HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ο  =  147 formes différentes pour 541 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1257]   γὰρ ὑποδήματος χρήσεις· καὶ γὰρ     ἀλλαττόμενος τῷ δεομένῳ ὑποδήματος ἀντὶ
[1, 1253]   καὶ τελεωθὲν βέλτιστον τῶν ζῴων     ἄνθρωπός ἐστιν, οὕτω καὶ χωρισθεὶς
[1, 1253]   ἐν πεττοῖς. Διότι δὲ πολιτικὸν     ἄνθρωπος ζῷον πάσης μελίττης καὶ
[1, 1253]   πόλις ἐστί, καὶ ὅτι     ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῷον, καὶ
[1, 1258]   ἄπειρος δὴ οὗτος πλοῦτος,     ἀπὸ ταύτης τῆς χρηματιστικῆς. Ὥσπερ
[1, 1253]   ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῷον, καὶ     ἄπολις διὰ φύσιν καὶ οὐ
[1, 1260]   δίκαιος, πῶς ἄρξει καλῶς; Εἴθ'     ἀρχόμενος, πῶς ἀρχθήσεται καλῶς; ~(Ἀκόλαστος
[1, 1260]   δὲ μή, θαυμαστόν. Εἴτε γὰρ     ἄρχων μὴ ἔσται σώφρων καὶ
[1, 1261]   ἀρετῆς ὅσον περ καὶ δουλείας.  ~(Ὁ   γὰρ βάναυσος τεχνίτης ἀφωρισμένην τινὰ
[1, 1253]   τε βοῦν τ' ἀροτῆρα Ωδ     γὰρ βοῦς ἀντ' οἰκέτου τοῖς
[1, 1256]   ἐπιστήμη ἐστὶν χρηστικὴ δούλων.     γὰρ δεσπότης οὐκ ἐν τῷ
[1, 1254]   δύναμις, ἐκ τούτων δῆλον·     γὰρ μὴ αὑτοῦ φύσει ἀλλ'
[1, 1255]   κατὰ νόμον δοῦλος καὶ δουλεύων·     γὰρ νόμος ὁμολογία τίς ἐστιν
[1, 1254]   ἄψυχον δὲ πρῳρεὺς ἔμψυχον·     γὰρ ὑπηρέτης ἐν ὀργάνου εἴδει
[1, 1257]   ἵνα ἀπολύσῃ τῆς μετρήσεως αὑτούς·     γὰρ χαρακτὴρ ἐτέθη τοῦ ποσοῦ
[1, 1260]   πρεσβύτερον πρὸς τὸ νεώτερον καὶ     γεννήσας πρὸς τὸ τέκνον. Φανερὸν
[1, 1253]   Χαλεπωτάτη γὰρ ἀδικία ἔχουσα ὅπλα·     δὲ ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων φύεται
[1, 1254]   ταῦτα τὴν αὐτὴν ἔχειν διαφοράν.     δὲ βίος πρᾶξις, οὐ ποίησις,
[1, 1256]   ὅλῳ, καὶ σώματι καὶ ψυχῇ,     δὲ δοῦλος μέρος τι τοῦ
[1, 1254]   μόνον, ἐκείνου δ' οὐκ ἔστιν·     δὲ δοῦλος οὐ μόνον δεσπότου
[1, 1260]   ἔργον ἐστὶν ἁπλῶς τοῦ ἀρχιτέκτονος,     δὲ λόγος ἀρχιτέκτων) τῶν δ'
[1, 1253]   ἡδέος καὶ ταῦτα σημαίνειν ἀλλήλοις)     δὲ λόγος ἐπὶ τῷ δηλοῦν
[1, 1253]   μέρεσιν ἕξει πρὸς τὸ ὅλον,     δὲ μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν
[1, 1255]   τοῦ σώματος ἄρχει δεσποτικὴν ἀρχήν,     δὲ νοῦς τῆς ὀρέξεως πολιτικὴν
[1, 1260]   θῆλυ ἔχει μέν, ἀλλ' ἄκυρον,     δὲ παῖς ἔχει μέν, ἀλλ'
[1, 1257]   τέχνης οὔτε πλήθει οὔτε μεγέθει,     δὲ πλοῦτος ὀργάνων πλῆθός ἐστιν
[1, 1260]   μὲν γὰρ δοῦλος κοινωνὸς ζωῆς,     δὲ πορρώτερον, καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει
[1, 1254]   κυβερνήτῃ μὲν οἴαξ ἄψυχον     δὲ πρῳρεὺς ἔμψυχον· γὰρ
[1, 1253]   πᾶσιν ἐπὶ τὴν τοιαύτην κοινωνίαν·     δὲ πρῶτος συστήσας μεγίστων ἀγαθῶν
[1, 1259]   ἐπορίσθη. Μεταβολῆς γὰρ ἐγένετο χάριν,     δὲ τόκος αὐτὸ ποιεῖ πλέον
[1, 1259]   τικτόμενα τοῖς γεννῶσιν αὐτά ἐστιν,     δὲ τόκος γίνεται νόμισμα ἐκ
[1, 1255]   γὰρ λέγεται τὸ δουλεύειν καὶ     δοῦλος. Ἔστι γάρ τις καὶ
[1, 1256]   τοιόσδ' εἶναι, ὁμοίως δὲ καὶ     δοῦλος καὶ ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη
[1, 1254]   κτῆσις πλῆθος ὀργάνων ἐστί, καὶ     δοῦλος κτῆμά τι ἔμψυχον, καὶ
[1, 1256]   τὸν ὑφηγημένον τρόπον, ἐπείπερ καὶ     δοῦλος τῆς κτήσεως μέρος τι
[1, 1254]   οὐ ποίησις, ἐστιν· διὸ καὶ     δοῦλος ὑπηρέτης τῶν πρὸς τὴν
[1, 1255]   εἰρημένοις. Ἔστι γὰρ φύσει δοῦλος     δυνάμενος ἄλλου εἶναι (διὸ καὶ
[1, 1256]   δὲ καὶ δοῦλος καὶ     ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη δ' ἂν εἴη
[1, 1256]   δουλική, δουλικὴ μὲν οἵαν περ     ἐν Συρακούσαις ἐπαίδευεν· ἐκεῖ γὰρ
[1, 1259]   ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ δ'     καιρὸς ἧκε, πολλῶν ζητουμένων ἅμα
[1, 1258]   χρηματιστικὴ καὶ πλοῦτος     κατὰ φύσιν, καὶ αὕτη μὲν
[1, 1255]   (διὸ καὶ ἄλλου ἐστίν) καὶ     κοινωνῶν λόγου τοσοῦτον ὅσον αἰσθάνεσθαι
[1, 1253]   μὲν καλεῖ ὁμοσιπύους, Ἐπιμενίδης δὲ     Κρὴς ὁμοκάπους. δ' ἐκ
[1, 1260]   ἔργων. διαφέρει τοῦτο πλεῖστον;     μὲν γὰρ δοῦλος κοινωνὸς ζωῆς,
[1, 1260]   τῆς ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει διαφερόντως.     μὲν γὰρ δοῦλος ὅλως οὐκ
[1, 1254]   δὲ καὶ τὸ κτῆμα. Διὸ     μὲν δεσπότης τοῦ δούλου δεσπότης
[1, 1261]   ἀφωρισμένην τινὰ ἔχει δουλείαν, καὶ     μὲν δοῦλος τῶν φύσει, σκυτοτόμος
[1, 1254]   δὲ ἔμψυχα αοἷον τῷ κυβερνήτῃ     μὲν οἴαξ ἄψυχον δὲ
[1, 1256]   πολιτικὴ ἐλευθέρων καὶ ἴσων ἀρχή.     μὲν οὖν δεσπότης οὐ λέγεται
[1, 1260]   ἀνδρὶ οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ δ'     παῖς ἀτελής, δῆλον ὅτι τούτου
[1, 1258]   ἐστιν. Καὶ ἄπειρος δὴ οὗτος     πλοῦτος, ἀπὸ ταύτης τῆς
[1, 1258]   γὰρ ἑτέρα χρηματιστικὴ καὶ     πλοῦτος κατὰ φύσιν, καὶ
[1, 1256]   κτῆσις πολλὰ περιείληφε μέρη καὶ     πλοῦτος, ὥστε πρῶτον γεωργικὴ
[1, 1254]   τοῦ Ἡφαίστου τρίποδας, οὕς φησιν     ποιητὴς αὐτομάτους θεῖον δύεσθαι ἀγῶνα,
[1, 1260]   οὕτως ὁριζομένων. Διὸ δεῖ, ὥσπερ     ποιητὴς εἴρηκε περὶ γυναικός, οὕτω
[1, 1258]   τοῦ τέλους πέρας, τέλος δὲ     τοιοῦτος πλοῦτος καὶ χρημάτων κτῆσις.
