HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ε  =  256 formes différentes pour 715 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1255]   δούλους εἶναι καὶ ἐκ δούλων,  ἐὰν   συμβῇ πραθῆναι ληφθέντας. Διόπερ αὐτοὺς
[1, 1259]   εἴπομεν, καθόλου τὸ τοιοῦτον χρηματιστικόν,  ἐάν   τις δύνηται μονοπωλίαν αὑτῷ κατασκευάζειν.
[1, 1253]   ὥσπερ δὲ καὶ τὰ εἴδη  ἑαυτοῖς   ἀφομοιοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ
[1, 1259]   τοῦτο ταὐτόν ἐστιν· ἀμφότεροι γὰρ  ἑαυτοῖς   ἐτέχνασαν γενέσθαι μονοπωλίαν. Χρήσιμον δὲ
[1, 1260]   καθόλου γὰρ οἱ λέγοντες ἐξαπατῶσιν  ἑαυτοὺς   ὅτι τὸ εὖ ἔχειν τὴν
[1, 1253]   παῖδας. Διὸ καὶ τὸ πρῶτον  ἐβασιλεύοντο   αἱ πόλεις, καὶ νῦν ἔτι
[1, 1253]   νῦν οἱ δὲ τὸ ἀρχαῖον  ἐβασιλεύοντο,   ὥσπερ δὲ καὶ τὰ εἴδη
[1, 1257]   αὐταρκείας ἦνν· ἐκ μέντοι ταύτης  ἐγένετ'   ἐκείνη κατὰ λόγον. Ξενικωτέρας γὰρ
[1, 1258]   ἀλλαγῆς θάτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς  ἐγένετο,   τὸ καπηλικόν, τὸ μὲν πρῶτον
[1, 1259]   ἐφ' ὅπερ ἐπορίσθη. Μεταβολῆς γὰρ  ἐγένετο   χάριν, δὲ τόκος αὐτὸ
[1, 1256]   λαμβάνων τις μισθὸν ἐδίδασκε τὰ  ἐγκύκλια   διακονήματα τοὺς παῖδας· εἴη δ'
[1, 1254]   τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζεν, οὐδὲν ἂν  ἔδει   οὔτε τοῖς ἀρχιτέκτοσιν ὑπηρετῶν οὔτε
[1, 1256]   ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων τις μισθὸν  ἐδίδασκε   τὰ ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς παῖδας·
[1, 1253]   ἀρετῆς, καὶ πρὸς ἀφροδίσια καὶ  ἐδωδὴν   χείριστον. δὲ δικαιοσύνη πολιτικόν·
[1, 1260]   δὲ καὶ δούλου πρὸς δεσπότην.  Ἔθεμεν   δὲ πρὸς τἀναγκαῖα χρήσιμον εἶναι
[1, 1253]   πόλεις, καὶ νῦν ἔτι τὰ  ἔθνη·   ἐκ βασιλευομένων γὰρ συνῆλθον· πᾶσα
[1, 1257]   πολλὰ ποιεῖ καὶ τῶν βαρβαρικῶν  ἐθνῶν,   κατὰ τὴν ἀλλαγήν. Αὐτὰ γὰρ
[1, 1260]   ἄν τις, τὸ νῦν εἰρημένον  εἰ   ἀληθές, ἆρα καὶ τοὺς τεχνίτας
[1, 1256]   ἕτερον εἶδος, ἔχει διαμφισβήτησιν·  εἰ   γάρ ἐστι τοῦ χρηματιστικοῦ θεωρῆσαι
[1, 1254]   ὄργανον πρὸ ὀργάνων πᾶς ὑπηρέτης.  Εἰ   γὰρ ἠδύνατο ἕκαστον τῶν ὀργάνων
[1, 1253]   φύσει πρότερον ἕκαστος, δῆλον·  εἰ   γὰρ μὴ αὐτάρκης ἕκαστος χωρισθείς,
[1, 1255]   ἂν ἀξίους εἶναι τούτοις δουλεύειν.  Εἰ   δ' ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦτ'
[1, 1255]   ἂν φαίη τις δοῦλον εἶναι·  εἰ   δὲ μή, συμβήσεται τοὺς εὐγενεστάτους
[1, 1260]   δὲ μᾶλλον καὶ ἧττον οὐδέν.  Εἰ   δὲ τὸν μὲν δεῖ τὸν
[1, 1252]   λαβεῖν περὶ ἕκαστον τῶν ῥηθέντων.  Εἰ   δή τις ἐξ ἀρχῆς τὰ
[1, 1254]   εἴη ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα ὄργανα,  εἰ   μέλλει ἀποτελεσθήσεσθαι τὸ ἔργον, οὕτω
[1, 1260]   αὐτὴ ἀρετὴ ἑτέρα.  Εἰ   μὲν γὰρ δεῖ ἀμφοτέρους μετέχειν
[1, 1253]   οὐκ ἔσται ποὺς οὐδὲ χείρ,  εἰ   μὴ ὁμωνύμως, ὥσπερ εἴ τις
[1, 1257]   τὴν τροφήν, τῶν δ' ἀγρίων,  εἰ   μὴ πάντα, ἀλλὰ τά γε
[1, 1260]   ἄρρεν φύσει τοῦ θήλεος ἡγεμονικώτερον,  εἰ   μή που συνέστηκε παρὰ φύσιν,
[1, 1257]   ἄλλα ὄργανα γίνηται ἐξ αὐτῶν.  Εἰ   οὖν φύσις μηθὲν μήτε
[1, 1255]   ἐπεὶ τοῦτό γε φανερόν, ὡς  εἰ   τοσοῦτον γένοιντο διάφοροι τὸ σῶμα
[1, 1255]   ῥήτορα γράφονται παρανόμων, ὡς δεινὸν  εἰ   τοῦ βιάσασθαι δυναμένου καὶ κατὰ
[1, 1256]   μέρος τι, ὑπηρετική, καὶ  εἰ   ὑπηρετική, πότερον ὡς κερκιδοποιικὴ
[1, 1254]   τὴν ἀναγκαίαν χρείαν ἴδωμεν, κἂν  εἴ   τι πρὸς τὸ εἰδέναι περὶ
[1, 1252]   τί τε διαφέρουσιν ἀλλήλων καὶ  εἴ   τι τεχνικὸν ἐνδέχεται λαβεῖν περὶ
[1, 1257]   οἷον σίδηρος καὶ ἄργυρος κἂν  εἴ   τι τοιοῦτον ἕτερον, τὸ μὲν
[1, 1253]   χείρ, εἰ μὴ ὁμωνύμως, ὥσπερ  εἴ   τις λέγοι τὴν λιθίνην (διαφθαρεῖσα
[1, 1260]   μὲν γὰρ ἄρχεσθαι καὶ ἄρχειν  εἴδει   διαφέρει, τὸ δὲ μᾶλλον καὶ
[1, 1254]   δ' ἐπεὶ διαφέρει ποίησις  εἴδει   καὶ πρᾶξις, καὶ δέονται
[1, 1254]   γὰρ ὑπηρέτης ἐν ὀργάνου  εἴδει   ταῖς τέχναις ἐστίνν· οὕτω καὶ
[1, 1252]   ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν ἀλλ' οὐκ  εἴδει   τούτων ἕκαστον, οἷον ἂν μὲν
[1, 1254]   κἂν εἴ τι πρὸς τὸ  εἰδέναι   περὶ αὐτῶν δυναίμεθα λαβεῖν βέλτιον
[1, 1256]   ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις; Ἀλλὰ μὴν  εἴδη   γε πολλὰ τροφῆς, διὸ καὶ
[1, 1253]   ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ δὲ καὶ τὰ  εἴδη   ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω
[1, 1254]   δ' ἐπὶ τὸ ἄρχειν. Καὶ  εἴδη   πολλὰ καὶ ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων
[1, 1259]   ἤδη περιείληφε γένη· πολλὰ γὰρ  εἴδη   τῶν ἐκ γῆς μεταλλευομένων ἔστιν.
[1, 1260]   πρεσβείαν ἐστίν, ὅπερ ἐστὶ βασιλικῆς  εἶδος   ἀρχῆς. Διὸ καλῶς Ὅμηρος τὸν
[1, 1256]   αὐτῆς ἐστί τι ἕτερον  εἶδος,   ἔχει διαμφισβήτησιν· εἰ γάρ ἐστι
[1, 1257]   τὸν πόλεμον. Ἓν μὲν οὖν  εἶδος   κτητικῆς κατὰ φύσιν τῆς οἰκονομικῆς
[1, 1257]   παρὰ φύσιν οὔτε χρηματιστικῆς ἐστιν  εἶδος   οὐδέν νεἰς ἀναπλήρωσιν γὰρ τῆς
[1, 1258]   χρηματισμόν ἐστι, καὶ τὸ ἕτερον  εἶδος   τῆς χρηματιστικῆς διὰ τοῦτ' ἐλήλυθεν.
