HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  133 formes différentes pour 1086 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1253]   μὲν πρώτιστα γυναῖκά τε βοῦν  τ'   ἀροτῆρα Ωδ γὰρ βοῦς
[1, 1259]   ἀρραβῶνας διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων τῶν  τ'   ἐν Μιλήτῳ καὶ Χίῳ πάντων,
[1, 1253]   τὸ ἄδικον· τοῦτο γὰρ πρὸς  τὰ   ἄλλα ζῷα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον,
[1, 1257]   τῶν ζῴων ἕνεκεν εἶναι καὶ  τὰ   ἄλλα ζῷα τῶν ἀνθρώπων χάριν,
[1, 1260]   τῶν ἄλλων, ὥστε φύσει πλείω  τὰ   ἄρχοντα καὶ ἀρχόμενα. Ἄλλον γὰρ
[1, 1253]   μηκέτι τοιαῦτα ὄντα οὐ λεκτέον  τὰ   αὐτὰ εἶναι ἀλλ' ὁμώνυμα. Ὅτι
[1, 1255]   ὅσον αἰσθάνεσθαι ἀλλὰ μὴ ἔχειν.  Τὰ   γὰρ ἄλλα ζῷα οὐ λόγῳ
[1, 1257]   ἀγρίων, εἰ μὴ πάντα, ἀλλὰ  τά   γε πλεῖστα τῆς τροφῆς καὶ
[1, 1256]   ἑτέρων τὰ μὲν ἐντιμότερα ἔργα  τὰ   δ' ἀναγκαιότερα, καὶ κατὰ τὴν
[1, 1254]   τὰ μὲν ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι  τὰ   δ' ἐπὶ τὸ ἄρχειν. Καὶ
[1, 1255]   ἰσχυρὰ πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν,  τὰ   δ' ὀρθὰ καὶ ἄχρηστα πρὸς
[1, 1254]   τὸ αὑτοῦ ἔργον, καὶ ὥσπερ  τὰ   Δαιδάλου φασὶν τοὺς τοῦ
[1, 1257]   φύσιν, τῷ τὰ μὲν πλείω  τὰ   δὲ ἐλάττω τῶν ἱκανῶν ἔχειν
[1, 1254]   δ' ὀργάνων τὰ μὲν ἄψυχα  τὰ   δὲ ἔμψυχα αοἷον τῷ κυβερνήτῃ
[1, 1256]   διὰ τὸ τὰ μὲν ζῳοφάγα  τὰ   δὲ καρποφάγα τὰ δὲ παμφάγα
[1, 1256]   μὲν ζῳοφάγα τὰ δὲ καρποφάγα  τὰ   δὲ παμφάγα αὐτῶν εἶναι, ὥστε
[1, 1259]   τῷ τὰ μὲν ἀσφαλέστερα εἶναι,  τὰ   δὲ πλείω πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν)
[1, 1256]   γὰρ θηρίων τὰ μὲν ἀγελαῖα  τὰ   δὲ σποραδικά ἐστιν, ὁποτέρως συμφέρει
[1, 1256]   γὰρ λαμβάνων τις μισθὸν ἐδίδασκε  τὰ   ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς παῖδας· εἴη
[1, 1253]   αἱ πόλεις, καὶ νῦν ἔτι  τὰ   ἔθνη· ἐκ βασιλευομένων γὰρ συνῆλθον·
[1, 1253]   ἀρχαῖον ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ δὲ καὶ  τὰ   εἴδη ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν οἱ ἄνθρωποι,
[1, 1257]   δεῖ χρῆσθαι πρός τε  τὰ   θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοι
[1, 1255]   ὁμολογία τίς ἐστιν ἐν  τὰ   κατὰ πόλεμον κρατούμενα τῶν κρατούντων
[1, 1259]   χρηματιστικῆς μέρη χρήσιμα· τὸ περὶ  τὰ   κτήματα ἔμπειρον εἶναι, ποῖα λυσιτελέστατα
[1, 1259]   ὅτῳ ἐπιμελές· ἔτι δὲ καὶ  τὰ   λεγόμενα σποράδην, δι' ὧν ἐπιτετυχήκασιν
[1, 1256]   ζῴων. Τῶν τε γὰρ θηρίων  τὰ   μὲν ἀγελαῖα τὰ δὲ σποραδικά
[1, 1259]   δὲ τούτων ἕτερα ἑτέρων τῷ  τὰ   μὲν ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ δὲ
[1, 1254]   τῷ οἰκονομικῷ. Τῶν δ' ὀργάνων  τὰ   μὲν ἄψυχα τὰ δὲ ἔμψυχα
[1, 1255]   καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὡσαύτως·  τὰ   μὲν γὰρ ἥμερα τῶν ἀγρίων
[1, 1256]   διακονίας. Ἔστι γὰρ ἕτερα ἑτέρων  τὰ   μὲν ἐντιμότερα ἔργα τὰ δ'
[1, 1254]   εὐθὺς ἐκ γενετῆς ἔνια διέστηκε  τὰ   μὲν ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι τὰ
[1, 1256]   τὴν τροφὴν αὐτοῖς διὰ τὸ  τὰ   μὲν ζῳοφάγα τὰ δὲ καρποφάγα
[1, 1257]   ἄλλα ζῷα τῶν ἀνθρώπων χάριν,  τὰ   μὲν ἥμερα καὶ διὰ τὴν
[1, 1255]   τῶν ἐλευθέρων καὶ τῶν δούλων,  τὰ   μὲν ἰσχυρὰ πρὸς τὴν ἀναγκαίαν
[1, 1254]   ὑπηρετῶν οὔτε τοῖς δεσπόταις δούλων.  ~(Τὰ   μὲν οὖν λεγόμενα ὄργανα ποιητικὰ
[1, 1257]   ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν, τῷ  τὰ   μὲν πλείω τὰ δὲ ἐλάττω
[1, 1257]   κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς γένεσιν  τὰ   μὲν συνεκτίκτει τῶν ζῴων τοσαύτην
[1, 1259]   Τοῦτο μὲν οὖν Διονύσιος αἰσθόμενος  τὰ   μὲν χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι, μὴ
[1, 1260]   παιδός, καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν  τὰ   μόρια τῆς ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει
[1, 1254]   τέχναις ἀναγκαῖον ἂν εἴη ὑπάρχειν  τὰ   οἰκεῖα ὄργανα, εἰ μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι
[1, 1260]   ἀρχομένωνν. Καὶ τοῦτο εὐθὺς ὑφήγηται  τὰ   περὶ τὴν ψυχήν· ἐν ταύτῃ
[1, 1254]   αἱ κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ καὶ  τὰ   πλῆκτρα ἐκιθάριζεν, οὐδὲν ἂν ἔδει
[1, 1252]   Εἰ δή τις ἐξ ἀρχῆς  τὰ   πράγματα φυόμενα βλέψειεν, ὥσπερ ἐν
[1, 1259]   τῶν χρηματισμῶν ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ  τὰ   πρὸς τὴν γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς,
[1, 1259]   πρὸς τὴν γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς,  τὰ   πρὸς τὴν χρῆσιν δεῖ διελθεῖν.
[1, 1255]   μὲν οὖν φύσις καὶ  τὰ   σώματα διαφέροντα ποιεῖν τὰ τῶν
[1, 1255]   πολλάκις καὶ τοὐναντίον, τοὺς μὲν  τὰ   σώματα ἔχειν ἐλευθέρων τοὺς δὲ
[1, 1259]   τύχης, βαναυσόταται δ' ἐν αἷς  τὰ   σώματα λωβῶνται μάλιστα, δουλικώταται δὲ
[1, 1254]   δεσπότου καὶ δούλου εἴπωμεν, ἵνα  τά   τε πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρείαν
[1, 1257]   δῆλον ὅτι καὶ γενομένοις οἰητέον  τά   τε φυτὰ τῶν ζῴων ἕνεκεν
[1, 1259]   τοὔνομα τοῦτ' εἴληφεν· ὅμοια γὰρ  τὰ   τικτόμενα τοῖς γεννῶσιν αὐτά ἐστιν,
[1, 1256]   μάθησις, οἷον ὀψοποιικὴ καὶ τἆλλα  τὰ   τοιαῦτα γένη τῆς διακονίας. Ἔστι
[1, 1259]   χρῆσιν δεῖ διελθεῖν. Πάντα δὲ  τὰ   τοιαῦτα τὴν μὲν θεωρίαν ἐλευθέραν
[1, 1255]   καὶ τὰ σώματα διαφέροντα ποιεῖν  τὰ   τῶν ἐλευθέρων καὶ τῶν δούλων,
[1, 1257]   κατὰ τὴν ἀλλαγήν. Αὐτὰ γὰρ  τὰ   χρήσιμα πρὸς αὑτὰ καταλλάττονται, ἐπὶ
[1, 1257]   κεῖται. Κεῖται γὰρ ὥσπερ καὶ  ταῖς   ἄλλαις τέχναις· οὐδὲν γὰρ ὄργανον
[1, 1260]   μὲν οὖν ταῖς πολιτικαῖς ἀρχαῖς  ταῖς   πλείσταις μεταβάλλει τὸ ἄρχον καὶ
[1, 1260]   καὶ ἀτελοῦς. ἐν μὲν οὖν  ταῖς   πολιτικαῖς ἀρχαῖς ταῖς πλείσταις μεταβάλλει
[1, 1254]   γὰρ ὑπηρέτης ἐν ὀργάνου εἴδει  ταῖς   τέχναις ἐστίνν· οὕτω καὶ τὸ
[1, 1254]   καὶ εὖ ζῆν) ὥσπερ δὲ  ταῖς   ὡρισμέναις τέχναις ἀναγκαῖον ἂν εἴη
[1, 1259]   ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα  ταλάντοις   ἐπέλαβεν ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν
[1, 1256]   τοιούτων μάθησις, οἷον ὀψοποιικὴ καὶ  τἆλλα   τὰ τοιαῦτα γένη τῆς διακονίας.