[1, 1253]   κρείττων ἄνθρωπος· ὥσπερ καὶ     ὑφ' Ὁμήρου λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ ἀθέμιστος
[1, 1257]   πόλεως οἰκίας. Καὶ ἔοικεν     γ' ἀληθινὸς πλοῦτος ἐκ τούτων
[1, 1254]   εἴπομεν. Ἔστι δέ τι μέρος     δοκεῖ τοῖς μὲν εἶναι οἰκονομία,
[1, 1253]   τὴν συγγένειαν. Καὶ τοῦτ' ἐστὶν     λέγει Ὅμηρος Θεμιστεύει δὲ ἕκαστος
[1, 1255]   δὲ ταύτης τῆς ἀμφισβητήσεως, καὶ     ποιεῖ τοὺς λόγους ἐπαλλάττειν, ὅτι
[1, 1259]   ἀλλ' οὐ τοῦτ' ἐστὶ περὶ     σπουδάζουσιν. Θαλῆς μὲν οὖν λέγεται
[1, 1257]   σφᾶς αὐτοὺς διδόναι καὶ λαμβάνειν,     τῶν χρησίμων αὐτὸ ὂν εἶχε
[1, 1259]   ἀλλήλων ἐστίνν, εὐλογώτατα μισεῖται  ὀβολοστατικὴ   διὰ τὸ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ
[1, 1259]   δὲ τόκος αὐτὸ ποιεῖ πλέον  (ὅθεν   καὶ τοὔνομα τοῦτ' εἴληφεν· ὅμοια
[1, 1253]   καὶ τὰ εἴδη ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν  οἱ   ἄνθρωποι, οὕτω καὶ τοὺς βίους
[1, 1256]   τῶν ζῳοφάγων καὶ τῶν καρποφάγων  οἱ   βίοι πρὸς ἄλληλα διεστᾶσιν. Ὁμοίως
[1, 1256]   ποταμοὺς θάλατταν τοιαύτην προσοικοῦσιν,  οἱ   δ' ἀπ' ὀρνίθων θηρίων
[1, 1256]   συνακολουθεῖν, ὥσπερ γεωργίαν ζῶσαν γεωργοῦντεσσ·  οἱ   δ' ἀπὸ θήρας ζῶσι, καὶ
[1, 1256]   οἷον οἱ μὲν ἀπὸ λῃστείας,  οἱ   δ' ἀφ' ἁλιείας, ὅσοι λίμνας
[1, 1256]   τινες οἱ μὲν φύσει δοῦλοι  οἱ   δ' ἐλεύθεροι, δῆλον, καὶ ὅτι
[1, 1257]   μὲν νομαδικὸν ἅμα καὶ λῃστρικόν,  οἱ   δὲ γεωργικὸν καὶ θηρευτικόν· ὁμοίως
[1, 1255]   φύσει τινὲς οἱ μὲν ἐλεύθεροι  οἱ   δὲ δοῦλοι, φανερόν, οἷς καὶ
[1, 1257]   ~(Νομαδικὸς, λῃστρικὸς, ἁλιευτικὸς, θηρευτικὸς, γεωργικός.  Οἱ   δὲ καὶ μιγνύντες ἐκ τούτων
[1, 1257]   γὰρ τῶν αὑτῶν ἐκοινώνουν πάντων,  οἱ   δὲ κεχωρισμένοι πολλῶν πάλιν καὶ
[1, 1258]   μὲν νίκην τῆς δ' ὑγίειαν.  Οἱ   δὲ πάσας ποιοῦσι χρηματιστικάς, ὡς
[1, 1253]   οἱ μὲν ἔτι καὶ νῦν  οἱ   δὲ τὸ ἀρχαῖον ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ
[1, 1259]   ὡς ἀφίκοντο ἐκ τῶν ἐμπορίων  οἱ   ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὐ πολλὴν
[1, 1260]   τοιούτων· πολὺ γὰρ ἄμεινον λέγουσιν  οἱ   ἐξαριθμοῦντες τὰς ἀρετάς, ὥσπερ Γοργίας,
[1, 1261]   ἐλευθέρων, ἐκ δὲ τῶν παίδων  οἱ   κοινωνοὶ γίνονται τῆς πολιτείας. Ὥστ'
[1, 1260]   μέρος μᾶλλον ἐπισκοποῦσιν· καθόλου γὰρ  οἱ   λέγοντες ἐξαπατῶσιν ἑαυτοὺς ὅτι τὸ
[1, 1261]   δεσποτικήν. Διὸ λέγουσιν οὐ καλῶς  οἱ   λόγου τοὺς δούλους ἀποστεροῦντες καὶ
[1, 1256]   καὶ θήρας ἕτεροι ἑτέρας, οἷον  οἱ   μὲν ἀπὸ λῃστείας, οἱ δ'
[1, 1257]   ἤδη πλειόνων τῆς κοινωνίας οὔσης.  Οἱ   μὲν γὰρ τῶν αὑτῶν ἐκοινώνουν
[1, 1255]   μὲν τοίνυν εἰσὶ φύσει τινὲς  οἱ   μὲν ἐλεύθεροι οἱ δὲ δοῦλοι,
[1, 1253]   φασὶ βασιλεύεσθαι, ὅτι καὶ αὐτοὶ  οἱ   μὲν ἔτι καὶ νῦν οἱ
[1, 1257]   πρὸς τὸ αὐτάρκης εἶναι, οἷον  οἱ   μὲν νομαδικὸν ἅμα καὶ λῃστρικόν,
[1, 1256]   γὰρ διαφέρουσιν οἱ τούτων βίοι.  Οἱ   μὲν οὖν ἀργότατοι νομάδες εἰσίν
[1, 1256]   ζῇ καὶ τῶν ἡμέρων καρπῶν.  Οἱ   μὲν οὖν βίοι τοσοῦτοι σχεδόν
[1, 1256]   ἀμφισβήτησις, καὶ οὐκ εἰσί τινες  οἱ   μὲν φύσει δοῦλοι οἱ δ'
[1, 1253]   δούλης καὶ δούλου. Διό φασιν  οἱ   ποιηταὶ βαρβάρων δ' Ἕλληνας ἄρχειν
[1, 1255]   δίκαιόν ἐστιν. ὅτι δὲ καὶ  οἱ   τἀναντία φάσκοντες τρόπον τινὰ λέγουσιν
[1, 1256]   τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ γὰρ διαφέρουσιν  οἱ   τούτων βίοι. Οἱ μὲν οὖν
[1, 1253]   φύσις ποιεῖ τοιοῦτον οἷον  οἱ   χαλκοτύποι τὴν Δελφικὴν μάχαιραν, πενιχρῶς,
[1, 1258]   πάντες γὰρ εἰς ἄπειρον αὔξουσιν  οἱ   χρηματιζόμενοι τὸ νόμισμα. Αἴτιον δὲ
[1, 1256]   δεσποτικὴ καὶ δουλική, δουλικὴ μὲν  οἵαν   περ ἐν Συρακούσαις ἐπαίδευεν·
[1, 1254]   αοἷον τῷ κυβερνήτῃ μὲν  οἴαξ   ἄψυχον δὲ πρῳρεὺς ἔμψυχον·
[1, 1257]   ὁμοίως δῆλον ὅτι καὶ γενομένοις  οἰητέον   τά τε φυτὰ τῶν ζῴων
[1, 1257]   καθ' αὑτό, ἀλλ' μὲν  οἰκεία   δ' οὐκ οἰκεία τοῦ
[1, 1254]   ἀναγκαῖον ἂν εἴη ὑπάρχειν τὰ  οἰκεῖα   ὄργανα, εἰ μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ
[1, 1257]   μὲν οἰκεία δ' οὐκ  οἰκεία   τοῦ πράγματος, οἷον ὑποδήματος
[1, 1257]   ὑπόδημα, ἀλλ' οὐ τὴν  οἰκείαν   χρῆσιν· οὐ γὰρ ἀλλαγῆς ἕνεκεν
[1, 1259]   τυγχάνειν βοηθείας. Τῆς μὲν οὖν  οἰκειοτάτης   χρηματιστικῆς ταῦτα μόρια καὶ πρῶτα·
[1, 1253]   Ωδ γὰρ βοῦς ἀντ'  οἰκέτου   τοῖς πένησίν ἐστιν. μὲν
[1, 1253]   βασιλευομένων γὰρ συνῆλθον· πᾶσα γὰρ  οἰκία   βασιλεύεται ὑπὸ τοῦ πρεσβυτάτου, ὥστε
[1, 1254]   ἐξ ὧν πάλιν οἰκία συνέστηκεν·  οἰκία   δὲ τέλειος ἐκ δούλων καὶ
[1, 1253]   δὲ τῇ φύσει πόλις  οἰκία   καὶ ἕκαστος ἡμῶν ἐστιν. Τὸ
[1, 1259]   χρηματισμοῦ καὶ τοιούτων πόρων, ὥσπερ  οἰκίᾳ,   μᾶλλον δέ· διόπερ τινὲς καὶ
[1, 1261]   πολιτείας ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ  οἰκία   μὲν πᾶσα μέρος πόλεως, ταῦτα
[1, 1253]   οὖν τούτων τῶν δύο κοινωνιῶν  οἰκία   πρώτη, καὶ ὀρθῶς Ἡσίοδος εἶπε
[1, 1254]   δὲ μέρη ἐξ ὧν πάλιν  οἰκία   συνέστηκεν· οἰκία δὲ τέλειος ἐκ
[1, 1257]   πρώτῃ κοινωνίᾳ (τοῦτο δ' ἐστὶν  οἰκία)   φανερὸν ὅτι οὐδὲν ἔστιν ἔργον
[1, 1252]   βασιλικόν, ὡς οὐδὲν διαφέρουσαν μεγάλην  οἰκίαν   μικρὰν πόλιν· καὶ πολιτικὸν
[1, 1253]   δὲ τούτων κοινωνία ποιεῖ  οἰκίαν   καὶ πόλιν. Καὶ πρότερον δὲ
[1, 1256]   χρησομένη τοῖς κατὰ τὴν  οἰκίαν   παρὰ τὴν οἰκονομικήν; Πότερον δὲ
[1, 1258]   δεῖ ὑγιαίνειν τοὺς κατὰ τὴν  οἰκίαν,   ὥσπερ ζῆν ἄλλο τι
[1, 1254]   πρῶτα δὲ καὶ ἐλάχιστα μέρη  οἰκίας   δεσπότης καὶ δοῦλος, καὶ πόσις
[1, 1253]   φύσιν ἔοικεν κώμη ἀποικία  οἰκίας   εἶναι, οὓς καλοῦσί τινες ὁμογάλακτας,