[1, 1258]   ἐκ τῆς ἀναγκαίας ἀλλαγῆς θάτερον  εἶδος   τῆς χρηματιστικῆς ἐγένετο, τὸ καπηλικόν,
[1, 1259]   σώματι μόνῳ χρησίμων) τρίτον δὲ  εἶδος   χρηματιστικῆς μεταξὺ ταύτης καὶ τῆς
[1, 1256]   τὰ ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς παῖδας·  εἴη   δ' ἂν καὶ ἐπὶ πλεῖον
[1, 1256]   ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη δ' ἂν  εἴη   καὶ δεσποτικὴ καὶ δουλική, δουλικὴ
[1, 1254]   περὶ τριῶν ἂν τούτων σκεπτέον  εἴη   τί ἕκαστον καὶ ποῖον δεῖ
[1, 1254]   ταῖς ὡρισμέναις τέχναις ἀναγκαῖον ἂν  εἴη   ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα ὄργανα, εἰ
[1, 1260]   καὶ δίκαιος, πῶς ἄρξει καλῶς;  Εἴθ'   ἀρχόμενος, πῶς ἀρχθήσεται καλῶς;
[1, 1255]   μόνον ὅσον αἱ τῶν θεῶν  εἰκόνες,   τοὺς ὑπολειπομένους πάντες φαῖεν ἂν
[1, 1253]   ποιηταὶ βαρβάρων δ' Ἕλληνας ἄρχειν  εἰκός,   ὡς ταὐτὸ φύσει βάρβαρον καὶ
[1, 1259]   πλέον (ὅθεν καὶ τοὔνομα τοῦτ'  εἴληφεν·   ὅμοια γὰρ τὰ τικτόμενα τοῖς
[1, 1253]   ὄντα οὐ λεκτέον τὰ αὐτὰ  εἶναι   ἀλλ' ὁμώνυμα. Ὅτι μὲν οὖν
[1, 1260]   δ' ἀρχόμενον, ὧν ἑτέραν φαμὲν  εἶναι   ἀρετήν, οἷον τοῦ λόγον ἔχοντος
[1, 1260]   τὸ ἀρχόμενον (ἐξ ἴσου γὰρ  εἶναι   βούλεται τὴν φύσιν καὶ διαφέρειν
[1, 1261]   ὅτι τῆς τοιαύτης ἀρετῆς αἴτιον  εἶναι   δεῖ τῷ δούλῳ τὸν δεσπότην,
[1, 1260]   μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης δ'  εἶναι   διαφοράς, ὥσπερ καὶ τῶν φύσει
[1, 1255]   φύσει δοῦλος δυνάμενος ἄλλου  εἶναι   (διὸ καὶ ἄλλου ἐστίν) καὶ
[1, 1258]   καπηλικήν. Ὁτὲ δὲ πάλιν λῆρος  εἶναι   δοκεῖ τὸ νόμισμα καὶ νόμος
[1, 1255]   δὲ μή, συμβήσεται τοὺς εὐγενεστάτους  εἶναι   δοκοῦντας δούλους εἶναι καὶ ἐκ
[1, 1252]   τινος ἕνεκεν συνεστηκυῖαν (τοῦ γὰρ  εἶναι   δοκοῦντος ἀγαθοῦ χάριν πάντα πράττουσι
[1, 1255]   οὐδαμῶς ἂν φαίη τις δοῦλον  εἶναι·   εἰ δὲ μή, συμβήσεται τοὺς
[1, 1253]   τελεσθείσης, ταύτην φαμὲν τὴν φύσιν  εἶναι   ἑκάστου, ὥσπερ ἀνθρώπου ἵππου οἰκίας.
[1, 1257]   γ' ἀληθινὸς πλοῦτος ἐκ τούτων  εἶναι.   γὰρ τῆς τοιαύτης κτήσεως
[1, 1254]   γὰρ δοκεῖ ἐπιστήμη τέ τις  εἶναι   δεσποτεία, καὶ αὐτὴ
[1, 1255]   τοὺς εὐγενεστάτους εἶναι δοκοῦντας δούλους  εἶναι   καὶ ἐκ δούλων, ἐὰν συμβῇ
[1, 1255]   Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ἀναγκαῖον  εἶναι   καὶ ἐπὶ πάντων ἀνθρώπων. Ὅσοι
[1, 1258]   χρηματιστικὴ μάλιστα περὶ τὸ νόμισμα  εἶναι,   καὶ ἔργον αὐτῆς τὸ δύνασθαι
[1, 1260]   τὸ δ' ἄρχηται, ζητεῖ διαφορὰν  εἶναι   καὶ σχήμασι καὶ λόγοις καὶ
[1, 1257]   τε φυτὰ τῶν ζῴων ἕνεκεν  εἶναι   καὶ τὰ ἄλλα ζῷα τῶν
[1, 1257]   ζῴων τοσαύτην τροφὴν ὥσθ' ἱκανὴν  εἶναι   μέχρις οὗ ἂν δύνηται αὐτὸ
[1, 1254]   μέρος δοκεῖ τοῖς μὲν  εἶναι   οἰκονομία, τοῖς δὲ μέγιστον μέρος
[1, 1252]   τοὺς ἄνευ ἀλλήλων μὴ δυναμένους  εἶναι,   οἷον θῆλυ μὲν καὶ ἄρρεν
[1, 1257]   τυγχάνει ἐλλείπων πρὸς τὸ αὐτάρκης  εἶναι,   οἷον οἱ μὲν νομαδικὸν ἅμα
[1, 1256]   κατ' ἐπιστήμην, ἀλλὰ τῷ τοιόσδ'  εἶναι,   ὁμοίως δὲ καὶ δοῦλος
[1, 1253]   ἔοικεν κώμη ἀποικία οἰκίας  εἶναι,   οὓς καλοῦσί τινες ὁμογάλακτας, παῖδάς
[1, 1258]   Διὸ τῇ μὲν φαίνεται ἀναγκαῖον  εἶναι   παντὸς πλούτου πέρας, ἐπὶ δὲ
[1, 1258]   ἀναγκαίας τροφῆς· καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον  εἶναι   πλοῦτον οὗ εὐπορῶν λιμῷ ἀπολεῖται,
[1, 1257]   δι' ἣν οὐδὲν δοκεῖ πέρας  εἶναι   πλούτου καὶ κτήσεως· ~(Ἣν ὡς
[1, 1258]   πόθεν ἔσται πλῆθος, ποιητικὴ γὰρ  εἶναι   πλούτου καὶ χρημάτων. Καὶ γὰρ
[1, 1259]   τὸ περὶ τὰ κτήματα ἔμπειρον  εἶναι,   ποῖα λυσιτελέστατα καὶ ποῦ καὶ
[1, 1259]   λοιπῶν ζῴων (δεῖ γὰρ ἔμπειρον  εἶναι   πρὸς ἄλληλά τε τούτων τίνα
[1, 1261]   διαφέρει πρὸς τὸ τὴν πόλιν  εἶναι   σπουδαίαν καὶ τοὺς παῖδας εἶναι
[1, 1261]   εἶναι σπουδαίαν καὶ τοὺς παῖδας  εἶναι   σπουδαίους καὶ τὰς γυναῖκας σπουδαίας.
[1, 1260]   ἀρεταί, καὶ δεῖ τὴν γυναῖκα  εἶναι   σώφρονα καὶ ἀνδρείαν καὶ δικαίαν,
[1, 1259]   ἑτέρων τῷ τὰ μὲν ἀσφαλέστερα  εἶναι,   τὰ δὲ πλείω πορίζειν τὴν
[1, 1254]   τί ἕκαστον καὶ ποῖον δεῖ  εἶναι.   Ταῦτα δ' ἐστὶ δεσποτικὴ καὶ
[1, 1255]   ἀλλὰ περὶ τοῦ δικαίου μόνον  εἶναι   τὴν ἀμφισβήτησιν (διὰ γὰρ τοῦτο
[1, 1255]   ὥστε δοκεῖν μὴ ἄνευ ἀρετῆς  εἶναι   τὴν βίαν, ἀλλὰ περὶ τοῦ
[1, 1259]   τὸ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ νομίσματος  εἶναι   τὴν κτῆσιν καὶ οὐκ ἐφ'
[1, 1258]   πλῆθος, διὰ τὸ περὶ τοῦτ'  εἶναι   τὴν χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν.
