HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  152 formes différentes pour 615 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1257]   καὶ διὰ τὴν τροφήν, τῶν  δ'   ἀγρίων, εἰ μὴ πάντα, ἀλλὰ
[1, 1260]   δὲ λόγος ἀρχιτέκτων) τῶν  δ'   ἄλλων ἕκαστον ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς.
[1, 1260]   δειλίαν ἐλλείψῃ τῶν ἔργων. Ἀπορήσειε  δ'   ἄν τις, τὸ νῦν εἰρημένον
[1, 1256]   δοῦλος καὶ ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη  δ'   ἂν εἴη καὶ δεσποτικὴ καὶ
[1, 1256]   ἐγκύκλια διακονήματα τοὺς παῖδας· εἴη  δ'   ἂν καὶ ἐπὶ πλεῖον τῶν
[1, 1256]   τὰ μὲν ἐντιμότερα ἔργα τὰ  δ'   ἀναγκαιότερα, καὶ κατὰ τὴν παροιμίαν
[1, 1261]   διωρίσθω τὸν τρόπον τοῦτον· περὶ  δ'   ἀνδρὸς καὶ γυναικός, καὶ τέκνων
[1, 1255]   ἀρετὴν ἄρχειν καὶ δεσπόζειν. Ὅλως  δ'   ἀντεχόμενοί τινες, ὡς οἴονται, δικαίου
[1, 1255]   Θεοδέκτου Ἑλένη φησὶ Θείων  δ'   ἀπ' ἀμφοῖν ἔκγονον ῥιζωμάτων τίς
[1, 1256]   θάλατταν τοιαύτην προσοικοῦσιν, οἱ  δ'   ἀπ' ὀρνίθων θηρίων ἀγρίων·
[1, 1256]   ὥσπερ γεωργίαν ζῶσαν γεωργοῦντεσσ· οἱ  δ'   ἀπὸ θήρας ζῶσι, καὶ θήρας
[1, 1260]   περὶ τοῦ ποδανιπτῆρος λόγον· τὸ  δ'   ἄρρεν ἀεὶ πρὸς τὸ θῆλυ
[1, 1256]   δεῖ τὸ μὲν ἄρχεσθαι τὸ  δ'   ἄρχειν ἣν πεφύκασιν ἀρχὴν ἄρχειν,
[1, 1254]   δὲ τὸ μὲν ἄρχει τὸ  δ'   ἄρχεται, ἔστι τι τούτων ἔργον)
[1, 1260]   ὅταν τὸ μὲν ἄρχῃ τὸ  δ'   ἄρχηται, ζητεῖ διαφορὰν εἶναι καὶ
[1, 1254]   μὲν ἄρχον ἐστὶ φύσει τὸ  δ'   ἀρχόμενον. Δεῖ δὲ σκοπεῖν ἐν
[1, 1255]   καὶ τὸ μὲν ἄρχον τὸ  δ'   ἀρχόμενον. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[1, 1260]   φύσει τὸ μὲν ἄρχον τὸ  δ'   ἀρχόμενον, ὧν ἑτέραν φαμὲν εἶναι
[1, 1253]   καὶ τὸ τέλος βέλτιστον· ~(Ἡ  δ'   αὐτάρκεια καὶ τέλος καὶ βέλτιστον.
[1, 1256]   ἐν τῷ χρῆσθαι δούλοις. Ἔστι  δ'   αὕτη ἐπιστήμη οὐδὲν μέγα
[1, 1255]   δοκεῖν τὸ δίκαιον εἶναι, τοῖς  δ'   αὐτὸ τοῦτο δίκαιον, τὸ τὸν
[1, 1256]   οἱ μὲν ἀπὸ λῃστείας, οἱ  δ'   ἀφ' ἁλιείας, ὅσοι λίμνας καὶ
[1, 1260]   μὲν μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης  δ'   εἶναι διαφοράς, ὥσπερ καὶ τῶν
[1, 1260]   διαφέρειν μὲν δεῖ, τῷ γένει  δ'   εἶναι τὸν αὐτόν· ὅπερ πέπονθε
[1, 1253]   τοὺς βίους τῶν θεῶν.  δ'   ἐκ πλειόνων κωμῶν κοινωνία τέλειος
[1, 1253]   δὲ Κρὴς ὁμοκάπους.  δ'   ἐκ πλειόνων οἰκιῶν κοινωνία πρώτη
[1, 1255]   τοῖς μὲν οὕτως δοκεῖ τοῖς  δ'   ἐκείνως, καὶ τῶν σοφῶν. Αἴτιον
[1, 1256]   οἱ μὲν φύσει δοῦλοι οἱ  δ'   ἐλεύθεροι, δῆλον, καὶ ὅτι ἔν
[1, 1254]   τὸν μὲν δοῦλον εἶναι τὸν  δ'   ἐλεύθερον, φύσει δ' οὐθὲν διαφέρεινν·
[1, 1253]   Διό φασιν οἱ ποιηταὶ βαρβάρων  δ'   Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ὡς ταὐτὸ
[1, 1259]   μὲν θεωρίαν ἐλευθέραν ἔχει, τὴν  δ'   ἐμπειρίαν ἀναγκαίαν. Ἔστι δὲ χρηματιστικῆς
[1, 1259]   ὅπου ἐλάχιστον τῆς τύχης, βαναυσόταται  δ'   ἐν αἷς τὰ σώματα λωβῶνται
[1, 1254]   ἐκ δούλων καὶ ἐλευθέρων. Ἐπεὶ  δ'   ἐν τοῖς ἐλαχίστοις πρῶτον ἕκαστον
[1, 1255]   μορίου τοῦ λόγον ἔχοντος, τὸ  δ'   ἐξ ἴσου ἀνάπαλιν βλαβερὸν
[1, 1254]   κλίνης χρῆσις μόνον. Ἔτι  δ'   ἐπεὶ διαφέρει ποίησις εἴδει
[1, 1254]   μὲν ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι τὰ  δ'   ἐπὶ τὸ ἄρχειν. Καὶ εἴδη
[1, 1255]   ἀξίους εἶναι τούτοις δουλεύειν. Εἰ  δ'   ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦτ' ἀληθές,
[1, 1256]   πᾶσαι δουλικαὶ ἐπιστῆμαί εἰσι· δεσποτικὴ  δ'   ἐπιστήμη ἐστὶν χρηστικὴ δούλων.
[1, 1252]   δ' οὐκ ἔστιν ἀληθῆ) δῆλον  δ'   ἔσται τὸ λεγόμενον ἐπισκοποῦσι κατὰ
[1, 1254]   καὶ ποῖον δεῖ εἶναι. Ταῦτα  δ'   ἐστὶ δεσποτικὴ καὶ γαμική (ἀνώνυμον
[1, 1254]   ὄργανον πρακτικὸν καὶ χωριστόν. Πότερον  δ'   ἔστι τις φύσει τοιοῦτος
[1, 1254]   οὗτος φύσει δοῦλός ἐστιν, ἄλλου  δ'   ἐστὶν ἄνθρωπος ὃς ἂν κτῆμα
[1, 1252]   πάσας περιέχουσα τὰς ἄλλας. Αὕτη  δ'   ἐστὶν καλουμένη πόλις καὶ
[1, 1257]   οὖν τῇ πρώτῃ κοινωνίᾳ (τοῦτο  δ'   ἐστὶν οἰκία) φανερὸν ὅτι οὐδὲν
[1, 1259]   φορτικὸν δὲ τὸ ἐνδιατρίβειν. ~Ἐπεὶ  δ'   ἔστιν ἐνίοις γεγραμμένα περὶ τούτων,
[1, 1252]   ἂν δὲ πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν  δ'   ἔτι πλειόνων, πολιτικὸν βασιλικόν,
[1, 1254]   δὲ μέγιστον μέρος αὐτῆς· ὅπως  δ'   ἔχει, θεωρητέον· λέγω δὲ περὶ
[1, 1260]   ἀνδρεία δ' ὑπηρετική, ὁμοίως  δ'   ἔχει καὶ περὶ τὰς ἄλλας.
[1, 1258]   τῆς μὲν ἕτερον τέλος, τῆς  δ'   αὔξησις. Ὥστε δοκεῖ τισι
[1, 1259]   τοκισμός, τρίτον δὲ μισθαρνία (ταύτης  δ'   μὲν τῶν βαναύσων τεχνῶν,
[1, 1257]   εἰρημένῃ οὔτε πόρρω ἐκείνης. Ἔστι  δ'   μὲν φύσει δ'
[1, 1258]   χρηματιστικὴ μόριον τῆς οἰκονομίας,  δ'   ἰατρικὴ οὐ μόριον· καίτοι δεῖ
[1, 1259]   μισθωσάμενον ἅτ' οὐθενὸς ἐπιβάλλοντος· ἐπειδὴ  δ'   καιρὸς ἧκε, πολλῶν ζητουμένων
[1, 1260]   ἀλλ' ἀνδρὶ οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ  δ'   παῖς ἀτελής, δῆλον ὅτι
[1, 1261]   μὲν πᾶσα μέρος πόλεως, ταῦτα  δ'   οἰκίας, τὴν δὲ τοῦ μέρους
[1, 1258]   καὶ τῆς μὲν καπηλικῆς τῆς  δ'   οἰκονομικῆς, καὶ ταύτης μὲν ἀναγκαίας
[1, 1258]   πλοῦτος καὶ χρημάτων κτῆσις. Τῆς  δ'   οἰκονομικῆς χρηματιστικῆς ἔστι πέρας· οὐ
[1, 1256]   ἄνευ πόνου γίνεται σχολάζουσιν· ἀναγκαίου  δ'   ὄντος μεταβάλλειν τοῖς κτήνεσι διὰ
[1, 1254]   οὕτω καὶ τῷ οἰκονομικῷ. Τῶν  δ'   ὀργάνων τὰ μὲν ἄψυχα τὰ
[1, 1255]   πρὸς τὴν ἀναγκαίαν χρῆσιν, τὰ  δ'   ὀρθὰ καὶ ἄχρηστα πρὸς τὰς
[1, 1253]   τὴν αὐτὴν ἔχει τάξιν. Αἴτιον  δ'   ὅτι τὸ φύσει ἄρχον οὐκ
[1, 1256]   τοὺς βίους αὐτῶν διώρισεν, ἐπεὶ  δ'   οὐ ταὐτὸ ἑκάστῳ ἡδὺ κατὰ
[1, 1257]   δ' μὲν φύσει  δ'   οὐ φύσει αὐτῶν, ἀλλὰ δι'
[1, 1255]   πόλεμον δουλείαν τιθέασι δικαίαν, ἅμα  δ'   οὔ φασιν· τήν τε γὰρ
[1, 1255]   τοὺς μὲν πανταχοῦ δούλους τοὺς  δ'   οὐδαμοῦ. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[1, 1261]   μὲν δοῦλος τῶν φύσει, σκυτοτόμος  δ'   οὐθείς, οὐδὲ τῶν ἄλλων τεχνιτῶν.
