HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  76 formes différentes pour 314 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1256]   καὶ ἐπὶ πλεῖον τῶν τοιούτων  μάθησις,   οἷον ὀψοποιικὴ καὶ τἆλλα τὰ
[1, 1258]   τοῦ τέλους εἰς ἄπειρον (ὅτι  μάλιστα   γὰρ ἐκεῖνο βούλονται ποιεῖν) τῶν
[1, 1258]   ὡς οὔ, ἀλλὰ τῆς ὑπηρετικῆς·  μάλιστα   δέ, καθάπερ εἴρηται πρότερον, δεῖ
[1, 1252]   πᾶσαι μὲν ἀγαθοῦ τινος στοχάζονται,  μάλιστα   δὲ καὶ τοῦ κυριωτάτου πάντων
[1, 1253]   χρήσεως ἕνεκεν μὴ ἐφημέρου κώμη.  Μάλιστα   δὲ κατὰ φύσιν ἔοικεν
[1, 1253]   οἷς ἐπὶ τἀναντία ἔστι χρῆσθαι  μάλιστα.   Διὸ ἀνοσιώτατον καὶ ἀγριώτατον ἄνευ
[1, 1259]   ἐν αἷς τὰ σώματα λωβῶνται  μάλιστα,   δουλικώταται δὲ ὅπου τοῦ σώματος
[1, 1255]   τυγχάνουσα χορηγίας καὶ βιάζεσθαι δύναται  μάλιστα,   καὶ ἔστιν ἀεὶ τὸ κρατοῦν
[1, 1257]   δὲ γένος ἄλλο κτητικῆς, ἣν  μάλιστα   καλοῦσι, καὶ δίκαιον αὐτὸ καλεῖν,
[1, 1259]   νόμισμα ἐκ νομίσματος) ὥστε καὶ  μάλιστα   παρὰ φύσιν οὗτος τῶν χρηματισμῶν
[1, 1258]   κέρδος. Διὸ δοκεῖ χρηματιστικὴ  μάλιστα   περὶ τὸ νόμισμα εἶναι, καὶ
[1, 1259]   καὶ τοιούτων πόρων, ὥσπερ οἰκίᾳ,  μᾶλλον   δέ· διόπερ τινὲς καὶ πολιτεύονται
[1, 1253]   μελίττης καὶ παντὸς ἀγελαίου ζῴου  μᾶλλον,   δῆλον. Οὐθὲν γάρ, ὡς φαμέν,
[1, 1260]   δὲ τοῦτο καὶ κατὰ μέρος  μᾶλλον   ἐπισκοποῦσιν· καθόλου γὰρ οἱ λέγοντες
[1, 1260]   καλοῦμεν πλοῦτον, καὶ τῶν ἐλευθέρων  μᾶλλον   δούλων. Πρῶτον μὲν οὖν
[1, 1260]   ἄρχεσθαι καθάπαξ; Οὐδὲ γὰρ τῷ  μᾶλλον   καὶ ἧττον οἷόν τε διαφέρειν·
[1, 1260]   ἄρχειν εἴδει διαφέρει, τὸ δὲ  μᾶλλον   καὶ ἧττον οὐδέν. Εἰ δὲ
[1, 1257]   ἐμπειρίας τινὸς καὶ τέχνης γίνεται  μᾶλλον.   Λάβωμεν δὲ περὶ αὐτῆς τὴν
[1, 1252]   σκοποῦντες ὀψόμεθα καὶ περὶ τούτων  μᾶλλον,   τί τε διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ
[1, 1254]   ἐν τοῖς κατὰ φύσιν ἔχουσι  μᾶλλον   τὸ φύσει, καὶ μὴ ἐν
[1, 1261]   ἐπιτάξει χρῆσθαι μόνον· νουθετητέον γὰρ  μᾶλλον   τοὺς δούλους τοὺς παῖδας.
[1, 1257]   μηθὲν μήτε ἀτελὲς ποιεῖ μήτε  μάτην,   ἀναγκαῖον τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν αὐτὰ
[1, 1253]   δῆλον. Οὐθὲν γάρ, ὡς φαμέν,  μάτην   φύσις ποιεῖ· λόγον δὲ
[1, 1253]   οἷον οἱ χαλκοτύποι τὴν Δελφικὴν  μάχαιραν,   πενιχρῶς, ἀλλ' ἓν πρὸς ἕν·
[1, 1256]   δ' αὕτη ἐπιστήμη οὐδὲν  μέγα   ἔχουσα οὐδὲ σεμνόν· γὰρ
[1, 1252]   βασιλικόν, ὡς οὐδὲν διαφέρουσαν  μεγάλην   οἰκίαν μικρὰν πόλιν· καὶ
[1, 1257]   τὸ μὲν πρῶτον ἁπλῶς ὁρισθὲν  μεγέθει   καὶ σταθμῷ, τὸ δὲ τελευταῖον
[1, 1257]   ἐστι τέχνης οὔτε πλήθει οὔτε  μεγέθει,   δὲ πλοῦτος ὀργάνων πλῆθός
[1, 1259]   καὶ πρῶτα· τῆς δὲ μεταβλητικῆς  μέγιστον   μὲν ἐμπορία (καὶ ταύτης μέρη
[1, 1254]   μὲν εἶναι οἰκονομία, τοῖς δὲ  μέγιστον   μέρος αὐτῆς· ὅπως δ' ἔχει,
[1, 1253]   κοινωνίαν· δὲ πρῶτος συστήσας  μεγίστων   ἀγαθῶν αἴτιος. Ὥσπερ γὰρ καὶ
[1, 1252]   λεγόμενον ἐπισκοποῦσι κατὰ τὴν ὑφηγημένην  μέθοδον.   Ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς ἄλλοις
[1, 1253]   πολιτικὸν ἄνθρωπος ζῷον πάσης  μελίττης   καὶ παντὸς ἀγελαίου ζῴου μᾶλλον,
[1, 1259]   ψιλῆς τε καὶ πεφυτευμένης, καὶ  μελιττουργίας,   καὶ τῶν ἄλλων ζῴων τῶν
