HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, La Politique, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  290 formes différentes pour 656 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Pages
[1, 1256]   οὐδὲν μέγα ἔχουσα οὐδὲ σεμνόν·     γὰρ τὸν δοῦλον ἐπίστασθαι δεῖ
[1, 1257]   τῆς τοιαύτης κτήσεως αὐτάρκεια πρὸς  ἀγαθὴν   ζωὴν οὐκ ἄπειρός ἐστιν, ὥσπερ
[1, 1256]   θηρίον, οὕτω καὶ ἐξ ἀγαθῶν  ἀγαθόν.   δὲ φύσις βούλεται μὲν
[1, 1253]   τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τὸ μόνον  ἀγαθοῦ   καὶ κακοῦ καὶ δικαίου καὶ
[1, 1252]   τινὰ οὖσαν καὶ πᾶσαν κοινωνίαν  ἀγαθοῦ   τινος ἕνεκεν συνεστηκυῖαν (τοῦ γὰρ
[1, 1252]   πάντες) δῆλον ὡς πᾶσαι μὲν  ἀγαθοῦ   τινος στοχάζονται, μάλιστα δὲ καὶ
[1, 1255]   ἀεὶ τὸ κρατοῦν ἐν ὑπεροχῇ  ἀγαθοῦ   τινος, ὥστε δοκεῖν μὴ ἄνευ
[1, 1252]   συνεστηκυῖαν (τοῦ γὰρ εἶναι δοκοῦντος  ἀγαθοῦ   χάριν πάντα πράττουσι πάντες) δῆλον
[1, 1256]   γίνεσθαι θηρίον, οὕτω καὶ ἐξ  ἀγαθῶν   ἀγαθόν. δὲ φύσις βούλεται
[1, 1253]   δὲ πρῶτος συστήσας μεγίστων  ἀγαθῶν   αἴτιος. Ὥσπερ γὰρ καὶ τελεωθὲν
[1, 1256]   τε γὰρ θηρίων τὰ μὲν  ἀγελαῖα   τὰ δὲ σποραδικά ἐστιν, ὁποτέρως
[1, 1253]   ζῷον πάσης μελίττης καὶ παντὸς  ἀγελαίου   ζῴου μᾶλλον, δῆλον. Οὐθὲν γάρ,
[1, 1259]   ὅπου τοῦ σώματος πλεῖσται χρήσεις,  ἀγεννέσταται   δὲ ὅπου ἐλάχιστον προσδεῖ ἀρετῆς.
[1, 1255]   τὰ μὲν γὰρ ἥμερα τῶν  ἀγρίων   βελτίω τὴν φύσιν, τούτοις δὲ
[1, 1257]   διὰ τὴν τροφήν, τῶν δ'  ἀγρίων,   εἰ μὴ πάντα, ἀλλὰ τά
[1, 1256]   δ' ἀπ' ὀρνίθων θηρίων  ἀγρίων·   τὸ δὲ πλεῖστον γένος τῶν
[1, 1253]   χρῆσθαι μάλιστα. Διὸ ἀνοσιώτατον καὶ  ἀγριώτατον   ἄνευ ἀρετῆς, καὶ πρὸς ἀφροδίσια
[1, 1254]   ποιητὴς αὐτομάτους θεῖον δύεσθαι  ἀγῶνα,   οὕτως αἱ κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ
[1, 1253]   δίκης χείριστον πάντων. Χαλεπωτάτη γὰρ  ἀδικία   ἔχουσα ὅπλα· δὲ ἄνθρωπος
[1, 1253]   καὶ τὸ δίκαιον καὶ τὸ  ἄδικον·   τοῦτο γὰρ πρὸς τὰ ἄλλα
[1, 1253]   καὶ κακοῦ καὶ δικαίου καὶ  ἀδίκου   καὶ τῶν ἄλλων αἴσθησιν ἔχειν·
[1, 1254]   οἰκονομίας (ἄνευ γὰρ τῶν ἀναγκαίων  ἀδύνατον   καὶ ζῆν καὶ εὖ ζῆν)
[1, 1254]   ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων ἔστιν (καὶ  ἀεὶ   βελτίων ἀρχὴ τῶν
[1, 1260]   ποδανιπτῆρος λόγον· τὸ δ' ἄρρεν  ἀεὶ   πρὸς τὸ θῆλυ τοῦτον ἔχει
[1, 1255]   βιάζεσθαι δύναται μάλιστα, καὶ ἔστιν  ἀεὶ   τὸ κρατοῦν ἐν ὑπεροχῇ ἀγαθοῦ
[1, 1253]   καὶ πολέμου ἐπιθυμητής, ἅτε περ  ἄζυξ   ὢν ὥσπερ ἐν πεττοῖς. Διότι
[1, 1253]   ὑφ' Ὁμήρου λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ  ἀθέμιστος   ἀνέστιος· Ἅμα γὰρ φύσει τοιοῦτος
[1, 1253]   ὑπὸ τοῦ πρεσβυτάτου, ὥστε καὶ  αἱ   ἀποικίαι, διὰ τὴν συγγένειαν. Καὶ
[1, 1256]   καὶ πολιτική, οὐδὲ πᾶσαι ἀλλήλαις  αἱ   ἀρχαί, ὥσπερ τινές φασιν.
