HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


π  =  211 formes différentes pour 502 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1255]   ζῷα οὐ λόγῳ αἰσθανόμενα ἀλλὰ  παθήμασιν   ὑπηρετεῖ. Καὶ χρεία δὲ
[1, 1255]   ὑπὸ τῆς ψυχῆς, καὶ τῷ  παθητικῷ   μορίῳ ὑπὸ τοῦ νοῦ καὶ
[1, 1261]   μᾶλλον τοὺς δούλους τοὺς  παῖδας.   Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων διωρίσθω
[1, 1253]   ὁμογάλακτας, παῖδάς τε καὶ παίδων  παῖδας.   Διὸ καὶ τὸ πρῶτον ἐβασιλεύοντο
[1, 1256]   ἐδίδασκε τὰ ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς  παῖδας·   εἴη δ' ἂν καὶ ἐπὶ
[1, 1261]   πόλιν εἶναι σπουδαίαν καὶ τοὺς  παῖδας   εἶναι σπουδαίους καὶ τὰς γυναῖκας
[1, 1261]   πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν καὶ τοὺς  παῖδας   καὶ τὰς γυναῖκας, εἴπερ τι
[1, 1253]   εἶναι, οὓς καλοῦσί τινες ὁμογάλακτας,  παῖδάς   τε καὶ παίδων παῖδας. Διὸ
[1, 1261]   ἀναγκαῖον πρὸς τὴν πολιτείαν βλέποντας  παιδεύειν   καὶ τοὺς παῖδας καὶ τὰς
[1, 1260]   ἄρρεν τοῦ θήλεος καὶ ἀνὴρ  παιδός,   καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν τὰ
[1, 1260]   ζητούμενον καὶ περὶ γυναικὸς καὶ  παιδός,   πότερα καὶ τούτων εἰσὶν ἀρεταί,
[1, 1253]   λέγει Ὅμηρος Θεμιστεύει δὲ ἕκαστος  παίδων   ἠδ' ἀλόχων. Σποράδες γάρ· καὶ
[1, 1261]   τῶν ἐλευθέρων, ἐκ δὲ τῶν  παίδων   οἱ κοινωνοὶ γίνονται τῆς πολιτείας.
[1, 1253]   τινες ὁμογάλακτας, παῖδάς τε καὶ  παίδων   παῖδας. Διὸ καὶ τὸ πρῶτον
[1, 1260]   οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ δ'  παῖς   ἀτελής, δῆλον ὅτι τούτου μὲν
[1, 1260]   καὶ ἀνδρείαν καὶ δικαίαν, καὶ  παῖς   ἔστι καὶ ἀκόλαστος καὶ σώφρων,
[1, 1260]   μέν, ἀλλ' ἄκυρον, δὲ  παῖς   ἔχει μέν, ἀλλ' ἀτελές. Διὸ
[1, 1255]   ἴσου ἀνάπαλιν βλαβερὸν πᾶσιν.  Πάλιν   ἐν ἀνθρώπῳ καὶ τοῖς ἄλλοις
[1, 1257]   πάντων, οἱ δὲ κεχωρισμένοι πολλῶν  πάλιν   καὶ ἑτέρων, ὧν κατὰ τὰς
[1, 1258]   καὶ τὴν καπηλικήν. Ὁτὲ δὲ  πάλιν   λῆρος εἶναι δοκεῖ τὸ νόμισμα
[1, 1254]   Οἰκονομίας δὲ μέρη ἐξ ὧν  πάλιν   οἰκία συνέστηκεν· οἰκία δὲ τέλειος
[1, 1256]   τὰ δὲ καρποφάγα τὰ δὲ  παμφάγα   αὐτῶν εἶναι, ὥστε πρὸς τὰς
[1, 1257]   τῶν δ' ἀγρίων, εἰ μὴ  πάντα,   ἀλλὰ τά γε πλεῖστα τῆς
[1, 1259]   ἐπιτετυχήκασιν ἔνιοι χρηματιζόμενοι, δεῖ συλλέγειν.  Πάντα   γὰρ ὠφέλιμα ταῦτ' ἐστὶ τοῖς
[1, 1259]   πρὸς τὴν χρῆσιν δεῖ διελθεῖν.  Πάντα   δὲ τὰ τοιαῦτα τὴν μὲν
[1, 1253]   λιθίνην (διαφθαρεῖσα γὰρ ἔσται τοιαύτη)  πάντα   δὲ τῷ ἔργῳ ὥρισται καὶ
[1, 1257]   ἀναγκαῖον τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν αὐτὰ  πάντα   πεποιηκέναι τὴν φύσιν. Διὸ καὶ
[1, 1252]   γὰρ εἶναι δοκοῦντος ἀγαθοῦ χάριν  πάντα   πράττουσι πάντες) δῆλον ὡς πᾶσαι
[1, 1259]   τεθέντος παρ' αὐτῷ νομίσματος συνεπρίατο  πάντα   τὸν σίδηρον ἐκ τῶν σιδηρείων,
[1, 1258]   δοκεῖ τὸ νόμισμα καὶ νόμος  παντάπασι,   φύσει δ' οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων
[1, 1260]   ἀρετὰς ὑποληπτέον, δεῖν μὲν μετέχειν  πάντας,   ἀλλ' οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον,
[1, 1255]   εἶναί τινας φάναι τοὺς μὲν  πανταχοῦ   δούλους τοὺς δ' οὐδαμοῦ. Τὸν
[1, 1255]   μόνον παρ' αὑτοῖς εὐγενεῖς ἀλλὰ  πανταχοῦ   νομίζουσιν, τοὺς δὲ βαρβάρους οἴκοι
[1, 1258]   τῶν γινομένων ὁρῶμεν συμβαῖνον τοὐναντίον·  πάντες   γὰρ εἰς ἄπειρον αὔξουσιν οἱ
[1, 1252]   δοκοῦντος ἀγαθοῦ χάριν πάντα πράττουσι  πάντες)   δῆλον ὡς πᾶσαι μὲν ἀγαθοῦ
[1, 1255]   τῶν θεῶν εἰκόνες, τοὺς ὑπολειπομένους  πάντες   φαῖεν ἂν ἀξίους εἶναι τούτοις
[1, 1253]   τοὺς θεοὺς δὲ διὰ τοῦτο  πάντες   φασὶ βασιλεύεσθαι, ὅτι καὶ αὐτοὶ
[1, 1258]   ἔργον τροφὴν τῷ γεννηθέντι παρέχειν·  παντὶ   γάρ, ἐξ οὗ γίνεται, τροφὴ
[1, 1253]   ἄνθρωπος ζῷον πάσης μελίττης καὶ  παντὸς   ἀγελαίου ζῴου μᾶλλον, δῆλον. Οὐθὲν
[1, 1252]   (ταῦτα γὰρ ἐλάχιστα μόρια τοῦ  παντός)   οὕτω καὶ πόλιν ἐξ ὧν
[1, 1258]   τῇ μὲν φαίνεται ἀναγκαῖον εἶναι  παντὸς   πλούτου πέρας, ἐπὶ δὲ τῶν
[1, 1255]   τρόπον ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ἐπὶ  πάντων   ἀνθρώπων. Ὅσοι μὲν οὖν τοσοῦτον
[1, 1257]   κτημάτων. Ἔστι γὰρ μεταβλητικὴ  πάντων,   ἀρξαμένη τὸ μὲν πρῶτον ἐκ
[1, 1258]   διὰ τὴν ἀπληστίαν τῆς εὐχῆς  πάντων   αὐτῷ γιγνομένων τῶν παρατιθεμένων χρυσῶν.
[1, 1260]   γυναικός, οὕτω νομίζειν ἔχειν περὶ  πάντων·   Γυναικὶ κόσμον σιγὴ φέρει,
[1, 1252]   μάλιστα δὲ καὶ τοῦ κυριωτάτου  πάντων   πασῶν κυριωτάτη καὶ πάσας
[1, 1260]   ἔστιν ἠθικὴ ἀρετὴ τῶν εἰρημένων  πάντων,   καὶ οὐχ αὐτὴ σωφροσύνη
[1, 1257]   μὲν γὰρ τῶν αὑτῶν ἐκοινώνουν  πάντων,   οἱ δὲ κεχωρισμένοι πολλῶν πάλιν
[1, 1259]   τ' ἐν Μιλήτῳ καὶ Χίῳ  πάντων,   ὀλίγου μισθωσάμενον ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος·
[1, 1253]   χωρισθεὶς νόμου καὶ δίκης χείριστον  πάντων.   Χαλεπωτάτη γὰρ ἀδικία ἔχουσα ὅπλα·
[1, 1258]   δὲ καπηλική, ποιητικὴ πλούτου οὐ  πάντως   ἀλλὰ διὰ χρημάτων μεταβολῆς. Καὶ
[1, 1255]   τἀναγκαῖα τῷ σώματι βοήθεια γίνεται  παρ'   ἀμφοῖν, παρά τε τῶν δούλων
[1, 1255]   αὑτοὺς μὲν γὰρ οὐ μόνον  παρ'   αὑτοῖς εὐγενεῖς ἀλλὰ πανταχοῦ νομίζουσιν,
[1, 1259]   Ἐν Σικελίᾳ δέ τις τεθέντος  παρ'   αὐτῷ νομίσματος συνεπρίατο πάντα τὸν
[1, 1260]   πότερον ἔστιν ἀρετή τις δούλου  παρὰ   τὰς ὀργανικὰς καὶ διακονικὰς ἄλλη
[1, 1260]   ἕξεων, οὐκ ἔστιν οὐδεμία  παρὰ   τὰς σωματικὰς ὑπηρεσίας (ἔχει γὰρ
[1, 1255]   σώματι βοήθεια γίνεται παρ' ἀμφοῖν,  παρά   τε τῶν δούλων καὶ παρὰ
[1, 1256]   χρησομένη τοῖς κατὰ τὴν οἰκίαν  παρὰ   τὴν οἰκονομικήν; Πότερον δὲ μέρος
[1, 1254]   τῆς κερκίδος ἕτερόν τι γίνεται  παρὰ   τὴν χρῆσιν αὐτῆς, ἀπὸ δὲ
[1, 1258]   ποιεῖ πολιτική, ἀλλὰ λαβοῦσα  παρὰ   τῆς φύσεως χρῆται αὐτοῖς, οὕτω
[1, 1255]   παρά τε τῶν δούλων καὶ  παρὰ   τῶν ἡμέρων ζῴων. Βούλεται μὲν
[1, 1254]   οὔ, ἀλλὰ πᾶσα δουλεία  παρὰ   φύσιν ἐστί, μετὰ ταῦτα σκεπτέον.