[1, 1254]   εἶναι τὸν δ' ἐλεύθερον, φύσει  δ'   οὐθὲν διαφέρεινν· διόπερ οὐδὲ δίκαιον·
[1, 1257]   πρὸς αὑτὰ καταλλάττονται, ἐπὶ πλέον  δ'   οὐθέν, οἷον οἶνον πρὸς σῖτον
[1, 1258]   νόμισμα καὶ νόμος παντάπασι, φύσει  δ'   οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων τε τῶν
[1, 1257]   ὥσπερ Σόλων φησὶ ποιήσας Πλούτου  δ'   οὐθὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι κεῖται.
[1, 1252]   ἄρχων καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν· ταῦτα  δ'   οὐκ ἔστιν ἀληθῆ) δῆλον δ'
[1, 1254]   τοῦ δούλου δεσπότης μόνον, ἐκείνου  δ'   οὐκ ἔστιν· δὲ δοῦλος
[1, 1257]   ἀλλ' μὲν οἰκεία  δ'   οὐκ οἰκεία τοῦ πράγματος, οἷον
[1, 1255]   καὶ παρὰ φύσιν ἔχειν. Ἔστι  δ'   οὖν, ὥσπερ λέγομεν, πρῶτον ἐν
[1, 1258]   καρπῶν καὶ τῶν ζῴων. Διπλῆς  δ'   οὔσης αὐτῆς, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ
[1, 1257]   νομίζουσι διὰ τὴν γειτνίασιν· ἔστι  δ'   οὔτε αὐτὴ τῇ εἰρημένῃ
[1, 1255]   ἁπλῶς εὐγενὲς καὶ ἐλεύθερον τὸ  δ'   οὐχ ἁπλῶς, ὥσπερ καὶ
[1, 1258]   ἀλλὰ τῆς μὲν νίκην τῆς  δ'   ὑγίειαν. Οἱ δὲ πάσας ποιοῦσι
[1, 1260]   μὲν ἀρχικὴ ἀνδρεία  δ'   ὑπηρετική, ὁμοίως δ' ἔχει καὶ
[1, 1258]   μὲν ὡς τοῦ οἰκονόμου, ἔστι  δ'   ὡς οὔ, ἀλλὰ τῆς ὑπηρετικῆς·
[1, 1258]   καὶ περὶ ὑγιείας ἰδεῖν, ἔστι  δ'   ὡς οὔ, ἀλλὰ τοῦ ἰατροῦ,
[1, 1259]   ἐπίδειξιν ποιήσασθαι τῆς σοφίας· ἔστι  δ'   ὥσπερ εἴπομεν, καθόλου τὸ τοιοῦτον
[1, 1254]   αὑτοῦ ἔργον, καὶ ὥσπερ τὰ  Δαιδάλου   φασὶν τοὺς τοῦ Ἡφαίστου
[1, 1253]   γὰρ ἀδικία ἔχουσα ὅπλα·  δὲ   ἄνθρωπος ὅπλα ἔχων φύεται φρονήσει
[1, 1260]   μὲν ἄρχειν δέοι ἂν τὸν  δὲ   ἄρχεσθαι καθάπαξ; Οὐδὲ γὰρ τῷ
[1, 1255]   εὐγενεῖς ἀλλὰ πανταχοῦ νομίζουσιν, τοὺς  δὲ   βαρβάρους οἴκοι μόνον, ὡς ὄν
[1, 1259]   ἀλλὰ γυναικὸς μὲν πολιτικῶς τέκνων  δὲ   βασιλικῶς· ~(τό τε γὰρ ἄρρεν
[1, 1254]   τὴν αὐτὴν ἔχειν διαφοράν.  δὲ   βίος πρᾶξις, οὐ ποίησις, ἐστιν·
[1, 1259]   πρότερον, ἓν δὲ πατρική, τρίτον  δὲ   γαμική ήκαὶ γὰρ γυναικὸς ἄρχει
[1, 1257]   δι' ἣν αἰτίαν, δῆλον. Ἔστι  δὲ   γένος ἄλλο κτητικῆς, ἣν μάλιστα
[1, 1257]   νομαδικὸν ἅμα καὶ λῃστρικόν, οἱ  δὲ   γεωργικὸν καὶ θηρευτικόν· ὁμοίως δὲ
[1, 1259]   ἑαυτοῖς ἐτέχνασαν γενέσθαι μονοπωλίαν. Χρήσιμον  δὲ   γνωρίζειν ταῦτα καὶ τοῖς πολιτικοῖς.
[1, 1253]   ἀρχαῖον ᾤκουν. Καὶ τοὺς θεοὺς  δὲ   διὰ τοῦτο πάντες φασὶ βασιλεύεσθαι,
[1, 1261]   καὶ τὰς γυναῖκας σπουδαίας. Ἀναγκαῖον  δὲ   διαφέρειν· αἱ μὲν γὰρ γυναῖκες
[1, 1253]   ἀφροδίσια καὶ ἐδωδὴν χείριστον.  δὲ   δικαιοσύνη πολιτικόν· γὰρ δίκη
[1, 1253]   πολιτικῆς κοινωνίας τάξις ἐστίν,  δὲ   δικαιοσύνη τοῦ δικαίου κρίσις. ~(Ἐπεὶ
[1, 1259]   τοιούτων πόρων, ὥσπερ οἰκίᾳ, μᾶλλον  δέ·   διόπερ τινὲς καὶ πολιτεύονται τῶν
[1, 1255]   τινὲς οἱ μὲν ἐλεύθεροι οἱ  δὲ   δοῦλοι, φανερόν, οἷς καὶ συμφέρει
[1, 1256]   καὶ σώματι καὶ ψυχῇ,  δὲ   δοῦλος μέρος τι τοῦ δεσπότου,
[1, 1254]   ἐκείνου δ' οὐκ ἔστιν·  δὲ   δοῦλος οὐ μόνον δεσπότου δοῦλός
[1, 1256]   μὲν γὰρ ἐλευθέρων φύσει  δὲ   δούλων ἐστίν, καὶ μὲν
[1, 1252]   φύσει καὶ δεσπόζον φύσει, τὸ  δὲ   δυνάμενον τῷ σώματι ταῦτα πονεῖν
[1, 1259]   τῷ σώματι μόνῳ χρησίμων) τρίτον  δὲ   εἶδος χρηματιστικῆς μεταξὺ ταύτης καὶ
[1, 1253]   ἐστὶν λέγει Ὅμηρος Θεμιστεύει  δὲ   ἕκαστος παίδων ἠδ' ἀλόχων. Σποράδες
[1, 1257]   τῷ τὰ μὲν πλείω τὰ  δὲ   ἐλάττω τῶν ἱκανῶν ἔχειν τοὺς
[1, 1254]   ὀργάνων τὰ μὲν ἄψυχα τὰ  δὲ   ἔμψυχα αοἷον τῷ κυβερνήτῃ
[1, 1258]   ἄλλο τι τῶν ἀναγκαίων. Ἐπεὶ  δὲ   ἔστι μὲν ὡς τοῦ οἰκονόμου
[1, 1254]   ἴσως ἐξωτερικωτέρας ἐστὶ σκέψεως. Τὸ  δὲ   ζῷον πρῶτον συνέστηκεν ἐκ ψυχῆς
[1, 1257]   ὅσα σκωληκοτοκεῖ ᾠοτοκεῖ· ὅσα  δὲ   ζῳοτοκεῖ, τοῖς γεννωμένοις ἔχει τροφὴν
[1, 1260]   οὐκ ἔχει τὸ βουλευτικόν, τὸ  δὲ   θῆλυ ἔχει μέν, ἀλλ' ἄκυρον,
[1, 1257]   διττὴ χρῆσίς ἐστιν, ἀμφότεραι  δὲ   καθ' αὑτὸ μὲν ἀλλ' οὐχ
[1, 1258]   οὔ, ἀλλὰ τῆς ὑπηρετικῆς· μάλιστα  δέ,   καθάπερ εἴρηται πρότερον, δεῖ φύσει
[1, 1259]   διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει  δὲ   καθόλου τι ὄν. Ὀνειδιζόντων γὰρ
[1, 1259]   καὶ ψιλῆς καὶ πεφυτευμένης, ὁμοίως  δὲ   καὶ ἄλλοις περὶ ἄλλων, ταῦτα
[1, 1252]   αὐτό, τοιοῦτον καταλιπεῖν ἕτερον) ἄρχον  δὲ   καὶ ἀρχόμενον φύσει, διὰ τὴν
[1, 1252]   μικρὰν πόλιν· καὶ πολιτικὸν  δὲ   καὶ βασιλικόν, ὅταν μὲν αὐτὸς
[1, 1255]   χρήσιμα πρὸς πολιτικὸν βίον (οὗτος  δὲ   καὶ γίνεται διῃρημένος εἴς τε
[1, 1260]   τέλος καὶ τὸν ἡγούμενον· ὁμοίως  δὲ   καὶ δούλου πρὸς δεσπότην. Ἔθεμεν
