ἔστι δ´ ἐν

[2, 8]   μὴ παρόντος ἐπ´ οὐδενὸς τῶν ἄλλων θέλεις λέγειν τὸ ἀγαθόν; τί

[2, 14]   κακόν, καὶ τὸ μὲν τῶν ἄλλων ἴσως ἀνεκτόν, ὅτι δ´ αὐτὸς

[2, 15]   μαθησόμενος. οὔ, ἀλλὰ περὶ τῶν ἄλλων μοι λέγε. τοῦτο δὲ κέκρικα’

[2, 16]   μὲν ἔμαθεν, ἐκεῖ διαφέρει τῶν ἄλλων, ὅπου δ´ οὐ μεμελέτηκεν, ἐκεῖ

[2, 22]   δόσις τοῦ καλοῦ, τῶν δ´ ἄλλων οὐδενός; Ἀλλὰ τεθεράπευκέ με τοσούτῳ

[2, 23]   οὗ μὴ παρόντος οὐδενὸς τῶν ἄλλων ὄφελος ἦν; Ἄνθρωπε, μήτ´ ἀχάριστος

[2, 19]   ἡμῖν; μόνον μὲν οὖν τῶν ἄλλων πάντων. οὔτε πλοῦτός ἐστιν ἐφ´

[2, 15]   τοῦτο δὲ κέκρικα’ περὶ ποίων ἄλλων; τί γάρ ἐστι μεῖζον ἢ

[2, 12]   λέγω. πολὺ νὴ Δία τῶν ἄλλων τοῦτο ἄμεινον δοκῶ μοι κεκτῆσθαι.

[2, 9]   χωριζόμεθα; (Τῶν θηρίων. (Καὶ τίνων ἄλλων; (Τῶν προβάτων καὶ τῶν ὁμοίων.

[2, 8]   προσείληφε καὶ τὸ χρῆσθαι φαντασίαις· ἄλλως γὰρ περιπατεῖν οὐκ ἐδύνατο. καὶ

[2, 16]   ἀκρασίαν. ταῦτα δ´ οὐκ ἔστιν ἄλλως ἐκβαλεῖν, εἰ μὴ πρὸς μόνον

[2, 23]   τὸ κράτιστον· ὅτι ἐκεῖνο οὐκ ἄλλως ἕξει κατὰ φύσιν εἰ μὴ

[2, 10]   χαλκεὺς ὢν ἐχρῶ τῇ σφύρᾳ ἄλλως, ἐπιλελησμένος ἂν ἦς τοῦ χαλκέως·

[2, 14]   δ´ ὑπόδημα χρήσιμον καὶ ἰδεῖν ἄλλως οὐκ ἀηδές. καὶ τέκτονος ἡ

[2, 8]   πράξεις ἐκ τῆς σχολῆς, μὴ ἄλλως ποιήσῃ τι, μὴ ἄλλως φάγῃ,

[2, 8]   τι, μὴ ἄλλως φάγῃ, μὴ ἄλλως συνουσιάσῃ, μὴ ταπεινώσῃ αὐτὸν ῥάκη

[2, 13]   παραλαβὼν τὸν εἰδότα οὐδ´ ἐγγύην ἄλλως σφραγίζεται ἢ ἀσφάλειαν γράφει, ὀρέξει

[2, 8]   μὴ ἄλλως ποιήσῃ τι, μὴ ἄλλως φάγῃ, μὴ ἄλλως συνουσιάσῃ, μὴ

[2, 10]   τῇ φυσικῇ κατασκευῇ, οὐδέποτ´ ἂν ἄλλως ὥρμησαν ἢ ὠρέχθησαν ἢ ἐπανενεγκόντες

[2, 8]   τῇ παραλλαγῇ τῇ πρὸς τὰ ἄλογα; τὰ φυτὰ οὐδὲ φαντασίαις χρηστικά

[2, 8]   ζητεῖς; οὔ. μή τι ἐν ἀλόγῳ; οὔ. ἐν λογικῷ οὖν ζητῶν

[2, 15]   συνεργοῦμεν, ἵν´ ἐξέλθῃς· εἰ δ´ ἀλόγως ἔκρινας, μετάθου. (Τοῖς κριθεῖσιν ἐμμένειν

[2, 15]   μὴ λαμβάνειν, οὐδὲν κωλύει σε ἀλόγως ποτὲ ῥέψαι πρὸς τὸ λαμβάνειν

[2, 21]   μαλάγματα δ´ οὐκ ἄχρηστα, οἱ ἁλτῆρες οὐκ ἄχρηστοι, ἀλλὰ τισὶν ἄχρηστοι,

[2, 17]   εἰ ἐξέσται ποτὲ ἀπαραποδίστῳ καὶ ἀλύπῳ διαγαγεῖν καὶ ἀνατεῖναι τὸν τράχηλον

[2, 14]   ἐν ἐκκλίσει δὲ μὴ περιπίπτειν, ἀλύπως, ἀφόβως, ἀταράχως διεξάγειν καθ´ αὑτὸν

[2, 5]   ὅτι ἡ χρῆσις οὐκ ἀδιάφορον, ἅμα δ´ εὐσταθῶς καὶ ἀταράχως, ὅτι

[2, 23]   ἅμα μὲν ἀσεβοῦς ἐστιν ἀνθρώπου, ἅμα δὲ δειλοῦ. ἀσεβοῦς μέν, ὅτι

[2, 1]   καὶ οὕτως ἅμα μὲν εὐλαβεῖς ἅμα δὲ θαρραλέοι ἐσόμεθα καὶ νὴ

[2, 1]   ὅτι ἅμα μὲν εὐλαβεῖσθαι δεῖ ἅμα δὲ θαρρεῖν, πρὸς μὲν τὰ

[2, 1]   τὸ δεῖν ἅμα μὲν εὐλαβῶς ἅμα δὲ θαρρούντως πάντα ποιεῖν. ἐναντίον

[2, 6]   ἅμα μὲν οὓς δεῖ θερισθῆναι, ἅμα δὲ καὶ αὐτῷ τούτῳ παρακολουθοῦντες

[2, 5]   μὲν τὸ εὐσταθὲς καὶ ἀτάραχον, ἅμα δὲ τὸ ἐπιμελὲς καὶ μὴ

[2, 23]   τις ῥᾷον ἀκούσειε τοὺς εὐσχήμοσιν ἅμα καὶ εὐπρεπέσιν ὀνόμασι σεσημασμένους. οὐκ

[2, 23]   ἀπέθνῃσκεν, ὅτι τὴν τελευταίαν ἄγοντες ἅμα καὶ μακαρίαν ἡμέραν; ἡ σὰρξ

[2, 19]   τίς σοι εἰσιόντι καὶ ὠχριῶντι ἅμα καὶ τρέμοντι προσελθὼν εἴπῃ τί

[2, 23]   δύναμίς ἐστιν ἀπαγγελτική· τοῦτο γὰρ ἅμα μὲν ἀσεβοῦς ἐστιν ἀνθρώπου, ἅμα

[2, 5]   ταύτῃ {τὴν} παρὰ φύσιν. ἀλλ´ ἅμα μὲν ἐπιμελῶς, ὅτι ἡ χρῆσις

[2, 1]   τῷ θάρσει χρηστέον. καὶ οὕτως ἅμα μὲν εὐλαβεῖς ἅμα δὲ θαρραλέοι

[2, 1]   ἀδύνατον φανεῖται οὔτε παράδοξον, ὅτι ἅμα μὲν εὐλαβεῖσθαι δεῖ ἅμα δὲ

[2, 1]   εἰ ἀληθές ἐστι τὸ δεῖν ἅμα μὲν εὐλαβῶς ἅμα δὲ θαρρούντως

[2, 6]   δ´ ἐπειδὴ οἱ αὐτοί ἐσμεν, ἅμα μὲν οὓς δεῖ θερισθῆναι, ἅμα

[2, 5]   ἀδιάφορος. πῶς οὖν τηρήσῃ τις ἅμα μὲν τὸ εὐσταθὲς καὶ ἀτάραχον,

[2, 1]   προαίρεσις καὶ ἔργα προαιρέσεως, εὐθὺς ἅμα τῷ θέλειν εὐλαβεῖσθαι καὶ ἐπ´

[2, 1]   παιδίον; ἄγνοια. τί ἐστι παιδίον; ἀμαθία. ἐπεὶ ὅπου οἶδεν, κἀκεῖνα οὐδὲν

[2, 3]   ἐναντίον ἢ ἐπὶ τῶν συλλογισμῶν, ἀμαθία καὶ ἀπειρία. ~Πρὸς τὸν ἐπὶ

[2, 26]   παραδεῖξαι τὴν μάχην, καθ´ ἣν ἁμαρτάνει, καὶ σαφῶς παραστῆσαι, πῶς ὃ

[2, 26]   γὰρ ὁ ἁμαρτάνων οὐ θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι, δῆλον ὅτι ὃ

[2, 18]   ὥστε μηδ´ ἐφιστάνειν ὕστερον ὅτι ἁμαρτάνεις, ἀλλὰ καὶ ἀπολογίας ἄρξῃ πορίζειν

[2, 1]   μοι, ὦ ἄνθρωποι, βούλεσθε ζῆν ἁμαρτάνοντες; οὐ βουλόμεθα. οὐδεὶς τοίνυν ἁμαρτάνων

[2, 1]   ἁμαρτάνοντες; οὐ βουλόμεθα. οὐδεὶς τοίνυν ἁμαρτάνων ἐλεύθερός ἐστιν. βούλεσθε ζῆν φοβούμενοι,

[2, 26]   μάχην περιέχει. ἐπεὶ γὰρ ὁ ἁμαρτάνων οὐ θέλει ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ κατορθῶσαι,

[2, 13]   (Δύναται δ´ ἄλλου μὲν εἶναι ἁμάρτημα, ἄλλου δὲ κακόν; (Οὔ. (Τί

[2, 13]   τῶν ἀλλοτρίων; νῦν οὐκ ἐκείνου ἁμάρτημά ἐστι τὸ κακῶς ἀποδέξασθαι τὰ

[2, 26]   τὸ ἴδιον τοῦ ἁμαρτήματος. Πᾶν ἁμάρτημα μάχην περιέχει. ἐπεὶ γὰρ ὁ

[2, 24]   ἐστίν, ἐξ ἐκείνου πάντα τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὰ ἀτυχήματα παρὰ ταύτην

[2, 26]   ἐστιν. ~Τί τὸ ἴδιον τοῦ ἁμαρτήματος. Πᾶν ἁμάρτημα μάχην περιέχει. ἐπεὶ

[2, 21]   προσίενται. ἐπὶ δὲ τῶν πλείστων ἁμαρτημάτων κατὰ τοῦτο μάλιστα φέρονται ἐπὶ

[2, 18]   ὅτι ἀληθές ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει. ~Πρὸς τοὺς

[2, 7]   γάρ τι θέλεις ἢ τὸ ἄμεινον; ἄλλο οὖν τι ἄμεινον ἢ

[2, 11]   ἡμῖν πρὸς τὸ αὐτὰς ἐφαρμόζειν ἄμεινον ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν σοι; ὁ

[2, 12]   νὴ Δία τῶν ἄλλων τοῦτο ἄμεινον δοκῶ μοι κεκτῆσθαι. ἔχεις οὖν

[2, 23]   ἄμεινον ἢ σιωπῆσαι καὶ οὕτως ἄμεινον ἢ ἐκείνως καὶ τοῦτο πρέπον

[2, 23]   τὴν κόμην; πότερον δ´ εἰπεῖν ἄμεινον ἢ σιωπῆσαι καὶ οὕτως ἄμεινον

[2, 7]   τὸ ἄμεινον; ἄλλο οὖν τι ἄμεινον ἢ τὸ τῷ θεῷ δοκοῦν;

[2, 12]   καὶ ἄλλο τι ἐκτήσω πάντων ἄμεινον; ποῖον καὶ λέγεις; τὸ αὐτοῖς

[2, 18]   δ´ ἐπιτείνεσθαι καὶ ἰσχυροποιεῖσθαι. Οὕτως ἀμέλει καὶ τὰ ἀρρωστήματα ὑποφύεσθαι λέγουσιν

[2, 23]   λέγω, μή τις οἰέσθω ὅτι ἀμελεῖν ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως· οὐδὲ γὰρ

[2, 6]   τις ὑμῖν ἀδιαφορεῖν καὶ ταῦτα, ἀμελεῖς γίνεσθε, μήθ´ ὅταν εἰς ἐπιμέλειάν

[2, 8]   ὁ Ζεὺς πεποίηκεν, διὰ τοῦτο ἀμελεῖς οἷόν τινα δείξεις σεαυτόν; καὶ

[2, 16]   τί ἐγυμναζόμεθα. λοιπὸν ὑπὸ τῆς ἀμελετησίας προσεπισωρεύομεν ἀεί τινα καὶ προσπλάςςομεν

[2, 13]   ὅπου σὺ μεμελέτηκας, ἐκεῖνος δ´ ἀμελέτητός ἐστιν; (Ναί· ἀλλὰ ἐξουσίαν ἔχει

[2, 16]   κρείττων γένῃ σεαυτοῦ, ὅπου δ´ ἀμελετήτως ἔχεις, ἐκεῖ δ´ ὁ αὐτὸς

[2, 12]   τὸ κράτιστον τῶν σεαυτοῦ περιορᾶν ἀμελούμενον καὶ ἀπολλύμενον. οὐδαμῶς. ἀλλ´ αὐτὸς

[2, 23]   πρὸς τοῦτο πεποιημένον, οὐ μέντοι ἀμελοῦντα οὐδ´ ἐκείνων κατὰ δύναμιν. καὶ

[2, 20]   παρέχει ἡμῖν αὑτὰ καρησόμενα καὶ ἀμελχθησόμενα καὶ τὸ τελευταῖον κατακοπησόμενα; οὐχὶ

[2, 20]   καὶ τοῖς ὁμοίοις καρησομένους καὶ ἀμελχθησομένους ἑαυτούς; πρὸς γὰρ τοὺς Συνεπικουρείους

[2, 20]   μή τις τῶν αὑτοῦ γονέων ἀμελῶν θράσος τι καὶ ἀπὸ τούτων

[2, 5]   τι τῶν τοιούτων. Τί οὖν; ἀμελῶς τούτοις χρηστέον; οὐδαμῶς. τοῦτο γὰρ

[2, 20]   πάλιν μὴ ἐλαικῶς, ἀλλ´ ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν οὐδ´ ἄνθρωπον

[2, 17]   ἔργον τοῦ φιλοσοφοῦντος; ἀποβαλεῖν οἴησιν· ἀμήχανον γάρ, ἅ τις εἰδέναι οἴεται,

[2, 19]   τὰ τρία δ´ ἐκεῖνα τηρῆσαι ἀμήχανον διὰ τὸ κοινὴν εἶναι αὐτῶν

[2, 23]   μήτ´ ἀχάριστος ἴσθι μήτε πάλιν ἀμνήμων τῶν κρεισσόνων, ἀλλ´ ὑπὲρ μὲν

[2, 20]   ἐλαία πάλιν μὴ ἐλαικῶς, ἀλλ´ ἀμπελικῶς; ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν οὐδ´

[2, 20]   πῶς γὰρ δύναται ἄμπελος μὴ ἀμπελικῶς κινεῖσθαι, ἀλλ´ ἐλαικῶς, ἢ ἐλαία

[2, 20]   ἡ ἀνθρωπίνη. πῶς γὰρ δύναται ἄμπελος μὴ ἀμπελικῶς κινεῖσθαι, ἀλλ´ ἐλαικῶς,

[2, 24]   δύναται ἀνθρώπῳ ὄρεξιν κινῆσαι; ἡ ἄμπελος μή τι λέγει τῷ γεωργῷ

[2, 22]   δ´ ἡ Ἐριφύλη μετὰ τοῦ Ἀμφιαράου καὶ τέκνων μήτηρ καὶ πολλῶν;

[2, 11]   γὰρ ὁρμώμενοι τούτων ἐπὶ τὸ ἀμφισβητούμενον προάγουσιν ὑπὸ τῆς ἀκαταλλήλου ἐφαρμογῆς.

[2, 11]   περὶ ὧν τὰ μαχόμενα δοξάζετε ἀμφότεροι καταλλήλως ἐφαρμόζειν τὰς προλήψεις; (Οὐ

[2, 24]   ἀφῶμεν, ἐπεὶ καὶ μακράν ἐσμεν ἀμφότεροι παντὸς τοῦ τοιούτου· ἐκεῖνο δὲ

[2, 22]   Λακεδαιμόνιοι διεφέροντο καὶ Θηβαῖοι πρὸς ἀμφοτέρους καὶ μέγας βασιλεὺς πρὸς τὴν

[2, 22]   τὴν Ἑλλάδα καὶ Μακεδόνες πρὸς ἀμφοτέρους καὶ νῦν Ῥωμαῖοι πρὸς Γέτας

[2, 13]   ὀδόντων οὐδὲ μετοκλάζει καὶ ἐπ´ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει. διὰ τοῦτο Ζήνων

[2, 19]   ὑμᾶς ἤ, ὅπερ ἀληθέστερον, παρ´ ἀμφοτέρους. τί οὖν; θέλετε ἀρξώμεθά ποτε

[2, 17]   τοῦ ἀχρήστου. δυνατὸν οὖν ἐστιν ἀμφοτέρους ὑμᾶς ἐπιτυγχάνειν; πῶς οἷόν τε;

[2, 22]   κακῶν καὶ τὰ οὐδέτερα ἀπ´ ἀμφοτέρων πῶς ἂν ἔτι οὗτος φιλεῖν

[2, 7]   κακοῦ, τὸν ἐξηγημένον τὰ σημεῖα ἀμφοτέρων; τί οὖν ἔτι χρείαν ἔχω

[2, 10]   βουλεύεσθαι ὡς ἀπόλυτον, ἀλλ´ ὥσπερ ἄν, εἰ ἡ χεὶρ ἢ ὁ

[2, 15]   τόνοι, οὐχ ὑγιεινοί. ἀποθανεῖν θέλω, ἄν με τοῦτο ἀναγκάσῃς. διὰ τί,

[2, 21]   τισὶν ἄχρηστοι, τισὶν πάλιν χρήσιμοι. ἄν μου πυνθάνῃ νῦν χρήσιμοί εἰσιν

[2, 23]   οὐδ´ ἐσθῆτος οὐδ´ ὑποδημάτων. ἀλλ´ ἄν μου πυνθάνῃ τί οὖν ἐστι

[2, 25]   (Ὁμολογήσαντος δὲ Πόθεν οὖν εἴσῃ, ἄν σε σοφίσωμαι; (Σιωπήσαντος δὲ τοῦ

[2, 15]   παθὼν ἄρτι ὅτι νύξ ἐστιν, ἄν σοι δοκῇ, μὴ μετατίθεσο, ἀλλ´

[2, 1]   τὸ σαρκίδιον, εἶτα πάλιν λείως. ἄν σοι μὴ λυσιτελῇ, ἡ θύρα

[2, 6]   οὖν; ἂν εἰς Γύαρα πεμφθῶ; ἄν σοι ποιῇ, ἀπελεύσῃ· εἰ δὲ

[2, 4]   κεκλημένων· ἀλλ´ ὅταν μέρη γένηται, ἄν σοι φανῇ, ἀνάρπασον ἀπελθὼν τὸ

[2, 4]   πολιτῶν; ὅταν οὖν καθίσωσιν, ἐλθών, ἄν σοι φανῇ, ἔκβαλέ τινα αὐτῶν.

[2, 22]   πρὸς τοῦτο φαίνηται αὐτῷ ἐμποδίζειν, ἄν τ´ ἀδελφὸς ᾖ τοῦτο ἄν

[2, 22]   τε τέκνον ἄν τ´ ἐρώμενος ἄν τ´ ἐραστής, μισεῖ, προβάλλεται, καταρᾶται.

[2, 22]   τε πατὴρ ἄν τε τέκνον ἄν τ´ ἐρώμενος ἄν τ´ ἐραστής,

[2, 6]   Γυάρων ἀπέλθῃς, ὅπου κἀκεῖνος ἐλεύσεται, ἄν τε θέλῃ ἄν τε μή,

[2, 26]   λογικὴ ψυχὴ κινεῖται ζυγῷ ἐπιρρέψει, ἄν τε θέλῃς ἄν τε μή.

[2, 26]   ζυγῷ ἐπιρρέψει, ἄν τε θέλῃς ἄν τε μή. λογικῷ ἡγεμονικῷ δεῖξον

[2, 6]   κἀκεῖνος ἐλεύσεται, ἄν τε θέλῃ ἄν τε μή, ὁ πέμπων σε

[2, 22]   ἄν τ´ ἀδελφὸς ᾖ τοῦτο ἄν τε πατὴρ ἄν τε τέκνον

[2, 22]   ᾖ τοῦτο ἄν τε πατὴρ ἄν τε τέκνον ἄν τ´ ἐρώμενος

[2, 18]   τε τῶν ζώντων τινὰ ἔχῃς ἄν τε τῶν ἀποθανόντων. ἄπελθε πρὸς

[2, 18]   ἀποχωρήσας πρὸς τούτῳ γίνῃ ἀντεξετάζων, ἄν τε τῶν ζώντων τινὰ ἔχῃς

[2, 12]   ταῖς αὑτοῦ φαντασίαις παραχωρῆσαι δύναιτ´ ἄν τι ἢ ἀθετῆσαι, οὐδαμῶς διὰ

[2, 17]   τιμαῖς, πατρίδι, φίλοις, τέκνοις, ἁπλῶς ἄν τινι τῶν ἀπροαιρέτων. ἀλλὰ τῷ

[2, 23]   ἑκάστου φύσιν, ἀλλὰ φοβουμένων μὴ ἄν τις αἴσθηται τῆς διαφορᾶς, εὐθὺς

[2, 23]   ἑαυτὴν ἔλεγεν εἶναι κράτιστον, ἠνέσχετο ἄν τις αὐτῆς. νῦν δὲ τί

[2, 24]   τοῦ τοιούτου· ἐκεῖνο δὲ πᾶς ἄν τις ὁμολογῆσαί μοι δοκεῖ, ὅτι

[2, 20]   ἔστι καθολικόν, ψεῦδός ἐστιν; πάλιν ἄν τις παρελθὼν λέγῃ γίγνωσκε, ὅτι

[2, 20]   προσχρῶνται. καὶ σχεδὸν τοῦτο μέγιστον ἄν τις ποιήσαιτο τεκμήριον τοῦ ἐναργές

[2, 23]   γεγραμμένον οὐκοῦν καὶ λόγους πᾶς ἄν τις ῥᾷον ἀκούσειε τοὺς εὐσχήμοσιν

[2, 4]   κοπρίας ἐρρίπτου καὶ οὐδ´ ἐκεῖθεν ἄν τίς σε ἀνῃρεῖτο· εἰ δ´

[2, 19]   μεταπέμψηται κατηγορούμενον, μέμνησαι τῆς διαιρέσεως, ἄν τίς σοι εἰσιόντι καὶ ὠχριῶντι

[2, 12]   ὁ φθόνος. Τί δέ; φθονοίη ἄν τις τοῖς οὐδὲν πρὸς αὐτόν;

[2, 4]   τῇ πόλει. ὁ δ´ Ἀλλ´ ἄν, φησίν, ἀφέντες τοῦτο τὸ πιστόν,

[2, 6]   ὁ Χρύσιππος λέγει ὅτι μέχρις ἂν ἄδηλά μοι ᾖ τὰ ἑξῆς,

[2, 22]   αὐτῶν μηδ´ ἂν ὀμνύωσιν μηδ´ ἂν ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν ἀπηλλάχθαι ἀλλήλων.

[2, 21]   ἄλλα αἴτια καὶ σχεδὸν ὅσα ἂν αἰσχρὰ φαντάζωνται, ταῦτα οὐ πάνυ

[2, 10]   παρηκολούθουν τῇ φυσικῇ κατασκευῇ, οὐδέποτ´ ἂν ἄλλως ὥρμησαν ἢ ὠρέχθησαν ἢ

[2, 8]   αἴσθησιν εἶχες, ἐπειρῶ ἂν μηδὲν {ἂν} ἀνάξιον ποιεῖν τοῦ κατασκευάσαντος μηδὲ

[2, 2]   μου τὴν διάνοιαν ὅ τι ἂν ἀποβαίνῃ πρὸς τοῦτο ἁρμόσασθαι’ ἐπεὶ

[2, 21]   πάρεστε, ταῦτα λαμβάνετε; ναί· ἀλλ´ ἂν ἀποθάνῃ μου τὸ παιδίον ἢ

[2, 2]   ἀγεννής, ἢ ὑπόμενε τυπτόμενος, μέχρις ἂν ἀποθάνῃς, ἢ ἀπαγόρευσον εὐθύς. μή

[2, 20]   συνδούλων εἰ ἔσχον ὁμονοοῦντας, ἀπάγξασθαι ἂν αὐτὸν ἐποίησα ῥηγνύμενον ἢ μεταθέσθαι.

[2, 20]   ἡμέραν ὑπ´ αὐτοῦ ἐκδέρεσθαι, ἐγὼ ἂν αὐτὸν ἐστρέβλουν. βάλε ἐλάδιον, παιδάριον,

[2, 5]   ἐρῶ τὸ καθαρῷ εἶναι, ἀλλ´, ἂν αὐτὸν ὡς πόδα λάβῃς καὶ

[2, 8]   τινα ὁ θεὸς παρέθετο, οὕτως ἂν αὐτοῦ ἠμέλεις; παραδέδωκέ σοι σεαυτὸν

[2, 20]   δὸς ὧδε τὴν πτισάνην. ἤνεγκα ἂν αὐτῷ γεμίσας παροψίδα ὀξογάρου. οὐκ

[2, 13]   πῶς μου ἀκούσει; ἀνδράποδον, ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ. τί οὖν σοὶ

[2, 5]   δύναμαι λαβεῖν αὐτό, ὁ δέ, ἂν βάλω, λαμβάνει. ἂν δὲ μετὰ

[2, 2]   τί σοι ἐγὼ νῦν ὑποθῶμαι; ἂν γὰρ ἄλλο τι ὑπαγορεύῃ τὰ

[2, 2]   ὅταν μοι προβληθῇ τι ὄνομα’ ἂν γὰρ εἴπω ὅτι Δίων, εἶτα

[2, 14]   μᾶλλον ἐπὶ μουσικῆς ὄψει αὐτό· ἂν γὰρ παρῇς τῷ διδασκομένῳ, φανεῖταί

[2, 1]   ταπεινόν, φόβων καὶ ταραχῶν μεστόν. ἂν γάρ τις ἐκεῖ μεταθῇ τὸ

[2, 26]   καὶ ὃ μὴ θέλει ποιεῖ. ἂν γὰρ τοῦτο δείξῃ τις, αὐτὸς

[2, 20]   παιδάριον, εἰς τὸ βαλανεῖον. ἔβαλον ἂν γάριον καὶ ἀπελθὼν κατὰ τῆς

[2, 18]   ἂν θέλῃς ἀναγνωστικὸς εἶναι, ἀναγίγνωσκε· ἂν γραφικός, γράφε. ὅταν δὲ τριάκοντα

[2, 22]   τίθεσθαι αὑτοὺς καὶ τὰ ἑαυτῶν. ἂν δ´ ἀκούσῃς, ὅτι ταῖς ἀληθείαις

[2, 22]   καὶ συνεργητικόν, φυλάσσειν τὰς σχέσεις. ἂν δ´ ἀλλαχοῦ μὲν ἐμαυτὸν θῶ,

[2, 22]   καὶ φίλους, σῴζεται ταῦτα πάντα· ἂν δ´ ἀλλαχοῦ μὲν τὸ συμφέρον,

[2, 16]   προσπεπονθότα, τοῖς ἐκείνου προστάγμασι καθωσιωμένον. ἂν δ´ ἄλλο τι θέλῃς, οἰμώζων

[2, 18]   ἐν τῷ ἡγεμονικῷ καὶ εὐδία. ἂν δ´ ἅπαξ ἡττηθεὶς εἴπῃς ὅτι

[2, 9]   τεκτονικά, τὸν γραμματικὸν τὰ γραμματικά. ἂν δ´ ἐθίσῃ γράφειν ἀγραμμάτως, ἀνάγκη

[2, 16]   τι σκεψαμένων μὴ οὕτως ἐκβῆναι; ἂν δ´ ἑτέρως χωρήσῃ, τεταπείνωται τάλας,

[2, 1]   αὐτῷ κειμένην ἕξει τὴν ἔκκλισιν· ἂν δ´ ὅπου τὰ μὴ ἐφ´

[2, 21]   νοήσων, ἃ πρότερον οὐκ ἐνόουν, ἂν δ´ οὕτως τύχῃ, καὶ ἄλλοις

[2, 24]   φανῇ τις, ὅταν αὐτὸς ἐρεθίσῃ. ἂν δ´ ὡς λίθος ἢ χόρτος

[2, 5]   ἐν τούτῳ, ἐπαινέσει καὶ συνησθήσεται· ἂν δὲ δι´ ἀσχημοσύνην τινὰ διασεσωσμένον,

[2, 22]   γέρων φίλει κἀκεῖνος ὁ νέος· ἂν δέ, δοξάριον. ἂν δὲ κινδυνεῦσαι

[2, 7]   δέῃ κινδυνεῦσαι ὑπὲρ τοῦ φίλου, ἂν δὲ καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ

[2, 18]   γυναικαρίου καὶ νεύοντος καὶ προσπέμποντος, ἂν δὲ καὶ ἁπτομένου καὶ συνεγγίζοντος

[2, 18]   ἔλυσας, πολλῷ κομψότερον τοῦ Κυριεύοντος. ἂν δὲ καὶ βουλομένου τοῦ γυναικαρίου

[2, 18]   παρὰ δύο, εἶτα παρὰ τρεῖς. ἂν δὲ καὶ τριάκοντα παραλίπῃς, ἐπίθυσον

[2, 22]   ὁ νέος· ἂν δέ, δοξάριον. ἂν δὲ κινδυνεῦσαι δέῃ, ἐρεῖς τὰς

[2, 24]   αὐτῷ κινεῖ πρὸς τὸ φαγεῖν, ἂν δὲ λίθον ἢ ἄρτον παραθῇς,

[2, 5]   ὁ δέ, ἂν βάλω, λαμβάνει. ἂν δὲ μετὰ ταραχῆς καὶ φόβου

[2, 26]   ἡγεμονικῷ δεῖξον μάχην καὶ ἀποστήσεται· ἂν δὲ μὴ δεικνύῃς, αὐτὸς σαυτῷ

[2, 15]   ἀλλ´ ὡς ὑγιαίνοντι, ὡς ἀθλοῦντι· ἂν δέ μοι φρενιτικοῦ τόνους ἔχων

[2, 15]   αὐτῷ τὴν εὐτονίαν, τὴν ἀσφάλειαν; ἂν δὲ σαπρὸν ὑποστήσῃ καὶ καταπῖπτον,