[1, 1254]   ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα ὄργανα, εἰ  μέλλει   ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ ἔργον, οὕτω καὶ
[1, 1252]   πράττουσι πάντες) δῆλον ὡς πᾶσαι  μὲν   ἀγαθοῦ τινος στοχάζονται, μάλιστα δὲ
[1, 1256]   Τῶν τε γὰρ θηρίων τὰ  μὲν   ἀγελαῖα τὰ δὲ σποραδικά ἐστιν,
[1, 1260]   βουλευτικόν, τὸ δὲ θῆλυ ἔχει  μέν,   ἀλλ' ἄκυρον, δὲ παῖς
[1, 1260]   ἄκυρον, δὲ παῖς ἔχει  μέν,   ἀλλ' ἀτελές. Διὸ τὸν μὲν
[1, 1257]   ἐστιν, ἀμφότεραι δὲ καθ' αὑτὸ  μὲν   ἀλλ' οὐχ ὁμοίως καθ' αὑτό,
[1, 1259]   ἄρχει καὶ τέκνων, ὡς ἐλευθέρων  μὲν   ἀμφοῖν, οὐ τὸν αὐτὸν δὲ
[1, 1258]   τῆς δ' οἰκονομικῆς, καὶ ταύτης  μὲν   ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης, ~τῆς δὲ
[1, 1255]   ἀμφισβήτησιν (διὰ γὰρ τοῦτο τοῖς  μὲν   ἄνοια δοκεῖν τὸ δίκαιον εἶναι,
[1, 1255]   μόνον, ὡς ὄν τι τὸ  μὲν   ἁπλῶς εὐγενὲς καὶ ἐλεύθερον τὸ
[1, 1256]   θήρας ἕτεροι ἑτέρας, οἷον οἱ  μὲν   ἀπὸ λῃστείας, οἱ δ' ἀφ'
[1, 1254]   βέλτιον ἔργον· ὅπου δὲ τὸ  μὲν   ἄρχει τὸ δ' ἄρχεται, ἔστι
[1, 1260]   μετέχειν καλοκαγαθίας, διὰ τί τὸν  μὲν   ἄρχειν δέοι ἂν τὸν δὲ
[1, 1256]   καὶ δίκαιον, καὶ δεῖ τὸ  μὲν   ἄρχεσθαι τὸ δ' ἄρχειν ἣν
[1, 1260]   μηδέν) ὅμως δέ, ὅταν τὸ  μὲν   ἄρχῃ τὸ δ' ἄρχηται, ζητεῖ
[1, 1260]   καθάπερ ᾤετο Σωκράτης, ἀλλ'  μὲν   ἀρχικὴ ἀνδρεία δ' ὑπηρετική,
[1, 1254]   ψυχῆς καὶ σώματος, ὧν τὸ  μὲν   ἄρχον ἐστὶ φύσει τὸ δ'
[1, 1255]   τὸ δὲ χεῖρον, καὶ τὸ  μὲν   ἄρχον τὸ δ' ἀρχόμενον. Τὸν
[1, 1260]   ταύτῃ γάρ ἐστι φύσει τὸ  μὲν   ἄρχον τὸ δ' ἀρχόμενον, ὧν
[1, 1260]   μέν, ἀλλ' ἀτελές. Διὸ τὸν  μὲν   ἄρχοντα τελέαν ἔχειν δεῖ τὴν
[1, 1259]   τούτων ἕτερα ἑτέρων τῷ τὰ  μὲν   ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ δὲ πλείω
[1, 1258]   περὶ τῆς ἀναγκαίας, ὅτι ἑτέρα  μὲν   αὐτῆς οἰκονομικὴ δὲ κατὰ φύσιν
[1, 1252]   πολιτικὸν δὲ καὶ βασιλικόν, ὅταν  μὲν   αὐτὸς ἐφεστήκῃ, βασιλικόν, ὅταν δὲ
[1, 1254]   οἰκονομικῷ. Τῶν δ' ὀργάνων τὰ  μὲν   ἄψυχα τὰ δὲ ἔμψυχα αοἷον
[1, 1260]   ἧττον οἷόν τε διαφέρειν· τὸ  μὲν   γὰρ ἄρχεσθαι καὶ ἄρχειν εἴδει
[1, 1261]   σπουδαίας. Ἀναγκαῖον δὲ διαφέρειν· αἱ  μὲν   γὰρ γυναῖκες ἥμισυ μέρος τῶν
[1, 1260]   αὐτὴ ἀρετὴ ἑτέρα. Εἰ  μὲν   γὰρ δεῖ ἀμφοτέρους μετέχειν καλοκαγαθίας,
[1, 1254]   βέλτιον τῶν νῦν ὑπολαμβανομένων. Τοῖς  μὲν   γὰρ δοκεῖ ἐπιστήμη τέ τις
[1, 1260]   διαφέρει τοῦτο πλεῖστον;  μὲν   γὰρ δοῦλος κοινωνὸς ζωῆς,
[1, 1260]   ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει διαφερόντως.  μὲν   γὰρ δοῦλος ὅλως οὐκ ἔχει
[1, 1252]   φύσει, διὰ τὴν σωτηρίαν. Τὸ  μὲν   γὰρ δυνάμενον τῇ διανοίᾳ προορᾶν
[1, 1256]   ἀρχαί, ὥσπερ τινές φασιν.  μὲν   γὰρ ἐλευθέρων φύσει δὲ
[1, 1255]   τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὡσαύτως· τὰ  μὲν   γὰρ ἥμερα τῶν ἀγρίων βελτίω
[1, 1255]   τρόπον καὶ περὶ εὐγενείας· αὑτοὺς  μὲν   γὰρ οὐ μόνον παρ' αὑτοῖς
[1, 1254]   τὸ δὲ κτῆμα πρακτικόν· ἀπὸ  μὲν   γὰρ τῆς κερκίδος ἕτερόν τι
[1, 1256]   οἰκονομικὴ τῇ χρηματιστικῇ, δῆλον (τῆς  μὲν   γὰρ τὸ πορίσασθαι, τῆς δὲ
[1, 1257]   πλειόνων τῆς κοινωνίας οὔσης. Οἱ  μὲν   γὰρ τῶν αὑτῶν ἐκοινώνουν πάντων,
[1, 1255]   δεσποτικὴν ἀρχὴν καὶ πολιτικήν·  μὲν   γὰρ ψυχὴ τοῦ σώματος ἄρχει
[1, 1260]   ἧττον οὐδέν. Εἰ δὲ τὸν  μὲν   δεῖ τὸν δὲ μή, θαυμαστόν.