[1, 1258]   αὔξησις. Ὥστε δοκεῖ τισι τοῦτ'  εἶναι   τῆς οἰκονομικῆς ἔργον, καὶ διατελοῦσιν
[1, 1255]   ἐξ ἀρχῆς εἴπομεν· ἀνάγκη γὰρ  εἶναί   τινας φάναι τοὺς μὲν πανταχοῦ
[1, 1258]   δοκεῖ περὶ τὸ νόμισμα αὕτη  εἶναι·   τὸ γὰρ νόμισμα στοιχεῖον καὶ
[1, 1255]   μὲν ἄνοια δοκεῖν τὸ δίκαιον  εἶναι,   τοῖς δ' αὐτὸ τοῦτο δίκαιον,
[1, 1260]   μὲν δεῖ, τῷ γένει δ'  εἶναι   τὸν αὐτόν· ὅπερ πέπονθε τὸ
[1, 1252]   βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ δεσποτικὸν  εἶναι   τὸν αὐτὸν οὐ καλῶς λέγουσιν
[1, 1254]   ννόμῳ γὰρ τὸν μὲν δοῦλον  εἶναι   τὸν δ' ἐλεύθερον, φύσει δ'
[1, 1260]   Ἔθεμεν δὲ πρὸς τἀναγκαῖα χρήσιμον  εἶναι   τὸν δοῦλον, ὥστε δῆλον ὅτι
[1, 1253]   Τὸ γὰρ ὅλον πρότερον ἀναγκαῖον  εἶναι   τοῦ μέρους· ἀναιρουμένου γὰρ τοῦ
[1, 1255]   ὑπολειπομένους πάντες φαῖεν ἂν ἀξίους  εἶναι   τούτοις δουλεύειν. Εἰ δ' ἐπὶ
[1, 1255]   γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται μὴ δικαίαν  εἶναι   τῶν πολέμων, καὶ τὸν ἀνάξιον
[1, 1255]   κατὰ πόλεμον κρατούμενα τῶν κρατούντων  εἶναί   φασιν. Τοῦτο δὴ τὸ δίκαιον
[1, 1256]   καρποφάγα τὰ δὲ παμφάγα αὐτῶν  εἶναι,   ὥστε πρὸς τὰς ῥᾳστώνας καὶ
[1, 1253]   οἰκία πρώτη, καὶ ὀρθῶς Ἡσίοδος  εἶπε   ποιήσας οἶκον μὲν πρώτιστα γυναῖκά
[1, 1260]   καὶ τιμαῖς, ὥσπερ καὶ Ἄμασις  εἶπε   τὸν περὶ τοῦ ποδανιπτῆρος λόγον·
[1, 1253]   πέρας τῆς αὐταρκείας ὡς ἔπος  εἰπεῖν,   γινομένη μὲν τοῦ ζῆν ἕνεκεν,
[1, 1254]   συνέστηκεν, ἀναγκαῖον πρῶτον περὶ οἰκονομίας  εἰπεῖν·   πᾶσα γὰρ σύγκειται πόλις ἐξ
[1, 1253]   Διὸ πᾶσα πόλις φύσει ἔστιν,  εἴπερ   καὶ αἱ πρῶται κοινωνίαι. Τέλος
[1, 1255]   ἐστιν ἄρχεσθαι ταύτην τὴν ἀρχήν,  εἴπερ   καὶ τοῖς εἰρημένοις. Ἔστι γὰρ
[1, 1261]   τοὺς παῖδας καὶ τὰς γυναῖκας,  εἴπερ   τι διαφέρει πρὸς τὸ τὴν
[1, 1255]   φύσει δοῦλον ὅπερ ἐξ ἀρχῆς  εἴπομεν·   ἀνάγκη γὰρ εἶναί τινας φάναι
[1, 1254]   καὶ πολιτικὴ καὶ βασιλική, καθάπερ  εἴπομεν   ἀρχόμενοι· τοῖς δὲ παρὰ φύσιν
[1, 1254]   Ἔστωσαν δὴ αὗται τρεῖς ἃς  εἴπομεν.   Ἔστι δέ τι μέρος
[1, 1259]   τῆς σοφίας· ἔστι δ' ὥσπερ  εἴπομεν,   καθόλου τὸ τοιοῦτον χρηματιστικόν, ἐάν
[1, 1258]   Διπλῆς δ' οὔσης αὐτῆς, ὥσπερ  εἴπομεν,   καὶ τῆς μὲν καπηλικῆς τῆς
[1, 1254]   δὲ περὶ δεσπότου καὶ δούλου  εἴπωμεν,   ἵνα τά τε πρὸς τὴν
[1, 1260]   καλῶς Ὅμηρος τὸν Δία προσηγόρευσεν  εἰπὼν   Πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
[1, 1260]   Διὸ δεῖ, ὥσπερ ποιητὴς  εἴρηκε   περὶ γυναικός, οὕτω νομίζειν ἔχειν
[1, 1257]   δ' οὔτε αὐτὴ τῇ  εἰρημένῃ   οὔτε πόρρω ἐκείνης. Ἔστι δ'
[1, 1255]   τὴν ἀρχήν, εἴπερ καὶ τοῖς  εἰρημένοις.   Ἔστι γὰρ φύσει δοῦλος
[1, 1260]   δ' ἄν τις, τὸ νῦν  εἰρημένον   εἰ ἀληθές, ἆρα καὶ τοὺς
[1, 1260]   ὅτι ἔστιν ἠθικὴ ἀρετὴ τῶν  εἰρημένων   πάντων, καὶ οὐχ αὐτὴ
[1, 1255]   τὴν πολεμικὴν χρείαν καὶ τὴν  εἰρηνικήν)   συμβαίνει δὲ πολλάκις καὶ τοὐναντίον,
[1, 1259]   ἑκάστου δὲ τούτων καθόλου μὲν  εἴρηται   καὶ νῦν, τὸ δὲ κατὰ
[1, 1258]   τίνα ἐν χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς,  εἴρηται,   καὶ περὶ τῆς ἀναγκαίας, ὅτι
[1, 1258]   τῆς ὑπηρετικῆς· μάλιστα δέ, καθάπερ  εἴρηται   πρότερον, δεῖ φύσει τοῦτο ὑπάρχειν.
[1, 1259]   ἓν μὲν δεσποτική, περὶ ἧς  εἴρηται   πρότερον, ἓν δὲ πατρική, τρίτον
[1, 1258]   αὔξειν τὴν τοῦ νομίσματος οὐσίαν  εἰς   ἄπειρον. Αἴτιον δὲ ταύτης τῆς
[1, 1258]   ὁρῶμεν συμβαῖνον τοὐναντίον· πάντες γὰρ  εἰς   ἄπειρον αὔξουσιν οἱ χρηματιζόμενοι τὸ
[1, 1258]   γὰρ ἰατρικὴ τοῦ ὑγιαίνειν  εἰς   ἄπειρόν ἐστι, καὶ ἑκάστη τῶν
[1, 1258]   ἑκάστη τῶν τεχνῶν τοῦ τέλους  εἰς   ἄπειρον (ὅτι μάλιστα γὰρ ἐκεῖνο
[1, 1258]   ἀλλὰ μὴ τὸ εὖ ζῆν·  ~(Εἰς   ἄπειρον οὖν ἐκείνης τῆς ἐπιθυμίας
[1, 1258]   δὲ πρὸς τὸ τέλος οὐκ  εἰς   ἄπειρον (πέρας γὰρ τὸ τέλος
[1, 1257]   πρὸς ζωὴν ἀναγκαίων, καὶ χρησίμων  εἰς   κοινωνίαν πόλεως οἰκίας. Καὶ
[1, 1253]   πένησίν ἐστιν. μὲν οὖν  εἰς   πᾶσαν ἡμέραν συνεστηκυῖα κοινωνία κατὰ
[1, 1255]   (οὗτος δὲ καὶ γίνεται διῃρημένος  εἴς   τε τὴν πολεμικὴν χρείαν καὶ
[1, 1257]   γὰρ γενομένης τῆς βοηθείας τῷ  εἰσάγεσθαι   ὧν ἐνδεεῖς ἦσαν καὶ ἐκπέμπειν
[1, 1259]   τῶν ἐκ γῆς μεταλλευομένων ἔστιν.  Εἰσὶ   δὲ τεχνικώταται μὲν τῶν ἐργασιῶν
[1, 1256]   οὖν τοιαῦται πᾶσαι δουλικαὶ ἐπιστῆμαί  εἰσι·   δεσποτικὴ δ' ἐπιστήμη ἐστὶν
[1, 1256]   λόγον ἀμφισβήτησις, καὶ οὐκ  εἰσί   τινες οἱ μὲν φύσει δοῦλοι
[1, 1255]   ἀπ' αὐτῶν βέλτιστον) οὗτοι μέν  εἰσι   φύσει δοῦλοι, οἷς βέλτιόν ἐστιν
[1, 1255]   τοῦ σώματος. ~(Ὅτι μὲν τοίνυν  εἰσὶ   φύσει τινὲς οἱ μὲν ἐλεύθεροι
[1, 1260]   καὶ παιδός, πότερα καὶ τούτων  εἰσὶν   ἀρεταί, καὶ δεῖ τὴν γυναῖκα
[1, 1256]   Οἱ μὲν οὖν ἀργότατοι νομάδες  εἰσίν   νἡ γὰρ ἀπὸ τῶν ἡμέρων
[1, 1256]   μὲν οὖν βίοι τοσοῦτοι σχεδόν  εἰσιν,   ὅσοι γε αὐτόφυτον ἔχουσι τὴν
[1, 1256]   τῶν ζῴων καὶ τῶν ἀνθρώπων  εἰσίν·   οὐ γὰρ οἷόν τε ζῆν
[1, 1258]   μὲν πρῶτον ἁπλῶς ἴσως γινόμενον,  εἶτα   δι' ἐμπειρίας ἤδη τεχνικώτερον, πόθεν
[1, 1259]   γὰρ ἐν ἄλλαις εὐθηνεῖ χώραις)  εἶτα   περὶ γεωργίας, καὶ ταύτης ἤδη
[1, 1260]   ὑπηρεσίας (ἔχει γὰρ ἀπορίαν ἀμφοτέρως·  εἴτε   γὰρ ἔστιν, τί διοίσουσι τῶν
[1, 1260]   δεῖ τὸν δὲ μή, θαυμαστόν.  Εἴτε   γὰρ ἄρχων μὴ ἔσται
[1, 1254]   τι κοινόν, εἴτε ἐκ συνεχῶν  εἴτε   ἐκ διῃρημένων, ἐν ἅπασιν ἐμφαίνεται
[1, 1254]   καὶ γίνεται ἕν τι κοινόν,  εἴτε   ἐκ συνεχῶν εἴτε ἐκ διῃρημένων,
[1, 1260]   ἔστιν, τί διοίσουσι τῶν ἐλευθέρων;  Εἴτε   μὴ ἔστιν, ὄντων ἀνθρώπων καὶ
[1, 1257]   τῶν χρησίμων αὐτὸ ὂν  εἶχε   τὴν χρείαν εὐμεταχείριστον πρὸς τὸ
[1, 1253]   καὶ νῦν ἔτι τὰ ἔθνη·  ἐκ   βασιλευομένων γὰρ συνῆλθον· πᾶσα γὰρ
[1, 1254]   τῶν συμφερόντων ἐστί, καὶ εὐθὺς  ἐκ   γενετῆς ἔνια διέστηκε τὰ μὲν
[1, 1259]   γένη· πολλὰ γὰρ εἴδη τῶν  ἐκ   γῆς μεταλλευομένων ἔστιν. Εἰσὶ δὲ
[1, 1258]   θάλατταν ἄλλο τι)  ἐκ   δὲ τούτων, ὡς δεῖ ταῦτα
[1, 1261]   γυναῖκες ἥμισυ μέρος τῶν ἐλευθέρων,  ἐκ   δὲ τῶν παίδων οἱ κοινωνοὶ
[1, 1254]   κοινόν, εἴτε ἐκ συνεχῶν εἴτε  ἐκ   διῃρημένων, ἐν ἅπασιν ἐμφαίνεται τὸ
[1, 1255]   εἶναι δοκοῦντας δούλους εἶναι καὶ  ἐκ   δούλων, ἐὰν συμβῇ πραθῆναι ληφθέντας.