[1, 1255]   παραλλάττει μικρόν· γὰρ πρὸς  τἀναγκαῖα   τῷ σώματι βοήθεια γίνεται παρ'
[1, 1260]   πρὸς δεσπότην. Ἔθεμεν δὲ πρὸς  τἀναγκαῖα   χρήσιμον εἶναι τὸν δοῦλον, ὥστε
[1, 1253]   φρονήσει καὶ ἀρετῇ, οἷς ἐπὶ  τἀναντία   ἔστι χρῆσθαι μάλιστα. Διὸ ἀνοσιώτατον
[1, 1255]   ἐστιν. ὅτι δὲ καὶ οἱ  τἀναντία   φάσκοντες τρόπον τινὰ λέγουσιν ὀρθῶς,
[1, 1253]   τὸ δοῦλον τὴν αὐτὴν ἔχει  τάξιν.   Αἴτιον δ' ὅτι τὸ φύσει
[1, 1253]   γὰρ δίκη πολιτικῆς κοινωνίας  τάξις   ἐστίν, δὲ δικαιοσύνη τοῦ
[1, 1257]   κατὰ φύσιν ἀναγκαίων. Διὸ πρὸς  τὰς   ἀλλαγὰς τοιοῦτόν τι συνέθεντο πρὸς
[1, 1252]   πασῶν κυριωτάτη καὶ πάσας περιέχουσα  τὰς   ἄλλας. Αὕτη δ' ἐστὶν
[1, 1260]   ὁμοίως δ' ἔχει καὶ περὶ  τὰς   ἄλλας. Δῆλον δὲ τοῦτο καὶ
[1, 1258]   εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται τὸ πρὸς  τὰς   ἀπολαύσεις τὰς σωματικὰς ζητοῦσιν, ὥστ'
[1, 1260]   γὰρ ἄμεινον λέγουσιν οἱ ἐξαριθμοῦντες  τὰς   ἀρετάς, ὥσπερ Γοργίας, τῶν οὕτως
[1, 1261]   παιδεύειν καὶ τοὺς παῖδας καὶ  τὰς   γυναῖκας, εἴπερ τι διαφέρει πρὸς
[1, 1261]   τοὺς παῖδας εἶναι σπουδαίους καὶ  τὰς   γυναῖκας σπουδαίας. Ἀναγκαῖον δὲ διαφέρειν·
[1, 1257]   πάλιν καὶ ἑτέρων, ὧν κατὰ  τὰς   δεήσεις ἀναγκαῖον ποιεῖσθαι τὰς μεταδόσεις,
[1, 1259]   μέρος ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον μὲν πρὸς  τὰς   ἐργασίας, φορτικὸν δὲ τὸ ἐνδιατρίβειν.
[1, 1260]   τοίνυν ἀναγκαίως ἔχειν καὶ περὶ  τὰς   ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον, δεῖν μὲν
[1, 1257]   κατὰ τὰς δεήσεις ἀναγκαῖον ποιεῖσθαι  τὰς   μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι πολλὰ ποιεῖ
[1, 1256]   ὄντος μεταβάλλειν τοῖς κτήνεσι διὰ  τὰς   νομὰς καὶ αὐτοὶ ἀναγκάζονται συνακολουθεῖν,
[1, 1260]   ἔστιν ἀρετή τις δούλου παρὰ  τὰς   ὀργανικὰς καὶ διακονικὰς ἄλλη τιμιωτέρα
[1, 1261]   κακῶς φεύγειν, ἐν τοῖς περὶ  τὰς   πολιτείας ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ
[1, 1256]   παμφάγα αὐτῶν εἶναι, ὥστε πρὸς  τὰς   ῥᾳστώνας καὶ τὴν αἵρεσιν τὴν
[1, 1258]   ἐπιβάλλονται τὸ πρὸς τὰς ἀπολαύσεις  τὰς   σωματικὰς ζητοῦσιν, ὥστ' ἐπεὶ καὶ
[1, 1260]   οὐκ ἔστιν οὐδεμία παρὰ  τὰς   σωματικὰς ὑπηρεσίας (ἔχει γὰρ ἀπορίαν
[1, 1255]   δ' ὀρθὰ καὶ ἄχρηστα πρὸς  τὰς   τοιαύτας ἐργασίας, ἀλλὰ χρήσιμα πρὸς
[1, 1255]   σώματα ἔχειν ἐλευθέρων τοὺς δὲ  τὰς   ψυχάς· ἐπεὶ τοῦτό γε φανερόν,
[1, 1259]   δεῖ συλλέγειν. Πάντα γὰρ ὠφέλιμα  ταῦτ'   ἐστὶ τοῖς τιμῶσι τὴν χρηματιστικήν,
[1, 1252]   μέχρι τῶν ἀσυνθέτων ἀνάγκη διαιρεῖν  (ταῦτα   γὰρ ἐλάχιστα μόρια τοῦ παντός)
[1, 1254]   ἕκαστον καὶ ποῖον δεῖ εἶναι.  Ταῦτα   δ' ἐστὶ δεσποτικὴ καὶ γαμική
[1, 1261]   οἰκία μὲν πᾶσα μέρος πόλεως,  ταῦτα   δ' οἰκίας, τὴν δὲ τοῦ
[1, 1252]   μέρος ἄρχων καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν·  ταῦτα   δ' οὐκ ἔστιν ἀληθῆ) δῆλον
[1, 1258]   ἐκ δὲ τούτων, ὡς δεῖ  ταῦτα   διαθεῖναι προσήκει τὸν οἰκονόμον. Οὐ
[1, 1256]   ἐπίστασθαι δεῖ ποιεῖν, ἐκεῖνον δεῖ  ταῦτα   ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ ὅσοις ἐξουσία
[1, 1259]   γενέσθαι μονοπωλίαν. Χρήσιμον δὲ γνωρίζειν  ταῦτα   καὶ τοῖς πολιτικοῖς. Πολλαῖς γὰρ
[1, 1259]   δὲ καὶ ἄλλοις περὶ ἄλλων,  ταῦτα   μὲν ἐκ τούτων θεωρείτω ὅτῳ
[1, 1254]   τις ἀρχή, οἷον ἁρμονίας. Ἀλλὰ  ταῦτα   μὲν ἴσως ἐξωτερικωτέρας ἐστὶ σκέψεως.
[1, 1259]   τινὲς καὶ πολιτεύονται τῶν πολιτευομένων  ταῦτα   μόνον. Ἐπεὶ δὲ τρία μέρη
[1, 1259]   Τῆς μὲν οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς  ταῦτα   μόρια καὶ πρῶτα· τῆς δὲ
[1, 1252]   τὸ δὲ δυνάμενον τῷ σώματι  ταῦτα   πονεῖν ἀρχόμενον καὶ φύσει δοῦλον·
[1, 1253]   αἴσθησιν λυπηροῦ καὶ ἡδέος καὶ  ταῦτα   σημαίνειν ἀλλήλοις) δὲ λόγος
[1, 1254]   δουλεία παρὰ φύσιν ἐστί, μετὰ  ταῦτα   σκεπτέον. Οὐ χαλεπὸν δὲ καὶ
[1, 1254]   δέονται ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη καὶ  ταῦτα   τὴν αὐτὴν ἔχειν διαφοράν.