[1, 1255]   ψυχῆς διὰ τὸ φαύλως καὶ  παρὰ   φύσιν ἔχειν. Ἔστι δ' οὖν,
[1, 1260]   ἡγεμονικώτερον, εἰ μή που συνέστηκε  παρὰ   φύσιν, καὶ τὸ πρεσβύτερον καὶ
[1, 1257]   μὲν οὖν τοιαύτη μεταβλητικὴ οὔτε  παρὰ   φύσιν οὔτε χρηματιστικῆς ἐστιν εἶδος
[1, 1259]   ἐκ νομίσματος) ὥστε καὶ μάλιστα  παρὰ   φύσιν οὗτος τῶν χρηματισμῶν ἐστιν.
[1, 1254]   καθάπερ εἴπομεν ἀρχόμενοι· τοῖς δὲ  παρὰ   φύσιν τὸ δεσπόζειν ννόμῳ γὰρ
[1, 1258]   καὶ τροφὴν τὴν φύσιν δεῖ  παραδοῦναι   γῆν θάλατταν ἄλλο
[1, 1255]   ὑπηρετεῖ. Καὶ χρεία δὲ  παραλλάττει   μικρόν· γὰρ πρὸς τἀναγκαῖα
[1, 1255]   τοῖς νόμοις ὥσπερ ῥήτορα γράφονται  παρανόμων,   ὡς δεινὸν εἰ τοῦ βιάσασθαι
[1, 1259]   ταύτης μέρη τρία, ναυκληρία φορτηγία  παράστασις·   διαφέρει δὲ τούτων ἕτερα ἑτέρων
[1, 1258]   εὐχῆς πάντων αὐτῷ γιγνομένων τῶν  παρατιθεμένων   χρυσῶν. Διὸ ζητοῦσιν ἕτερόν τι
[1, 1256]   ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ' μὲν ὄργανα  παρέχει,   δὲ τὴν ὕλην· λέγω
[1, 1258]   ἐστιν ἔργον τροφὴν τῷ γεννηθέντι  παρέχειν·   παντὶ γάρ, ἐξ οὗ γίνεται,
[1, 1259]   περὶ τούτων, οἷον Χαρητίδῃ τῷ  Παρίῳ   (καὶ Ἀπολλοδώρῳ τῷ Λημνίῳ περὶ
[1, 1256]   δ' ἀναγκαιότερα, καὶ κατὰ τὴν  παροιμίαν   Δοῦλος πρὸ δούλου, δεσπότης πρὸ
[1, 1256]   μὲν οἰκονομικὴ μοναρχία αμοναρχεῖται γὰρ  πᾶς   οἶκος) δὲ πολιτικὴ ἐλευθέρων
[1, 1254]   καὶ ὥσπερ ὄργανον πρὸ ὀργάνων  πᾶς   ὑπηρέτης. Εἰ γὰρ ἠδύνατο ἕκαστον
[1, 1253]   ἔθνη· ἐκ βασιλευομένων γὰρ συνῆλθον·  πᾶσα   γὰρ οἰκία βασιλεύεται ὑπὸ τοῦ
[1, 1254]   ἀναγκαῖον πρῶτον περὶ οἰκονομίας εἰπεῖν·  πᾶσα   γὰρ σύγκειται πόλις ἐξ οἰκιῶν.
[1, 1254]   τινι δουλεύειν οὔ, ἀλλὰ  πᾶσα   δουλεία παρὰ φύσιν ἐστί, μετὰ
[1, 1258]   ἐν τῇ κτήσει φαίνεται ὑπάρχειν,  πᾶσα   διατριβὴ περὶ τὸν χρηματισμόν
[1, 1261]   ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ οἰκία μὲν  πᾶσα   μέρος πόλεως, ταῦτα δ' οἰκίας,
[1, 1259]   δέ, οἷον ὑλοτομία τε καὶ  πᾶσα   μεταλλευτική. Αὕτη δὲ πολλὰ ἤδη
[1, 1253]   δὲ τοῦ εὖ ζῆν. Διὸ  πᾶσα   πόλις φύσει ἔστιν, εἴπερ καὶ
[1, 1256]   ἐστι δεσποτεία καὶ πολιτική, οὐδὲ  πᾶσαι   ἀλλήλαις αἱ ἀρχαί, ὥσπερ τινές
[1, 1256]   δεσπότου. Αἱ μὲν οὖν τοιαῦται  πᾶσαι   δουλικαὶ ἐπιστῆμαί εἰσι· δεσποτικὴ δ'
[1, 1252]   πάντα πράττουσι πάντες) δῆλον ὡς  πᾶσαι   μὲν ἀγαθοῦ τινος στοχάζονται, μάλιστα
[1, 1258]   ἄπειρον (πέρας γὰρ τὸ τέλος  πάσαις)   οὕτω καὶ ταύτης τῆς χρηματιστικῆς
[1, 1253]   ἐστιν. μὲν οὖν εἰς  πᾶσαν   ἡμέραν συνεστηκυῖα κοινωνία κατὰ φύσιν
[1, 1252]   ὁρῶμεν κοινωνίαν τινὰ οὖσαν καὶ  πᾶσαν   κοινωνίαν ἀγαθοῦ τινος ἕνεκεν συνεστηκυῖαν
[1, 1252]   ~(Ἐπειδὴ  πᾶσαν   πόλιν ὁρῶμεν κοινωνίαν τινὰ οὖσαν
[1, 1252]   πάντων πασῶν κυριωτάτη καὶ  πάσας   περιέχουσα τὰς ἄλλας. Αὕτη δ'
[1, 1258]   τῆς δ' ὑγίειαν. Οἱ δὲ  πάσας   ποιοῦσι χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο τέλος
[1, 1253]   κωμῶν κοινωνία τέλειος πόλις, ἤδη  πάσης   ἔχουσα πέρας τῆς αὐταρκείας ὡς
[1, 1256]   τὸν τρόπον. ~(Ὅλως δὲ περὶ  πάσης   κτήσεως καὶ χρηματιστικῆς θεωρήσωμεν κατὰ
[1, 1253]   δὲ πολιτικὸν ἄνθρωπος ζῷον  πάσης   μελίττης καὶ παντὸς ἀγελαίου ζῴου
[1, 1255]   βελτίω τὴν φύσιν, τούτοις δὲ  πᾶσι   βέλτιον ἄρχεσθαι ὑπ' ἀνθρώπου· τυγχάνει
[1, 1258]   κατὰ φύσιν ἐστὶν χρηματιστικὴ  πᾶσιν   ἀπὸ τῶν καρπῶν καὶ τῶν
[1, 1260]   θήλεος καὶ ἀνὴρ παιδός, καὶ  πᾶσιν   ἐνυπάρχει μὲν τὰ μόρια τῆς
[1, 1253]   μὲν οὖν ὁρμὴ ἐν  πᾶσιν   ἐπὶ τὴν τοιαύτην κοινωνίαν·
[1, 1255]   ἐξ ἴσου ἀνάπαλιν βλαβερὸν  πᾶσιν.   Πάλιν ἐν ἀνθρώπῳ καὶ τοῖς
[1, 1257]   αὐτῆς φαίνεται τῆς φύσεως διδομένη  πᾶσιν,   ὥσπερ κατὰ τὴν πρώτην γένεσιν
[1, 1252]   καὶ τοῦ κυριωτάτου πάντων  πασῶν   κυριωτάτη καὶ πάσας περιέχουσα τὰς
[1, 1260]   Ὅμηρος τὸν Δία προσηγόρευσεν εἰπὼν  Πατὴρ   ἀνδρῶν τε θεῶν τε Τὸν
[1, 1254]   καὶ πόσις καὶ ἄλοχος, καὶ  πατὴρ   καὶ τέκνα, περὶ τριῶν ἂν
[1, 1259]   ἧς εἴρηται πρότερον, ἓν δὲ  πατρική,   τρίτον δὲ γαμική ήκαὶ γὰρ
[1, 1261]   καὶ γυναικός, καὶ τέκνων καὶ  πατρός,   τῆς τε περὶ ἕκαστον αὐτῶν
[1, 1258]   πορίζειν, δι' ἄλλης αἰτίας τοῦτο  πειρῶνται,   ἑκάστῃ χρώμενοι τῶν δυνάμεων οὐ
[1, 1253]   γὰρ βοῦς ἀντ' οἰκέτου τοῖς  πένησίν   ἐστιν. μὲν οὖν εἰς
[1, 1259]   Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν  πενίαν   ὡς ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας οὔσης,
[1, 1253]   οἱ χαλκοτύποι τὴν Δελφικὴν μάχαιραν,  πενιχρῶς,   ἀλλ' ἓν πρὸς ἕν· οὕτω
[1, 1259]   τιμῆς· ἀλλ' ὅμως ἐπὶ τοῖς  πεντήκοντα   ταλάντοις ἐπέλαβεν ἑκατόν. Τοῦτο μὲν
[1, 1256]   διαφοραὶ τῆς τροφῆς τοὺς βίους  πεποιήκασι   διαφέροντας τῶν ζῴων. Τῶν τε
[1, 1257]   τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν αὐτὰ πάντα  πεποιηκέναι   τὴν φύσιν. Διὸ καὶ
[1, 1260]   δ' εἶναι τὸν αὐτόν· ὅπερ  πέπονθε   τὸ πρεσβύτερον πρὸς τὸ νεώτερον
[1, 1253]   τοιοῦτος καὶ πολέμου ἐπιθυμητής, ἅτε  περ   ἄζυξ ὢν ὥσπερ ἐν πεττοῖς.