[1, 1254]   οὖν κτῆσις μέρος τῆς  οἰκίας   ἐστὶ καὶ κτητικὴ μέρος
[1, 1253]   εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ ἀνθρώπου ἵππου  οἰκίας.   Ἔτι τὸ οὗ ἕνεκα καὶ
[1, 1257]   χρησίμων εἰς κοινωνίαν πόλεως  οἰκίας.   Καὶ ἔοικεν γ' ἀληθινὸς
[1, 1261]   πᾶσα μέρος πόλεως, ταῦτα δ'  οἰκίας,   τὴν δὲ τοῦ μέρους πρὸς
[1, 1253]   ὁμοκάπους. δ' ἐκ πλειόνων  οἰκιῶν   κοινωνία πρώτη χρήσεως ἕνεκεν μὴ
[1, 1254]   πᾶσα γὰρ σύγκειται πόλις ἐξ  οἰκιῶν.   Οἰκονομίας δὲ μέρη ἐξ ὧν
[1, 1255]   πανταχοῦ νομίζουσιν, τοὺς δὲ βαρβάρους  οἴκοι   μόνον, ὡς ὄν τι τὸ
[1, 1253]   καὶ ὀρθῶς Ἡσίοδος εἶπε ποιήσας  οἶκον   μὲν πρώτιστα γυναῖκά τε βοῦν
[1, 1254]   δεσποτεία, καὶ αὐτὴ  οἰκονομία   καὶ δεσποτεία καὶ πολιτικὴ καὶ
[1, 1254]   δοκεῖ τοῖς μὲν εἶναι  οἰκονομία,   τοῖς δὲ μέγιστον μέρος αὐτῆς·
[1, 1254]   καὶ κτητικὴ μέρος τῆς  οἰκονομίας   (ἄνευ γὰρ τῶν ἀναγκαίων ἀδύνατον
[1, 1254]   γὰρ σύγκειται πόλις ἐξ οἰκιῶν.  Οἰκονομίας   δὲ μέρη ἐξ ὧν πάλιν
[1, 1254]   πόλις συνέστηκεν, ἀναγκαῖον πρῶτον περὶ  οἰκονομίας   εἰπεῖν· πᾶσα γὰρ σύγκειται πόλις
[1, 1258]   μὲν χρηματιστικὴ μόριον τῆς  οἰκονομίας,   δ' ἰατρικὴ οὐ μόριον·
[1, 1260]   ὅτι πλείων σπουδὴ τῆς  οἰκονομίας   περὶ τοὺς ἀνθρώπους περὶ
[1, 1258]   ἀναγκαίας, ὅτι ἑτέρα μὲν αὐτῆς  οἰκονομικὴ   δὲ κατὰ φύσιν περὶ
[1, 1256]   χρηματιστικὴ αὐτὴ τῇ  οἰκονομικῇ   ἐστιν μέρος τι,
[1, 1258]   κατὰ φύσιν, καὶ αὕτη μὲν  οἰκονομική,   δὲ καπηλική, ποιητικὴ πλούτου
[1, 1256]   δούλων ἐστίν, καὶ μὲν  οἰκονομικὴ   μοναρχία αμοναρχεῖται γὰρ πᾶς οἶκος)
[1, 1256]   οὖν οὐχ αὐτὴ  οἰκονομικὴ   τῇ χρηματιστικῇ, δῆλον (τῆς μὲν
[1, 1256]   κατὰ τὴν οἰκίαν παρὰ τὴν  οἰκονομικήν;   Πότερον δὲ μέρος αὐτῆς ἐστί
[1, 1258]   πέρας· οὐ γὰρ τοῦτο τῆς  οἰκονομικῆς   ἔργον. Διὸ τῇ μὲν φαίνεται
[1, 1258]   δοκεῖ τισι τοῦτ' εἶναι τῆς  οἰκονομικῆς   ἔργον, καὶ διατελοῦσιν σῴζειν
[1, 1256]   γεωργικὴ πότερον μέρος τι τῆς  οἰκονομικῆς   ἕτερόν τι γένος, καὶ
[1, 1259]   Ἐπεὶ δὲ τρία μέρη τῆς  οἰκονομικῆς   ἦν, ἓν μὲν δεσποτική, περὶ
[1, 1258]   τῆς μὲν καπηλικῆς τῆς δ'  οἰκονομικῆς,   καὶ ταύτης μὲν ἀναγκαίας καὶ
[1, 1257]   εἶδος κτητικῆς κατὰ φύσιν τῆς  οἰκονομικῆς   μέρος ἐστίν, καθὸ δεῖ ἤτοι
[1, 1258]   καὶ χρημάτων κτῆσις. Τῆς δ'  οἰκονομικῆς   χρηματιστικῆς ἔστι πέρας· οὐ γὰρ
[1, 1252]   οἴονται πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν καὶ  οἰκονομικὸν   καὶ δεσποτικὸν εἶναι τὸν αὐτὸν
[1, 1258]   ἀπορούμενον ἐξ ἀρχῆς, πότερον τοῦ  οἰκονομικοῦ   καὶ πολιτικοῦ ἐστιν χρηματιστικὴ
[1, 1254]   τὸ ἔργον, οὕτω καὶ τῷ  οἰκονομικῷ.   Τῶν δ' ὀργάνων τὰ μὲν
[1, 1257]   δὲ πλοῦτος ὀργάνων πλῆθός ἐστιν  οἰκονομικῶν   καὶ πολιτικῶν. Ὅτι μὲν τοίνυν
[1, 1257]   τις κτητικὴ κατὰ φύσιν τοῖς  οἰκονόμοις   καὶ τοῖς πολιτικοῖς, καὶ δι'
[1, 1252]   ὀλίγων, δεσπότην, ἂν δὲ πλειόνων,  οἰκονόμον,   ἂν δ' ἔτι πλειόνων, πολιτικὸν
[1, 1258]   δεῖ ταῦτα διαθεῖναι προσήκει τὸν  οἰκονόμον.   Οὐ γὰρ τῆς ὑφαντικῆς ἔρια
[1, 1258]   χρημάτων ἔστι μὲν ὡς τοῦ  οἰκονόμου,   ἔστι δ' ὡς οὔ, ἀλλὰ
[1, 1258]   δὲ ἔστι μὲν ὡς τοῦ  οἰκονόμου   καὶ τοῦ ἄρχοντος καὶ περὶ
[1, 1253]   ἡμέραν συνεστηκυῖα κοινωνία κατὰ φύσιν  οἶκός   ἐστιν, οὓς Χαρώνδας μὲν καλεῖ
[1, 1256]   οἰκονομικὴ μοναρχία αμοναρχεῖται γὰρ πᾶς  οἶκος)   δὲ πολιτικὴ ἐλευθέρων καὶ
[1, 1257]   ἐπὶ πλέον δ' οὐθέν, οἷον  οἶνον   πρὸς σῖτον διδόντες καὶ λαμβάνοντες,
[1, 1258]   ἔργον, καὶ διατελοῦσιν σῴζειν  οἰόμενοι   δεῖν αὔξειν τὴν τοῦ
[1, 1252]   ἀλλ' οὐκ εἴδει τούτων ἕκαστον,  οἷον   ἂν μὲν ὀλίγων, δεσπότην, ἂν
[1, 1254]   ἀρχὴ τῶν βελτιόνων ἀρχομένων,  οἷον   ἀνθρώπου θηρίου· τὸ γὰρ
[1, 1254]   μετέχουσι ζωῆς ἔστι τις ἀρχή,  οἷον   ἁρμονίας. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως
[1, 1252]   καὶ φυτοῖς φυσικὸν τὸ ἐφίεσθαι,  οἷον   αὐτό, τοιοῦτον καταλιπεῖν ἕτερον) ἄρχον
[1, 1253]   δὲ φύσις τέλος ἐστίν·  οἷον   γὰρ ἕκαστόν ἐστι τῆς γενέσεως
[1, 1256]   δοῦλος μέρος τι τοῦ δεσπότου,  οἷον   ἔμψυχόν τι τοῦ σώματος κεχωρισμένον
[1, 1256]   δὲ κτητικὴ ἑτέρα ἀμφοτέρων τούτων,  οἷον   δικαία, πολεμική τις οὖσα
[1, 1252]   ἄνευ ἀλλήλων μὴ δυναμένους εἶναι,  οἷον   θῆλυ μὲν καὶ ἄρρεν τῆς
[1, 1259]   λυσιτελέστατα καὶ ποῦ καὶ πῶς,  οἷον   ἵππων κτῆσις ποία τις
[1, 1259]   ἐστὶ τοῖς τιμῶσι τὴν χρηματιστικήν,  οἷον   καὶ τὸ Θάλεω τοῦ Μιλησίου·
[1, 1256]   ζῶσι, καὶ θήρας ἕτεροι ἑτέρας,  οἷον   οἱ μὲν ἀπὸ λῃστείας, οἱ
[1, 1257]   ἐλλείπων πρὸς τὸ αὐτάρκης εἶναι,  οἷον   οἱ μὲν νομαδικὸν ἅμα καὶ
[1, 1253]   γὰρ φύσις ποιεῖ τοιοῦτον  οἷον   οἱ χαλκοτύποι τὴν Δελφικὴν μάχαιραν,
[1, 1257]   καταλλάττονται, ἐπὶ πλέον δ' οὐθέν,  οἷον   οἶνον πρὸς σῖτον διδόντες καὶ
[1, 1257]   αὐτὸ αὑτῷ πορίζειν τὸ γεννηθέν,  οἷον   ὅσα σκωληκοτοκεῖ ᾠοτοκεῖ· ὅσα
[1, 1256]   ἐπὶ πλεῖον τῶν τοιούτων μάθησις,  οἷον   ὀψοποιικὴ καὶ τἆλλα τὰ τοιαῦτα
[1, 1257]   χρείαν εὐμεταχείριστον πρὸς τὸ ζῆν,  οἷον   σίδηρος καὶ ἄργυρος κἂν εἴ
[1, 1260]   καὶ διακονικὰς ἄλλη τιμιωτέρα τούτων,  οἷον   σωφροσύνη καὶ ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη
[1, 1260]   γὰρ τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον  οἷόν   τε διαφέρειν· τὸ μὲν γὰρ
[1, 1256]   τῶν ἀνθρώπων εἰσίν· οὐ γὰρ  οἷόν   τε ζῆν ἄνευ τροφῆς, ὥστε
[1, 1260]   ὧν ἑτέραν φαμὲν εἶναι ἀρετήν,  οἷον   τοῦ λόγον ἔχοντος καὶ τοῦ
[1, 1259]   γιγνομένων, ἀκάρπων μὲν χρησίμων δέ,  οἷον   ὑλοτομία τε καὶ πᾶσα μεταλλευτική.