[2, 19]   ἀπολλύμεθα καὶ σὺ ἐλθὼν παίζεις. ἂν δέ σε ὁ Καῖσαρ μεταπέμψηται

[2, 5]   φύσιν καὶ παρὰ φύσιν; ὥσπερ ἂν εἰ ἀπόλυτοι ἦμεν. τῷ γὰρ

[2, 24]   μᾶλλον καὶ βλάπτων οὗτος ἄπειρος ἂν εἴη τῆς τέχνης ταύτης τῆς

[2, 7]   ὡς ἡ τύχη θέλει. εἶτ´ ἂν εἴπῃ κληρονομήσεις’ ὡς παρ´ αὐτοῦ

[2, 6]   ἐν Ῥώμῃ; ναί. τί οὖν; ἂν εἰς Γύαρα πεμφθῶ; ἄν σοι

[2, 13]   δ´; ἀναγιγνώσκειν μέλλων οὐχ ὡσαύτως ἂν εἶχες; (Ὡσαύτως. (Τί τὸ αἴτιον;

[2, 14]   ποῖοί τινες εἰσίν. οἷοι γὰρ ἂν ἐκεῖνοι εὑρεθῶσιν, τὸν ἐκείνοις ἀρέσοντα

[2, 16]   ἐφοβούμεθα, ἀλλὰ τὸν φόβον, ἐμελετῶμεν ἂν ἐκείνοις μὴ περιπίπτειν ἃ φαίνεται

[2, 22]   πότερον ἐκτὸς ἢ ἐν προαιρέσει. ἂν ἐκτός, μὴ εἴπῃς φίλους οὐ

[2, 2]   ἐκτὸς τηρῆσαι θέλων Σωκράτης παρελθὼν ἂν ἔλεγε ἐμὲ δ´ Ἄνυτος καὶ

[2, 6]   ὡς ἔχομεν, ὅρα εἰ ἠνεσχόμεθ´ ἂν ἐν τῇ φυλακῇ ἄλλου τινὸς

[2, 13]   εἰ δέ γ´ ᾔδει, οὐδέποτ´ ἂν ἐνεποδίζετο, οὐδέποτ´ ἐκωλύετο, οὐκ ἂν

[2, 5]   παραλαβὼν τὴν ὕλην ἐργάζου. εἶτα ἂν ἐξέλθῃς μηδὲν παθών, οἱ μὲν

[2, 6]   μοι καθείμαρται νῦν, καὶ ὥρμων ἂν ἐπ´ αὐτό· καὶ γὰρ ὁ

[2, 1]   σου περὶ αὐτῶν ποτε μηδ´, ἂν ἐπαινέσῃ τις ἐπ´ αὐτοῖς, ἀνέχου,

[2, 4]   πρὸς μηδὲν δύνασθαι χρῆσθαι, ἔξω ἂν ἐπὶ τὰς κοπρίας ἐρρίπτου καὶ

[2, 6]   πούς, εἰ φρένας εἶχεν, ὥρμα ἂν ἐπὶ τὸ πηλοῦσθαι. Ἐπεί τοι

[2, 12]   βέλτιστε; κύριός μου εἶ; εἶτ´ ἂν ἐπιμείνῃς πράγματα παρέχων, διαράμενος κονδύλους

[2, 13]   ἐφ´ αὑτῷ τι ἤθελεν, πῶς ἂν ἔτι ἠγωνία; διὰ τοῦτο καὶ

[2, 22]   τὰ οὐδέτερα ἀπ´ ἀμφοτέρων πῶς ἂν ἔτι οὗτος φιλεῖν δύναιτο; τοῦ

[2, 16]   ποιῆσαι; ἔξελε, τὸ δ´ ἐκείνων, ἂν εὖ ποιῶσιν, αὐταὶ ἐξελοῦσιν· εἰ

[2, 13]   σου τοὺς κυρίους, ἀλλὰ μέχρις ἂν ἔχῃς ταύτην τὴν λαβὴν τὴν

[2, 22]   οὔτ´ ἐκεῖνοι οὔθ´ ὑμεῖς, μέχρις ἂν ἔχητε τὰ θηριώδη ταῦτα καὶ

[2, 5]   οὐκ ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´ οἵα ἂν ᾖ ἐκείνη, τὴν περὶ αὐτὴν

[2, 10]   μὲν ἀποβαλὼν ἢ μουσικὴν ζημίαν ἂν ἡγοῦ τὴν ἀπώλειαν αὐτῆς· εἰ

[2, 13]   ἂν ἐνεποδίζετο, οὐδέποτ´ ἐκωλύετο, οὐκ ἂν ἠγωνία. πῶς γὰρ οὔ; φοβεῖταί

[2, 23]   τοῦ λέγειν δυνάμεως. Βιβλίον πᾶς ἂν ἥδιον ἀναγνῴη καὶ ῥᾷον τὸ

[2, 1]   εὐλαβείᾳ καὶ τῷ θάρσει, δικαίως ἂν ἡμᾶς ᾐτιῶντο ὡς τὰ ἀσύνακτα

[2, 8]   δῆλον ὅτι κατὰ λόγον οὐκέτ´ ἂν ἡμῖν ὑπετέτακτο οὐδὲ τὰς χρείας

[2, 16]   τοῖς ἐν οἴκῳ παρεκάθητο, τίς ἂν ἦν; Εὐρυσθεὺς καὶ οὐχὶ Ἡρακλῆς.

[2, 10]   ἐχρῶ τῇ σφύρᾳ ἄλλως, ἐπιλελησμένος ἂν ἦς τοῦ χαλκέως· εἰ δὲ

[2, 18]   μή, οἴχεταί σε ἔχουσα ὅπου ἂν θέλῃ. ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλην τινὰ

[2, 18]   ἡ τροχαστικὴ ὑπὸ τοῦ τρέχειν. ἂν θέλῃς ἀναγνωστικὸς εἶναι, ἀναγίγνωσκε· ἂν

[2, 20]   ὅσιον ποῖόν τί σοι φαίνεται; ἂν θέλῃς, κατασκευάσω ὅτι ἀγαθόν. ναὶ

[2, 16]   χρῶ μοι λοιπὸν εἰς ὃ ἂν θέλῃς· ὁμογνωμονῶ σοι, {ἰ} σός

[2, 6]   ταπεινός· ἡ προαίρεσις δ´ ἴση, ἂν ἴσην αὐτὴν ἐν ἑκατέρῳ φυλάξαι

[2, 8]   χρείας ταύτας παρεῖχεν, ἀλλ´ ἦν ἂν ἴσος ἡμῖν καὶ ὅμοιος. Οὐ

[2, 8]   Ἀθηνᾶ ἢ ὁ Ζεύς, ἐμέμνησο ἂν καὶ σαυτοῦ καὶ τοῦ τεχνίτου

[2, 10]   καὶ ἀγαθὸς τὰ ἐσόμενα, συνήργει ἂν καὶ τῷ νοσεῖν καὶ τῷ

[2, 14]   ὡς μηδενὸς δεόμενος. τίνος δ´ ἂν καὶ φαντασθείης ὡς ἐνδέοντος; πλουτεῖς,

[2, 22]   οὖν ἀγαθῶν ἐπιστήμων ἐστίν, οὗτος ἂν καὶ φιλεῖν εἰδείη· ὁ δὲ

[2, 24]   τε ὢν ὠφελεῖν οὗτος ἐμπείρως ἂν λέγοι, ὁ δὲ βλαπτόμενος μᾶλλον

[2, 1]   μὴ λυσιτελῇ, ἡ θύρα ἤνοικται· ἂν λυσιτελῇ, φέρε. πρὸς πάντα γὰρ

[2, 22]   ἀποθανόντος τοῦ ἐρωμένου. διὰ τοῦτο ἂν μὲν ἐν ταὐτῷ τις θῇ

[2, 5]   δ´ εἰδὼς βλέπειν τὰ τοιαῦτα, ἂν μὲν ἴδῃ ὅτι εὐσχημόνως ἀνεστράφης

[2, 18]   ὅταν γὰρ ἅπαξ ἐπιθυμήσῃς ἀργυρίου, ἂν μὲν προσαχθῇ λόγος εἰς αἴσθησιν

[2, 16]   πάλιν ἔσται σοι σύνηθες. εἶτ´ ἂν μὲν τοιούτῳ προσπάθῃς, καὶ τοῦτο

[2, 9]   δὲ πλοῦτος, ὑγεία, δόξα. εἶτ´ ἂν μεταξὺ λεγόντων ἡμῶν ψόφος μείζων

[2, 20]   μᾶλλον τοὺς κιναίδους ἐλπίσαι τις ἂν μεταπείσειν ἢ τοὺς ἐπὶ τοσοῦτον

[2, 26]   πρὸς μάχην· καὶ μέχρι μὲν ἂν μὴ παρακολουθῇ τούτῳ, ὅτι ἐν

[2, 18]   ἔχει τῷ πρὸ τοῦ πυρέξαι, ἂν μή τι θεραπευθῇ εἰς ἅπαν.

[2, 8]   εἴ τινα αἴσθησιν εἶχες, ἐπειρῶ ἂν μηδὲν {ἂν} ἀνάξιον ποιεῖν τοῦ

[2, 5]   καὶ μὴ εἰκαῖον μηδ´ ἐπισεσυρμένον; ἂν μιμῆται τοὺς κυβεύοντας. αἱ ψῆφοι

[2, 1]   ὀρεχθῆναί τινος οὐδὲν διαφέρει ἡμῖν, ἂν μόνον ἐν τοῖς {ἀπροαιρέτ{ ικ}

[2, 3]   γνώσεται, εἰ δ´ ἄπειρος, οὐδ´ ἂν μυριάκις γράψω αὐτῷ’ ὅμοιον γὰρ

[2, 16]   δεῖ τὸ πέλαγος τοῦτο ἐκπιεῖν, ἂν ναυαγήσω, οὐκ ἐπέρχεταί μοι, ὅτι

[2, 1]   θέλεις. ἐκεῖνα δὲ τὰ περιόδια, ἂν νοῦν ἔχῃς, ἄρας πού ποτε

[2, 16]   μέχρις ἂν ψυχαγωγῆται; ταχύ γ´ ἂν ὁ τοιοῦτος ὑπομείναι φυγήν τινα

[2, 22]   τῆς φιλίας τι αὐτῶν μηδ´ ἂν ὀμνύωσιν μηδ´ ἂν ἀδυνάτως ἔχειν

[2, 12]   ὄψει ὅτι ἀκολουθεῖ. μέχρι δ´ ἂν οὗ μὴ δεικνύῃς, μὴ ἐκείνου

[2, 7]   νόσου ἢ ὅλως τῶν τοιούτων; ἂν οὖν δέῃ κινδυνεῦσαι ὑπὲρ τοῦ

[2, 9]   ἐναντίας ταῖς ὀρθαῖς χρηστικὰς ἔχομεν. ἂν οὖν μὴ καὶ τὰς ὀρθὰς

[2, 22]   τῷ ἰδίῳ συμφέροντι. ὅ τι ἂν οὖν πρὸς τοῦτο φαίνηται αὐτῷ

[2, 14]   κακῶς ποιῆσαι. τί σοι λείπει; ἂν οὖν σοι δείξω, ὅτι τὰ

[2, 19]   τὸ κοινὴν εἶναι αὐτῶν μάχην. Ἂν οὖν τίς μου πύθηται σὺ

[2, 16]   ἔσεσθαι ἢ ἐν Κορίνθῳ, ἀλλ´, ἂν οὕτως τύχῃ, ἐν Σούσοις ἢ

[2, 10]   γὰρ οἷόν ἐστιν ἀντὶ θίδρακος, ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ καθέδρας αὐτὸν

[2, 10]   κέρματι, πάντες οὗτοι ἀβλαβεῖς, ἀζήμιοι, ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ ὠφελούμενοι καὶ

[2, 12]   ποιεῖν, ἀλλὰ προσελθόντα ὑπατικῷ τινι, ἂν οὕτως τύχῃ, πλουσίῳ πυθέσθαι αὐτοῦ

[2, 20]   ἐξαπατηθῆναι. μή τι χεῖρον ἀπαλλάξεις, ἂν πάντες οἱ ἄλλοι πεισθῶμεν, ὅτι

[2, 12]   ἀλλὰ μικρὰ κινήσας τὸν ἄνθρωπον, ἂν παρὰ σκέλος ἀπαντᾷ ἐκεῖνος, οὐκέτι

[2, 5]   οὐκ ἔρια ποιεῖ, ἀλλ´ οἷα ἂν παραλάβῃ περὶ αὐτὰ φιλοτεχνεῖ. ἄλλος

[2, 15]   οἰκοδόμημά τι ὄν, ὅσῳ δ´ ἂν πλείονα καὶ ἰσχυρότερα ἐπιθῇς, τοσούτῳ

[2, 4]   κέντρον ἔχεις τοιοῦτον, ὥστε ὃν ἂν πλήξῃς εἰς πράγματα καὶ ὀδύνας

[2, 14]   λέγειν. Πόθεν οὖν ἄρξασθαι δεῖ; (Ἂν συγκαθῇς, ἐρῶ σοι ὅτι πρῶτον

[2, 17]   οἵαν περίστασιν ἀπέρχῃ μοι, τέκνον· ἂν σωθῇς, ἅψω λύχνους“ ταῦτ´ ἔστι

[2, 22]   ὑπὸ τοῦ συμφέροντος. ὅπου γὰρ ἂν τὸ ἐγὼ‘ καὶ τὸ ἐμόν‘

[2, 8]   μὲν τοῦ θεοῦ παρόντος οὐκ ἂν τολμήσαις τι τούτων ποιεῖν ὧν

[2, 5]   ἡ εὐγνωμοσύνη, ἵν´ ἐγώ, μηδ´ ἂν τὸν κόλπον ἐκτείνω, δύναμαι λαβεῖν

[2, 24]   ταύτης τῆς τοῦ λέγειν; εὕροις ἂν τοὺς μὲν βλαπτομένους τοὺς δ´

[2, 24]   ἀκούουσιν ἢ καὶ τούτων εὕροις ἂν τοὺς μὲν ὠφελουμένους τοὺς δὲ

[2, 22]   αὐτοὺς εἶδεν φιλοφρονουμένους ἀλλήλους, ἠπίστησεν ἂν τῷ λέγοντι οὐκ εἶναι φίλους

[2, 22]   τις οἶμαι εἶδεν αὐτούς, κατεγέλασεν ἂν τῶν φιλοσόφων ἐφ´ οἷς περὶ

[2, 16]   δ´ ὡς παιδιᾷ παραμένει, μέχρις ἂν ψυχαγωγῆται; ταχύ γ´ ἂν ὁ

[2, 19]   τί ἄλλο ἔχω ἀνωτέρω; ἀλλ´ ἂν ὦ κενός, μάλιστα ἐπὶ συμποσίῳ

[2, 2]   εἰ τοιοῦτον ἐπίλογον παρασκευάζῃ, τί ἀναβαίνεις, τί ὑπακούεις; εἰ γὰρ σταυρωθῆναι

[2, 11]   τούτων τῶν ὀνομάτων; τίς ἡμῶν ἀναβάλλεται τὴν χρῆσιν αὐτῶν μέχρι μάθῃ

[2, 17]   ἐλεύθερον καὶ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβλέπειν ὡς φίλον τοῦ θεοῦ μηδὲν

[2, 16]   τράχηλον ὡς ἀπηλλαγμένος δουλείας, τόλμησον ἀναβλέψας πρὸς τὸν θεὸν εἰπεῖν ὅτι

[2, 10]   δ´ εἰ ἐπὶ κερμάτιον πάντα ἀνάγεις, ὅτι οὐδ´ ὁ τὴν ῥῖνά

[2, 18]   τρέχειν. ἂν θέλῃς ἀναγνωστικὸς εἶναι, ἀναγίγνωσκε· ἂν γραφικός, γράφε. ὅταν δὲ

[2, 13]   (Πῶς γὰρ οὔ; (Τί δ´; ἀναγιγνώσκειν μέλλων οὐχ ὡσαύτως ἂν εἶχες;

[2, 2]   εἰ θέλεις μὴ κωλύεσθαι μηδ´ ἀναγκάζεσθαι, τίς σε ἀναγκάσει ὀρέγεσθαι ὧν

[2, 20]   αὐτὸν ἐκ τῶν ὕπνων καὶ ἀναγκάζον γράφειν ἃ ἔγραφεν; τί γὰρ

[2, 17]   δυσροεῖς; νῦν οὐ φεύγεις τὰ ἀναγκαῖα; διὰ τί οὖν περιπίπτεις τινί,

[2, 25]   πῶς αὐτὸς ὁμολογεῖς ὅτι ταῦτα ἀναγκαῖά ἐστιν, εἰ χωρὶς αὐτῶν οὐδ´

[2, 25]   μαθεῖν, πότερον ἀναγκαῖα ἢ οὐκ ἀναγκαῖά ἐστιν. ~Τί τὸ ἴδιον τοῦ

[2, 25]   αὐτὸ τοῦτο δύνασαι μαθεῖν, πότερον ἀναγκαῖα ἢ οὐκ ἀναγκαῖά ἐστιν. ~Τί

[2, 13]   διδόμενα καὶ οὐ θέλει τὰ ἀναγκαῖα καὶ οὐκ οἶδεν οὔτε τὰ

[2, 11]   ἀσθενείας καὶ ἀδυναμίας περὶ τὰ ἀναγκαῖα. ὀρθογωνίου μὲν γὰρ τριγώνου ἢ

[2, 25]   πῶς κινήσεις τὸν λέγοντα. ~Πῶς ἀναγκαῖα τὰ λογικά. Τῶν παρόντων δέ

[2, 19]   τῷ {τὸ} πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖον εἶναι καὶ τῷ {ἀ} δυνατῷ

[2, 19]   ἔσται, καὶ πᾶν παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, δυνατῷ δ´ ἀδύνατον ἀκολουθεῖ.

[2, 19]   οὐ πᾶν δὲ παρεληλυθὸς ἀληθὲς ἀναγκαῖόν ἐστιν, καθάπερ οἱ περὶ Κλεάνθην

[2, 11]   ἀτέκμαρτα εἶναι καὶ ἀνεύρετα τὰ ἀναγκαιότατα ἐν ἀνθρώποις; (Ἔστιν οὖν. (Καὶ

[2, 14]   οὖν σοι δείξω, ὅτι τὰ ἀναγκαιότατα καὶ μέγιστα πρὸς εὐδαιμονίαν καὶ

[2, 1]   ἄλλοις ὄντα τὴν ἔκκλισιν ἔχων ἀναγκαίως φοβήσεται, ἀκαταστατήσει, ταραχθήσεται. οὐ γὰρ

[2, 6]   σῇ; πῶς; τίς γάρ σε ἀναγκάσαι δύναται ὑπολαβεῖν τι ὧν οὐ

[2, 5]   κωλῦσαί μέ τις δύναται οὔτ´ ἀναγκάσαι. ὅπου κωλυτὸς καὶ ἀναγκαστός εἰμι,

[2, 2]   κωλύεσθαι μηδ´ ἀναγκάζεσθαι, τίς σε ἀναγκάσει ὀρέγεσθαι ὧν οὐ δοκεῖ σοι,

[2, 17]   καὶ τίς σε κωλύσει, τίς ἀναγκάσει; οὐ μᾶλλον ἢ τὸν Δία.

[2, 15]   ἀποθανεῖν θέλω, ἄν με τοῦτο ἀναγκάσῃς. διὰ τί, ἄνθρωπε; τί ἐγένετο;

[2, 15]   ἀνανάγκαστον, τὰ δ´ ἄλλα κωλυτά, ἀναγκαστά, δοῦλα, ἀλλότρια, φαντάζονται ὅτι δεῖ

[2, 5]   οὔτ´ ἀναγκάσαι. ὅπου κωλυτὸς καὶ ἀναγκαστός εἰμι, ἐκείνων ἡ μὲν τεῦξις

[2, 26]   μαχόμενα ποιεῖν· παρακολουθήσαντα δὲ πολλὴ ἀνάγκη ἀποστῆναι τῆς μάχης καὶ φυγεῖν

[2, 23]   χρηστικὴν τῶν φαντασιῶν ὀρθὴν κατασκευάσαι, ἀνάγκη δὲ τὴν παράδοσιν γίνεσθαι διά

[2, 9]   ἂν δ´ ἐθίσῃ γράφειν ἀγραμμάτως, ἀνάγκη καταφθείρεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι τὴν τέχνην.

[2, 13]   οὔτε οἶδεν οὔτε μεμελέτηκεν αὐτό. ἀνάγκη λοιπὸν τρέμειν καὶ ὠχριᾶν. κιθαρῳδὸν

[2, 6]   δὲ κεκλειμένην εὕρω τὴν θύραν, ἀνάγκη μ´ ἢ ἀποχωρῆσαι ἢ διὰ

[2, 14]   τὸν ἐκείνοις ἀρέσοντα καὶ πεισθησόμενον ἀνάγκη πειρᾶσθαι κατὰ δύναμιν ἐξομοιοῦσθαι ἐκείνοις·

[2, 22]   ἐγὼ‘ καὶ τὸ ἐμόν‘ ἐκεῖ ἀνάγκη ῥέπειν τὸ ζῷον· εἰ ἐν

[2, 2]   δὲ πρὸς τὰ ἔξω χάσκῃς, ἀνάγκη σε ἄνω καὶ κάτω κυλίεσθαι

[2, 26]   ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἀνανεῦσαι πικρὰ ἀνάγκη τῷ αἰσθανομένῳ, ὅτι ψεῦδός ἐστιν·

[2, 20]   Τοῖς ὑγιέσι καὶ ἐναργέσιν ἐξ ἀνάγκης καὶ οἱ ἀντιλέγοντες προσχρῶνται. καὶ

[2, 6]   δ´ οὐδεὶς θέλει οὐδὲ τῆς ἀνάγκης καλούσης εὐλύτως ὑπακοῦσαι αὐτῇ, ἀλλὰ

[2, 19]   σοὶ γὰρ τί ἄλλο προσγέγονεν ἀναγνόντι; ποῖον δόγμα πεποίησαι κατὰ τὸν

[2, 17]   οὕτως καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε. θέλεις ἀναγνῶ σοι, ἀδελφέ; καὶ σὺ ἐμοί.

[2, 6]   ἄλλου τινὸς ἡμῖν λέγοντος θέλεις ἀναγνῶ σοι παιᾶνας’ τί μοι πράγματα

[2, 23]   δυνάμεως. Βιβλίον πᾶς ἂν ἥδιον ἀναγνῴη καὶ ῥᾷον τὸ εὐσημοτέροις γράμμασι

[2, 19]   ἀνέγνωκας τὴν σύνταξιν; οὐκ ἀνέγνωκα. ἀνάγνωθι. καὶ τί ὠφεληθήσεται; φλυαρότερος ἔσται

[2, 18]   δὲ τριάκοντα ἐφεξῆς ἡμέρας μὴ ἀναγνῷς, ἀλλ´ ἄλλο τι πράξῃς, γνώσῃ

[2, 1]   καλοῦντος ἐκεῖνα δείξεις ἀπελθὼν καὶ ἀναγνώσῃ καὶ ἐμπερπερεύσῃ; ἰδοῦ, πῶς διαλόγους

[2, 17]   σοι ὄφελος ἔσται; πενθῶν ἅπαν ἀναγνώσῃ καὶ τρέμων πρὸς ἄλλους ἐρεῖς.

[2, 14]   μετὰ υἱοῦ καὶ ἐπακούοντος ἑνὸς ἀναγνώσματος Οὗτος, ἔφη, ὁ τρόπος ἐστὶ

[2, 18]   ὑπὸ τοῦ τρέχειν. ἂν θέλῃς ἀναγνωστικὸς εἶναι, ἀναγίγνωσκε· ἂν γραφικός, γράφε.

[2, 12]   πόσην ἐν τούτῳ δύναμιν εἶχεν, ἀνάγνωτε τὸ Ξενοφῶντος Συμπόσιον καὶ ὄψεσθε

[2, 18]   λοιπὸν μὴ ἐφῇς αὐτῇ προάγειν ἀναζωγραφούσῃ τὰ ἑξῆς. εἰ δὲ μή,

[2, 18]   ὁ μοιχός‘ οὐδὲ τὰ ἑξῆς ἀναζωγραφῶ, παροῦσαν αὐτὴν καὶ ἀποδυομένην καὶ

[2, 9]   αἰδήμονα ἔργα, ἀπολλύει δὲ τὰ ἀναιδῆ· τὸν δὲ πιστὸν τὰ πιστὰ

[2, 23]   ἐπιμελεῖται πάντων; προαίρεσις. τί ὅλον ἀναιρεῖ τὸν ἄνθρωπον ποτὲ μὲν λιμῷ,

[2, 20]   οὐδενί. Οὕτως καὶ Ἐπίκουρος, ὅταν ἀναιρεῖν θέλῃ τὴν φυσικὴν κοινωνίαν ἀνθρώποις

[2, 18]   τὴν πρώτην, εἶτα καὶ παντελῶς ἀναιρεῖται. σήμερον οὐκ ἐλυπήθην οὐδ´ αὔριον

[2, 4]   γὰρ ἄλλο ἢ ἀπόλλυμεν καὶ ἀναιροῦμεν; τίνα; τὸν πιστόν, τὸν αἰδήμονα,

[2, 4]   ταῦτα μόνα; γειτνίασιν δ´ οὐκ ἀναιροῦμεν, φιλίαν δ´ οὔ, πόλιν δ´

[2, 20]   ἀνθρώποις πρὸς ἀλλήλους, αὐτῷ τῷ ἀναιρουμένῳ συγχρῆται. τί γὰρ λέγει; μὴ

[2, 20]   πᾶσι χρώμενοι, λόγῳ δ´ αὐτὰ ἀναιροῦντες. Εὐχάριστοί γ´ ἄνθρωποι καὶ αἰδήμονες.

[2, 8]   αἰσχύνῃ ταῦτα ἐνθυμούμενος καὶ ποιῶν, ἀναίσθητε τῆς αὑτοῦ φύσεως καὶ θεοχόλωτε;

[2, 1]   ἣν λέγω, ἄλλοις ἀφίησι, τοῖς ἀναισθήτοις ἢ τοῖς μακαρίοις, τοῖς σχολὴν

[2, 9]   ἐπαύξει τὰ ἐναντία· τὸν ἀναίσχυντον ἀναισχυντία, τὸν ἄπιστον ἀπιστία, τὸν λοίδορον

[2, 20]   τοὺς χρησμοὺς ἐξηγοῦνται. ὦ μεγάλης ἀναισχυντίας καὶ γοητείας. Ἄνθρωπε, τί ποιεῖς;

[2, 9]   πάλιν ἐπαύξει τὰ ἐναντία· τὸν ἀναίσχυντον ἀναισχυντία, τὸν ἄπιστον ἀπιστία, τὸν

[2, 10]   αἰδήμονα καὶ πιστὴν ἕξομεν ἢ ἀναίσχυντον καὶ ἄπιστον, οὐδ´ ἐγγὺς διαφερόμεθα

[2, 1]   προαιρετικοῖς. ἐξαπατηθῆναι ἢ προπεσεῖν ἢ ἀναίσχυντόν τι ποιῆσαι ἢ μετ´ ἐπιθυμίας

[2, 1]   θαρραλέον θρασὺ κατασκευάζομεν, ἀπονενοημένον, ἰταμόν, ἀναίσχυντον, τὸ δ´ εὐλαβὲς φύσει καὶ

[2, 6]   πολέμιον, ἐπειδὴ τῆς σάλπιγγος ἤκουσεν ἀνακαλούσης, ἀνέσχεν· οὕτως προυργιαίτερον ἔδοξεν αὐτῷ

[2, 19]   ὅταν ψοφήσῃ τὸ ἱστίον καὶ ἀνακραυγάσαντί σοι κακόσχολός πως παραστὰς εἴπῃ

[2, 20]   οὐκ ὄντων· καὶ τὴν Πυθίαν ἀνακρίνουσιν αὐτοί, ἵνα τὰ ψευδῆ πύθωνται,

[2, 9]   Ἰουδαῖος, ἀλλ´ ὑποκρίνεται’ ὅταν δ´ ἀναλάβῃ τὸ πάθος τὸ τοῦ βεβαμμένου

[2, 19]   ~Πρὸς τοὺς μέχρι λόγου μόνον ἀναλαμβάνοντας τὰ τῶν φιλοσόφων. Ὁ κυριεύων

[2, 3]   μή’ διὰ τί; οἶδα γὰρ ἀναλύειν συλλογισμούς· ἔχω τὴν δύναμιν, ἣν

[2, 21]   ἐπιδείκνυσθαι τὰ θεωρημάτια; οὐ συλλογισμοὺς ἀναλύετε, μεταπίπτοντας; οὐκ ἐφοδεύετε Ψευδομένου λήμματα,

[2, 23]   ἀτυχεῖν; τί δὲ κωλύει συλλογισμοὺς ἀναλύοντα ὡς Χρύσιππος ἄθλιον εἶναι, πενθεῖν,

[2, 3]   θέλεις καὶ διακρινῶ σοι τὸν ἀναλυτικόν τε καὶ μή’ διὰ τί;

[2, 23]   καὶ φιλότεχνον, ὥστε μακρὰν ἐξικνούμενον ἀναμάςςεσθαι τοὺς τύπους τῶν ὁρωμένων; καὶ

[2, 23]   ἀτυχοῦντα, μηδέποτε δυστυχοῦντα, ἐλεύθερον, ἀκώλυτον, ἀνανάγκαστον, συναρμόζοντα τῇ τοῦ Διὸς διοικήσει,

[2, 15]   μὲν προαίρεσις ἐλεύθερον φύσει καὶ ἀνανάγκαστον, τὰ δ´ ἄλλα κωλυτά, ἀναγκαστά,

[2, 19]   τὴν ἐπιβολήν, ἀποτελέσαι ὑμᾶς ἀκωλύτους, ἀναναγκάστους, ἀπαραποδίστους, ἐλευθέρους, εὐροοῦντας, εὐδαιμονοῦντας, εἰς

[2, 26]   ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἀνανεῦσαι πικρὰ ἀνάγκη τῷ αἰσθανομένῳ, ὅτι

[2, 24]   οὔτ´ ἐπιβαλεῖται, οὐ συγκαταθήσεται, οὐκ ἀνανεύσει, οὐκ ἐφέξει, τὸ σύνολον. {κωφ{

[2, 8]   εἶχες, ἐπειρῶ ἂν μηδὲν {ἂν} ἀνάξιον ποιεῖν τοῦ κατασκευάσαντος μηδὲ σεαυτοῦ

[2, 20]   πολὺ μάλιστ´ ἐκείνους πρὸ πάντων ἀναπείθειν, ὅτι φύσει κοινωνικοὶ γεγόναμεν, ὅτι

[2, 15]   ὅμως τί σε ἦν τὸ ἀναπεῖσαν; εἰ γὰρ ὀρθῶς ἔκρινας, ἰδοὺ

[2, 18]   γνώσῃ τὸ γινόμενον. οὕτως κἂν ἀναπέσῃς δέκα ἡμέρας, ἀναστὰς ἐπιχείρησον μακροτέραν

[2, 8]   νεῦρα φιλοσόφου. ποῖα νεῦρα; ὄρεξιν ἀναπότευκτον, ἔκκλισιν ἀπερίπτωτον, ὁρμὴν καθήκουσαν, πρόθεσιν

[2, 23]   φαντασίαις κατὰ φύσιν, ἐν ὀρέξει ἀναπότευκτον, ἐν δ´ ἐκκλίσει ἀπερίπτωτον, μηδέποτ´

[2, 26]   δείξῃ τις, αὐτὸς ἀφ´ αὑτοῦ ἀναποχωρήσει. μέχρι δὲ μὴ δεικνύῃς, μὴ

[2, 4]   μέρη γένηται, ἄν σοι φανῇ, ἀνάρπασον ἀπελθὼν τὸ τοῦ παρακατακειμένου μέρος,