[1, 1259]   ἐκ τῶν σιδηρείων, μετὰ δὲ  ταῦτα   ὡς ἀφίκοντο ἐκ τῶν ἐμπορίων
[1, 1260]   τὰ περὶ τὴν ψυχήν· ἐν  ταύτῃ   γάρ ἐστι φύσει τὸ μὲν
[1, 1255]   δοῦλοι, οἷς βέλτιόν ἐστιν ἄρχεσθαι  ταύτην   τὴν ἀρχήν, εἴπερ καὶ τοῖς
[1, 1256]   αὐτοὺς κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός τις λαμβάνει  ταύτην   τὴν τιμήν, αὐτοὶ δὲ πολιτεύονται
[1, 1253]   ἕκαστόν ἐστι τῆς γενέσεως τελεσθείσης,  ταύτην   φαμὲν τὴν φύσιν εἶναι ἑκάστου,
[1, 1260]   ἀνάγκη μὲν μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς,  ταύτης   δ' εἶναι διαφοράς, ὥσπερ καὶ
[1, 1259]   δὲ τοκισμός, τρίτον δὲ μισθαρνία  (ταύτης   δ' μὲν τῶν βαναύσων
[1, 1257]   φύσιν αὐταρκείας ἦνν· ἐκ μέντοι  ταύτης   ἐγένετ' ἐκείνη κατὰ λόγον. Ξενικωτέρας
[1, 1259]   χώραις) εἶτα περὶ γεωργίας, καὶ  ταύτης   ἤδη ψιλῆς τε καὶ πεφυτευμένης,
[1, 1259]   τρίτον δὲ εἶδος χρηματιστικῆς μεταξὺ  ταύτης   καὶ τῆς πρώτης (ἔχει γὰρ
[1, 1258]   καπηλικῆς τῆς δ' οἰκονομικῆς, καὶ  ταύτης   μὲν ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης, ~τῆς
[1, 1259]   μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν ἐμπορία (καὶ  ταύτης   μέρη τρία, ναυκληρία φορτηγία παράστασις·
[1, 1255]   καὶ τῶν σοφῶν. Αἴτιον δὲ  ταύτης   τῆς ἀμφισβητήσεως, καὶ ποιεῖ
[1, 1258]   οὐσίαν εἰς ἄπειρον. Αἴτιον δὲ  ταύτης   τῆς διαθέσεως τὸ σπουδάζειν περὶ
[1, 1258]   τὸ τέλος πάσαις) οὕτω καὶ  ταύτης   τῆς χρηματιστικῆς οὐκ ἔστι τοῦ
[1, 1258]   οὗτος πλοῦτος, ἀπὸ  ταύτης   τῆς χρηματιστικῆς. Ὥσπερ γὰρ
[1, 1256]   αὐτῶν διώρισεν, ἐπεὶ δ' οὐ  ταὐτὸ   ἑκάστῳ ἡδὺ κατὰ φύσιν ἀλλὰ
[1, 1252]   δοῦλον· διὸ δεσπότῃ καὶ δούλῳ  ταὐτὸ   συμφέρει. ~(Φύσει μὲν οὖν διώρισται
[1, 1253]   δ' Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ὡς  ταὐτὸ   φύσει βάρβαρον καὶ δοῦλον ὄν.
[1, 1258]   κτήσεως χρῆσις, ἀλλ' οὐ κατὰ  ταὐτόν,   ἀλλὰ τῆς μὲν ἕτερον τέλος,
[1, 1260]   λόγου κοινωνούντων ἄτοπον) Σχεδὸν δὲ  ταὐτόν   ἐστι τὸ ζητούμενον καὶ περὶ
[1, 1259]   μέντοι ὅραμα Θάλεω καὶ τοῦτο  ταὐτόν   ἐστιν· ἀμφότεροι γὰρ ἑαυτοῖς ἐτέχνασαν
[1, 1253]   ποιήσας οἶκον μὲν πρώτιστα γυναῖκά  τε   βοῦν τ' ἀροτῆρα Ωδ
[1, 1260]   πολιτικῶς τέκνων δὲ βασιλικῶς· ~(τό  τε   γὰρ ἄρρεν φύσει τοῦ θήλεος
[1, 1255]   ἅμα δ' οὔ φασιν· τήν  τε   γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται μὴ δικαίαν
[1, 1256]   πεποιήκασι διαφέροντας τῶν ζῴων. Τῶν  τε   γὰρ θηρίων τὰ μὲν ἀγελαῖα
[1, 1260]   τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον οἷόν  τε   διαφέρειν· τὸ μὲν γὰρ ἄρχεσθαι
[1, 1252]   καὶ περὶ τούτων μᾶλλον, τί  τε   διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ εἴ τι
[1, 1256]   ἀνθρώπων εἰσίν· οὐ γὰρ οἷόν  τε   ζῆν ἄνευ τροφῆς, ὥστε αἱ
[1, 1260]   Δία προσηγόρευσεν εἰπὼν Πατὴρ ἀνδρῶν  τε   θεῶν τε Τὸν βασιλέα τούτων
[1, 1253]   οὓς καλοῦσί τινες ὁμογάλακτας, παῖδάς  τε   καὶ παίδων παῖδας. Διὸ καὶ
[1, 1259]   μὲν χρησίμων δέ, οἷον ὑλοτομία  τε   καὶ πᾶσα μεταλλευτική. Αὕτη δὲ
[1, 1259]   γεωργίας, καὶ ταύτης ἤδη ψιλῆς  τε   καὶ πεφυτευμένης, καὶ μελιττουργίας, καὶ
[1, 1258]   ἀπαντᾶν. Περὶ μὲν οὖν τῆς  τε   μὴ ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ τίς,
[1, 1261]   καὶ τέκνων καὶ πατρός, τῆς  τε   περὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς καὶ
[1, 1254]   καὶ δούλου εἴπωμεν, ἵνα τά  τε   πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρείαν ἴδωμεν,
[1, 1257]   αὐτῆς) δεῖ χρῆσθαι πρός  τε   τὰ θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων
[1, 1255]   δὲ καὶ γίνεται διῃρημένος εἴς  τε   τὴν πολεμικὴν χρείαν καὶ τὴν
[1, 1255]   οὐχ ὁμοίως ῥᾴδιον ἰδεῖν τό  τε   τῆς ψυχῆς κάλλος καὶ τὸ
[1, 1254]   Τοῖς μὲν γὰρ δοκεῖ ἐπιστήμη  τέ   τις εἶναι δεσποτεία, καὶ
[1, 1260]   εἰπὼν Πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν  τε   Τὸν βασιλέα τούτων ἁπάντων. Φύσει
[1, 1259]   γὰρ ἔμπειρον εἶναι πρὸς ἄλληλά  τε   τούτων τίνα λυσιτελέστατα, καὶ ποῖα
[1, 1255]   βοήθεια γίνεται παρ' ἀμφοῖν, παρά  τε   τῶν δούλων καὶ παρὰ τῶν
[1, 1258]   φύσει δ' οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων  τε   τῶν χρωμένων οὐθενὸς ἄξιον οὐδὲ
[1, 1257]   τοῦ πράγματος, οἷον ὑποδήματος  τε   ὑπόδεσις καὶ μεταβλητική. Ἀμφότεραι
[1, 1257]   ὅτι καὶ γενομένοις οἰητέον τά  τε   φυτὰ τῶν ζῴων ἕνεκεν εἶναι
[1, 1259]   ποιοῦσιν. Ἐν Σικελίᾳ δέ τις  τεθέντος   παρ' αὐτῷ νομίσματος συνεπρίατο πάντα
[1, 1254]   καὶ ἄλοχος, καὶ πατὴρ καὶ  τέκνα,   περὶ τριῶν ἂν τούτων σκεπτέον
[1, 1260]   καὶ γεννήσας πρὸς τὸ  τέκνον.   Φανερὸν τοίνυν ὅτι πλείων
[1, 1254]   καὶ ἀνδρὸς σύζευξις) καὶ τρίτον  τεκνοποιητική   (καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ὠνόμασται
[1, 1260]   τὸν τρόπον. δὲ τῶν  τέκνων   ἀρχὴ βασιλική· τὸ γὰρ γεννῆσαν
[1, 1259]   ἀρχῆς, ἀλλὰ γυναικὸς μὲν πολιτικῶς  τέκνων   δὲ βασιλικῶς· ~(τό τε γὰρ
[1, 1261]   δ' ἀνδρὸς καὶ γυναικός, καὶ  τέκνων   καὶ πατρός, τῆς τε περὶ
[1, 1259]   ήκαὶ γὰρ γυναικὸς ἄρχει καὶ  τέκνων,   ὡς ἐλευθέρων μὲν ἀμφοῖν, οὐ
[1, 1260]   ἀτελές. Διὸ τὸν μὲν ἄρχοντα  τελέαν   ἔχειν δεῖ τὴν διανοητικὴν ἀρετήν
[1, 1260]   φύσιν, καὶ τὸ πρεσβύτερον καὶ  τέλειον   τοῦ νεωτέρου καὶ ἀτελοῦς. ἐν
[1, 1254]   πάλιν οἰκία συνέστηκεν· οἰκία δὲ  τέλειος   ἐκ δούλων καὶ ἐλευθέρων. Ἐπεὶ
[1, 1253]   δ' ἐκ πλειόνων κωμῶν κοινωνία  τέλειος   πόλις, ἤδη πάσης ἔχουσα πέρας
[1, 1257]   πρώτην γένεσιν εὐθύς, οὕτω καὶ  τελειωθεῖσιν.   Καὶ γὰρ κατὰ τὴν ἐξ
[1, 1253]   γὰρ ἕκαστόν ἐστι τῆς γενέσεως  τελεσθείσης,   ταύτην φαμὲν τὴν φύσιν εἶναι
[1, 1257]   μεγέθει καὶ σταθμῷ, τὸ δὲ  τελευταῖον   καὶ χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα ἀπολύσῃ