[1, 1256]   νόμον καὶ βιασθεῖσι, τοὐναντίον) Φανερὸν  δὲ   καὶ ἐκ τούτων ὅτι οὐ
[1, 1254]   ἐλαχίστοις πρῶτον ἕκαστον ζητητέον, πρῶτα  δὲ   καὶ ἐλάχιστα μέρη οἰκίας δεσπότης
[1, 1257]   λῃστρικὸς, ἁλιευτικὸς, θηρευτικὸς, γεωργικός. Οἱ  δὲ   καὶ μιγνύντες ἐκ τούτων ἡδέως
[1, 1256]   ἀλλὰ τῷ τοιόσδ' εἶναι, ὁμοίως  δὲ   καὶ δοῦλος καὶ
[1, 1255]   δουλεύειν καὶ δίκαιόν ἐστιν. ὅτι  δὲ   καὶ οἱ τἀναντία φάσκοντες τρόπον
[1, 1257]   δὲ γεωργικὸν καὶ θηρευτικόν· ὁμοίως  δὲ   καὶ περὶ τοὺς ἄλλους· ὡς
[1, 1253]   δὲ τὸ ἀρχαῖον ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ  δὲ   καὶ τὰ εἴδη ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν
[1, 1259]   τούτων θεωρείτω ὅτῳ ἐπιμελές· ἔτι  δὲ   καὶ τὰ λεγόμενα σποράδην, δι'
[1, 1258]   ἄπειρος ἀλλ' ἔχουσα ὅρον. Δῆλον  δὲ   καὶ τὸ ἀπορούμενον ἐξ ἀρχῆς,
[1, 1254]   ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς ἄλλου· ὁμοίως  δὲ   καὶ τὸ κτῆμα. Διὸ
[1, 1258]   τῶν ποιητικῶν ἀπείρων ἐπιθυμοῦσιν. Ὅσοι  δὲ   καὶ τοῦ εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται
[1, 1252]   μὲν ἀγαθοῦ τινος στοχάζονται, μάλιστα  δὲ   καὶ τοῦ κυριωτάτου πάντων
[1, 1254]   μετὰ ταῦτα σκεπτέον. Οὐ χαλεπὸν  δὲ   καὶ τῷ λόγῳ θεωρῆσαι καὶ
[1, 1256]   βίοι πρὸς ἄλληλα διεστᾶσιν. Ὁμοίως  δὲ   καὶ τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ γὰρ
[1, 1259]   βοῶν προβάτων, ὁμοίως  δὲ   καὶ τῶν λοιπῶν ζῴων (δεῖ
[1, 1256]   ἄρχειν, ὥστε καὶ δεσπόζειν, τὸ  δὲ   κακῶς ἀσυμφόρως ἐστὶν ἀμφοῖν (τὸ
[1, 1261]   τὸ μὲν εὖ διώκειν τὸ  δὲ   κακῶς φεύγειν, ἐν τοῖς περὶ
[1, 1258]   καὶ αὕτη μὲν οἰκονομική,  δὲ   καπηλική, ποιητικὴ πλούτου οὐ πάντως
[1, 1256]   τὸ τὰ μὲν ζῳοφάγα τὰ  δὲ   καρποφάγα τὰ δὲ παμφάγα αὐτῶν
[1, 1259]   μὲν εἴρηται καὶ νῦν, τὸ  δὲ   κατὰ μέρος ἀκριβολογεῖσθαι χρήσιμον μὲν
[1, 1252]   μὲν αὐτὸς ἐφεστήκῃ, βασιλικόν, ὅταν  δὲ   κατὰ τοὺς λόγους τῆς ἐπιστήμης
[1, 1253]   ἕνεκεν μὴ ἐφημέρου κώμη. Μάλιστα  δὲ   κατὰ φύσιν ἔοικεν κώμη
[1, 1258]   ὅτι ἑτέρα μὲν αὐτῆς οἰκονομικὴ  δὲ   κατὰ φύσιν περὶ τὴν
[1, 1257]   τῶν αὑτῶν ἐκοινώνουν πάντων, οἱ  δὲ   κεχωρισμένοι πολλῶν πάλιν καὶ ἑτέρων,
[1, 1254]   τῶν πρὸς τὴν πρᾶξιν. Τὸ  δὲ   κτῆμα λέγεται ὥσπερ καὶ τὸ
[1, 1254]   ὄργανα ποιητικὰ ὄργανά ἐστι, τὸ  δὲ   κτῆμα πρακτικόν· ἀπὸ μὲν γὰρ
[1, 1256]   χρήματα καὶ κτῆσις ἔσται,  δὲ   κτῆσις πολλὰ περιείληφε μέρη καὶ
[1, 1256]   δὲ πολιτεύονται φιλοσοφοῦσιν.  δὲ   κτητικὴ ἑτέρα ἀμφοτέρων τούτων, οἷον
[1, 1260]   ἐστὶν ἁπλῶς τοῦ ἀρχιτέκτονος,  δὲ   λόγος ἀρχιτέκτων) τῶν δ' ἄλλων
[1, 1253]   καὶ ταῦτα σημαίνειν ἀλλήλοις)  δὲ   λόγος ἐπὶ τῷ δηλοῦν ἐστι
[1, 1260]   καὶ ἄρχειν εἴδει διαφέρει, τὸ  δὲ   μᾶλλον καὶ ἧττον οὐδέν. Εἰ
[1, 1254]   τοῖς μὲν εἶναι οἰκονομία, τοῖς  δὲ   μέγιστον μέρος αὐτῆς· ὅπως δ'
[1, 1254]   σύγκειται πόλις ἐξ οἰκιῶν. Οἰκονομίας  δὲ   μέρη ἐξ ὧν πάλιν οἰκία
[1, 1256]   οἰκίαν παρὰ τὴν οἰκονομικήν; Πότερον  δὲ   μέρος αὐτῆς ἐστί τι
[1, 1256]   ἔμψυχόν τι τοῦ σώματος κεχωρισμένον  δὲ   μέρος· διὸ καὶ συμφέρον ἐστί
[1, 1259]   ταῦτα μόρια καὶ πρῶτα· τῆς  δὲ   μεταβλητικῆς μέγιστον μὲν ἐμπορία (καὶ
[1, 1259]   μὲν ἀναγκαίας καὶ ἐπαινουμένης, ~τῆς  δὲ   μεταβλητικῆς ψεγομένης δικαίως (οὐ γὰρ
[1, 1253]   ἕξει πρὸς τὸ ὅλον,  δὲ   μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν μηδὲν
[1, 1260]   δὲ τὸν μὲν δεῖ τὸν  δὲ   μή, θαυμαστόν. Εἴτε γὰρ
[1, 1255]   φαίη τις δοῦλον εἶναι· εἰ  δὲ   μή, συμβήσεται τοὺς εὐγενεστάτους εἶναι
[1, 1256]   τοῖς φύσει τούτων ἠξιωμένοις, τοῖς  δὲ   μὴ τοῦτον τὸν τρόπον, ἀλλὰ
[1, 1259]   ἐπικαρπίαν) δεύτερον δὲ τοκισμός, τρίτον  δὲ   μισθαρνία (ταύτης δ' μὲν
[1, 1253]   μάτην φύσις ποιεῖ· λόγον  δὲ   μόνον ἄνθρωπος ἔχει τῶν ζῴων·
[1, 1255]   σώματος ἄρχει δεσποτικὴν ἀρχήν,  δὲ   νοῦς τῆς ὀρέξεως πολιτικὴν
[1, 1253]   Χαρώνδας μὲν καλεῖ ὁμοσιπύους, Ἐπιμενίδης  δὲ   Κρὴς ὁμοκάπους. δ'
[1, 1258]   ἔστι τοῦ τέλους πέρας, τέλος  δὲ   τοιοῦτος πλοῦτος καὶ χρημάτων
[1, 1259]   γῆς γιγνομένων, ἀκάρπων μὲν χρησίμων  δέ,   οἷον ὑλοτομία τε καὶ πᾶσα
[1, 1259]   τοῦ σώματος πλεῖσται χρήσεις, ἀγεννέσταται  δὲ   ὅπου ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς. Περὶ
[1, 1259]   τὰ σώματα λωβῶνται μάλιστα, δουλικώταται  δὲ   ὅπου τοῦ σώματος πλεῖσται χρήσεις,
[1, 1254]   κτῆμα ἄνθρωπος ὤν, κτῆμα  δὲ   ὄργανον πρακτικὸν καὶ χωριστόν. Πότερον
[1, 1260]   φύσιν καὶ διαφέρειν μηδέν) ὅμως  δέ,   ὅταν τὸ μὲν ἄρχῃ τὸ
[1, 1260]   ἔχει μέν, ἀλλ' ἄκυρον,  δὲ   παῖς ἔχει μέν, ἀλλ' ἀτελές.