[1, 1257]   δ' οὐκ οἰκεία τοῦ πράγματος,  οἷον   ὑποδήματος τε ὑπόδεσις καὶ
[1, 1256]   ἐξ οὗ τι ἀποτελεῖται ἔργον,  οἷον   ὑφάντῃ μὲν ἔρια ἀνδριαντοποιῷ δὲ
[1, 1259]   ἔστιν ἐνίοις γεγραμμένα περὶ τούτων,  οἷον   Χαρητίδῃ τῷ Παρίῳ (καὶ Ἀπολλοδώρῳ
[1, 1255]   Ὅλως δ' ἀντεχόμενοί τινες, ὡς  οἴονται,   δικαίου τινός ςὁ γὰρ νόμος
[1, 1252]   πολιτική. Ὅσοι μὲν οὖν  οἴονται   πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν
[1, 1255]   οὗτοι μέν εἰσι φύσει δοῦλοι,  οἷς   βέλτιόν ἐστιν ἄρχεσθαι ταύτην τὴν
[1, 1253]   ἔχων φύεται φρονήσει καὶ ἀρετῇ,  οἷς   ἐπὶ τἀναντία ἔστι χρῆσθαι μάλιστα.
[1, 1255]   ἐλεύθεροι οἱ δὲ δοῦλοι, φανερόν,  οἷς   καὶ συμφέρει τὸ δουλεύειν καὶ
[1, 1255]   ὀρέξεως πολιτικὴν βασιλικήν· ἐν  οἷς   φανερόν ἐστιν ὅτι κατὰ φύσιν
[1, 1252]   καλῶς λέγουσιν (πλήθει γὰρ καὶ  ὀλιγότητι   νομίζουσι διαφέρειν ἀλλ' οὐκ εἴδει
[1, 1259]   ἐν Μιλήτῳ καὶ Χίῳ πάντων,  ὀλίγου   μισθωσάμενον ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ
[1, 1259]   ἔτι χειμῶνος ὄντος εὐπορήσαντα χρημάτων  ὀλίγων   ἀρραβῶνας διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων τῶν
[1, 1252]   τούτων ἕκαστον, οἷον ἂν μὲν  ὀλίγων,   δεσπότην, ἂν δὲ πλειόνων, οἰκονόμον,
[1, 1253]   ἄλλοις μέρεσιν ἕξει πρὸς τὸ  ὅλον,   δὲ μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν
[1, 1253]   ἕκαστος ἡμῶν ἐστιν. Τὸ γὰρ  ὅλον   πρότερον ἀναγκαῖον εἶναι τοῦ μέρους·
[1, 1261]   τοῦ μέρους πρὸς τὴν τοῦ  ὅλου   δεῖ βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον πρὸς
[1, 1253]   τοῦ μέρους· ἀναιρουμένου γὰρ τοῦ  ὅλου   οὐκ ἔσται ποὺς οὐδὲ χείρ,
[1, 1256]   συμφέρει τῷ μέρει καὶ τῷ  ὅλῳ,   καὶ σώματι καὶ ψυχῇ,
[1, 1255]   κατ' ἀρετὴν ἄρχειν καὶ δεσπόζειν.  Ὅλως   δ' ἀντεχόμενοί τινες, ὡς οἴονται,
[1, 1256]   δεσπότου τοῦτον διωρίσθω τὸν τρόπον.  ~(Ὅλως   δὲ περὶ πάσης κτήσεως καὶ
[1, 1254]   δεσπότου δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ  ὅλως   ἐκείνου. Τίς μὲν οὖν
[1, 1260]   διαφερόντως. μὲν γὰρ δοῦλος  ὅλως   οὐκ ἔχει τὸ βουλευτικόν, τὸ
[1, 1253]   Καὶ τοῦτ' ἐστὶν λέγει  Ὅμηρος   Θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἠδ'
[1, 1260]   βασιλικῆς εἶδος ἀρχῆς. Διὸ καλῶς  Ὅμηρος   τὸν Δία προσηγόρευσεν εἰπὼν Πατὴρ
[1, 1253]   ἄνθρωπος· ὥσπερ καὶ ὑφ'  Ὁμήρου   λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιος· Ἅμα
[1, 1261]   καὶ τῆς πρὸς σφᾶς αὐτοὺς  ὁμιλίας,   τί τὸ καλῶς καὶ μὴ
[1, 1253]   οἰκίας εἶναι, οὓς καλοῦσί τινες  ὁμογάλακτας,   παῖδάς τε καὶ παίδων παῖδας.
[1, 1259]   (ὅθεν καὶ τοὔνομα τοῦτ' εἴληφεν·  ὅμοια   γὰρ τὰ τικτόμενα τοῖς γεννῶσιν
[1, 1260]   ἀρχικὴ ἀνδρεία δ' ὑπηρετική,  ὁμοίως   δ' ἔχει καὶ περὶ τὰς
[1, 1259]   γεωργίας καὶ ψιλῆς καὶ πεφυτευμένης,  ὁμοίως   δὲ καὶ ἄλλοις περὶ ἄλλων,
[1, 1260]   τὸ τέλος καὶ τὸν ἡγούμενον·  ὁμοίως   δὲ καὶ δούλου πρὸς δεσπότην.
[1, 1256]   ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῷ τοιόσδ' εἶναι,  ὁμοίως   δὲ καὶ δοῦλος καὶ
[1, 1257]   οἱ δὲ γεωργικὸν καὶ θηρευτικόν·  ὁμοίως   δὲ καὶ περὶ τοὺς ἄλλους·
[1, 1254]   μόριον, ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς ἄλλου·  ὁμοίως   δὲ καὶ τὸ κτῆμα. Διὸ
[1, 1256]   οἱ βίοι πρὸς ἄλληλα διεστᾶσιν.  Ὁμοίως   δὲ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ
[1, 1259]   τις βοῶν προβάτων,  ὁμοίως   δὲ καὶ τῶν λοιπῶν ζῴων
[1, 1257]   τοῦ καλουμένου γάλακτος φύσιν. Ὥστε  ὁμοίως   δῆλον ὅτι καὶ γενομένοις οἰητέον
[1, 1257]   καθ' αὑτὸ μὲν ἀλλ' οὐχ  ὁμοίως   καθ' αὑτό, ἀλλ' μὲν
[1, 1255]   ψυχῆς τοῦτο διωρίσθαι· ἀλλ' οὐχ  ὁμοίως   ῥᾴδιον ἰδεῖν τό τε τῆς
[1, 1260]   ἄλλων ἕκαστον ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς.  Ὁμοίως   τοίνυν ἀναγκαίως ἔχειν καὶ περὶ
[1, 1253]   γὰρ μὴ αὐτάρκης ἕκαστος χωρισθείς,  ὁμοίως   τοῖς ἄλλοις μέρεσιν ἕξει πρὸς
[1, 1253]   ὁμοσιπύους, Ἐπιμενίδης δὲ Κρὴς  ὁμοκάπους.   δ' ἐκ πλειόνων οἰκιῶν
[1, 1255]   καὶ δουλεύων· γὰρ νόμος  ὁμολογία   τίς ἐστιν ἐν τὰ
[1, 1253]   ἐστιν, οὓς Χαρώνδας μὲν καλεῖ  ὁμοσιπύους,   Ἐπιμενίδης δὲ Κρὴς ὁμοκάπους.