[1, 1253]   ἀγαθῶν αἴτιος. Ὥσπερ γὰρ καὶ  τελεωθὲν   βέλτιστον τῶν ζῴων ἄνθρωπός
[1, 1258]   τέλος ὄν, πρὸς δὲ τὸ  τέλος   ἅπαντα δέον ἀπαντᾶν. Περὶ μὲν
[1, 1253]   τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τὸ  τέλος   βέλτιστον· ~(Ἡ δ' αὐτάρκεια καὶ
[1, 1253]   εἴπερ καὶ αἱ πρῶται κοινωνίαι.  Τέλος   γὰρ αὕτη ἐκείνων, δὲ
[1, 1258]   οὐκ ἔστι τοῦ τέλους πέρας,  τέλος   δὲ τοιοῦτος πλοῦτος καὶ
[1, 1253]   αὕτη ἐκείνων, δὲ φύσις  τέλος   ἐστίν· οἷον γὰρ ἕκαστόν ἐστι
[1, 1261]   ἐν ἄλλοις λεκτέον, ἀφέντες ὡς  τέλος   ἔχοντας τοὺς νῦν λόγους, ἄλλην
[1, 1253]   βέλτιστον· ~(Ἡ δ' αὐτάρκεια καὶ  τέλος   καὶ βέλτιστον. Ἐκ τούτων οὖν
[1, 1260]   αὑτόν ἐστιν, ἀλλὰ πρὸς τὸ  τέλος   καὶ τὸν ἡγούμενον· ὁμοίως δὲ
[1, 1258]   πάσας ποιοῦσι χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο  τέλος   ὄν, πρὸς δὲ τὸ τέλος
[1, 1258]   ποιεῖν) τῶν δὲ πρὸς τὸ  τέλος   οὐκ εἰς ἄπειρον (πέρας γὰρ
[1, 1258]   εἰς ἄπειρον (πέρας γὰρ τὸ  τέλος   πάσαις) οὕτω καὶ ταύτης τῆς
[1, 1258]   ταὐτόν, ἀλλὰ τῆς μὲν ἕτερον  τέλος,   τῆς δ' αὔξησις. Ὥστε
[1, 1258]   καὶ ἑκάστη τῶν τεχνῶν τοῦ  τέλους   εἰς ἄπειρον (ὅτι μάλιστα γὰρ
[1, 1258]   τῆς χρηματιστικῆς οὐκ ἔστι τοῦ  τέλους   πέρας, τέλος δὲ τοιοῦτος
[1, 1257]   φησὶ ποιήσας Πλούτου δ' οὐθὲν  τέρμα   πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Κεῖται γὰρ
[1, 1254]   ζῆν) ὥσπερ δὲ ταῖς ὡρισμέναις  τέχναις   ἀναγκαῖον ἂν εἴη ὑπάρχειν τὰ
[1, 1254]   ὑπηρέτης ἐν ὀργάνου εἴδει ταῖς  τέχναις   ἐστίνν· οὕτω καὶ τὸ κτῆμα
[1, 1257]   γὰρ ὥσπερ καὶ ταῖς ἄλλαις  τέχναις·   οὐδὲν γὰρ ὄργανον ἄπειρον οὐδεμιᾶς
[1, 1257]   ἀλλὰ δι' ἐμπειρίας τινὸς καὶ  τέχνης   γίνεται μᾶλλον. Λάβωμεν δὲ περὶ
[1, 1257]   γὰρ ὄργανον ἄπειρον οὐδεμιᾶς ἐστι  τέχνης   οὔτε πλήθει οὔτε μεγέθει,
[1, 1252]   διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ εἴ τι  τεχνικὸν   ἐνδέχεται λαβεῖν περὶ ἕκαστον τῶν
[1, 1259]   γῆς μεταλλευομένων ἔστιν. Εἰσὶ δὲ  τεχνικώταται   μὲν τῶν ἐργασιῶν ὅπου ἐλάχιστον
[1, 1258]   γινόμενον, εἶτα δι' ἐμπειρίας ἤδη  τεχνικώτερον,   πόθεν καὶ πῶς μεταβαλλόμενον πλεῖστον
[1, 1260]   εἰ ἀληθές, ἆρα καὶ τοὺς  τεχνίτας   δεήσει ἔχειν ἀρετήν· πολλάκις γὰρ
[1, 1261]   καὶ δουλείας. ~(Ὁ γὰρ βάναυσος  τεχνίτης   ἀφωρισμένην τινὰ ἔχει δουλείαν, καὶ
[1, 1261]   δ' οὐθείς, οὐδὲ τῶν ἄλλων  τεχνιτῶν.   Φανερὸν τοίνυν ὅτι τῆς τοιαύτης
[1, 1259]   δ' μὲν τῶν βαναύσων  τεχνῶν,   δὲ τῶν ἀτέχνων καὶ
[1, 1258]   ἄπειρόν ἐστι, καὶ ἑκάστη τῶν  τεχνῶν   τοῦ τέλους εἰς ἄπειρον (ὅτι
[1, 1256]   ὑφαντικῇ ὡς χαλκουργικὴ  τῇ   ἀνδριαντοποιίᾳ (οὐ γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν,
[1, 1252]   σωτηρίαν. Τὸ μὲν γὰρ δυνάμενον  τῇ   διανοίᾳ προορᾶν ἄρχον φύσει καὶ
[1, 1253]   δὲ τῷ ἔργῳ ὥρισται καὶ  τῇ   δυνάμει, ὥστε μηκέτι τοιαῦτα ὄντα
[1, 1257]   ἔστι δ' οὔτε αὐτὴ  τῇ   εἰρημένῃ οὔτε πόρρω ἐκείνης. Ἔστι
[1, 1258]   ὥστ' ἐπεὶ καὶ τοῦτ' ἐν  τῇ   κτήσει φαίνεται ὑπάρχειν, πᾶσα
[1, 1257]   ὡς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν  τῇ   λεχθείσῃ πολλοὶ νομίζουσι διὰ τὴν
[1, 1258]   τοῦτο τῆς οἰκονομικῆς ἔργον. Διὸ  τῇ   μὲν φαίνεται ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς
[1, 1256]   πότερον χρηματιστικὴ αὐτὴ  τῇ   οἰκονομικῇ ἐστιν μέρος τι,
[1, 1257]   τὴν ἀλλαγήν) Ἐν μὲν οὖν  τῇ   πρώτῃ κοινωνίᾳ (τοῦτο δ' ἐστὶν
[1, 1256]   ὑπηρετική, πότερον ὡς κερκιδοποιικὴ  τῇ   ὑφαντικῇ ὡς χαλκουργικὴ
[1, 1253]   καὶ πόλιν. Καὶ πρότερον δὲ  τῇ   φύσει πόλις οἰκία καὶ
[1, 1256]   οὐχ αὐτὴ οἰκονομικὴ  τῇ   χρηματιστικῇ, δῆλον (τῆς μὲν γὰρ
[1, 1256]   ὥστε πρὸς τὰς ῥᾳστώνας καὶ  τὴν   αἵρεσιν τὴν τούτων φύσις
[1, 1257]   καὶ τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, κατὰ  τὴν   ἀλλαγήν. Αὐτὰ γὰρ τὰ χρήσιμα
[1, 1257]   ἱκανὸν αὐτοῖς, ἀναγκαῖον ἦν ποιεῖσθαι  τὴν   ἀλλαγήν) Ἐν μὲν οὖν τῇ
[1, 1255]   περὶ τοῦ δικαίου μόνον εἶναι  τὴν   ἀμφισβήτησιν (διὰ γὰρ τοῦτο τοῖς
[1, 1254]   εἴπωμεν, ἵνα τά τε πρὸς  τὴν   ἀναγκαίαν χρείαν ἴδωμεν, κἂν εἴ
[1, 1255]   δούλων, τὰ μὲν ἰσχυρὰ πρὸς  τὴν   ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ δ' ὀρθὰ
[1, 1258]   τὸν Μίδαν ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ  τὴν   ἀπληστίαν τῆς εὐχῆς πάντων αὐτῷ
[1, 1260]   τῶν ἀψύχων κτῆσιν, καὶ περὶ  τὴν   ἀρετὴν τούτων περὶ τὴν
[1, 1255]   οἷς βέλτιόν ἐστιν ἄρχεσθαι ταύτην  τὴν   ἀρχήν, εἴπερ καὶ τοῖς εἰρημένοις.
[1, 1257]   μᾶλλον. Λάβωμεν δὲ περὶ αὐτῆς  τὴν   ἀρχὴν ἐντεῦθεν. Ἑκάστου γὰρ κτήματος
[1, 1253]   τὸ θῆλυ καὶ τὸ δοῦλον  τὴν   αὐτὴν ἔχει τάξιν. Αἴτιον δ'
[1, 1254]   ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη καὶ ταῦτα  τὴν   αὐτὴν ἔχειν διαφοράν. δὲ
[1, 1257]   κτήσεως· ~(Ἣν ὡς μίαν καὶ  τὴν   αὐτὴν τῇ λεχθείσῃ πολλοὶ νομίζουσι
[1, 1255]   δοκεῖν μὴ ἄνευ ἀρετῆς εἶναι  τὴν   βίαν, ἀλλὰ περὶ τοῦ δικαίου
[1, 1257]   τῇ λεχθείσῃ πολλοὶ νομίζουσι διὰ  τὴν   γειτνίασιν· ἔστι δ' οὔτε
[1, 1259]   ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ τὰ πρὸς  τὴν   γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς, τὰ πρὸς
[1, 1260]   τούτων εἰσὶν ἀρεταί, καὶ δεῖ  τὴν   γυναῖκα εἶναι σώφρονα καὶ ἀνδρείαν
[1, 1259]   τὴν μὲν θεωρίαν ἐλευθέραν ἔχει,  τὴν   δ' ἐμπειρίαν ἀναγκαίαν. Ἔστι δὲ
[1, 1261]   μέρος πόλεως, ταῦτα δ' οἰκίας,  τὴν   δὲ τοῦ μέρους πρὸς τὴν
[1, 1253]   ποιεῖ τοιοῦτον οἷον οἱ χαλκοτύποι  τὴν   Δελφικὴν μάχαιραν, πενιχρῶς, ἀλλ' ἓν
[1, 1260]   μὲν ἄρχοντα τελέαν ἔχειν δεῖ  τὴν   διανοητικὴν ἀρετήν (τὸ γὰρ ἔργον
[1, 1261]   δούλῳ τὸν δεσπότην, ἀλλ' οὐ  τὴν   διδασκαλικὴν ἔχοντα τῶν ἔργων δεσποτικήν.