[1, 1258]   χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν. Ὁτὲ  δὲ   πάλιν λῆρος εἶναι δοκεῖ τὸ
[1, 1256]   ζῳοφάγα τὰ δὲ καρποφάγα τὰ  δὲ   παμφάγα αὐτῶν εἶναι, ὥστε πρὸς
[1, 1254]   βασιλική, καθάπερ εἴπομεν ἀρχόμενοι· τοῖς  δὲ   παρὰ φύσιν τὸ δεσπόζειν ννόμῳ
[1, 1255]   παθήμασιν ὑπηρετεῖ. Καὶ χρεία  δὲ   παραλλάττει μικρόν· γὰρ πρὸς
[1, 1258]   νίκην τῆς δ' ὑγίειαν. Οἱ  δὲ   πάσας ποιοῦσι χρηματιστικάς, ὡς τοῦτο
[1, 1255]   ἀγρίων βελτίω τὴν φύσιν, τούτοις  δὲ   πᾶσι βέλτιον ἄρχεσθαι ὑπ' ἀνθρώπου·
[1, 1259]   περὶ ἧς εἴρηται πρότερον, ἓν  δὲ   πατρική, τρίτον δὲ γαμική ήκαὶ
[1, 1257]   καὶ τέχνης γίνεται μᾶλλον. Λάβωμεν  δὲ   περὶ αὐτῆς τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν.
[1, 1254]   περὶ τῆς καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον  δὲ   περὶ δεσπότου καὶ δούλου εἴπωμεν,
[1, 1256]   τοῦτον διωρίσθω τὸν τρόπον. ~(Ὅλως  δὲ   περὶ πάσης κτήσεως καὶ χρηματιστικῆς
[1, 1254]   ὅπως δ' ἔχει, θεωρητέον· λέγω  δὲ   περὶ τῆς καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον
[1, 1252]   ἂν μὲν ὀλίγων, δεσπότην, ἂν  δὲ   πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν δ' ἔτι
[1, 1256]   ὀρνίθων θηρίων ἀγρίων· τὸ  δὲ   πλεῖστον γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ
[1, 1259]   τὰ μὲν ἀσφαλέστερα εἶναι, τὰ  δὲ   πλείω πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν) δεύτερον
[1, 1257]   οὔτε πλήθει οὔτε μεγέθει,  δὲ   πλοῦτος ὀργάνων πλῆθός ἐστιν οἰκονομικῶν
[1, 1256]   λαμβάνει ταύτην τὴν τιμήν, αὐτοὶ  δὲ   πολιτεύονται φιλοσοφοῦσιν. δὲ
[1, 1256]   αμοναρχεῖται γὰρ πᾶς οἶκος)  δὲ   πολιτικὴ ἐλευθέρων καὶ ἴσων ἀρχή.
[1, 1253]   ὢν ὥσπερ ἐν πεττοῖς. Διότι  δὲ   πολιτικὸν ἄνθρωπος ζῷον πάσης
[1, 1259]   τε καὶ πᾶσα μεταλλευτική. Αὕτη  δὲ   πολλὰ ἤδη περιείληφε γένη· πολλὰ
[1, 1255]   χρείαν καὶ τὴν εἰρηνικήν) συμβαίνει  δὲ   πολλάκις καὶ τοὐναντίον, τοὺς μὲν
[1, 1260]   γὰρ δοῦλος κοινωνὸς ζωῆς,  δὲ   πορρώτερον, καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει ἀρετῆς
[1, 1260]   καὶ δούλου πρὸς δεσπότην. Ἔθεμεν  δὲ   πρὸς τἀναγκαῖα χρήσιμον εἶναι τὸν
[1, 1258]   γὰρ ἐκεῖνο βούλονται ποιεῖν) τῶν  δὲ   πρὸς τὸ τέλος οὐκ εἰς
[1, 1254]   μὲν οἴαξ ἄψυχον  δὲ   πρῳρεὺς ἔμψυχον· γὰρ ὑπηρέτης
[1, 1253]   ἐπὶ τὴν τοιαύτην κοινωνίαν·  δὲ   πρῶτος συστήσας μεγίστων ἀγαθῶν αἴτιος.
[1, 1254]   φύσει τὸ δ' ἀρχόμενον. Δεῖ  δὲ   σκοπεῖν ἐν τοῖς κατὰ φύσιν
[1, 1256]   θηρίων τὰ μὲν ἀγελαῖα τὰ  δὲ   σποραδικά ἐστιν, ὁποτέρως συμφέρει πρὸς
[1, 1259]   οὗτος τῶν χρηματισμῶν ἐστιν. Ἐπεὶ  δὲ   τὰ πρὸς τὴν γνῶσιν διωρίκαμεν
[1, 1259]   τὴν χρῆσιν δεῖ διελθεῖν. Πάντα  δὲ   τὰ τοιαῦτα τὴν μὲν θεωρίαν
[1, 1254]   ζῆν καὶ εὖ ζῆν) ὥσπερ  δὲ   ταῖς ὡρισμέναις τέχναις ἀναγκαῖον ἂν
[1, 1255]   τὰ σώματα ἔχειν ἐλευθέρων τοὺς  δὲ   τὰς ψυχάς· ἐπεὶ τοῦτό γε
[1, 1259]   σίδηρον ἐκ τῶν σιδηρείων, μετὰ  δὲ   ταῦτα ὡς ἀφίκοντο ἐκ τῶν
[1, 1255]   ἐκείνως, καὶ τῶν σοφῶν. Αἴτιον  δὲ   ταύτης τῆς ἀμφισβητήσεως, καὶ
[1, 1258]   νομίσματος οὐσίαν εἰς ἄπειρον. Αἴτιον  δὲ   ταύτης τῆς διαθέσεως τὸ σπουδάζειν
[1, 1260]   καὶ λόγου κοινωνούντων ἄτοπον) Σχεδὸν  δὲ   ταὐτόν ἐστι τὸ ζητούμενον καὶ
[1, 1254]   ὧν πάλιν οἰκία συνέστηκεν· οἰκία  δὲ   τέλειος ἐκ δούλων καὶ ἐλευθέρων.
[1, 1257]   ὁρισθὲν μεγέθει καὶ σταθμῷ, τὸ  δὲ   τελευταῖον καὶ χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα
[1, 1259]   ἐκ γῆς μεταλλευομένων ἔστιν. Εἰσὶ  δὲ   τεχνικώταται μὲν τῶν ἐργασιῶν ὅπου
[1, 1253]   οἰκίαν καὶ πόλιν. Καὶ πρότερον  δὲ   τῇ φύσει πόλις οἰκία
[1, 1256]   μὲν ὄργανα παρέχει,  δὲ   τὴν ὕλην· λέγω δὲ ὕλην
[1, 1254]   παρὰ τὴν χρῆσιν αὐτῆς, ἀπὸ  δὲ   τῆς ἐσθῆτος καὶ τῆς κλίνης
[1, 1254]   αὗται τρεῖς ἃς εἴπομεν. Ἔστι  δέ   τι μέρος δοκεῖ τοῖς
[1, 1259]   τῶν ὠνίων ποιοῦσιν. Ἐν Σικελίᾳ  δέ   τις τεθέντος παρ' αὐτῷ νομίσματος
[1, 1255]   τυγχάνει γὰρ σωτηρίας οὕτως. Ἔτι  δὲ   τὸ ἄρρεν πρὸς τὸ θῆλυ
[1, 1253]   μὲν ἔτι καὶ νῦν οἱ  δὲ   τὸ ἀρχαῖον ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ δὲ
[1, 1256]   τῷ μὲν τὸ δουλεύειν τῷ  δὲ   τὸ δεσπόζειν καὶ δίκαιον, καὶ
[1, 1259]   μὲν πρὸς τὰς ἐργασίας, φορτικὸν  δὲ   τὸ ἐνδιατρίβειν. ~Ἐπεὶ δ' ἔστιν
[1, 1254]   τῶν βελτιόνων βέλτιον ἔργον· ὅπου  δὲ   τὸ μὲν ἄρχει τὸ δ'
[1, 1258]   ἀλλὰ χρήσασθαι αὐτοῖς, καὶ γνῶναι  δὲ   τὸ ποῖον χρηστὸν καὶ ἐπιτήδειον,
[1, 1258]   οἱ χρηματιζόμενοι τὸ νόμισμα. Αἴτιον  δὲ   τὸ σύνεγγυς αὐτῶν. Ἐπαλλάττει γὰρ
[1, 1258]   ὡς τοῦτο τέλος ὄν, πρὸς  δὲ   τὸ τέλος ἅπαντα δέον ἀπαντᾶν.