[1, 1253]   λεκτέον τὰ αὐτὰ εἶναι ἀλλ'  ὁμώνυμα.   Ὅτι μὲν οὖν πόλις
[1, 1253]   ποὺς οὐδὲ χείρ, εἰ μὴ  ὁμωνύμως,   ὥσπερ εἴ τις λέγοι τὴν
[1, 1260]   τὴν φύσιν καὶ διαφέρειν μηδέν)  ὅμως   δέ, ὅταν τὸ μὲν ἄρχῃ
[1, 1259]   ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς· ἀλλ'  ὅμως   ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις ἐπέλαβεν
[1, 1253]   ταὐτὸ φύσει βάρβαρον καὶ δοῦλον  ὄν.   Ἐκ μὲν οὖν τούτων τῶν
[1, 1259]   προσάπτουσι, τυγχάνει δὲ καθόλου τι  ὄν.   Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν
[1, 1258]   ποιοῦσι χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο τέλος  ὄν,   πρὸς δὲ τὸ τέλος ἅπαντα
[1, 1255]   δὲ βαρβάρους οἴκοι μόνον, ὡς  ὄν   τι τὸ μὲν ἁπλῶς εὐγενὲς
[1, 1257]   λαμβάνειν, τῶν χρησίμων αὐτὸ  ὂν   εἶχε τὴν χρείαν εὐμεταχείριστον πρὸς
[1, 1260]   περὶ τὴν τῆς κτήσεως,  ὃν   καλοῦμεν πλοῦτον, καὶ τῶν ἐλευθέρων
[1, 1259]   ζητουμένων ἅμα καὶ ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα  ὃν   τρόπον ἠβούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέξαντα
[1, 1259]   τυγχάνει δὲ καθόλου τι ὄν.  Ὀνειδιζόντων   γὰρ αὐτῷ διὰ τὴν πενίαν
[1, 1254]   γὰρ αὕτη οὐκ ὠνόμασται ἰδίῳ  ὀνόματι)   Ἔστωσαν δὴ αὗται τρεῖς ἃς
[1, 1253]   τῇ δυνάμει, ὥστε μηκέτι τοιαῦτα  ὄντα   οὐ λεκτέον τὰ αὐτὰ εἶναι
[1, 1257]   θέλουσιν, ὡς φύσει δίκαιον τοῦτον  ὄντα   τὸν πόλεμον. Ἓν μὲν οὖν
[1, 1259]   ἐκ τῆς ἀστρολογίας, ἔτι χειμῶνος  ὄντος   εὐπορήσαντα χρημάτων ὀλίγων ἀρραβῶνας διαδοῦναι
[1, 1256]   πόνου γίνεται σχολάζουσιν· ἀναγκαίου δ'  ὄντος   μεταβάλλειν τοῖς κτήνεσι διὰ τὰς
[1, 1260]   τῶν ἐλευθέρων; Εἴτε μὴ ἔστιν,  ὄντων   ἀνθρώπων καὶ λόγου κοινωνούντων ἄτοπον)
[1, 1255]   ζητοῦσιν τὸ φύσει δοῦλον  ὅπερ   ἐξ ἀρχῆς εἴπομεν· ἀνάγκη γὰρ
[1, 1259]   τὴν κτῆσιν καὶ οὐκ ἐφ'  ὅπερ   ἐπορίσθη. Μεταβολῆς γὰρ ἐγένετο χάριν,
[1, 1260]   ἄρχον καὶ κατὰ πρεσβείαν ἐστίν,  ὅπερ   ἐστὶ βασιλικῆς εἶδος ἀρχῆς. Διὸ
[1, 1260]   γένει δ' εἶναι τὸν αὐτόν·  ὅπερ   πέπονθε τὸ πρεσβύτερον πρὸς τὸ
[1, 1253]   ἔχουσα ὅπλα· δὲ ἄνθρωπος  ὅπλα   ἔχων φύεται φρονήσει καὶ ἀρετῇ,
[1, 1253]   πάντων. Χαλεπωτάτη γὰρ ἀδικία ἔχουσα  ὅπλα·   δὲ ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων
[1, 1256]   ἀγελαῖα τὰ δὲ σποραδικά ἐστιν,  ὁποτέρως   συμφέρει πρὸς τὴν τροφὴν αὐτοῖς
[1, 1254]   ὑπὸ τῶν βελτιόνων βέλτιον ἔργον·  ὅπου   δὲ τὸ μὲν ἄρχει τὸ
[1, 1259]   σώματος πλεῖσται χρήσεις, ἀγεννέσταται δὲ  ὅπου   ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς. Περὶ ἑκάστου
[1, 1259]   δὲ τεχνικώταται μὲν τῶν ἐργασιῶν  ὅπου   ἐλάχιστον τῆς τύχης, βαναυσόταται δ'
[1, 1259]   σώματα λωβῶνται μάλιστα, δουλικώταται δὲ  ὅπου   τοῦ σώματος πλεῖσται χρήσεις, ἀγεννέσταται
[1, 1254]   τοῖς δὲ μέγιστον μέρος αὐτῆς·  ὅπως   δ' ἔχει, θεωρητέον· λέγω δὲ
[1, 1260]   ἀρετῆς δεῖται μικρᾶς, καὶ τοσαύτης  ὅπως   μήτε δι' ἀκολασίαν μήτε διὰ
[1, 1257]   ἤτοι ὑπάρχειν πορίζειν αὐτὴν  ὅπως   ὑπάρχῃ ὧν ἔστι θησαυρισμὸς χρημάτων
[1, 1259]   αὑτοῦ πράγμασιν ἀσυμφόρους· τὸ μέντοι  ὅραμα   Θάλεω καὶ τοῦτο ταὐτόν ἐστιν·
[1, 1257]   ἵνα καὶ ἐσθὴς καὶ ἄλλα  ὄργανα   γίνηται ἐξ αὐτῶν. Εἰ οὖν
[1, 1254]   ἂν εἴη ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα  ὄργανα,   εἰ μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ ἔργον,
[1, 1254]   μὲν οὖν λεγόμενα ὄργανα ποιητικὰ  ὄργανά   ἐστι, τὸ δὲ κτῆμα πρακτικόν·
[1, 1256]   ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ' μὲν  ὄργανα   παρέχει, δὲ τὴν ὕλην·
[1, 1254]   δούλων. ~(Τὰ μὲν οὖν λεγόμενα  ὄργανα   ποιητικὰ ὄργανά ἐστι, τὸ δὲ
[1, 1260]   ἀρετή τις δούλου παρὰ τὰς  ὀργανικὰς   καὶ διακονικὰς ἄλλη τιμιωτέρα τούτων,
[1, 1257]   ταῖς ἄλλαις τέχναις· οὐδὲν γὰρ  ὄργανον   ἄπειρον οὐδεμιᾶς ἐστι τέχνης οὔτε
[1, 1254]   ἄνθρωπος ὤν, κτῆμα δὲ  ὄργανον   πρακτικὸν καὶ χωριστόν. Πότερον δ'
[1, 1254]   κτῆμά τι ἔμψυχον, καὶ ὥσπερ  ὄργανον   πρὸ ὀργάνων πᾶς ὑπηρέτης. Εἰ
[1, 1254]   ἐστίνν· οὕτω καὶ τὸ κτῆμα  ὄργανον   πρὸς ζωήν ἐστι, καὶ
[1, 1254]   ἔμψυχον· γὰρ ὑπηρέτης ἐν  ὀργάνου   εἴδει ταῖς τέχναις ἐστίνν· οὕτω
[1, 1254]   πρᾶξις, καὶ δέονται ἀμφότεραι  ὀργάνων,   ἀνάγκη καὶ ταῦτα τὴν αὐτὴν
[1, 1253]   γὰρ ἂν ἀποτελοῖτο κάλλιστα τῶν  ὀργάνων   ἕκαστον, μὴ πολλοῖς ἔργοις ἀλλ'
[1, 1254]   ἐστι, καὶ κτῆσις πλῆθος  ὀργάνων   ἐστί, καὶ δοῦλος κτῆμά
[1, 1254]   Εἰ γὰρ ἠδύνατο ἕκαστον τῶν  ὀργάνων   κελευσθὲν προαισθανόμενον ἀποτελεῖν τὸ
[1, 1254]   ἔμψυχον, καὶ ὥσπερ ὄργανον πρὸ  ὀργάνων   πᾶς ὑπηρέτης. Εἰ γὰρ ἠδύνατο
[1, 1257]   οὔτε μεγέθει, δὲ πλοῦτος  ὀργάνων   πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν.