[1, 1260]   Φύσει γὰρ τὸν βασιλέα διαφέρειν  μὲν   δεῖ, τῷ γένει δ' εἶναι
[1, 1254]   καὶ τὸ κτῆμα. Διὸ  μὲν   δεσπότης τοῦ δούλου δεσπότης μόνον,
[1, 1259]   μέρη τῆς οἰκονομικῆς ἦν, ἓν  μὲν   δεσποτική, περὶ ἧς εἴρηται πρότερον,
[1, 1259]   κατανόημά τι χρηματιστικόν, ἀλλ' ἐκείνῳ  μὲν   διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει
[1, 1254]   τὸ δεσπόζειν ννόμῳ γὰρ τὸν  μὲν   δοῦλον εἶναι τὸν δ' ἐλεύθερον,
[1, 1261]   τινὰ ἔχει δουλείαν, καὶ  μὲν   δοῦλος τῶν φύσει, σκυτοτόμος δ'
[1, 1254]   τι μέρος δοκεῖ τοῖς  μὲν   εἶναι οἰκονομία, τοῖς δὲ μέγιστον
[1, 1259]   Περὶ ἑκάστου δὲ τούτων καθόλου  μὲν   εἴρηται καὶ νῦν, τὸ δὲ
[1, 1255]   ἐστ' ἀπ' αὐτῶν βέλτιστον) οὗτοι  μέν   εἰσι φύσει δοῦλοι, οἷς βέλτιόν
[1, 1259]   καὶ ἄλλοις περὶ ἄλλων, ταῦτα  μὲν   ἐκ τούτων θεωρείτω ὅτῳ ἐπιμελές·
[1, 1255]   τοίνυν εἰσὶ φύσει τινὲς οἱ  μὲν   ἐλεύθεροι οἱ δὲ δοῦλοι, φανερόν,
[1, 1259]   πρῶτα· τῆς δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον  μὲν   ἐμπορία (καὶ ταύτης μέρη τρία,
[1, 1256]   Ἔστι γὰρ ἕτερα ἑτέρων τὰ  μὲν   ἐντιμότερα ἔργα τὰ δ' ἀναγκαιότερα,
[1, 1254]   ἐκ γενετῆς ἔνια διέστηκε τὰ  μὲν   ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι τὰ δ'
[1, 1256]   τι ἀποτελεῖται ἔργον, οἷον ὑφάντῃ  μὲν   ἔρια ἀνδριαντοποιῷ δὲ χαλκόν) Ὅτι
[1, 1258]   οὐ κατὰ ταὐτόν, ἀλλὰ τῆς  μὲν   ἕτερον τέλος, τῆς δ'
[1, 1253]   βασιλεύεσθαι, ὅτι καὶ αὐτοὶ οἱ  μὲν   ἔτι καὶ νῦν οἱ δὲ
[1, 1261]   ἐστι, καὶ πῶς δεῖ τὸ  μὲν   εὖ διώκειν τὸ δὲ κακῶς
[1, 1256]   τροφὴν αὐτοῖς διὰ τὸ τὰ  μὲν   ζῳοφάγα τὰ δὲ καρποφάγα τὰ
[1, 1257]   ζῷα τῶν ἀνθρώπων χάριν, τὰ  μὲν   ἥμερα καὶ διὰ τὴν χρῆσιν
[1, 1259]   Πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα τὴν  μὲν   θεωρίαν ἐλευθέραν ἔχει, τὴν δ'
[1, 1255]   ἐλευθέρων καὶ τῶν δούλων, τὰ  μὲν   ἰσχυρὰ πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν,
[1, 1254]   ἀρχή, οἷον ἁρμονίας. Ἀλλὰ ταῦτα  μὲν   ἴσως ἐξωτερικωτέρας ἐστὶ σκέψεως. Τὸ
[1, 1252]   μὴ δυναμένους εἶναι, οἷον θῆλυ  μὲν   καὶ ἄρρεν τῆς γενέσεως ἕνεκεν
[1, 1260]   παῖς ἀτελής, δῆλον ὅτι τούτου  μὲν   καὶ ἀρετὴ οὐκ αὐτοῦ
[1, 1253]   φύσιν οἶκός ἐστιν, οὓς Χαρώνδας  μὲν   καλεῖ ὁμοσιπύους, Ἐπιμενίδης δὲ
[1, 1258]   αὐτῆς, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ τῆς  μὲν   καπηλικῆς τῆς δ' οἰκονομικῆς, καὶ
[1, 1255]   πρὸς τὸ θῆλυ φύσει τὸ  μὲν   κρεῖττον τὸ δὲ χεῖρον, καὶ
[1, 1260]   προσηκόντων. Φανερὸν τοίνυν ὅτι ἀνάγκη  μὲν   μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης δ'
[1, 1260]   τὰς ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον, δεῖν  μὲν   μετέχειν πάντας, ἀλλ' οὐ τὸν
[1, 1258]   στρατηγικῆς καὶ ἰατρικῆς, ἀλλὰ τῆς  μὲν   νίκην τῆς δ' ὑγίειαν. Οἱ
[1, 1257]   τὸ αὐτάρκης εἶναι, οἷον οἱ  μὲν   νομαδικὸν ἅμα καὶ λῃστρικόν, οἱ
[1, 1256]   καὶ δεσποτικὴ καὶ δουλική, δουλικὴ  μὲν   οἵαν περ ἐν Συρακούσαις
[1, 1254]   ἔμψυχα αοἷον τῷ κυβερνήτῃ  μὲν   οἴαξ ἄψυχον δὲ πρῳρεὺς
[1, 1257]   ὁμοίως καθ' αὑτό, ἀλλ'  μὲν   οἰκεία δ' οὐκ οἰκεία
[1, 1258]   κατὰ φύσιν, καὶ αὕτη  μὲν   οἰκονομική, δὲ καπηλική, ποιητικὴ
[1, 1256]   δὲ δούλων ἐστίν, καὶ  μὲν   οἰκονομικὴ μοναρχία αμοναρχεῖται γὰρ πᾶς
[1, 1252]   εἴδει τούτων ἕκαστον, οἷον ἂν  μὲν   ὀλίγων, δεσπότην, ἂν δὲ πλειόνων,
[1, 1256]   γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ'  μὲν   ὄργανα παρέχει, δὲ τὴν
[1, 1256]   κτήσεως μέρος τι ἦν. Πρῶτον  μὲν   οὖν ἀπορήσειεν ἄν τις πότερον