[2, 18]   οὕτως κἂν ἀναπέσῃς δέκα ἡμέρας, ἀναστὰς ἐπιχείρησον μακροτέραν ὁδὸν περιπατῆσαι καὶ

[2, 21]   διαπεπύκτευκας τῷ δουλαρίῳ, τὴν οἰκίαν ἀνάστατον πεποίηκας, τοὺς γείτονας συντετάραχας· καὶ

[2, 23]   ὧν κατατέταξαι πολίτης, ἐν τούτοις ἀναστραφησόμενος. τοιοῦτόν τι καὶ ἐνταῦθά ἐστι

[2, 14]   καὶ οἰκέτας καὶ ἀρχάς τινας ἀναστρέφεσθε, ταῦτα οὐδὲν ἄλλο ἢ χόρτος

[2, 1]   ἀπροαίρετα. ἐν τίσιν πάλιν θαρροῦντες ἀναστρεφόμεθα ὡς οὐδενὸς ὄντος δεινοῦ; ἐν

[2, 21]   παρομολογοῦσιν. Ἐν οὖν τοιούτοις ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον, οὕτως τεταραγμένοις, οὕτως οὐκ εἰδόσιν

[2, 14]   αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς, πῶς δύνασαι ἀνασχέσθαι μου καὶ ὑποσχεῖν τὸν ἔλεγχον

[2, 22]   τῶν αὐτῶν γονέων καὶ ὁμοῦ ἀνατεθραμμένοι καὶ ὑπὸ τῷ αὐτῷ παιδαγωγῷ,

[2, 17]   ἀπαραποδίστῳ καὶ ἀλύπῳ διαγαγεῖν καὶ ἀνατεῖναι τὸν τράχηλον πρὸς τὰ πράγματα

[2, 17]   διὰ τοῦτο ὁ μὲν λέγει ἀνάτεινον’ ὁ δὲ λέγει δὸς τροφήν’

[2, 16]   εὐροίας, ὑπὲρ ἐλευθερίας, ὑπὲρ μεγαλοψυχίας. ἀνάτεινόν ποτε τὸν τράχηλον ὡς ἀπηλλαγμένος

[2, 4]   γέγονεν καὶ τοῦτο ὁ ἀνατρέπων ἀνατρέπει τὸ ἴδιον τοῦ ἀνθρώπου ἐπεισῆλθέν

[2, 4]   πίστιν γέγονεν καὶ τοῦτο ὁ ἀνατρέπων ἀνατρέπει τὸ ἴδιον τοῦ ἀνθρώπου

[2, 12]   πάνθ´ ὁντιναοῦν συναισθανόμενον τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπ´ αὐτῆς. Ἆρά γε ὁ

[2, 1]   πόνος ἢ ἀδοξία, ἐκεῖ τὸ ἀναχωρητικόν, ἐκεῖ τὸ σεσοβημένον. τοιγαροῦν ὥσπερ

[2, 1]   ποῦ τρέπονται καὶ πρὸς τίνα ἀναχωροῦσιν ὡς ἀσφαλῆ; πρὸς τὰ δίκτυα·

[2, 17]   καὶ μεθαρμοζόμενον. μὴ θέλε τὸν ἄνδρα, καὶ οὐδὲν ὧν θέλεις οὐ

[2, 10]   τὰ τοῦ κιναίδου πάσχων; τὸν ἄνδρα. ὁ δὲ διατιθείς; πολλὰ μὲν

[2, 14]   τὸν ἀδελφόν, τὸν πολίτην, τὸν ἄνδρα, τὴν γυναῖκα, τὸν γείτονα, τὸν

[2, 10]   αὐτὸς δ´ οὐδὲν ἧττον τὸν ἄνδρα. τί ἀπολλύει ὁ μοιχεύων; τὸν

[2, 7]   κύριε, ἐλέησον· ἐπίτρεψόν μοι ἐξελθεῖν’ ἀνδράποδον, ἄλλο γάρ τι θέλεις ἢ

[2, 22]   οὐκ ἐφίλει με; πόθεν οἶδας, ἀνδράποδον, εἰ οὕτως τεθεράπευκεν ὡς τὰ

[2, 20]   ποιήσασθαι· οὐδέν ἐστι καθολικὸν ἀληθές. ἀνδράποδον, οὐδὲ τοῦτο. τί γὰρ ἄλλο

[2, 13]   μ´ ἀποδέξεται, πῶς μου ἀκούσει; ἀνδράποδον, ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ. τί

[2, 21]   τὸ δ´ ἠλίθιον εἶναι παντελῶς ἀνδραπόδου· καὶ τὰ περὶ κοινωνίαν δὲ

[2, 16]   δέδωκέ σοι μεγαλοψυχίαν, οὐ δέδωκεν ἀνδρείαν; τηλικαύτας ἔχων χεῖρας ἔτι ζητεῖς

[2, 21]   τὰ ἑλκύδρια ἀπουλωθῆναι. καὶ ὑμεῖς, ἄνδρες, τὰ ἕλκη πρῶτον θεραπεύετε, τὰ

[2, 19]   οὖν ἐστι Στωικός; ὡς λέγομεν ἀνδριάντα Φειδιακὸν τὸν τετυπωμένον κατὰ τὴν

[2, 24]   δοκεῖ; (Μουσικοῦ. (Τί δέ; τὸν ἀνδριάντα ὡς δεῖ κατασκευάσαι τίνος σοι

[2, 24]   δεῖ κατασκευάσαι τίνος σοι φαίνεται; (Ἀνδριαντοποιοῦ. (Τὸ ἰδεῖν ἐμπείρως οὐδεμιᾶς σοι

[2, 20]   οὕτως καὶ Ἐπίκουρος τὰ μὲν ἀνδρὸς πάντ´ ἀπεκόψατο καὶ τὰ οἰκοδεσπότου

[2, 20]   τάς γε προθυμίας τὰς τῶν ἀνδρῶν ἀποκόψασθαι οὐ δύνανται. οὕτως καὶ

[2, 18]   τὰς τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν συνουσίας ἀποχωρήσας πρὸς τούτῳ γίνῃ

[2, 5]   μὴ βάλῃς’ ὁ δὲ μὴ ἀνέβαλες’ τοῦτο δὴ μάχη ἐστὶ καὶ

[2, 19]   οὐκ ἀνέγνωκας τὴν σύνταξιν; οὐκ ἀνέγνωκα. ἀνάγνωθι. καὶ τί ὠφεληθήσεται; φλυαρότερος

[2, 19]   τοῖς περὶ τοῦ Κυριεύοντος. οὐκ ἀνέγνωκας τὴν σύνταξιν; οὐκ ἀνέγνωκα. ἀνάγνωθι.

[2, 1]   εὐλαβεῖσθαι τὰ προαιρετικά’ (Ἀλλ´ οὐκ ἀνέγνων σοι οὐδ´ ἔγνως τί ποιῶ.

[2, 16]   {ἔπραξά{ ς} τινας καὶ Χρυσίππεια ἀνέγνων, φιλοσόφου δ´ οὐδὲ θύραν παρῆλθον.

[2, 9]   ἐστὶ φαγεῖν. τὸ βρωθὲν ἐπέφθη, ἀνεδόθη, νεῦρα ἐγένετο, σάρκες, ὀστέα, αἷμα,

[2, 16]   εἰδὼς ὅτι γέγραφε καλῶς, ὅτι ἀνείληφε τὰ γεγραμμένα, φωνὴν εἰσφέρων ἡδεῖαν

[2, 20]   φιλόσοφε· ὠφέλησας ἡμῶν τοὺς πολίτας, ἀνεκτήσω τοὺς νέους ῥέποντας ἤδη πρὸς

[2, 10]   στερκτικόν, φύσει ὠφελητικόν, ἀλλήλων φύσει ἀνεκτικόν; ὅστις οὖν εἰς ταῦτα περιορᾷ

[2, 22]   τὸν πιστόν, τὸν αἰδήμονα, τὸν ἀνεκτικόν, τὸν ἀφεκτικὸν καὶ συνεργητικόν, φυλάσσειν

[2, 22]   παντὶ ἁπλῶς, τοῦ δ´ ἀνομοίου ἀνεκτικός, πρᾷος πρὸς αὐτόν, ἥμερος, συγγνωμονικὸς

[2, 14]   τὸ μὲν τῶν ἄλλων ἴσως ἀνεκτόν, ὅτι δ´ αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς,

[2, 19]   κακῶν. ἄκουε· Ἰλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν. τῶν ὄντων τὰ

[2, 19]   τοῦτο ἀκώλυτον φύσει μόνον, τοῦτο ἀνεμπόδιστον. διὰ τί οὖν οὐκ ἀνύετε;

[2, 5]   ταῖς ὕλαις καὶ εὐστάθειαν τοῦ ἀνεπιστρεπτοῦντος, πλὴν οὐκ ἀδύνατον. εἰ δὲ

[2, 9]   ὅταν εἰκῇ, ὅταν ῥυπαρῶς, ὅταν ἀνεπιστρέπτως, ποῦ ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ πρόβατα.

[2, 1]   τὸ περὶ αὐτοῦ δόγμα τὴν ἀνεπιστρεψίαν καὶ τὸ ἀφειδὲς καὶ τὸ

[2, 6]   τί λοιπὸν ὡς ἐπὶ μεγάλα ἀνέρχῃ; μικρότερά ἐστι τῆς παρασκευῆς, ἵν´

[2, 8]   Ζεὺς ὁ ἐν Ὀλυμπίᾳ ὀφρῦν ἀνέσπακεν; ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ τὸ βλέμμα,

[2, 5]   ἂν μὲν ἴδῃ ὅτι εὐσχημόνως ἀνεστράφης ἐν τούτῳ, ἐπαινέσει καὶ συνησθήσεται·

[2, 6]   ἐπειδὴ τῆς σάλπιγγος ἤκουσεν ἀνακαλούσης, ἀνέσχεν· οὕτως προυργιαίτερον ἔδοξεν αὐτῷ τὸ

[2, 15]   ἐπιθῇς, τοσούτῳ θᾶττον {θᾶττον} κατενεχθήσεται. ἄνευ πάσης αἰτίας ἐξάγεις ἡμῖν ἄνθρωπον

[2, 11]   οἷόν τε ἀτέκμαρτα εἶναι καὶ ἀνεύρετα τὰ ἀναγκαιότατα ἐν ἀνθρώποις; (Ἔστιν

[2, 11]   τί οὐ ζητοῦμεν αὐτὸν καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ ἀνευρόντες λοιπὸν ἀπαραβάτως χρώμεθα

[2, 11]   ζητοῦμεν αὐτὸν καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ ἀνευρόντες λοιπὸν ἀπαραβάτως χρώμεθα δίχα αὐτοῦ

[2, 12]   μηδέποθ´ ὑβριστικόν, ἀλλὰ τῶν λοιδορούντων ἀνέχεσθαι καὶ παύειν μάχην. εἰ θέλετε

[2, 7]   σπλάγχνων ἢ τῶν οἰωνῶν; ἀλλ´ ἀνέχομαι λέγοντος ἐκείνου συμφέρει σοι’ τί

[2, 8]   οἶδεν, μετὰ τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´ ἀνεχόμεθα λέγοντος αὐτοῦ σὲ ἤθελον ἔχειν’

[2, 1]   ἂν ἐπαινέσῃ τις ἐπ´ αὐτοῖς, ἀνέχου, δόξον δὲ μηδεὶς εἶναι καὶ

[2, 18]   ἀληθές ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει. ~Πρὸς τοὺς μέχρι

[2, 18]   ταύτης ἐκοιμήθη‘ καὶ μακάριος ὁ ἀνὴρ αὐτῆς‘ ὁ γὰρ τοῦτ´ εἰπὼν

[2, 13]   δ´ ἐν σοὶ πόλεος ἡγεμὼν ἀνήρ. ~Πρὸς Νάσωνα. Εἰσελθόντος τινὸς τῶν

[2, 23]   θεοῦ χάριτας ἀτιμάζει, ὥσπερ εἰ ἀνῄρει τὴν εὐχρηςτίαν τῆς ὁρατικῆς ἢ

[2, 4]   οὐδ´ ἐκεῖθεν ἄν τίς σε ἀνῃρεῖτο· εἰ δ´ ἄνθρωπος ὢν οὐδεμίαν

[2, 21]   οὕτως τύχῃ, καὶ ἄλλοις ἐξηγησόμενος; ἄνθρωπ´, ἐν οἴκῳ διαπεπύκτευκας τῷ δουλαρίῳ,

[2, 1]   ἰδοῦ, πῶς διαλόγους συντίθημι. μή, ἄνθρωπε, ἀλλ´ ἐκεῖνα μᾶλλον ἰδοῦ, πῶς

[2, 19]   αὐτῷ; τί ἡμῖν καὶ σοί, ἄνθρωπε; ἀπολλύμεθα καὶ σὺ ἐλθὼν παίζεις.

[2, 19]   ἔλεγες; τί ἐμοὶ καὶ σοί, ἄνθρωπε; ἀρκεῖ ἐμοὶ τὰ ἐμὰ κακά.

[2, 17]   ἀδελφέ; καὶ σὺ ἐμοί. θαυμαστῶς, ἄνθρωπε, γράφεις’ καὶ σὺ μεγάλως εἰς

[2, 14]   αὐτὸν} ὑβρίζει, ὅταν εἴπῃ αὐτῷ ἄνθρωπε, δοκεῖς μηδὲν ἔχειν, πυρέσσεις δέ·

[2, 6]   περιστάσεις αὐτὰ καλοῦντες. ποίας περιστάσεις, ἄνθρωπε; εἰ περιστάσεις λέγεις τὰ περιεστηκότα,

[2, 23]   πανδοκείου καταμένοι ἐν τῷ πανδοκείῳ. ἄνθρωπε, ἐπελάθου σου τῆς προθέσεως· οὐκ

[2, 24]   καὶ ἐπὶ τί ἐληλύθεσαν; ἔα, ἄνθρωπε, ἐπὶ τί ἐλήλυθας; ἐρωμένας κτησόμενος

[2, 15]   ἐπ´ αὐτοῖς, ἐρῶ σοι ὅτι ἄνθρωπε, ζήτει τὸν θεραπεύσοντα. τοῦτο οὐκ

[2, 21]   πῶς. ἐμὲ οὖν τι ὠφελήκασιν; ἄνθρωπε, μὴ γὰρ ἐπύθου, εἰ σοὶ

[2, 23]   οὐδενὸς τῶν ἄλλων ὄφελος ἦν; Ἄνθρωπε, μήτ´ ἀχάριστος ἴσθι μήτε πάλιν

[2, 20]   πάλιν ἄλλος μάθε παρ´ ἐμοῦ, ἄνθρωπε, ὅτι οὐδὲν ἐνδέχεται μαθεῖν· ἐγώ

[2, 17]   ἔτι λέγεις πεπαιδεῦσθαι; ποίαν παιδείαν, ἄνθρωπε; ὅτι συλλογισμοὺς ἔπραξας, μεταπίπτοντας; οὐ

[2, 15]   κριθεῖσιν ἐμμένειν δεῖ. (Τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; οὐ πᾶσιν, ἀλλὰ τοῖς ὀρθῶς.

[2, 15]   κριθεῖσιν ἐμμένειν δεῖ. τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; οὐ πᾶσιν. οὐ θέλεις τὴν

[2, 19]   τρέμοντι προσελθὼν εἴπῃ τί τρέμεις, ἄνθρωπε; περὶ τίνων σοί ἐστιν ὁ

[2, 17]   μελαγχολίᾳ. σὺ θεὸς εἶ, ὦ ἄνθρωπε, σὺ μεγάλας ἔχεις ἐπιβολάς. Οὔ·

[2, 7]   οἶδεν καὶ δικαίων καὶ ἀδίκων. ἄνθρωπε, σύ μοι λέγε τί σημαίνεται,

[2, 15]   με τοῦτο ἀναγκάσῃς. διὰ τί, ἄνθρωπε; τί ἐγένετο; κέκρικα. ἐσώθην, ὅτι

[2, 20]   ὦ μεγάλης ἀναισχυντίας καὶ γοητείας. Ἄνθρωπε, τί ποιεῖς; αὐτὸς σεαυτὸν ἐξελέγχεις

[2, 20]   καὶ πολὺ κρεῖσσον καὶ ἀσφαλέστερον. ἄνθρωπε, τί ὑπὲρ ἡμῶν φροντίζεις, τί

[2, 16]   δὲ μή, οἰμώξουσι δι´ αὑτάς. ἄνθρωπε, τὸ λεγόμενον τοῦτο ἀπονοήθητι ἤδη

[2, 23]   κατασήπονται ὡς παρὰ ταῖς Σειρῆσιν. Ἄνθρωπε, τὸ προκείμενον ἦν σοι κατασκευάσαι

[2, 4]   κατατάσσομεν; ὡς τίνι σοι χρῶμαι, ἄνθρωπε; ὡς γείτονι, ὡς φίλῳ; ποίῳ

[2, 6]   τίνες ἐσμὲν οὔτε μεμελετήκαμεν τὰ ἀνθρωπικὰ ὡς ἱππικοὶ τὰ ἱππικά. ἀλλὰ

[2, 20]   παντελῶς ἀπολέσαι τὰς κινήσεις τὰς ἀνθρωπικὰς καὶ οἱ ἀποκοπτόμενοι τάς γε

[2, 20]   φίλου, τὰς δὲ προθυμίας τὰς ἀνθρωπικὰς οὐκ ἀπεκόψατο· οὐ γὰρ ἠδύνατο,

[2, 4]   ὢν οὐδεμίαν χώραν δύνασαι ἀποπληρῶσαι ἀνθρωπικήν, τί σε ποιήσομεν; ἔστω γάρ,

[2, 22]   εἰ νοῦν ἔχεις. οὐ γὰρ ἀνθρωπικὸν δόγμα ἐστὶ τὸ ποιοῦν δάκνειν

[2, 20]   ἀνίκητόν ἐστιν ἡ φύσις ἡ ἀνθρωπίνη. πῶς γὰρ δύναται ἄμπελος μὴ

[2, 1]   οὐδέν. λέγετε δή μοι, ὦ ἄνθρωποι, βούλεσθε ζῆν ἁμαρτάνοντες; οὐ βουλόμεθα.

[2, 6]   ἐν τίσιν οὖν; ἀποθνῄσκειν μέλλω. ἄνθρωποι δ´ ἄλλοι ἀθάνατοι ἔσονται; ~Πῶς

[2, 22]   ὅτι ταῖς ἀληθείαις οὗτοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ μόνον οἴονται τὸ ἀγαθὸν

[2, 20]   δ´ αὐτὰ ἀναιροῦντες. Εὐχάριστοί γ´ ἄνθρωποι καὶ αἰδήμονες. εἰ μηδὲν ἄλλο

[2, 22]   ἀπεργαζόμενον οὐδ´ ὅς´ ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι κατ´ ἀλλήλων δι´ ἓν καὶ

[2, 20]   εὐκταῖον ἦν, εἰ ἐδύναντο οἱ ἄνθρωποι κατακηληθέντες καὶ ἐπᾳσθέντες ὑπὸ τῶν

[2, 20]   τί γὰρ λέγει; μὴ ἐξαπατᾶσθε, ἄνθρωποι, μηδὲ παράγεσθε μηδὲ διαπίπτετε· οὐκ

[2, 22]   περὶ τὰ κακὰ ἐσπουδάκασιν οἱ ἄνθρωποι; οὐδαμῶς. ἀλλὰ μή τι περὶ

[2, 21]   ἀδελφός; τί λέγουσιν οἱ ἐκεῖ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ; νῦν οἴονταί με

[2, 7]   λέγεις; ἐνθάδ´ οὖν, ὅπου πάντες ἄνθρωποι πλανώμεθα καὶ πρὸς ἀλλήλους μαχόμεθα;

[2, 20]   οἱ Ἀκαδημαικοὺς αὑτοὺς λέγοντες; ὦ ἄνθρωποι, συγκατάθεσθε ὅτι οὐδεὶς συγκατατίθεται· πιστεύσατε

[2, 21]   κακῶν τὰ μὲν ῥᾳδίως ὁμολογοῦσιν ἄνθρωποι, τὰ δ´ οὐ ῥᾳδίως. οὐδεὶς

[2, 14]   ὀλίγοι δ´ εἰσὶν οἱ πανηγυρίζοντες ἄνθρωποι φιλοθεάμονες. τί ποτ´ οὖν ἐστιν

[2, 21]   τούτου παρομολογοῦσιν. Ἐν οὖν τοιούτοις ἀνθρώποις ἀναστρεφόμενον, οὕτως τεταραγμένοις, οὕτως οὐκ

[2, 23]   εἶτα τούτου τί ἰσχυρότερον ἐν ἀνθρώποις ἐστίν; καὶ πῶς οἷόν τε

[2, 11]   καὶ ἀνεύρετα τὰ ἀναγκαιότατα ἐν ἀνθρώποις; (Ἔστιν οὖν. (Καὶ διὰ τί

[2, 20]   ἢ τὸ πάντων τῶν ἐν ἀνθρώποις ἰσχυρότατον, ἡ φύσις ἕλκουσα ἐπὶ

[2, 20]   καὶ ὅσιον παρὰ τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις λαλούμενον κατάψευσμά ἐστιν ἀλαζόνων ἀνθρώπων

[2, 20]   ἀναιρεῖν θέλῃ τὴν φυσικὴν κοινωνίαν ἀνθρώποις πρὸς ἀλλήλους, αὐτῷ τῷ ἀναιρουμένῳ

[2, 21]   ἄλλ´ οὐχ εὑρήσεις με μωρὸν ἄνθρωπον‘ ἀκρατῆ οὐ ῥᾳδίως ὁμολογήσει τις,

[2, 12]   αὐτῷ, ἀλλὰ μικρὰ κινήσας τὸν ἄνθρωπον, ἂν παρὰ σκέλος ἀπαντᾷ ἐκεῖνος,

[2, 10]   δ´ οὐδενὸς ἀπώλεια ζημιοῖ τὸν ἄνθρωπον; εἶτα γραμματικὴν μὲν ἀποβαλὼν ἢ

[2, 15]   ἄνευ πάσης αἰτίας ἐξάγεις ἡμῖν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ ζῆν φίλον καὶ

[2, 14]   (Ἀλλ´ ἀνιαρὸν τὸ ἐξελέγχεσθαι πρεσβύτερον ἄνθρωπον ἤδη κἂν οὕτως τύχῃ τὰς

[2, 13]   τοῦ ἀγωνιᾶν. Ὅταν ἀγωνιῶντα ἴδω ἄνθρωπον, λέγω· οὗτος τί ποτε θέλει;

[2, 19]   καὶ μηκέτι μήτε θεὸν μήτ´ ἄνθρωπον μέμφεσθαι, μὴ ἀποτυχεῖν τινος, μὴ

[2, 15]   εἶτα φόνον ἐργαζόμενος καὶ ἀπολλύων ἄνθρωπον μηδὲν ἠδικηκότα λέγεις ὅτι τοῖς

[2, 20]   ἀμήχανον, ἀδιανόητον. οὐ τοίνυν οὐδ´ ἄνθρωπον οἷόν τε παντελῶς ἀπολέσαι τὰς

[2, 16]   ἐστὶ ταῦτα; ἃ δεῖ τὸν ἄνθρωπον ὅλην τὴν ἡμέραν μελετῶντα μηδενὶ

[2, 9]   εἰ δὲ μή, ἀπώλεσας τὸν ἄνθρωπον, οὐκ ἐπλήρωσας τὴν ἐπαγγελίαν. ὅρα

[2, 23]   προαίρεσις. τί ὅλον ἀναιρεῖ τὸν ἄνθρωπον ποτὲ μὲν λιμῷ, ποτὲ δ´

[2, 5]   πλουτεῖν, ὑγιαίνειν. εἰ δ´ ὡς ἄνθρωπον σκοπεῖς καὶ μέρος ὅλου τινός,

[2, 23]   μεγάλαις δυνάμεσιν· τούτου κατορθωθέντος ἀγαθὸς ἄνθρωπος {ἀγαθὸς} γίνεται, ἀποτευχθέντος κακὸς ἄνθρωπος

[2, 23]   ἄνθρωπος {ἀγαθὸς} γίνεται, ἀποτευχθέντος κακὸς ἄνθρωπος γίνεται· παρ´ ὃ ἀτυχοῦμεν, εὐτυχοῦμεν,

[2, 5]   ἡμῶν ὑπολαβεῖν δεῖ. τί εἶ; ἄνθρωπος. εἰ μὲν ὡς ἀπόλυτον σκοπεῖς,

[2, 9]   ἐπαγγελίαν πληρῶσαι. τί γάρ ἐστιν ἄνθρωπος; (Ζῷον, φησί, λογικὸν θνητόν. (Εὐθὺς

[2, 13]   σοι γνῶναι, τί ἐστιν ἀγαθὸς ἄνθρωπος καὶ τί κακὸς καὶ πῶς

[2, 5]   σὺ ἄνθρωπος; τί γάρ ἐστιν ἄνθρωπος; μέρος πόλεως, πρώτης μὲν τῆς

[2, 5]   οὐ γάρ εἰμι αἰών, ἀλλ´ ἄνθρωπος, μέρος τῶν πάντων ὡς ὥρα

[2, 13]   καλῶ καὶ λέγω· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ οἶδεν ποῦ τῆς γῆς

[2, 14]   θεός ἐστιν οἶδας οὔτε τί ἄνθρωπος οὔτε τί ἀγαθὸν οὔτε τί

[2, 4]   κατειλημμένον. Λέγοντος αὐτοῦ ὅτι Ὁ ἄνθρωπος πρὸς πίστιν γέγονεν καὶ τοῦτο

[2, 5]   ἔσται πούς, οὕτως οὐδὲ σὺ ἄνθρωπος; τί γάρ ἐστιν ἄνθρωπος; μέρος

[2, 9]   μή, καὶ οὕτως ἀπώλετο ὁ ἄνθρωπος. τίνα οὖν ποιοῦμεν ὡς πρόβατα;

[2, 24]   (Ναί. (Οἴδαμεν οὖν, τί ἐστιν ἄνθρωπος, τίς ἡ φύσις αὐτοῦ, τίς

[2, 10]   Σκέψαι τίς εἶ. τὸ πρῶτον ἄνθρωπος, τοῦτο δ´ ἔστιν οὐδὲν ἔχων

[2, 13]   τὰ μέτρα, καθ´ ἃ κρίνεται ἄνθρωπος ὑπ´ ἀνθρώπου; {μεμέλ{ ετ} ηκέ

[2, 3]   αὐτοῦ λαβεῖν συστατικὰ ὅτι μὲν ἄνθρωπος’ φησίν, εἶ, καὶ ἰδὼν γνώσεται·

[2, 4]   τίς σε ἀνῃρεῖτο· εἰ δ´ ἄνθρωπος ὢν οὐδεμίαν χώραν δύνασαι ἀποπληρῶσαι

[2, 9]   τί οὖν θαυμαστόν, εἰ καὶ ἄνθρωπος ὡσαύτως μὲν σῴζεται, ὡσαύτως δ´

[2, 23]   γὰρ ἅμα μὲν ἀσεβοῦς ἐστιν ἀνθρώπου, ἅμα δὲ δειλοῦ. ἀσεβοῦς μέν,

[2, 9]   δὲ τούτων ἀπόλλυται ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἐπαγγελία. πότε γὰρ σῴζεται συμπεπλεγμένον;

[2, 9]   ἐπαιρόμεθα. οὕτως οὐδὲ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι δυνάμενοι προσλαμβάνομεν τὴν

[2, 9]   ὄψεσθε. ~Ὅτι οὐ δυνάμενοι τὴν ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι τὴν φιλοσόφου προσλαμβάνομεν.

[2, 9]   ἔστι τὸ τυχὸν αὐτὸ μόνον ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι. τί γάρ ἐστιν

[2, 4]   ἀνατρέπων ἀνατρέπει τὸ ἴδιον τοῦ ἀνθρώπου ἐπεισῆλθέν τις τῶν δοκούντων φιλολόγων,

[2, 19]   γὰρ δεῖ περιπλέκειν; θεὸν ἐξ ἀνθρώπου ἐπιθυμοῦντα γενέσθαι καὶ ἐν τῷ

[2, 10]   φανεῖ σεαυτῷ; εἰ δ´ ἀντὶ ἀνθρώπου, ἡμέρου ζῴου καὶ κοινωνικοῦ, θηρίον

[2, 19]   κατασκεύασμα. ψυχὴν δειξάτω τις ὑμῶν ἀνθρώπου θέλοντος ὁμογνωμονῆσαι τῷ θεῷ καὶ

[2, 4]   ἴσθι καὶ ἄπιστος καὶ ἀντὶ ἀνθρώπου λύκος ἢ πίθηκος. τί γὰρ

[2, 13]   καθ´ ἃ κρίνεται ἄνθρωπος ὑπ´ ἀνθρώπου; {μεμέλ{ ετ} ηκέ σοι γνῶναι,

[2, 24]   (Ἀλλὰ βοός; (Οὔ. (Τί οὖν; ἀνθρώπου; (Ναί. (Οἴδαμεν οὖν, τί ἐστιν

[2, 25]   σε σοφίσωμαι; (Σιωπήσαντος δὲ τοῦ ἀνθρώπου Ὁρᾷς, ἔφη, πῶς αὐτὸς ὁμολογεῖς

[2, 4]   εἶτα ἐρεῖς οὐδείς μου ἐπιστρέφεται, ἀνθρώπου φιλολόγου’ κακὸς γὰρ εἶ καὶ

[2, 16]   ὑπὲρ ἁπάντων τούτων πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἀπολογήσομαι· δείξω τὴν ἑκάστου φύσιν

[2, 22]   ὑπολαμβάνεις εἶναι, ποτὲ δὲ κακά· ἀνθρώπους δὲ τοὺς αὐτοὺς οὐχὶ ποτὲ

[2, 22]   θαρραλέους ἢ ἐλευθέρους, ἀλλὰ μηδ´ ἀνθρώπους, εἰ νοῦν ἔχεις. οὐ γὰρ

[2, 16]   τραγῳδία γίνεται, ὅταν εἰς μωροὺς ἀνθρώπους πράγματα τὰ τυγχάνοντ´ ἐμπέσῃ. Πότε

[2, 19]   κεκλικότα. εὐεργετήσατέ με· μὴ φθονήσητε ἀνθρώπῳ γέροντι ἰδεῖν θέαμα, ὃ μέχρι

[2, 24]   χόρτος ᾖ παρακείμενος, πῶς δύναται ἀνθρώπῳ ὄρεξιν κινῆσαι; ἡ ἄμπελος μή

[2, 20]   μοι καὶ ὠφεληθήσῃ· οὐδὲν δεῖ ἀνθρώπῳ πιστεύειν‘ ἢ πάλιν ἄλλος μάθε

[2, 24]   ἔχει; οὐχὶ ἐξ οὗ γένος ἀνθρώπων ἐστίν, ἐξ ἐκείνου πάντα τὰ

[2, 20]   ἐξαπατηθῇ περὶ θεῶν ὡς ἐπιμελουμένων ἀνθρώπων ἢ μή τις ἄλλην οὐσίαν

[2, 24]   σοι τὴν μάχην τῶν πολλῶν ἀνθρώπων, καθ´ ἣν διαφέρονται περὶ ἀγαθῶν

[2, 11]   μάχης τῆς πρὸς ἀλλήλους τῶν ἀνθρώπων καὶ ζήτησις τοῦ παρ´ ὃ

[2, 5]   θεῶν παῖδές εἰσιν ἢ ἐξ ἀνθρώπων καὶ θεῶν μεμιγμένοι τινές; ὁμολογήσαντος

[2, 20]   ἀνθρώποις λαλούμενον κατάψευσμά ἐστιν ἀλαζόνων ἀνθρώπων καὶ σοφιστῶν ἢ νὴ Δία

[2, 6]   οὕτως ἴστε ὅτι καὶ ἐπ´ ἀνθρώπων κατάρα ἐστὶ τὸ μὴ ἀποθανεῖν·

[2, 5]   μὲν τῆς ἐκ θεῶν καὶ ἀνθρώπων, μετὰ ταῦτα δὲ τῆς ὡς

[2, 14]   βόες, οἱ δὲ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν ὠνησόμενοι οἱ δὲ

[2, 20]   τε καὶ εἰσίν, οὐκ ἐπιμελοῦνται ἀνθρώπων οὐδὲ κοινόν τι ἡμῖν ἐστι

[2, 20]   καὶ γῆς καὶ τῆς παρ´ ἀνθρώπων {συνεργ{ ε} ίας ὑπ´ οὐδενὸς

[2, 14]   καὶ τέκτονος ἡ μὲν μάθησις ἀνιαρὰ μάλιστα τῷ ἰδιώτῃ παρατυγχάνοντι, τὸ

[2, 14]   βασανίσωμεν αὑτούς, εἰ παρακολουθοῦμεν. (Ἀλλ´ ἀνιαρὸν τὸ ἐξελέγχεσθαι πρεσβύτερον ἄνθρωπον ἤδη

[2, 16]   ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς, ἀλλ´ ὅπερ καὶ σέ,

[2, 16]   γραῶν ἀποκλαύματα; ἀλλ´ ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς, ἀλλ´

[2, 16]   καὶ μηκέτι παίζειν, ἔτι οὗτος ἀνιᾶται μένων; οὐχὶ δ´ ὡς παιδιᾷ

[2, 20]   οἶνος. οὕτως ἰσχυρόν τι καὶ ἀνίκητόν ἐστιν ἡ φύσις ἡ ἀνθρωπίνη.