[1, 1255]   τε τὴν πολεμικὴν χρείαν καὶ  τὴν   εἰρηνικήν) συμβαίνει δὲ πολλάκις καὶ
[1, 1257]   καὶ τελειωθεῖσιν. Καὶ γὰρ κατὰ  τὴν   ἐξ ἀρχῆς γένεσιν τὰ μὲν
[1, 1259]   εἶναι, τὰ δὲ πλείω πορίζειν  τὴν   ἐπικαρπίαν) δεύτερον δὲ τοκισμός, τρίτον
[1, 1256]   εἰσιν, ὅσοι γε αὐτόφυτον ἔχουσι  τὴν   ἐργασίαν καὶ μὴ δι' ἀλλαγῆς
[1, 1258]   τοῦτ' εἶναι τὴν χρηματιστικὴν καὶ  τὴν   καπηλικήν. Ὁτὲ δὲ πάλιν λῆρος
[1, 1255]   ςὁ γὰρ νόμος δίκαιόν τἰ  τὴν   κατὰ πόλεμον δουλείαν τιθέασι δικαίαν,
[1, 1259]   ἀπ' αὐτοῦ τοῦ νομίσματος εἶναι  τὴν   κτῆσιν καὶ οὐκ ἐφ' ὅπερ
[1, 1253]   ὁμωνύμως, ὥσπερ εἴ τις λέγοι  τὴν   λιθίνην (διαφθαρεῖσα γὰρ ἔσται τοιαύτη)
[1, 1259]   διελθεῖν. Πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα  τὴν   μὲν θεωρίαν ἐλευθέραν ἔχει, τὴν
[1, 1257]   ὑποδήματι ὑπόδημα, ἀλλ' οὐ  τὴν   οἰκείαν χρῆσιν· οὐ γὰρ ἀλλαγῆς
[1, 1256]   ἔσται χρησομένη τοῖς κατὰ  τὴν   οἰκίαν παρὰ τὴν οἰκονομικήν; Πότερον
[1, 1258]   καίτοι δεῖ ὑγιαίνειν τοὺς κατὰ  τὴν   οἰκίαν, ὥσπερ ζῆν ἄλλο
[1, 1256]   τοῖς κατὰ τὴν οἰκίαν παρὰ  τὴν   οἰκονομικήν; Πότερον δὲ μέρος αὐτῆς
[1, 1256]   τὰ δ' ἀναγκαιότερα, καὶ κατὰ  τὴν   παροιμίαν Δοῦλος πρὸ δούλου, δεσπότης
[1, 1259]   ὄν. Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ  τὴν   πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας
[1, 1255]   καὶ γίνεται διῃρημένος εἴς τε  τὴν   πολεμικὴν χρείαν καὶ τὴν εἰρηνικήν)
[1, 1261]   εἴπερ τι διαφέρει πρὸς τὸ  τὴν   πόλιν εἶναι σπουδαίαν καὶ τοὺς
[1, 1261]   δεῖ βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον πρὸς  τὴν   πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν καὶ τοὺς
[1, 1254]   δοῦλος ὑπηρέτης τῶν πρὸς  τὴν   πρᾶξιν. Τὸ δὲ κτῆμα λέγεται
[1, 1257]   φύσεως διδομένη πᾶσιν, ὥσπερ κατὰ  τὴν   πρώτην γένεσιν εὐθύς, οὕτω καὶ
[1, 1259]   χρηματιστικόν, ἀλλ' ἐκείνῳ μὲν διὰ  τὴν   σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει δὲ καθόλου
[1, 1253]   ὥστε καὶ αἱ ἀποικίαι, διὰ  τὴν   συγγένειαν. Καὶ τοῦτ' ἐστὶν
[1, 1252]   δὲ καὶ ἀρχόμενον φύσει, διὰ  τὴν   σωτηρίαν. Τὸ μὲν γὰρ δυνάμενον
[1, 1255]   δικαίαν, ἅμα δ' οὔ φασιν·  τήν   τε γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται μὴ
[1, 1258]   ὑπερβολῇ γὰρ οὔσης τῆς ἀπολαύσεως,  τὴν   τῆς ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς ποιητικὴν ζητοῦσιν·
[1, 1260]   τὴν ἀρετὴν τούτων περὶ  τὴν   τῆς κτήσεως, ὃν καλοῦμεν πλοῦτον,
[1, 1256]   κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός τις λαμβάνει ταύτην  τὴν   τιμήν, αὐτοὶ δὲ πολιτεύονται
[1, 1253]   ὁρμὴ ἐν πᾶσιν ἐπὶ  τὴν   τοιαύτην κοινωνίαν· δὲ πρῶτος
[1, 1257]   τροφὴν ἐν αὑτοῖς μέχρι τινός,  τὴν   τοῦ καλουμένου γάλακτος φύσιν. Ὥστε
[1, 1258]   σῴζειν οἰόμενοι δεῖν αὔξειν  τὴν   τοῦ νομίσματος οὐσίαν εἰς ἄπειρον.
[1, 1261]   τὴν δὲ τοῦ μέρους πρὸς  τὴν   τοῦ ὅλου δεῖ βλέπειν ἀρετήν,
[1, 1256]   τὰς ῥᾳστώνας καὶ τὴν αἵρεσιν  τὴν   τούτων φύσις τοὺς βίους
[1, 1256]   σποραδικά ἐστιν, ὁποτέρως συμφέρει πρὸς  τὴν   τροφὴν αὐτοῖς διὰ τὸ τὰ
[1, 1256]   γένος, καὶ καθόλου περὶ  τὴν   τροφὴν ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις; Ἀλλὰ
[1, 1256]   δι' ἀλλαγῆς καὶ καπηλείας πορίζονται  τὴν   τροφήν, ~(Νομαδικὸς, λῃστρικὸς, ἁλιευτικὸς, θηρευτικὸς,
[1, 1258]   δὲ κατὰ φύσιν περὶ  τὴν   τροφήν, οὐχ ὥσπερ αὕτη ἄπειρος
[1, 1257]   διὰ τὴν χρῆσιν καὶ διὰ  τὴν   τροφήν, τῶν δ' ἀγρίων, εἰ
[1, 1260]   περὶ τοὺς ἀνθρώπους περὶ  τὴν   τῶν ἀψύχων κτῆσιν, καὶ περὶ
[1, 1256]   μὲν ὄργανα παρέχει, δὲ  τὴν   ὕλην· λέγω δὲ ὕλην τὸ
[1, 1252]   ἔσται τὸ λεγόμενον ἐπισκοποῦσι κατὰ  τὴν   ὑφηγημένην μέθοδον. Ὥσπερ γὰρ ἐν
[1, 1258]   χρῆται αὐτοῖς, οὕτω καὶ τροφὴν  τὴν   φύσιν δεῖ παραδοῦναι γῆν
[1, 1257]   ἀνθρώπων ἕνεκεν αὐτὰ πάντα πεποιηκέναι  τὴν   φύσιν. Διὸ καὶ πολεμικὴ
[1, 1253]   τῆς γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην φαμὲν  τὴν   φύσιν εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ ἀνθρώπου
[1, 1260]   (ἐξ ἴσου γὰρ εἶναι βούλεται  τὴν   φύσιν καὶ διαφέρειν μηδέν) ὅμως
[1, 1255]   γὰρ ἥμερα τῶν ἀγρίων βελτίω  τὴν   φύσιν, τούτοις δὲ πᾶσι βέλτιον
[1, 1257]   τῶν χρησίμων αὐτὸ ὂν εἶχε  τὴν   χρείαν εὐμεταχείριστον πρὸς τὸ ζῆν,
[1, 1258]   διὰ τὸ περὶ τοῦτ' εἶναι  τὴν   χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν. Ὁτὲ
[1, 1259]   ὠφέλιμα ταῦτ' ἐστὶ τοῖς τιμῶσι  τὴν   χρηματιστικήν, οἷον καὶ τὸ Θάλεω
[1, 1258]   ἕτερόν τι τὸν πλοῦτον καὶ  τὴν   χρηματιστικήν, ὀρθῶς ζητοῦντες. Ἔστι γὰρ
[1, 1254]   κερκίδος ἕτερόν τι γίνεται παρὰ  τὴν   χρῆσιν αὐτῆς, ἀπὸ δὲ τῆς
[1, 1259]   γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς, τὰ πρὸς  τὴν   χρῆσιν δεῖ διελθεῖν. Πάντα δὲ
[1, 1257]   τὰ μὲν ἥμερα καὶ διὰ  τὴν   χρῆσιν καὶ διὰ τὴν τροφήν,
[1, 1260]   ἑαυτοὺς ὅτι τὸ εὖ ἔχειν  τὴν   ψυχὴν ἀρετή, τὸ ὀρθοπραγεῖν,
[1, 1260]   τοῦτο εὐθὺς ὑφήγηται τὰ περὶ  τὴν   ψυχήν· ἐν ταύτῃ γάρ ἐστι
[1, 1258]   γὰρ νόμισμα στοιχεῖον καὶ πέρας  τῆς   ἀλλαγῆς ἐστιν. Καὶ ἄπειρος δὴ
[1, 1255]   τῶν σοφῶν. Αἴτιον δὲ ταύτης  τῆς   ἀμφισβητήσεως, καὶ ποιεῖ τοὺς
[1, 1258]   ~(Πορισθέντος οὖν ἤδη νομίσματος ἐκ  τῆς   ἀναγκαίας ἀλλαγῆς θάτερον εἶδος τῆς
[1, 1258]   ἐσμὲν αὐτῆς, εἴρηται, καὶ περὶ  τῆς   ἀναγκαίας, ὅτι ἑτέρα μὲν αὐτῆς
[1, 1258]   καὶ νομίσματος πλουτῶν πολλάκις ἀπορήσει  τῆς   ἀναγκαίας τροφῆς· καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον
[1, 1254]   τὸ ἀρχόμενον, καὶ τοῦτο ἐκ  τῆς   ἁπάσης φύσεως ἐνυπάρχει τοῖς ἐμψύχοις·
[1, 1258]   ἐλήλυθεν. Ἐν ὑπερβολῇ γὰρ οὔσης  τῆς   ἀπολαύσεως, τὴν τῆς ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς
[1, 1258]   γὰρ οὔσης τῆς ἀπολαύσεως, τὴν  τῆς   ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς ποιητικὴν ζητοῦσιν· κἂν
[1, 1261]   τῶν ἀποφηναμένων περὶ τῆς πολιτείας  τῆς   ἀρίστης.