[1, 1256]   διαφέρουσιν οἱ τούτων βίοι. Οἱ  μὲν   οὖν ἀργότατοι νομάδες εἰσίν νἡ
[1, 1256]   καὶ τῶν ἡμέρων καρπῶν. Οἱ  μὲν   οὖν βίοι τοσοῦτοι σχεδόν εἰσιν,
[1, 1256]   ἐλευθέρων καὶ ἴσων ἀρχή.  μὲν   οὖν δεσπότης οὐ λέγεται κατ'
[1, 1259]   πεντήκοντα ταλάντοις ἐπέλαβεν ἑκατόν. Τοῦτο  μὲν   οὖν Διονύσιος αἰσθόμενος τὰ μὲν
[1, 1253]   καὶ δούλῳ ταὐτὸ συμφέρει. ~(Φύσει  μὲν   οὖν διώρισται τὸ θῆλυ καὶ
[1, 1256]   τις οὖσα θηρευτική. Περὶ  μὲν   οὖν δούλου καὶ δεσπότου τοῦτον
[1, 1257]   τοῦτον ὄντα τὸν πόλεμον. Ἓν  μὲν   οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ φύσιν
[1, 1253]   οἰκέτου τοῖς πένησίν ἐστιν.  μὲν   οὖν εἰς πᾶσαν ἡμέραν συνεστηκυῖα
[1, 1256]   πολλάκις, οὐ μέντοι δύναται. Ὅτι  μὲν   οὖν ἔχει τινὰ λόγον
[1, 1253]   θηρίον θεός. Φύσει  μὲν   οὖν ὁρμὴ ἐν πᾶσιν
[1, 1253]   αὐτὰ εἶναι ἀλλ' ὁμώνυμα. Ὅτι  μὲν   οὖν πόλις καὶ φύσει
[1, 1255]   παρὰ τῶν ἡμέρων ζῴων. Βούλεται  μὲν   οὖν φύσις καὶ τὰ
[1, 1254]   ἀλλὰ καὶ ὅλως ἐκείνου. Τίς  μὲν   οὖν φύσις τοῦ δούλου
[1, 1259]   ἐστὶ περὶ σπουδάζουσιν. Θαλῆς  μὲν   οὖν λέγεται τοῦτον τὸν τρόπον
[1, 1254]   οὔτε τοῖς δεσπόταις δούλων. ~(Τὰ  μὲν   οὖν λεγόμενα ὄργανα ποιητικὰ ὄργανά
[1, 1259]   ὅσων ἔστι τυγχάνειν βοηθείας. Τῆς  μὲν   οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς ταῦτα μόρια
[1, 1252]   κοινωνία πολιτική. Ὅσοι  μὲν   οὖν οἴονται πολιτικὸν καὶ βασιλικὸν
[1, 1256]   ἔρια ἀνδριαντοποιῷ δὲ χαλκόν) Ὅτι  μὲν   οὖν οὐχ αὐτὴ
[1, 1260]   ἐλευθέρων μᾶλλον δούλων. Πρῶτον  μὲν   οὖν περὶ δούλων ἀπορήσειεν ἄν
[1, 1260]   τοῦ νεωτέρου καὶ ἀτελοῦς. ἐν  μὲν   οὖν ταῖς πολιτικαῖς ἀρχαῖς ταῖς
[1, 1257]   ἦν ποιεῖσθαι τὴν ἀλλαγήν) Ἐν  μὲν   οὖν τῇ πρώτῃ κοινωνίᾳ (τοῦτο
[1, 1258]   τέλος ἅπαντα δέον ἀπαντᾶν. Περὶ  μὲν   οὖν τῆς τε μὴ ἀναγκαίας
[1, 1256]   δούλου, δεσπότης πρὸ δεσπότου. Αἱ  μὲν   οὖν τοιαῦται πᾶσαι δουλικαὶ ἐπιστῆμαί
[1, 1257]   τοῦτον τὸν τρόπον διάγουσιν.  μὲν   οὖν τοιαύτη κτῆσις ὑπ' αὐτῆς
[1, 1257]   ἄλλων τῶν τοιούτων ἕκαστον.  μὲν   οὖν τοιαύτη μεταβλητικὴ οὔτε παρὰ
[1, 1255]   καὶ ἐπὶ πάντων ἀνθρώπων. Ὅσοι  μὲν   οὖν τοσοῦτον διεστᾶσιν ὅσον ψυχὴ
[1, 1253]   βάρβαρον καὶ δοῦλον ὄν. Ἐκ  μὲν   οὖν τούτων τῶν δύο κοινωνιῶν
[1, 1253]   ἄνθρωπος ἔχει τῶν ζῴων·  μὲν   οὖν φωνὴ τοῦ λυπηροῦ καὶ
[1, 1255]   ἀρχόμενον τὸ βιασθέν. Καὶ τοῖς  μὲν   οὕτως δοκεῖ τοῖς δ' ἐκείνως,
[1, 1255]   γὰρ εἶναί τινας φάναι τοὺς  μὲν   πανταχοῦ δούλους τοὺς δ' οὐδαμοῦ.
[1, 1261]   ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ οἰκία  μὲν   πᾶσα μέρος πόλεως, ταῦτα δ'
[1, 1257]   τοῦ κατὰ φύσιν, τῷ τὰ  μὲν   πλείω τὰ δὲ ἐλάττω τῶν
[1, 1259]   τρόπον τῆς ἀρχῆς, ἀλλὰ γυναικὸς  μὲν   πολιτικῶς τέκνων δὲ βασιλικῶς· ~(τό
[1, 1259]   δὲ κατὰ μέρος ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον  μὲν   πρὸς τὰς ἐργασίας, φορτικὸν δὲ
[1, 1253]   ὀρθῶς Ἡσίοδος εἶπε ποιήσας οἶκον  μὲν   πρώτιστα γυναῖκά τε βοῦν τ'
[1, 1258]   χρηματιστικῆς ἐγένετο, τὸ καπηλικόν, τὸ  μὲν   πρῶτον ἁπλῶς ἴσως γινόμενον, εἶτα
[1, 1257]   εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον, τὸ  μὲν   πρῶτον ἁπλῶς ὁρισθὲν μεγέθει καὶ
[1, 1257]   μεταβλητικὴ πάντων, ἀρξαμένη τὸ  μὲν   πρῶτον ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν,
[1, 1257]   τὴν ἐξ ἀρχῆς γένεσιν τὰ  μὲν   συνεκτίκτει τῶν ζῴων τοσαύτην τροφὴν
[1, 1260]   ἀνὴρ παιδός, καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει  μὲν   τὰ μόρια τῆς ψυχῆς, ἀλλ'