[1, 1254]   καὶ τῷ οἰκονομικῷ. Τῶν δ'  ὀργάνων   τὰ μὲν ἄψυχα τὰ δὲ
[1, 1255]   ἀρχήν, δὲ νοῦς τῆς  ὀρέξεως   πολιτικὴν βασιλικήν· ἐν οἷς
[1, 1255]   τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ δ'  ὀρθὰ   καὶ ἄχρηστα πρὸς τὰς τοιαύτας
[1, 1260]   τὴν ψυχὴν ἀρετή, τὸ  ὀρθοπραγεῖν,   τι τῶν τοιούτων· πολὺ
[1, 1258]   τὸν πλοῦτον καὶ τὴν χρηματιστικήν,  ὀρθῶς   ζητοῦντες. Ἔστι γὰρ ἑτέρα
[1, 1253]   δύο κοινωνιῶν οἰκία πρώτη, καὶ  ὀρθῶς   Ἡσίοδος εἶπε ποιήσας οἶκον μὲν
[1, 1255]   τἀναντία φάσκοντες τρόπον τινὰ λέγουσιν  ὀρθῶς,   οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Διχῶς γὰρ
[1, 1260]   ἀρετάς, ὥσπερ Γοργίας, τῶν οὕτως  ὁριζομένων.   Διὸ δεῖ, ὥσπερ ποιητὴς
[1, 1257]   ἕτερον, τὸ μὲν πρῶτον ἁπλῶς  ὁρισθὲν   μεγέθει καὶ σταθμῷ, τὸ δὲ
[1, 1253]   θεός. Φύσει μὲν οὖν  ὁρμὴ   ἐν πᾶσιν ἐπὶ τὴν τοιαύτην
[1, 1256]   τοιαύτην προσοικοῦσιν, οἱ δ' ἀπ'  ὀρνίθων   θηρίων ἀγρίων· τὸ δὲ
[1, 1258]   ὥσπερ αὕτη ἄπειρος ἀλλ' ἔχουσα  ὅρον.   Δῆλον δὲ καὶ τὸ ἀπορούμενον
[1, 1252]   ~(Ἐπειδὴ πᾶσαν πόλιν  ὁρῶμεν   κοινωνίαν τινὰ οὖσαν καὶ πᾶσαν
[1, 1258]   πέρας, ἐπὶ δὲ τῶν γινομένων  ὁρῶμεν   συμβαῖνον τοὐναντίον· πάντες γὰρ εἰς
[1, 1254]   ἐστιν, ἄλλου δ' ἐστὶν ἄνθρωπος  ὃς   ἂν κτῆμα ἄνθρωπος ὤν,
[1, 1259]   τι μέρος καὶ τῆς μεταβλητικῆς)  ὅσα   ἀπὸ γῆς καὶ τῶν ἀπὸ
[1, 1254]   ἄρχεται, ἔστι τι τούτων ἔργον)  Ὅσα   γὰρ ἐκ πλειόνων συνέστηκε καὶ
[1, 1257]   οἷον ὅσα σκωληκοτοκεῖ ᾠοτοκεῖ·  ὅσα   δὲ ζῳοτοκεῖ, τοῖς γεννωμένοις ἔχει
[1, 1257]   αὑτῷ πορίζειν τὸ γεννηθέν, οἷον  ὅσα   σκωληκοτοκεῖ ᾠοτοκεῖ· ὅσα δὲ
[1, 1256]   οὖν βίοι τοσοῦτοι σχεδόν εἰσιν,  ὅσοι   γε αὐτόφυτον ἔχουσι τὴν ἐργασίαν
[1, 1258]   καὶ τῶν ποιητικῶν ἀπείρων ἐπιθυμοῦσιν.  Ὅσοι   δὲ καὶ τοῦ εὖ ζῆν
[1, 1256]   λῃστείας, οἱ δ' ἀφ' ἁλιείας,  ὅσοι   λίμνας καὶ ἕλη καὶ ποταμοὺς
[1, 1252]   καὶ κοινωνία πολιτική.  Ὅσοι   μὲν οὖν οἴονται πολιτικὸν καὶ
[1, 1255]   εἶναι καὶ ἐπὶ πάντων ἀνθρώπων.  Ὅσοι   μὲν οὖν τοσοῦτον διεστᾶσιν ὅσον
[1, 1257]   τὰ θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων  ὅσοι   πεφυκότες ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν, ὡς
[1, 1256]   δεῖ ταῦτα ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ  ὅσοις   ἐξουσία μὴ αὐτοὺς κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός
[1, 1255]   γένοιντο διάφοροι τὸ σῶμα μόνον  ὅσον   αἱ τῶν θεῶν εἰκόνες, τοὺς
[1, 1255]   καὶ κοινωνῶν λόγου τοσοῦτον  ὅσον   αἰσθάνεσθαι ἀλλὰ μὴ ἔχειν. Τὰ
[1, 1257]   φύσει τῆς χρηματιστικῆς καπηλική·  ὅσον   γὰρ ἱκανὸν αὐτοῖς, ἀναγκαῖον ἦν
[1, 1260]   οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ'  ὅσον   ἑκάστῳ πρὸς τὸ αὑτοῦ ἔργον.
[1, 1260]   ἀρχιτέκτων) τῶν δ' ἄλλων ἕκαστον  ὅσον   ἐπιβάλλει αὐτοῖς. Ὁμοίως τοίνυν ἀναγκαίως
[1, 1260]   πορρώτερον, καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς  ὅσον   περ καὶ δουλείας. ~(Ὁ γὰρ
[1, 1255]   Ὅσοι μὲν οὖν τοσοῦτον διεστᾶσιν  ὅσον   ψυχὴ σώματος καὶ ἄνθρωπος θηρίου
[1, 1259]   τῶν πλωτῶν πτηνῶν, ἀφ'  ὅσων   ἔστι τυγχάνειν βοηθείας. Τῆς μὲν
[1, 1255]   (διάκεινται δὲ τοῦτον τὸν τρόπον  ὅσων   ἐστὶν ἔργον τοῦ σώματος
[1, 1259]   ἔνιαι τοῦτον ποιοῦνται τὸν πόρον,  ὅταν   ἀπορῶσι χρημάτων· μονοπωλίαν γὰρ τῶν
[1, 1252]   ὅταν μὲν αὐτὸς ἐφεστήκῃ, βασιλικόν,  ὅταν   δὲ κατὰ τοὺς λόγους τῆς
[1, 1255]   τίς ἂν προσειπεῖν ἀξιώσειεν λάτριν;  Ὅταν   δὲ τοῦτο λέγωσιν, οὐθενὶ ἀλλ'
[1, 1252]   καὶ πολιτικὸν δὲ καὶ βασιλικόν,  ὅταν   μὲν αὐτὸς ἐφεστήκῃ, βασιλικόν, ὅταν
[1, 1260]   καὶ διαφέρειν μηδέν) ὅμως δέ,  ὅταν   τὸ μὲν ἄρχῃ τὸ δ'
[1, 1255]   δούλους, ἀλλὰ τοὺς βαρβάρους. Καίτοι  ὅταν   τοῦτο λέγωσιν, οὐθὲν ἄλλο ζητοῦσιν
[1, 1258]   τὴν χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν.  Ὁτὲ   δὲ πάλιν λῆρος εἶναι δοκεῖ
[1, 1260]   ποιήσει τῶν προσηκόντων. Φανερὸν τοίνυν  ὅτι   ἀνάγκη μὲν μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς,
[1, 1255]   τὸ δουλεύειν καὶ δίκαιόν ἐστιν.  ὅτι   δὲ καὶ οἱ τἀναντία φάσκοντες
[1, 1256]   οἱ δ' ἐλεύθεροι, δῆλον, καὶ  ὅτι   ἔν τισι διώρισται τὸ τοιοῦτον,
[1, 1260]   τὸ αὑτοῦ ἔργον. Ὥστε φανερὸν  ὅτι   ἔστιν ἠθικὴ ἀρετὴ τῶν εἰρημένων
[1, 1258]   εἴρηται, καὶ περὶ τῆς ἀναγκαίας,  ὅτι   ἑτέρα μὲν αὐτῆς οἰκονομικὴ δὲ
[1, 1260]   εἶναι τὸν δοῦλον, ὥστε δῆλον  ὅτι   καὶ ἀρετῆς δεῖται μικρᾶς, καὶ
[1, 1253]   διὰ τοῦτο πάντες φασὶ βασιλεύεσθαι,  ὅτι   καὶ αὐτοὶ οἱ μὲν ἔτι
[1, 1257]   γάλακτος φύσιν. Ὥστε ὁμοίως δῆλον  ὅτι   καὶ γενομένοις οἰητέον τά τε
[1, 1255]   βασιλικήν· ἐν οἷς φανερόν ἐστιν  ὅτι   κατὰ φύσιν καὶ συμφέρον τὸ
[1, 1258]   τεχνῶν τοῦ τέλους εἰς ἄπειρον  (ὅτι   μάλιστα γὰρ ἐκεῖνο βούλονται ποιεῖν)
[1, 1256]   ποιεῖν πολλάκις, οὐ μέντοι δύναται.  Ὅτι   μὲν οὖν ἔχει τινὰ λόγον
[1, 1253]   τὰ αὐτὰ εἶναι ἀλλ' ὁμώνυμα.  Ὅτι   μὲν οὖν πόλις καὶ
[1, 1256]   μὲν ἔρια ἀνδριαντοποιῷ δὲ χαλκόν)  Ὅτι   μὲν οὖν οὐχ αὐτὴ
[1, 1255]   κάλλος καὶ τὸ τοῦ σώματος.  ~(Ὅτι   μὲν τοίνυν εἰσὶ φύσει τινὲς
[1, 1257]   πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν.  Ὅτι   μὲν τοίνυν ἔστι τις κτητικὴ
[1, 1258]   νόμος παντάπασι, φύσει δ' οὐθέν,  ὅτι   μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων οὐθενὸς
[1, 1253]   φύσει πόλις ἐστί, καὶ  ὅτι   ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῷον,
[1, 1256]   Φανερὸν δὲ καὶ ἐκ τούτων  ὅτι   οὐ (αὐτόν ἐστι δεσποτεία καὶ
[1, 1257]   (τοῦτο δ' ἐστὶν οἰκία) φανερὸν  ὅτι   οὐδὲν ἔστιν ἔργον αὐτῆς, ἀλλ'
[1, 1257]   τοὺς ἀνθρώπους (ᾗ καὶ δῆλον  ὅτι   οὐκ ἔστι φύσει τῆς χρηματιστικῆς
[1, 1260]   πρὸς τὸ τέκνον. Φανερὸν τοίνυν  ὅτι   πλείων σπουδὴ τῆς οἰκονομίας
[1, 1259]   ἠβούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέξαντα ἐπιδεῖξαι  ὅτι   ῥᾴδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς φιλοσόφοις,
[1, 1261]   τῶν ἄλλων τεχνιτῶν. Φανερὸν τοίνυν  ὅτι   τῆς τοιαύτης ἀρετῆς αἴτιον εἶναι
[1, 1260]   γὰρ οἱ λέγοντες ἐξαπατῶσιν ἑαυτοὺς  ὅτι   τὸ εὖ ἔχειν τὴν ψυχὴν
[1, 1253]   αὐτὴν ἔχει τάξιν. Αἴτιον δ'  ὅτι   τὸ φύσει ἄρχον οὐκ ἔχουσιν,
[1, 1260]   καὶ τοῦ ἀλόγου. Δῆλον τοίνυν  ὅτι   τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει καὶ
[1, 1260]   δ' παῖς ἀτελής, δῆλον  ὅτι   τούτου μὲν καὶ ἀρετὴ
[1, 1255]   ποιεῖ τοὺς λόγους ἐπαλλάττειν,  ὅτι   τρόπον τινὰ ἀρετὴ τυγχάνουσα χορηγίας
[1, 1253]   βέλτιστον. Ἐκ τούτων οὖν φανερὸν  ὅτι   τῶν φύσει πόλις ἐστί,
[1, 1259]   ταῦτα μὲν ἐκ τούτων θεωρείτω  ὅτῳ   ἐπιμελές· ἔτι δὲ καὶ τὰ
[1, 1256]   δὲ καὶ ἐκ τούτων ὅτι  οὐ   (αὐτόν ἐστι δεσποτεία καὶ πολιτική,
[1, 1255]   συμβῇ πραθῆναι ληφθέντας. Διόπερ αὐτοὺς  οὐ   βούλονται λέγειν δούλους, ἀλλὰ τοὺς
[1, 1257]   ἀλλ' οὐ τὴν οἰκείαν χρῆσιν·  οὐ   γὰρ ἀλλαγῆς ἕνεκεν γέγονε. Τὸν
[1, 1257]   τοῦ νομίσματος ἐπορίσθη χρῆσις.  Οὐ   γὰρ εὐβάστακτον ἕκαστον τῶν κατὰ
[1, 1259]   ~τῆς δὲ μεταβλητικῆς ψεγομένης δικαίως  (οὐ   γὰρ κατὰ φύσιν ἀλλ' ἀπ'
[1, 1256]   ζῴων καὶ τῶν ἀνθρώπων εἰσίν·  οὐ   γὰρ οἷόν τε ζῆν ἄνευ
[1, 1258]   ταῦτα διαθεῖναι προσήκει τὸν οἰκονόμον.  Οὐ   γὰρ τῆς ὑφαντικῆς ἔρια ποιῆσαι,
[1, 1258]   δ' οἰκονομικῆς χρηματιστικῆς ἔστι πέρας·  οὐ   γὰρ τοῦτο τῆς οἰκονομικῆς ἔργον.
