HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


φ  =  41 formes différentes pour 136 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1255]   θεῶν εἰκόνες, τοὺς ὑπολειπομένους πάντες  φαῖεν   ἂν ἀξίους εἶναι τούτοις δουλεύειν.
[1, 1255]   τὸν ἀνάξιον δουλεύειν οὐδαμῶς ἂν  φαίη   τις δοῦλον εἶναι· εἰ δὲ
[1, 1258]   οἰκονομικῆς ἔργον. Διὸ τῇ μὲν  φαίνεται   ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς πλούτου πέρας,
[1, 1257]   οὖν τοιαύτη κτῆσις ὑπ' αὐτῆς  φαίνεται   τῆς φύσεως διδομένη πᾶσιν, ὥσπερ
[1, 1258]   καὶ τοῦτ' ἐν τῇ κτήσει  φαίνεται   ὑπάρχειν, πᾶσα διατριβὴ περὶ
[1, 1260]   τὸ δ' ἀρχόμενον, ὧν ἑτέραν  φαμὲν   εἶναι ἀρετήν, οἷον τοῦ λόγον
[1, 1253]   μᾶλλον, δῆλον. Οὐθὲν γάρ, ὡς  φαμέν,   μάτην φύσις ποιεῖ· λόγον
[1, 1253]   ἐστι τῆς γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην  φαμὲν   τὴν φύσιν εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ
[1, 1255]   εἴπομεν· ἀνάγκη γὰρ εἶναί τινας  φάναι   τοὺς μὲν πανταχοῦ δούλους τοὺς
[1, 1256]   κατὰ νόμον καὶ βιασθεῖσι, τοὐναντίον)  Φανερὸν   δὲ καὶ ἐκ τούτων ὅτι
[1, 1254]   τοῦ δικαίου κρίσις. ~(Ἐπεὶ δὲ  φανερὸν   ἐξ ὧν μορίων πόλις
[1, 1255]   πολιτικὴν βασιλικήν· ἐν οἷς  φανερόν   ἐστιν ὅτι κατὰ φύσιν καὶ
[1, 1255]   μὲν ἐλεύθεροι οἱ δὲ δοῦλοι,  φανερόν,   οἷς καὶ συμφέρει τὸ δουλεύειν
[1, 1260]   πρὸς τὸ αὑτοῦ ἔργον. Ὥστε  φανερὸν   ὅτι ἔστιν ἠθικὴ ἀρετὴ τῶν
[1, 1257]   κοινωνίᾳ (τοῦτο δ' ἐστὶν οἰκία)  φανερὸν   ὅτι οὐδὲν ἔστιν ἔργον αὐτῆς,
[1, 1253]   καὶ βέλτιστον. Ἐκ τούτων οὖν  φανερὸν   ὅτι τῶν φύσει πόλις
[1, 1260]   δειλὸς οὐδὲν ποιήσει τῶν προσηκόντων.  Φανερὸν   τοίνυν ὅτι ἀνάγκη μὲν μετέχειν
[1, 1260]   γεννήσας πρὸς τὸ τέκνον.  Φανερὸν   τοίνυν ὅτι πλείων σπουδὴ
[1, 1261]   οὐθείς, οὐδὲ τῶν ἄλλων τεχνιτῶν.  Φανερὸν   τοίνυν ὅτι τῆς τοιαύτης ἀρετῆς
[1, 1255]   τὰς ψυχάς· ἐπεὶ τοῦτό γε  φανερόν,   ὡς εἰ τοσοῦτον γένοιντο διάφοροι
[1, 1253]   θεοὺς δὲ διὰ τοῦτο πάντες  φασὶ   βασιλεύεσθαι, ὅτι καὶ αὐτοὶ οἱ
[1, 1259]   ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας οὔσης, κατανοήσαντά  φασιν   αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην ἐκ
[1, 1254]   ἔργον, καὶ ὥσπερ τὰ Δαιδάλου  φασὶν   τοὺς τοῦ Ἡφαίστου τρίποδας,
[1, 1256]   ἀλλήλαις αἱ ἀρχαί, ὥσπερ τινές  φασιν.   μὲν γὰρ ἐλευθέρων φύσει
[1, 1253]   αὐτῶν δούλης καὶ δούλου. Διό  φασιν   οἱ ποιηταὶ βαρβάρων δ' Ἕλληνας
[1, 1255]   τιθέασι δικαίαν, ἅμα δ' οὔ  φασιν·   τήν τε γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται
[1, 1255]   πόλεμον κρατούμενα τῶν κρατούντων εἶναί  φασιν.   Τοῦτο δὴ τὸ δίκαιον πολλοὶ
[1, 1261]   λόγου τοὺς δούλους ἀποστεροῦντες καὶ  φάσκοντες   ἐπιτάξει χρῆσθαι μόνον· νουθετητέον γὰρ
[1, 1255]   ὅτι δὲ καὶ οἱ τἀναντία  φάσκοντες   τρόπον τινὰ λέγουσιν ὀρθῶς, οὐ