[1, 1255]   δὲ πολλάκις καὶ τοὐναντίον, τοὺς  μὲν   τὰ σώματα ἔχειν ἐλευθέρων τοὺς
[1, 1256]   τὸ τοιοῦτον, ὧν συμφέρει τῷ  μὲν   τὸ δουλεύειν τῷ δὲ τὸ
[1, 1255]   καὶ τὸ τοῦ σώματος. ~(Ὅτι  μὲν   τοίνυν εἰσὶ φύσει τινὲς οἱ
[1, 1257]   ἐστιν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν. Ὅτι  μὲν   τοίνυν ἔστι τις κτητικὴ κατὰ
[1, 1253]   αὐταρκείας ὡς ἔπος εἰπεῖν, γινομένη  μὲν   τοῦ ζῆν ἕνεκεν, οὖσα δὲ
[1, 1256]   ἀγαθόν. δὲ φύσις βούλεται  μὲν   τοῦτο ποιεῖν πολλάκις, οὐ μέντοι
[1, 1261]   τοὺς παῖδας. Ἀλλὰ περὶ  μὲν   τούτων διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον·
[1, 1261]   τῆς πολιτείας. Ὥστ' ἐπεὶ περὶ  μὲν   τούτων διώρισται, περὶ δὲ τῶν
[1, 1259]   δὲ μισθαρνία (ταύτης δ'  μὲν   τῶν βαναύσων τεχνῶν, δὲ
[1, 1259]   μεταλλευομένων ἔστιν. Εἰσὶ δὲ τεχνικώταται  μὲν   τῶν ἐργασιῶν ὅπου ἐλάχιστον τῆς
[1, 1258]   οὔ, ἀλλὰ δεῖ τοῦτο  μὲν   ὑπάρχειν (ὥσπερ γὰρ καὶ ἀνθρώπους
[1, 1258]   τῆς οἰκονομικῆς ἔργον. Διὸ τῇ  μὲν   φαίνεται ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς πλούτου
[1, 1256]   καὶ οὐκ εἰσί τινες οἱ  μὲν   φύσει δοῦλοι οἱ δ' ἐλεύθεροι,
[1, 1257]   πόρρω ἐκείνης. Ἔστι δ'  μὲν   φύσει δ' οὐ φύσει
[1, 1259]   μὲν οὖν Διονύσιος αἰσθόμενος τὰ  μὲν   χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι, μὴ μέντοι
[1, 1258]   ἄν τις διὰ τί  μὲν   χρηματιστικὴ μόριον τῆς οἰκονομίας,
[1, 1259]   τῶν ἀπὸ γῆς γιγνομένων, ἀκάρπων  μὲν   χρησίμων δέ, οἷον ὑλοτομία τε
[1, 1258]   καὶ περὶ τῶν χρημάτων ἔστι  μὲν   ὡς τοῦ οἰκονόμου, ἔστι δ'
[1, 1258]   τῶν ἀναγκαίων. Ἐπεὶ δὲ ἔστι  μὲν   ὡς τοῦ οἰκονόμου καὶ τοῦ
[1, 1259]   ἐκκομίσασθαι, μὴ μέντοι γε ἔτι  μένειν   ἐν Συρακούσαις, ὡς πόρους εὑρίσκοντα
[1, 1259]   μὲν χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι, μὴ  μέντοι   γε ἔτι μένειν ἐν Συρακούσαις,
[1, 1256]   μὲν τοῦτο ποιεῖν πολλάκις, οὐ  μέντοι   δύναται. Ὅτι μὲν οὖν ἔχει
[1, 1259]   τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν ἀσυμφόρους· τὸ  μέντοι   ὅραμα Θάλεω καὶ τοῦτο ταὐτόν
[1, 1257]   κατὰ φύσιν αὐταρκείας ἦνν· ἐκ  μέντοι   ταύτης ἐγένετ' ἐκείνη κατὰ λόγον.
[1, 1256]   (τὸ γὰρ αὐτὸ συμφέρει τῷ  μέρει   καὶ τῷ ὅλῳ, καὶ σώματι
[1, 1253]   ἕκαστος χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς ἄλλοις  μέρεσιν   ἕξει πρὸς τὸ ὅλον,
[1, 1254]   πόλις ἐξ οἰκιῶν. Οἰκονομίας δὲ  μέρη   ἐξ ὧν πάλιν οἰκία συνέστηκεν·
[1, 1256]   δὲ κτῆσις πολλὰ περιείληφε  μέρη   καὶ πλοῦτος, ὥστε πρῶτον
[1, 1254]   ζητητέον, πρῶτα δὲ καὶ ἐλάχιστα  μέρη   οἰκίας δεσπότης καὶ δοῦλος, καὶ
[1, 1259]   ταῦτα μόνον. Ἐπεὶ δὲ τρία  μέρη   τῆς οἰκονομικῆς ἦν, ἓν μὲν
[1, 1259]   μέγιστον μὲν ἐμπορία (καὶ ταύτης  μέρη   τρία, ναυκληρία φορτηγία παράστασις· διαφέρει
[1, 1259]   ἐμπειρίαν ἀναγκαίαν. Ἔστι δὲ χρηματιστικῆς  μέρη   χρήσιμα· τὸ περὶ τὰ κτήματα
[1, 1259]   καὶ νῦν, τὸ δὲ κατὰ  μέρος   ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον μὲν πρὸς τὰς
[1, 1252]   τῆς ἐπιστήμης τῆς τοιαύτης κατὰ  μέρος   ἄρχων καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν· ταῦτα
[1, 1256]   παρὰ τὴν οἰκονομικήν; Πότερον δὲ  μέρος   αὐτῆς ἐστί τι ἕτερον
[1, 1257]   πως ἔσται (ἡ γὰρ θηρευτικὴ  μέρος   αὐτῆς) δεῖ χρῆσθαι πρός
[1, 1254]   εἶναι οἰκονομία, τοῖς δὲ μέγιστον  μέρος   αὐτῆς· ὅπως δ' ἔχει, θεωρητέον·
[1, 1256]   τι τοῦ σώματος κεχωρισμένον δὲ  μέρος·   διὸ καὶ συμφέρον ἐστί τι