[1, 1259]   οὐ τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον  τῆς   ἀρχῆς, ἀλλὰ γυναικὸς μὲν πολιτικῶς
[1, 1259]   αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην ἐκ  τῆς   ἀστρολογίας, ἔτι χειμῶνος ὄντος εὐπορήσαντα
[1, 1253]   πόλις, ἤδη πάσης ἔχουσα πέρας  τῆς   αὐταρκείας ὡς ἔπος εἰπεῖν, γινομένη
[1, 1257]   κατὰ λόγον. Ξενικωτέρας γὰρ γενομένης  τῆς   βοηθείας τῷ εἰσάγεσθαι ὧν ἐνδεεῖς
[1, 1258]   αὐτοῦ οὖσα ἑκατέρας τῆς χρηματιστικῆς.  Τῆς   γὰρ αὐτῆς ἐστι κτήσεως χρῆσις,
[1, 1252]   οἷον θῆλυ μὲν καὶ ἄρρεν  τῆς   γενέσεως ἕνεκεν (καὶ τοῦτο οὐκ
[1, 1253]   ἐστίν· οἷον γὰρ ἕκαστόν ἐστι  τῆς   γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην φαμὲν τὴν
[1, 1256]   πλεῖστον γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ  τῆς   γῆς ζῇ καὶ τῶν ἡμέρων
[1, 1258]   ἀλλὰ τῆς μὲν ἕτερον τέλος,  τῆς   δ' αὔξησις. Ὥστε δοκεῖ
[1, 1258]   εἴπομεν, καὶ τῆς μὲν καπηλικῆς  τῆς   δ' οἰκονομικῆς, καὶ ταύτης μὲν
[1, 1258]   τοιοῦτος πλοῦτος καὶ χρημάτων κτῆσις.  Τῆς   δ' οἰκονομικῆς χρηματιστικῆς ἔστι πέρας·
[1, 1258]   ἰατρικῆς, ἀλλὰ τῆς μὲν νίκην  τῆς   δ' ὑγίειαν. Οἱ δὲ πάσας
[1, 1259]   χρηματιστικῆς ταῦτα μόρια καὶ πρῶτα·  τῆς   δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν ἐμπορία
[1, 1259]   ταύτης μὲν ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης,  ~τῆς   δὲ μεταβλητικῆς ψεγομένης δικαίως (οὐ
[1, 1256]   (τῆς μὲν γὰρ τὸ πορίσασθαι,  τῆς   δὲ τὸ χρήσασθαι· τίς γὰρ
[1, 1258]   εἰς ἄπειρον. Αἴτιον δὲ ταύτης  τῆς   διαθέσεως τὸ σπουδάζειν περὶ τὸ
[1, 1256]   καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα γένη  τῆς   διακονίας. Ἔστι γὰρ ἕτερα ἑτέρων
[1, 1258]   ζῆν· ~(Εἰς ἄπειρον οὖν ἐκείνης  τῆς   ἐπιθυμίας οὔσης, καὶ τῶν ποιητικῶν
[1, 1252]   ὅταν δὲ κατὰ τοὺς λόγους  τῆς   ἐπιστήμης τῆς τοιαύτης κατὰ μέρος
[1, 1254]   τὴν χρῆσιν αὐτῆς, ἀπὸ δὲ  τῆς   ἐσθῆτος καὶ τῆς κλίνης
[1, 1258]   ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ τὴν ἀπληστίαν  τῆς   εὐχῆς πάντων αὐτῷ γιγνομένων τῶν
[1, 1254]   ἔχει, θεωρητέον· λέγω δὲ περὶ  τῆς   καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον δὲ περὶ
[1, 1257]   εἶδος οὐδέν νεἰς ἀναπλήρωσιν γὰρ  τῆς   κατὰ φύσιν αὐταρκείας ἦνν· ἐκ
[1, 1259]   τῆς πρώτης (ἔχει γὰρ καὶ  τῆς   κατὰ φύσιν τι μέρος καὶ
[1, 1254]   κτῆμα πρακτικόν· ἀπὸ μὲν γὰρ  τῆς   κερκίδος ἕτερόν τι γίνεται παρὰ
[1, 1254]   ἀπὸ δὲ τῆς ἐσθῆτος καὶ  τῆς   κλίνης χρῆσις μόνον. Ἔτι
[1, 1257]   ἔργον αὐτῆς, ἀλλ' ἤδη πλειόνων  τῆς   κοινωνίας οὔσης. Οἱ μὲν γὰρ
[1, 1256]   τρόπον, ἐπείπερ καὶ δοῦλος  τῆς   κτήσεως μέρος τι ἦν. Πρῶτον
[1, 1260]   ἀρετὴν τούτων περὶ τὴν  τῆς   κτήσεως, ὃν καλοῦμεν πλοῦτον, καὶ
[1, 1256]   οἰκονομικὴ τῇ χρηματιστικῇ, δῆλον  (τῆς   μὲν γὰρ τὸ πορίσασθαι, τῆς
[1, 1258]   ἀλλ' οὐ κατὰ ταὐτόν, ἀλλὰ  τῆς   μὲν ἕτερον τέλος, τῆς δ'
[1, 1258]   οὔσης αὐτῆς, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ  τῆς   μὲν καπηλικῆς τῆς δ' οἰκονομικῆς,
[1, 1258]   οὐδὲ στρατηγικῆς καὶ ἰατρικῆς, ἀλλὰ  τῆς   μὲν νίκην τῆς δ' ὑγίειαν.
[1, 1259]   ἀφ' ὅσων ἔστι τυγχάνειν βοηθείας.  Τῆς   μὲν οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς ταῦτα
[1, 1259]   κατὰ φύσιν τι μέρος καὶ  τῆς   μεταβλητικῆς) ὅσα ἀπὸ γῆς καὶ
[1, 1257]   καὶ χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα ἀπολύσῃ  τῆς   μετρήσεως αὑτούς· γὰρ χαρακτὴρ
[1, 1254]   Ἐπεὶ οὖν κτῆσις μέρος  τῆς   οἰκίας ἐστὶ καὶ κτητικὴ
[1, 1254]   ἐστὶ καὶ κτητικὴ μέρος  τῆς   οἰκονομίας (ἄνευ γὰρ τῶν ἀναγκαίων
[1, 1258]   τί μὲν χρηματιστικὴ μόριον  τῆς   οἰκονομίας, δ' ἰατρικὴ οὐ
[1, 1260]   τοίνυν ὅτι πλείων σπουδὴ  τῆς   οἰκονομίας περὶ τοὺς ἀνθρώπους
[1, 1258]   ἔστι πέρας· οὐ γὰρ τοῦτο  τῆς   οἰκονομικῆς ἔργον. Διὸ τῇ μὲν
[1, 1258]   Ὥστε δοκεῖ τισι τοῦτ' εἶναι  τῆς   οἰκονομικῆς ἔργον, καὶ διατελοῦσιν
[1, 1256]   γεωργικὴ πότερον μέρος τι  τῆς   οἰκονομικῆς ἕτερόν τι γένος,
[1, 1259]   μόνον. Ἐπεὶ δὲ τρία μέρη  τῆς   οἰκονομικῆς ἦν, ἓν μὲν δεσποτική,
[1, 1257]   οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ φύσιν  τῆς   οἰκονομικῆς μέρος ἐστίν, καθὸ δεῖ
[1, 1255]   δεσποτικὴν ἀρχήν, δὲ νοῦς  τῆς   ὀρέξεως πολιτικὴν βασιλικήν· ἐν
[1, 1261]   ἐπισκεψώμεθα περὶ τῶν ἀποφηναμένων περὶ  τῆς   πολιτείας τῆς ἀρίστης.