[1, 1256]   μὲν γὰρ τὸ πορίσασθαι, τῆς  δὲ   τὸ χρήσασθαι· τίς γὰρ ἔσται
[1, 1253]   ἔργοις ἀλλ' ἑνὶ δουλεῦον) ἐν  δὲ   τοῖς βαρβάροις τὸ θῆλυ καὶ
[1, 1259]   πλείω πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν) δεύτερον  δὲ   τοκισμός, τρίτον δὲ μισθαρνία (ταύτης
[1, 1259]   Μεταβολῆς γὰρ ἐγένετο χάριν,  δὲ   τόκος αὐτὸ ποιεῖ πλέον (ὅθεν
[1, 1259]   τοῖς γεννῶσιν αὐτά ἐστιν,  δὲ   τόκος γίνεται νόμισμα ἐκ νομίσματος)
[1, 1260]   μᾶλλον καὶ ἧττον οὐδέν. Εἰ  δὲ   τὸν μὲν δεῖ τὸν δὲ
[1, 1253]   μὲν τοῦ ζῆν ἕνεκεν, οὖσα  δὲ   τοῦ εὖ ζῆν. Διὸ πᾶσα
[1, 1261]   πόλεως, ταῦτα δ' οἰκίας, τὴν  δὲ   τοῦ μέρους πρὸς τὴν τοῦ
[1, 1260]   καὶ περὶ τὰς ἄλλας. Δῆλον  δὲ   τοῦτο καὶ κατὰ μέρος μᾶλλον
[1, 1255]   ἂν προσειπεῖν ἀξιώσειεν λάτριν; Ὅταν  δὲ   τοῦτο λέγωσιν, οὐθενὶ ἀλλ'
[1, 1255]   σώματος καὶ ἄνθρωπος θηρίου (διάκεινται  δὲ   τοῦτον τὸν τρόπον ὅσων ἐστὶν
[1, 1259]   τρία, ναυκληρία φορτηγία παράστασις· διαφέρει  δὲ   τούτων ἕτερα ἑτέρων τῷ τὰ
[1, 1259]   ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς. Περὶ ἑκάστου  δὲ   τούτων καθόλου μὲν εἴρηται καὶ
[1, 1253]   τῶν ἄλλων αἴσθησιν ἔχειν·  δὲ   τούτων κοινωνία ποιεῖ οἰκίαν καὶ
[1, 1258]   θάλατταν ἄλλο τι) ἐκ  δὲ   τούτων, ὡς δεῖ ταῦτα διαθεῖναι
[1, 1259]   τῶν πολιτευομένων ταῦτα μόνον. Ἐπεὶ  δὲ   τρία μέρη τῆς οἰκονομικῆς ἦν,
[1, 1255]   τὸ δ' ἀρχόμενον. Τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ἐπὶ
[1, 1257]   ἀλλαγῆς ἕνεκεν γέγονε. Τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον ἔχει καὶ περὶ τῶν
[1, 1255]   τοὺς δ' οὐδαμοῦ. Τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον καὶ περὶ εὐγενείας· αὑτοὺς
[1, 1259]   μὲν ἀμφοῖν, οὐ τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον τῆς ἀρχῆς, ἀλλὰ γυναικὸς
[1, 1253]   (διαφθαρεῖσα γὰρ ἔσται τοιαύτη) πάντα  δὲ   τῷ ἔργῳ ὥρισται καὶ τῇ
[1, 1259]   μὲν τῶν βαναύσων τεχνῶν,  δὲ   τῶν ἀτέχνων καὶ τῷ σώματι
[1, 1258]   εἶναι παντὸς πλούτου πέρας, ἐπὶ  δὲ   τῶν γινομένων ὁρῶμεν συμβαῖνον τοὐναντίον·
[1, 1261]   περὶ μὲν τούτων διώρισται, περὶ  δὲ   τῶν λοιπῶν ἐν ἄλλοις λεκτέον,
[1, 1261]   ἥμισυ μέρος τῶν ἐλευθέρων, ἐκ  δὲ   τῶν παίδων οἱ κοινωνοὶ γίνονται
[1, 1260]   τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον.  δὲ   τῶν τέκνων ἀρχὴ βασιλική· τὸ
[1, 1256]   δὲ τὴν ὕλην· λέγω  δὲ   ὕλην τὸ ὑποκείμενον ἐξ οὗ
[1, 1254]   δικαιοσύνη τοῦ δικαίου κρίσις. ~(Ἐπεὶ  δὲ   φανερὸν ἐξ ὧν μορίων
[1, 1256]   καὶ ἐξ ἀγαθῶν ἀγαθόν.  δὲ   φύσις βούλεται μὲν τοῦτο ποιεῖν
[1, 1253]   Τέλος γὰρ αὕτη ἐκείνων,  δὲ   φύσις τέλος ἐστίν· οἷον γὰρ
[1, 1256]   οἷον ὑφάντῃ μὲν ἔρια ἀνδριαντοποιῷ  δὲ   χαλκόν) Ὅτι μὲν οὖν οὐχ
[1, 1255]   φύσει τὸ μὲν κρεῖττον τὸ  δὲ   χεῖρον, καὶ τὸ μὲν ἄρχον
[1, 1259]   τὴν δ' ἐμπειρίαν ἀναγκαίαν. Ἔστι  δὲ   χρηματιστικῆς μέρη χρήσιμα· τὸ περὶ
[1, 1260]   ἀληθές, ἆρα καὶ τοὺς τεχνίτας  δεήσει   ἔχειν ἀρετήν· πολλάκις γὰρ δι'
[1, 1257]   καὶ ἑτέρων, ὧν κατὰ τὰς  δεήσεις   ἀναγκαῖον ποιεῖσθαι τὰς μεταδόσεις, καθάπερ
[1, 1260]   ἑτέρα. Εἰ μὲν γὰρ  δεῖ   ἀμφοτέρους μετέχειν καλοκαγαθίας, διὰ τί
[1, 1261]   μέρους πρὸς τὴν τοῦ ὅλου  δεῖ   βλέπειν ἀρετήν, ἀναγκαῖον πρὸς τὴν
[1, 1259]   δὲ καὶ τῶν λοιπῶν ζῴων  (δεῖ   γὰρ ἔμπειρον εἶναι πρὸς ἄλληλά
[1, 1254]   ἐστὶ φύσει τὸ δ' ἀρχόμενον.  Δεῖ   δὲ σκοπεῖν ἐν τοῖς κατὰ
[1, 1259]   ἱκανῶς, τὰ πρὸς τὴν χρῆσιν  δεῖ   διελθεῖν. Πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα
[1, 1254]   εἴη τί ἕκαστον καὶ ποῖον  δεῖ   εἶναι. Ταῦτα δ' ἐστὶ δεσποτικὴ
[1, 1257]   τῆς οἰκονομικῆς μέρος ἐστίν, καθὸ  δεῖ   ἤτοι ὑπάρχειν πορίζειν αὐτὴν
[1, 1258]   οὕτω καὶ τροφὴν τὴν φύσιν  δεῖ   παραδοῦναι γῆν θάλατταν
[1, 1256]   γὰρ τὸν δοῦλον ἐπίστασθαι  δεῖ   ποιεῖν, ἐκεῖνον δεῖ ταῦτα ἐπίστασθαι
[1, 1259]   δι' ὧν ἐπιτετυχήκασιν ἔνιοι χρηματιζόμενοι,  δεῖ   συλλέγειν. Πάντα γὰρ ὠφέλιμα ταῦτ'
[1, 1258]   τι) ἐκ δὲ τούτων, ὡς  δεῖ   ταῦτα διαθεῖναι προσήκει τὸν οἰκονόμον.
[1, 1256]   δοῦλον ἐπίστασθαι δεῖ ποιεῖν, ἐκεῖνον  δεῖ   ταῦτα ἐπίστασθαι ἐπιτάττειν. Διὸ ὅσοις
[1, 1260]   καὶ τούτων εἰσὶν ἀρεταί, καὶ  δεῖ   τὴν γυναῖκα εἶναι σώφρονα καὶ
[1, 1260]   τὸν μὲν ἄρχοντα τελέαν ἔχειν  δεῖ   τὴν διανοητικὴν ἀρετήν (τὸ γὰρ
[1, 1255]   πιθανὸν ἅτεροι λόγοι, ὡς οὐ  δεῖ   τὸ βέλτιον κατ' ἀρετὴν ἄρχειν
[1, 1256]   τὸ δεσπόζειν καὶ δίκαιον, καὶ  δεῖ   τὸ μὲν ἄρχεσθαι τὸ δ'
[1, 1261]   μὴ καλῶς ἐστι, καὶ πῶς  δεῖ   τὸ μὲν εὖ διώκειν τὸ
[1, 1260]   οὐδέν. Εἰ δὲ τὸν μὲν  δεῖ   τὸν δὲ μή, θαυμαστόν. Εἴτε
[1, 1258]   χρηματιστικὴ οὔ, ἀλλὰ  δεῖ   τοῦτο μὲν ὑπάρχειν (ὥσπερ γὰρ
[1, 1260]   γὰρ τὸν βασιλέα διαφέρειν μὲν  δεῖ,   τῷ γένει δ' εἶναι τὸν
[1, 1261]   τῆς τοιαύτης ἀρετῆς αἴτιον εἶναι  δεῖ   τῷ δούλῳ τὸν δεσπότην, ἀλλ'
[1, 1258]   δ' ἰατρικὴ οὐ μόριον· καίτοι  δεῖ   ὑγιαίνειν τοὺς κατὰ τὴν οἰκίαν,
[1, 1258]   μάλιστα δέ, καθάπερ εἴρηται πρότερον,  δεῖ   φύσει τοῦτο ὑπάρχειν. Φύσεως γάρ
[1, 1259]   τοῖς πολιτικοῖς. Πολλαῖς γὰρ πόλεσι  δεῖ   χρηματισμοῦ καὶ τοιούτων πόρων, ὥσπερ
[1, 1257]   γὰρ θηρευτικὴ μέρος αὐτῆς)  δεῖ   χρῆσθαι πρός τε τὰ θηρία
[1, 1260]   Γοργίας, τῶν οὕτως ὁριζομένων. Διὸ  δεῖ,   ὥσπερ ποιητὴς εἴρηκε περὶ
[1, 1260]   μήτε δι' ἀκολασίαν μήτε διὰ  δειλίαν   ἐλλείψῃ τῶν ἔργων. Ἀπορήσειε δ'
[1, 1260]   καλῶς; ~(Ἀκόλαστος γὰρ ὢν καὶ  δειλὸς   οὐδὲν ποιήσει τῶν προσηκόντων. Φανερὸν
[1, 1258]   καὶ διατελοῦσιν σῴζειν οἰόμενοι  δεῖν   αὔξειν τὴν τοῦ νομίσματος
[1, 1260]   περὶ τὰς ἠθικὰς ἀρετὰς ὑποληπτέον,  δεῖν   μὲν μετέχειν πάντας, ἀλλ' οὐ
[1, 1255]   ὥσπερ ῥήτορα γράφονται παρανόμων, ὡς  δεινὸν   εἰ τοῦ βιάσασθαι δυναμένου καὶ