[1, 1258]   ποῖον χρηστὸν καὶ ἐπιτήδειον,  φαῦλον   καὶ ἀνεπιτήδειον. Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν
[1, 1253]   καὶ οὐ διὰ τύχην ἤτοι  φαῦλός   ἐστιν, κρείττων ἄνθρωπος·
[1, 1255]   σῶμα τῆς ψυχῆς διὰ τὸ  φαύλως   καὶ παρὰ φύσιν ἔχειν. Ἔστι
[1, 1260]   πάντων· Γυναικὶ κόσμον σιγὴ  φέρει,   ἀλλ' ἀνδρὶ οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ
[1, 1261]   εὖ διώκειν τὸ δὲ κακῶς  φεύγειν,   ἐν τοῖς περὶ τὰς πολιτείας
[1, 1255]   ὥσπερ καὶ Θεοδέκτου Ἑλένη  φησὶ   Θείων δ' ἀπ' ἀμφοῖν ἔκγονον
[1, 1257]   οὐκ ἄπειρός ἐστιν, ὥσπερ Σόλων  φησὶ   ποιήσας Πλούτου δ' οὐθὲν τέρμα
[1, 1254]   τοὺς τοῦ Ἡφαίστου τρίποδας, οὕς  φησιν   ποιητὴς αὐτομάτους θεῖον δύεσθαι
[1, 1256]   καὶ συμφέρον ἐστί τι καὶ  φιλία   δούλῳ καὶ δεσπότῃ πρὸς ἀλλήλους
[1, 1260]   τὸ γὰρ γεννῆσαν καὶ κατὰ  φιλίαν   ἄρχον καὶ κατὰ πρεσβείαν ἐστίν,
[1, 1259]   τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς  φιλοσοφίας   οὔσης, κατανοήσαντά φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν
[1, 1259]   ὅτι ῥᾴδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς  φιλοσόφοις,   ἂν βούλωνται, ἀλλ' οὐ τοῦτ'
[1, 1256]   τιμήν, αὐτοὶ δὲ πολιτεύονται  φιλοσοφοῦσιν.   δὲ κτητικὴ ἑτέρα ἀμφοτέρων
[1, 1259]   οὔσης, κατανοήσαντά φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν  φορὰν   ἐσομένην ἐκ τῆς ἀστρολογίας, ἔτι
[1, 1259]   (καὶ ταύτης μέρη τρία, ναυκληρία  φορτηγία   παράστασις· διαφέρει δὲ τούτων ἕτερα
[1, 1259]   χρήσιμον μὲν πρὸς τὰς ἐργασίας,  φορτικὸν   δὲ τὸ ἐνδιατρίβειν. ~Ἐπεὶ δ'
[1, 1253]   δὲ ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων φύεται  φρονήσει   καὶ ἀρετῇ, οἷς ἐπὶ τἀναντία
[1, 1253]   δὲ ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων  φύεται   φρονήσει καὶ ἀρετῇ, οἷς ἐπὶ
[1, 1252]   τις ἐξ ἀρχῆς τὰ πράγματα  φυόμενα   βλέψειεν, ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις,
[1, 1254]   δῆλον· γὰρ μὴ αὑτοῦ  φύσει   ἀλλ' ἄλλου ἄνθρωπος ὤν, οὗτος
[1, 1260]   εἶναι διαφοράς, ὥσπερ καὶ τῶν  φύσει   ἀρχομένωνν. Καὶ τοῦτο εὐθὺς ὑφήγηται
[1, 1253]   τάξιν. Αἴτιον δ' ὅτι τὸ  φύσει   ἄρχον οὐκ ἔχουσιν, ἀλλὰ γίνεται
[1, 1257]   μὲν φύσει δ' οὐ  φύσει   αὐτῶν, ἀλλὰ δι' ἐμπειρίας τινὸς
[1, 1253]   Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ὡς ταὐτὸ  φύσει   βάρβαρον καὶ δοῦλον ὄν. Ἐκ
[1, 1260]   τε Τὸν βασιλέα τούτων ἁπάντων.  Φύσει   γὰρ τὸν βασιλέα διαφέρειν μὲν
[1, 1254]   δοῦλον εἶναι τὸν δ' ἐλεύθερον,  φύσει   δ' οὐθὲν διαφέρεινν· διόπερ οὐδὲ
[1, 1258]   τὸ νόμισμα καὶ νόμος παντάπασι,  φύσει   δ' οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων τε
[1, 1252]   ἕτερον) ἄρχον δὲ καὶ ἀρχόμενον  φύσει,   διὰ τὴν σωτηρίαν. Τὸ μὲν
[1, 1257]   πεφυκότες ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν, ὡς  φύσει   δίκαιον τοῦτον ὄντα τὸν πόλεμον.