[2, 23]   τῆς προαιρετικῆς δυνάμεως; μὴ γένοιτο. ἀνόητον, ἀσεβές, ἀχάριστον πρὸς τὸν θεόν.

[2, 21]   ὁμολογήσει ὅτι ἄφρων ἐστὶν ἢ ἀνόητος, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον πάντων ἀκούσεις

[2, 23]   πότε μή; τίς ἐστιν ἡ ἀνοίγουσα καὶ κλείουσα τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ

[2, 23]   ἡ τὰ ὦτα ἐπικλείουσα καὶ ἀνοίγουσα; τίς, καθ´ ἣν περίεργοι καὶ

[2, 23]   καὶ τί ποιεῖ ἄλλο ὀφθαλμὸς ἀνοιχθεὶς ἢ ὁρᾷ; εἰ δὲ δεῖ

[2, 16]   πειθόμενος περιῄει καθαίρων ἀδικίαν καὶ ἀνομίαν. ἀλλ´ οὐκ εἶ Ἡρακλῆς καὶ

[2, 22]   ὁμοίῳ παντὶ ἁπλῶς, τοῦ δ´ ἀνομοίου ἀνεκτικός, πρᾷος πρὸς αὐτόν, ἥμερος,

[2, 21]   τὸ αἴτιον; τὸ μὲν κυριώτατον ἀνομολογία καὶ ταραχὴ ἐν τοῖς περὶ

[2, 21]   τοσοῦτον ἀποκεκωφωμένους καὶ ἀποτετυφλωμένους. ~Περὶ ἀνομολογίας. Τῶν περὶ αὑτοὺς κακῶν τὰ

[2, 14]   ἐκκλίσεις ταπειναί εἰσιν, αἱ ἐπιβολαὶ ἀνομολογούμεναι, αἱ ὁρμαὶ ἀσύμφωνοι τῇ φύσει,

[2, 24]   ἀκολουθεῖ, τί τίνι μάχεται ἢ ἀνομολογούμενόν ἐστιν ἢ ἀσύμφωνον; ἀλλὰ κινῶ

[2, 8]   οὖν ἀθάνατον ἀγήρων, μή τι ἄνοσον; ἀλλ´ ἀποθνῄσκοντα θείως, νοσοῦντα θείως.

[2, 17]   γὰρ εἶναί σε δεῖ καὶ ἄνοσον. Ταύτην οὖν, ὅπερ λέγω, τὴν

[2, 18]   ἔθισον ἄλλο τι πράττειν μᾶλλον ἀντ´ αὐτοῦ. οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ

[2, 21]   ἀποθησόμενοι ἢ ἐπανορθώσοντες ἢ ἄλλ´ ἀντ´ αὐτῶν ληψόμενοι ἔρχεσθε. πόθεν; οὐδ´

[2, 10]   ἀντὶ ἀδελφοῦ ἐχθρὸς ἐγένου, οὐδὲν ἀντ´ οὐδενὸς ἠλλάχθαι φανεῖ σεαυτῷ; εἰ

[2, 12]   ὁρισαμένου κακῶς ὡρίσω· οὐ γὰρ ἀντακολουθεῖ τῷ κεφαλαιώδει τὸ ὁρικόν’ ῥήματα

[2, 18]   θέλῃ. ἀλλὰ μᾶλλον ἄλλην τινὰ ἀντεισάγαγε καλὴν καὶ γενναίαν φαντασίαν καὶ

[2, 18]   συνουσίας ἀποχωρήσας πρὸς τούτῳ γίνῃ ἀντεξετάζων, ἄν τε τῶν ζώντων τινὰ

[2, 14]   ἀποδίδως, οἶδας τὸν εὖ ποιοῦντα ἀντευποιῆσαι καὶ τὸν κακῶς ποιοῦντα κακῶς

[2, 10]   δὲ τοῦ ἀδελφοῦ ἐπελάθου καὶ ἀντὶ ἀδελφοῦ ἐχθρὸς ἐγένου, οὐδὲν ἀντ´

[2, 10]   ἠλλάχθαι φανεῖ σεαυτῷ; εἰ δ´ ἀντὶ ἀνθρώπου, ἡμέρου ζῴου καὶ κοινωνικοῦ,

[2, 4]   μοιχὸς ἴσθι καὶ ἄπιστος καὶ ἀντὶ ἀνθρώπου λύκος ἢ πίθηκος. τί

[2, 6]   εἰ δὲ μή, ἔχεις ποῦ ἀντὶ Γυάρων ἀπέλθῃς, ὅπου κἀκεῖνος ἐλεύσεται,

[2, 10]   ἔχῃς. ὅρα γὰρ οἷόν ἐστιν ἀντὶ θίδρακος, ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ

[2, 26]   εἷς ὢν οὗτος ἀρκεῖ μοι ἀντὶ πάντων‘ ᾔδει γάρ, ὑπὸ τίνος

[2, 16]   ἐντεῦθεν ἐκ τῆς διανοίας ἔκβαλε ἀντὶ Προκρούστου καὶ Σκίρωνος λύπην, φόβον,

[2, 21]   προέβαλές ποτε σαυτῷ φαντασίαν τινὰ ἀντὶ συλλογισμοῦ καὶ ταύτην κοινῇ ἐφωδεύσατε;

[2, 13]   ἀτέχνῳ. Ἐγώ σοι ἀρέσαι θέλω; ἀντὶ τίνος; οἶδας γὰρ τὰ μέτρα,

[2, 13]   εἶχεν ἐκεῖνος οὐκ ἐπεστρέφετο οὗτος· Ἀντίγονος δὲ Ζήνωνι μέλλων ἐντυγχάνειν ἠγωνία,

[2, 13]   ἵζει. διὰ τοῦτο Ζήνων μὲν Ἀντιγόνῳ μέλλων ἐντυγχάνειν οὐκ ἠγωνία· ἃ

[2, 2]   φύσιν τοῦ δικαστοῦ καὶ τὸν ἀντίδικον. εἰ γονάτων ἅψασθαι δεῖ, γονάτων

[2, 18]   ὁμοίους αὐτοῖς, τοὺς μονομάχους. ταῦτα ἀντιθεὶς νικήσεις τὴν φαντασίαν, οὐχ ἑλκυσθήσῃ

[2, 20]   τί οὖν; ἔτι τούτων τις ἀντιλέγει τινὶ ἢ λόγον δίδωσιν ἢ

[2, 20]   συγχρήσασθαι αὐτῷ· οἷον εἴ τις ἀντιλέγοι τῷ εἶναί τι καθολικὸν ἀληθές,

[2, 20]   ἐναργέσιν ἐξ ἀνάγκης καὶ οἱ ἀντιλέγοντες προσχρῶνται. καὶ σχεδὸν τοῦτο μέγιστον

[2, 12]   ἐῶ χαίρειν, ἀεὶ δὲ τῷ ἀντιλέγοντι ἀρκοῦμαι μάρτυρι· καὶ τοὺς μὲν

[2, 20]   τὸ ἐπάναγκες εὑρίσκεσθαι καὶ τῷ ἀντιλέγοντι συγχρήσασθαι αὐτῷ· οἷον εἴ τις

[2, 19]   δοκοῦσιν, οἷς ἐπὶ πολὺ συνηγόρησεν Ἀντίπατρος. οἱ δὲ τἆλλα δύο, ὅτι

[2, 19]   καὶ Ἀρχέδημος. γέγραφεν δὲ καὶ Ἀντίπατρος, οὐ μόνον δ´ ἐν τοῖς

[2, 17]   συντάξεις τὰς Χρυσίππου μετὰ τῶν Ἀντιπάτρου καὶ Ἀρχεδήμου διέλθωμεν. ~Πῶς ἀγωνιστέον

[2, 16]   ἴδια τηρεῖν, τῶν ἀλλοτρίων μὴ ἀντιποιεῖσθαι, ἀλλὰ διδομένοις μὲν χρῆσθαι, μὴ

[2, 6]   ἦν; ἀλλ´ ἐκείνου. τί οὖν ἀντιποιῇ τοῦ ἀλλοτρίου; ἀεὶ μεμνημένος ὅ

[2, 10]   ὀφείλεται παραχώρησις, εὐπείθεια, εὐφημία, μηδέποτ´ ἀντιποιήσασθαί τινος πρὸς {ἑ} αὐτὸν τῶν

[2, 6]   οὐ τὰ σά. μή ποτ´ ἀντιποιήσῃ τινὸς τῶν ἀλλοτρίων. βῆμα καὶ

[2, 17]   τὸν Πλάτωνος’ σὺ εἰς τὸν Ἀντισθένους’ εἶτ´ ἀλλήλοις ὀνείρους διηγησάμενοι πάλιν

[2, 2]   δούλευε τὸ λοιπὸν καὶ μὴ ἀντισπῶ καὶ ποτὲ μὲν θέλε δουλεύειν,

[2, 1]   ἡγεμονικὸν πρὸς τὰς ἀπροαιρέτους δυνάμεις ἀντιταξάμενον. καὶ οὕτως τὸ παράδοξον ἐκεῖνο

[2, 22]   (ὡς τί μ´ ἐρωτᾷς τῷδ´ (ἀντιτάξομαι κτενῶν σε. (κἀμὲ τοῦδ´ ἔρως

[2, 20]   οὖν δεῖ τηρεῖν; πρὸς τοὺς ἀντιτηροῦντας ἢ πρὸς τοὺς παραβατικῶς αὐτῆς

[2, 19]   ἀνεμπόδιστον. διὰ τί οὖν οὐκ ἀνύετε; εἴπατέ μοι τὴν αἰτίαν. ἢ

[2, 19]   πάρεστε. διὰ τί οὖν οὐκ ἀνύετε τὸ ἔργον, εἰ καὶ ὑμεῖς

[2, 1]   διὰ τί; ἵνα ἡ περίοδος ἀνύηται τοῦ κόσμου· χρείαν γὰρ ἔχει

[2, 10]   ὑποτεταγμένα, αὐτὴν δ´ ἀδούλευτον καὶ ἀνυπότακτον. σκόπει οὖν, τίνων κεχώρισαι κατὰ

[2, 2]   θέλεις τηρῆσαι καὶ ποῦ θέλεις ἀνύσαι. εἰ γὰρ προαίρεσιν θέλεις τηρῆσαι

[2, 5]   τῷ δικαστηρίῳ. λέγε μοι’ φησίν, Ἄνυτε, πῶς με φῂς θεὸν οὐ

[2, 2]   παρελθὼν ἂν ἔλεγε ἐμὲ δ´ Ἄνυτος καὶ Μέλητος ἀποκτεῖναι μὲν δύνανται,

[2, 2]   τὰ ἔξω χάσκῃς, ἀνάγκη σε ἄνω καὶ κάτω κυλίεσθαι πρὸς τὸ

[2, 17]   καὶ καλὰ καὶ αἰσχρὰ πάντες ἄνω καὶ κάτω λαλοῦντες ἐρχόμεθα πρὸς

[2, 17]   εἰ δυνατόν, πάντα ταῦτα καὶ ἄνωθεν ἄρξασθαι συναισθανόμενος ὅτι μέχρι νῦν

[2, 19]   τοῦ Κυριεύοντος τί ἄλλο ἔχω ἀνωτέρω; ἀλλ´ ἂν ὦ κενός, μάλιστα

[2, 11]   εὕρομεν. ἐνταῦθ´ οὖν οὐδεὶς κανὼν ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν; καὶ πῶς οἷόν

[2, 11]   πρὸς τὸ αὐτὰς ἐφαρμόζειν ἄμεινον ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν σοι; ὁ δὲ

[2, 11]   ἀρκεῖ. (Ἐλθὼν οὖν ἐπί τι ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν τί τοῦτό ἐστιν

[2, 18]   μὲν προσαχθῇ λόγος εἰς αἴσθησιν {ἄξ{ ι} ων τοῦ κακοῦ, πέπαυταί

[2, 23]   τούτων τῶν δυνάμεων, πόσου τις ἀξία ἐστὶν αὐτῶν; μή τι αὐτὴ

[2, 23]   τ´ ἄλλας καθορᾷ, πόσου ἑκάστη ἀξία, καὶ αὑτήν, μέλλει ἡμῖν ἄλλο

[2, 23]   ἕτερα χρείαν ἀτιμαστέον. ἔστι τις ἀξία καὶ τῆς φραστικῆς δυνάμεως, ἀλλ´

[2, 23]   τίς ἐστιν αὐτὴ καὶ πόσου ἀξία; τίς ἐκείνων οἶδεν, ὁπότε δεῖ

[2, 23]   ὅτι πανδοκεῖα ἦν ταῦτα οὐδενὸς ἄξια, τὸ δὲ προκείμενον ἄλλο ἦν.

[2, 23]   αὐτοῖς, τὸ δοκιμάσον, τὸ τὴν ἀξίαν ἑκάστου λογιούμενον. τί γάρ ἐστι

[2, 23]   πρὸς τὸν θεόν. ἀλλὰ τὴν ἀξίαν ἑκάστῳ ἀποδίδωσιν. ἔστι γάρ τις

[2, 8]   ἐνήνοχεν καὶ σεμνοπροσωπεῖ; οὔπω κατ´ ἀξίαν. ἔτι γὰρ οὐ θαρρῶ οἷς

[2, 23]   ἔχει καὶ ἀπολιπόντα ἰδεῖν τὴν ἀξίαν τῆς δυνάμεως καὶ τὸ κράτιστον

[2, 16]   ταῖς ἐνεργείαις ταπεινοί, ἀσχήμονες, οὐδενὸς ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι ἀτυχήματα; οὐ

[2, 17]   ἔσται σωθέντι τοιούτῳ καὶ λύχνων ἄξιον. ἀθάνατον γὰρ εἶναί σε δεῖ

[2, 11]   ἐπαίρεσθαι; βλέπε μὴ εἴπῃς ὅτι ἄξιον· εἰ δὲ μή, οὐκέτι σε

[2, 20]   τὰ τοῦ σκώληκος ποίει, ὧν ἄξιον ἔκρινας σεαυτόν· ἔσθιε καὶ πῖνε

[2, 11]   (Ναί. (Ἐφ´ ἡδονῇ οὖν παρούσῃ ἄξιον ἐπαίρεσθαι; βλέπε μὴ εἴπῃς ὅτι

[2, 11]   φέρε ἄλλο. ἐπὶ τῷ ἀγαθῷ ἄξιον ἐπαίρεσθαι; (Ναί. (Ἐφ´ ἡδονῇ οὖν

[2, 23]   φαντασιῶν. κἂν πύθῃ, πόσου ἕκαστον ἄξιόν ἐστιν, τίνος πυνθάνῃ; τίς σοι

[2, 1]   κακόν, πρὸς μόνα ταῦτα χρῆσθαι ἄξιον εὐλαβείᾳ· εἰ δὲ τὰ ἀπροαίρετα

[2, 11]   οὐκέτι σε οὐδὲ τοῦ ζυγοῦ ἄξιον ἡγήσομαι. οὕτως κρίνεται τὰ πράγματα

[2, 11]   εἶναι τοιοῦτον, ἐφ´ ᾧ θαρρεῖν ἄξιον καὶ ᾧ πεποιθέναι; (Δεῖ. (Ἀβεβαίῳ

[2, 11]   (Δεῖ. (Ἀβεβαίῳ οὖν τινι θαρρεῖν ἄξιον; (Οὔ. (Μή τι οὖν βέβαιον

[2, 18]   ἐπὶ τούτῳ καὶ μέγα φρονεῖν ἄξιον, οὐκ ἐπὶ τῷ τὸν Κυριεύοντα

[2, 21]   αὐτῶν, καὶ αὐτὸν οἶμαι ἐφιστάνειν ἄξιον συνεχὲς μή που καὶ αὐτὸς

[2, 1]   κεκληκότι σε ἐπ´ αὐτά, τῷ ἄξιον τῆς χώρας ταύτης κεκρικότι, ἐν

[2, 13]   μὴ ἀλαζονεύου μηδὲ φιλόσοφος εἶναι ἀξίου μηδὲ ἀγνόει σου τοὺς κυρίους,

[2, 1]   μὲν τυχὸν φαίνεταί τισιν τὸ ἀξιούμενον ὑπὸ τῶν φιλοσόφων, ὅμως δὲ

[2, 3]   Καλῶς ὁ Διογένης πρὸς τὸν ἀξιοῦντα γράμματα παρ´ αὐτοῦ λαβεῖν συστατικὰ

[2, 14]   ἐστὶ τῆς διδασκαλίας καὶ ἀπεσιώπησεν. ἀξιοῦντος δ´ ἐκείνου εὑρεῖν τὰ ἑξῆς

[2, 1]   τὴν τοῦ ἀγαθοῦ, τί παράδοξον ἀξιοῦσιν οἱ φιλόσοφοι, εἰ λέγουσιν ὅπου

[2, 16]   γὰρ ὑπὸ πλακουντίου τοῦτο πάσχειν ἀξιῶ, ἀλλ´ ὑπὸ δογμάτων ὀρθῶν. τίνα

[2, 6]   χρόνῳ παρακεκαθικέναι γεροντίῳ οὐ πολλοῦ ἀξίῳ’ μόνον ἐκείνης τῆς διαιρέσεως μέμνησο,

[2, 23]   τις οἰέσθω ὅτι ἀμελεῖν ὑμᾶς ἀξιῶ φράσεως· οὐδὲ γὰρ ὀφθαλμῶν οὐδ´

[2, 2]   καὶ τὸ οὐσίδιον καὶ τὸ ἀξιωμάτιον, λέγω σοι· ἤδη αὐτόθεν παρασκευάζου

[2, 6]   γὰρ σὺ ἐν συλλογισμοῖς πλεῖον ἀξιώσεις σεαυτὸν ἔχειν κἂν ἀγανακτῶσιν ἐπὶ

[2, 22]   τῶν κακῶν καὶ τὰ οὐδέτερα ἀπ´ ἀμφοτέρων πῶς ἂν ἔτι οὗτος

[2, 12]   ὁντιναοῦν συναισθανόμενον τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπ´ αὐτῆς. Ἆρά γε ὁ φθονῶν

[2, 9]   ἐκ προχείρου λαβὼν δεῖξαι δύνασαι, ἀπ´ αὐτῶν δέ σοι ὄφελος οὐδὲν

[2, 17]   καὶ δριμέα, οἱ δ´, ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν περιποιήσωνται. γελοῖον οὖν τὸ

[2, 23]   ῥητέον, ὡς οὐδεμία δύναμίς ἐστιν ἀπαγγελτική· τοῦτο γὰρ ἅμα μὲν ἀσεβοῦς

[2, 20]   τῶν συνδούλων εἰ ἔσχον ὁμονοοῦντας, ἀπάγξασθαι ἂν αὐτὸν ἐποίησα ῥηγνύμενον ἢ

[2, 17]   τοῖς περὶ τοῦ Ψευδομένου’ οὐκ ἀπάγξῃ μετὰ τῆς ἐπιβολῆς ταύτης, τάλας;

[2, 2]   πληγὰς πολλὰς λαβεῖν καὶ ὕστερον ἀπαγορεῦσαι. εἰ δ´ αἰσχρὰ ταῦτα, αὐτόθεν

[2, 2]   τυπτόμενος, μέχρις ἂν ἀποθάνῃς, ἢ ἀπαγόρευσον εὐθύς. μή σοι γένοιτο πληγὰς

[2, 8]   πέφυκεν, αἰδήμονα, πιστόν, ὑψηλόν, ἀκατάπληκτον, ἀπαθῆ, ἀτάραχον’ εἶτα σὺ οὐ φυλάσσεις;

[2, 17]   εἰπάτω ἐγὼ θέλω μὲν καὶ ἀπαθὴς εἶναι καὶ ἀτάραχος, θέλω δ´

[2, 2]   ἢ δοῦλος, ἢ πεπαιδευμένος ἢ ἀπαίδευτος, ἢ γενναῖος ἀλεκτρυὼν ἢ ἀγεννής,

[2, 1]   νοῦν ἔχῃς, ἄρας πού ποτε ἀπαλείψεις. (Τί οὖν; Σωκράτης οὐκ ἔγραφεν;

[2, 23]   τὴν πατρίδα ἐπανελθεῖν, τοὺς οἰκείους ἀπαλλάξαι δέους, αὐτὸν τὰ τοῦ πολίτου

[2, 20]   ἡμᾶς ἐξαπατηθῆναι. μή τι χεῖρον ἀπαλλάξεις, ἂν πάντες οἱ ἄλλοι πεισθῶμεν,

[2, 11]   γάρ, οἶμαι, ἐστὶν ὃ εὑρεθὲν ἀπαλλάσσει μανίας τοὺς μόνῳ τῷ δοκεῖν

[2, 14]   καὶ παραμεῖναι; οὐδαμῶς, ἀλλ´ εὐθὺς ἀπαλλάσσῃ χαλεπῶς ἔχων. καίτοι τί σοι

[2, 16]   τιτθάς, γραῶν ἀποκλαύματα; ἀλλ´ ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς,

[2, 16]   δόγματα; τὸν γὰρ ἐξιόντα καὶ ἀπαλλαττόμενον τῶν συνήθων καὶ ἑταίρων καὶ

[2, 17]   τί σοι ὄφελος ἔσται; πενθῶν ἅπαν ἀναγνώσῃ καὶ τρέμων πρὸς ἄλλους

[2, 18]   ἂν μή τι θεραπευθῇ εἰς ἅπαν. τοιοῦτόν τι καὶ ἐπὶ τῶν

[2, 20]   τινι μοιχεύοντι ἀφορμὰς παράσχωμεν τοῦ ἀπαναισχυντῆσαι πρὸς τὰ γινόμενα· μή τις

[2, 12]   τὸν ἄνθρωπον, ἂν παρὰ σκέλος ἀπαντᾷ ἐκεῖνος, οὐκέτι δύναται μεταχειρίσασθαι, ἀλλ´

[2, 16]   ὑπομείναι φυγήν τινα φυγεῖν εἰς ἅπαντα ἢ τὴν ἐπὶ θανάτῳ κατακριθείς.

[2, 7]   ὁ ὁδοιπόρος πυνθάνεται παρὰ τοῦ ἀπαντήσαντος, {ποτέρα{ ν} τῶν ὁδῶν φέρει,

[2, 2]   ἔφη οὐ δοκῶ οὖν σοι ἅπαντι τῷ βίῳ πρὸς τοῦτο παρασκευάζεσθαι;

[2, 17]   γίνεται. μὴ θέλε αὐτὸν ἐξ ἅπαντός σοι συνοικεῖν, μὴ θέλε μένειν

[2, 16]   πένεσθαι, πλουτεῖν; ἐγώ σοι ὑπὲρ ἁπάντων τούτων πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἀπολογήσομαι·

[2, 23]   ἄλλο τί σοι δέδωκεν κρεῖττον ἁπάντων τούτων, τὸ χρησόμενον αὐτοῖς, τὸ

[2, 5]   μηδὲν παθών, οἱ μὲν ἄλλοι ἀπαντῶντές σοι συγχαρήσονται ὅτι ἐσώθης, ὁ

[2, 8]   καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἡ Φειδίου ἅπαξ ἐκτείνασα τὴν χεῖρα καὶ τὴν

[2, 18]   λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι. ὅταν γὰρ ἅπαξ ἐπιθυμήσῃς ἀργυρίου, ἂν μὲν προσαχθῇ

[2, 18]   ἡγεμονικῷ καὶ εὐδία. ἂν δ´ ἅπαξ ἡττηθεὶς εἴπῃς ὅτι ὕστερον νικήσεις,

[2, 15]   παντὶ τῷ κριθέντι ὑπ´ αὐτῶν ἀπαραβάτως ἐμμένειν. ἀλλὰ πρῶτον ὑγιὲς εἶναι

[2, 11]   καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ ἀνευρόντες λοιπὸν ἀπαραβάτως χρώμεθα δίχα αὐτοῦ μηδὲ τὸν

[2, 19]   ἐπιβολήν, ἀποτελέσαι ὑμᾶς ἀκωλύτους, ἀναναγκάστους, ἀπαραποδίστους, ἐλευθέρους, εὐροοῦντας, εὐδαιμονοῦντας, εἰς τὸν

[2, 17]   ἀρκεῖ δ´ εἰ ἐξέσται ποτὲ ἀπαραποδίστῳ καὶ ἀλύπῳ διαγαγεῖν καὶ ἀνατεῖναι

[2, 13]   συνετῶς, ἔτι δ´ ἀπταίστως καὶ ἀπαραποδίστως, ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τεθαρρηκότως;

[2, 14]   ποτ´ οὖν καὶ ἐνθάδε οὐκ ἀπαρκεῖ τὸ βούλεσθαι καλὸν καὶ ἀγαθὸν

[2, 23]   τυφλαῖς καὶ κωφαῖς ταῖς ἄλλαις ἁπάσαις δυνάμεσίν ἐστι μηδέ τι ἄλλο

[2, 11]   πάντα καλῶς ἔχει τὰ δοκοῦντα ἅπασι; (Καὶ πῶς δυνατὸν τὰ μαχόμενα

[2, 6]   ἢ ἐπιστήμη ἢ δόξα ἢ ἀπάτη. οὕτως τὸ ζῆν ἀδιάφορον, ἡ

[2, 8]   οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον οὐδ´ ἀπατηλόν. τοιοῦτον ὑμῖν δείξω ἐμαυτόν, πιστόν,

[2, 20]   ἀποθανόντες διὰ ταῦτα τὰ δόγματα ἀπέθανον, Ἀθηναῖοι δὲ τὴν πόλιν διὰ

[2, 23]   πώγωνα καθεικός; τὸ γράφον, ὅτε ἀπέθνῃσκεν, ὅτι τὴν τελευταίαν ἄγοντες ἅμα

[2, 3]   ἐπὶ τῶν συλλογισμῶν, ἀμαθία καὶ ἀπειρία. ~Πρὸς τὸν ἐπὶ μοιχείᾳ ποτὲ

[2, 1]   φαίνεται δεινὰ καὶ φοβερὰ δι´ ἀπειρίαν, τοιοῦτόν τι καὶ ἡμεῖς πάσχομεν

[2, 24]   βλαπτόμενος μᾶλλον καὶ βλάπτων οὗτος ἄπειρος ἂν εἴη τῆς τέχνης ταύτης

[2, 3]   καὶ κακούς, γνώσεται, εἰ δ´ ἄπειρος, οὐδ´ ἂν μυριάκις γράψω αὐτῷ’

[2, 14]   πᾶσα τέχνη τῷ ἰδιώτῃ καὶ ἀπείρῳ αὐτῆς, ὅταν παραδιδῶται. καὶ τὰ

[2, 12]   ἔγωγε. ἆρα τῷ τυχόντι καὶ ἀπείρῳ ἱππικῆς; οὐδαμῶς. τί δ´; ᾧ

[2, 24]   ἐμπείρως ἀκούουσιν ὠφελοῦνται, ὅσοι δ´ ἀπείρως βλάπτονται; (Ὡμολόγει. (Ἔστιν ἄρα τις

[2, 24]   ἐρεῖ, ὁ δὲ μὴ ἔχων ἀπείρως; (Δοκεῖ. (Οὐκοῦν ὁ μὲν διὰ

[2, 9]   καὶ θυμικῶς καὶ ὠστικῶς, ποῦ ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ θηρία. λοιπὸν οἱ

[2, 9]   ὅταν ῥυπαρῶς, ὅταν ἀνεπιστρέπτως, ποῦ ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ πρόβατα. τί ἀπωλέσαμεν;

[2, 20]   Ἐπίκουρος τὰ μὲν ἀνδρὸς πάντ´ ἀπεκόψατο καὶ τὰ οἰκοδεσπότου καὶ πολίτου

[2, 20]   δὲ προθυμίας τὰς ἀνθρωπικὰς οὐκ ἀπεκόψατο· οὐ γὰρ ἠδύνατο, οὐ μᾶλλον

[2, 24]   πρὸς σὲ καὶ οὐδέποτέ μοι ἀπεκρίνω· καὶ νῦν, εἰ δυνατόν, παρακαλῶ

[2, 11]   ἔξω ἐκ τοῦ ζυγοῦ καὶ ἀπέλασον τῆς χώρας τῶν ἀγαθῶν μακράν.

[2, 6]   Γύαρα πεμφθῶ; ἄν σοι ποιῇ, ἀπελεύσῃ· εἰ δὲ μή, ἔχεις ποῦ

[2, 6]   σοὶ δ´ ἀρκείτω τὸ εὐσταθεῖν. Ἄπελθε καὶ ἄσπασαι τὸν δεῖνα. ἀσπάζομαι.