[1, 1260]   ὥστε δῆλον ὅτι καὶ ἀρετῆς  δεῖται   μικρᾶς, καὶ τοσαύτης ὅπως μήτε
[1, 1253]   τοιοῦτον οἷον οἱ χαλκοτύποι τὴν  Δελφικὴν   μάχαιραν, πενιχρῶς, ἀλλ' ἓν πρὸς
[1, 1260]   διὰ τί τὸν μὲν ἄρχειν  δέοι   ἂν τὸν δὲ ἄρχεσθαι καθάπαξ;
[1, 1253]   μὴ δυνάμενος κοινωνεῖν μηδὲν  δεόμενος   δι' αὐτάρκειαν οὐθὲν μέρος πόλεως,
[1, 1257]   καὶ γὰρ ἀλλαττόμενος τῷ  δεομένῳ   ὑποδήματος ἀντὶ νομίσματος τροφῆς
[1, 1258]   πρὸς δὲ τὸ τέλος ἅπαντα  δέον   ἀπαντᾶν. Περὶ μὲν οὖν τῆς
[1, 1254]   εἴδει καὶ πρᾶξις, καὶ  δέονται   ἀμφότεραι ὀργάνων, ἀνάγκη καὶ ταῦτα
[1, 1256]   τὸ δουλεύειν τῷ δὲ τὸ  δεσπόζειν   καὶ δίκαιον, καὶ δεῖ τὸ
[1, 1254]   τοῖς δὲ παρὰ φύσιν τὸ  δεσπόζειν   ννόμῳ γὰρ τὸν μὲν δοῦλον
[1, 1255]   βέλτιον κατ' ἀρετὴν ἄρχειν καὶ  δεσπόζειν.   Ὅλως δ' ἀντεχόμενοί τινες, ὡς
[1, 1256]   πεφύκασιν ἀρχὴν ἄρχειν, ὥστε καὶ  δεσπόζειν,   τὸ δὲ κακῶς ἀσυμφόρως ἐστὶν
[1, 1252]   διανοίᾳ προορᾶν ἄρχον φύσει καὶ  δεσπόζον   φύσει, τὸ δὲ δυνάμενον τῷ
[1, 1254]   τοῖς ἀρχιτέκτοσιν ὑπηρετῶν οὔτε τοῖς  δεσπόταις   δούλων. ~(Τὰ μὲν οὖν λεγόμενα
[1, 1254]   ἐπιστήμη τέ τις εἶναι  δεσποτεία,   καὶ αὐτὴ οἰκονομία καὶ
[1, 1254]   καὶ αὐτὴ οἰκονομία καὶ  δεσποτεία   καὶ πολιτικὴ καὶ βασιλική, καθάπερ
[1, 1256]   τούτων ὅτι οὐ (αὐτόν ἐστι  δεσποτεία   καὶ πολιτική, οὐδὲ πᾶσαι ἀλλήλαις
[1, 1252]   ἀρχόμενον καὶ φύσει δοῦλον· διὸ  δεσπότῃ   καὶ δούλῳ ταὐτὸ συμφέρει. ~(Φύσει
[1, 1256]   τι καὶ φιλία δούλῳ καὶ  δεσπότῃ   πρὸς ἀλλήλους τοῖς φύσει τούτων
[1, 1261]   εἶναι δεῖ τῷ δούλῳ τὸν  δεσπότην,   ἀλλ' οὐ τὴν διδασκαλικὴν ἔχοντα
[1, 1252]   ἕκαστον, οἷον ἂν μὲν ὀλίγων,  δεσπότην,   ἂν δὲ πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν
[1, 1260]   ὁμοίως δὲ καὶ δούλου πρὸς  δεσπότην.   Ἔθεμεν δὲ πρὸς τἀναγκαῖα χρήσιμον
[1, 1254]   δὲ καὶ ἐλάχιστα μέρη οἰκίας  δεσπότης   καὶ δοῦλος, καὶ πόσις καὶ
[1, 1254]   μὲν δεσπότης τοῦ δούλου  δεσπότης   μόνον, ἐκείνου δ' οὐκ ἔστιν·
[1, 1256]   ἴσων ἀρχή. μὲν οὖν  δεσπότης   οὐ λέγεται κατ' ἐπιστήμην, ἀλλὰ
[1, 1256]   χρηστικὴ δούλων. γὰρ  δεσπότης   οὐκ ἐν τῷ κτᾶσθαι τοὺς
[1, 1256]   τὴν παροιμίαν Δοῦλος πρὸ δούλου,  δεσπότης   πρὸ δεσπότου. Αἱ μὲν οὖν
[1, 1254]   τὸ κτῆμα. Διὸ μὲν  δεσπότης   τοῦ δούλου δεσπότης μόνον, ἐκείνου
[1, 1256]   τοιαῦται πᾶσαι δουλικαὶ ἐπιστῆμαί εἰσι·  δεσποτικὴ   δ' ἐπιστήμη ἐστὶν χρηστικὴ
[1, 1254]   δεῖ εἶναι. Ταῦτα δ' ἐστὶ  δεσποτικὴ   καὶ γαμική (ἀνώνυμον γὰρ
[1, 1256]   Ἐπιστήμη δ' ἂν εἴη καὶ  δεσποτικὴ   καὶ δουλική, δουλικὴ μὲν οἵαν
[1, 1259]   τῆς οἰκονομικῆς ἦν, ἓν μὲν  δεσποτική,   περὶ ἧς εἴρηται πρότερον, ἓν
[1, 1255]   πρῶτον ἐν ζῴῳ θεωρῆσαι καὶ  δεσποτικὴν   ἀρχὴν καὶ πολιτικήν· μὲν
[1, 1255]   γὰρ ψυχὴ τοῦ σώματος ἄρχει  δεσποτικὴν   ἀρχήν, δὲ νοῦς τῆς
[1, 1261]   τὴν διδασκαλικὴν ἔχοντα τῶν ἔργων  δεσποτικήν.   Διὸ λέγουσιν οὐ καλῶς οἱ
[1, 1252]   καὶ βασιλικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ  δεσποτικὸν   εἶναι τὸν αὐτὸν οὐ καλῶς
[1, 1256]   Δοῦλος πρὸ δούλου, δεσπότης πρὸ  δεσπότου.   Αἱ μὲν οὖν τοιαῦται πᾶσαι
[1, 1254]   δὲ δοῦλος οὐ μόνον  δεσπότου   δοῦλός ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ὅλως
[1, 1254]   καλουμένης χρηματιστικῆς. Πρῶτον δὲ περὶ  δεσπότου   καὶ δούλου εἴπωμεν, ἵνα τά
[1, 1256]   δὲ δοῦλος μέρος τι τοῦ  δεσπότου,   οἷον ἔμψυχόν τι τοῦ σώματος
[1, 1256]   Περὶ μὲν οὖν δούλου καὶ  δεσπότου   τοῦτον διωρίσθω τὸν τρόπον. ~(Ὅλως
[1, 1259]   δὲ πλείω πορίζειν τὴν ἐπικαρπίαν)  δεύτερον   δὲ τοκισμός, τρίτον δὲ μισθαρνία
[1, 1254]   οὐκ ὠνόμασται ἰδίῳ ὀνόματι) Ἔστωσαν  δὴ   αὗται τρεῖς ἃς εἴπομεν. Ἔστι
[1, 1258]   τῆς ἀλλαγῆς ἐστιν. Καὶ ἄπειρος  δὴ   οὗτος πλοῦτος, ἀπὸ
[1, 1252]   κάλλιστ' ἂν οὕτω θεωρήσειεν. Ἀνάγκη  δὴ   πρῶτον συνδυάζεσθαι τοὺς ἄνευ ἀλλήλων
[1, 1252]   περὶ ἕκαστον τῶν ῥηθέντων. Εἰ  δή   τις ἐξ ἀρχῆς τὰ πράγματα
[1, 1255]   τῶν κρατούντων εἶναί φασιν. Τοῦτο  δὴ   τὸ δίκαιον πολλοὶ τῶν ἐν
[1, 1260]   καὶ σώφρων, οὔ; Καθόλου  δὴ   τοῦτ' ἐστὶν ἐπισκεπτέον περὶ ἀρχομένου
[1, 1252]   ταῦτα δ' οὐκ ἔστιν ἀληθῆ)  δῆλον   δ' ἔσται τὸ λεγόμενον ἐπισκοποῦσι
[1, 1258]   αὕτη ἄπειρος ἀλλ' ἔχουσα ὅρον.  Δῆλον   δὲ καὶ τὸ ἀπορούμενον ἐξ
[1, 1260]   ἔχει καὶ περὶ τὰς ἄλλας.  Δῆλον   δὲ τοῦτο καὶ κατὰ μέρος
[1, 1253]   καὶ φύσει πρότερον ἕκαστος,  δῆλον·   εἰ γὰρ μὴ αὐτάρκης ἕκαστος
[1, 1257]   πολιτικοῖς, καὶ δι' ἣν αἰτίαν,  δῆλον.   Ἔστι δὲ γένος ἄλλο κτητικῆς,
[1, 1256]   φύσει δοῦλοι οἱ δ' ἐλεύθεροι,  δῆλον,   καὶ ὅτι ἔν τισι διώρισται
[1, 1254]   τίς δύναμις, ἐκ τούτων  δῆλον·   γὰρ μὴ αὑτοῦ φύσει
[1, 1260]   χρήσιμον εἶναι τὸν δοῦλον, ὥστε  δῆλον   ὅτι καὶ ἀρετῆς δεῖται μικρᾶς,
[1, 1257]   καλουμένου γάλακτος φύσιν. Ὥστε ὁμοίως  δῆλον   ὅτι καὶ γενομένοις οἰητέον τά
[1, 1257]   ἔχειν τοὺς ἀνθρώπους (ᾗ καὶ  δῆλον   ὅτι οὐκ ἔστι φύσει τῆς
[1, 1260]   Ἐπεὶ δ' παῖς ἀτελής,  δῆλον   ὅτι τούτου μὲν καὶ
[1, 1253]   καὶ παντὸς ἀγελαίου ζῴου μᾶλλον,  δῆλον.   Οὐθὲν γάρ, ὡς φαμέν, μάτην
[1, 1256]   αὐτὴ οἰκονομικὴ τῇ χρηματιστικῇ,  δῆλον   (τῆς μὲν γὰρ τὸ πορίσασθαι,
[1, 1260]   λόγον ἔχοντος καὶ τοῦ ἀλόγου.  Δῆλον   τοίνυν ὅτι τὸν αὐτὸν τρόπον
[1, 1254]   ἄνθρωπον θεωρητέον, ἐν τοῦτο  δῆλον.   ~(Τῶν γὰρ μοχθηρῶν μοχθηρῶς
[1, 1252]   ἀγαθοῦ χάριν πάντα πράττουσι πάντες)  δῆλον   ὡς πᾶσαι μὲν ἀγαθοῦ τινος
[1, 1253]   δὲ λόγος ἐπὶ τῷ  δηλοῦν   ἐστι τὸ συμφέρον καὶ τὸ
[1, 1258]   ἀναγκαίας χρηματιστικῆς, καὶ τίς, καὶ  δι'   αἰτίαν τίνα ἐν χρείᾳ ἐσμὲν
[1, 1260]   δεήσει ἔχειν ἀρετήν· πολλάκις γὰρ  δι'   ἀκολασίαν ἐλλείπουσι τῶν ἔργων.