[1, 1256]   ὡς χαλκουργικὴ τῇ ἀνδριαντοποιίᾳ  (οὐ   γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ'
[1, 1255]   οὔτε πιθανὸν ἅτεροι λόγοι, ὡς  οὐ   δεῖ τὸ βέλτιον κατ' ἀρετὴν
[1, 1253]   ἄπολις διὰ φύσιν καὶ  οὐ   διὰ τύχην ἤτοι φαῦλός ἐστιν,
[1, 1252]   καὶ δεσποτικὸν εἶναι τὸν αὐτὸν  οὐ   καλῶς λέγουσιν (πλήθει γὰρ καὶ
[1, 1261]   τῶν ἔργων δεσποτικήν. Διὸ λέγουσιν  οὐ   καλῶς οἱ λόγου τοὺς δούλους
[1, 1258]   αὐτῆς ἐστι κτήσεως χρῆσις, ἀλλ'  οὐ   κατὰ ταὐτόν, ἀλλὰ τῆς μὲν
[1, 1258]   πειρῶνται, ἑκάστῃ χρώμενοι τῶν δυνάμεων  οὐ   κατὰ φύσιν. Ἀνδρείας γὰρ οὐ
[1, 1256]   ἀρχή. μὲν οὖν δεσπότης  οὐ   λέγεται κατ' ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῷ
[1, 1253]   δυνάμει, ὥστε μηκέτι τοιαῦτα ὄντα  οὐ   λεκτέον τὰ αὐτὰ εἶναι ἀλλ'
[1, 1255]   ἔχειν. Τὰ γὰρ ἄλλα ζῷα  οὐ   λόγῳ αἰσθανόμενα ἀλλὰ παθήμασιν ὑπηρετεῖ.
[1, 1256]   βούλεται μὲν τοῦτο ποιεῖν πολλάκις,  οὐ   μέντοι δύναται. Ὅτι μὲν οὖν
[1, 1254]   τὸ μόριον. Τό γὰρ μόριον  οὐ   μόνον ἄλλου ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ
[1, 1254]   οὐκ ἔστιν· δὲ δοῦλος  οὐ   μόνον δεσπότου δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ
[1, 1255]   περὶ εὐγενείας· αὑτοὺς μὲν γὰρ  οὐ   μόνον παρ' αὑτοῖς εὐγενεῖς ἀλλὰ
[1, 1254]   Τὸ γὰρ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι  οὐ   μόνον τῶν ἀναγκαίων ἀλλὰ καὶ
[1, 1258]   τῆς οἰκονομίας, δ' ἰατρικὴ  οὐ   μόριον· καίτοι δεῖ ὑγιαίνειν τοὺς
[1, 1258]   δὲ καπηλική, ποιητικὴ πλούτου  οὐ   πάντως ἀλλὰ διὰ χρημάτων μεταβολῆς.
[1, 1258]   ὑπάρχειν (ὥσπερ γὰρ καὶ ἀνθρώπους  οὐ   ποιεῖ πολιτική, ἀλλὰ λαβοῦσα
[1, 1254]   διαφοράν. δὲ βίος πρᾶξις,  οὐ   ποίησις, ἐστιν· διὸ καὶ
[1, 1259]   ἐμπορίων οἱ ἔμποροι, ἐπώλει μόνος,  οὐ   πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς·
[1, 1256]   βίους αὐτῶν διώρισεν, ἐπεὶ δ'  οὐ   ταὐτὸ ἑκάστῳ ἡδὺ κατὰ φύσιν
[1, 1261]   τῷ δούλῳ τὸν δεσπότην, ἀλλ'  οὐ   τὴν διδασκαλικὴν ἔχοντα τῶν ἔργων
[1, 1257]   τῷ ὑποδήματι ὑπόδημα, ἀλλ'  οὐ   τὴν οἰκείαν χρῆσιν· οὐ γὰρ
[1, 1259]   τέκνων, ὡς ἐλευθέρων μὲν ἀμφοῖν,  οὐ   τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον τῆς
[1, 1260]   δεῖν μὲν μετέχειν πάντας, ἀλλ'  οὐ   τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ' ὅσον
[1, 1259]   τοῖς φιλοσόφοις, ἂν βούλωνται, ἀλλ'  οὐ   τοῦτ' ἐστὶ περὶ σπουδάζουσιν.
[1, 1257]   μὲν φύσει δ'  οὐ   φύσει αὐτῶν, ἀλλὰ δι' ἐμπειρίας
[1, 1254]   φύσιν ἐστί, μετὰ ταῦτα σκεπτέον.  Οὐ   χαλεπὸν δὲ καὶ τῷ λόγῳ
[1, 1255]   φάσκοντες τρόπον τινὰ λέγουσιν ὀρθῶς,  οὐ   χαλεπὸν ἰδεῖν. Διχῶς γὰρ λέγεται
[1, 1258]   οὐ κατὰ φύσιν. Ἀνδρείας γὰρ  οὐ   χρήματα ποιεῖν ἐστιν ἀλλὰ θάρσος,
[1, 1258]   πολιτικοῦ ἐστιν χρηματιστικὴ  οὔ,   ἀλλὰ δεῖ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν
[1, 1254]   καὶ δίκαιόν τινι δουλεύειν  οὔ,   ἀλλὰ πᾶσα δουλεία παρὰ φύσιν
[1, 1258]   τοῦ οἰκονόμου, ἔστι δ' ὡς  οὔ,   ἀλλὰ τῆς ὑπηρετικῆς· μάλιστα δέ,
[1, 1258]   ὑγιείας ἰδεῖν, ἔστι δ' ὡς  οὔ,   ἀλλὰ τοῦ ἰατροῦ, οὕτω καὶ
[1, 1260]   καὶ ἀκόλαστος καὶ σώφρων,  οὔ;   Καθόλου δὴ τοῦτ' ἐστὶν ἐπισκεπτέον
[1, 1254]   ἔστι τις φύσει τοιοῦτος  οὔ,   καὶ πότερον βέλτιον καὶ δίκαιόν
[1, 1255]   δουλείαν τιθέασι δικαίαν, ἅμα δ'  οὔ   φασιν· τήν τε γὰρ ἀρχὴν
[1, 1257]   τροφὴν ὥσθ' ἱκανὴν εἶναι μέχρις  οὗ   ἂν δύνηται αὐτὸ αὑτῷ πορίζειν
[1, 1258]   γεννηθέντι παρέχειν· παντὶ γάρ, ἐξ  οὗ   γίνεται, τροφὴ τὸ λειπόμενόν ἐστι.