[2, 18]   ἔχῃς ἄν τε τῶν ἀποθανόντων. ἄπελθε πρὸς Σωκράτη καὶ ἴδε αὐτὸν

[2, 20]   ζητοῦσι καὶ τὸν στόμαχον γυμνάσαντες ἀπελθεῖν εἰς βαλανεῖον. τί δ´ ἐροῦσι

[2, 7]   ἀριστεράν· οὐ γὰρ τούτων τινὰ ἀπελθεῖν θέλει, ἀλλὰ τὴν φέρουσαν. οὕτως

[2, 14]   σχολάζουσι τῷ τὴν πανήγυριν ἱστορήσαντας ἀπελθεῖν. τί οὖν; καταγελῶνται ὑπὸ τῶν

[2, 23]   διαφορᾶς, εὐθὺς συναρπασθεὶς καὶ ἡττηθεὶς ἀπέλθῃ. ἀλλὰ τὸ μέγα τοῦτο, ἀπολιπεῖν

[2, 6]   μή, ἔχεις ποῦ ἀντὶ Γυάρων ἀπέλθῃς, ὅπου κἀκεῖνος ἐλεύσεται, ἄν τε

[2, 16]   ὅταν κλαύσῃ μικρὰ τῆς τιτθῆς ἀπελθούσης, πλακούντιον λαβόντα ἐπιλέλησται. θέλεις οὖν

[2, 13]   ἀποστῇς μηδέποτε· εἰς τὴν γωνίαν ἀπελθὼν κάθησο καὶ πλέκε συλλογισμοὺς καὶ

[2, 1]   νῦν καιροῦ καλοῦντος ἐκεῖνα δείξεις ἀπελθὼν καὶ ἀναγνώσῃ καὶ ἐμπερπερεύσῃ; ἰδοῦ,

[2, 20]   βαλανεῖον. ἔβαλον ἂν γάριον καὶ ἀπελθὼν κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ κατέχεον.

[2, 4]   γένηται, ἄν σοι φανῇ, ἀνάρπασον ἀπελθὼν τὸ τοῦ παρακατακειμένου μέρος, λάθρᾳ

[2, 10]   τὰ οἰκεῖα ἔργα. ἐὰν δ´ ἀπελθὼν ψέγῃς σου τὸν ἀδελφόν, λέγω

[2, 20]   πόλιν διὰ ποίους ἄλλους λόγους ἀπέλιπον; εἶτα οἱ λέγοντες ταῦτα γαμοῦσι

[2, 22]   ἀκρατεῖς καὶ μοιχοὺς καὶ φθορεῖς ἀπεργαζόμενον οὐδ´ ὅς´ ἄλλα πλημμελοῦσιν ἄνθρωποι

[2, 23]   ὀρέξει ἀναπότευκτον, ἐν δ´ ἐκκλίσει ἀπερίπτωτον, μηδέποτ´ ἀτυχοῦντα, μηδέποτε δυστυχοῦντα, ἐλεύθερον,

[2, 8]   ποῖα νεῦρα; ὄρεξιν ἀναπότευκτον, ἔκκλισιν ἀπερίπτωτον, ὁρμὴν καθήκουσαν, πρόθεσιν ἐπιμελῆ, συγκατάθεσιν

[2, 21]   ῥεύματα ἐπιστήσατε, ἠρεμήσατε τῇ διανοίᾳ, ἀπερίσπαστον αὐτὴν ἐνέγκατε εἰς τὴν σχολήν·

[2, 8]   οὗτος οὐκ οἶδεν, μετὰ τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´ ἀνεχόμεθα λέγοντος αὐτοῦ σὲ

[2, 17]   οὐδ´ εἶπεν „εἰς οἵαν περίστασιν ἀπέρχῃ μοι, τέκνον· ἂν σωθῇς, ἅψω

[2, 12]   τὰ τελευταῖα λοιδορήσαντες καὶ λοιδορηθέντες ἀπέρχονται. Τὸ πρῶτον δὲ τοῦτο καὶ

[2, 14]   τρόπος ἐστὶ τῆς διδασκαλίας καὶ ἀπεσιώπησεν. ἀξιοῦντος δ´ ἐκείνου εὑρεῖν τὰ

[2, 12]   συναισθανόμενοι ταύτης ἡμῶν τῆς ἀδυναμίας ἀπεχόμεθα τοῦ πράγματος, ὅσοις γ´ ἐστί

[2, 12]   δέουσαν, οὐχὶ καταγελάσας ἢ λοιδορησάμενος ἀπῆλθεν. καὶ σὺ δεῖξον αὐτῷ τὴν

[2, 16]   ἀνάτεινόν ποτε τὸν τράχηλον ὡς ἀπηλλαγμένος δουλείας, τόλμησον ἀναβλέψας πρὸς τὸν

[2, 1]   ταρασσόμενος ἐλεύθερός ἐστιν, ὅστις δ´ ἀπήλλακται λυπῶν καὶ φόβων καὶ ταραχῶν,

[2, 1]   αὐτῇ ὁδῷ καὶ τοῦ δουλεύειν ἀπήλλακται. πῶς οὖν ἔτι ὑμῖν πιστεύσομεν,

[2, 12]   ἐκπεπληρωκὼς τὴν ἔννοιαν καὶ διηρθρωκὼς ἀπηλλάσσετο, οὐ λέγων ὅτι ὅρισαί μοι

[2, 22]   μηδ´ ἂν ἀδυνάτως ἔχειν λέγωσιν ἀπηλλάχθαι ἀλλήλων. οὐκ ἔστι πιστὸν τὸ

[2, 17]   ἢ κενῶς τὰς φωνὰς ταύτας ἀπηχοῦμεν; ἔχομεν γάρ τινα καὶ ὑγιεινοῦ

[2, 24]   οὐκ ἠρέθισας. εἰς τί γὰρ ἀπιδὼν ἐρεθιςθῶ ὡς οἱ ἱππικοὶ περὶ

[2, 23]   δεῖ πιστεῦσαι τοῖς λεχθεῖσιν ἢ ἀπιστῆσαι καὶ πιστεύσαντα ἐρεθισθῆναι ἢ μή,

[2, 11]   ἡ μάχη καὶ κατάγνωσις καὶ ἀπιστία πρὸς τὸ ψιλῶς δοκοῦν, ἔρευνα

[2, 9]   τὸν ἀναίσχυντον ἀναισχυντία, τὸν ἄπιστον ἀπιστία, τὸν λοίδορον λοιδορία, τὸν ὀργίλον

[2, 9]   ἐναντία· τὸν ἀναίσχυντον ἀναισχυντία, τὸν ἄπιστον ἀπιστία, τὸν λοίδορον λοιδορία, τὸν

[2, 10]   πιστὴν ἕξομεν ἢ ἀναίσχυντον καὶ ἄπιστον, οὐδ´ ἐγγὺς διαφερόμεθα πλὴν μόνον

[2, 4]   τοίνυν νοῶν μοιχὸς ἴσθι καὶ ἄπιστος καὶ ἀντὶ ἀνθρώπου λύκος ἢ

[2, 23]   τὸ γινόμενον; οἷον εἴ τις ἀπιὼν εἰς τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτοῦ

[2, 2]   ~Περὶ ἀταραξίας. Ὅρα σὺ ὁ ἀπιὼν ἐπὶ τὴν δίκην, τί θέλεις

[2, 1]   οὖν τρέμεις ἐπί τινα τοιαύτην ἀπιὼν περίστασιν; Διὰ τοῦτο λέγω πολλάκις

[2, 17]   ἀρχαῖς, τιμαῖς, πατρίδι, φίλοις, τέκνοις, ἁπλῶς ἄν τινι τῶν ἀπροαιρέτων. ἀλλὰ

[2, 22]   πλοῦτον μὲν καὶ ἡδονὴν καὶ ἁπλῶς αὐτὰ τὰ πράγματα ποτὲ μὲν

[2, 8]   ἐπιστήμη, λόγος ὀρθός. ἐνταῦθα τοίνυν ἁπλῶς ζήτει τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ.

[2, 2]   ποτὲ δὲ μὴ θέλε, ἀλλ´ ἁπλῶς καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας

[2, 17]   θέλε μένειν ἐν Κορίνθῳ καὶ ἁπλῶς μηδὲν ἄλλο θέλε ἢ ἃ

[2, 23]   ἀτυχοῦμεν, εὐτυχοῦμεν, μεμφόμεθ´ ἀλλήλους, εὐαρεστοῦμεν, ἁπλῶς ὃ λεληθὸς μὲν κακοδαιμονίαν ποιεῖται,

[2, 19]   οὔτε δόξα οὔτε ἄλλο τι ἁπλῶς πλὴν ὀρθὴ χρῆσις φαντασιῶν. τοῦτο

[2, 23]   Χρύσιππος ἄθλιον εἶναι, πενθεῖν, φθονεῖν, ἁπλῶς ταράσσεσθαι, κακοδαιμονεῖν; οὐδὲ ἕν. ὁρᾷς

[2, 22]   ἑτέρῳ, τῷ μὲν ὁμοίῳ παντὶ ἁπλῶς, τοῦ δ´ ἀνομοίου ἀνεκτικός, πρᾷος

[2, 23]   πανδοκεῖα κομψά, πόσοι δὲ λειμῶνες· ἁπλῶς ὡς δίοδος. τὸ δὲ προκείμενον

[2, 14]   ἀτερπέστατον τὸ μάθημα, τὰ μέντοι ἀπὸ τῆς μουσικῆς ἡδέα καὶ ἐπιτερπῆ

[2, 10]   τῷ πηροῦσθαι, αἰσθανόμενός γε, ὅτι ἀπὸ τῆς τῶν ὅλων διατάξεως τοῦτο

[2, 6]   χρεία τριβῆς, μὴ ζήτει τὸ ἀπὸ τῆς χρείας περιγινόμενον, ἀλλ´ ἐκείνου

[2, 11]   μέτρῳ πάντων χρωμένους, ἵνα λοιπὸν ἀπό τινων γνωρίμων καὶ διευκρινημένων ὁρμώμενοι

[2, 19]   τῶν φιλοσόφων. Ὁ κυριεύων λόγος ἀπὸ τοιούτων τινῶν ἀφορμῶν ἠρωτῆσθαι φαίνεται·

[2, 12]   χαίρει; (Οὐδαμῶς, ἀλλὰ μᾶλλον λυπεῖται. ἀπὸ τοῦ ἐναντίου ἐκίνησε τὸν πλησίον.

[2, 13]   ἔχῃς ταύτην τὴν λαβὴν τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος, ἀκολούθει παντὶ τῷ

[2, 9]   ἀσυμπαθεῖς πρὸς τὸν λόγον, μακρὰν ἀπὸ τοῦ χρῆσθαι τούτοις ἃ λέγομεν,

[2, 13]   τινὰ ὠχριῶντα, ὡς ὁ ἰατρὸς ἀπὸ τοῦ χρώματος λέγει τούτου ὁ

[2, 26]   καὶ φυγεῖν οὕτως ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἀνανεῦσαι πικρὰ ἀνάγκη

[2, 20]   γονέων ἀμελῶν θράσος τι καὶ ἀπὸ τούτων προσλάβῃ. τί οὖν κατὰ

[2, 12]   οὕτω γὰρ ἐναργῆ ἐτίθει τὰ ἀπὸ τῶν ἐννοιῶν, ὥστε πάνθ´ ὁντιναοῦν

[2, 22]   μὴ δυνάμενος διακρῖναι τὰ ἀγαθὰ ἀπὸ τῶν κακῶν καὶ τὰ οὐδέτερα

[2, 18]   σου τέτροφας, ἐπηύξησας. ἀδύνατον γὰρ ἀπὸ τῶν καταλλήλων ἔργων μὴ καὶ

[2, 20]   τὰ δημόσια εὑρεσιλογίας τινὸς ἐπιλάβηται ἀπὸ τῶν λόγων τούτων· μή τις

[2, 10]   Αἴαντος λίθον βαστάζειν ἤθελεν. ~Πῶς ἀπὸ τῶν ὀνομάτων τὰ καθήκοντα ἔστιν

[2, 14]   ὅταν παραδιδῶται. καὶ τὰ μὲν ἀπὸ τῶν τεχνῶν γινόμενα τήν τε

[2, 9]   ἔλεγες; πόθεν αὐτὰ προφερόμενος ἔλεγες; ἀπὸ τῶν χειλῶν αὐτόθεν. τί οὖν

[2, 2]   τὴν διάνοιαν ὅ τι ἂν ἀποβαίνῃ πρὸς τοῦτο ἁρμόσασθαι’ ἐπεὶ ἐκεῖνό

[2, 20]   Ἀκαδημαικοὶ τὰς αἰσθήσεις τὰς αὑτῶν ἀποβαλεῖν ἢ ἀποτυφλῶσαι δύνανται καίτοι τοῦτο

[2, 17]   πρῶτόν ἐστιν ἔργον τοῦ φιλοσοφοῦντος; ἀποβαλεῖν οἴησιν· ἀμήχανον γάρ, ἅ τις

[2, 10]   αἰδῶ καὶ καταστολὴν καὶ ἡμερότητα ἀποβαλεῖς, οὐδὲν ἡγῇ τὸ πρᾶγμα; καίτοι

[2, 10]   οὐ ζημιοῦται, οὐδενὸς στερίσκεται, οὐδὲν ἀποβάλλει τῶν πρὸς αὑτόν; οὐκ ἔχομεν

[2, 17]   δοκεῖν εἰδέναι τι τῶν χρησίμων ἀποβάλλοντας ἔρχεσθαι δεῖ πρὸς τὸν λόγον,

[2, 22]   οἶδας, εἰ τὴν χρείαν ς´ ἀποβαλόντα τὴν τοῦ σκευαρίου ῥίψει ὡς

[2, 10]   μὲν κτησάμενος ὠφελεῖται, ὁ δ´ ἀποβαλὼν ζημιοῦται; (Ποίαν καὶ λέγεις; (Οὐδὲν

[2, 10]   τὸν ἄνθρωπον; εἶτα γραμματικὴν μὲν ἀποβαλὼν ἢ μουσικὴν ζημίαν ἂν ἡγοῦ

[2, 16]   μὴ πρὸς μόνον τὸν θεὸν ἀποβλέποντα, ἐκείνῳ μόνῳ προσπεπονθότα, τοῖς ἐκείνου

[2, 16]   θέλεις ἤδη ὡς τὰ παιδία ἀπογαλακτισθῆναι καὶ ἅπτεσθαι τροφῆς στερεωτέρας μηδὲ

[2, 1]   πολλάκις μὲν εἰρημένα, πολλάκις δ´ ἀποδεδειγμένα, ὅτι ἡ οὐσία τοῦ ἀγαθοῦ

[2, 22]   ὄρη καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις ἀποδείκνυσθαι τὰ λῃστῶν· οὐδὲ τὸ ἀκρατεῖς

[2, 24]   ἐστιν ἀπόδειξις ἢ πῶς τι ἀποδείκνυται ἢ διὰ τίνων; ἢ τίνα

[2, 25]   τοῦτο; (Ναί. (Οὐκοῦν λόγον μ´ ἀποδεικτικὸν διαλεχθῆναι δεῖ; (Ὁμολογήσαντος δὲ Πόθεν

[2, 2]   πραγμάτιον ἔχων ἐν Ῥόδῳ καὶ ἀποδείξας τοῖς δικασταῖς ὅτι δίκαια λέγει

[2, 24]   τίνων; ἢ τίνα ὅμοια μὲν ἀποδείξει ἐστίν, ἀπόδειξις δ´ οὐκ ἔστιν;

[2, 24]   καὶ μήτε λόγῳ παρακολουθῶν μήτ´ ἀποδείξει, μήτε τί ἐστιν ἀληθὲς ἢ

[2, 24]   ποσὸν ἀκολουθῆσαί μοι λέγοντι; ἀλλ´ ἀποδείξει χρήσομαι πρὸς σέ; πῶς; παρακολουθεῖς

[2, 17]   καὶ σχεδὸν αἰσθητὴν παρέχοντος τὴν ἀπόδειξιν τοῦ μὴ ἐφαρμόζειν καλῶς τὰς

[2, 17]   γίνεται καὶ μὴ θέλοντος γίνεται; ἀπόδειξις γὰρ αὕτη μεγίστη δυσροίας καὶ

[2, 24]   τίνα ὅμοια μὲν ἀποδείξει ἐστίν, ἀπόδειξις δ´ οὐκ ἔστιν; τί γάρ

[2, 24]   γὰρ αὐτῷ τούτῳ, τί ἐστιν ἀπόδειξις ἢ πῶς τι ἀποδείκνυται ἢ

[2, 21]   σοι ὅτι χρήσιμοι, κἂν θέλῃς, ἀποδείξω, πῶς. ἐμὲ οὖν τι ὠφελήκασιν;

[2, 25]   λογικὰ χρήσιμά ἐστιν, Θέλεις, ἔφη, ἀποδείξω σοι τοῦτο; (Ναί. (Οὐκοῦν λόγον

[2, 13]   ἐκείνου ἁμάρτημά ἐστι τὸ κακῶς ἀποδέξασθαι τὰ παρὰ σοῦ; (Πῶς γὰρ

[2, 13]   τρέμει οὐδὲ λέγει πῶς μ´ ἀποδέξεται, πῶς μου ἀκούσει; ἀνδράποδον, ὡς

[2, 5]   ὑλῶν φιλοτεχνεῖν, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνην ἀποδεχόμενον, ἀλλ´ οἵα ἂν ᾖ ἐκείνη,

[2, 16]   μὴ ποθεῖν, ἀφαιρουμένου δέ τινος ἀποδιδόναι εὐλύτως καὶ αὐτόθεν, χάριν εἰδότα

[2, 14]   πολλοὺς φίλους κέκτησαι, τὰ καθήκοντα ἀποδίδως, οἶδας τὸν εὖ ποιοῦντα ἀντευποιῆσαι

[2, 23]   θεόν. ἀλλὰ τὴν ἀξίαν ἑκάστῳ ἀποδίδωσιν. ἔστι γάρ τις καὶ ὄνου

[2, 18]   μὲν ὅτι ἴθι ἐπὶ τὰς ἀποδιοπομπήσεις, ἴθι ἐπὶ θεῶν ἀποτροπαίων ἱερὰ

[2, 24]   ὁ μὲν λέγει, ὅτι συμφέρει ἀποδοῦναι τῷ πατρὶ τὴν Χρυσηίδα, ὁ

[2, 18]   ἑξῆς ἀναζωγραφῶ, παροῦσαν αὐτὴν καὶ ἀποδυομένην καὶ παρακατακλινομένην. καταψῶ τὴν κορυφήν

[2, 22]   καὶ σὺ τὸ παιδίον εὔχῃ ἀποθανεῖν. εἶτα σὺ πάλιν οἷον ἐξέθρεψα

[2, 15]   οἱ μανικοὶ τόνοι, οὐχ ὑγιεινοί. ἀποθανεῖν θέλω, ἄν με τοῦτο ἀναγκάσῃς.

[2, 6]   ἀνθρώπων κατάρα ἐστὶ τὸ μὴ ἀποθανεῖν· ὅμοιον τῷ μὴ πεπανθῆναι, μὴ

[2, 5]   πρὸ ὥρας δ´ ἔστιν ὅτ´ ἀποθανεῖν. τί οὖν ἀγανακτεῖς; οὐκ οἶδας

[2, 7]   τοῦ φίλου, ἂν δὲ καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ καθήκῃ, ποῦ μοι

[2, 21]   ταῦτα λαμβάνετε; ναί· ἀλλ´ ἂν ἀποθάνῃ μου τὸ παιδίον ἢ ὁ

[2, 2]   ἢ ὑπόμενε τυπτόμενος, μέχρις ἂν ἀποθάνῃς, ἢ ἀπαγόρευσον εὐθύς. μή σοι

[2, 20]   ἢ αἰσχρόν, οἱ ἐν Θερμοπύλαις ἀποθανόντες διὰ ταῦτα τὰ δόγματα ἀπέθανον,

[2, 16]   οὗ Σωκράτει μετῆν τῷ οὕτως ἀποθανόντι, οὕτως ζήσαντι; οὗ Διογένει μετῆν;

[2, 22]   Ἀλέξανδρος ἐκέλευσεν ἐμπρησθῆναι τὰ Ἀσκλήπεια ἀποθανόντος τοῦ ἐρωμένου. διὰ τοῦτο ἂν

[2, 18]   τινὰ ἔχῃς ἄν τε τῶν ἀποθανόντων. ἄπελθε πρὸς Σωκράτη καὶ ἴδε

[2, 9]   γάρ ἐστιν ὡς εἰς ταμιεῖον ἀποθέσθαι ἄρτους καὶ οἶνον, ἄλλο ἐστὶ

[2, 21]   ἀποφέρετε πάλιν; οὐ γὰρ ὡς ἀποθησόμενοι ἢ ἐπανορθώσοντες ἢ ἄλλ´ ἀντ´

[2, 5]   ἄλλον πυρέσσειν, ἄλλον πλεῖν, ἄλλον ἀποθνῄσκειν, ἄλλον κατακεκρίσθαι; ἀδύνατον γὰρ ἐν

[2, 21]   ἢ ὁ ἀδελφὸς ἢ ἐμὲ ἀποθνῄσκειν δέῃ ἢ στρεβλοῦσθαι, τί με

[2, 10]   καὶ τῷ νοσεῖν καὶ τῷ ἀποθνῄσκειν καὶ τῷ πηροῦσθαι, αἰσθανόμενός γε,

[2, 6]   μοι ἔστιν ἐν τίσιν οὖν; ἀποθνῄσκειν μέλλω. ἄνθρωποι δ´ ἄλλοι ἀθάνατοι

[2, 1]   ἄλλοι προβλήματα, ἄλλοι συλλογισμούς· σὺ ἀποθνῄσκειν, σὺ δεδέσθαι, σὺ στρεβλοῦσθαι, σὺ

[2, 8]   ἀγήρων, μή τι ἄνοσον; ἀλλ´ ἀποθνῄσκοντα θείως, νοσοῦντα θείως. ταῦτα ἔχω,

[2, 19]   καὶ εὐτυχοῦντα, κινδυνεύοντα καὶ εὐτυχοῦντα, ἀποθνῄσκοντα καὶ εὐτυχοῦντα, πεφυγαδευμένον καὶ εὐτυχοῦντα,

[2, 15]   ἑταῖρος ἐξ οὐδεμιᾶς αἰτίας ἔκρινεν ἀποκαρτερεῖν. ἔγνων ἐγὼ ἤδη τρίτην ἡμέραν

[2, 18]   ἡγεμονικὸν ἡμῶν εἰς τὸ ἐξαρχῆς ἀποκατέστη· ἐὰν δὲ μηδὲν προσαγάγῃς εἰς

[2, 9]   ὀστέα, αἷμα, εὔχροια, εὔπνοια. τὰ ἀποκείμενα ὅταν μὲν θελήσῃς ἐκ προχείρου

[2, 20]   μεταπείσειν ἢ τοὺς ἐπὶ τοσοῦτον ἀποκεκωφωμένους καὶ ἀποτετυφλωμένους. ~Περὶ ἀνομολογίας. Τῶν

[2, 16]   κλάειν μάμμας καὶ τιτθάς, γραῶν ἀποκλαύματα; ἀλλ´ ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ

[2, 5]   ἀκάνθας πατῆσαι καὶ ἔστιν ὅτε ἀποκοπῆναι ὑπὲρ τοῦ ὅλου· εἰ δὲ

[2, 20]   κινήσεις τὰς ἀνθρωπικὰς καὶ οἱ ἀποκοπτόμενοι τάς γε προθυμίας τὰς τῶν

[2, 20]   γε προθυμίας τὰς τῶν ἀνδρῶν ἀποκόψασθαι οὐ δύνανται. οὕτως καὶ Ἐπίκουρος

[2, 16]   ὅταν σοι προφαίνηται ἀργύριον, μεμελέτηκας ἀποκρίνεσθαι τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν, ὅτι οὐκ

[2, 16]   ἐφ´ αὑτοῦ τοῦτον τὸν τρόπον ἀποκρίνεσθαι τοῖς πράγμασιν ὡς ἐπὶ τῶν

[2, 23]   ἐστιν, τίνος πυνθάνῃ; τίς σοι ἀποκρίνεται; πῶς οὖν δύναταί τις ἄλλη

[2, 19]   σὺ δὲ ποῖα αὐτῶν τηρεῖς; ἀποκρινοῦμαι πρὸς αὐτὸν ὅτι οὐκ οἶδα·

[2, 16]   ἀγαθόν’ ἤσκηκας ἐν ταύταις ταῖς ἀποκρίσεσιν ἢ πρὸς μόνα· τὰ σοφίσματα;

[2, 16]   ἀργύριον, μεμελέτηκας ἀποκρίνεσθαι τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν, ὅτι οὐκ ἀγαθόν’ ἤσκηκας ἐν

[2, 20]   λέγειν, οὐχὶ δὲ πρὸς ἐκείνους ἀποκρύπτεσθαι, πολὺ μάλιστ´ ἐκείνους πρὸ πάντων

[2, 15]   ἐσώθην, ὅτι οὐ κέκρικας ἐμὲ ἀποκτεῖναι. ἀργύριον οὐ λαμβάνω. διὰ τί;

[2, 15]   ἐπῆλθέν σοί πώς ποτ´ ἐμὲ ἀποκτεῖναι, ἔδει σε ἐμμένειν τοῖς κριθεῖσιν;

[2, 13]   ἐστιν; (Ναί· ἀλλὰ ἐξουσίαν ἔχει ἀποκτεῖναί με. (Λέγε οὖν τὰ ἀληθῆ,

[2, 2]   ἐμὲ δ´ Ἄνυτος καὶ Μέλητος ἀποκτεῖναι μὲν δύνανται, βλάψαι δ´ οὔ’

[2, 17]   οὐχ ὑπομείνασα ἦλθεν ἐπὶ τὸ ἀποκτεῖναι τὰ τέκνα. μεγαλοφυῶς κατά γε

[2, 17]   οὕτως διακειμένου; πῶς οὖν γένηται; ἀποκτείνω μὲν τὰ τέκνα. ἀλλὰ καὶ

[2, 20]   λέγω, ὅτι νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἀπολαύοντες καὶ μεταβολῶν τοῦ ἔτους καὶ

[2, 18]   γίνεται. ἴχνη τινὰ καὶ μώλωπες ἀπολείπονται ἐν αὐτῇ, οὓς εἰ μή

[2, 10]   ἀπολώλεκας; ἀλλὰ δεῖ σε κέρμα ἀπολέσαι, ἵνα ζημιωθῆς, ἄλλου δ´ οὐδενὸς

[2, 20]   οὐδ´ ἄνθρωπον οἷόν τε παντελῶς ἀπολέσαι τὰς κινήσεις τὰς ἀνθρωπικὰς καὶ

[2, 20]   αὐτῶν ἢ καὶ παθὼν πάντ´ ἀπολέσῃ τὰ τῆς εὐγενείας σπέρματα· μή

[2, 20]   ἀκοινώνητα, γράψον αὐτὰ καὶ ἄλλοις ἀπόλιπε καὶ ἀγρύπνησον δι´ αὐτὰ καὶ

[2, 16]   πέτραν κομψήν; ὅταν οὖν μέλλῃς ἀπολιπεῖν αὐτὸν τὸν ἥλιον καὶ τὴν

[2, 23]   ἀπέλθῃ. ἀλλὰ τὸ μέγα τοῦτο, ἀπολιπεῖν ἑκάστῳ τὴν αὑτοῦ δύναμιν ἣν

[2, 23]   αὑτοῦ δύναμιν ἣν ἔχει καὶ ἀπολιπόντα ἰδεῖν τὴν ἀξίαν τῆς δυνάμεως

[2, 9]   αἰδήμονα σῴζει τὰ αἰδήμονα ἔργα, ἀπολλύει δὲ τὰ ἀναιδῆ· τὸν δὲ

[2, 10]   τὸ ἰσχίον οὔτε τὸν ἀγρὸν ἀπολλύει. ἡμεῖς δ´ ἄλλο οὐδὲν ἐθέλομεν

[2, 9]   τὰ πιστὰ καὶ τὰ ἐναντία ἀπολλύει. καὶ τοὺς ἐναντίους πάλιν ἐπαύξει

[2, 10]   οὐδὲν ἧττον τὸν ἄνδρα. τί ἀπολλύει ὁ μοιχεύων; τὸν αἰδήμονα, τὸν

[2, 10]   τὸν πολίτην, τὸν γείτονα. τί ἀπολλύει ὁ ὀργιζόμενος; ἄλλο τι. ὁ

[2, 10]   καὶ ἐπονείδιστον καὶ ἀτύχημα. τί ἀπολλύει ὁ τὰ τοῦ κιναίδου πάσχων;

[2, 10]   τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν ἀπολωλεκὼς οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς οὖν δύναμις οὐκ ἔστιν

[2, 10]   οὔτ´ ἔχειν καλόν ἐστιν οὔτ´ ἀπολλύειν αἰσχρόν ἐστιν, ταῦτα δὲ καὶ

[2, 10]   δὲ καὶ μὴ ἔχειν καὶ ἀπολλύειν καὶ αἰσχρόν ἐστι καὶ ἐπονείδιστον

[2, 20]   τῆς ἀληθείας, ἐξαιρεῖν πειρᾶται καὶ ἀπολλύειν. τί λέγεις, φιλόσοφε; τὸ εὐσεβὲς

[2, 19]   τί ἡμῖν καὶ σοί, ἄνθρωπε; ἀπολλύμεθα καὶ σὺ ἐλθὼν παίζεις. ἂν

[2, 4]   ποιοῦμεν; τί γὰρ ἄλλο ἢ ἀπόλλυμεν καὶ ἀναιροῦμεν; τίνα; τὸν πιστόν,

[2, 12]   τῶν σεαυτοῦ περιορᾶν ἀμελούμενον καὶ ἀπολλύμενον. οὐδαμῶς. ἀλλ´ αὐτὸς ἐπιμεμέλησαι αὐτοῦ;

[2, 1]   πρὸς τὰ δίκτυα· καὶ οὕτως ἀπόλλυνται ἐναλλάξασαι τὰ φοβερὰ καὶ τὰ

[2, 9]   γράφειν ἀγραμμάτως, ἀνάγκη καταφθείρεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι τὴν τέχνην. οὕτως τὸν μὲν

[2, 9]   ὡσαύτως μὲν σῴζεται, ὡσαύτως δ´ ἀπόλλυται; αὔξει δ´ ἕκαστον καὶ σῴζει

[2, 9]   φαγέτω. διὰ πάντων δὲ τούτων ἀπόλλυται ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἐπαγγελία. πότε

[2, 10]   ἔξωθέν τινα καὶ ἀπροαίρετον αἰτίαν ἀπόλλυται, ταῦτα δὲ παρ´ ἡμᾶς· καὶ

[2, 15]   μικρᾶς· εἶτα φόνον ἐργαζόμενος καὶ ἀπολλύων ἄνθρωπον μηδὲν ἠδικηκότα λέγεις ὅτι

[2, 10]   οὐδ´ ὁ τὴν ῥῖνά σοι ἀπολλύων ἔσται βεβλαμμένος. (Ναί, φησίν, κεκολόβωται

[2, 10]   αἰδῆμον φύσει; (Ἔχομεν. (Ὁ τοῦτο ἀπολλύων οὐ ζημιοῦται, οὐδενὸς στερίσκεται, οὐδὲν

[2, 16]   ἁπάντων τούτων πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἀπολογήσομαι· δείξω τὴν ἑκάστου φύσιν οἵα

[2, 18]   ὕστερον ὅτι ἁμαρτάνεις, ἀλλὰ καὶ ἀπολογίας ἄρξῃ πορίζειν ὑπὲρ τοῦ πράγματος·

[2, 6]   δὲ καὶ θερισθῶσιν; οὐ γὰρ ἀπόλυτοι γίνονται. εἰ οὖν αἴσθησιν εἶχον,

[2, 5]   παρὰ φύσιν; ὥσπερ ἂν εἰ ἀπόλυτοι ἦμεν. τῷ γὰρ ποδὶ κατὰ

[2, 10]   συμφέρον, περὶ μηδενὸς βουλεύεσθαι ὡς ἀπόλυτον, ἀλλ´ ὥσπερ ἄν, εἰ ἡ

[2, 5]   πόδα λάβῃς καὶ ὡς μὴ ἀπόλυτον, καθήξει αὐτὸν καὶ εἰς πηλὸν

[2, 5]   εἶ; ἄνθρωπος. εἰ μὲν ὡς ἀπόλυτον σκοπεῖς, κατὰ φύσιν ἐστὶ ζῆσαι

[2, 10]   γέγονας βλαβερόν, ἐπίβουλον, δηκτικόν, οὐδὲν ἀπολώλεκας; ἀλλὰ δεῖ σε κέρμα ἀπολέσαι,

[2, 10]   ὁ δὲ τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν ἀπολωλεκὼς οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς οὖν δύναμις

[2, 17]   συλλογισμοὺς ἔπραξας, μεταπίπτοντας; οὐ θέλεις ἀπομαθεῖν, εἰ δυνατόν, πάντα ταῦτα καὶ

[2, 16]   αἱ μύξαι σου μὴ ῥέωσιν· ἀπόμυξαι μᾶλλον καὶ μὴ ἐγκάλει. τί

[2, 16]   ἔχων χεῖρας ἔτι ζητεῖς τὸν ἀπομύξοντα; ἀλλ´ οὐδὲ μελετῶμεν ταῦτα οὐδ´

[2, 10]   τῆς τῶν ὅλων διατάξεως τοῦτο ἀπονέμεται, κυριώτερον δὲ τὸ ὅλον τοῦ

[2, 1]   μὲν φύσει θαρραλέον θρασὺ κατασκευάζομεν, ἀπονενοημένον, ἰταμόν, ἀναίσχυντον, τὸ δ´ εὐλαβὲς

[2, 16]   αὑτάς. ἄνθρωπε, τὸ λεγόμενον τοῦτο ἀπονοήθητι ἤδη ὑπὲρ εὐροίας, ὑπὲρ ἐλευθερίας,

[2, 20]   καὶ ἐπᾳσθέντες ὑπὸ τῶν Στωικῶν ἀπονυστάζειν καὶ παρέχειν σοι καὶ τοῖς

[2, 4]   ἄνθρωπος ὢν οὐδεμίαν χώραν δύνασαι ἀποπληρῶσαι ἀνθρωπικήν, τί σε ποιήσομεν; ἔστω

[2, 5]   τοῦτο μόνον ποιῶ· μὴ φοβούμενος ἀποπνίγομαι οὐδὲ κεκραγὼς οὐδ´ ἐγκαλῶν τῷ

[2, 5]   πλεῦσαι καὶ κινδυνεῦσαι, νῦν δ´ ἀπορηθῆναι, πρὸ ὥρας δ´ ἔστιν ὅτ´

[2, 2]   καθολικοῦ μέμνησο καὶ ὑποθήκης οὐκ ἀπορήσεις. ἐὰν δὲ πρὸς τὰ ἔξω

[2, 16]   σπουδάζομεν; περὶ τὰ ἐκτός. εἶτ´ ἀποροῦμεν, πῶς φοβούμεθα ἢ πῶς ἀγωνιῶμεν;

[2, 4]   κἂν μὴ δύνῃ τοῦ κρέως ἀποσπάσαι, λίπαινε τοὺς δακτύλους καὶ περίλειχε.