[1, 1261]   τῶν παίδων οἱ κοινωνοὶ γίνονται  τῆς   πολιτείας. Ὥστ' ἐπεὶ περὶ μὲν
[1, 1261]   περὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς καὶ  τῆς   πρὸς σφᾶς αὐτοὺς ὁμιλίας, τί
[1, 1259]   εἶδος χρηματιστικῆς μεταξὺ ταύτης καὶ  τῆς   πρώτης (ἔχει γὰρ καὶ τῆς
[1, 1259]   τοῦτον τὸν τρόπον ἐπίδειξιν ποιήσασθαι  τῆς   σοφίας· ἔστι δ' ὥσπερ εἴπομεν,
[1, 1258]   δέον ἀπαντᾶν. Περὶ μὲν οὖν  τῆς   τε μὴ ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ
[1, 1261]   γυναικός, καὶ τέκνων καὶ πατρός,  τῆς   τε περὶ ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς
[1, 1259]   μόνος, οὐ πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν  τῆς   τιμῆς· ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τοῖς
[1, 1261]   ἄλλων τεχνιτῶν. Φανερὸν τοίνυν ὅτι  τῆς   τοιαύτης ἀρετῆς αἴτιον εἶναι δεῖ
[1, 1252]   κατὰ τοὺς λόγους τῆς ἐπιστήμης  τῆς   τοιαύτης κατὰ μέρος ἄρχων καὶ
[1, 1257]   ἐκ τούτων εἶναι. γὰρ  τῆς   τοιαύτης κτήσεως αὐτάρκεια πρὸς ἀγαθὴν
[1, 1257]   πάντα, ἀλλὰ τά γε πλεῖστα  τῆς   τροφῆς καὶ ἄλλης βοηθείας ἕνεκεν,
[1, 1256]   ἄνευ τροφῆς, ὥστε αἱ διαφοραὶ  τῆς   τροφῆς τοὺς βίους πεποιήκασι διαφέροντας
[1, 1259]   μὲν τῶν ἐργασιῶν ὅπου ἐλάχιστον  τῆς   τύχης, βαναυσόταται δ' ἐν αἷς
[1, 1258]   ἔστι δ' ὡς οὔ, ἀλλὰ  τῆς   ὑπηρετικῆς· μάλιστα δέ, καθάπερ εἴρηται
[1, 1258]   προσήκει τὸν οἰκονόμον. Οὐ γὰρ  τῆς   ὑφαντικῆς ἔρια ποιῆσαι, ἀλλὰ χρήσασθαι
[1, 1259]   διὰ τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς  τῆς   φιλοσοφίας οὔσης, κατανοήσαντά φασιν αὐτὸν
[1, 1257]   τοιαύτη κτῆσις ὑπ' αὐτῆς φαίνεται  τῆς   φύσεως διδομένη πᾶσιν, ὥσπερ κατὰ
[1, 1258]   πολιτική, ἀλλὰ λαβοῦσα παρὰ  τῆς   φύσεως χρῆται αὐτοῖς, οὕτω καὶ
[1, 1258]   ἐστι, καὶ τὸ ἕτερον εἶδος  τῆς   χρηματιστικῆς διὰ τοῦτ' ἐλήλυθεν. Ἐν
[1, 1258]   ποιητικὴν ζητοῦσιν· κἂν μὴ διὰ  τῆς   χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν, δι' ἄλλης
[1, 1258]   τῆς ἀναγκαίας ἀλλαγῆς θάτερον εἶδος  τῆς   χρηματιστικῆς ἐγένετο, τὸ καπηλικόν, τὸ
[1, 1257]   δῆλον ὅτι οὐκ ἔστι φύσει  τῆς   χρηματιστικῆς καπηλική· ὅσον γὰρ
[1, 1258]   τέλος πάσαις) οὕτω καὶ ταύτης  τῆς   χρηματιστικῆς οὐκ ἔστι τοῦ τέλους
[1, 1258]   χρῆσις τοῦ αὐτοῦ οὖσα ἑκατέρας  τῆς   χρηματιστικῆς. Τῆς γὰρ αὐτῆς ἐστι
[1, 1258]   πλοῦτος, ἀπὸ ταύτης  τῆς   χρηματιστικῆς. Ὥσπερ γὰρ ἰατρικὴ
[1, 1260]   πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν τὰ μόρια  τῆς   ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει διαφερόντως.
[1, 1255]   ἂν ἄρχειν πολλάκις τὸ σῶμα  τῆς   ψυχῆς διὰ τὸ φαύλως καὶ
[1, 1255]   τὸ ἄρχεσθαι τῷ σώματι ὑπὸ  τῆς   ψυχῆς, καὶ τῷ παθητικῷ μορίῳ
[1, 1255]   ὁμοίως ῥᾴδιον ἰδεῖν τό τε  τῆς   ψυχῆς κάλλος καὶ τὸ τοῦ
[1, 1255]   τοῦτ' ἀληθές, πολὺ δικαιότερον ἐπὶ  τῆς   ψυχῆς τοῦτο διωρίσθαι· ἀλλ' οὐχ
[1, 1256]   ὕλην τὸ ὑποκείμενον ἐξ οὗ  τι   ἀποτελεῖται ἔργον, οἷον ὑφάντῃ μὲν
[1, 1256]   τι τῆς οἰκονομικῆς ἕτερόν  τι   γένος, καὶ καθόλου περὶ
[1, 1254]   μὲν γὰρ τῆς κερκίδος ἕτερόν  τι   γίνεται παρὰ τὴν χρῆσιν αὐτῆς,
[1, 1261]   παῖδας καὶ τὰς γυναῖκας, εἴπερ  τι   διαφέρει πρὸς τὸ τὴν πόλιν
[1, 1260]   ἀπορίαν ἀμφοτέρως· εἴτε γὰρ ἔστιν,  τί   διοίσουσι τῶν ἐλευθέρων; Εἴτε μὴ
[1, 1258]   γῆν θάλατταν ἄλλο  τι)   ἐκ δὲ τούτων, ὡς δεῖ
[1, 1254]   τριῶν ἂν τούτων σκεπτέον εἴη  τί   ἕκαστον καὶ ποῖον δεῖ εἶναι.
[1, 1254]   ἐστί, καὶ δοῦλος κτῆμά  τι   ἔμψυχον, καὶ ὥσπερ ὄργανον πρὸ
[1, 1256]   Πότερον δὲ μέρος αὐτῆς ἐστί  τι   ἕτερον εἶδος, ἔχει διαμφισβήτησιν·
[1, 1256]   τῇ οἰκονομικῇ ἐστιν μέρος  τι,   ὑπηρετική, καὶ εἰ ὑπηρετική,
[1, 1258]   γὰρ ἀπορήσειεν ἄν τις διὰ  τί   μὲν χρηματιστικὴ μόριον τῆς
[1, 1256]   δοῦλος τῆς κτήσεως μέρος  τι   ἦν. Πρῶτον μὲν οὖν ἀπορήσειεν
[1, 1256]   μέρος· διὸ καὶ συμφέρον ἐστί  τι   καὶ φιλία δούλῳ καὶ δεσπότῃ
[1, 1254]   πλειόνων συνέστηκε καὶ γίνεται ἕν  τι   κοινόν, εἴτε ἐκ συνεχῶν εἴτε
[1, 1259]   γὰρ καὶ τῆς κατὰ φύσιν  τι   μέρος καὶ τῆς μεταβλητικῆς) ὅσα
[1, 1254]   τρεῖς ἃς εἴπομεν. Ἔστι δέ  τι   μέρος δοκεῖ τοῖς μὲν
[1, 1259]   σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει δὲ καθόλου  τι   ὄν. Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ
[1, 1254]   ἀναγκαίαν χρείαν ἴδωμεν, κἂν εἴ  τι   πρὸς τὸ εἰδέναι περὶ αὐτῶν
[1, 1257]   Διὸ πρὸς τὰς ἀλλαγὰς τοιοῦτόν  τι   συνέθεντο πρὸς σφᾶς αὐτοὺς διδόναι
[1, 1252]   ὀψόμεθα καὶ περὶ τούτων μᾶλλον,  τί   τε διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ εἴ
[1, 1252]   τε διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ εἴ  τι   τεχνικὸν ἐνδέχεται λαβεῖν περὶ ἕκαστον
[1, 1256]   πρῶτον γεωργικὴ πότερον μέρος  τι   τῆς οἰκονομικῆς ἕτερόν τι
[1, 1261]   τῆς πρὸς σφᾶς αὐτοὺς ὁμιλίας,  τί   τὸ καλῶς καὶ μὴ καλῶς
[1, 1255]   βαρβάρους οἴκοι μόνον, ὡς ὄν  τι   τὸ μὲν ἁπλῶς εὐγενὲς καὶ
[1, 1257]   σίδηρος καὶ ἄργυρος κἂν εἴ  τι   τοιοῦτον ἕτερον, τὸ μὲν πρῶτον
[1, 1260]   δεῖ ἀμφοτέρους μετέχειν καλοκαγαθίας, διὰ  τί   τὸν μὲν ἄρχειν δέοι ἂν
[1, 1258]   παρατιθεμένων χρυσῶν. Διὸ ζητοῦσιν ἕτερόν  τι   τὸν πλοῦτον καὶ τὴν χρηματιστικήν,
[1, 1256]   ψυχῇ, δὲ δοῦλος μέρος  τι   τοῦ δεσπότου, οἷον ἔμψυχόν τι
[1, 1256]   τι τοῦ δεσπότου, οἷον ἔμψυχόν  τι   τοῦ σώματος κεχωρισμένον δὲ μέρος·
[1, 1254]   ἄρχει τὸ δ' ἄρχεται, ἔστι  τι   τούτων ἔργον) Ὅσα γὰρ ἐκ
[1, 1258]   οἰκίαν, ὥσπερ ζῆν ἄλλο  τι   τῶν ἀναγκαίων. Ἐπεὶ δὲ ἔστι
[1, 1260]   ἀρετή, τὸ ὀρθοπραγεῖν,  τι   τῶν τοιούτων· πολὺ γὰρ ἄμεινον
[1, 1259]   Μιλησίου· τοῦτο γάρ ἐστι κατανόημά  τι   χρηματιστικόν, ἀλλ' ἐκείνῳ μὲν διὰ
[1, 1255]   τινός ςὁ γὰρ νόμος δίκαιόν  τἰ   τὴν κατὰ πόλεμον δουλείαν τιθέασι
[1, 1255]   τἰ τὴν κατὰ πόλεμον δουλείαν  τιθέασι   δικαίαν, ἅμα δ' οὔ φασιν·
[1, 1258]   Καὶ γὰρ τὸν πλοῦτον πολλάκις  τιθέασι   νομίσματος πλῆθος, διὰ τὸ περὶ
[1, 1259]   τοῦτ' εἴληφεν· ὅμοια γὰρ τὰ  τικτόμενα   τοῖς γεννῶσιν αὐτά ἐστιν,
[1, 1260]   καὶ σχήμασι καὶ λόγοις καὶ  τιμαῖς,   ὥσπερ καὶ Ἄμασις εἶπε τὸν
[1, 1256]   ἐπίτροπός τις λαμβάνει ταύτην τὴν  τιμήν,   αὐτοὶ δὲ πολιτεύονται φιλοσοφοῦσιν.