[1, 1260]   καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς ὅσον  περ   καὶ δουλείας. ~(Ὁ γὰρ βάναυσος
[1, 1256]   καὶ δουλική, δουλικὴ μὲν οἵαν  περ   ἐν Συρακούσαις ἐπαίδευεν· ἐκεῖ
[1, 1258]   τὸ τέλος οὐκ εἰς ἄπειρον  (πέρας   γὰρ τὸ τέλος πάσαις) οὕτω
[1, 1257]   χρηματιστικήν, δι' ἣν οὐδὲν δοκεῖ  πέρας   εἶναι πλούτου καὶ κτήσεως· ~(Ἣν
[1, 1258]   φαίνεται ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς πλούτου  πέρας,   ἐπὶ δὲ τῶν γινομένων ὁρῶμεν
[1, 1258]   Τῆς δ' οἰκονομικῆς χρηματιστικῆς ἔστι  πέρας·   οὐ γὰρ τοῦτο τῆς οἰκονομικῆς
[1, 1258]   χρηματιστικῆς οὐκ ἔστι τοῦ τέλους  πέρας,   τέλος δὲ τοιοῦτος πλοῦτος
[1, 1258]   τὸ γὰρ νόμισμα στοιχεῖον καὶ  πέρας   τῆς ἀλλαγῆς ἐστιν. Καὶ ἄπειρος
[1, 1253]   τέλειος πόλις, ἤδη πάσης ἔχουσα  πέρας   τῆς αὐταρκείας ὡς ἔπος εἰπεῖν,
[1, 1259]   πεφυτευμένης, ὁμοίως δὲ καὶ ἄλλοις  περὶ   ἄλλων, ταῦτα μὲν ἐκ τούτων
[1, 1260]   Καθόλου δὴ τοῦτ' ἐστὶν ἐπισκεπτέον  περὶ   ἀρχομένου φύσει καὶ ἄρχοντος, πότερον
[1, 1257]   τέχνης γίνεται μᾶλλον. Λάβωμεν δὲ  περὶ   αὐτῆς τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν. Ἑκάστου
[1, 1254]   εἴ τι πρὸς τὸ εἰδέναι  περὶ   αὐτῶν δυναίμεθα λαβεῖν βέλτιον τῶν
[1, 1259]   ἐν ἄλλαις εὐθηνεῖ χώραις) εἶτα  περὶ   γεωργίας, καὶ ταύτης ἤδη ψιλῆς
[1, 1259]   Παρίῳ (καὶ Ἀπολλοδώρῳ τῷ Λημνίῳ  περὶ   γεωργίας καὶ ψιλῆς καὶ πεφυτευμένης,
[1, 1260]   ταὐτόν ἐστι τὸ ζητούμενον καὶ  περὶ   γυναικὸς καὶ παιδός, πότερα καὶ
[1, 1260]   δεῖ, ὥσπερ ποιητὴς εἴρηκε  περὶ   γυναικός, οὕτω νομίζειν ἔχειν περὶ
[1, 1261]   τούτων διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον·  περὶ   δ' ἀνδρὸς καὶ γυναικός, καὶ
[1, 1261]   ἐπεὶ περὶ μὲν τούτων διώρισται,  περὶ   δὲ τῶν λοιπῶν ἐν ἄλλοις
[1, 1254]   τῆς καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον δὲ  περὶ   δεσπότου καὶ δούλου εἴπωμεν, ἵνα
[1, 1260]   δούλων. Πρῶτον μὲν οὖν  περὶ   δούλων ἀπορήσειεν ἄν τις, πότερον
[1, 1261]   τέκνων καὶ πατρός, τῆς τε  περὶ   ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς καὶ τῆς
[1, 1252]   εἴ τι τεχνικὸν ἐνδέχεται λαβεῖν  περὶ   ἕκαστον τῶν ῥηθέντων. Εἰ δή
[1, 1259]   δὲ ὅπου ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς.  Περὶ   ἑκάστου δὲ τούτων καθόλου μὲν
[1, 1255]   Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ  περὶ   εὐγενείας· αὑτοὺς μὲν γὰρ οὐ
[1, 1259]   οἰκονομικῆς ἦν, ἓν μὲν δεσποτική,  περὶ   ἧς εἴρηται πρότερον, ἓν δὲ
[1, 1256]   πολεμική τις οὖσα θηρευτική.  Περὶ   μὲν οὖν δούλου καὶ δεσπότου
[1, 1258]   τὸ τέλος ἅπαντα δέον ἀπαντᾶν.  Περὶ   μὲν οὖν τῆς τε μὴ
[1, 1261]   δούλους τοὺς παῖδας. Ἀλλὰ  περὶ   μὲν τούτων διωρίσθω τὸν τρόπον
[1, 1261]   γίνονται τῆς πολιτείας. Ὥστ' ἐπεὶ  περὶ   μὲν τούτων διώρισται, περὶ δὲ
[1, 1259]   βούλωνται, ἀλλ' οὐ τοῦτ' ἐστὶ  περὶ   σπουδάζουσιν. Θαλῆς μὲν οὖν
[1, 1254]   πόλις συνέστηκεν, ἀναγκαῖον πρῶτον  περὶ   οἰκονομίας εἰπεῖν· πᾶσα γὰρ σύγκειται
[1, 1260]   περὶ γυναικός, οὕτω νομίζειν ἔχειν  περὶ   πάντων· Γυναικὶ κόσμον σιγὴ
[1, 1256]   διωρίσθω τὸν τρόπον. ~(Ὅλως δὲ  περὶ   πάσης κτήσεως καὶ χρηματιστικῆς θεωρήσωμεν
[1, 1259]   δὲ χρηματιστικῆς μέρη χρήσιμα· τὸ  περὶ   τὰ κτήματα ἔμπειρον εἶναι, ποῖα
[1, 1260]   ὑπηρετική, ὁμοίως δ' ἔχει καὶ  περὶ   τὰς ἄλλας. Δῆλον δὲ τοῦτο
[1, 1260]   Ὁμοίως τοίνυν ἀναγκαίως ἔχειν καὶ  περὶ   τὰς ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον, δεῖν
[1, 1261]   δὲ κακῶς φεύγειν, ἐν τοῖς  περὶ   τὰς πολιτείας ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ
[1, 1260]   τὴν τῶν ἀψύχων κτῆσιν, καὶ  περὶ   τὴν ἀρετὴν τούτων περὶ
[1, 1260]   περὶ τὴν ἀρετὴν τούτων  περὶ   τὴν τῆς κτήσεως, ὃν καλοῦμεν
[1, 1256]   τι γένος, καὶ καθόλου  περὶ   τὴν τροφὴν ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις;
[1, 1258]   οἰκονομικὴ δὲ κατὰ φύσιν  περὶ   τὴν τροφήν, οὐχ ὥσπερ αὕτη
[1, 1260]   οἰκονομίας περὶ τοὺς ἀνθρώπους  περὶ   τὴν τῶν ἀψύχων κτῆσιν, καὶ
[1, 1260]   Καὶ τοῦτο εὐθὺς ὑφήγηται τὰ  περὶ   τὴν ψυχήν· ἐν ταύτῃ γάρ
[1, 1258]   χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς, εἴρηται, καὶ  περὶ   τῆς ἀναγκαίας, ὅτι ἑτέρα μὲν
[1, 1254]   δ' ἔχει, θεωρητέον· λέγω δὲ  περὶ   τῆς καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον δὲ
[1, 1261]   πρῶτον ἐπισκεψώμεθα περὶ τῶν ἀποφηναμένων  περὶ   τῆς πολιτείας τῆς ἀρίστης.