[2, 8]   σὺ δὲ προηγούμενον εἶ, σὺ ἀπόσπασμα εἶ τοῦ θεοῦ· ἔχεις τι

[2, 12]   φορτικὰ καὶ δυσπαρακολούθητα, ὧν ἡμεῖς ἀποστῆναι οὐ δυνάμεθα. ἐξ ὧν δ´

[2, 26]   ποιεῖν· παρακολουθήσαντα δὲ πολλὴ ἀνάγκη ἀποστῆναι τῆς μάχης καὶ φυγεῖν οὕτως

[2, 13]   τὰ σαυτοῦ βάδιζε καὶ ἐκείνων ἀποστῇς μηδέποτε· εἰς τὴν γωνίαν ἀπελθὼν

[2, 26]   λογικῷ ἡγεμονικῷ δεῖξον μάχην καὶ ἀποστήσεται· ἂν δὲ μὴ δεικνύῃς, αὐτὸς

[2, 23]   ὀφθαλμοὺς καὶ ἀφ´ ὧν δεῖ ἀποστρέφουσα, τοῖς δὲ προσάγουσα; ἡ ὁρατική;

[2, 18]   δὲ καὶ ἁπτομένου καὶ συνεγγίζοντος ἀπόσχωμαι καὶ νικήσω, τοῦτο μὲν ἤδη

[2, 19]   μὲν ἔχω ταύτην τὴν ἐπιβολήν, ἀποτελέσαι ὑμᾶς ἀκωλύτους, ἀναναγκάστους, ἀπαραποδίστους, ἐλευθέρους,

[2, 20]   τοὺς ἐπὶ τοσοῦτον ἀποκεκωφωμένους καὶ ἀποτετυφλωμένους. ~Περὶ ἀνομολογίας. Τῶν περὶ αὑτοὺς

[2, 17]   τὴν ἔκκλισιν πενίᾳ καὶ πλούτῳ· ἀποτεύξῃ, περιπεσῇ. ἀλλ´ ὑγιείᾳ· δυστυχήσεις· ἀρχαῖς,

[2, 23]   κατορθωθέντος ἀγαθὸς ἄνθρωπος {ἀγαθὸς} γίνεται, ἀποτευχθέντος κακὸς ἄνθρωπος γίνεται· παρ´ ὃ

[2, 18]   τὰς ἀποδιοπομπήσεις, ἴθι ἐπὶ θεῶν ἀποτροπαίων ἱερὰ ἱκέτης· ἀρκεῖ κἂν ἐπὶ

[2, 14]   συστησαμένοις αὐτὸ ἐν ὀρέξει μὴ ἀποτυγχάνειν, ἐν ἐκκλίσει δὲ μὴ περιπίπτειν,

[2, 1]   ὄρεξιν καὶ ἔκκλισιν, εἰ μὴ ἀποτυγχάνεις ὧν θέλεις, εἰ μὴ περιπίπτεις

[2, 1]   μᾶλλον ἰδοῦ, πῶς ὀρεγόμενος οὐκ ἀποτυγχάνω. ἰδοῦ, πῶς ἐκκλίνων οὐ περιπίπτω.

[2, 20]   αἰσθήσεις τὰς αὑτῶν ἀποβαλεῖν ἢ ἀποτυφλῶσαι δύνανται καίτοι τοῦτο μάλιστα πάντων

[2, 19]   θεὸν μήτ´ ἄνθρωπον μέμφεσθαι, μὴ ἀποτυχεῖν τινος, μὴ περιπεσεῖν τινι, μὴ

[2, 1]   τοῦτο εἰδὼς φαίνου, πῶς μήτ´ ἀποτύχῃς ποτὲ μήτε περιπέσῃς. ἄλλοι μελετάτωσαν

[2, 17]   συνορέγῃ, τί φοβῇ ἔτι μὴ ἀποτύχῃς; χάρισαί σου τὴν ὄρεξιν καὶ

[2, 21]   σου τὸ ῥεῦμα, τὰ ἑλκύδρια ἀπουλωθῆναι. καὶ ὑμεῖς, ἄνδρες, τὰ ἕλκη

[2, 23]   αὑτήν, μέλλει ἡμῖν ἄλλο τι ἀποφαίνεσθαι τὸ κράτιστον εἶναι ἢ αὐτήν;

[2, 23]   καὶ δοκιμάζει αὐτὴ ἕκαστα καὶ ἀποφαίνεται; τίς γὰρ ἐκείνων οἶδεν, τίς

[2, 23]   τί ἐστιν, Ἐπίκουρε, τὸ ταῦτα ἀποφαινόμενον; τὸ περὶ Τέλους συγγεγραφός, τὸ

[2, 23]   λογιούμενον. τί γάρ ἐστι τὸ ἀποφαινόμενον ὑπὲρ ἑκάστης τούτων τῶν δυνάμεων,

[2, 22]   μόνον αὐτὸ τοῦτο γνοὺς θαρρῶν ἀποφαίνου, ὅτι φίλοι, ὥσπερ ὅτι πιστοί,

[2, 22]   ἰσχυρὸς γίνεται ὁ Ἐπικούρου λόγος, ἀποφαίνων ἢ μηδὲν εἶναι τὸ καλὸν

[2, 20]   ἀληθές, δῆλον ὅτι τὴν ἐναντίαν ἀπόφασιν οὗτος ὀφείλει ποιήσασθαι· οὐδέν ἐστι

[2, 21]   εἰς τὴν σχολήν, αὐτὰ ταῦτα ἀποφέρετε πάλιν; οὐ γὰρ ὡς ἀποθησόμενοι

[2, 22]   ἀδελφοὺς ὁμονοεῖν δοκοῦντας, μὴ αὐτόθεν ἀποφήνῃ περὶ τῆς φιλίας τι αὐτῶν

[2, 15]   τρίτην ἡμέραν ἔχοντος αὐτοῦ τῆς ἀποχῆς καὶ ἐλθὼν ἐπυνθανόμην τί ἐγένετο.

[2, 6]   τὴν θύραν, ἀνάγκη μ´ ἢ ἀποχωρῆσαι ἢ διὰ τῆς θυρίδος εἰσελθεῖν’

[2, 18]   καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν συνουσίας ἀποχωρήσας πρὸς τούτῳ γίνῃ ἀντεξετάζων, ἄν

[2, 8]   κατασκευάσαντος μηδὲ σεαυτοῦ μηδ´ ἐν ἀπρεπεῖ σχήματι φαίνεσθαι τοῖς ὁρῶσι· νῦν

[2, 11]   καὶ αἰσχροῦ καὶ πρέποντος καὶ ἀπρεποῦς καὶ εὐδαιμονίας καὶ προσήκοντος καὶ

[2, 1]   ἡμῖν, ἂν μόνον ἐν τοῖς {ἀπροαιρέτ{ ικ} οις εὐστοχῶμεν. ὅπου δὲ

[2, 1]   εἰ λέγουσιν ὅπου μὲν τὰ ἀπροαίρετα, ἐκεῖ τὸ θάρσος ἔστω σοι,

[2, 1]   χρώμεθα τῷ φόβῳ; πρὸς τὰ ἀπροαίρετα. ἐν τίσιν πάλιν θαρροῦντες ἀναστρεφόμεθα

[2, 1]   δὲ θαρρεῖν, πρὸς μὲν τὰ ἀπροαίρετα θαρρεῖν, ἐν δὲ τοῖς προαιρετικοῖς

[2, 1]   εὐλαβῶς διακεῖσθαι, ὅτι πρὸς τὰ ἀπροαίρετα θαρρεῖν, εὐλαβεῖσθαι τὰ προαιρετικά’ (Ἀλλ´

[2, 1]   ἄξιον εὐλαβείᾳ· εἰ δὲ τὰ ἀπροαίρετα καὶ μὴ ἐφ´ ἡμῖν οὐδὲν

[2, 13]   (Οὐδαμῶς. (Εἰ οὖν τὰ μὲν ἀπροαίρετα οὔτ´ ἀγαθὰ οὔτε κακά, τὰ

[2, 1]   τοῦ κακοῦ ὡσαύτως, τὰ δ´ ἀπροαίρετα οὔτε τὴν τοῦ κακοῦ δέχεται

[2, 1]   μὴ ἐφ´ ἡμῖν ἐστι καὶ ἀπροαίρετα, πρὸς τὰ ἐπ´ ἄλλοις ὄντα

[2, 23]   πέφυκεν ἐμποδίζειν; καὶ προαίρεσις καὶ ἀπροαίρετα. τὴν ἀκουστικὴν ταὐτά, τὴν φραστικὴν

[2, 16]   (Ποῦ τὸ οὐδέτερον; (Ἐν τοῖς ἀπροαιρέτοις. (Τί οὖν; μέμνηταί τις ἡμῶν

[2, 22]   τοῦτο δόγμα, τὸ ἐν τοῖς ἀπροαιρέτοις τίθεσθαι αὑτοὺς καὶ τὰ ἑαυτῶν.

[2, 10]   μὲν παρ´ ἔξωθέν τινα καὶ ἀπροαίρετον αἰτίαν ἀπόλλυται, ταῦτα δὲ παρ´

[2, 23]   προαίρεσιν δὲ τί ἐμποδίζειν πέφυκεν; ἀπροαίρετον οὐδέν, αὐτὴ δ´ ἑαυτὴν διαστραφεῖσα.

[2, 1]   δύναται λογικὸν ἡγεμονικὸν πρὸς τὰς ἀπροαιρέτους δυνάμεις ἀντιταξάμενον. καὶ οὕτως τὸ

[2, 10]   τινος πρὸς {ἑ} αὐτὸν τῶν ἀπροαιρέτων, ἀλλ´ ἡδέως ἐκεῖνα προίεσθαι, ἵν´

[2, 17]   τέκνοις, ἁπλῶς ἄν τινι τῶν ἀπροαιρέτων. ἀλλὰ τῷ Διὶ χάρισαι αὐτάς,

[2, 8]   ὁρμὴν καθήκουσαν, πρόθεσιν ἐπιμελῆ, συγκατάθεσιν ἀπρόπτωτον. ταῦτα ὄψεσθε. ~Ὅτι οὐ δυνάμενοι

[2, 13]   ἀσφαλῶς καὶ συνετῶς, ἔτι δ´ ἀπταίστως καὶ ἀπαραποδίστως, ἐπὶ πᾶσι δὲ

[2, 20]   δι´ ἡμᾶς ἀγρυπνεῖς, τί λύχνον ἅπτεις, τί ἐπανίστασαι, τί τηλικαῦτα βιβλία

[2, 16]   ὡς τὰ παιδία ἀπογαλακτισθῆναι καὶ ἅπτεσθαι τροφῆς στερεωτέρας μηδὲ κλάειν μάμμας

[2, 11]   ὡς δεῖ καὶ κατὰ θύραν ἁπτομένοις αὐτῆς συναίσθησις τῆς αὑτοῦ ἀσθενείας

[2, 18]   καὶ προσπέμποντος, ἂν δὲ καὶ ἁπτομένου καὶ συνεγγίζοντος ἀπόσχωμαι καὶ νικήσω,

[2, 10]   ἵνα ζημιωθῆς, ἄλλου δ´ οὐδενὸς ἀπώλεια ζημιοῖ τὸν ἄνθρωπον; εἶτα γραμματικὴν

[2, 10]   μουσικὴν ζημίαν ἂν ἡγοῦ τὴν ἀπώλειαν αὐτῆς· εἰ δ´ αἰδῶ καὶ

[2, 10]   φοβούμενος; ἄλλο τι. οὐδεὶς δίχα ἀπωλείας καὶ ζημίας κακός ἐστιν. λοιπὸν

[2, 9]   ἀπεκλίναμεν; ἐπὶ τὰ πρόβατα. τί ἀπωλέσαμεν; τὸ λογικόν. ὅταν μαχίμως καὶ

[2, 9]   θηρίον ποιήσῃς· εἰ δὲ μή, ἀπώλεσας τὸν ἄνθρωπον, οὐκ ἐπλήρωσας τὴν

[2, 9]   εἰ δὲ μή, καὶ οὕτως ἀπώλετο ὁ ἄνθρωπος. τίνα οὖν ποιοῦμεν

[2, 17]   οὐκ ἔχει τούτων ἑκάστου πρόληψιν; ἆρ´ οὖν διηρθρωμένην καὶ τελείαν; τοῦτο

[2, 11]   τῷ δεῖνι; (Οὐδὲν μᾶλλον. (Οὐκ ἄρα ἀρκεῖ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ πρὸς

[2, 23]   καλλωπιστικὴ τῶν ὀνομάτων, εἴ τις ἄρα ἰδία δύναμις, τί ἄλλο ποιεῖ

[2, 1]   λυπούμενοι, βούλεσθε ταρασσόμενοι; οὐδαμῶς. οὐδεὶς ἄρα οὔτε φοβούμενος οὔτε λυπούμενος οὔτε

[2, 24]   δ´ ἀπείρως βλάπτονται; (Ὡμολόγει. (Ἔστιν ἄρα τις ἐμπειρία καθάπερ τοῦ λέγειν

[2, 22]   εἶναι τὸ καλὸν ἢ εἰ ἄρα τὸ ἔνδοξον. Διὰ ταύτην τὴν

[2, 23]   καὶ εὐπρεπέσιν ὀνόμασι σεσημασμένους. οὐκ ἄρα τοῦτο ῥητέον, ὡς οὐδεμία δύναμίς

[2, 14]   γεγόναμεν καὶ πρὸς τί ἔργον; ἆρά γ´ ἔχομέν τινα ἐπιπλοκὴν πρὸς

[2, 16]   πράγμασιν ὡς ἐπὶ τῶν ἐρωτημάτων· ἆρά γε ἡμέρα ἐστίν; ναί. τί

[2, 24]   περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν; τίνος; ἆρά γε ἵππου; (Οὔ. (Ἀλλὰ βοός;

[2, 8]   οὖν τὸ ἀγαθὸν χρήσεως φαντασιῶν. ἆρά γε μόνης; εἰ γὰρ μόνης,

[2, 12]   τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπ´ αὐτῆς. Ἆρά γε ὁ φθονῶν χαίρει; (Οὐδαμῶς,

[2, 12]   καὶ δοκιμάζον ἕκαστον καὶ βουλευόμενον. ἆρά γε τὴν ψυχὴν λέγεις; ὀρθῶς

[2, 12]   ἵππους τοὺς σεαυτοῦ παρέδωκας; ἔγωγε. ἆρα τῷ τυχόντι καὶ ἀπείρῳ ἱππικῆς;

[2, 24]   μή τι οὖν δύνασαι λίθον ἆραι ἡλίκον ὁ Ἕκτωρ ἢ ὁ

[2, 9]   οἷον εἴ τις δέκα λίτρας ἆραι μὴ δυνάμενος τὸν τοῦ Αἴαντος

[2, 19]   μή τι κακίας μετέχον; οὐκ ἄρας ξύλον ἐνσείσεις αὐτῷ; τί ἡμῖν

[2, 1]   τὰ περιόδια, ἂν νοῦν ἔχῃς, ἄρας πού ποτε ἀπαλείψεις. (Τί οὖν;

[2, 12]   τινι τὸ χρυσίον ἢ τὸ ἀργύριον ἢ τὴν ἐσθῆτα; οὐδὲ ταῦτα

[2, 16]   ἔχω λέγειν. ὅταν σοι προφαίνηται ἀργύριον, μεμελέτηκας ἀποκρίνεσθαι τὴν δέουσαν ἀπόκρισιν,

[2, 1]   δυνάμενος οὐδένα ἔχεις κύριον; οὐκ ἀργύριον, οὐ κοράσιον, οὐ παιδάριον, οὐ

[2, 15]   ὅτι οὐ κέκρικας ἐμὲ ἀποκτεῖναι. ἀργύριον οὐ λαμβάνω. διὰ τί; κέκρικα.

[2, 18]   φιλόσοφοι. ὅταν γὰρ ἅπαξ ἐπιθυμήσῃς ἀργυρίου, ἂν μὲν προσαχθῇ λόγος εἰς

[2, 3]   ἐν τῷ βίῳ οἷον ἐπ´ ἀργυρίου, ἵν´ εἰπεῖν δύνωμαι καθάπερ ὁ

[2, 3]   τινι ἠξίου, ἵνα δοκιμασθῇ. εἰ ἀργυρογνωμονικός ἐστιν, σὺ σαυτὴν συστήσεις. ἔδει

[2, 3]   ἵν´ εἰπεῖν δύνωμαι καθάπερ ὁ ἀργυρογνώμων λέγει φέρε ἣν θέλεις δραχμὴν

[2, 8]   καὶ ἀγνοεῖς. δοκεῖς με λέγειν ἀργυροῦν τινα ἢ χρυσοῦν ἔξωθεν; ἐν

[2, 18]   Πῶς οὖν γένηται τοῦτο; θέλησον ἀρέσαι αὐτός ποτε σεαυτῷ, θέλησον καλὸς

[2, 13]   τεχνίτης τῷ ἀτέχνῳ. Ἐγώ σοι ἀρέσαι θέλω; ἀντὶ τίνος; οἶδας γὰρ

[2, 23]   ἑαυτοῦ καὶ διοδεύων πανδοκεῖον καλὸν ἀρέσαντος αὐτῷ τοῦ πανδοκείου καταμένοι ἐν

[2, 23]   εἶτα τοῦτο τὸ προκείμενον ἔχων ἀρέσαντός σοι λεξειδίου, ἀρεσάντων θεωρημάτων τινῶν

[2, 23]   προκείμενον ἔχων ἀρέσαντός σοι λεξειδίου, ἀρεσάντων θεωρημάτων τινῶν αὐτοῦ καταμένεις καὶ

[2, 20]   ἐπεὶ οὖν ταῦτά σοι λίαν ἀρέσκει, λάβε τὰ ἐναντία· ὅτι θεοὶ

[2, 20]   τῶν θείων. τί οὖν; οὐκ ἀρέσκει σοι ταῦτα; λάβε νῦν, πῶς

[2, 13]   ἠγωνία, καὶ εἰκότως· ἤθελε γὰρ ἀρέσκειν αὐτῷ, τοῦτο δ´ ἔξω ἔκειτο·

[2, 14]   ἂν ἐκεῖνοι εὑρεθῶσιν, τὸν ἐκείνοις ἀρέσοντα καὶ πεισθησόμενον ἀνάγκη πειρᾶσθαι κατὰ

[2, 19]   ἀδιάφορα. ἀγαθὰ μὲν οὖν αἱ ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα αὐτῶν, κακὰ

[2, 9]   δ´ ἀδιάφορα· ἀγαθὰ μὲν οὖν ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα τῶν ἀρετῶν·

[2, 23]   κακία μόνη αὕτη γίνεται ἢ ἀρετὴ μόνη. Εἶτα τηλικαύτη δύναμις οὖσα

[2, 19]   μή τι ἔσω ὁ Καῖσαρ ἀρετὴν καὶ κακίαν τοῖς εἰσερχομένοις δίδωσι;

[2, 19]   ποῦ γὰρ ἵν´ ὑμεῖς τὴν ἀρετὴν πᾶσιν τοῖς ἄλλοις ἴσην ἢ

[2, 9]   ἀρεταὶ καὶ τὰ μετέχοντα τῶν ἀρετῶν· κακὰ τὰ δ´ ἐναντία· ἀδιάφορα

[2, 18]   πρώτην ἡσύχασον καὶ τὰς ἡμέρας ἀρίθμει ἃς οὐκ ὠργίσθης. καθ´ ἡμέραν

[2, 7]   δεξιὰν μᾶλλον φέρειν ἢ τὴν ἀριστεράν· οὐ γὰρ τούτων τινὰ ἀπελθεῖν

[2, 19]   ἐμὰ κακά. καὶ καλῶς λέγεις. ἀρκεῖ γάρ σοι τὰ σὰ κακά,

[2, 17]   τὰ μὲν ἄλλα πάντα χαιρέτω, ἀρκεῖ δ´ εἰ ἐξέσται ποτὲ ἀπαραποδίστῳ

[2, 11]   ἀρκεῖ τοῦτο τὸ κριτήριον; (Οὐκ ἀρκεῖ. (Ἐλθὼν οὖν ἐπί τι ἀνωτέρω

[2, 19]   τί ἐμοὶ καὶ σοί, ἄνθρωπε; ἀρκεῖ ἐμοὶ τὰ ἐμὰ κακά. καὶ

[2, 18]   ἐπὶ θεῶν ἀποτροπαίων ἱερὰ ἱκέτης· ἀρκεῖ κἂν ἐπὶ τὰς τῶν καλῶν

[2, 16]   ἐπιπίπτειν μοι μέλλει· οὐ γὰρ ἀρκεῖ μικρὸν λιθάριον, ἵν´ ἔξω μου

[2, 26]   μάρτυρα καὶ εἷς ὢν οὗτος ἀρκεῖ μοι ἀντὶ πάντων‘ ᾔδει γάρ,

[2, 16]   καὶ τὴν ἀκρόπολιν; τάλας, οὐκ ἀρκεῖ σοι ἃ βλέπεις καθ´ ἡμέραν;

[2, 11]   δεῖνι; (Οὐδὲν μᾶλλον. (Οὐκ ἄρα ἀρκεῖ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ πρὸς τὸ

[2, 15]   τοῦ πεισθῆναί σε, ὅτι οὐκ ἀρκεῖ τὸ κεκρικέναι καὶ τὸ μὴ

[2, 11]   δοκοῦντά οἱ καλά; κἀκείνῳ οὖν ἀρκεῖ τοῦτο τὸ κριτήριον; (Οὐκ ἀρκεῖ.

[2, 11]   καὶ ἕν σοι ζυγὸν οὐκ ἀρκεῖ, φέρε ἄλλο. ἐπὶ τῷ ἀγαθῷ

[2, 9]   τοῦτο παραγγέλλουσιν οἱ φιλόσοφοι μὴ ἀρκεῖσθαι μόνῳ τῷ μαθεῖν, ἀλλὰ καὶ

[2, 16]   ὅμως ἔτι ἀγωνιᾷ; ὅτι οὐκ ἀρκεῖται τῷ μελετῆσαι. τί οὖν {θέλει{

[2, 6]   παραχώρει τοῖς περιτετριμμένοις, σοὶ δ´ ἀρκείτω τὸ εὐσταθεῖν. Ἄπελθε καὶ ἄσπασαι

[2, 26]   εἴωθα παρέχειν μάρτυρα ὧν λέγω, ἀρκοῦμαι δ´ ἀεὶ τῷ προσδιαλεγομένῳ καὶ

[2, 12]   χαίρειν, ἀεὶ δὲ τῷ ἀντιλέγοντι ἀρκοῦμαι μάρτυρι· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους

[2, 11]   ἢ μέτρων ψιλῇ τῇ ἐμφάσει ἀρκούμεθα, ἀλλὰ κανόνα τινὰ ἐφ´ ἑκάστου

[2, 2]   ἐλεύθερα θέλων τηρῆσαι καὶ τούτοις ἀρκούμενος τίνος ἔτι ἐπιστρέφῃ; τίς γὰρ

[2, 16]   μοι, ὅτι μοι τρεῖς ξέσται ἀρκοῦσιν. τί οὖν με ταράσσει; τὸ

[2, 2]   τι ἂν ἀποβαίνῃ πρὸς τοῦτο ἁρμόσασθαι’ ἐπεὶ ἐκεῖνό γε ὅμοιόν ἐστιν

[2, 23]   τοῦ πολίτου ποιεῖν, γῆμαι, παιδοποιεῖσθαι, ἄρξαι τὰς νομιζομένας ἀρχάς. οὐ γὰρ

[2, 17]   τοῦ πράγματος, καὶ λοιπὸν ἔνθεν ἀρξάμενος προσοικοδομεῖν τὰ ἑξῆς, πῶς μηδὲν

[2, 14]   ποιεῖν καὶ λέγειν. Πόθεν οὖν ἄρξασθαι δεῖ; (Ἂν συγκαθῇς, ἐρῶ σοι

[2, 17]   ἅ τις εἰδέναι οἴεται, ταῦτα ἄρξασθαι μανθάνειν. τὰ μὲν οὖν ποιητέα

[2, 17]   δυνατόν, πάντα ταῦτα καὶ ἄνωθεν ἄρξασθαι συναισθανόμενος ὅτι μέχρι νῦν οὐδ´

[2, 18]   ὅτι ἁμαρτάνεις, ἀλλὰ καὶ ἀπολογίας ἄρξῃ πορίζειν ὑπὲρ τοῦ πράγματος· καὶ

[2, 19]   ἐνταῦθα; τὰ μέχρι νῦν ἀφῶμεν. ἀρξώμεθα μόνον, πιστεύσατέ μοι, καὶ ὄψεσθε.

[2, 19]   παρ´ ἀμφοτέρους. τί οὖν; θέλετε ἀρξώμεθά ποτε τοιαύτην ἐπιβολὴν κομίζειν ἐνταῦθα;

[2, 11]   οὖν βέβαιον ἡ ἡδονή; (Οὔ. (Ἆρον οὖν καὶ βάλε ἔξω ἐκ

[2, 18]   ἐστὶν ἢ φαντασία; ἐπεί τοι ἆρον τὸν φόβον τοῦ θανάτου καὶ

[2, 5]   καὶ τί ἐκεῖ ἐν μέσῳ ἁρπάστιον τότ´ ἦν; τὸ δεδέσθαι, τὸ

[2, 5]   τὴν δ´ ἀδιαφορίαν ὡς ὑπὲρ ἁρπαστίου. δεῖ γὰρ πάντως περί τινα

[2, 5]   εἶναι, ὄνους δὲ μή; ὡς ἁρπαστίῳ παίζων. καὶ τί ἐκεῖ ἐν

[2, 5]   οὐδεὶς αὐτῶν διαφέρεται περὶ τοῦ ἁρπαστοῦ ὡς περὶ ἀγαθοῦ ἢ κακοῦ,

[2, 18]   γινομένου τυλοῦται λοιπὸν καὶ τὸ ἀρρώστημα βεβαιοῖ τὴν φιλαργυρίαν. ὁ γὰρ

[2, 18]   ἰσχυροποιεῖσθαι. Οὕτως ἀμέλει καὶ τὰ ἀρρωστήματα ὑποφύεσθαι λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι. ὅταν

[2, 9]   ἢ ἐξηγηταὶ ἐσόμεθα ἀλλοτρίων δογμάτων. ἄρτι γὰρ τίς ἡμῶν οὐ δύναται

[2, 15]   ἀλλὰ τοῖς ὀρθῶς. ἐπεὶ παθὼν ἄρτι ὅτι νύξ ἐστιν, ἄν σοι

[2, 17]   δυσροεῖς, διὰ τί ἐμποδίζῃ; ἀφῶμεν ἄρτι τὸν δεύτερον τόπον τὸν περὶ

[2, 16]   νύξ ἐστιν; οὔ. τί δ´; ἄρτιοί εἰσιν οἱ ἀστέρες; οὐκ ἔχω

[2, 24]   φαγεῖν, ἂν δὲ λίθον ἢ ἄρτον παραθῇς, οὐ κινηθήσεται, οὕτως εἰσί

[2, 20]   εἰ μηδὲν ἄλλο καθ´ ἡμέραν ἄρτους ἐσθίοντες τολμῶσι λέγειν ὅτι οὐκ

[2, 9]   ἐστιν ὡς εἰς ταμιεῖον ἀποθέσθαι ἄρτους καὶ οἶνον, ἄλλο ἐστὶ φαγεῖν.