[1, 1257]   κτητικῆς κατὰ φύσιν τῆς οἰκονομικῆς  μέρος   ἐστίν, καθὸ δεῖ ἤτοι ὑπάρχειν
[1, 1259]   καὶ τῆς κατὰ φύσιν τι  μέρος   καὶ τῆς μεταβλητικῆς) ὅσα ἀπὸ
[1, 1260]   Δῆλον δὲ τοῦτο καὶ κατὰ  μέρος   μᾶλλον ἐπισκοποῦσιν· καθόλου γὰρ οἱ
[1, 1254]   ἃς εἴπομεν. Ἔστι δέ τι  μέρος   δοκεῖ τοῖς μὲν εἶναι
[1, 1261]   Ἐπεὶ γὰρ οἰκία μὲν πᾶσα  μέρος   πόλεως, ταῦτα δ' οἰκίας, τὴν
[1, 1253]   μηδὲν δεόμενος δι' αὐτάρκειαν οὐθὲν  μέρος   πόλεως, ὥστε θηρίον
[1, 1254]   γάρ. Ἐπεὶ οὖν κτῆσις  μέρος   τῆς οἰκίας ἐστὶ καὶ
[1, 1254]   οἰκίας ἐστὶ καὶ κτητικὴ  μέρος   τῆς οἰκονομίας (ἄνευ γὰρ τῶν
[1, 1256]   αὐτὴ τῇ οἰκονομικῇ ἐστιν  μέρος   τι, ὑπηρετική, καὶ εἰ
[1, 1256]   καὶ δοῦλος τῆς κτήσεως  μέρος   τι ἦν. Πρῶτον μὲν οὖν
[1, 1256]   ὥστε πρῶτον γεωργικὴ πότερον  μέρος   τι τῆς οἰκονομικῆς ἕτερόν
[1, 1256]   καὶ ψυχῇ, δὲ δοῦλος  μέρος   τι τοῦ δεσπότου, οἷον ἔμψυχόν
[1, 1261]   αἱ μὲν γὰρ γυναῖκες ἥμισυ  μέρος   τῶν ἐλευθέρων, ἐκ δὲ τῶν
[1, 1253]   ὅλον πρότερον ἀναγκαῖον εἶναι τοῦ  μέρους·   ἀναιρουμένου γὰρ τοῦ ὅλου οὐκ
[1, 1261]   δ' οἰκίας, τὴν δὲ τοῦ  μέρους   πρὸς τὴν τοῦ ὅλου δεῖ
[1, 1259]   τὸν σίδηρον ἐκ τῶν σιδηρείων,  μετὰ   δὲ ταῦτα ὡς ἀφίκοντο ἐκ
[1, 1254]   πᾶσα δουλεία παρὰ φύσιν ἐστί,  μετὰ   ταῦτα σκεπτέον. Οὐ χαλεπὸν δὲ
[1, 1260]   ταῖς πολιτικαῖς ἀρχαῖς ταῖς πλείσταις  μεταβάλλει   τὸ ἄρχον καὶ τὸ ἀρχόμενον
[1, 1256]   γίνεται σχολάζουσιν· ἀναγκαίου δ' ὄντος  μεταβάλλειν   τοῖς κτήνεσι διὰ τὰς νομὰς
[1, 1258]   ἤδη τεχνικώτερον, πόθεν καὶ πῶς  μεταβαλλόμενον   πλεῖστον ποιήσει κέρδος. Διὸ δοκεῖ
[1, 1257]   τε ὑπόδεσις καὶ  μεταβλητική.   Ἀμφότεραι γὰρ ὑποδήματος χρήσεις· καὶ
[1, 1257]   ἕκαστον. μὲν οὖν τοιαύτη  μεταβλητικὴ   οὔτε παρὰ φύσιν οὔτε χρηματιστικῆς
[1, 1257]   ἄλλων κτημάτων. Ἔστι γὰρ  μεταβλητικὴ   πάντων, ἀρξαμένη τὸ μὲν πρῶτον
[1, 1259]   μόρια καὶ πρῶτα· τῆς δὲ  μεταβλητικῆς   μέγιστον μὲν ἐμπορία (καὶ ταύτης
[1, 1259]   φύσιν τι μέρος καὶ τῆς  μεταβλητικῆς)   ὅσα ἀπὸ γῆς καὶ τῶν
[1, 1259]   ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης, ~τῆς δὲ  μεταβλητικῆς   ψεγομένης δικαίως (οὐ γὰρ κατὰ
[1, 1259]   καὶ οὐκ ἐφ' ὅπερ ἐπορίσθη.  Μεταβολῆς   γὰρ ἐγένετο χάριν, δὲ
[1, 1258]   οὐ πάντως ἀλλὰ διὰ χρημάτων  μεταβολῆς.   Καὶ δοκεῖ περὶ τὸ νόμισμα
[1, 1257]   τὰς δεήσεις ἀναγκαῖον ποιεῖσθαι τὰς  μεταδόσεις,   καθάπερ ἔτι πολλὰ ποιεῖ καὶ
[1, 1258]   παντάπασι, φύσει δ' οὐθέν, ὅτι  μεταθεμένων   τε τῶν χρωμένων οὐθενὸς ἄξιον
[1, 1259]   γὰρ εἴδη τῶν ἐκ γῆς  μεταλλευομένων   ἔστιν. Εἰσὶ δὲ τεχνικώταται μὲν
[1, 1259]   οἷον ὑλοτομία τε καὶ πᾶσα  μεταλλευτική.   Αὕτη δὲ πολλὰ ἤδη περιείληφε
[1, 1259]   χρησίμων) τρίτον δὲ εἶδος χρηματιστικῆς  μεταξὺ   ταύτης καὶ τῆς πρώτης (ἔχει
[1, 1260]   Φανερὸν τοίνυν ὅτι ἀνάγκη μὲν  μετέχειν   ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης δ' εἶναι
[1, 1260]   Εἰ μὲν γὰρ δεῖ ἀμφοτέρους  μετέχειν   καλοκαγαθίας, διὰ τί τὸν μὲν
[1, 1260]   ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον, δεῖν μὲν  μετέχειν   πάντας, ἀλλ' οὐ τὸν αὐτὸν
[1, 1254]   καὶ γὰρ ἐν τοῖς μὴ  μετέχουσι   ζωῆς ἔστι τις ἀρχή, οἷον
[1, 1257]   χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα ἀπολύσῃ τῆς  μετρήσεως   αὑτούς· γὰρ χαρακτὴρ ἐτέθη
[1, 1253]   καὶ τοῖς ἄλλοις ὑπάρχει ζῴοις  (μέχρι   γὰρ τούτου φύσις αὐτῶν
[1, 1257]   γεννωμένοις ἔχει τροφὴν ἐν αὑτοῖς  μέχρι   τινός, τὴν τοῦ καλουμένου γάλακτος