[1, 1254]   οἰκία συνέστηκεν· οἰκία δὲ τέλειος  ἐκ   δούλων καὶ ἐλευθέρων. Ἐπεὶ δ'
[1, 1256]   ὥσπερ ἐξ ἀνθρώπου ἄνθρωπον καὶ  ἐκ   θηρίων γίνεσθαι θηρίον, οὕτω καὶ
[1, 1253]   φύσει βάρβαρον καὶ δοῦλον ὄν.  Ἐκ   μὲν οὖν τούτων τῶν δύο
[1, 1257]   τῆς κατὰ φύσιν αὐταρκείας ἦνν·  ἐκ   μέντοι ταύτης ἐγένετ' ἐκείνη κατὰ
[1, 1259]   δὲ τόκος γίνεται νόμισμα  ἐκ   νομίσματος) ὥστε καὶ μάλιστα παρὰ
[1, 1253]   βίους τῶν θεῶν. δ'  ἐκ   πλειόνων κωμῶν κοινωνία τέλειος πόλις,
[1, 1253]   Κρὴς ὁμοκάπους. δ'  ἐκ   πλειόνων οἰκιῶν κοινωνία πρώτη χρήσεως
[1, 1254]   τι τούτων ἔργον) Ὅσα γὰρ  ἐκ   πλειόνων συνέστηκε καὶ γίνεται ἕν
[1, 1252]   γενέσεως ἕνεκεν (καὶ τοῦτο οὐκ  ἐκ   προαιρέσεως, ἀλλ' ὥσπερ καὶ ἐν
[1, 1254]   γίνεται ἕν τι κοινόν, εἴτε  ἐκ   συνεχῶν εἴτε ἐκ διῃρημένων, ἐν
[1, 1258]   σημεῖον. ~(Πορισθέντος οὖν ἤδη νομίσματος  ἐκ   τῆς ἀναγκαίας ἀλλαγῆς θάτερον εἶδος
[1, 1254]   καὶ τὸ ἀρχόμενον, καὶ τοῦτο  ἐκ   τῆς ἁπάσης φύσεως ἐνυπάρχει τοῖς
[1, 1259]   φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην  ἐκ   τῆς ἀστρολογίας, ἔτι χειμῶνος ὄντος
[1, 1257]   πάντων, ἀρξαμένη τὸ μὲν πρῶτον  ἐκ   τοῦ κατὰ φύσιν, τῷ τὰ
[1, 1254]   δούλου καὶ τίς δύναμις,  ἐκ   τούτων δῆλον· γὰρ μὴ
[1, 1257]   ἔοικεν γ' ἀληθινὸς πλοῦτος  ἐκ   τούτων εἶναι. γὰρ τῆς
[1, 1257]   γεωργικός. Οἱ δὲ καὶ μιγνύντες  ἐκ   τούτων ἡδέως ζῶσι, προσαναπληροῦντες τὸν
[1, 1259]   ἄλλοις περὶ ἄλλων, ταῦτα μὲν  ἐκ   τούτων θεωρείτω ὅτῳ ἐπιμελές· ἔτι
[1, 1256]   βιασθεῖσι, τοὐναντίον) Φανερὸν δὲ καὶ  ἐκ   τούτων ὅτι οὐ (αὐτόν ἐστι
[1, 1253]   αὐτάρκεια καὶ τέλος καὶ βέλτιστον.  Ἐκ   τούτων οὖν φανερὸν ὅτι τῶν
[1, 1254]   καὶ τῷ λόγῳ θεωρῆσαι καὶ  ἐκ   τῶν γινομένων καταμαθεῖν. Τὸ γὰρ
[1, 1259]   μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἀφίκοντο  ἐκ   τῶν ἐμπορίων οἱ ἔμποροι, ἐπώλει
[1, 1259]   νομίσματος συνεπρίατο πάντα τὸν σίδηρον  ἐκ   τῶν σιδηρείων, μετὰ δὲ ταῦτα
[1, 1254]   Τὸ δὲ ζῷον πρῶτον συνέστηκεν  ἐκ   ψυχῆς καὶ σώματος, ὧν τὸ
[1, 1258]   ὑγιαίνειν εἰς ἄπειρόν ἐστι, καὶ  ἑκάστη   τῶν τεχνῶν τοῦ τέλους εἰς
[1, 1258]   δι' ἄλλης αἰτίας τοῦτο πειρῶνται,  ἑκάστῃ   χρώμενοι τῶν δυνάμεων οὐ κατὰ
[1, 1261]   καὶ πατρός, τῆς τε περὶ  ἕκαστον   αὐτῶν ἀρετῆς καὶ τῆς πρὸς
[1, 1253]   φύσις τέλος ἐστίν· οἷον γὰρ  ἕκαστόν   ἐστι τῆς γενέσεως τελεσθείσης, ταύτην
[1, 1254]   δ' ἐν τοῖς ἐλαχίστοις πρῶτον  ἕκαστον   ζητητέον, πρῶτα δὲ καὶ ἐλάχιστα
[1, 1257]   καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων  ἕκαστον.   μὲν οὖν τοιαύτη μεταβλητικὴ
[1, 1254]   ἂν τούτων σκεπτέον εἴη τί  ἕκαστον   καὶ ποῖον δεῖ εἶναι. Ταῦτα
[1, 1253]   ἂν ἀποτελοῖτο κάλλιστα τῶν ὀργάνων  ἕκαστον,   μὴ πολλοῖς ἔργοις ἀλλ' ἑνὶ
[1, 1252]   διαφέρειν ἀλλ' οὐκ εἴδει τούτων  ἕκαστον,   οἷον ἂν μὲν ὀλίγων, δεσπότην,
[1, 1260]   λόγος ἀρχιτέκτων) τῶν δ' ἄλλων  ἕκαστον   ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς. Ὁμοίως τοίνυν
[1, 1257]   ἐπορίσθη χρῆσις. Οὐ γὰρ εὐβάστακτον  ἕκαστον   τῶν κατὰ φύσιν ἀναγκαίων. Διὸ
[1, 1254]   πᾶς ὑπηρέτης. Εἰ γὰρ ἠδύνατο  ἕκαστον   τῶν ὀργάνων κελευσθὲν προαισθανόμενον
[1, 1252]   τι τεχνικὸν ἐνδέχεται λαβεῖν περὶ  ἕκαστον   τῶν ῥηθέντων. Εἰ δή τις
[1, 1253]   πόλις καὶ φύσει πρότερον  ἕκαστος,   δῆλον· εἰ γὰρ μὴ αὐτάρκης
[1, 1253]   φύσει πόλις οἰκία καὶ  ἕκαστος   ἡμῶν ἐστιν. Τὸ γὰρ ὅλον
[1, 1253]   λέγει Ὅμηρος Θεμιστεύει δὲ  ἕκαστος   παίδων ἠδ' ἀλόχων. Σποράδες γάρ·
[1, 1253]   δῆλον· εἰ γὰρ μὴ αὐτάρκης  ἕκαστος   χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς ἄλλοις μέρεσιν
[1, 1257]   περὶ αὐτῆς τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν.  Ἑκάστου   γὰρ κτήματος διττὴ χρῆσίς
[1, 1259]   ὅπου ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς. Περὶ  ἑκάστου   δὲ τούτων καθόλου μὲν εἴρηται
[1, 1253]   ταύτην φαμὲν τὴν φύσιν εἶναι  ἑκάστου,   ὥσπερ ἀνθρώπου ἵππου οἰκίας. Ἔτι
[1, 1256]   διώρισεν, ἐπεὶ δ' οὐ ταὐτὸ  ἑκάστῳ   ἡδὺ κατὰ φύσιν ἀλλὰ ἕτερα
[1, 1260]   τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ' ὅσον  ἑκάστῳ   πρὸς τὸ αὑτοῦ ἔργον. Ὥστε
[1, 1258]   χρῆσις τοῦ αὐτοῦ οὖσα  ἑκατέρας   τῆς χρηματιστικῆς. Τῆς γὰρ αὐτῆς
[1, 1259]   ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις ἐπέλαβεν  ἑκατόν.   Τοῦτο μὲν οὖν Διονύσιος αἰσθόμενος
[1, 1255]   φησὶ Θείων δ' ἀπ' ἀμφοῖν  ἔκγονον   ῥιζωμάτων τίς ἂν προσειπεῖν ἀξιώσειεν
[1, 1256]   περ ἐν Συρακούσαις ἐπαίδευεν·  ἐκεῖ   γὰρ λαμβάνων τις μισθὸν ἐδίδασκε
[1, 1257]   ἦνν· ἐκ μέντοι ταύτης ἐγένετ'  ἐκείνη   κατὰ λόγον. Ξενικωτέρας γὰρ γενομένης