[1, 1258]   ταύτης τῆς διαθέσεως τὸ σπουδάζειν  περὶ   τὸ ζῆν, ἀλλὰ μὴ τὸ
[1, 1258]   διὰ χρημάτων μεταβολῆς. Καὶ δοκεῖ  περὶ   τὸ νόμισμα αὕτη εἶναι· τὸ
[1, 1258]   Διὸ δοκεῖ χρηματιστικὴ μάλιστα  περὶ   τὸ νόμισμα εἶναι, καὶ ἔργον
[1, 1258]   φαίνεται ὑπάρχειν, πᾶσα διατριβὴ  περὶ   τὸν χρηματισμόν ἐστι, καὶ τὸ
[1, 1255]   ἀρετῆς εἶναι τὴν βίαν, ἀλλὰ  περὶ   τοῦ δικαίου μόνον εἶναι τὴν
[1, 1260]   ὥσπερ καὶ Ἄμασις εἶπε τὸν  περὶ   τοῦ ποδανιπτῆρος λόγον· τὸ δ'
[1, 1257]   καὶ θηρευτικόν· ὁμοίως δὲ καὶ  περὶ   τοὺς ἄλλους· ὡς ἂν
[1, 1260]   πλείων σπουδὴ τῆς οἰκονομίας  περὶ   τοὺς ἀνθρώπους περὶ τὴν
[1, 1258]   τιθέασι νομίσματος πλῆθος, διὰ τὸ  περὶ   τοῦτ' εἶναι τὴν χρηματιστικὴν καὶ
[1, 1252]   ὧν σύγκειται σκοποῦντες ὀψόμεθα καὶ  περὶ   τούτων μᾶλλον, τί τε διαφέρουσιν
[1, 1259]   ~Ἐπεὶ δ' ἔστιν ἐνίοις γεγραμμένα  περὶ   τούτων, οἷον Χαρητίδῃ τῷ Παρίῳ
[1, 1254]   ἄλοχος, καὶ πατὴρ καὶ τέκνα,  περὶ   τριῶν ἂν τούτων σκεπτέον εἴη
[1, 1257]   αὐτὸν δὲ τρόπον ἔχει καὶ  περὶ   τῶν ἄλλων κτημάτων. Ἔστι γὰρ
[1, 1261]   ποιησάμενοι λέγωμεν, καὶ πρῶτον ἐπισκεψώμεθα  περὶ   τῶν ἀποφηναμένων περὶ τῆς πολιτείας
[1, 1258]   ἀλλὰ τοῦ ἰατροῦ, οὕτω καὶ  περὶ   τῶν χρημάτων ἔστι μὲν ὡς
[1, 1258]   οἰκονόμου καὶ τοῦ ἄρχοντος καὶ  περὶ   ὑγιείας ἰδεῖν, ἔστι δ' ὡς
[1, 1259]   μεταλλευτική. Αὕτη δὲ πολλὰ ἤδη  περιείληφε   γένη· πολλὰ γὰρ εἴδη τῶν
[1, 1256]   ἔσται, δὲ κτῆσις πολλὰ  περιείληφε   μέρη καὶ πλοῦτος, ὥστε
[1, 1252]   πασῶν κυριωτάτη καὶ πάσας  περιέχουσα   τὰς ἄλλας. Αὕτη δ' ἐστὶν
[1, 1253]   περ ἄζυξ ὢν ὥσπερ ἐν  πεττοῖς.   Διότι δὲ πολιτικὸν ἄνθρωπος
[1, 1257]   ποιήσας Πλούτου δ' οὐθὲν τέρμα  πεφασμένον   ἀνδράσι κεῖται. Κεῖται γὰρ ὥσπερ
[1, 1256]   ἄρχεσθαι τὸ δ' ἄρχειν ἣν  πεφύκασιν   ἀρχὴν ἄρχειν, ὥστε καὶ δεσπόζειν,
[1, 1257]   θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοι  πεφυκότες   ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν, ὡς φύσει
[1, 1259]   ταύτης ἤδη ψιλῆς τε καὶ  πεφυτευμένης,   καὶ μελιττουργίας, καὶ τῶν ἄλλων
[1, 1259]   περὶ γεωργίας καὶ ψιλῆς καὶ  πεφυτευμένης,   ὁμοίως δὲ καὶ ἄλλοις περὶ
[1, 1255]   οὔτε ἰσχυρὸν οὐθὲν ἔχουσιν οὔτε  πιθανὸν   ἅτεροι λόγοι, ὡς οὐ δεῖ
[1, 1256]   εἴη δ' ἂν καὶ ἐπὶ  πλεῖον   τῶν τοιούτων μάθησις, οἷον ὀψοποιικὴ
[1, 1253]   τῶν θεῶν. δ' ἐκ  πλειόνων   κωμῶν κοινωνία τέλειος πόλις, ἤδη
[1, 1253]   Κρὴς ὁμοκάπους. δ' ἐκ  πλειόνων   οἰκιῶν κοινωνία πρώτη χρήσεως ἕνεκεν
[1, 1252]   μὲν ὀλίγων, δεσπότην, ἂν δὲ  πλειόνων,   οἰκονόμον, ἂν δ' ἔτι πλειόνων,
[1, 1252]   πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν δ' ἔτι  πλειόνων,   πολιτικὸν βασιλικόν, ὡς οὐδὲν
[1, 1254]   τούτων ἔργον) Ὅσα γὰρ ἐκ  πλειόνων   συνέστηκε καὶ γίνεται ἕν τι
[1, 1257]   ἔστιν ἔργον αὐτῆς, ἀλλ' ἤδη  πλειόνων   τῆς κοινωνίας οὔσης. Οἱ μὲν
[1, 1257]   μὴ πάντα, ἀλλὰ τά γε  πλεῖστα   τῆς τροφῆς καὶ ἄλλης βοηθείας
[1, 1259]   δουλικώταται δὲ ὅπου τοῦ σώματος  πλεῖσται   χρήσεις, ἀγεννέσταται δὲ ὅπου ἐλάχιστον
[1, 1260]   οὖν ταῖς πολιτικαῖς ἀρχαῖς ταῖς  πλείσταις   μεταβάλλει τὸ ἄρχον καὶ τὸ
[1, 1256]   θηρίων ἀγρίων· τὸ δὲ  πλεῖστον   γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τῆς
[1, 1260]   τῶν ἔργων. διαφέρει τοῦτο  πλεῖστον;   μὲν γὰρ δοῦλος κοινωνὸς
[1, 1258]   τεχνικώτερον, πόθεν καὶ πῶς μεταβαλλόμενον  πλεῖστον   ποιήσει κέρδος. Διὸ δοκεῖ
[1, 1259]   μὲν ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ δὲ  πλείω   πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν) δεύτερον δὲ
[1, 1260]   ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστε φύσει  πλείω   τὰ ἄρχοντα καὶ ἀρχόμενα. Ἄλλον
[1, 1257]   κατὰ φύσιν, τῷ τὰ μὲν  πλείω   τὰ δὲ ἐλάττω τῶν ἱκανῶν
[1, 1260]   τὸ τέκνον. Φανερὸν τοίνυν ὅτι  πλείων   σπουδὴ τῆς οἰκονομίας περὶ
[1, 1257]   χρήσιμα πρὸς αὑτὰ καταλλάττονται, ἐπὶ  πλέον   δ' οὐθέν, οἷον οἶνον πρὸς
[1, 1259]   δὲ τόκος αὐτὸ ποιεῖ  πλέον   (ὅθεν καὶ τοὔνομα τοῦτ' εἴληφεν·
[1, 1252]   τὸν αὐτὸν οὐ καλῶς λέγουσιν  (πλήθει   γὰρ καὶ ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν
[1, 1257]   ἄπειρον οὐδεμιᾶς ἐστι τέχνης οὔτε  πλήθει   οὔτε μεγέθει, δὲ πλοῦτος
[1, 1258]   τὸν πλοῦτον πολλάκις τιθέασι νομίσματος  πλῆθος,   διὰ τὸ περὶ τοῦτ' εἶναι
[1, 1257]   μεγέθει, δὲ πλοῦτος ὀργάνων  πλῆθός   ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν. Ὅτι
[1, 1254]   ζωήν ἐστι, καὶ κτῆσις  πλῆθος   ὀργάνων ἐστί, καὶ δοῦλος
[1, 1258]   τὸ δύνασθαι θεωρῆσαι πόθεν ἔσται  πλῆθος,   ποιητικὴ γὰρ εἶναι πλούτου καὶ
[1, 1254]   κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ καὶ τὰ  πλῆκτρα   ἐκιθάριζεν, οὐδὲν ἂν ἔδει οὔτε
[1, 1259]   συλλέξαντα ἐπιδεῖξαι ὅτι ῥᾴδιόν ἐστι  πλουτεῖν   τοῖς φιλοσόφοις, ἂν βούλωνται, ἀλλ'
[1, 1258]   Διὸ ζητοῦσιν ἕτερόν τι τὸν  πλοῦτον   καὶ τὴν χρηματιστικήν, ὀρθῶς ζητοῦντες.
[1, 1260]   τὴν τῆς κτήσεως, ὃν καλοῦμεν  πλοῦτον,   καὶ τῶν ἐλευθέρων μᾶλλον
[1, 1258]   τροφῆς· καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον εἶναι  πλοῦτον   οὗ εὐπορῶν λιμῷ ἀπολεῖται, καθάπερ
[1, 1258]   καὶ χρημάτων. Καὶ γὰρ τὸν  πλοῦτον   πολλάκις τιθέασι νομίσματος πλῆθος, διὰ
[1, 1257]   Καὶ ἔοικεν γ' ἀληθινὸς  πλοῦτος   ἐκ τούτων εἶναι. γὰρ
[1, 1258]   πέρας, τέλος δὲ τοιοῦτος  πλοῦτος   καὶ χρημάτων κτῆσις. Τῆς δ'
[1, 1258]   Καὶ ἄπειρος δὴ οὗτος  πλοῦτος,   ἀπὸ ταύτης τῆς χρηματιστικῆς.