[1, 1253]   ἀνθρώπου ἵππου οἰκίας. Ἔτι τὸ  οὗ   ἕνεκα καὶ τὸ τέλος βέλτιστον·
[1, 1258]   καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον εἶναι πλοῦτον  οὗ   εὐπορῶν λιμῷ ἀπολεῖται, καθάπερ καὶ
[1, 1256]   δὲ ὕλην τὸ ὑποκείμενον ἐξ  οὗ   τι ἀποτελεῖται ἔργον, οἷον ὑφάντῃ
[1, 1260]   αὐτὴ σωφροσύνη γυναικὸς καὶ ἀνδρός,  οὐδ'   ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη, καθάπερ ᾤετο
[1, 1255]   μὲν πανταχοῦ δούλους τοὺς δ'  οὐδαμοῦ.   Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ
[1, 1255]   πολέμων, καὶ τὸν ἀνάξιον δουλεύειν  οὐδαμῶς   ἂν φαίη τις δοῦλον εἶναι·
[1, 1260]   ἂν τὸν δὲ ἄρχεσθαι καθάπαξ;  Οὐδὲ   γὰρ τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον
[1, 1254]   φύσει δ' οὐθὲν διαφέρεινν· διόπερ  οὐδὲ   δίκαιον· βίαιον γάρ. Ἐπεὶ οὖν
[1, 1256]   (αὐτόν ἐστι δεσποτεία καὶ πολιτική,  οὐδὲ   πᾶσαι ἀλλήλαις αἱ ἀρχαί, ὥσπερ
[1, 1256]   ἐπιστήμη οὐδὲν μέγα ἔχουσα  οὐδὲ   σεμνόν· γὰρ τὸν δοῦλον
[1, 1258]   χρήματα ποιεῖν ἐστιν ἀλλὰ θάρσος,  οὐδὲ   στρατηγικῆς καὶ ἰατρικῆς, ἀλλὰ τῆς
[1, 1261]   τῶν φύσει, σκυτοτόμος δ' οὐθείς,  οὐδὲ   τῶν ἄλλων τεχνιτῶν. Φανερὸν τοίνυν
[1, 1253]   τοῦ ὅλου οὐκ ἔσται ποὺς  οὐδὲ   χείρ, εἰ μὴ ὁμωνύμως, ὥσπερ
[1, 1258]   τε τῶν χρωμένων οὐθενὸς ἄξιον  οὐδὲ   χρήσιμον πρὸς οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων
[1, 1260]   τοιούτων ἕξεων, οὐκ ἔστιν  οὐδεμία   παρὰ τὰς σωματικὰς ὑπηρεσίας (ἔχει
[1, 1257]   τέχναις· οὐδὲν γὰρ ὄργανον ἄπειρον  οὐδεμιᾶς   ἐστι τέχνης οὔτε πλήθει οὔτε
[1, 1254]   αὐταὶ καὶ τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζεν,  οὐδὲν   ἂν ἔδει οὔτε τοῖς ἀρχιτέκτοσιν
[1, 1257]   ὥσπερ καὶ ταῖς ἄλλαις τέχναις·  οὐδὲν   γὰρ ὄργανον ἄπειρον οὐδεμιᾶς ἐστι
[1, 1252]   πλειόνων, πολιτικὸν βασιλικόν, ὡς  οὐδὲν   διαφέρουσαν μεγάλην οἰκίαν μικρὰν
[1, 1257]   αὐτὸ καλεῖν, χρηματιστικήν, δι' ἣν  οὐδὲν   δοκεῖ πέρας εἶναι πλούτου καὶ
[1, 1260]   τὸ δὲ μᾶλλον καὶ ἧττον  οὐδέν.   Εἰ δὲ τὸν μὲν δεῖ
[1, 1257]   δ' ἐστὶν οἰκία) φανερὸν ὅτι  οὐδὲν   ἔστιν ἔργον αὐτῆς, ἀλλ' ἤδη
[1, 1256]   Ἔστι δ' αὕτη ἐπιστήμη  οὐδὲν   μέγα ἔχουσα οὐδὲ σεμνόν·
[1, 1257]   φύσιν οὔτε χρηματιστικῆς ἐστιν εἶδος  οὐδέν   νεἰς ἀναπλήρωσιν γὰρ τῆς κατὰ
[1, 1260]   ~(Ἀκόλαστος γὰρ ὢν καὶ δειλὸς  οὐδὲν   ποιήσει τῶν προσηκόντων. Φανερὸν τοίνυν
[1, 1258]   οὐθενὸς ἄξιον οὐδὲ χρήσιμον πρὸς  οὐδὲν   τῶν ἀναγκαίων ἐστί, καὶ νομίσματος
[1, 1261]   δοῦλος τῶν φύσει, σκυτοτόμος δ'  οὐθείς,   οὐδὲ τῶν ἄλλων τεχνιτῶν. Φανερὸν
[1, 1255]   βαρβάρους. Καίτοι ὅταν τοῦτο λέγωσιν,  οὐθὲν   ἄλλο ζητοῦσιν τὸ φύσει
[1, 1253]   τὸ θῆλυ καὶ τὸ δοῦλον  (οὐθὲν   γὰρ φύσις ποιεῖ τοιοῦτον
[1, 1253]   παντὸς ἀγελαίου ζῴου μᾶλλον, δῆλον.  Οὐθὲν   γάρ, ὡς φαμέν, μάτην
[1, 1254]   τὸν δ' ἐλεύθερον, φύσει δ'  οὐθὲν   διαφέρεινν· διόπερ οὐδὲ δίκαιον· βίαιον
[1, 1255]   τούτων τῶν λόγων οὔτε ἰσχυρὸν  οὐθὲν   ἔχουσιν οὔτε πιθανὸν ἅτεροι λόγοι,
[1, 1253]   μηδὲν δεόμενος δι' αὐτάρκειαν  οὐθὲν   μέρος πόλεως, ὥστε θηρίον
[1, 1257]   αὑτὰ καταλλάττονται, ἐπὶ πλέον δ'  οὐθέν,   οἷον οἶνον πρὸς σῖτον διδόντες
[1, 1258]   καὶ νόμος παντάπασι, φύσει δ'  οὐθέν,   ὅτι μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων
[1, 1257]   Σόλων φησὶ ποιήσας Πλούτου δ'  οὐθὲν   τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται. Κεῖται
[1, 1255]   λάτριν; Ὅταν δὲ τοῦτο λέγωσιν,  οὐθενὶ   ἀλλ' ἀρετῇ καὶ κακίᾳ
[1, 1258]   ὅτι μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων  οὐθενὸς   ἄξιον οὐδὲ χρήσιμον πρὸς οὐδὲν
[1, 1259]   Χίῳ πάντων, ὀλίγου μισθωσάμενον ἅτ'  οὐθενὸς   ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ δ' καιρὸς
[1, 1257]   κτήσεως αὐτάρκεια πρὸς ἀγαθὴν ζωὴν  οὐκ   ἄπειρός ἐστιν, ὥσπερ Σόλων φησὶ
[1, 1260]   τούτου μὲν καὶ ἀρετὴ  οὐκ   αὐτοῦ πρὸς αὑτόν ἐστιν, ἀλλὰ
[1, 1252]   καὶ ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν ἀλλ'  οὐκ   εἴδει τούτων ἕκαστον, οἷον ἂν
[1, 1258]   τῶν δὲ πρὸς τὸ τέλος  οὐκ   εἰς ἄπειρον (πέρας γὰρ τὸ
[1, 1256]   τινὰ λόγον ἀμφισβήτησις, καὶ  οὐκ   εἰσί τινες οἱ μὲν φύσει
[1, 1252]   τῆς γενέσεως ἕνεκεν (καὶ τοῦτο  οὐκ   ἐκ προαιρέσεως, ἀλλ' ὥσπερ καὶ
[1, 1256]   χρηστικὴ δούλων. γὰρ δεσπότης  οὐκ   ἐν τῷ κτᾶσθαι τοὺς δούλους,
[1, 1253]   μέρους· ἀναιρουμένου γὰρ τοῦ ὅλου  οὐκ   ἔσται ποὺς οὐδὲ χείρ, εἰ
[1, 1258]   οὕτω καὶ ταύτης τῆς χρηματιστικῆς  οὐκ   ἔστι τοῦ τέλους πέρας, τέλος
[1, 1257]   ἀνθρώπους (ᾗ καὶ δῆλον ὅτι  οὐκ   ἔστι φύσει τῆς χρηματιστικῆς
[1, 1252]   καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν· ταῦτα δ'  οὐκ   ἔστιν ἀληθῆ) δῆλον δ' ἔσται
[1, 1254]   δούλου δεσπότης μόνον, ἐκείνου δ'  οὐκ   ἔστιν· δὲ δοῦλος οὐ
[1, 1260]   ἄλλων τῶν τοιούτων ἕξεων,  οὐκ   ἔστιν οὐδεμία παρὰ τὰς σωματικὰς
[1, 1259]   νομίσματος εἶναι τὴν κτῆσιν καὶ  οὐκ   ἐφ' ὅπερ ἐπορίσθη. Μεταβολῆς γὰρ
[1, 1260]   μὲν γὰρ δοῦλος ὅλως  οὐκ   ἔχει τὸ βουλευτικόν, τὸ δὲ
[1, 1253]   δ' ὅτι τὸ φύσει ἄρχον  οὐκ   ἔχουσιν, ἀλλὰ γίνεται κοινωνία
[1, 1257]   μὲν οἰκεία δ'  οὐκ   οἰκεία τοῦ πράγματος, οἷον ὑποδήματος
[1, 1254]   τρίτον τεκνοποιητική (καὶ γὰρ αὕτη  οὐκ   ὠνόμασται ἰδίῳ ὀνόματι) Ἔστωσαν