[1, 1256]   οὐκ εἰσί τινες οἱ μὲν  φύσει   δοῦλοι οἱ δ' ἐλεύθεροι, δῆλον,
[1, 1255]   αὐτῶν βέλτιστον) οὗτοι μέν εἰσι  φύσει   δοῦλοι, οἷς βέλτιόν ἐστιν ἄρχεσθαι
[1, 1252]   σώματι ταῦτα πονεῖν ἀρχόμενον καὶ  φύσει   δοῦλον· διὸ δεσπότῃ καὶ δούλῳ
[1, 1255]   οὐθὲν ἄλλο ζητοῦσιν τὸ  φύσει   δοῦλον ὅπερ ἐξ ἀρχῆς εἴπομεν·
[1, 1254]   ἀλλ' ἄλλου ἄνθρωπος ὤν, οὗτος  φύσει   δοῦλός ἐστιν, ἄλλου δ' ἐστὶν
[1, 1255]   καὶ τοῖς εἰρημένοις. Ἔστι γὰρ  φύσει   δοῦλος δυνάμενος ἄλλου εἶναι
[1, 1253]   εὖ ζῆν. Διὸ πᾶσα πόλις  φύσει   ἔστιν, εἴπερ καὶ αἱ πρῶται
[1, 1257]   ἐκείνης. Ἔστι δ' μὲν  φύσει   δ' οὐ φύσει αὐτῶν,
[1, 1256]   φασιν. μὲν γὰρ ἐλευθέρων  φύσει   δὲ δούλων ἐστίν, καὶ
[1, 1253]   τούτων οὖν φανερὸν ὅτι τῶν  φύσει   πόλις ἐστί, καὶ ὅτι
[1, 1260]   τοῦτ' ἐστὶν ἐπισκεπτέον περὶ ἀρχομένου  φύσει   καὶ ἄρχοντος, πότερον αὐτὴ
[1, 1252]   δυνάμενον τῇ διανοίᾳ προορᾶν ἄρχον  φύσει   καὶ δεσπόζον φύσει, τὸ δὲ
[1, 1254]   κατὰ φύσιν ἔχουσι μᾶλλον τὸ  φύσει,   καὶ μὴ ἐν τοῖς διεφθαρμένοις·
[1, 1257]   φύσιν. Διὸ καὶ πολεμικὴ  φύσει   κτητική πως ἔσται (ἡ γὰρ
[1, 1253]   δεσπότῃ καὶ δούλῳ ταὐτὸ συμφέρει.  ~(Φύσει   μὲν οὖν διώρισται τὸ θῆλυ
[1, 1253]   ὥστε θηρίον θεός.  Φύσει   μὲν οὖν ὁρμὴ ἐν
[1, 1260]   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστε  φύσει   πλείω τὰ ἄρχοντα καὶ ἀρχόμενα.