[1, 1258]   ἑτέρα χρηματιστικὴ καὶ  πλοῦτος   κατὰ φύσιν, καὶ αὕτη
[1, 1257]   πλήθει οὔτε μεγέθει, δὲ  πλοῦτος   ὀργάνων πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ
[1, 1256]   πολλὰ περιείληφε μέρη καὶ  πλοῦτος,   ὥστε πρῶτον γεωργικὴ πότερον
[1, 1257]   ἐστιν, ὥσπερ Σόλων φησὶ ποιήσας  Πλούτου   δ' οὐθὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι
[1, 1257]   ἣν οὐδὲν δοκεῖ πέρας εἶναι  πλούτου   καὶ κτήσεως· ~(Ἣν ὡς μίαν
[1, 1258]   ἔσται πλῆθος, ποιητικὴ γὰρ εἶναι  πλούτου   καὶ χρημάτων. Καὶ γὰρ τὸν
[1, 1258]   οἰκονομική, δὲ καπηλική, ποιητικὴ  πλούτου   οὐ πάντως ἀλλὰ διὰ χρημάτων
[1, 1258]   μὲν φαίνεται ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς  πλούτου   πέρας, ἐπὶ δὲ τῶν γινομένων
[1, 1258]   τῶν ἀναγκαίων ἐστί, καὶ νομίσματος  πλουτῶν   πολλάκις ἀπορήσει τῆς ἀναγκαίας τροφῆς·
[1, 1259]   καὶ τῶν ἄλλων ζῴων τῶν  πλωτῶν   πτηνῶν, ἀφ' ὅσων ἔστι
[1, 1260]   Ἄμασις εἶπε τὸν περὶ τοῦ  ποδανιπτῆρος   λόγον· τὸ δ' ἄρρεν ἀεὶ
[1, 1258]   ἔργον αὐτῆς τὸ δύνασθαι θεωρῆσαι  πόθεν   ἔσται πλῆθος, ποιητικὴ γὰρ εἶναι
[1, 1258]   εἶτα δι' ἐμπειρίας ἤδη τεχνικώτερον,  πόθεν   καὶ πῶς μεταβαλλόμενον πλεῖστον ποιήσει
[1, 1256]   γάρ ἐστι τοῦ χρηματιστικοῦ θεωρῆσαι  πόθεν   χρήματα καὶ κτῆσις ἔσται,
[1, 1259]   τε τούτων τίνα λυσιτελέστατα, καὶ  ποῖα   ἐν ποίοις τόποις· ἄλλα γὰρ
[1, 1259]   περὶ τὰ κτήματα ἔμπειρον εἶναι,  ποῖα   λυσιτελέστατα καὶ ποῦ καὶ πῶς,
[1, 1259]   καὶ πῶς, οἷον ἵππων κτῆσις  ποία   τις βοῶν προβάτων,
[1, 1258]   (ὥσπερ γὰρ καὶ ἀνθρώπους οὐ  ποιεῖ   πολιτική, ἀλλὰ λαβοῦσα παρὰ
[1, 1257]   τὰς μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι πολλὰ  ποιεῖ   καὶ τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, κατὰ
[1, 1253]   ὡς φαμέν, μάτην φύσις  ποιεῖ·   λόγον δὲ μόνον ἄνθρωπος ἔχει
[1, 1257]   φύσις μηθὲν μήτε ἀτελὲς  ποιεῖ   μήτε μάτην, ἀναγκαῖον τῶν ἀνθρώπων
[1, 1253]   ἔχειν· δὲ τούτων κοινωνία  ποιεῖ   οἰκίαν καὶ πόλιν. Καὶ πρότερον
[1, 1259]   χάριν, δὲ τόκος αὐτὸ  ποιεῖ   πλέον (ὅθεν καὶ τοὔνομα τοῦτ'
[1, 1253]   δοῦλον (οὐθὲν γὰρ φύσις  ποιεῖ   τοιοῦτον οἷον οἱ χαλκοτύποι τὴν
[1, 1255]   ταύτης τῆς ἀμφισβητήσεως, καὶ  ποιεῖ   τοὺς λόγους ἐπαλλάττειν, ὅτι τρόπον
[1, 1256]   γὰρ τὸν δοῦλον ἐπίστασθαι δεῖ  ποιεῖν,   ἐκεῖνον δεῖ ταῦτα ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν.
[1, 1258]   φύσιν. Ἀνδρείας γὰρ οὐ χρήματα  ποιεῖν   ἐστιν ἀλλὰ θάρσος, οὐδὲ στρατηγικῆς
[1, 1256]   δὲ φύσις βούλεται μὲν τοῦτο  ποιεῖν   πολλάκις, οὐ μέντοι δύναται. Ὅτι
[1, 1255]   φύσις καὶ τὰ σώματα διαφέροντα  ποιεῖν   τὰ τῶν ἐλευθέρων καὶ τῶν
[1, 1258]   (ὅτι μάλιστα γὰρ ἐκεῖνο βούλονται  ποιεῖν)   τῶν δὲ πρὸς τὸ τέλος
[1, 1257]   ὧν κατὰ τὰς δεήσεις ἀναγκαῖον  ποιεῖσθαι   τὰς μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι πολλὰ
[1, 1257]   γὰρ ἱκανὸν αὐτοῖς, ἀναγκαῖον ἦν  ποιεῖσθαι   τὴν ἀλλαγήν) Ἐν μὲν οὖν
[1, 1258]   Οὐ γὰρ τῆς ὑφαντικῆς ἔρια  ποιῆσαι,   ἀλλὰ χρήσασθαι αὐτοῖς, καὶ γνῶναι
[1, 1261]   τοὺς νῦν λόγους, ἄλλην ἀρχὴν  ποιησάμενοι   λέγωμεν, καὶ πρῶτον ἐπισκεψώμεθα περὶ
[1, 1253]   πρώτη, καὶ ὀρθῶς Ἡσίοδος εἶπε  ποιήσας   οἶκον μὲν πρώτιστα γυναῖκά τε
[1, 1257]   ἄπειρός ἐστιν, ὥσπερ Σόλων φησὶ  ποιήσας   Πλούτου δ' οὐθὲν τέρμα πεφασμένον
[1, 1259]   ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὐ πολλὴν  ποιήσας   ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς· ἀλλ' ὅμως
[1, 1259]   λέγεται τοῦτον τὸν τρόπον ἐπίδειξιν  ποιήσασθαι   τῆς σοφίας· ἔστι δ' ὥσπερ
[1, 1258]   πόθεν καὶ πῶς μεταβαλλόμενον πλεῖστον  ποιήσει   κέρδος. Διὸ δοκεῖ χρηματιστικὴ
[1, 1260]   γὰρ ὢν καὶ δειλὸς οὐδὲν  ποιήσει   τῶν προσηκόντων. Φανερὸν τοίνυν ὅτι
[1, 1254]   Ἔτι δ' ἐπεὶ διαφέρει  ποίησις   εἴδει καὶ πρᾶξις, καὶ
[1, 1254]   δὲ βίος πρᾶξις, οὐ  ποίησις,   ἐστιν· διὸ καὶ δοῦλος
[1, 1253]   καὶ δούλου. Διό φασιν οἱ  ποιηταὶ   βαρβάρων δ' Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός,
[1, 1254]   Ἡφαίστου τρίποδας, οὕς φησιν  ποιητὴς   αὐτομάτους θεῖον δύεσθαι ἀγῶνα, οὕτως
[1, 1260]   ὁριζομένων. Διὸ δεῖ, ὥσπερ  ποιητὴς   εἴρηκε περὶ γυναικός, οὕτω νομίζειν
[1, 1254]   ~(Τὰ μὲν οὖν λεγόμενα ὄργανα  ποιητικὰ   ὄργανά ἐστι, τὸ δὲ κτῆμα
[1, 1258]   δύνασθαι θεωρῆσαι πόθεν ἔσται πλῆθος,  ποιητικὴ   γὰρ εἶναι πλούτου καὶ χρημάτων.
[1, 1258]   μὲν οἰκονομική, δὲ καπηλική,  ποιητικὴ   πλούτου οὐ πάντως ἀλλὰ διὰ
[1, 1258]   ἀπολαύσεως, τὴν τῆς ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς  ποιητικὴν   ζητοῦσιν· κἂν μὴ διὰ τῆς
[1, 1258]   τῆς ἐπιθυμίας οὔσης, καὶ τῶν  ποιητικῶν   ἀπείρων ἐπιθυμοῦσιν. Ὅσοι δὲ καὶ
[1, 1259]   τίνα λυσιτελέστατα, καὶ ποῖα ἐν  ποίοις   τόποις· ἄλλα γὰρ ἐν ἄλλαις
[1, 1254]   σκεπτέον εἴη τί ἕκαστον καὶ  ποῖον   δεῖ εἶναι. Ταῦτα δ' ἐστὶ
[1, 1258]   αὐτοῖς, καὶ γνῶναι δὲ τὸ  ποῖον   χρηστὸν καὶ ἐπιτήδειον, φαῦλον
[1, 1259]   καὶ τῶν πόλεων ἔνιαι τοῦτον  ποιοῦνται   τὸν πόρον, ὅταν ἀπορῶσι χρημάτων·
[1, 1258]   δ' ὑγίειαν. Οἱ δὲ πάσας  ποιοῦσι   χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο τέλος ὄν,
[1, 1259]   χρημάτων· μονοπωλίαν γὰρ τῶν ὠνίων  ποιοῦσιν.   Ἐν Σικελίᾳ δέ τις τεθέντος
[1, 1253]   καὶ τὸ πρῶτον ἐβασιλεύοντο αἱ  πόλεις,   καὶ νῦν ἔτι τὰ ἔθνη·
[1, 1256]   ἀμφοτέρων τούτων, οἷον δικαία,  πολεμική   τις οὖσα θηρευτική. Περὶ
[1, 1257]   τὴν φύσιν. Διὸ καὶ  πολεμικὴ   φύσει κτητική πως ἔσται (ἡ
[1, 1255]   γίνεται διῃρημένος εἴς τε τὴν  πολεμικὴν   χρείαν καὶ τὴν εἰρηνικήν) συμβαίνει
[1, 1255]   νόμος δίκαιόν τἰ τὴν κατὰ  πόλεμον   δουλείαν τιθέασι δικαίαν, ἅμα δ'
[1, 1257]   φύσει δίκαιον τοῦτον ὄντα τὸν  πόλεμον.   Ἓν μὲν οὖν εἶδος κτητικῆς
[1, 1255]   ἐστιν ἐν τὰ κατὰ  πόλεμον   κρατούμενα τῶν κρατούντων εἶναί φασιν.