[2, 17]   ἀποτεύξῃ, περιπεσῇ. ἀλλ´ ὑγιείᾳ· δυστυχήσεις· ἀρχαῖς, τιμαῖς, πατρίδι, φίλοις, τέκνοις, ἁπλῶς

[2, 23]   γῆμαι, παιδοποιεῖσθαι, ἄρξαι τὰς νομιζομένας ἀρχάς. οὐ γὰρ τοὺς κομψοτέρους ἡμῖν

[2, 14]   καὶ ἀγροὺς καὶ οἰκέτας καὶ ἀρχάς τινας ἀναστρέφεσθε, ταῦτα οὐδὲν ἄλλο

[2, 4]   λιχνεύεις; ἀλλὰ φιλόλογός εἰμι καὶ Ἀρχέδημον νοῶ. Ἀρχέδημον τοίνυν νοῶν μοιχὸς

[2, 4]   φιλόλογός εἰμι καὶ Ἀρχέδημον νοῶ. Ἀρχέδημον τοίνυν νοῶν μοιχὸς ἴσθι καὶ

[2, 19]   ἰδίᾳ γέγραφεν περὶ τούτου καὶ Ἀρχέδημος. γέγραφεν δὲ καὶ Ἀντίπατρος, οὐ

[2, 17]   Χρυσίππου μετὰ τῶν Ἀντιπάτρου καὶ Ἀρχεδήμου διέλθωμεν. ~Πῶς ἀγωνιστέον πρὸς τὰς

[2, 16]   ἄγε· ἣν θέλεις ἐσθῆτα περίθες. ἄρχειν με θέλεις, ἰδιωτεύειν, μένειν, φεύγειν,

[2, 11]   δοκεῖν τί τοῦτό ἐστιν Ἴδ´ ἀρχὴ φιλοσοφίας· αἴσθησις μάχης τῆς πρὸς

[2, 11]   αὐτῶν οὐδὲ τὸ ἐλάχιστον. ~Τίς ἀρχὴ φιλοσοφίας. Ἀρχὴ φιλοσοφίας παρά γε

[2, 11]   στρεβλῶν τὴν στάθμην. (Τοῦτ´ ἔστιν ἀρχὴ φιλοσοφίας; πάντα καλῶς ἔχει τὰ

[2, 11]   τὸ ἐλάχιστον. ~Τίς ἀρχὴ φιλοσοφίας. Ἀρχὴ φιλοσοφίας παρά γε τοῖς ὡς

[2, 15]   οὐ πᾶσιν. οὐ θέλεις τὴν ἀρχὴν στῆσαι καὶ τὸν θεμέλιον, τὸ

[2, 24]   φυλάττειν; καὶ χείρων γίνῃ κομψοῦ ἀρχιερέως, ὃς τοὺς καλοὺς μονομάχους διὰ

[2, 14]   τὸν σύνοδον, τὸν ἄρχοντα, τὸν ἀρχόμενον. Τὸ ἔργον τοῦ φιλοσοφοῦντος τοιοῦτόν

[2, 14]   τὸν γείτονα, τὸν σύνοδον, τὸν ἄρχοντα, τὸν ἀρχόμενον. Τὸ ἔργον τοῦ

[2, 23]   τούτων, ἀλλ´ οὐχ ἡλίκη τῶν ἀρχόντων. οὐ μέντοι διὰ τὸ ἄλλα

[2, 8]   ἔχει τὰς δυνάμεις ἐν ἑαυτῷ, ἃς ἐμφαίνει διὰ τῆς κατασκευῆς; οὐχὶ

[2, 18]   ἡσύχασον καὶ τὰς ἡμέρας ἀρίθμει ἃς οὐκ ὠργίσθης. καθ´ ἡμέραν εἰώθειν

[2, 13]   καὶ καλῶς κιθαρίζῃ· οὐ γὰρ ᾆσαι μόνον θέλει καλῶς, ἀλλὰ καὶ

[2, 23]   προαιρετικῆς δυνάμεως; μὴ γένοιτο. ἀνόητον, ἀσεβές, ἀχάριστον πρὸς τὸν θεόν. ἀλλὰ

[2, 23]   ἀπαγγελτική· τοῦτο γὰρ ἅμα μὲν ἀσεβοῦς ἐστιν ἀνθρώπου, ἅμα δὲ δειλοῦ.

[2, 23]   ἐστιν ἀνθρώπου, ἅμα δὲ δειλοῦ. ἀσεβοῦς μέν, ὅτι τὰς παρὰ τοῦ

[2, 17]   ἐκμεμελέτηκα. ἤθελον δ´ ἀσφαλῶς καὶ ἀςείςτως καὶ οὐ μόνον ἐγρηγορώς, ἀλλὰ

[2, 17]   παρακολουθοῦντες τί ἐστι τούτων ἕκαστον ἀσήμως καὶ κενῶς ἐφθεγγόμεθα τὰς φωνάς;

[2, 8]   ἔμαθον καὶ συγκατεθέμην· ἔτι τὴν ἀσθένειαν τὴν ἐμαυτοῦ φοβοῦμαι. ἐπεί τοι

[2, 11]   ἁπτομένοις αὐτῆς συναίσθησις τῆς αὑτοῦ ἀσθενείας καὶ ἀδυναμίας περὶ τὰ ἀναγκαῖα.

[2, 15]   ῥέπει τὸ ῥεῦμα. οὕτως καὶ ἀσθενὴς ψυχή, ὅπου μὲν κλίνει, ἄδηλον

[2, 18]   οὕτως ποθ´ ἕξεις κακῶς καὶ ἀσθενῶς, ὥστε μηδ´ ἐφιστάνειν ὕστερον ὅτι

[2, 14]   δοκεῖς μηδὲν ἔχειν, πυρέσσεις δέ· ἀσίτησον σήμερον, ὕδωρ πίε’ καὶ οὐδεὶς

[2, 9]   ἀλλὰ καὶ μελέτην προσλαμβάνειν, εἶτα ἄσκησιν. πολλῷ γὰρ χρόνῳ τὰ ἐναντία

[2, 18]   Οὗτός ἐστιν ὁ ταῖς ἀληθείαις ἀσκητὴς ὁ πρὸς τὰς τοιαύτας φαντασίας

[2, 22]   ὥσπερ Ἀλέξανδρος ἐκέλευσεν ἐμπρησθῆναι τὰ Ἀσκλήπεια ἀποθανόντος τοῦ ἐρωμένου. διὰ τοῦτο

[2, 18]   τις, νὴ τοὺς θεούς, δικαίως ἀσπάζηται αὐτὸν χαῖρε, παράδοξε‘ οὐχὶ τοὺς

[2, 6]   Ἄπελθε καὶ ἄσπασαι τὸν δεῖνα. ἀσπάζομαι. πῶς; οὐ ταπεινῶς. ἀλλ´ ἐξεκλείσθης.

[2, 6]   ἀρκείτω τὸ εὐσταθεῖν. Ἄπελθε καὶ ἄσπασαι τὸν δεῖνα. ἀσπάζομαι. πῶς; οὐ

[2, 16]   τί δ´; ἄρτιοί εἰσιν οἱ ἀστέρες; οὐκ ἔχω λέγειν. ὅταν σοι

[2, 24]   Ὀδυσσεῖ καὶ Φοίνικι, πῶς αὐτοὺς ἀστόμους πεποίηκε; Ταῦτά σοι μόνα ἔχω

[2, 18]   φέρε ὅσας θέλεις βροντὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ γνώσῃ, ὅση γαλήνη ἐστὶν

[2, 20]   καὶ μεταβολῶν τοῦ ἔτους καὶ ἄστρων καὶ θαλάσσης καὶ γῆς καὶ

[2, 16]   τοῦ ἡλίου, τῆς σελήνης, τῶν ἄστρων, τῆς γῆς ὅλης, τῆς θαλάσσης;

[2, 9]   Ἰουδαῖοι, ἔργῳ δ´ ἄλλο τι, ἀσυμπαθεῖς πρὸς τὸν λόγον, μακρὰν ἀπὸ

[2, 7]   πότερον δὲ συμφέρει ταῦτα ἢ ἀσύμφορά ἐστιν, σοῦ μέλλω πυνθάνεσθαι; διὰ

[2, 24]   εἰδέναι, τίνα ἐστὶ συμφέροντα καὶ ἀσύμφορα; οὐχὶ ὁ μὲν λέγει, ὅτι

[2, 26]   αὑτῷ συμφέρον. οὐκ οὖν, εἰ ἀσύμφορόν ἐστιν αὐτῷ τὸ κλέπτειν, ὃ

[2, 17]   καὶ κακὸν καὶ συμφέρον καὶ ἀσύμφορον τίς ἡμῶν οὐ λαλεῖ; τίς

[2, 24]   καὶ κακῶν καὶ συμφερόντων καὶ ἀσυμφόρων, αὐτὸ τοῦτο τί ἐστι μάχη

[2, 14]   αἱ ἐπιβολαὶ ἀνομολογούμεναι, αἱ ὁρμαὶ ἀσύμφωνοι τῇ φύσει, αἱ ὑπολήψεις εἰκαῖαι

[2, 24]   μάχεται ἢ ἀνομολογούμενόν ἐστιν ἢ ἀσύμφωνον; ἀλλὰ κινῶ σε πρὸς φιλοσοφίαν;

[2, 1]   ἂν ἡμᾶς ᾐτιῶντο ὡς τὰ ἀσύνακτα συνάγοντας. νῦν δὲ τί δεινὸν

[2, 2]   κατὰ φύσιν ἔχουσαν, πᾶσά σοι ἀσφάλεια, πᾶσά σοι εὐμάρεια, πρᾶγμα οὐκ

[2, 15]   ἐποικοδομεῖν αὐτῷ τὴν εὐτονίαν, τὴν ἀσφάλειαν; ἂν δὲ σαπρὸν ὑποστήσῃ καὶ

[2, 13]   οὐδ´ ἐγγύην ἄλλως σφραγίζεται ἢ ἀσφάλειαν γράφει, ὀρέξει δὲ χρῆται δίχα

[2, 12]   οὖν; οὐ λίαν ἐστὶ νῦν ἀσφαλὲς τὸ πρᾶγμα καὶ μάλιστα ἐν

[2, 20]   φυλάσσειν; καὶ πολὺ κρεῖσσον καὶ ἀσφαλέστερον. ἄνθρωπε, τί ὑπὲρ ἡμῶν φροντίζεις,

[2, 1]   καὶ πρὸς τίνα ἀναχωροῦσιν ὡς ἀσφαλῆ; πρὸς τὰ δίκτυα· καὶ οὕτως

[2, 17]   δεύτερον τόπον ἐκμεμελέτηκα. ἤθελον δ´ ἀσφαλῶς καὶ ἀςείςτως καὶ οὐ μόνον

[2, 13]   ἐμπείρως ἐστὶν οὐχὶ εὐκαίρως καὶ ἀσφαλῶς καὶ συνετῶς, ἔτι δ´ ἀπταίστως

[2, 16]   ἐν δὲ ταῖς ἐνεργείαις ταπεινοί, ἀσχήμονες, οὐδενὸς ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι

[2, 5]   καὶ συνησθήσεται· ἂν δὲ δι´ ἀσχημοσύνην τινὰ διασεσωσμένον, τὰ ἐναντία. ὅπου

[2, 22]   περὶ τῶν μεγίστων· οὐδενὶ χαλεπός, ἅτ´ εἰδὼς ἀκριβῶς τὸ τοῦ Πλάτωνος,

[2, 17]   ἔτι δυσροήσεις; εἰ δὲ φθονεῖς, ἀταλαίπωρε, καὶ ἐλεεῖς καὶ ζηλοτυπεῖς καὶ

[2, 20]   ἠδύνατο, οὐ μᾶλλον ἢ οἱ ἀταλαίπωροι Ἀκαδημαικοὶ τὰς αἰσθήσεις τὰς αὑτῶν

[2, 16]   ταπεινοί, ἀσχήμονες, οὐδενὸς ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι ἀτυχήματα; οὐ γὰρ μεμέληκεν

[2, 1]   πρεπωδέστατον τοῖς τῷ ὄντι παιδευομένοις, ἀταραξία ἀφοβία ἐλευθερία. οὐ γὰρ τοῖς

[2, 1]   μακαρίοις, τοῖς σχολὴν ἄγουσιν ὑπὸ ἀταραξίας ἢ τοῖς μηδὲν τῶν ἑξῆς

[2, 2]   δὲ τοῖς προαιρετικοῖς εὐλαβεῖσθαι. ~Περὶ ἀταραξίας. Ὅρα σὺ ὁ ἀπιὼν ἐπὶ

[2, 18]   ὑπὲρ ἐλευθερίας, ὑπὲρ εὐροίας, ὑπὲρ ἀταραξίας. τοῦ θεοῦ μέμνησο, ἐκεῖνον ἐπικαλοῦ

[2, 5]   ἅμα μὲν τὸ εὐσταθὲς καὶ ἀτάραχον, ἅμα δὲ τὸ ἐπιμελὲς καὶ

[2, 8]   αἰδήμονα, πιστόν, ὑψηλόν, ἀκατάπληκτον, ἀπαθῆ, ἀτάραχον’ εἶτα σὺ οὐ φυλάσσεις; Ἀλλ´

[2, 8]   δείξω ἐμαυτόν, πιστόν, αἰδήμονα, γενναῖον, ἀτάραχον. μή τι οὖν ἀθάνατον ἀγήρων,

[2, 1]   γέγονεν ἐλεύθερος; (Οὐ μᾶλλον ἢ ἀτάραχος. ἐπεὶ σὺ ὁ ἄλλους στρέφειν

[2, 17]   μὲν καὶ ἀπαθὴς εἶναι καὶ ἀτάραχος, θέλω δ´ ὡς εὐσεβὴς καὶ

[2, 14]   δὲ μὴ περιπίπτειν, ἀλύπως, ἀφόβως, ἀταράχως διεξάγειν καθ´ αὑτὸν μετὰ τῶν

[2, 5]   ἀδιάφορον, ἅμα δ´ εὐσταθῶς καὶ ἀταράχως, ὅτι ἡ ὕλη οὐ διαφέρουσα.

[2, 11]   δοκεῖν; καὶ πῶς οἷόν τε ἀτέκμαρτα εἶναι καὶ ἀνεύρετα τὰ ἀναγκαιότατα

[2, 20]   οὐδέν ἐστι γνωστόν, ἀλλὰ πάντα ἀτέκμαρτα‘ ἢ ἄλλος ὅτι πίστευσόν μοι

[2, 14]   μανθάνει τις παρεῖναι καὶ παρακολουθεῖν ἀτερπές, τὸ δ´ ὑπόδημα χρήσιμον καὶ

[2, 14]   τῷ διδασκομένῳ, φανεῖταί σοι πάντων ἀτερπέστατον τὸ μάθημα, τὰ μέντοι ἀπὸ

[2, 13]   γὰρ ἄλλος τις τεχνίτης τῷ ἀτέχνῳ. Ἐγώ σοι ἀρέσαι θέλω; ἀντὶ

[2, 18]   ἐστιν αἰεὶ δ´ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει. ~Πρὸς τοὺς μέχρι λόγου

[2, 23]   καὶ κωφὸς εἶ; Τί οὖν; ἀτιμάζει τις τὰς ἄλλας δυνάμεις; μὴ

[2, 23]   τὰς παρὰ τοῦ θεοῦ χάριτας ἀτιμάζει, ὥσπερ εἰ ἀνῄρει τὴν εὐχρηςτίαν

[2, 23]   ἣν παρέχει τὰ ἕτερα χρείαν ἀτιμαστέον. ἔστι τις ἀξία καὶ τῆς

[2, 15]   τοῦτο οὐκ εἰσὶ τόνοι, ἀλλ´ ἀτονία’ ἕτερον τρόπον τοιοῦτόν τι καὶ

[2, 16]   οὐδὲ Θησεύς, ἵνα τὰ τῆς Ἀττικῆς καθάρῃς· τὰ σαυτοῦ κάθαρον. ἐντεῦθεν

[2, 23]   γὰρ κωλύει φράζοντα ὡς Δημοσθένης ἀτυχεῖν; τί δὲ κωλύει συλλογισμοὺς ἀναλύοντα

[2, 10]   αἰσχρόν ἐστι καὶ ἐπονείδιστον καὶ ἀτύχημα. τί ἀπολλύει ὁ τὰ τοῦ

[2, 16]   οὐδενὸς ἄξιοι, δειλοί, ἀταλαίπωροι, ὅλοι ἀτυχήματα; οὐ γὰρ μεμέληκεν ἡμῖν οὐδὲ

[2, 24]   πάντα τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὰ ἀτυχήματα παρὰ ταύτην τὴν ἄγνοιαν γεγένηται;

[2, 20]   μάλιστα πάντων ἐσπουδακότες. Τίς ἢ ἀτυχίας; λαβών τις παρὰ τῆς φύσεως

[2, 23]   κακὸς ἄνθρωπος γίνεται· παρ´ ὃ ἀτυχοῦμεν, εὐτυχοῦμεν, μεμφόμεθ´ ἀλλήλους, εὐαρεστοῦμεν, ἁπλῶς

[2, 23]   ἐν δ´ ἐκκλίσει ἀπερίπτωτον, μηδέποτ´ ἀτυχοῦντα, μηδέποτε δυστυχοῦντα, ἐλεύθερον, ἀκώλυτον, ἀνανάγκαστον,

[2, 9]   ὅταν τὴν ἐπαγγελίαν πληρώσῃ. πότε αὐλοί, πότε λύρα, πότε ἵππος, πότε

[2, 9]   μὲν σῴζεται, ὡσαύτως δ´ ἀπόλλυται; αὔξει δ´ ἕκαστον καὶ σῴζει τὰ

[2, 18]   τῶν καταλλήλων ἔργων συνέχεται καὶ αὔξεται, ἡ περιπατητικὴ ὑπὸ τοῦ περιπατεῖν,

[2, 18]   τὴν ἕξιν, μηδὲν αὐτῇ παράβαλλε αὐξητικόν. τὴν πρώτην ἡσύχασον καὶ τὰς

[2, 18]   ἀναιρεῖται. σήμερον οὐκ ἐλυπήθην οὐδ´ αὔριον οὐδ´ ἐφεξῆς διμήνῳ καὶ τριμήνῳ·

[2, 20]   διδομένοις πᾶσι χρώμενοι, λόγῳ δ´ αὐτὰ ἀναιροῦντες. Εὐχάριστοί γ´ ἄνθρωποι καὶ

[2, 7]   Μᾶλλον θέλω’ φησίν, ἵν´ ἐκεῖνος αὐτὰ ἀφέληται ἢ ἵν´ ἐγὼ μὴ

[2, 7]   κατὰ τὸν εἰπόντα ὅτι Ἀφαιρήσεται αὐτὰ Δομιτιανὸς’ Μᾶλλον θέλω’ φησίν, ἵν´

[2, 2]   τίς γὰρ αὐτῶν κύριος, τίς αὐτὰ δύναται ἀφελέσθαι; εἰ θέλεις αἰδήμων

[2, 13]   καὶ οὔτ´ ἀφελέσθαι τις ἡμῶν αὐτὰ δύναται οὔτε περιποιῆσαι ἃ οὐ

[2, 23]   τι ἄλλο συνορᾶν δυναμέναις πλὴν αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ ἔργα, ἐφ´ οἷς

[2, 9]   λέγομεν, ἐφ´ οἷς ὡς εἰδότες αὐτὰ ἐπαιρόμεθα. οὕτως οὐδὲ τὴν τοῦ

[2, 20]   σοι ταῦτα τὰ ἀκοινώνητα, γράψον αὐτὰ καὶ ἄλλοις ἀπόλιπε καὶ ἀγρύπνησον

[2, 20]   ἄλλοις ἀπόλιπε καὶ ἀγρύπνησον δι´ αὐτὰ καὶ αὐτὸς ἔργῳ κατήγορος γενοῦ

[2, 22]   ταῦτα ἀγαθὰ ὑπολαμβάνεις, εἶτα ἐκεῖνα αὐτὰ κακά, ὕστερον δ´ οὐδέτερα· καὶ

[2, 6]   πάσχομεν ἃ πάσχομεν καὶ περιστάσεις αὐτὰ καλοῦντες. ποίας περιστάσεις, ἄνθρωπε; εἰ

[2, 23]   τίς γὰρ λέγει μὴ εἶναι αὐτὰ κομψά; ἀλλ´ ὡς δίοδον, ὡς

[2, 19]   τὰ γὰρ Περιπατητικὰ οὐ καὶ αὐτὰ ὁμοίως ἀκριβοῦσιν; τίς οὖν ἐστι

[2, 21]   μάλιστα φέρονται ἐπὶ τὸ ὁμολογεῖν αὐτά, ὅτι φαντάζονταί τι ἐν αὐτοῖς

[2, 11]   διὰ τοῦτο οἱ μὴ εἰδότες αὐτὰ οὐδ´ οἴονται εἰδέναι. ἀγαθοῦ δὲ

[2, 2]   εἶναι· ἵνα δὲ καὶ ἐκκλίνων αὐτὰ πάθῃς, πῶς δύναται ποιῆσαι; ὅταν

[2, 8]   ὑπηρετικὰ γὰρ γέγονεν ἄλλοις, οὐκ αὐτὰ προηγούμενα. ὁ ὄνος ἐπεὶ γέγονεν

[2, 9]   φιλόσοφε, ἐκεῖνα ἃ ἔλεγες; πόθεν αὐτὰ προφερόμενος ἔλεγες; ἀπὸ τῶν χειλῶν

[2, 22]   μὲν καὶ ἡδονὴν καὶ ἁπλῶς αὐτὰ τὰ πράγματα ποτὲ μὲν ἀγαθὰ

[2, 21]   ἃ φέρετ´ εἰς τὴν σχολήν, αὐτὰ ταῦτα ἀποφέρετε πάλιν; οὐ γὰρ

[2, 5]   δίδωσι τροφὰς καὶ κτῆσιν καὶ αὐτὰ ταῦτα δύναται ἀφελέσθαι καὶ τὸ

[2, 1]   πεποιθότως τῷ κεκληκότι σε ἐπ´ αὐτά, τῷ ἄξιον τῆς χώρας ταύτης

[2, 5]   ἀλλ´ οἷα ἂν παραλάβῃ περὶ αὐτὰ φιλοτεχνεῖ. ἄλλος σοι δίδωσι τροφὰς

[2, 20]   σοι μέλει, ὅτι παρέχει ἡμῖν αὑτὰ καρησόμενα καὶ ἀμελχθησόμενα καὶ τὸ

[2, 16]   δ´ ἐκείνων, ἂν εὖ ποιῶσιν, αὐταὶ ἐξελοῦσιν· εἰ δὲ μή, οἰμώξουσι

[2, 16]   ἀλλ´ ἐκείνας ἀπαλλασσόμενος ἀνιάσω. σὺ αὐτὰς ἀνιάσεις; οὐδαμῶς, ἀλλ´ ὅπερ καὶ

[2, 11]   δεῖξαί τι ἡμῖν πρὸς τὸ αὐτὰς ἐφαρμόζειν ἄμεινον ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν

[2, 17]   ταῖς καταλλήλοις οὐσίαις μὴ διαρθρώσαντα αὐτὰς καὶ αὐτὸ τοῦτο σκεψάμενον, ποίαν

[2, 16]   οὐκ ἔχεις; οὐκ ἐποίησέν σοι αὐτὰς ὁ θεός; εὔχου νῦν καθήμενος,

[2, 4]   ὁ νομοθέτης ὡς ἑστιάτωρ διέλῃ αὐτάς, οὐ θέλεις καὶ αὐτὸς ἴδιον

[2, 17]   ἀπροαιρέτων. ἀλλὰ τῷ Διὶ χάρισαι αὐτάς, τοῖς ἄλλοις θεοῖς· ἐκείνοις παράδος,

[2, 16]   εἰ δὲ μή, οἰμώξουσι δι´ αὑτάς. ἄνθρωπε, τὸ λεγόμενον τοῦτο ἀπονοήθητι

[2, 2]   ἔχεις. τὰ γὰρ ἐπὶ σοὶ αὐτεξούσια καὶ φύσει ἐλεύθερα θέλων τηρῆσαι

[2, 5]   τις τὸ ἑξῆς ὄψεται ἐν αὐτῇ; ἀλλ´ ὁ μὲν ἐρεῖ βάλε’

[2, 6]   τῆς ἀνάγκης καλούσης εὐλύτως ὑπακοῦσαι αὐτῇ, ἀλλὰ κλάοντες καὶ στένοντες πάσχομεν

[2, 23]   τί ἐμποδίζειν πέφυκεν; ἀπροαίρετον οὐδέν, αὐτὴ δ´ ἑαυτὴν διαστραφεῖσα. διὰ τοῦτο

[2, 23]   εἰσὶ διακονεῖν ταύτῃ καὶ ὑπηρετεῖν, αὐτὴ δὲ μόνη ὀξὺ βλέπει καὶ

[2, 24]   τῷ γεωργῷ ἐπιμελοῦ μου‘ ἀλλ´ αὐτὴ δι´ αὑτῆς ἐμφαίνουσα, ὅτι ἐπιμεληθέντι

[2, 23]   λοιπαῖς διακόνοις χρῆται καὶ δοκιμάζει αὐτὴ ἕκαστα καὶ ἀποφαίνεται; τίς γὰρ

[2, 23]   ἀξία ἐστὶν αὐτῶν; μή τι αὐτὴ ἑκάστη ἡ δύναμις; μή τι

[2, 23]   ὄντων τὴν σάρκα. οὐδὲ εἰ αὐτὴ ἡ σὰρξ ἑαυτὴν ἔλεγεν εἶναι

[2, 23]   ἢ ἡ προαιρετικὴ δύναμις. εἶτ´ αὐτὴ ἰδοῦσα, ὅτι ἐν τυφλαῖς καὶ

[2, 23]   γὰρ ἐκείνων οἶδεν, τίς ἐστιν αὐτὴ καὶ πόσου ἀξία; τίς ἐκείνων

[2, 23]   ἐκείνων οἶδεν, ὁπότε δεῖ χρῆσθαι αὐτῇ καὶ πότε μή; τίς ἐστιν

[2, 1]   φόβων καὶ ταραχῶν, οὗτος τῇ αὐτῇ ὁδῷ καὶ τοῦ δουλεύειν ἀπήλλακται.

[2, 18]   τινὰ καὶ μώλωπες ἀπολείπονται ἐν αὐτῇ, οὓς εἰ μή τις ἐξαλείψῃ

[2, 18]   τρέφε σου τὴν ἕξιν, μηδὲν αὐτῇ παράβαλλε αὐξητικόν. τὴν πρώτην ἡσύχασον

[2, 18]   καὶ τὸ λοιπὸν μὴ ἐφῇς αὐτῇ προάγειν ἀναζωγραφούσῃ τὰ ἑξῆς. εἰ

[2, 23]   διαστραφεῖσα. διὰ τοῦτο κακία μόνη αὕτη γίνεται ἢ ἀρετὴ μόνη. Εἶτα

[2, 1]   δεσμωτήριον, φέρε ἀδοξίαν, φέρε καταδίκην. αὕτη ἐπίδειξις νέου ἐκ σχολῆς ἐληλυθότος.

[2, 2]   ἦν, ἵνα μὴ ἴδῃ ὅτι αὕτη ἡ ὁδὸς ἐνταῦθα οὐ φέρει,

[2, 23]   ἡ προαιρετική; ἡ δὲ φραστικὴ αὕτη καὶ καλλωπιστικὴ τῶν ὀνομάτων, εἴ

[2, 17]   μὴ θέλοντος γίνεται; ἀπόδειξις γὰρ αὕτη μεγίστη δυσροίας καὶ κακοδαιμονίας. θέλω

[2, 10]   (Ἄγε, ὁ δὲ τὴν ὀσφρασίαν αὐτὴν ἀπολωλεκὼς οὐδὲν ἀπολλύει; ψυχῆς οὖν

[2, 10]   ἀλλὰ ταύτῃ τὰ ἄλλα ὑποτεταγμένα, αὐτὴν δ´ ἀδούλευτον καὶ ἀνυπότακτον. σκόπει

[2, 6]   προαίρεσις δ´ ἴση, ἂν ἴσην αὐτὴν ἐν ἑκατέρῳ φυλάξαι θέλῃς, δύναται

[2, 8]   ἀγαθοῦ. ἐπεί τοι μή τι αὐτὴν ἐν φυτῷ ζητεῖς; οὔ. μή

[2, 21]   ἐπιστήσατε, ἠρεμήσατε τῇ διανοίᾳ, ἀπερίσπαστον αὐτὴν ἐνέγκατε εἰς τὴν σχολήν· καὶ

[2, 16]   μηδέποτ´ εὐροεῖν δυνάμενος. ἐκεῖ γὰρ αὐτὴν ζητεῖς, οὗ μή ἐστιν, ἀφεὶς

[2, 18]   οὐδὲ τὰ ἑξῆς ἀναζωγραφῶ, παροῦσαν αὐτὴν καὶ ἀποδυομένην καὶ παρακατακλινομένην. καταψῶ

[2, 23]   ἀποφαίνεσθαι τὸ κράτιστον εἶναι ἢ αὐτήν; καὶ τί ποιεῖ ἄλλο ὀφθαλμὸς

[2, 17]   τοῦτο δεῖξον. πῶς δείξω; ἐφάρμοσον αὐτὴν καλῶς ταῖς ἐπὶ μέρους οὐσίαις.