[1, 1253]   πόλιν. Καὶ πρότερον δὲ τῇ  φύσει   πόλις οἰκία καὶ ἕκαστος
[1, 1253]   ἐστί, καὶ ὅτι ἄνθρωπος  φύσει   πολιτικὸν ζῷον, καὶ ἄπολις
[1, 1253]   μὲν οὖν πόλις καὶ  φύσει   πρότερον ἕκαστος, δῆλον· εἰ
[1, 1261]   καὶ μὲν δοῦλος τῶν  φύσει,   σκυτοτόμος δ' οὐθείς, οὐδὲ τῶν
[1, 1257]   καὶ δῆλον ὅτι οὐκ ἔστι  φύσει   τῆς χρηματιστικῆς καπηλική· ὅσον
[1, 1255]   σώματος. ~(Ὅτι μὲν τοίνυν εἰσὶ  φύσει   τινὲς οἱ μὲν ἐλεύθεροι οἱ
[1, 1254]   ὧν τὸ μὲν ἄρχον ἐστὶ  φύσει   τὸ δ' ἀρχόμενον. Δεῖ δὲ
[1, 1252]   προορᾶν ἄρχον φύσει καὶ δεσπόζον  φύσει,   τὸ δὲ δυνάμενον τῷ σώματι
[1, 1260]   ψυχήν· ἐν ταύτῃ γάρ ἐστι  φύσει   τὸ μὲν ἄρχον τὸ δ'
[1, 1255]   τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ  φύσει   τὸ μὲν κρεῖττον τὸ δὲ
[1, 1254]   χωριστόν. Πότερον δ' ἔστι τις  φύσει   τοιοῦτος οὔ, καὶ πότερον
[1, 1253]   Ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιος· Ἅμα γὰρ  φύσει   τοιοῦτος καὶ πολέμου ἐπιθυμητής, ἅτε
[1, 1260]   βασιλικῶς· ~(τό τε γὰρ ἄρρεν  φύσει   τοῦ θήλεος ἡγεμονικώτερον, εἰ μή
[1, 1258]   δέ, καθάπερ εἴρηται πρότερον, δεῖ  φύσει   τοῦτο ὑπάρχειν. Φύσεως γάρ ἐστιν
[1, 1256]   καὶ δεσπότῃ πρὸς ἀλλήλους τοῖς  φύσει   τούτων ἠξιωμένοις, τοῖς δὲ μὴ
[1, 1258]   πρότερον, δεῖ φύσει τοῦτο ὑπάρχειν.  Φύσεως   γάρ ἐστιν ἔργον τροφὴν τῷ
[1, 1257]   κτῆσις ὑπ' αὐτῆς φαίνεται τῆς  φύσεως   διδομένη πᾶσιν, ὥσπερ κατὰ τὴν
[1, 1254]   καὶ τοῦτο ἐκ τῆς ἁπάσης  φύσεως   ἐνυπάρχει τοῖς ἐμψύχοις· καὶ γὰρ
[1, 1258]   πολιτική, ἀλλὰ λαβοῦσα παρὰ τῆς  φύσεως   χρῆται αὐτοῖς, οὕτω καὶ τροφὴν
[1, 1252]   τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ φυτοῖς  φυσικὸν   τὸ ἐφίεσθαι, οἷον αὐτό, τοιοῦτον
[1, 1259]   ψεγομένης δικαίως (οὐ γὰρ κατὰ  φύσιν   ἀλλ' ἀπ' ἀλλήλων ἐστίνν, εὐλογώτατα
[1, 1256]   οὐ ταὐτὸ ἑκάστῳ ἡδὺ κατὰ  φύσιν   ἀλλὰ ἕτερα ἑτέροις, καὶ αὐτῶν
[1, 1257]   γὰρ εὐβάστακτον ἕκαστον τῶν κατὰ  φύσιν   ἀναγκαίων. Διὸ πρὸς τὰς ἀλλαγὰς
[1, 1258]   χρώμενοι τῶν δυνάμεων οὐ κατὰ  φύσιν.   Ἀνδρείας γὰρ οὐ χρήματα ποιεῖν
[1, 1257]   νεἰς ἀναπλήρωσιν γὰρ τῆς κατὰ  φύσιν   αὐταρκείας ἦνν· ἐκ μέντοι ταύτης
[1, 1258]   αὐτοῖς, οὕτω καὶ τροφὴν τὴν  φύσιν   δεῖ παραδοῦναι γῆν θάλατταν
[1, 1257]   ἕνεκεν αὐτὰ πάντα πεποιηκέναι τὴν  φύσιν.   Διὸ καὶ πολεμικὴ φύσει
[1, 1253]   γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην φαμὲν τὴν  φύσιν   εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ ἀνθρώπου ἵππου
[1, 1253]   ἐφημέρου κώμη. Μάλιστα δὲ κατὰ  φύσιν   ἔοικεν κώμη ἀποικία οἰκίας
[1, 1254]   οὔ, ἀλλὰ πᾶσα δουλεία παρὰ  φύσιν   ἐστί, μετὰ ταῦτα σκεπτέον. Οὐ