[1, 1253]   Ἅμα γὰρ φύσει τοιοῦτος καὶ  πολέμου   ἐπιθυμητής, ἅτε περ ἄζυξ ὢν
[1, 1255]   ἐνδέχεται μὴ δικαίαν εἶναι τῶν  πολέμων,   καὶ τὸν ἀνάξιον δουλεύειν οὐδαμῶς
[1, 1259]   καὶ τοῖς πολιτικοῖς. Πολλαῖς γὰρ  πόλεσι   δεῖ χρηματισμοῦ καὶ τοιούτων πόρων,
[1, 1259]   αὑτῷ κατασκευάζειν. Διὸ καὶ τῶν  πόλεων   ἔνιαι τοῦτον ποιοῦνται τὸν πόρον,
[1, 1257]   ἀναγκαίων, καὶ χρησίμων εἰς κοινωνίαν  πόλεως   οἰκίας. Καὶ ἔοικεν
[1, 1261]   γὰρ οἰκία μὲν πᾶσα μέρος  πόλεως,   ταῦτα δ' οἰκίας, τὴν δὲ
[1, 1253]   δεόμενος δι' αὐτάρκειαν οὐθὲν μέρος  πόλεως,   ὥστε θηρίον θεός.
[1, 1261]   τι διαφέρει πρὸς τὸ τὴν  πόλιν   εἶναι σπουδαίαν καὶ τοὺς παῖδας
[1, 1252]   μόρια τοῦ παντός) οὕτω καὶ  πόλιν   ἐξ ὧν σύγκειται σκοποῦντες ὀψόμεθα
[1, 1252]   διαφέρουσαν μεγάλην οἰκίαν μικρὰν  πόλιν·   καὶ πολιτικὸν δὲ καὶ βασιλικόν,
[1, 1253]   τούτων κοινωνία ποιεῖ οἰκίαν καὶ  πόλιν.   Καὶ πρότερον δὲ τῇ φύσει
[1, 1252]   ~(Ἐπειδὴ πᾶσαν  πόλιν   ὁρῶμεν κοινωνίαν τινὰ οὖσαν καὶ
[1, 1254]   οἰκονομίας εἰπεῖν· πᾶσα γὰρ σύγκειται  πόλις   ἐξ οἰκιῶν. Οἰκονομίας δὲ μέρη
[1, 1253]   φανερὸν ὅτι τῶν φύσει  πόλις   ἐστί, καὶ ὅτι ἄνθρωπος
[1, 1253]   Καὶ πρότερον δὲ τῇ φύσει  πόλις   οἰκία καὶ ἕκαστος ἡμῶν
[1, 1253]   ἐκ πλειόνων κωμῶν κοινωνία τέλειος  πόλις,   ἤδη πάσης ἔχουσα πέρας τῆς
[1, 1252]   Αὕτη δ' ἐστὶν καλουμένη  πόλις   καὶ κοινωνία πολιτική.
[1, 1253]   ὁμώνυμα. Ὅτι μὲν οὖν  πόλις   καὶ φύσει πρότερον ἕκαστος,
[1, 1254]   φανερὸν ἐξ ὧν μορίων  πόλις   συνέστηκεν, ἀναγκαῖον πρῶτον περὶ οἰκονομίας
[1, 1253]   τοῦ εὖ ζῆν. Διὸ πᾶσα  πόλις   φύσει ἔστιν, εἴπερ καὶ αἱ
[1, 1261]   βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον πρὸς τὴν  πολιτείαν   βλέποντας παιδεύειν καὶ τοὺς παῖδας
[1, 1261]   φεύγειν, ἐν τοῖς περὶ τὰς  πολιτείας   ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ οἰκία
[1, 1261]   περὶ τῶν ἀποφηναμένων περὶ τῆς  πολιτείας   τῆς ἀρίστης.
[1, 1261]   παίδων οἱ κοινωνοὶ γίνονται τῆς  πολιτείας.   Ὥστ' ἐπεὶ περὶ μὲν τούτων
[1, 1259]   διόπερ τινὲς καὶ πολιτεύονται τῶν  πολιτευομένων   ταῦτα μόνον. Ἐπεὶ δὲ τρία
[1, 1256]   ταύτην τὴν τιμήν, αὐτοὶ δὲ  πολιτεύονται   φιλοσοφοῦσιν. δὲ κτητικὴ
[1, 1259]   μᾶλλον δέ· διόπερ τινὲς καὶ  πολιτεύονται   τῶν πολιτευομένων ταῦτα μόνον. Ἐπεὶ
[1, 1260]   ἀτελοῦς. ἐν μὲν οὖν ταῖς  πολιτικαῖς   ἀρχαῖς ταῖς πλείσταις μεταβάλλει τὸ
[1, 1258]   καὶ ἀνθρώπους οὐ ποιεῖ  πολιτική,   ἀλλὰ λαβοῦσα παρὰ τῆς φύσεως
[1, 1256]   γὰρ πᾶς οἶκος) δὲ  πολιτικὴ   ἐλευθέρων καὶ ἴσων ἀρχή.
[1, 1254]   αὐτὴ οἰκονομία καὶ δεσποτεία καὶ  πολιτικὴ   καὶ βασιλική, καθάπερ εἴπομεν ἀρχόμενοι·
[1, 1252]   πόλις καὶ κοινωνία  πολιτική.   Ὅσοι μὲν οὖν οἴονται πολιτικὸν
[1, 1256]   οὐ (αὐτόν ἐστι δεσποτεία καὶ  πολιτική,   οὐδὲ πᾶσαι ἀλλήλαις αἱ ἀρχαί,
[1, 1255]   δὲ νοῦς τῆς ὀρέξεως  πολιτικὴν   βασιλικήν· ἐν οἷς φανερόν
[1, 1255]   θεωρῆσαι καὶ δεσποτικὴν ἀρχὴν καὶ  πολιτικήν·   μὲν γὰρ ψυχὴ τοῦ
[1, 1253]   δικαιοσύνη πολιτικόν· γὰρ δίκη  πολιτικῆς   κοινωνίας τάξις ἐστίν, δὲ
[1, 1257]   φύσιν τοῖς οἰκονόμοις καὶ τοῖς  πολιτικοῖς,   καὶ δι' ἣν αἰτίαν, δῆλον.