[1, 1260]   μικρᾶς, καὶ τοσαύτης ὅπως μήτε  δι'   ἀκολασίαν μήτε διὰ δειλίαν ἐλλείψῃ
[1, 1256]   ἔχουσι τὴν ἐργασίαν καὶ μὴ  δι'   ἀλλαγῆς καὶ καπηλείας πορίζονται τὴν
[1, 1258]   διὰ τῆς χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν,  δι'   ἄλλης αἰτίας τοῦτο πειρῶνται, ἑκάστῃ
[1, 1253]   δυνάμενος κοινωνεῖν μηδὲν δεόμενος  δι'   αὐτάρκειαν οὐθὲν μέρος πόλεως, ὥστε
[1, 1258]   πρῶτον ἁπλῶς ἴσως γινόμενον, εἶτα  δι'   ἐμπειρίας ἤδη τεχνικώτερον, πόθεν καὶ
[1, 1257]   δ' οὐ φύσει αὐτῶν, ἀλλὰ  δι'   ἐμπειρίας τινὸς καὶ τέχνης γίνεται
[1, 1257]   οἰκονόμοις καὶ τοῖς πολιτικοῖς, καὶ  δι'   ἣν αἰτίαν, δῆλον. Ἔστι δὲ
[1, 1257]   καὶ δίκαιον αὐτὸ καλεῖν, χρηματιστικήν,  δι'   ἣν οὐδὲν δοκεῖ πέρας εἶναι
[1, 1259]   δὲ καὶ τὰ λεγόμενα σποράδην,  δι'   ὧν ἐπιτετυχήκασιν ἔνιοι χρηματιζόμενοι, δεῖ
[1, 1255]   δικαίου μόνον εἶναι τὴν ἀμφισβήτησιν  (διὰ   γὰρ τοῦτο τοῖς μὲν ἄνοια
[1, 1260]   ὅπως μήτε δι' ἀκολασίαν μήτε  διὰ   δειλίαν ἐλλείψῃ τῶν ἔργων. Ἀπορήσειε
[1, 1260]   ἀρχῆς. Διὸ καλῶς Ὅμηρος τὸν  Δία   προσηγόρευσεν εἰπὼν Πατὴρ ἀνδρῶν τε
[1, 1256]   δ' ὄντος μεταβάλλειν τοῖς κτήνεσι  διὰ   τὰς νομὰς καὶ αὐτοὶ ἀναγκάζονται
[1, 1258]   καὶ τὸν Μίδαν ἐκεῖνον μυθολογοῦσι  διὰ   τὴν ἀπληστίαν τῆς εὐχῆς πάντων
[1, 1257]   αὐτὴν τῇ λεχθείσῃ πολλοὶ νομίζουσι  διὰ   τὴν γειτνίασιν· ἔστι δ' οὔτε
[1, 1259]   τι ὄν. Ὀνειδιζόντων γὰρ αὐτῷ  διὰ   τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς
[1, 1259]   τι χρηματιστικόν, ἀλλ' ἐκείνῳ μὲν  διὰ   τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγχάνει δὲ
[1, 1253]   πρεσβυτάτου, ὥστε καὶ αἱ ἀποικίαι,  διὰ   τὴν συγγένειαν. Καὶ τοῦτ' ἐστὶν
[1, 1252]   ἄρχον δὲ καὶ ἀρχόμενον φύσει,  διὰ   τὴν σωτηρίαν. Τὸ μὲν γὰρ
[1, 1257]   καὶ διὰ τὴν χρῆσιν καὶ  διὰ   τὴν τροφήν, τῶν δ' ἀγρίων,
[1, 1257]   χάριν, τὰ μὲν ἥμερα καὶ  διὰ   τὴν χρῆσιν καὶ διὰ τὴν
[1, 1258]   ὑπερβολῆς ποιητικὴν ζητοῦσιν· κἂν μὴ  διὰ   τῆς χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν, δι'
[1, 1258]   Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν ἄν τις  διὰ   τί μὲν χρηματιστικὴ μόριον
[1, 1260]   γὰρ δεῖ ἀμφοτέρους μετέχειν καλοκαγαθίας,  διὰ   τί τὸν μὲν ἄρχειν δέοι
[1, 1259]   ἐστίνν, εὐλογώτατα μισεῖται ὀβολοστατικὴ  διὰ   τὸ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ νομίσματος
[1, 1258]   πλοῦτον πολλάκις τιθέασι νομίσματος πλῆθος,  διὰ   τὸ περὶ τοῦτ' εἶναι τὴν
[1, 1256]   συμφέρει πρὸς τὴν τροφὴν αὐτοῖς  διὰ   τὸ τὰ μὲν ζῳοφάγα τὰ
[1, 1255]   πολλάκις τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς  διὰ   τὸ φαύλως καὶ παρὰ φύσιν
[1, 1258]   τὸ ἕτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς  διὰ   τοῦτ' ἐλήλυθεν. Ἐν ὑπερβολῇ γὰρ
[1, 1253]   ᾤκουν. Καὶ τοὺς θεοὺς δὲ  διὰ   τοῦτο πάντες φασὶ βασιλεύεσθαι, ὅτι
[1, 1253]   ἄπολις διὰ φύσιν καὶ οὐ  διὰ   τύχην ἤτοι φαῦλός ἐστιν,
[1, 1253]   πολιτικὸν ζῷον, καὶ ἄπολις  διὰ   φύσιν καὶ οὐ διὰ τύχην
[1, 1258]   ποιητικὴ πλούτου οὐ πάντως ἀλλὰ  διὰ   χρημάτων μεταβολῆς. Καὶ δοκεῖ περὶ
[1, 1257]   χρεία συναναγκάζῃ, τοῦτον τὸν τρόπον  διάγουσιν.   μὲν οὖν τοιαύτη κτῆσις
[1, 1259]   ὄντος εὐπορήσαντα χρημάτων ὀλίγων ἀρραβῶνας  διαδοῦναι   τῶν ἐλαιουργίων τῶν τ' ἐν
[1, 1258]   δὲ τούτων, ὡς δεῖ ταῦτα  διαθεῖναι   προσήκει τὸν οἰκονόμον. Οὐ γὰρ
[1, 1258]   ἄπειρον. Αἴτιον δὲ ταύτης τῆς  διαθέσεως   τὸ σπουδάζειν περὶ τὸ ζῆν,
[1, 1252]   σύνθετον μέχρι τῶν ἀσυνθέτων ἀνάγκη  διαιρεῖν   (ταῦτα γὰρ ἐλάχιστα μόρια τοῦ
[1, 1254]   διεφθαρμένοις· διὸ καὶ τὸν βέλτιστα  διακείμενον   καὶ κατὰ σῶμα καὶ κατὰ
[1, 1255]   ψυχὴ σώματος καὶ ἄνθρωπος θηρίου  (διάκεινται   δὲ τοῦτον τὸν τρόπον ὅσων
[1, 1256]   τις μισθὸν ἐδίδασκε τὰ ἐγκύκλια  διακονήματα   τοὺς παῖδας· εἴη δ' ἂν
[1, 1256]   τἆλλα τὰ τοιαῦτα γένη τῆς  διακονίας.   Ἔστι γὰρ ἕτερα ἑτέρων τὰ
[1, 1260]   δούλου παρὰ τὰς ὀργανικὰς καὶ  διακονικὰς   ἄλλη τιμιωτέρα τούτων, οἷον σωφροσύνη
[1, 1256]   τι ἕτερον εἶδος, ἔχει  διαμφισβήτησιν·   εἰ γάρ ἐστι τοῦ χρηματιστικοῦ
[1, 1260]   ἄρχοντα τελέαν ἔχειν δεῖ τὴν  διανοητικὴν   ἀρετήν (τὸ γὰρ ἔργον ἐστὶν
[1, 1252]   Τὸ μὲν γὰρ δυνάμενον τῇ  διανοίᾳ   προορᾶν ἄρχον φύσει καὶ δεσπόζον
[1, 1255]   τὸ τὸν κρείττονα ἄρχειν) ἐπεὶ  διαστάντων   γε χωρὶς τούτων τῶν λόγων
[1, 1258]   εἶναι τῆς οἰκονομικῆς ἔργον, καὶ  διατελοῦσιν   σῴζειν οἰόμενοι δεῖν