[2, 23]   ἢ ἡ προαιρετική; θέλεις οὖν αὐτὴν παρελθοῦσαν αὑτῆς καταψηφίσασθαι; Τί οὖν;

[2, 11]   περὶ ἧς ζητοῦμεν; (Ἡδονή. (Ὕπαγε αὐτὴν τῷ κανόνι, βάλε εἰς τὸν

[2, 5]   ἂν ᾖ ἐκείνη, τὴν περὶ αὐτὴν φιλοτεχνίαν ἐπιδεικνύοντα. οὕτως καὶ ὁ

[2, 23]   καθορᾷ, πόσου ἑκάστη ἀξία, καὶ αὑτήν, μέλλει ἡμῖν ἄλλο τι ἀποφαίνεσθαι

[2, 12]   συναισθανόμενον τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπ´ αὐτῆς. Ἆρά γε ὁ φθονῶν χαίρει;

[2, 8]   χεῖρα καὶ τὴν Νίκην ἐπ´ αὐτῆς δεξαμένη ἕστηκεν οὕτως ὅλῳ τῷ

[2, 10]   ζημίαν ἂν ἡγοῦ τὴν ἀπώλειαν αὐτῆς· εἰ δ´ αἰδῶ καὶ καταστολὴν

[2, 20]   ἀντιτηροῦντας ἢ πρὸς τοὺς παραβατικῶς αὐτῆς ἔχοντας; καὶ τίνες παραβατικώτερον αὐτῆς

[2, 20]   αὐτῆς ἔχοντας; καὶ τίνες παραβατικώτερον αὐτῆς ἔχουσιν ὑμῶν τῶν ταῦτα διειληφότων;

[2, 23]   κατὰ τὸν τόπον, οὐ δυνηθῶμεν αὐτῆς καταφρονῆσαι. τοιοῦτοί εἰσι καὶ οἱ

[2, 22]   Πολυνείκης οὐκ ἦσαν ἐκ τῆς αὐτῆς μητρὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πατρός;

[2, 23]   εἶναι κράτιστον, ἠνέσχετο ἄν τις αὐτῆς. νῦν δὲ τί ἐστιν, Ἐπίκουρε,

[2, 18]   ἐκοιμήθη‘ καὶ μακάριος ὁ ἀνὴρ αὐτῆς‘ ὁ γὰρ τοῦτ´ εἰπὼν μακάριος‘

[2, 14]   τέχνη τῷ ἰδιώτῃ καὶ ἀπείρῳ αὐτῆς, ὅταν παραδιδῶται. καὶ τὰ μὲν

[2, 15]   ζῆν φίλον καὶ συνήθη, τῆς αὐτῆς πόλεως πολίτην καὶ τῆς μεγάλης

[2, 11]   δεῖ καὶ κατὰ θύραν ἁπτομένοις αὐτῆς συναίσθησις τῆς αὑτοῦ ἀσθενείας καὶ

[2, 16]   τῆς αὑτοῦ ἐπιστρέφεται; τίς βουλευόμενος αὐτῆς τῆς βουλῆς, οὐχὶ δὲ τοῦ

[2, 23]   ἢ τῆς ἀκουστικῆς δυνάμεως ἢ αὐτῆς τῆς φωνητικῆς. εἰκῇ οὖν σοι

[2, 18]   τὴν φαντασίαν, οὐχ ἑλκυσθήσῃ ὑπ´ αὐτῆς. τὸ πρῶτον δ´ ὑπὸ τῆς

[2, 20]   ἡ φύσις ἕλκουσα ἐπὶ τὸ αὑτῆς βούλημα ἄκοντα καὶ στένοντα; ὅτι

[2, 24]   ἐπιμελοῦ μου‘ ἀλλ´ αὐτὴ δι´ αὑτῆς ἐμφαίνουσα, ὅτι ἐπιμεληθέντι λυσιτελήσει αὐτῷ,

[2, 23]   προαιρετική; θέλεις οὖν αὐτὴν παρελθοῦσαν αὑτῆς καταψηφίσασθαι; Τί οὖν; φησίν, εἰ

[2, 18]   μὴ ποιεῖν ἐθέλῃς, μὴ ποίει αὐτό, ἀλλ´ ἔθισον ἄλλο τι πράττειν

[2, 14]   δὲ μᾶλλον ἐπὶ μουσικῆς ὄψει αὐτό· ἂν γὰρ παρῇς τῷ διδασκομένῳ,

[2, 13]   βίῳ οὔτε οἶδεν οὔτε μεμελέτηκεν αὐτό. ἀνάγκη λοιπὸν τρέμειν καὶ ὠχριᾶν.

[2, 26]   κατορθώματος γὰρ φαντασίαν λαμβάνων ποιεῖ αὐτό. διὰ τοῦτο καὶ Σωκράτης ταύτῃ

[2, 18]   τι ποιεῖν ἐθέλῃς, ἑκτικὸν ποίει αὐτό· εἴ τι μὴ ποιεῖν ἐθέλῃς,

[2, 14]   ἐξ οὗ περίεστι τοῖς συστησαμένοις αὐτὸ ἐν ὀρέξει μὴ ἀποτυγχάνειν, ἐν

[2, 18]   ὕστερον νικήσεις, εἶτα πάλιν τὸ αὐτό, ἴσθι ὅτι οὕτως ποθ´ ἕξεις

[2, 6]   νῦν, καὶ ὥρμων ἂν ἐπ´ αὐτό· καὶ γὰρ ὁ πούς, εἰ

[2, 1]   πόνος τί ἐστιν; μορμολύκειον. στρέψον αὐτὸ καὶ κατάμαθε. τραχέως κινεῖται τὸ

[2, 1]   θάνατος τί ἐστιν; μορμολύκειον. στρέψας αὐτὸ κατάμαθε· ἰδοῦ, πῶς οὐ δάκνει.

[2, 24]   καὶ ξανθόν; καὶ οὐκ ἐκτένιζεν αὐτὸ κομψῶς οὐδ´ ἔπλασσεν. ἀλλὰ καὶ

[2, 9]   προσλαμβάνομεν. Οὐκ ἔστι τὸ τυχὸν αὐτὸ μόνον ἀνθρώπου ἐπαγγελίαν πληρῶσαι. τί

[2, 22]   ἐκφέρει‘ βάλε κορασίδιον κομψὸν καὶ αὐτὸ ὁ γέρων φίλει κἀκεῖνος ὁ

[2, 5]   τὸν κόλπον ἐκτείνω, δύναμαι λαβεῖν αὐτό, ὁ δέ, ἂν βάλω, λαμβάνει.

[2, 12]   ἐν Ῥώμῃ. τὸν γὰρ ποιοῦντα αὐτὸ οὐκ ἐν γωνίᾳ δηλονότι δεήσει

[2, 16]   ἔργον ἐστὶν ἢ ἀλλότριον, ἔστιν αὐτὸ παῦσαι ἢ οὐκ ἔστιν. διὰ

[2, 24]   εὐφυεῖς; εἰς τὸ σωμάτιον; αἰσχρῶς αὐτὸ πλάσσεις. εἰς τὴν ἐσθῆτα; καὶ

[2, 5]   καὶ φόβου δεχώμεθα ἢ βάλλωμεν αὐτό, ποία ἔτι παιδιά, ποῦ δέ

[2, 19]   ἐπὶ τῶν ἠθικῶν δὲ πάσχομεν αὐτὸ πολὺ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τούτων.

[2, 5]   δύναται ἀφελέσθαι καὶ τὸ σωμάτιον αὐτό. σὺ λοιπὸν παραλαβὼν τὴν ὕλην

[2, 8]   τοῦ δημιουργοῦ κατασκεύασμα ὢν καταισχύνεις αὐτό; τί δ´; ὅτι οὐ μόνον

[2, 16]   βοὴ οὐδὲ κατάγελως. ἀλλ´ οὐδ´ αὐτὸ τὸ ἀγωνιᾶν τί ἐστιν οἶδεν,

[2, 22]   πατρίδα καὶ τοὺς συγγενεῖς καὶ αὐτὸ τὸ δίκαιον, οἴχεται πάντα ταῦτα

[2, 24]   δὲ βούλει, καὶ οὕτως σκέψαι αὐτό. τὸ μουσικῶς ἅψασθαι τίνος σοι

[2, 19]   παρὰ τὴν φύσιν τοῦ πράγματος. αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἐνδεχόμενον καὶ μόνον

[2, 22]   συμπεφοιτηκότες καὶ ἑταῖροι, ἀλλὰ μόνον αὐτὸ τοῦτο γνοὺς θαρρῶν ἀποφαίνου, ὅτι

[2, 25]   ἐστιν, εἰ χωρὶς αὐτῶν οὐδ´ αὐτὸ τοῦτο δύνασαι μαθεῖν, πότερον ἀναγκαῖα

[2, 17]   οὐσίαις μὴ διαρθρώσαντα αὐτὰς καὶ αὐτὸ τοῦτο σκεψάμενον, ποίαν τινὰ ἑκάστῃ

[2, 24]   κακῶν καὶ συμφερόντων καὶ ἀσυμφόρων, αὐτὸ τοῦτο τί ἐστι μάχη οὐκ

[2, 23]   ζῆν καὶ τῶν συνεργῶν πρὸς αὐτό, ὑπὲρ καρπῶν ξηρῶν, ὑπὲρ οἴνου,

[2, 22]   φίλους, ἀδελφοὺς ὁμονοεῖν δοκοῦντας, μὴ αὐτόθεν ἀποφήνῃ περὶ τῆς φιλίας τι

[2, 2]   ἀπαγορεῦσαι. εἰ δ´ αἰσχρὰ ταῦτα, αὐτόθεν ἤδη δίελε ποῦ φύσις κακῶν

[2, 2]   τὸ ἀξιωμάτιον, λέγω σοι· ἤδη αὐτόθεν παρασκευάζου τὴν δυνατὴν παρασκευὴν πᾶσαν

[2, 9]   προφερόμενος ἔλεγες; ἀπὸ τῶν χειλῶν αὐτόθεν. τί οὖν ἀλλότρια βοηθήματα μολύνεις;

[2, 16]   δέ τινος ἀποδιδόναι εὐλύτως καὶ αὐτόθεν, χάριν εἰδότα οὗ ἐχρήσατο χρόνου,

[2, 6]   θερισθῆναι. ἡμεῖς δ´ ἐπειδὴ οἱ αὐτοί ἐσμεν, ἅμα μὲν οὓς δεῖ

[2, 20]   ὄντων· καὶ τὴν Πυθίαν ἀνακρίνουσιν αὐτοί, ἵνα τὰ ψευδῆ πύθωνται, καὶ

[2, 19]   λέγοντας μυρίους. τὰ γὰρ Ἐπικούρεια αὐτοὶ οὗτοι χεῖρον λέγουσι; τὰ γὰρ

[2, 1]   μηδ´, ἂν ἐπαινέσῃ τις ἐπ´ αὐτοῖς, ἀνέχου, δόξον δὲ μηδεὶς εἶναι

[2, 20]   Λυκοῦργος ταῦτα τὰ πείσματα ἐνεποίησεν αὐτοῖς διὰ τῶν νόμων αὐτοῦ καὶ

[2, 21]   αὐτά, ὅτι φαντάζονταί τι ἐν αὐτοῖς εἶναι ἀκούσιον καθάπερ ἐν τῷ

[2, 20]   πρὸς τίνας καὶ τί ἔσται αὐτοῖς ἐκ τῶν λόγων τούτων, οὐδὲ

[2, 15]   {ἐνδεικνύῃ{ ς} καὶ ἀλαζονεύῃ ἐπ´ αὐτοῖς, ἐρῶ σοι ὅτι ἄνθρωπε, ζήτει

[2, 22]   οἰκείως ἔχεις, ποτὲ δ´ ἐχθρῶς αὐτοῖς καὶ ποτὲ μὲν ἐπαινεῖς, ποτὲ

[2, 24]   οὐκ ἐκκαλεῖται πρὸς τὸ συμπαίζειν αὐτοῖς καὶ συνέρπειν καὶ πρὸς τὸ

[2, 12]   ἄμεινον; ποῖον καὶ λέγεις; τὸ αὐτοῖς νὴ Δία τούτοις χρώμενον καὶ

[2, 23]   ὀφθαλμοὺς ἔδωκεν, εἰκῇ πνεῦμα ἐνεκέρασεν αὐτοῖς οὕτως ἰσχυρὸν καὶ φιλότεχνον, ὥστε

[2, 14]   (Οὐ παρακολουθεῖς. (Πῶς οὖν χρῶμαι αὐτοῖς; (Οὕτως ὡς οἱ ἀγράμματοι ταῖς

[2, 10]   τινος τούτων τῶν ἔργων κέρμα αὐτοῖς προσγένηται. ὅρα δ´ εἰ ἐπὶ

[2, 22]   ἐκεῖνο μόνον, ποῦ τὸ συμφέρον αὐτοῖς τίθενται, πότερον ἐκτὸς ἢ ἐν

[2, 23]   κρεῖττον ἁπάντων τούτων, τὸ χρησόμενον αὐτοῖς, τὸ δοκιμάσον, τὸ τὴν ἀξίαν

[2, 18]   καὶ παγκρατιαστὰς οὐδὲ τοὺς ὁμοίους αὐτοῖς, τοὺς μονομάχους. ταῦτα ἀντιθεὶς νικήσεις

[2, 19]   ἀλλὰ οὐκ ἔχετε. τί οὖν αὑτοῖς ἐμπαίζετε καὶ τοὺς ἄλλους κυβεύετε;

[2, 14]   ἔσοπτρον τῷ αἰσχρῷ, ὅτι δεικνύει αὐτὸν αὐτῷ οἷός ἐστιν· εἰ μὴ

[2, 14]   οὖν ἐστιν ὁ κόσμος, τίς αὐτὸν διοικεῖ. οὐδείς; καὶ πῶς οἷόν

[2, 22]   πάνυ. (Οὐδ´ ὁ μεταπτώτως ἑλόμενος αὐτὸν εἶναι εὔνους αὐτῷ; (Οὐδ´ οὗτος.

[2, 20]   Τί οὖν ἦν τὸ ἐγεῖρον αὐτὸν ἐκ τῶν ὕπνων καὶ ἀναγκάζον

[2, 13]   πειρατάς, ὁ πρὸς τὸν ὠνησάμενον αὐτόν ἐκείνοις, οἷς {μεμέλ{ ετ} ηκεν,

[2, 17]   θέλεις οὐ γίνεται. μὴ θέλε αὐτὸν ἐξ ἅπαντός σοι συνοικεῖν, μὴ

[2, 20]   εἰ ἔσχον ὁμονοοῦντας, ἀπάγξασθαι ἂν αὐτὸν ἐποίησα ῥηγνύμενον ἢ μεταθέσθαι. νῦν

[2, 20]   ὑπ´ αὐτοῦ ἐκδέρεσθαι, ἐγὼ ἂν αὐτὸν ἐστρέβλουν. βάλε ἐλάδιον, παιδάριον, εἰς

[2, 10]   ἂν οὕτως τύχῃ, καὶ καθέδρας αὐτὸν εὐγνωμοσύνην κτήσασθαι, ὅση ἡ πλεονεξία.

[2, 22]   δ´ ἀνομοίου ἀνεκτικός, πρᾷος πρὸς αὐτόν, ἥμερος, συγγνωμονικὸς ὡς πρὸς ἀγνοοῦντα,

[2, 12]   αὑτοῦ. Πῶς οὖν ἐποίει Σωκράτης; αὐτὸν ἠνάγκαζεν τὸν προσδιαλεγόμενον αὐτῷ μαρτυρεῖν,

[2, 11]   (Καὶ διὰ τί οὐ ζητοῦμεν αὐτὸν καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ ἀνευρόντες λοιπὸν

[2, 5]   καὶ ὡς μὴ ἀπόλυτον, καθήξει αὐτὸν καὶ εἰς πηλὸν ἐμβαίνειν καὶ

[2, 8]   χρυσοῦν ἔξωθεν; ἐν σαυτῷ φέρεις αὐτὸν καὶ μολύνων οὐκ αἰσθάνῃ ἀκαθάρτοις

[2, 14]   γ´ ἔχομέν τινα ἐπιπλοκὴν πρὸς αὐτὸν καὶ σχέσιν ἢ οὐδεμίαν; ταῦτ´

[2, 13]   πολλά. καὶ πρῶτον πάντων ξένον αὐτὸν καλῶ καὶ λέγω· οὗτος ὁ

[2, 12]   ἢ ἀθετῆσαι, οὐδαμῶς διὰ τούτων αὐτὸν κινῆσαι δυνάμεθα. καὶ λοιπὸν εἰκότως

[2, 24]   ὁ μὲν λέγει, ὅτι δεῖ αὐτὸν λαβεῖν τὸ ἄλλου γέρας, ὁ

[2, 21]   ἢ πῶς παύσονται αὐτῶν, καὶ αὐτὸν οἶμαι ἐφιστάνειν ἄξιον συνεχὲς μή

[2, 19]   ποῖα αὐτῶν τηρεῖς; ἀποκρινοῦμαι πρὸς αὐτὸν ὅτι οὐκ οἶδα· παρείληφα δ´

[2, 14]   ὅλων καὶ οὐκ ἔστι λαθεῖν αὐτὸν οὐ μόνον ποιοῦντα, ἀλλ´ οὐδὲ

[2, 12]   ἄν τις τοῖς οὐδὲν πρὸς αὐτόν; (Οὐδαμῶς. καὶ οὕτως ἐκπεπληρωκὼς τὴν

[2, 8]   μὴ ἄλλως συνουσιάσῃ, μὴ ταπεινώσῃ αὐτὸν ῥάκη περιτεθέντα, μὴ ἐπάρῃ κομψὰ

[2, 18]   ἄπελθε πρὸς Σωκράτη καὶ ἴδε αὐτὸν συγκατακείμενον Ἀλκιβιάδῃ καὶ διαπαίζοντα αὐτοῦ

[2, 2]   καὶ πεῖσαι τό γε παρ´ αὐτόν, τὰ ἑξῆς τούτῳ ποιητέον τηροῦντι

[2, 23]   ἐπανελθεῖν, τοὺς οἰκείους ἀπαλλάξαι δέους, αὐτὸν τὰ τοῦ πολίτου ποιεῖν, γῆμαι,

[2, 17]   συμβῆναι δυναμένων. δειξάτω τις ὑμῶν αὐτὸν τοιοῦτον, ἵνα εἴπω· ἔρχου, νεανίσκε,

[2, 16]   κομψήν; ὅταν οὖν μέλλῃς ἀπολιπεῖν αὐτὸν τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην,

[2, 10]   μηδέποτ´ ἀντιποιήσασθαί τινος πρὸς {ἑ} αὐτὸν τῶν ἀπροαιρέτων, ἀλλ´ ἡδέως ἐκεῖνα

[2, 14]   ὁ ἰατρὸς τὸν νοσοῦντα {ὅταν αὐτὸν} ὑβρίζει, ὅταν εἴπῃ αὐτῷ ἄνθρωπε,

[2, 18]   νὴ τοὺς θεούς, δικαίως ἀσπάζηται αὐτὸν χαῖρε, παράδοξε‘ οὐχὶ τοὺς σαπροὺς

[2, 5]   τὸ καθαρῷ εἶναι, ἀλλ´, ἂν αὐτὸν ὡς πόδα λάβῃς καὶ ὡς

[2, 14]   ἴσως ἀνεκτόν, ὅτι δ´ αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς, πῶς δύνασαι ἀνασχέσθαι μου

[2, 21]   κἂν ἀκρατῆ που παρομολογῇ τις αὑτόν, ἔρωτα προσέθηκεν, ὥστε συγγνωσθῆναι ὡς

[2, 14]   ἀλύπως, ἀφόβως, ἀταράχως διεξάγειν καθ´ αὑτὸν μετὰ τῶν κοινωνῶν τηροῦντα τὰς

[2, 10]   στερίσκεται, οὐδὲν ἀποβάλλει τῶν πρὸς αὑτόν; οὐκ ἔχομεν φύσει τι πιστόν,

[2, 13]   γίγνεται; διὰ τί οὖν σὺ αὐτὸς ἀγαθὸς οὐκ εἶ; (Πῶς, φησίν,

[2, 14]   ἄλλων ἴσως ἀνεκτόν, ὅτι δ´ αὐτὸς αὑτὸν ἀγνοεῖς, πῶς δύνασαι ἀνασχέσθαι

[2, 26]   ἂν γὰρ τοῦτο δείξῃ τις, αὐτὸς ἀφ´ αὑτοῦ ἀναποχωρήσει. μέχρι δὲ

[2, 6]   τὸ τυγχάνειν τῶν κατὰ φύσιν· αὐτὸς γάρ μ´ ὁ θεὸς ἐποίησεν

[2, 18]   ἰσχυρῶν καὶ ἐκκρουστικῶν τοῦ λόγου; αὐτὸς γὰρ ὁ χειμὼν τί ἄλλο

[2, 10]   πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα καὶ αὐτὸς δ´ οὐδὲν ἧττον τὸν ἄνδρα.

[2, 16]   ἀμελετήτως ἔχεις, ἐκεῖ δ´ ὁ αὐτὸς διαμένεις; ἐπεὶ διὰ τί ὁ

[2, 1]   ἢ ἐλεγχθησόμενον ἐν τῷ μέρει, αὐτὸς ἑαυτὸν ἤλεγχεν καὶ ἐξήταζεν καὶ

[2, 22]   καὶ οὕτως ἔσται πρῶτον μὲν αὐτὸς ἑαυτῷ μὴ λοιδορούμενος, μὴ μαχόμενος,

[2, 17]   παραφέρειν καὶ ταύτης μεμνῆσθαι; σὺ αὐτὸς εἰ ἐφαρμόζεις καλῶς τὰς προλήψεις,

[2, 21]   ἄξιον συνεχὲς μή που καὶ αὐτὸς εἷς εἰμι ἐκείνων; τίνα φαντασίαν

[2, 18]   ἰδὼν ἢ καλὴν οὐκ εἶπον αὐτὸς ἐμαυτῷ ὅτι ὤφελόν τις μετὰ

[2, 4]   θέλεις οὖν ῥιφῆναί που καὶ αὐτὸς ἐπὶ κοπρίαν ὡς σκεῦος ἄχρηστον,

[2, 12]   ἀμελούμενον καὶ ἀπολλύμενον. οὐδαμῶς. ἀλλ´ αὐτὸς ἐπιμεμέλησαι αὐτοῦ; πότερον μαθὼν παρά

[2, 20]   καὶ ἀγρύπνησον δι´ αὐτὰ καὶ αὐτὸς ἔργῳ κατήγορος γενοῦ τῶν σαυτοῦ

[2, 24]   ὁ ἀκουσόμενος φανῇ τις, ὅταν αὐτὸς ἐρεθίσῃ. ἂν δ´ ὡς λίθος

[2, 5]   σὺ τὸ σὸν ἐποίησας, ὄψει αὐτός. ἔστι γάρ τις κἀκείνου κίνδυνος,

[2, 16]   μεμελέτηκεν, ἐκεῖ τοῖς πολλοῖς ὁ αὐτός ἐστιν; ὡς ὁ κιθαρῳδὸς οἶδεν

[2, 16]   τούτων τῶν λόγων; μελετᾷ τις αὐτὸς ἐφ´ αὑτοῦ τοῦτον τὸν τρόπον

[2, 11]   οὐ δοκεῖ, καὶ οἴεται καὶ αὐτὸς ἐφαρμόζειν καλῶς· ἢ οὐκ οἴεται;

[2, 4]   διέλῃ αὐτάς, οὐ θέλεις καὶ αὐτὸς ἴδιον μέρος ζητεῖν, ἀλλὰ τὸ

[2, 26]   οὖν ἐν λόγῳ, ὁ δ´ αὐτὸς καὶ προτρεπτικὸς καὶ ἐλεγκτικὸς οὗτος

[2, 21]   χρηστήρια πείθεσθαι παρεσκευασμένος; ἢ καὶ αὐτὸς κορύζης μεστὸς εἰς τὴν σχολὴν

[2, 21]   αὐτὸς ὡς ἐγκρατεῖ; μὴ καὶ αὐτὸς λέγω ποτὲ ταῦτα, ὅτι εἰς

[2, 12]   οὐ δυνάμεθα. ἐξ ὧν δ´ αὐτὸς ὁ ἰδιώτης ἐπακολουθῶν ταῖς αὑτοῦ

[2, 25]   τοῦ ἀνθρώπου Ὁρᾷς, ἔφη, πῶς αὐτὸς ὁμολογεῖς ὅτι ταῦτα ἀναγκαῖά ἐστιν,

[2, 6]   ὅπου σεισμοὶ τοσοῦτοι; σὺ δ´ αὐτὸς ὅταν διαπλέῃς τὸν Ἀδρίαν, τί

[2, 21]   κάθῃ μεταξὺ λεγομένων τῶν λόγων αὐτὸς οὐδὲν ἄλλο ἐνθυμούμενος ἢ πῶς

[2, 18]   οὖν γένηται τοῦτο; θέλησον ἀρέσαι αὐτός ποτε σεαυτῷ, θέλησον καλὸς φανῆναι

[2, 8]   που πέπαυται. εἰ δὲ καὶ αὐτός που προσειλήφει παρακολούθησιν τῇ χρήσει

[2, 12]   πράγματος ἤμην ποτὲ ζηλωτὴς καὶ αὐτός, πρὶν εἰς ταῦτα ἐμπεσεῖν. ~Περὶ

[2, 26]   ἀποστήσεται· ἂν δὲ μὴ δεικνύῃς, αὐτὸς σαυτῷ μᾶλλον ἐγκάλει ἢ τῷ

[2, 20]   καὶ γοητείας. Ἄνθρωπε, τί ποιεῖς; αὐτὸς σεαυτὸν ἐξελέγχεις καθ´ ἡμέραν καὶ

[2, 24]   ὁ μὲν διὰ τοῦ λέγειν αὐτός τε ὠφελούμενος καὶ ἄλλους οἷός

[2, 22]   καὶ ὑμῶν ὅστις ἐσπούδακεν ἢ αὐτός τινι εἶναι φίλος ἢ ἄλλον

[2, 12]   μαθὼν παρά του ἢ εὑρὼν αὐτός; ὧδε λοιπὸν ὁ κίνδυνος, μὴ

[2, 21]   ὡς φρονίμῳ, μή τι καὶ αὐτὸς ὡς ἐγκρατεῖ; μὴ καὶ αὐτὸς

[2, 21]   ἐμαυτῷ χρῶμαι; μή τι καὶ αὐτὸς ὡς φρονίμῳ, μή τι καὶ

[2, 14]   ἡμεῖς δὲ τίνες ὄντες ὑπ´ αὐτοῦ γεγόναμεν καὶ πρὸς τί ἔργον;

[2, 8]   τι τούτων ποιεῖν ὧν ποιεῖς. αὐτοῦ δὲ τοῦ θεοῦ παρόντος ἔσωθεν

[2, 1]   φυγήν, πρὸς δὲ τὸ περὶ αὐτοῦ δόγμα τὴν ἀνεπιστρεψίαν καὶ τὸ

[2, 1]   (Ἄλλο οὐδέν; (Ναί· καὶ εἰκοστὴν αὐτοῦ δοῦναι ὀφείλει. (Τί οὖν; ὁ

[2, 24]   τῶν οὐκ ἠξιωμένων {ὑπ´{ ερ} αὐτοῦ. Εἰπόντος αὐτῷ τινος ὅτι Πολλάκις

[2, 20]   ἔδει με καθ´ ἡμέραν ὑπ´ αὐτοῦ ἐκδέρεσθαι, ἐγὼ ἂν αὐτὸν ἐστρέβλουν.

[2, 12]   ἂν οὕτως τύχῃ, πλουσίῳ πυθέσθαι αὐτοῦ ἔχεις μοι εἰπεῖν, ὦ οὗτος,

[2, 11]   τὸ αἰσχρόν; οὐκ ἔχω ἔννοιαν αὐτοῦ; (Ἔχεις. (Οὐκ ἐφαρμόζω τοῖς ἐπὶ

[2, 22]   ὅτε μικρὸν ἦν, οὐδὲ πυρέσσοντος αὐτοῦ ἠγωνία οὐδ´ ἔλεγεν πολλάκις ὅτι

[2, 8]   ὁ θεὸς παρέθετο, οὕτως ἂν αὐτοῦ ἠμέλεις; παραδέδωκέ σοι σεαυτὸν καὶ

[2, 7]   ἂν δὲ καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ καθήκῃ, ποῦ μοι καιρὸς ἔτι

[2, 20]   ἐνεποίησεν αὐτοῖς διὰ τῶν νόμων αὐτοῦ καὶ τῆς παιδείας, ὅτι οὔτε

[2, 23]   σοι λεξειδίου, ἀρεσάντων θεωρημάτων τινῶν αὐτοῦ καταμένεις καὶ κατοικεῖν προαιρῇ ἐπιλαθόμενος

[2, 20]   καὶ ἀπελθὼν κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ κατέχεον. τί τοῦτο; φαντασία μοι

[2, 7]   καὶ τὸν θεὸν ἐπικαλούμενοι δεόμεθα αὐτοῦ· κύριε, ἐλέησον· ἐπίτρεψόν μοι ἐξελθεῖν’

[2, 3]   πρὸς τὸν ἀξιοῦντα γράμματα παρ´ αὐτοῦ λαβεῖν συστατικὰ ὅτι μὲν ἄνθρωπος’

[2, 11]   ἀνευρόντες λοιπὸν ἀπαραβάτως χρώμεθα δίχα αὐτοῦ μηδὲ τὸν δάκτυλον ἐκτείνοντες; τοῦτο

[2, 23]   αὐτῶν τινες τούτων ἁλισκόμενοι καταμένουσιν αὐτοῦ, ὁ μὲν ὑπὸ τῆς λέξεως,

[2, 4]   ἐπὶ μοιχείᾳ ποτὲ κατειλημμένον. Λέγοντος αὐτοῦ ὅτι Ὁ ἄνθρωπος πρὸς πίστιν

[2, 22]   τινος δοκεῖ σοι φίλος εἶναι αὐτοῦ; (Οὐ πάνυ. (Οὐδ´ ὁ μεταπτώτως

[2, 6]   ἀδιάφορον· ἡ κρίσις ἡ περὶ αὐτοῦ οὐκ ἀδιάφορος, ἀλλ´ ἢ ἐπιστήμη

[2, 18]   ἄλλο τι πράττειν μᾶλλον ἀντ´ αὐτοῦ. οὕτως ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν

[2, 10]   εἶ τοῦ κόσμου καὶ μέρος αὐτοῦ, οὐχ ἓν τῶν ὑπηρετικῶν, ἀλλὰ

[2, 22]   τῆς αὐτῆς μητρὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πατρός; οὐκ ἦσαν συντεθραμμένοι, συμβεβιωκότες,

[2, 22]   μερίδιον, κομψὸν γυναικάριον, καὶ περὶ αὐτοῦ πόλεμος. καὶ νῦν ὅταν ἴδῃς

[2, 12]   ἀπολλύμενον. οὐδαμῶς. ἀλλ´ αὐτὸς ἐπιμεμέλησαι αὐτοῦ; πότερον μαθὼν παρά του ἢ

[2, 8]   περιπατεῖν οὐκ ἐδύνατο. καὶ λοιπὸν αὐτοῦ που πέπαυται. εἰ δὲ καὶ

[2, 12]   τινὶ ἔσκεψαι ἐπιτρέψαι εἰς ἐπιμέλειαν αὐτοῦ; πῶς γὰρ οὔ; ἐμπείρῳ δηλονότι

[2, 8]   τίνος ἀπέρχεται. ἀλλ´ ἀνεχόμεθα λέγοντος αὐτοῦ σὲ ἤθελον ἔχειν’ ἐκεῖ τὸν

[2, 1]   ἐδύνατο ἔχειν ἀεὶ τὸν ἐλέγχοντα αὐτοῦ τὰ δόγματα ἢ ἐλεγχθησόμενον ἐν

[2, 23]   ἐποίησεν καὶ ἔντονον, ὥςτε δι´ αὐτοῦ τεινομένου πως διικνεῖσθαι τὴν ὅρασιν;

[2, 7]   ἂν εἴπῃ κληρονομήσεις’ ὡς παρ´ αὐτοῦ τὴν κληρονομίαν εἰληφότες εὐχαριστοῦμεν αὐτῷ.

[2, 18]   αὐτὸν συγκατακείμενον Ἀλκιβιάδῃ καὶ διαπαίζοντα αὐτοῦ τὴν ὥραν. ἐνθυμήθητι οἵαν νίκην

[2, 15]   ἐγὼ ἤδη τρίτην ἡμέραν ἔχοντος αὐτοῦ τῆς ἀποχῆς καὶ ἐλθὼν ἐπυνθανόμην

[2, 24]   ἐστιν ἄνθρωπος, τίς ἡ φύσις αὐτοῦ, τίς ἡ ἔννοια; ἔχομεν καὶ

[2, 8]   Ὀλυμπίᾳ ὀφρῦν ἀνέσπακεν; ἀλλὰ πέπηγεν αὐτοῦ τὸ βλέμμα, οἷον δεῖ εἶναι

[2, 23]   ἀκούειν καὶ νὴ Δία ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ ζῆν καὶ τῶν συνεργῶν

[2, 8]   ἀλλὰ νὴ Δία καὶ περιπατοῦντος αὐτοῦ χρείαν εἴχομεν· διὰ τοῦτο προσείληφε

[2, 26]   τοῦτο δείξῃ τις, αὐτὸς