[1, 1259]   δὲ γνωρίζειν ταῦτα καὶ τοῖς  πολιτικοῖς.   Πολλαῖς γὰρ πόλεσι δεῖ χρηματισμοῦ
[1, 1255]   τοιαύτας ἐργασίας, ἀλλὰ χρήσιμα πρὸς  πολιτικὸν   βίον (οὗτος δὲ καὶ γίνεται
[1, 1252]   οἰκίαν μικρὰν πόλιν· καὶ  πολιτικὸν   δὲ καὶ βασιλικόν, ὅταν μὲν
[1, 1253]   καὶ ὅτι ἄνθρωπος φύσει  πολιτικὸν   ζῷον, καὶ ἄπολις διὰ
[1, 1252]   οἰκονόμον, ἂν δ' ἔτι πλειόνων,  πολιτικὸν   βασιλικόν, ὡς οὐδὲν διαφέρουσαν
[1, 1253]   ἐδωδὴν χείριστον. δὲ δικαιοσύνη  πολιτικόν·   γὰρ δίκη πολιτικῆς κοινωνίας
[1, 1252]   πολιτική. Ὅσοι μὲν οὖν οἴονται  πολιτικὸν   καὶ βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ
[1, 1253]   ὥσπερ ἐν πεττοῖς. Διότι δὲ  πολιτικὸν   ἄνθρωπος ζῷον πάσης μελίττης
[1, 1252]   κατὰ μέρος ἄρχων καὶ ἀρχόμενος,  πολιτικόν·   ταῦτα δ' οὐκ ἔστιν ἀληθῆ)
[1, 1258]   ἀρχῆς, πότερον τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ  πολιτικοῦ   ἐστιν χρηματιστικὴ οὔ,
[1, 1257]   ὀργάνων πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ  πολιτικῶν.   Ὅτι μὲν τοίνυν ἔστι τις
[1, 1259]   τῆς ἀρχῆς, ἀλλὰ γυναικὸς μὲν  πολιτικῶς   τέκνων δὲ βασιλικῶς· ~(τό τε
[1, 1259]   δὲ πολλὰ ἤδη περιείληφε γένη·  πολλὰ   γὰρ εἴδη τῶν ἐκ γῆς
[1, 1259]   καὶ πᾶσα μεταλλευτική. Αὕτη δὲ  πολλὰ   ἤδη περιείληφε γένη· πολλὰ γὰρ
[1, 1254]   ἐπὶ τὸ ἄρχειν. Καὶ εἴδη  πολλὰ   καὶ ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων ἔστιν
[1, 1256]   κτῆσις ἔσται, δὲ κτῆσις  πολλὰ   περιείληφε μέρη καὶ πλοῦτος,
[1, 1257]   ποιεῖσθαι τὰς μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι  πολλὰ   ποιεῖ καὶ τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν,
[1, 1256]   κτῆσις; Ἀλλὰ μὴν εἴδη γε  πολλὰ   τροφῆς, διὸ καὶ βίοι πολλοὶ
[1, 1259]   ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα ὃν τρόπον ἠβούλετο,  πολλὰ   χρήματα συλλέξαντα ἐπιδεῖξαι ὅτι ῥᾴδιόν
[1, 1259]   γνωρίζειν ταῦτα καὶ τοῖς πολιτικοῖς.  Πολλαῖς   γὰρ πόλεσι δεῖ χρηματισμοῦ καὶ
[1, 1258]   ἀναγκαίων ἐστί, καὶ νομίσματος πλουτῶν  πολλάκις   ἀπορήσει τῆς ἀναγκαίας τροφῆς· καίτοι
[1, 1260]   τοὺς τεχνίτας δεήσει ἔχειν ἀρετήν·  πολλάκις   γὰρ δι' ἀκολασίαν ἐλλείπουσι τῶν
[1, 1255]   καὶ τὴν εἰρηνικήν) συμβαίνει δὲ  πολλάκις   καὶ τοὐναντίον, τοὺς μὲν τὰ
[1, 1256]   φύσις βούλεται μὲν τοῦτο ποιεῖν  πολλάκις,   οὐ μέντοι δύναται. Ὅτι μὲν
[1, 1258]   χρημάτων. Καὶ γὰρ τὸν πλοῦτον  πολλάκις   τιθέασι νομίσματος πλῆθος, διὰ τὸ
[1, 1255]   μοχθηρῶς ἐχόντων δόξειεν ἂν ἄρχειν  πολλάκις   τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς διὰ
[1, 1259]   οἱ ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὐ  πολλὴν   ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς· ἀλλ'
[1, 1256]   πολλὰ τροφῆς, διὸ καὶ βίοι  πολλοὶ   καὶ τῶν ζῴων καὶ τῶν
[1, 1257]   καὶ τὴν αὐτὴν τῇ λεχθείσῃ  πολλοὶ   νομίζουσι διὰ τὴν γειτνίασιν· ἔστι
[1, 1255]   φασιν. Τοῦτο δὴ τὸ δίκαιον  πολλοὶ   τῶν ἐν τοῖς νόμοις ὥσπερ
[1, 1253]   κάλλιστα τῶν ὀργάνων ἕκαστον, μὴ  πολλοῖς   ἔργοις ἀλλ' ἑνὶ δουλεῦον) ἐν
[1, 1259]   ἐπειδὴ δ' καιρὸς ἧκε,  πολλῶν   ζητουμένων ἅμα καὶ ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα
[1, 1257]   ἐκοινώνουν πάντων, οἱ δὲ κεχωρισμένοι  πολλῶν   πάλιν καὶ ἑτέρων, ὧν κατὰ
[1, 1260]   ὀρθοπραγεῖν, τι τῶν τοιούτων·  πολὺ   γὰρ ἄμεινον λέγουσιν οἱ ἐξαριθμοῦντες
[1, 1256]   Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀνθρώπων.  Πολὺ   γὰρ διαφέρουσιν οἱ τούτων βίοι.
[1, 1255]   ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦτ' ἀληθές,  πολὺ   δικαιότερον ἐπὶ τῆς ψυχῆς τοῦτο
[1, 1252]   δὲ δυνάμενον τῷ σώματι ταῦτα  πονεῖν   ἀρχόμενον καὶ φύσει δοῦλον· διὸ
[1, 1256]   τῶν ἡμέρων τροφὴ ζῴων ἄνευ  πόνου   γίνεται σχολάζουσιν· ἀναγκαίου δ' ὄντος
[1, 1257]   καθὸ δεῖ ἤτοι ὑπάρχειν  πορίζειν   αὐτὴν ὅπως ὑπάρχῃ ὧν ἔστι
[1, 1258]   μὴ διὰ τῆς χρηματιστικῆς δύνωνται  πορίζειν,   δι' ἄλλης αἰτίας τοῦτο πειρῶνται,
[1, 1259]   ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ δὲ πλείω  πορίζειν   τὴν ἐπικαρπίαν) δεύτερον δὲ τοκισμός,
[1, 1257]   οὗ ἂν δύνηται αὐτὸ αὑτῷ  πορίζειν   τὸ γεννηθέν, οἷον ὅσα σκωληκοτοκεῖ
[1, 1256]   μὴ δι' ἀλλαγῆς καὶ καπηλείας  πορίζονται   τὴν τροφήν, ~(Νομαδικὸς, λῃστρικὸς, ἁλιευτικὸς,
[1, 1256]   δῆλον (τῆς μὲν γὰρ τὸ  πορίσασθαι,   τῆς δὲ τὸ χρήσασθαι· τίς
[1, 1258]   χαρακτὴρ ἐτέθη τοῦ ποσοῦ σημεῖον.  ~(Πορισθέντος   οὖν ἤδη νομίσματος ἐκ τῆς
[1, 1259]   πόλεων ἔνιαι τοῦτον ποιοῦνται τὸν  πόρον,   ὅταν ἀπορῶσι χρημάτων· μονοπωλίαν γὰρ
[1, 1259]   ἔτι μένειν ἐν Συρακούσαις, ὡς  πόρους   εὑρίσκοντα τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν ἀσυμφόρους·
[1, 1257]   αὐτὴ τῇ εἰρημένῃ οὔτε  πόρρω   ἐκείνης. Ἔστι δ' μὲν
[1, 1260]   δοῦλος κοινωνὸς ζωῆς, δὲ  πορρώτερον,   καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς ὅσον
[1, 1259]   πόλεσι δεῖ χρηματισμοῦ καὶ τοιούτων  πόρων,   ὥσπερ οἰκίᾳ, μᾶλλον δέ· διόπερ
[1, 1254]   οἰκίας δεσπότης καὶ δοῦλος, καὶ  πόσις   καὶ ἄλοχος, καὶ πατὴρ καὶ
[1, 1257]   γὰρ χαρακτὴρ ἐτέθη τοῦ  ποσοῦ   σημεῖον. ~(Πορισθέντος οὖν ἤδη νομίσματος
[1, 1256]   ὅσοι λίμνας καὶ ἕλη καὶ  ποταμοὺς   θάλατταν τοιαύτην προσοικοῦσιν, οἱ
[1, 1260]   καὶ περὶ γυναικὸς καὶ παιδός,  πότερα   καὶ τούτων εἰσὶν ἀρεταί, καὶ
[1, 1254]   φύσει τοιοῦτος οὔ, καὶ  πότερον   βέλτιον καὶ δίκαιόν τινι δουλεύειν
[1, 1254]   δὲ ὄργανον πρακτικὸν καὶ χωριστόν.  Πότερον   δ' ἔστι τις φύσει τοιοῦτος
[1, 1256]   τὴν οἰκίαν παρὰ τὴν οἰκονομικήν;  Πότερον   δὲ μέρος αὐτῆς ἐστί τι
[1, 1260]   περὶ δούλων ἀπορήσειεν ἄν τις,  πότερον   ἔστιν ἀρετή τις δούλου παρὰ
[1, 1260]   περὶ ἀρχομένου φύσει καὶ ἄρχοντος,  πότερον   αὐτὴ ἀρετὴ ἑτέρα.