[1, 1258]   τὸ λειπόμενόν ἐστι. Διὸ κατὰ  φύσιν   ἐστὶν χρηματιστικὴ πᾶσιν ἀπὸ
[1, 1255]   διὰ τὸ φαύλως καὶ παρὰ  φύσιν   ἔχειν. Ἔστι δ' οὖν, ὥσπερ
[1, 1254]   δὲ σκοπεῖν ἐν τοῖς κατὰ  φύσιν   ἔχουσι μᾶλλον τὸ φύσει, καὶ
[1, 1258]   μὲν αὐτῆς οἰκονομικὴ δὲ κατὰ  φύσιν   περὶ τὴν τροφήν, οὐχ
[1, 1258]   καὶ πλοῦτος κατὰ  φύσιν,   καὶ αὕτη μὲν οἰκονομική,
[1, 1260]   ἴσου γὰρ εἶναι βούλεται τὴν  φύσιν   καὶ διαφέρειν μηδέν) ὅμως δέ,
[1, 1253]   ζῷον, καὶ ἄπολις διὰ  φύσιν   καὶ οὐ διὰ τύχην ἤτοι
[1, 1255]   οἷς φανερόν ἐστιν ὅτι κατὰ  φύσιν   καὶ συμφέρον τὸ ἄρχεσθαι τῷ
[1, 1260]   εἰ μή που συνέστηκε παρὰ  φύσιν,   καὶ τὸ πρεσβύτερον καὶ τέλειον
[1, 1253]   πᾶσαν ἡμέραν συνεστηκυῖα κοινωνία κατὰ  φύσιν   οἶκός ἐστιν, οὓς Χαρώνδας μὲν
[1, 1257]   οὖν τοιαύτη μεταβλητικὴ οὔτε παρὰ  φύσιν   οὔτε χρηματιστικῆς ἐστιν εἶδος οὐδέν
[1, 1259]   νομίσματος) ὥστε καὶ μάλιστα παρὰ  φύσιν   οὗτος τῶν χρηματισμῶν ἐστιν. Ἐπεὶ
[1, 1257]   μὲν οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ  φύσιν   τῆς οἰκονομικῆς μέρος ἐστίν, καθὸ
[1, 1259]   (ἔχει γὰρ καὶ τῆς κατὰ  φύσιν   τι μέρος καὶ τῆς μεταβλητικῆς)
[1, 1254]   εἴπομεν ἀρχόμενοι· τοῖς δὲ παρὰ  φύσιν   τὸ δεσπόζειν ννόμῳ γὰρ τὸν
[1, 1257]   τοίνυν ἔστι τις κτητικὴ κατὰ  φύσιν   τοῖς οἰκονόμοις καὶ τοῖς πολιτικοῖς,
[1, 1255]   ἥμερα τῶν ἀγρίων βελτίω τὴν  φύσιν,   τούτοις δὲ πᾶσι βέλτιον ἄρχεσθαι
[1, 1257]   μὲν πρῶτον ἐκ τοῦ κατὰ  φύσιν,   τῷ τὰ μὲν πλείω τὰ
[1, 1257]   τινός, τὴν τοῦ καλουμένου γάλακτος  φύσιν.   Ὥστε ὁμοίως δῆλον ὅτι καὶ
[1, 1253]   ζῴοις (μέχρι γὰρ τούτου  φύσις   αὐτῶν ἐλήλυθε, τοῦ ἔχειν αἴσθησιν
[1, 1256]   ἐξ ἀγαθῶν ἀγαθόν. δὲ  φύσις   βούλεται μὲν τοῦτο ποιεῖν πολλάκις,
[1, 1255]   ζῴων. Βούλεται μὲν οὖν  φύσις   καὶ τὰ σώματα διαφέροντα ποιεῖν
[1, 1257]   ἐξ αὐτῶν. Εἰ οὖν  φύσις   μηθὲν μήτε ἀτελὲς ποιεῖ μήτε
[1, 1253]   γάρ, ὡς φαμέν, μάτην  φύσις   ποιεῖ· λόγον δὲ μόνον ἄνθρωπος
[1, 1253]   τὸ δοῦλον (οὐθὲν γὰρ  φύσις   ποιεῖ τοιοῦτον οἷον οἱ χαλκοτύποι
[1, 1253]   γὰρ αὕτη ἐκείνων, δὲ  φύσις   τέλος ἐστίν· οἷον γὰρ ἕκαστόν
[1, 1254]   ἐκείνου. Τίς μὲν οὖν  φύσις   τοῦ δούλου καὶ τίς
[1, 1256]   τὴν αἵρεσιν τὴν τούτων  φύσις   τοὺς βίους αὐτῶν διώρισεν, ἐπεὶ
[1, 1257]   καὶ γενομένοις οἰητέον τά τε  φυτὰ   τῶν ζῴων ἕνεκεν εἶναι καὶ
[1, 1252]   ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ  φυτοῖς   φυσικὸν τὸ ἐφίεσθαι, οἷον αὐτό,
[1, 1253]   τῶν ζῴων· μὲν οὖν  φωνὴ   τοῦ λυπηροῦ καὶ ἡδέος ἐστὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 9/03/2006