[1, 1257]   αὐτὴ τῇ εἰρημένῃ οὔτε πόρρω  ἐκείνης.   Ἔστι δ' μὲν φύσει
[1, 1258]   εὖ ζῆν· ~(Εἰς ἄπειρον οὖν  ἐκείνης   τῆς ἐπιθυμίας οὔσης, καὶ τῶν
[1, 1258]   εἰς ἄπειρον (ὅτι μάλιστα γὰρ  ἐκεῖνο   βούλονται ποιεῖν) τῶν δὲ πρὸς
[1, 1256]   τὸν δοῦλον ἐπίστασθαι δεῖ ποιεῖν,  ἐκεῖνον   δεῖ ταῦτα ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ
[1, 1258]   ἀπολεῖται, καθάπερ καὶ τὸν Μίδαν  ἐκεῖνον   μυθολογοῦσι διὰ τὴν ἀπληστίαν τῆς
[1, 1254]   δεσπότης τοῦ δούλου δεσπότης μόνον,  ἐκείνου   δ' οὐκ ἔστιν· δὲ
[1, 1254]   δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ὅλως  ἐκείνου.   Τίς μὲν οὖν φύσις
[1, 1259]   ἐστι κατανόημά τι χρηματιστικόν, ἀλλ'  ἐκείνῳ   μὲν διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι,
[1, 1253]   πρῶται κοινωνίαι. Τέλος γὰρ αὕτη  ἐκείνων,   δὲ φύσις τέλος ἐστίν·
[1, 1255]   μὲν οὕτως δοκεῖ τοῖς δ'  ἐκείνως,   καὶ τῶν σοφῶν. Αἴτιον δὲ
[1, 1259]   Διονύσιος αἰσθόμενος τὰ μὲν χρήματα  ἐκέλευσεν   ἐκκομίσασθαι, μὴ μέντοι γε ἔτι
[1, 1254]   δύεσθαι ἀγῶνα, οὕτως αἱ κερκίδες  ἐκέρκιζον   αὐταὶ καὶ τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζεν,
[1, 1254]   ἐκέρκιζον αὐταὶ καὶ τὰ πλῆκτρα  ἐκιθάριζεν,   οὐδὲν ἂν ἔδει οὔτε τοῖς
[1, 1259]   αἰσθόμενος τὰ μὲν χρήματα ἐκέλευσεν  ἐκκομίσασθαι,   μὴ μέντοι γε ἔτι μένειν
[1, 1259]   πολλῶν ζητουμένων ἅμα καὶ ἐξαίφνης,  ἐκμισθοῦντα   ὃν τρόπον ἠβούλετο, πολλὰ χρήματα
[1, 1257]   Οἱ μὲν γὰρ τῶν αὑτῶν  ἐκοινώνουν   πάντων, οἱ δὲ κεχωρισμένοι πολλῶν
[1, 1257]   εἰσάγεσθαι ὧν ἐνδεεῖς ἦσαν καὶ  ἐκπέμπειν   ὧν ἐπλεόναζον, ἐξ ἀνάγκης
[1, 1259]   χρημάτων ὀλίγων ἀρραβῶνας διαδοῦναι τῶν  ἐλαιουργίων   τῶν τ' ἐν Μιλήτῳ καὶ
[1, 1259]   φιλοσοφίας οὔσης, κατανοήσαντά φασιν αὐτὸν  ἐλαιῶν   φορὰν ἐσομένην ἐκ τῆς ἀστρολογίας,
[1, 1257]   τὰ μὲν πλείω τὰ δὲ  ἐλάττω   τῶν ἱκανῶν ἔχειν τοὺς ἀνθρώπους
[1, 1254]   ἕκαστον ζητητέον, πρῶτα δὲ καὶ  ἐλάχιστα   μέρη οἰκίας δεσπότης καὶ δοῦλος,
[1, 1252]   ἀσυνθέτων ἀνάγκη διαιρεῖν (ταῦτα γὰρ  ἐλάχιστα   μόρια τοῦ παντός) οὕτω καὶ
[1, 1254]   ἐλευθέρων. Ἐπεὶ δ' ἐν τοῖς  ἐλαχίστοις   πρῶτον ἕκαστον ζητητέον, πρῶτα δὲ
[1, 1259]   πλεῖσται χρήσεις, ἀγεννέσταται δὲ ὅπου  ἐλάχιστον   προσδεῖ ἀρετῆς. Περὶ ἑκάστου δὲ
[1, 1259]   τεχνικώταται μὲν τῶν ἐργασιῶν ὅπου  ἐλάχιστον   τῆς τύχης, βαναυσόταται δ' ἐν
[1, 1255]   ἁπλῶς, ὥσπερ καὶ Θεοδέκτου  Ἑλένη   φησὶ Θείων δ' ἀπ' ἀμφοῖν
[1, 1259]   τὰ τοιαῦτα τὴν μὲν θεωρίαν  ἐλευθέραν   ἔχει, τὴν δ' ἐμπειρίαν ἀναγκαίαν.
[1, 1256]   μὲν φύσει δοῦλοι οἱ δ'  ἐλεύθεροι,   δῆλον, καὶ ὅτι ἔν τισι
[1, 1255]   εἰσὶ φύσει τινὲς οἱ μὲν  ἐλεύθεροι   οἱ δὲ δοῦλοι, φανερόν, οἷς
[1, 1255]   κακίᾳ διορίζουσι τὸ δοῦλον καὶ  ἐλεύθερον,   καὶ τοὺς εὐγενεῖς καὶ τοὺς
[1, 1255]   τὸ μὲν ἁπλῶς εὐγενὲς καὶ  ἐλεύθερον   τὸ δ' οὐχ ἁπλῶς, ὥσπερ
[1, 1260]   ἀρχόμενα. Ἄλλον γὰρ τρόπον τὸ  ἐλεύθερον   τοῦ δούλου ἄρχει καὶ τὸ
[1, 1254]   μὲν δοῦλον εἶναι τὸν δ'  ἐλεύθερον,   φύσει δ' οὐθὲν διαφέρεινν· διόπερ
[1, 1256]   καὶ δοῦλος καὶ  ἐλεύθερος.   Ἐπιστήμη δ' ἂν εἴη καὶ
[1, 1260]   γὰρ ἔστιν, τί διοίσουσι τῶν  ἐλευθέρων;   Εἴτε μὴ ἔστιν, ὄντων ἀνθρώπων
[1, 1261]   γὰρ γυναῖκες ἥμισυ μέρος τῶν  ἐλευθέρων,   ἐκ δὲ τῶν παίδων οἱ
[1, 1254]   δὲ τέλειος ἐκ δούλων καὶ  ἐλευθέρων.   Ἐπεὶ δ' ἐν τοῖς ἐλαχίστοις
[1, 1256]   πᾶς οἶκος) δὲ πολιτικὴ  ἐλευθέρων   καὶ ἴσων ἀρχή. μὲν
[1, 1255]   σώματα διαφέροντα ποιεῖν τὰ τῶν  ἐλευθέρων   καὶ τῶν δούλων, τὰ μὲν
[1, 1260]   ὃν καλοῦμεν πλοῦτον, καὶ τῶν  ἐλευθέρων   μᾶλλον δούλων. Πρῶτον μὲν
[1, 1259]   γυναικὸς ἄρχει καὶ τέκνων, ὡς  ἐλευθέρων   μὲν ἀμφοῖν, οὐ τὸν αὐτὸν
[1, 1255]   τοὺς μὲν τὰ σώματα ἔχειν  ἐλευθέρων   τοὺς δὲ τὰς ψυχάς· ἐπεὶ
[1, 1256]   τινές φασιν. μὲν γὰρ  ἐλευθέρων   φύσει δὲ δούλων ἐστίν,
[1, 1256]   ἀφ' ἁλιείας, ὅσοι λίμνας καὶ  ἕλη   καὶ ποταμοὺς θάλατταν τοιαύτην
[1, 1253]   γὰρ τούτου φύσις αὐτῶν  ἐλήλυθε,   τοῦ ἔχειν αἴσθησιν λυπηροῦ καὶ
[1, 1258]   εἶδος τῆς χρηματιστικῆς διὰ τοῦτ'  ἐλήλυθεν.   Ἐν ὑπερβολῇ γὰρ οὔσης τῆς
[1, 1260]   ἀρετήν· πολλάκις γὰρ δι' ἀκολασίαν  ἐλλείπουσι   τῶν ἔργων. διαφέρει τοῦτο
[1, 1257]   τὸν ἐνδεέστερον βίον, τυγχάνει  ἐλλείπων   πρὸς τὸ αὐτάρκης εἶναι, οἷον
[1, 1260]   δι' ἀκολασίαν μήτε διὰ δειλίαν  ἐλλείψῃ   τῶν ἔργων. Ἀπορήσειε δ' ἄν
[1, 1253]   φασιν οἱ ποιηταὶ βαρβάρων δ'  Ἕλληνας   ἄρχειν εἰκός, ὡς ταὐτὸ φύσει
[1, 1259]   θεωρίαν ἐλευθέραν ἔχει, τὴν δ'  ἐμπειρίαν   ἀναγκαίαν. Ἔστι δὲ χρηματιστικῆς μέρη
[1, 1258]   ἁπλῶς ἴσως γινόμενον, εἶτα δι'  ἐμπειρίας   ἤδη τεχνικώτερον, πόθεν καὶ πῶς
[1, 1257]   οὐ φύσει αὐτῶν, ἀλλὰ δι'  ἐμπειρίας   τινὸς καὶ τέχνης γίνεται μᾶλλον.