[1, 1256]   μὲν οὖν ἀπορήσειεν ἄν τις  πότερον   χρηματιστικὴ αὐτὴ τῇ
[1, 1256]   πλοῦτος, ὥστε πρῶτον γεωργικὴ  πότερον   μέρος τι τῆς οἰκονομικῆς
[1, 1258]   καὶ τὸ ἀπορούμενον ἐξ ἀρχῆς,  πότερον   τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ ἐστιν
[1, 1256]   ὑπηρετική, καὶ εἰ ὑπηρετική,  πότερον   ὡς κερκιδοποιικὴ τῇ ὑφαντικῇ
[1, 1259]   ἔμπειρον εἶναι, ποῖα λυσιτελέστατα καὶ  ποῦ   καὶ πῶς, οἷον ἵππων κτῆσις
[1, 1260]   τοῦ θήλεος ἡγεμονικώτερον, εἰ μή  που   συνέστηκε παρὰ φύσιν, καὶ τὸ
[1, 1253]   γὰρ τοῦ ὅλου οὐκ ἔσται  ποὺς   οὐδὲ χείρ, εἰ μὴ ὁμωνύμως,
[1, 1259]   ὡς πόρους εὑρίσκοντα τοῖς αὑτοῦ  πράγμασιν   ἀσυμφόρους· τὸ μέντοι ὅραμα Θάλεω
[1, 1252]   δή τις ἐξ ἀρχῆς τὰ  πράγματα   φυόμενα βλέψειεν, ὥσπερ ἐν τοῖς
[1, 1257]   δ' οὐκ οἰκεία τοῦ  πράγματος,   οἷον ὑποδήματος τε ὑπόδεσις
[1, 1255]   καὶ ἐκ δούλων, ἐὰν συμβῇ  πραθῆναι   ληφθέντας. Διόπερ αὐτοὺς οὐ βούλονται
[1, 1254]   ὄργανά ἐστι, τὸ δὲ κτῆμα  πρακτικόν·   ἀπὸ μὲν γὰρ τῆς κερκίδος
[1, 1254]   ἄνθρωπος ὤν, κτῆμα δὲ ὄργανον  πρακτικὸν   καὶ χωριστόν. Πότερον δ' ἔστι
[1, 1254]   δοῦλος ὑπηρέτης τῶν πρὸς τὴν  πρᾶξιν.   Τὸ δὲ κτῆμα λέγεται ὥσπερ
[1, 1254]   ποίησις εἴδει καὶ  πρᾶξις,   καὶ δέονται ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη
[1, 1254]   ἔχειν διαφοράν. δὲ βίος  πρᾶξις,   οὐ ποίησις, ἐστιν· διὸ καὶ
[1, 1252]   εἶναι δοκοῦντος ἀγαθοῦ χάριν πάντα  πράττουσι   πάντες) δῆλον ὡς πᾶσαι μὲν
[1, 1260]   κατὰ φιλίαν ἄρχον καὶ κατὰ  πρεσβείαν   ἐστίν, ὅπερ ἐστὶ βασιλικῆς εἶδος
[1, 1253]   γὰρ οἰκία βασιλεύεται ὑπὸ τοῦ  πρεσβυτάτου,   ὥστε καὶ αἱ ἀποικίαι, διὰ
[1, 1260]   συνέστηκε παρὰ φύσιν, καὶ τὸ  πρεσβύτερον   καὶ τέλειον τοῦ νεωτέρου καὶ
[1, 1260]   τὸν αὐτόν· ὅπερ πέπονθε τὸ  πρεσβύτερον   πρὸς τὸ νεώτερον καὶ
[1, 1256]   παροιμίαν Δοῦλος πρὸ δούλου, δεσπότης  πρὸ   δεσπότου. Αἱ μὲν οὖν τοιαῦται
[1, 1256]   καὶ κατὰ τὴν παροιμίαν Δοῦλος  πρὸ   δούλου, δεσπότης πρὸ δεσπότου. Αἱ
[1, 1254]   τι ἔμψυχον, καὶ ὥσπερ ὄργανον  πρὸ   ὀργάνων πᾶς ὑπηρέτης. Εἰ γὰρ
[1, 1252]   ἕνεκεν (καὶ τοῦτο οὐκ ἐκ  προαιρέσεως,   ἀλλ' ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς
[1, 1254]   ἕκαστον τῶν ὀργάνων κελευσθὲν  προαισθανόμενον   ἀποτελεῖν τὸ αὑτοῦ ἔργον, καὶ
[1, 1259]   ποία τις βοῶν  προβάτων,   ὁμοίως δὲ καὶ τῶν λοιπῶν
[1, 1252]   μὲν γὰρ δυνάμενον τῇ διανοίᾳ  προορᾶν   ἄρχον φύσει καὶ δεσπόζον φύσει,
[1, 1257]   γὰρ τῆς τοιαύτης κτήσεως αὐτάρκεια  πρὸς   ἀγαθὴν ζωὴν οὐκ ἄπειρός ἐστιν,
[1, 1256]   καὶ τῶν καρποφάγων οἱ βίοι  πρὸς   ἄλληλα διεστᾶσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 1259]   ζῴων (δεῖ γὰρ ἔμπειρον εἶναι  πρὸς   ἄλληλά τε τούτων τίνα λυσιτελέστατα,
[1, 1256]   καὶ φιλία δούλῳ καὶ δεσπότῃ  πρὸς   ἀλλήλους τοῖς φύσει τούτων ἠξιωμένοις,
[1, 1257]   ἀλλαγήν. Αὐτὰ γὰρ τὰ χρήσιμα  πρὸς   αὑτὰ καταλλάττονται, ἐπὶ πλέον δ'
[1, 1260]   καὶ ἀρετὴ οὐκ αὐτοῦ  πρὸς   αὑτόν ἐστιν, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[1, 1253]   καὶ ἀγριώτατον ἄνευ ἀρετῆς, καὶ  πρὸς   ἀφροδίσια καὶ ἐδωδὴν χείριστον.
[1, 1258]   χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο τέλος ὄν,  πρὸς   δὲ τὸ τέλος ἅπαντα δέον
[1, 1260]   ἡγούμενον· ὁμοίως δὲ καὶ δούλου  πρὸς   δεσπότην. Ἔθεμεν δὲ πρὸς τἀναγκαῖα
[1, 1253]   Δελφικὴν μάχαιραν, πενιχρῶς, ἀλλ' ἓν  πρὸς   ἕν· οὕτω γὰρ ἂν ἀποτελοῖτο
[1, 1257]   ὑπάρχῃ ὧν ἔστι θησαυρισμὸς χρημάτων  πρὸς   ζωὴν ἀναγκαίων, καὶ χρησίμων εἰς
[1, 1254]   οὕτω καὶ τὸ κτῆμα ὄργανον  πρὸς   ζωήν ἐστι, καὶ κτῆσις
[1, 1258]   χρωμένων οὐθενὸς ἄξιον οὐδὲ χρήσιμον  πρὸς   οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων ἐστί, καὶ
[1, 1255]   τὰς τοιαύτας ἐργασίας, ἀλλὰ χρήσιμα  πρὸς   πολιτικὸν βίον (οὗτος δὲ καὶ
[1, 1257]   πλέον δ' οὐθέν, οἷον οἶνον  πρὸς   σῖτον διδόντες καὶ λαμβάνοντες, καὶ
[1, 1257]   τὰς ἀλλαγὰς τοιοῦτόν τι συνέθεντο  πρὸς   σφᾶς αὐτοὺς διδόναι καὶ λαμβάνειν,
[1, 1261]   ἕκαστον αὐτῶν ἀρετῆς καὶ τῆς  πρὸς   σφᾶς αὐτοὺς ὁμιλίας, τί τὸ
[1, 1253]   καὶ τὸ ἄδικον· τοῦτο γὰρ  πρὸς   τὰ ἄλλα ζῷα τοῖς ἀνθρώποις
[1, 1255]   δὲ παραλλάττει μικρόν· γὰρ  πρὸς   τἀναγκαῖα τῷ σώματι βοήθεια γίνεται
[1, 1260]   δούλου πρὸς δεσπότην. Ἔθεμεν δὲ  πρὸς   τἀναγκαῖα χρήσιμον εἶναι τὸν δοῦλον,
[1, 1257]   τῶν κατὰ φύσιν ἀναγκαίων. Διὸ  πρὸς   τὰς ἀλλαγὰς τοιοῦτόν τι συνέθεντο
[1, 1258]   τοῦ εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται τὸ  πρὸς   τὰς ἀπολαύσεις τὰς σωματικὰς ζητοῦσιν,
[1, 1259]   κατὰ μέρος ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον μὲν  πρὸς   τὰς ἐργασίας, φορτικὸν δὲ τὸ
[1, 1256]   δὲ παμφάγα αὐτῶν εἶναι, ὥστε  πρὸς   τὰς ῥᾳστώνας καὶ τὴν αἵρεσιν
[1, 1255]   τὰ δ' ὀρθὰ καὶ ἄχρηστα  πρὸς   τὰς τοιαύτας ἐργασίας, ἀλλὰ χρήσιμα
[1, 1257]   μέρος αὐτῆς) δεῖ χρῆσθαι  πρός   τε τὰ θηρία καὶ τῶν
[1, 1254]   δούλου εἴπωμεν, ἵνα τά τε  πρὸς   τὴν ἀναγκαίαν χρείαν ἴδωμεν, κἂν
[1, 1255]   τῶν δούλων, τὰ μὲν ἰσχυρὰ  πρὸς   τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ δ'
[1, 1259]   χρηματισμῶν ἐστιν. Ἐπεὶ δὲ τὰ  πρὸς   τὴν γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς, τὰ
[1, 1261]   ὅλου δεῖ βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον  πρὸς   τὴν πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν καὶ
[1, 1254]   καὶ δοῦλος ὑπηρέτης τῶν  πρὸς   τὴν πρᾶξιν. Τὸ δὲ κτῆμα
[1, 1261]   οἰκίας, τὴν δὲ τοῦ μέρους  πρὸς   τὴν τοῦ ὅλου δεῖ βλέπειν
[1, 1256]   δὲ σποραδικά ἐστιν, ὁποτέρως συμφέρει  πρὸς   τὴν τροφὴν αὐτοῖς διὰ τὸ
[1, 1259]   τὴν γνῶσιν διωρίκαμεν ἱκανῶς, τὰ  πρὸς   τὴν χρῆσιν δεῖ διελθεῖν. Πάντα
[1, 1257]   ἐνδεέστερον βίον, τυγχάνει ἐλλείπων  πρὸς   τὸ αὐτάρκης εἶναι, οἷον οἱ
[1, 1260]   αὐτὸν τρόπον, ἀλλ' ὅσον ἑκάστῳ  πρὸς   τὸ αὑτοῦ ἔργον. Ὥστε φανερὸν
[1, 1254]   χρείαν ἴδωμεν, κἂν εἴ τι  πρὸς   τὸ εἰδέναι περὶ αὐτῶν δυναίμεθα
[1, 1257]   ὂν εἶχε τὴν χρείαν εὐμεταχείριστον  πρὸς   τὸ ζῆν, οἷον