[1, 1252]   ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ σύνθετον  μέχρι   τῶν ἀσυνθέτων ἀνάγκη διαιρεῖν (ταῦτα
[1, 1257]   τοσαύτην τροφὴν ὥσθ' ἱκανὴν εἶναι  μέχρις   οὗ ἂν δύνηται αὐτὸ αὑτῷ
[1, 1258]   Περὶ μὲν οὖν τῆς τε  μὴ   ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ τίς, καὶ
[1, 1255]   ὑπεροχῇ ἀγαθοῦ τινος, ὥστε δοκεῖν  μὴ   ἄνευ ἀρετῆς εἶναι τὴν βίαν,
[1, 1253]   ἕκαστος, δῆλον· εἰ γὰρ  μὴ   αὐτάρκης ἕκαστος χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς
[1, 1254]   ἐκ τούτων δῆλον· γὰρ  μὴ   αὑτοῦ φύσει ἀλλ' ἄλλου ἄνθρωπος
[1, 1256]   ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ ὅσοις ἐξουσία  μὴ   αὐτοὺς κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός τις λαμβάνει
[1, 1256]   αὐτόφυτον ἔχουσι τὴν ἐργασίαν καὶ  μὴ   δι' ἀλλαγῆς καὶ καπηλείας πορίζονται
[1, 1258]   ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς ποιητικὴν ζητοῦσιν· κἂν  μὴ   διὰ τῆς χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν,
[1, 1255]   τήν τε γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται  μὴ   δικαίαν εἶναι τῶν πολέμων, καὶ
[1, 1253]   πρὸς τὸ ὅλον, δὲ  μὴ   δυνάμενος κοινωνεῖν μηδὲν δεόμενος
[1, 1252]   πρῶτον συνδυάζεσθαι τοὺς ἄνευ ἀλλήλων  μὴ   δυναμένους εἶναι, οἷον θῆλυ μὲν
[1, 1254]   ἔχουσι μᾶλλον τὸ φύσει, καὶ  μὴ   ἐν τοῖς διεφθαρμένοις· διὸ καὶ
[1, 1260]   θαυμαστόν. Εἴτε γὰρ ἄρχων  μὴ   ἔσται σώφρων καὶ δίκαιος, πῶς
[1, 1260]   τί διοίσουσι τῶν ἐλευθέρων; Εἴτε  μὴ   ἔστιν, ὄντων ἀνθρώπων καὶ λόγου
[1, 1253]   οἰκιῶν κοινωνία πρώτη χρήσεως ἕνεκεν  μὴ   ἐφημέρου κώμη. Μάλιστα δὲ κατὰ
[1, 1255]   λόγου τοσοῦτον ὅσον αἰσθάνεσθαι ἀλλὰ  μὴ   ἔχειν. Τὰ γὰρ ἄλλα ζῷα
[1, 1260]   τὸν μὲν δεῖ τὸν δὲ  μή,   θαυμαστόν. Εἴτε γὰρ ἄρχων
[1, 1257]   τῶν ἀνθρώπων ὅσοι πεφυκότες ἄρχεσθαι  μὴ   θέλουσιν, ὡς φύσει δίκαιον τοῦτον
[1, 1261]   ὁμιλίας, τί τὸ καλῶς καὶ  μὴ   καλῶς ἐστι, καὶ πῶς δεῖ
[1, 1259]   τὰ μὲν χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι,  μὴ   μέντοι γε ἔτι μένειν ἐν
[1, 1254]   ἐμψύχοις· καὶ γὰρ ἐν τοῖς  μὴ   μετέχουσι ζωῆς ἔστι τις ἀρχή,
[1, 1253]   ἔσται ποὺς οὐδὲ χείρ, εἰ  μὴ   ὁμωνύμως, ὥσπερ εἴ τις λέγοι
[1, 1257]   τροφήν, τῶν δ' ἀγρίων, εἰ  μὴ   πάντα, ἀλλὰ τά γε πλεῖστα
[1, 1253]   ἀποτελοῖτο κάλλιστα τῶν ὀργάνων ἕκαστον,  μὴ   πολλοῖς ἔργοις ἀλλ' ἑνὶ δουλεῦον)
[1, 1260]   φύσει τοῦ θήλεος ἡγεμονικώτερον, εἰ  μή   που συνέστηκε παρὰ φύσιν, καὶ
[1, 1255]   τις δοῦλον εἶναι· εἰ δὲ  μή,   συμβήσεται τοὺς εὐγενεστάτους εἶναι δοκοῦντας
[1, 1258]   σπουδάζειν περὶ τὸ ζῆν, ἀλλὰ  μὴ   τὸ εὖ ζῆν· ~(Εἰς ἄπειρον
[1, 1256]   φύσει τούτων ἠξιωμένοις, τοῖς δὲ  μὴ   τοῦτον τὸν τρόπον, ἀλλὰ κατὰ
[1, 1253]   δὲ μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν  μηδὲν   δεόμενος δι' αὐτάρκειαν οὐθὲν μέρος
[1, 1260]   βούλεται τὴν φύσιν καὶ διαφέρειν  μηδέν)   ὅμως δέ, ὅταν τὸ μὲν
[1, 1257]   αὐτῶν. Εἰ οὖν φύσις  μηθὲν   μήτε ἀτελὲς ποιεῖ μήτε μάτην,
[1, 1253]   ὥρισται καὶ τῇ δυνάμει, ὥστε  μηκέτι   τοιαῦτα ὄντα οὐ λεκτέον τὰ
[1, 1256]   τροφὴν ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις; Ἀλλὰ  μὴν   εἴδη γε πολλὰ τροφῆς, διὸ
[1, 1257]   Εἰ οὖν φύσις μηθὲν  μήτε   ἀτελὲς ποιεῖ μήτε μάτην, ἀναγκαῖον
[1, 1260]   δεῖται μικρᾶς, καὶ τοσαύτης ὅπως  μήτε   δι' ἀκολασίαν μήτε διὰ δειλίαν
[1, 1260]   τοσαύτης ὅπως μήτε δι' ἀκολασίαν  μήτε   διὰ δειλίαν ἐλλείψῃ τῶν ἔργων.