[1, 1259]   χρήσιμα· τὸ περὶ τὰ κτήματα  ἔμπειρον   εἶναι, ποῖα λυσιτελέστατα καὶ ποῦ
[1, 1259]   τῶν λοιπῶν ζῴων (δεῖ γὰρ  ἔμπειρον   εἶναι πρὸς ἄλληλά τε τούτων
[1, 1259]   τῆς δὲ μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν  ἐμπορία   (καὶ ταύτης μέρη τρία, ναυκληρία
[1, 1259]   ταῦτα ὡς ἀφίκοντο ἐκ τῶν  ἐμπορίων   οἱ ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὐ
[1, 1259]   ἀφίκοντο ἐκ τῶν ἐμπορίων οἱ  ἔμποροι,   ἐπώλει μόνος, οὐ πολλὴν ποιήσας
[1, 1254]   εἴτε ἐκ διῃρημένων, ἐν ἅπασιν  ἐμφαίνεται   τὸ ἄρχον καὶ τὸ ἀρχόμενον,
[1, 1254]   τὰ μὲν ἄψυχα τὰ δὲ  ἔμψυχα   αοἷον τῷ κυβερνήτῃ μὲν
[1, 1254]   τῆς ἁπάσης φύσεως ἐνυπάρχει τοῖς  ἐμψύχοις·   καὶ γὰρ ἐν τοῖς μὴ
[1, 1254]   καὶ δοῦλος κτῆμά τι  ἔμψυχον,   καὶ ὥσπερ ὄργανον πρὸ ὀργάνων
[1, 1254]   οἴαξ ἄψυχον δὲ πρῳρεὺς  ἔμψυχον·   γὰρ ὑπηρέτης ἐν ὀργάνου
[1, 1256]   μέρος τι τοῦ δεσπότου, οἷον  ἔμψυχόν   τι τοῦ σώματος κεχωρισμένον δὲ
[1, 1259]   ἐλάχιστον τῆς τύχης, βαναυσόταται δ'  ἐν   αἷς τὰ σώματα λωβῶνται μάλιστα,
[1, 1259]   ἐν ποίοις τόποις· ἄλλα γὰρ  ἐν   ἄλλαις εὐθηνεῖ χώραις) εἶτα περὶ
[1, 1261]   διώρισται, περὶ δὲ τῶν λοιπῶν  ἐν   ἄλλοις λεκτέον, ἀφέντες ὡς τέλος
[1, 1255]   ἀνάπαλιν βλαβερὸν πᾶσιν. Πάλιν  ἐν   ἀνθρώπῳ καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις
[1, 1254]   ἐκ συνεχῶν εἴτε ἐκ διῃρημένων,  ἐν   ἅπασιν ἐμφαίνεται τὸ ἄρχον καὶ
[1, 1257]   ζῳοτοκεῖ, τοῖς γεννωμένοις ἔχει τροφὴν  ἐν   αὑτοῖς μέχρι τινός, τὴν τοῦ
[1, 1253]   πολλοῖς ἔργοις ἀλλ' ἑνὶ δουλεῦον)  ἐν   δὲ τοῖς βαρβάροις τὸ θῆλυ
[1, 1255]   δ' οὖν, ὥσπερ λέγομεν, πρῶτον  ἐν   ζῴῳ θεωρῆσαι καὶ δεσποτικὴν ἀρχὴν
[1, 1260]   τέλειον τοῦ νεωτέρου καὶ ἀτελοῦς.  ἐν   μὲν οὖν ταῖς πολιτικαῖς ἀρχαῖς
[1, 1257]   ἀναγκαῖον ἦν ποιεῖσθαι τὴν ἀλλαγήν)  Ἐν   μὲν οὖν τῇ πρώτῃ κοινωνίᾳ
[1, 1259]   διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων τῶν τ'  ἐν   Μιλήτῳ καὶ Χίῳ πάντων, ὀλίγου
[1, 1255]   τῆς ὀρέξεως πολιτικὴν βασιλικήν·  ἐν   οἷς φανερόν ἐστιν ὅτι κατὰ
[1, 1254]   πρῳρεὺς ἔμψυχον· γὰρ ὑπηρέτης  ἐν   ὀργάνου εἴδει ταῖς τέχναις ἐστίνν·
[1, 1253]   Φύσει μὲν οὖν ὁρμὴ  ἐν   πᾶσιν ἐπὶ τὴν τοιαύτην κοινωνίαν·
[1, 1253]   ἅτε περ ἄζυξ ὢν ὥσπερ  ἐν   πεττοῖς. Διότι δὲ πολιτικὸν
[1, 1259]   τούτων τίνα λυσιτελέστατα, καὶ ποῖα  ἐν   ποίοις τόποις· ἄλλα γὰρ ἐν
[1, 1259]   μονοπωλίαν γὰρ τῶν ὠνίων ποιοῦσιν.  Ἐν   Σικελίᾳ δέ τις τεθέντος παρ'
[1, 1256]   δουλικὴ μὲν οἵαν περ  ἐν   Συρακούσαις ἐπαίδευεν· ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων
[1, 1259]   μὴ μέντοι γε ἔτι μένειν  ἐν   Συρακούσαις, ὡς πόρους εὑρίσκοντα τοῖς
[1, 1260]   ὑφήγηται τὰ περὶ τὴν ψυχήν·  ἐν   ταύτῃ γάρ ἐστι φύσει τὸ
[1, 1258]   ζητοῦσιν, ὥστ' ἐπεὶ καὶ τοῦτ'  ἐν   τῇ κτήσει φαίνεται ὑπάρχειν, πᾶσα
[1, 1252]   ἐκ προαιρέσεως, ἀλλ' ὥσπερ καὶ  ἐν   τοῖς ἄλλοις ζῴοις καὶ φυτοῖς
[1, 1252]   τὰ πράγματα φυόμενα βλέψειεν, ὥσπερ  ἐν   τοῖς ἄλλοις, καὶ ἐν τούτοις
[1, 1252]   τὴν ὑφηγημένην μέθοδον. Ὥσπερ γὰρ  ἐν   τοῖς ἄλλοις τὸ σύνθετον μέχρι
[1, 1254]   μᾶλλον τὸ φύσει, καὶ μὴ  ἐν   τοῖς διεφθαρμένοις· διὸ καὶ τὸν
[1, 1254]   δούλων καὶ ἐλευθέρων. Ἐπεὶ δ'  ἐν   τοῖς ἐλαχίστοις πρῶτον ἕκαστον ζητητέον,
[1, 1254]   δ' ἀρχόμενον. Δεῖ δὲ σκοπεῖν  ἐν   τοῖς κατὰ φύσιν ἔχουσι μᾶλλον
[1, 1254]   ἐνυπάρχει τοῖς ἐμψύχοις· καὶ γὰρ  ἐν   τοῖς μὴ μετέχουσι ζωῆς ἔστι
[1, 1255]   δὴ τὸ δίκαιον πολλοὶ τῶν  ἐν   τοῖς νόμοις ὥσπερ ῥήτορα γράφονται
[1, 1261]   διώκειν τὸ δὲ κακῶς φεύγειν,  ἐν   τοῖς περὶ τὰς πολιτείας ἀναγκαῖον
[1, 1252]   ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις, καὶ  ἐν   τούτοις κάλλιστ' ἂν οὕτω θεωρήσειεν.
[1, 1256]   δούλων. γὰρ δεσπότης οὐκ  ἐν   τῷ κτᾶσθαι τοὺς δούλους, ἀλλ'
[1, 1256]   τῷ κτᾶσθαι τοὺς δούλους, ἀλλ'  ἐν   τῷ χρῆσθαι δούλοις. Ἔστι δ'
[1, 1258]   τῆς χρηματιστικῆς διὰ τοῦτ' ἐλήλυθεν.  Ἐν   ὑπερβολῇ γὰρ οὔσης τῆς ἀπολαύσεως,
[1, 1255]   καὶ ἔστιν ἀεὶ τὸ κρατοῦν  ἐν   ὑπεροχῇ ἀγαθοῦ τινος, ὥστε δοκεῖν
[1, 1258]   τίς, καὶ δι' αἰτίαν τίνα  ἐν   χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς, εἴρηται, καὶ
[1, 1255]   γὰρ νόμος ὁμολογία τίς ἐστιν  ἐν   τὰ κατὰ πόλεμον κρατούμενα
[1, 1254]   καὶ κατὰ ψυχὴν ἄνθρωπον θεωρητέον,  ἐν   τοῦτο δῆλον. ~(Τῶν γὰρ
[1, 1256]   δ' ἐλεύθεροι, δῆλον, καὶ ὅτι  ἔν   τισι διώρισται τὸ τοιοῦτον, ὧν
[1, 1253]   μάχαιραν, πενιχρῶς, ἀλλ' ἓν πρὸς  ἕν·   οὕτω γὰρ ἂν ἀποτελοῖτο κάλλιστα
[1, 1254]   ἐκ πλειόνων συνέστηκε καὶ γίνεται  ἕν   τι κοινόν, εἴτε ἐκ συνεχῶν
[1, 1259]   δεσποτική, περὶ ἧς εἴρηται πρότερον,  ἓν   δὲ πατρική, τρίτον δὲ γαμική
[1, 1259]   τρία μέρη τῆς οἰκονομικῆς ἦν,  ἓν   μὲν δεσποτική, περὶ ἧς εἴρηται
[1, 1257]   δίκαιον τοῦτον ὄντα τὸν πόλεμον.  Ἓν   μὲν οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ
[1, 1253]   τὴν Δελφικὴν μάχαιραν, πενιχρῶς, ἀλλ'  ἓν   πρὸς ἕν· οὕτω γὰρ ἂν
[1, 1257]   τῆς βοηθείας τῷ εἰσάγεσθαι ὧν  ἐνδεεῖς   ἦσαν καὶ ἐκπέμπειν ὧν ἐπλεόναζον,
[1, 1257]   τούτων ἡδέως ζῶσι, προσαναπληροῦντες τὸν  ἐνδεέστερον   βίον, τυγχάνει ἐλλείπων πρὸς
[1, 1252]   ἀλλήλων καὶ εἴ τι τεχνικὸν  ἐνδέχεται   λαβεῖν περὶ ἕκαστον τῶν ῥηθέντων.
[1, 1255]   φασιν· τήν τε γὰρ ἀρχὴν  ἐνδέχεται   μὴ δικαίαν εἶναι τῶν πολέμων,
[1, 1259]   τὰς ἐργασίας, φορτικὸν δὲ τὸ  ἐνδιατρίβειν.   ~Ἐπεὶ δ' ἔστιν ἐνίοις γεγραμμένα
[1, 1253]   ἵππου οἰκίας. Ἔτι τὸ οὗ  ἕνεκα   καὶ τὸ τέλος βέλτιστον· ~(Ἡ
[1, 1257]   μήτε μάτην, ἀναγκαῖον τῶν ἀνθρώπων  ἕνεκεν   αὐτὰ πάντα πεποιηκέναι τὴν φύσιν.