[1, 1258]   κτήσει φαίνεται ὑπάρχειν, πᾶσα  διατριβὴ   περὶ τὸν χρηματισμόν ἐστι, καὶ
[1, 1259]   μέρη τρία, ναυκληρία φορτηγία παράστασις·  διαφέρει   δὲ τούτων ἕτερα ἑτέρων τῷ
[1, 1254]   χρῆσις μόνον. Ἔτι δ' ἐπεὶ  διαφέρει   ποίησις εἴδει καὶ
[1, 1261]   καὶ τὰς γυναῖκας, εἴπερ τι  διαφέρει   πρὸς τὸ τὴν πόλιν εἶναι
[1, 1260]   γὰρ ἄρχεσθαι καὶ ἄρχειν εἴδει  διαφέρει,   τὸ δὲ μᾶλλον καὶ ἧττον
[1, 1260]   ἀκολασίαν ἐλλείπουσι τῶν ἔργων.  διαφέρει   τοῦτο πλεῖστον; μὲν γὰρ
[1, 1261]   τὰς γυναῖκας σπουδαίας. Ἀναγκαῖον δὲ  διαφέρειν·   αἱ μὲν γὰρ γυναῖκες ἥμισυ
[1, 1252]   (πλήθει γὰρ καὶ ὀλιγότητι νομίζουσι  διαφέρειν   ἀλλ' οὐκ εἴδει τούτων ἕκαστον,
[1, 1260]   ἁπάντων. Φύσει γὰρ τὸν βασιλέα  διαφέρειν   μὲν δεῖ, τῷ γένει δ'
[1, 1260]   εἶναι βούλεται τὴν φύσιν καὶ  διαφέρειν   μηδέν) ὅμως δέ, ὅταν τὸ
[1, 1260]   μᾶλλον καὶ ἧττον οἷόν τε  διαφέρειν·   τὸ μὲν γὰρ ἄρχεσθαι καὶ
[1, 1254]   δ' ἐλεύθερον, φύσει δ' οὐθὲν  διαφέρεινν·   διόπερ οὐδὲ δίκαιον· βίαιον γάρ.
[1, 1255]   φύσις καὶ τὰ σώματα  διαφέροντα   ποιεῖν τὰ τῶν ἐλευθέρων καὶ
[1, 1256]   τῆς τροφῆς τοὺς βίους πεποιήκασι  διαφέροντας   τῶν ζῴων. Τῶν τε γὰρ
[1, 1260]   μόρια τῆς ψυχῆς, ἀλλ' ἐνυπάρχει  διαφερόντως.   μὲν γὰρ δοῦλος ὅλως
[1, 1252]   πολιτικὸν βασιλικόν, ὡς οὐδὲν  διαφέρουσαν   μεγάλην οἰκίαν μικρὰν πόλιν·
[1, 1252]   περὶ τούτων μᾶλλον, τί τε  διαφέρουσιν   ἀλλήλων καὶ εἴ τι τεχνικὸν
[1, 1256]   καὶ τῶν ἀνθρώπων. Πολὺ γὰρ  διαφέρουσιν   οἱ τούτων βίοι. Οἱ μὲν
[1, 1253]   εἴ τις λέγοι τὴν λιθίνην  (διαφθαρεῖσα   γὰρ ἔσται τοιαύτη) πάντα δὲ
[1, 1256]   ζῆν ἄνευ τροφῆς, ὥστε αἱ  διαφοραὶ   τῆς τροφῆς τοὺς βίους πεποιήκασι
[1, 1260]   ἄρχῃ τὸ δ' ἄρχηται, ζητεῖ  διαφορὰν   εἶναι καὶ σχήμασι καὶ λόγοις
[1, 1254]   καὶ ταῦτα τὴν αὐτὴν ἔχειν  διαφοράν.   δὲ βίος πρᾶξις, οὐ
[1, 1260]   ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης δ' εἶναι  διαφοράς,   ὥσπερ καὶ τῶν φύσει ἀρχομένωνν.
[1, 1255]   φανερόν, ὡς εἰ τοσοῦτον γένοιντο  διάφοροι   τὸ σῶμα μόνον ὅσον αἱ
[1, 1261]   τὸν δεσπότην, ἀλλ' οὐ τὴν  διδασκαλικὴν   ἔχοντα τῶν ἔργων δεσποτικήν. Διὸ
[1, 1257]   ὑπ' αὐτῆς φαίνεται τῆς φύσεως  διδομένη   πᾶσιν, ὥσπερ κατὰ τὴν πρώτην
[1, 1257]   τι συνέθεντο πρὸς σφᾶς αὐτοὺς  διδόναι   καὶ λαμβάνειν, τῶν χρησίμων
[1, 1257]   οὐθέν, οἷον οἶνον πρὸς σῖτον  διδόντες   καὶ λαμβάνοντες, καὶ τῶν ἄλλων
[1, 1259]   τὰ πρὸς τὴν χρῆσιν δεῖ  διελθεῖν.   Πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα τὴν
[1, 1256]   καρποφάγων οἱ βίοι πρὸς ἄλληλα  διεστᾶσιν.   Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀνθρώπων.
[1, 1255]   ἀνθρώπων. Ὅσοι μὲν οὖν τοσοῦτον  διεστᾶσιν   ὅσον ψυχὴ σώματος καὶ ἄνθρωπος
[1, 1254]   καὶ εὐθὺς ἐκ γενετῆς ἔνια  διέστηκε   τὰ μὲν ἐπὶ τὸ ἄρχεσθαι
[1, 1254]   φύσει, καὶ μὴ ἐν τοῖς  διεφθαρμένοις·   διὸ καὶ τὸν βέλτιστα διακείμενον
[1, 1255]   βίον (οὗτος δὲ καὶ γίνεται  διῃρημένος   εἴς τε τὴν πολεμικὴν χρείαν
[1, 1254]   εἴτε ἐκ συνεχῶν εἴτε ἐκ  διῃρημένων,   ἐν ἅπασιν ἐμφαίνεται τὸ ἄρχον
[1, 1256]   ἑτέρα ἀμφοτέρων τούτων, οἷον  δικαία,   πολεμική τις οὖσα θηρευτική.
[1, 1255]   τὴν κατὰ πόλεμον δουλείαν τιθέασι  δικαίαν,   ἅμα δ' οὔ φασιν· τήν
[1, 1255]   τε γὰρ ἀρχὴν ἐνδέχεται μὴ  δικαίαν   εἶναι τῶν πολέμων, καὶ τὸν
[1, 1260]   εἶναι σώφρονα καὶ ἀνδρείαν καὶ  δικαίαν,   καὶ παῖς ἔστι καὶ ἀκόλαστος
[1, 1257]   κτητικῆς, ἣν μάλιστα καλοῦσι, καὶ  δίκαιον   αὐτὸ καλεῖν, χρηματιστικήν, δι' ἣν
[1, 1254]   δ' οὐθὲν διαφέρεινν· διόπερ οὐδὲ  δίκαιον·   βίαιον γάρ. Ἐπεὶ οὖν
[1, 1255]   τοῖς μὲν ἄνοια δοκεῖν τὸ  δίκαιον   εἶναι, τοῖς δ' αὐτὸ τοῦτο
[1, 1255]   καὶ συμφέρει τὸ δουλεύειν καὶ  δίκαιόν   ἐστιν. ὅτι δὲ καὶ οἱ
[1, 1256]   τῷ δὲ τὸ δεσπόζειν καὶ  δίκαιον,   καὶ δεῖ τὸ μὲν ἄρχεσθαι
[1, 1253]   τὸ βλαβερόν, ὥστε καὶ τὸ  δίκαιον   καὶ τὸ ἄδικον· τοῦτο γὰρ
[1, 1255]   εἶναί φασιν. Τοῦτο δὴ τὸ  δίκαιον   πολλοὶ τῶν ἐν τοῖς νόμοις
[1, 1255]   δικαίου τινός ςὁ γὰρ νόμος  δίκαιόν   τἰ τὴν κατὰ πόλεμον δουλείαν
[1, 1254]   οὔ, καὶ πότερον βέλτιον καὶ  δίκαιόν   τινι δουλεύειν οὔ, ἀλλὰ
[1, 1255]   εἶναι, τοῖς δ' αὐτὸ τοῦτο  δίκαιον,   τὸ τὸν κρείττονα ἄρχειν) ἐπεὶ
[1, 1257]   ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν, ὡς φύσει  δίκαιον   τοῦτον ὄντα τὸν πόλεμον. Ἓν
[1, 1260]   ἄρχων μὴ ἔσται σώφρων καὶ  δίκαιος,   πῶς ἄρξει καλῶς; Εἴθ'
[1, 1260]   καὶ