[1, 1257]   φύσις μηθὲν μήτε ἀτελὲς ποιεῖ  μήτε   μάτην, ἀναγκαῖον τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν
[1, 1257]   πλούτου καὶ κτήσεως· ~(Ἣν ὡς  μίαν   καὶ τὴν αὐτὴν τῇ λεχθείσῃ
[1, 1257]   θηρευτικὸς, γεωργικός. Οἱ δὲ καὶ  μιγνύντες   ἐκ τούτων ἡδέως ζῶσι, προσαναπληροῦντες
[1, 1258]   λιμῷ ἀπολεῖται, καθάπερ καὶ τὸν  Μίδαν   ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ τὴν ἀπληστίαν
[1, 1252]   οὐδὲν διαφέρουσαν μεγάλην οἰκίαν  μικρὰν   πόλιν· καὶ πολιτικὸν δὲ καὶ
[1, 1260]   δῆλον ὅτι καὶ ἀρετῆς δεῖται  μικρᾶς,   καὶ τοσαύτης ὅπως μήτε δι'
[1, 1255]   Καὶ χρεία δὲ παραλλάττει  μικρόν·   γὰρ πρὸς τἀναγκαῖα τῷ
[1, 1259]   οἷον καὶ τὸ Θάλεω τοῦ  Μιλησίου·   τοῦτο γάρ ἐστι κατανόημά τι
[1, 1259]   τῶν ἐλαιουργίων τῶν τ' ἐν  Μιλήτῳ   καὶ Χίῳ πάντων, ὀλίγου μισθωσάμενον
[1, 1259]   ἀλλ' ἀπ' ἀλλήλων ἐστίνν, εὐλογώτατα  μισεῖται   ὀβολοστατικὴ διὰ τὸ ἀπ'
[1, 1259]   δεύτερον δὲ τοκισμός, τρίτον δὲ  μισθαρνία   (ταύτης δ' μὲν τῶν
[1, 1256]   ἐπαίδευεν· ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων τις  μισθὸν   ἐδίδασκε τὰ ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς
[1, 1259]   Μιλήτῳ καὶ Χίῳ πάντων, ὀλίγου  μισθωσάμενον   ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ δ'
[1, 1256]   ἐστίν, καὶ μὲν οἰκονομικὴ  μοναρχία   αμοναρχεῖται γὰρ πᾶς οἶκος)
[1, 1253]   ζῷα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τὸ  μόνον   ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ δικαίου
[1, 1254]   μόριον. Τό γὰρ μόριον οὐ  μόνον   ἄλλου ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ καὶ
[1, 1253]   φύσις ποιεῖ· λόγον δὲ  μόνον   ἄνθρωπος ἔχει τῶν ζῴων·
[1, 1254]   ἔστιν· δὲ δοῦλος οὐ  μόνον   δεσπότου δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ
[1, 1255]   βίαν, ἀλλὰ περὶ τοῦ δικαίου  μόνον   εἶναι τὴν ἀμφισβήτησιν (διὰ γὰρ
[1, 1254]   μὲν δεσπότης τοῦ δούλου δεσπότης  μόνον,   ἐκείνου δ' οὐκ ἔστιν·
[1, 1259]   καὶ πολιτεύονται τῶν πολιτευομένων ταῦτα  μόνον.   Ἐπεὶ δὲ τρία μέρη τῆς
[1, 1254]   καὶ τῆς κλίνης χρῆσις  μόνον.   Ἔτι δ' ἐπεὶ διαφέρει
[1, 1261]   ἀποστεροῦντες καὶ φάσκοντες ἐπιτάξει χρῆσθαι  μόνον·   νουθετητέον γὰρ μᾶλλον τοὺς δούλους
[1, 1255]   τοσοῦτον γένοιντο διάφοροι τὸ σῶμα  μόνον   ὅσον αἱ τῶν θεῶν εἰκόνες,
[1, 1255]   εὐγενείας· αὑτοὺς μὲν γὰρ οὐ  μόνον   παρ' αὑτοῖς εὐγενεῖς ἀλλὰ πανταχοῦ
[1, 1254]   γὰρ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι οὐ  μόνον   τῶν ἀναγκαίων ἀλλὰ καὶ τῶν
[1, 1255]   νομίζουσιν, τοὺς δὲ βαρβάρους οἴκοι  μόνον,   ὡς ὄν τι τὸ μὲν
[1, 1259]   τοιοῦτον χρηματιστικόν, ἐάν τις δύνηται  μονοπωλίαν   αὑτῷ κατασκευάζειν. Διὸ καὶ τῶν
[1, 1259]   τὸν πόρον, ὅταν ἀπορῶσι χρημάτων·  μονοπωλίαν   γὰρ τῶν ὠνίων ποιοῦσιν. Ἐν
[1, 1259]   ἀμφότεροι γὰρ ἑαυτοῖς ἐτέχνασαν γενέσθαι  μονοπωλίαν.   Χρήσιμον δὲ γνωρίζειν ταῦτα καὶ
[1, 1259]   τῶν ἐμπορίων οἱ ἔμποροι, ἐπώλει  μόνος,   οὐ πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς
[1, 1259]   τῶν ἀτέχνων καὶ τῷ σώματι  μόνῳ   χρησίμων) τρίτον δὲ εἶδος χρηματιστικῆς
[1, 1259]   μὲν οὖν οἰκειοτάτης χρηματιστικῆς ταῦτα  μόρια   καὶ πρῶτα· τῆς δὲ μεταβλητικῆς
[1, 1260]   καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν τὰ  μόρια   τῆς ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει διαφερόντως.
[1, 1252]   ἀνάγκη διαιρεῖν (ταῦτα γὰρ ἐλάχιστα  μόρια   τοῦ παντός) οὕτω καὶ πόλιν
[1, 1254]   μόριον οὐ μόνον ἄλλου ἐστὶ  μόριον,   ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς ἄλλου· ὁμοίως
[1, 1258]   οἰκονομίας, δ' ἰατρικὴ οὐ  μόριον·   καίτοι δεῖ ὑγιαίνειν τοὺς κατὰ
[1, 1254]   καὶ τὸ μόριον. Τό γὰρ  μόριον   οὐ μόνον ἄλλου ἐστὶ μόριον,
[1, 1258]   διὰ τί μὲν χρηματιστικὴ  μόριον   τῆς οἰκονομίας, δ' ἰατρικὴ
[1, 1254]   κτῆμα λέγεται ὥσπερ καὶ τὸ  μόριον.   Τό γὰρ μόριον οὐ μόνον
[1, 1255]   ὑπὸ τοῦ νοῦ καὶ τοῦ  μορίου   τοῦ λόγον ἔχοντος, τὸ δ'
[1, 1255]   τῆς ψυχῆς, καὶ τῷ παθητικῷ  μορίῳ   ὑπὸ τοῦ νοῦ καὶ τοῦ
[1, 1254]   ~(Ἐπεὶ δὲ φανερὸν ἐξ ὧν  μορίων   πόλις συνέστηκεν, ἀναγκαῖον πρῶτον
[1, 1255]   τοῦτο δῆλον. ~(Τῶν γὰρ  μοχθηρῶν   μοχθηρῶς ἐχόντων δόξειεν ἂν
[1, 1255]   δῆλον. ~(Τῶν γὰρ μοχθηρῶν  μοχθηρῶς   ἐχόντων δόξειεν ἂν ἄρχειν πολλάκις
[1, 1258]   καθάπερ καὶ τὸν Μίδαν ἐκεῖνον  μυθολογοῦσι   διὰ τὴν ἀπληστίαν τῆς εὐχῆς




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 9/03/2006