[1, 1257]   οἰκείαν χρῆσιν· οὐ γὰρ ἀλλαγῆς  ἕνεκεν   γέγονε. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[1, 1257]   τά τε φυτὰ τῶν ζῴων  ἕνεκεν   εἶναι καὶ τὰ ἄλλα ζῷα
[1, 1257]   τῆς τροφῆς καὶ ἄλλης βοηθείας  ἕνεκεν,   ἵνα καὶ ἐσθὴς καὶ ἄλλα
[1, 1252]   μὲν καὶ ἄρρεν τῆς γενέσεως  ἕνεκεν   (καὶ τοῦτο οὐκ ἐκ προαιρέσεως,
[1, 1253]   πλειόνων οἰκιῶν κοινωνία πρώτη χρήσεως  ἕνεκεν   μὴ ἐφημέρου κώμη. Μάλιστα δὲ
[1, 1253]   εἰπεῖν, γινομένη μὲν τοῦ ζῆν  ἕνεκεν,   οὖσα δὲ τοῦ εὖ ζῆν.
[1, 1252]   καὶ πᾶσαν κοινωνίαν ἀγαθοῦ τινος  ἕνεκεν   συνεστηκυῖαν (τοῦ γὰρ εἶναι δοκοῦντος
[1, 1253]   ἕκαστον, μὴ πολλοῖς ἔργοις ἀλλ'  ἑνὶ   δουλεῦον) ἐν δὲ τοῖς βαρβάροις
[1, 1254]   ἐστί, καὶ εὐθὺς ἐκ γενετῆς  ἔνια   διέστηκε τὰ μὲν ἐπὶ τὸ
[1, 1259]   κατασκευάζειν. Διὸ καὶ τῶν πόλεων  ἔνιαι   τοῦτον ποιοῦνται τὸν πόρον, ὅταν
[1, 1259]   λεγόμενα σποράδην, δι' ὧν ἐπιτετυχήκασιν  ἔνιοι   χρηματιζόμενοι, δεῖ συλλέγειν. Πάντα γὰρ
[1, 1259]   τὸ ἐνδιατρίβειν. ~Ἐπεὶ δ' ἔστιν  ἐνίοις   γεγραμμένα περὶ τούτων, οἷον Χαρητίδῃ
[1, 1257]   δὲ περὶ αὐτῆς τὴν ἀρχὴν  ἐντεῦθεν.   Ἑκάστου γὰρ κτήματος διττὴ
[1, 1256]   γὰρ ἕτερα ἑτέρων τὰ μὲν  ἐντιμότερα   ἔργα τὰ δ' ἀναγκαιότερα, καὶ
[1, 1260]   τὰ μόρια τῆς ψυχῆς, ἀλλ'  ἐνυπάρχει   διαφερόντως. μὲν γὰρ δοῦλος
[1, 1260]   καὶ ἀνὴρ παιδός, καὶ πᾶσιν  ἐνυπάρχει   μὲν τὰ μόρια τῆς ψυχῆς,
[1, 1254]   τοῦτο ἐκ τῆς ἁπάσης φύσεως  ἐνυπάρχει   τοῖς ἐμψύχοις· καὶ γὰρ ἐν
[1, 1256]   θηρίων γίνεσθαι θηρίον, οὕτω καὶ  ἐξ   ἀγαθῶν ἀγαθόν. δὲ φύσις
[1, 1257]   ἦσαν καὶ ἐκπέμπειν ὧν ἐπλεόναζον,  ἐξ   ἀνάγκης τοῦ νομίσματος ἐπορίσθη
[1, 1256]   τοὺς δυσγενεῖς. ~(Ἀξιοῦσι γάρ, ὥσπερ  ἐξ   ἀνθρώπου ἄνθρωπον καὶ ἐκ θηρίων
[1, 1257]   τελειωθεῖσιν. Καὶ γὰρ κατὰ τὴν  ἐξ   ἀρχῆς γένεσιν τὰ μὲν συνεκτίκτει
[1, 1255]   τὸ φύσει δοῦλον ὅπερ  ἐξ   ἀρχῆς εἴπομεν· ἀνάγκη γὰρ εἶναί
[1, 1258]   Δῆλον δὲ καὶ τὸ ἀπορούμενον  ἐξ   ἀρχῆς, πότερον τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ
[1, 1252]   τῶν ῥηθέντων. Εἰ δή τις  ἐξ   ἀρχῆς τὰ πράγματα φυόμενα βλέψειεν,
[1, 1257]   ἐσθὴς καὶ ἄλλα ὄργανα γίνηται  ἐξ   αὐτῶν. Εἰ οὖν φύσις
[1, 1260]   τὸ ἄρχον καὶ τὸ ἀρχόμενον  (ἐξ   ἴσου γὰρ εἶναι βούλεται τὴν
[1, 1255]   τοῦ λόγον ἔχοντος, τὸ δ'  ἐξ   ἴσου ἀνάπαλιν βλαβερὸν πᾶσιν.
[1, 1254]   εἰπεῖν· πᾶσα γὰρ σύγκειται πόλις  ἐξ   οἰκιῶν. Οἰκονομίας δὲ μέρη ἐξ
[1, 1258]   τῷ γεννηθέντι παρέχειν· παντὶ γάρ,  ἐξ   οὗ γίνεται, τροφὴ τὸ λειπόμενόν
[1, 1256]   λέγω δὲ ὕλην τὸ ὑποκείμενον  ἐξ   οὗ τι ἀποτελεῖται ἔργον, οἷον
[1, 1254]   δικαίου κρίσις. ~(Ἐπεὶ δὲ φανερὸν  ἐξ   ὧν μορίων πόλις συνέστηκεν,
[1, 1254]   ἐξ οἰκιῶν. Οἰκονομίας δὲ μέρη  ἐξ   ὧν πάλιν οἰκία συνέστηκεν· οἰκία
[1, 1252]   τοῦ παντός) οὕτω καὶ πόλιν  ἐξ   ὧν σύγκειται σκοποῦντες ὀψόμεθα καὶ
[1, 1259]   ἧκε, πολλῶν ζητουμένων ἅμα καὶ  ἐξαίφνης,   ἐκμισθοῦντα ὃν τρόπον ἠβούλετο, πολλὰ
[1, 1260]   ἐπισκοποῦσιν· καθόλου γὰρ οἱ λέγοντες  ἐξαπατῶσιν   ἑαυτοὺς ὅτι τὸ εὖ ἔχειν
[1, 1260]   πολὺ γὰρ ἄμεινον λέγουσιν οἱ  ἐξαριθμοῦντες   τὰς ἀρετάς, ὥσπερ Γοργίας, τῶν
[1, 1253]   χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς ἄλλοις μέρεσιν  ἕξει   πρὸς τὸ ὅλον, δὲ
[1, 1260]   καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων  ἕξεων,   οὐκ ἔστιν οὐδεμία παρὰ
[1, 1256]   ταῦτα ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ ὅσοις  ἐξουσία   μὴ αὐτοὺς κακοπαθεῖν, ἐπίτροπός τις
[1, 1254]   ἁρμονίας. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως  ἐξωτερικωτέρας   ἐστὶ σκέψεως. Τὸ δὲ ζῷον
[1, 1253]   κώμη. Μάλιστα δὲ κατὰ φύσιν  ἔοικεν   κώμη ἀποικία οἰκίας εἶναι,
[1, 1257]   κοινωνίαν πόλεως οἰκίας. Καὶ  ἔοικεν   γ' ἀληθινὸς πλοῦτος ἐκ
[1, 1256]   οἵαν περ ἐν Συρακούσαις  ἐπαίδευεν·   ἐκεῖ γὰρ λαμβάνων τις μισθὸν
[1, 1258]   καὶ ταύτης μὲν ἀναγκαίας καὶ  ἐπαινουμένης,   ~τῆς δὲ μεταβλητικῆς ψεγομένης δικαίως
[1, 1258]   Αἴτιον δὲ τὸ σύνεγγυς αὐτῶν.  Ἐπαλλάττει   γὰρ χρῆσις τοῦ αὐτοῦ
[1, 1255]   καὶ ποιεῖ τοὺς λόγους  ἐπαλλάττειν,   ὅτι τρόπον τινὰ ἀρετὴ τυγχάνουσα
[1, 1261]   περὶ τὰς πολιτείας ἀναγκαῖον ἐπελθεῖν.  Ἐπεὶ   γὰρ οἰκία μὲν πᾶσα μέρος
[1, 1254]   τέλειος ἐκ δούλων καὶ ἐλευθέρων.  Ἐπεὶ   δ' ἐν τοῖς ἐλαχίστοις πρῶτον
[1, 1259]   ἐργασίας, φορτικὸν δὲ τὸ ἐνδιατρίβειν.  ~Ἐπεὶ   δ' ἔστιν ἐνίοις γεγραμμένα περὶ
[1, 1260]   φέρει, ἀλλ' ἀνδρὶ οὐκέτι τοῦτο.  Ἐπεὶ   δ' παῖς ἀτελής, δῆλον
[1, 1256]   φύσις τοὺς βίους αὐτῶν διώρισεν,  ἐπεὶ   δ' οὐ ταὐτὸ ἑκάστῳ ἡδὺ
[1, 1258]   ἄλλο τι τῶν ἀναγκαίων.  Ἐπεὶ   δὲ ἔστι μὲν ὡς τοῦ
[1, 1259]   φύσιν οὗτος τῶν χρηματισμῶν ἐστιν.  Ἐπεὶ   δὲ τὰ πρὸς τὴν γνῶσιν
[1, 1259]   πολιτεύονται τῶν πολιτευομένων ταῦτα μόνον.  Ἐπεὶ   δὲ τρία μέρη τῆς οἰκονομικῆς
[1, 1254]   δὲ δικαιοσύνη τοῦ δικαίου κρίσις.  ~(Ἐπεὶ   δὲ φανερὸν ἐξ ὧν μορίων
[1, 1255]   δίκαιον, τὸ τὸν κρείττονα ἄρχειν)  ἐπεὶ   διαστάντων γε χωρὶς τούτων τῶν
[1, 1254]   χρῆσις μόνον. Ἔτι δ'  ἐπεὶ   διαφέρει ποίησις εἴδει καὶ