[1, 1259]   οὐ πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς  τιμῆς·   ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα
[1, 1260]   τὰς ὀργανικὰς καὶ διακονικὰς ἄλλη  τιμιωτέρα   τούτων, οἷον σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία
[1, 1259]   γὰρ ὠφέλιμα ταῦτ' ἐστὶ τοῖς  τιμῶσι   τὴν χρηματιστικήν, οἷον καὶ τὸ
[1, 1255]   τοὺς λόγους ἐπαλλάττειν, ὅτι τρόπον  τινὰ   ἀρετὴ τυγχάνουσα χορηγίας καὶ βιάζεσθαι
[1, 1258]   καὶ τίς, καὶ δι' αἰτίαν  τίνα   ἐν χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς, εἴρηται,
[1, 1261]   ~(Ὁ γὰρ βάναυσος τεχνίτης ἀφωρισμένην  τινὰ   ἔχει δουλείαν, καὶ μὲν
[1, 1255]   καὶ οἱ τἀναντία φάσκοντες τρόπον  τινὰ   λέγουσιν ὀρθῶς, οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν.
[1, 1256]   δύναται. Ὅτι μὲν οὖν ἔχει  τινὰ   λόγον ἀμφισβήτησις, καὶ οὐκ
[1, 1259]   εἶναι πρὸς ἄλληλά τε τούτων  τίνα   λυσιτελέστατα, καὶ ποῖα ἐν ποίοις
[1, 1252]   ~(Ἐπειδὴ πᾶσαν πόλιν ὁρῶμεν κοινωνίαν  τινὰ   οὖσαν καὶ πᾶσαν κοινωνίαν ἀγαθοῦ
[1, 1255]   ἀρχῆς εἴπομεν· ἀνάγκη γὰρ εἶναί  τινας   φάναι τοὺς μὲν πανταχοῦ δούλους
[1, 1259]   ὥσπερ οἰκίᾳ, μᾶλλον δέ· διόπερ  τινὲς   καὶ πολιτεύονται τῶν πολιτευομένων ταῦτα
[1, 1255]   ~(Ὅτι μὲν τοίνυν εἰσὶ φύσει  τινὲς   οἱ μὲν ἐλεύθεροι οἱ δὲ
[1, 1256]   ἀμφισβήτησις, καὶ οὐκ εἰσί  τινες   οἱ μὲν φύσει δοῦλοι οἱ
[1, 1253]   ἀποικία οἰκίας εἶναι, οὓς καλοῦσί  τινες   ὁμογάλακτας, παῖδάς τε καὶ παίδων
[1, 1256]   πᾶσαι ἀλλήλαις αἱ ἀρχαί, ὥσπερ  τινές   φασιν. μὲν γὰρ ἐλευθέρων
[1, 1255]   καὶ δεσπόζειν. Ὅλως δ' ἀντεχόμενοί  τινες,   ὡς οἴονται, δικαίου τινός ςὁ
[1, 1254]   καὶ πότερον βέλτιον καὶ δίκαιόν  τινι   δουλεύειν οὔ, ἀλλὰ πᾶσα
[1, 1252]   οὖσαν καὶ πᾶσαν κοινωνίαν ἀγαθοῦ  τινος   ἕνεκεν συνεστηκυῖαν (τοῦ γὰρ εἶναι
[1, 1257]   φύσει αὐτῶν, ἀλλὰ δι' ἐμπειρίας  τινὸς   καὶ τέχνης γίνεται μᾶλλον. Λάβωμεν
[1, 1255]   ἀντεχόμενοί τινες, ὡς οἴονται, δικαίου  τινός   ςὁ γὰρ νόμος δίκαιόν τἰ
[1, 1252]   δῆλον ὡς πᾶσαι μὲν ἀγαθοῦ  τινος   στοχάζονται, μάλιστα δὲ καὶ τοῦ
[1, 1257]   ἔχει τροφὴν ἐν αὑτοῖς μέχρι  τινός,   τὴν τοῦ καλουμένου γάλακτος φύσιν.
[1, 1255]   τὸ κρατοῦν ἐν ὑπεροχῇ ἀγαθοῦ  τινος,   ὥστε δοκεῖν μὴ ἄνευ ἀρετῆς
[1, 1255]   δ' ἀπ' ἀμφοῖν ἔκγονον ῥιζωμάτων  τίς   ἂν προσειπεῖν ἀξιώσειεν λάτριν; Ὅταν
[1, 1254]   τοῖς μὴ μετέχουσι ζωῆς ἔστι  τις   ἀρχή, οἷον ἁρμονίας. Ἀλλὰ ταῦτα
[1, 1256]   πορίσασθαι, τῆς δὲ τὸ χρήσασθαι·  τίς   γὰρ ἔσται χρησομένη τοῖς
[1, 1258]   ἀνεπιτήδειον. Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν ἄν  τις   διὰ τί μὲν χρηματιστικὴ
[1, 1255]   ἀνάξιον δουλεύειν οὐδαμῶς ἂν φαίη  τις   δοῦλον εἶναι· εἰ δὲ μή,
[1, 1260]   ἄν τις, πότερον ἔστιν ἀρετή  τις   δούλου παρὰ τὰς ὀργανικὰς καὶ
[1, 1259]   καθόλου τὸ τοιοῦτον χρηματιστικόν, ἐάν  τις   δύνηται μονοπωλίαν αὑτῷ κατασκευάζειν. Διὸ
[1, 1254]   μὲν γὰρ δοκεῖ ἐπιστήμη τέ  τις   εἶναι δεσποτεία, καὶ
[1, 1252]   ἕκαστον τῶν ῥηθέντων. Εἰ δή  τις   ἐξ ἀρχῆς τὰ πράγματα φυόμενα
[1, 1255]   δουλεύων· γὰρ νόμος ὁμολογία  τίς   ἐστιν ἐν τὰ κατὰ
[1, 1259]   πῶς, οἷον ἵππων κτῆσις ποία  τις   βοῶν προβάτων, ὁμοίως
[1, 1254]   φύσις τοῦ δούλου καὶ  τίς   δύναμις, ἐκ τούτων δῆλον·
[1, 1258]   τε μὴ ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ  τίς,   καὶ δι' αἰτίαν τίνα ἐν
[1, 1255]   καὶ δοῦλος. Ἔστι γάρ  τις   καὶ κατὰ νόμον δοῦλος καὶ
[1, 1257]   πολιτικῶν. Ὅτι μὲν τοίνυν ἔστι  τις   κτητικὴ κατὰ φύσιν τοῖς οἰκονόμοις
[1, 1256]   ἐξουσία μὴ αὐτοὺς κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός  τις   λαμβάνει ταύτην τὴν τιμήν, αὐτοὶ
[1, 1253]   εἰ μὴ ὁμωνύμως, ὥσπερ εἴ  τις   λέγοι τὴν λιθίνην (διαφθαρεῖσα γὰρ
[1, 1254]   ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ὅλως ἐκείνου.  Τίς   μὲν οὖν φύσις τοῦ
[1, 1256]   Συρακούσαις ἐπαίδευεν· ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων  τις   μισθὸν ἐδίδασκε τὰ ἐγκύκλια διακονήματα
[1, 1256]   τούτων, οἷον δικαία, πολεμική  τις   οὖσα θηρευτική. Περὶ