[1, 1258]   ἀπολαύσεις τὰς σωματικὰς ζητοῦσιν, ὥστ'  ἐπεὶ   καὶ τοῦτ' ἐν τῇ κτήσει
[1, 1254]   διόπερ οὐδὲ δίκαιον· βίαιον γάρ.  Ἐπεὶ   οὖν κτῆσις μέρος τῆς
[1, 1261]   κοινωνοὶ γίνονται τῆς πολιτείας. Ὥστ'  ἐπεὶ   περὶ μὲν τούτων διώρισται, περὶ
[1, 1255]   ἐλευθέρων τοὺς δὲ τὰς ψυχάς·  ἐπεὶ   τοῦτό γε φανερόν, ὡς εἰ
[1, 1259]   ὀλίγου μισθωσάμενον ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος·  ἐπειδὴ   δ' καιρὸς ἧκε, πολλῶν
[1, 1252]    ~(Ἐπειδὴ   πᾶσαν πόλιν ὁρῶμεν κοινωνίαν τινὰ
[1, 1256]   θεωρήσωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον,  ἐπείπερ   καὶ δοῦλος τῆς κτήσεως
[1, 1259]   ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις  ἐπέλαβεν   ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν Διονύσιος
[1, 1261]   τοῖς περὶ τὰς πολιτείας ἀναγκαῖον  ἐπελθεῖν.   Ἐπεὶ γὰρ οἰκία μὲν πᾶσα
[1, 1258]   ἀναγκαῖον εἶναι παντὸς πλούτου πέρας,  ἐπὶ   δὲ τῶν γινομένων ὁρῶμεν συμβαῖνον
[1, 1255]   δὲ τρόπον ἀναγκαῖον εἶναι καὶ  ἐπὶ   πάντων ἀνθρώπων. Ὅσοι μὲν οὖν
[1, 1256]   παῖδας· εἴη δ' ἂν καὶ  ἐπὶ   πλεῖον τῶν τοιούτων μάθησις, οἷον
[1, 1257]   τὰ χρήσιμα πρὸς αὑτὰ καταλλάττονται,  ἐπὶ   πλέον δ' οὐθέν, οἷον οἶνον
[1, 1253]   φύεται φρονήσει καὶ ἀρετῇ, οἷς  ἐπὶ   τἀναντία ἔστι χρῆσθαι μάλιστα. Διὸ
[1, 1253]   οὖν ὁρμὴ ἐν πᾶσιν  ἐπὶ   τὴν τοιαύτην κοινωνίαν· δὲ
[1, 1255]   σώματος τοῦτ' ἀληθές, πολὺ δικαιότερον  ἐπὶ   τῆς ψυχῆς τοῦτο διωρίσθαι· ἀλλ'
[1, 1254]   ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι τὰ δ'  ἐπὶ   τὸ ἄρχειν. Καὶ εἴδη πολλὰ
[1, 1254]   γενετῆς ἔνια διέστηκε τὰ μὲν  ἐπὶ   τὸ ἄρχεσθαι τὰ δ' ἐπὶ
[1, 1259]   ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς· ἀλλ' ὅμως  ἐπὶ   τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις ἐπέλαβεν ἑκατόν.
[1, 1255]   εἶναι τούτοις δουλεύειν. Εἰ δ'  ἐπὶ   τοῦ σώματος τοῦτ' ἀληθές, πολὺ
[1, 1253]   σημαίνειν ἀλλήλοις) δὲ λόγος  ἐπὶ   τῷ δηλοῦν ἐστι τὸ συμφέρον
[1, 1260]   τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει καὶ  ἐπὶ   τῶν ἄλλων, ὥστε φύσει πλείω
[1, 1260]   δὲ πορρώτερον, καὶ τοσοῦτον  ἐπιβάλλει   ἀρετῆς ὅσον περ καὶ δουλείας.
[1, 1260]   τῶν δ' ἄλλων ἕκαστον ὅσον  ἐπιβάλλει   αὐτοῖς. Ὁμοίως τοίνυν ἀναγκαίως ἔχειν
[1, 1258]   δὲ καὶ τοῦ εὖ ζῆν  ἐπιβάλλονται   τὸ πρὸς τὰς ἀπολαύσεις τὰς
[1, 1259]   πάντων, ὀλίγου μισθωσάμενον ἅτ' οὐθενὸς  ἐπιβάλλοντος·   ἐπειδὴ δ' καιρὸς ἧκε,
[1, 1257]   τὸ δὲ τελευταῖον καὶ χαρακτῆρα  ἐπιβαλλόντων,   ἵνα ἀπολύσῃ τῆς μετρήσεως αὑτούς·
[1, 1259]   τρόπον ἠβούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέξαντα  ἐπιδεῖξαι   ὅτι ῥᾴδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς
[1, 1259]   οὖν λέγεται τοῦτον τὸν τρόπον  ἐπίδειξιν   ποιήσασθαι τῆς σοφίας· ἔστι δ'
[1, 1253]   γὰρ φύσει τοιοῦτος καὶ πολέμου  ἐπιθυμητής,   ἅτε περ ἄζυξ ὢν ὥσπερ
[1, 1258]   ~(Εἰς ἄπειρον οὖν ἐκείνης τῆς  ἐπιθυμίας   οὔσης, καὶ τῶν ποιητικῶν ἀπείρων
[1, 1258]   οὔσης, καὶ τῶν ποιητικῶν ἀπείρων  ἐπιθυμοῦσιν.   Ὅσοι δὲ καὶ τοῦ εὖ
[1, 1259]   τὰ δὲ πλείω πορίζειν τὴν  ἐπικαρπίαν)   δεύτερον δὲ τοκισμός, τρίτον δὲ
[1, 1256]   καθόλου περὶ τὴν τροφὴν  ἐπιμέλεια   καὶ κτῆσις; Ἀλλὰ μὴν εἴδη
[1, 1259]   μὲν ἐκ τούτων θεωρείτω ὅτῳ  ἐπιμελές·   ἔτι δὲ καὶ τὰ λεγόμενα
[1, 1253]   οὓς Χαρώνδας μὲν καλεῖ ὁμοσιπύους,  Ἐπιμενίδης   δὲ Κρὴς ὁμοκάπους.
[1, 1260]   οὔ; Καθόλου δὴ τοῦτ' ἐστὶν  ἐπισκεπτέον   περὶ ἀρχομένου φύσει καὶ ἄρχοντος,
[1, 1261]   ἀρχὴν ποιησάμενοι λέγωμεν, καὶ πρῶτον  ἐπισκεψώμεθα   περὶ τῶν ἀποφηναμένων περὶ τῆς
[1, 1252]   δῆλον δ' ἔσται τὸ λεγόμενον  ἐπισκοποῦσι   κατὰ τὴν ὑφηγημένην μέθοδον. Ὥσπερ
[1, 1260]   τοῦτο καὶ κατὰ μέρος μᾶλλον  ἐπισκοποῦσιν·   καθόλου γὰρ οἱ λέγοντες ἐξαπατῶσιν
[1, 1256]   σεμνόν· γὰρ τὸν δοῦλον  ἐπίστασθαι   δεῖ ποιεῖν, ἐκεῖνον δεῖ ταῦτα
[1, 1256]   δεῖ ποιεῖν, ἐκεῖνον δεῖ ταῦτα  ἐπίστασθαι   ἐπιτάττειν. Διὸ ὅσοις ἐξουσία μὴ
[1, 1256]   μὲν οὖν τοιαῦται πᾶσαι δουλικαὶ  ἐπιστῆμαί   εἰσι· δεσποτικὴ δ' ἐπιστήμη ἐστὶν
[1, 1256]   δοῦλος καὶ ἐλεύθερος.  Ἐπιστήμη   δ' ἂν εἴη καὶ δεσποτικὴ
[1, 1256]   δουλικαὶ ἐπιστῆμαί εἰσι· δεσποτικὴ δ'  ἐπιστήμη   ἐστὶν χρηστικὴ δούλων.
[1, 1256]   δούλοις. Ἔστι δ' αὕτη  ἐπιστήμη   οὐδὲν μέγα ἔχουσα οὐδὲ σεμνόν·
[1, 1254]   ὑπολαμβανομένων. Τοῖς μὲν γὰρ δοκεῖ  ἐπιστήμη   τέ τις εἶναι δεσποτεία,
[1, 1256]   οὖν δεσπότης οὐ λέγεται κατ'  ἐπιστήμην,   ἀλλὰ τῷ τοιόσδ' εἶναι, ὁμοίως
[1, 1252]   δὲ κατὰ τοὺς λόγους τῆς  ἐπιστήμης   τῆς τοιαύτης κατὰ μέρος ἄρχων
[1, 1261]   τοὺς δούλους ἀποστεροῦντες καὶ φάσκοντες  ἐπιτάξει   χρῆσθαι μόνον· νουθετητέον γὰρ μᾶλλον
[1, 1256]   ποιεῖν, ἐκεῖνον δεῖ ταῦτα ἐπίστασθαι  ἐπιτάττειν.   Διὸ ὅσοις ἐξουσία μὴ αὐτοὺς
[1, 1259]   τὰ λεγόμενα σποράδην, δι' ὧν  ἐπιτετυχήκασιν   ἔνιοι χρηματιζόμενοι, δεῖ συλλέγειν. Πάντα
[1, 1258]   δὲ τὸ ποῖον χρηστὸν καὶ  ἐπιτήδειον,   φαῦλον καὶ ἀνεπιτήδειον. Καὶ
[1, 1256]   ὅσοις ἐξουσία μὴ αὐτοὺς κακοπαθεῖν,  ἐπίτροπός   τις λαμβάνει ταύτην τὴν τιμήν,
[1, 1257]   ἐνδεεῖς