[1, 1256]   τε ζῆν ἄνευ τροφῆς, ὥστε  αἱ   διαφοραὶ τῆς τροφῆς τοὺς βίους
[1, 1254]   αὐτομάτους θεῖον δύεσθαι ἀγῶνα, οὕτως  αἱ   κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ καὶ τὰ
[1, 1261]   γυναῖκας σπουδαίας. Ἀναγκαῖον δὲ διαφέρειν·  αἱ   μὲν γὰρ γυναῖκες ἥμισυ μέρος
[1, 1256]   πρὸ δούλου, δεσπότης πρὸ δεσπότου.  Αἱ   μὲν οὖν τοιαῦται πᾶσαι δουλικαὶ
[1, 1253]   Διὸ καὶ τὸ πρῶτον ἐβασιλεύοντο  αἱ   πόλεις, καὶ νῦν ἔτι τὰ
[1, 1253]   πόλις φύσει ἔστιν, εἴπερ καὶ  αἱ   πρῶται κοινωνίαι. Τέλος γὰρ αὕτη
[1, 1255]   διάφοροι τὸ σῶμα μόνον ὅσον  αἱ   τῶν θεῶν εἰκόνες, τοὺς ὑπολειπομένους
[1, 1256]   πρὸς τὰς ῥᾳστώνας καὶ τὴν  αἵρεσιν   τὴν τούτων φύσις τοὺς
[1, 1259]   τῆς τύχης, βαναυσόταται δ' ἐν  αἷς   τὰ σώματα λωβῶνται μάλιστα, δουλικώταται
[1, 1255]   κοινωνῶν λόγου τοσοῦτον ὅσον  αἰσθάνεσθαι   ἀλλὰ μὴ ἔχειν. Τὰ γὰρ
[1, 1255]   γὰρ ἄλλα ζῷα οὐ λόγῳ  αἰσθανόμενα   ἀλλὰ παθήμασιν ὑπηρετεῖ. Καὶ
[1, 1253]   καὶ ἀδίκου καὶ τῶν ἄλλων  αἴσθησιν   ἔχειν· δὲ τούτων κοινωνία
[1, 1253]   φύσις αὐτῶν ἐλήλυθε, τοῦ ἔχειν  αἴσθησιν   λυπηροῦ καὶ ἡδέος καὶ ταῦτα
[1, 1259]   ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν Διονύσιος  αἰσθόμενος   τὰ μὲν χρήματα ἐκέλευσεν ἐκκομίσασθαι,
[1, 1257]   τοῖς πολιτικοῖς, καὶ δι' ἣν  αἰτίαν,   δῆλον. Ἔστι δὲ γένος ἄλλο
[1, 1258]   χρηματιστικῆς, καὶ τίς, καὶ δι'  αἰτίαν   τίνα ἐν χρείᾳ ἐσμὲν αὐτῆς,
[1, 1258]   χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν, δι' ἄλλης  αἰτίας   τοῦτο πειρῶνται, ἑκάστῃ χρώμενοι τῶν
[1, 1253]   δοῦλον τὴν αὐτὴν ἔχει τάξιν.  Αἴτιον   δ' ὅτι τὸ φύσει ἄρχον
[1, 1255]   δ' ἐκείνως, καὶ τῶν σοφῶν.  Αἴτιον   δὲ ταύτης τῆς ἀμφισβητήσεως, καὶ
[1, 1258]   τοῦ νομίσματος οὐσίαν εἰς ἄπειρον.  Αἴτιον   δὲ ταύτης τῆς διαθέσεως τὸ
[1, 1258]   αὔξουσιν οἱ χρηματιζόμενοι τὸ νόμισμα.  Αἴτιον   δὲ τὸ σύνεγγυς αὐτῶν. Ἐπαλλάττει
[1, 1261]   τοίνυν ὅτι τῆς τοιαύτης ἀρετῆς  αἴτιον   εἶναι δεῖ τῷ δούλῳ τὸν
[1, 1253]   δὲ πρῶτος συστήσας μεγίστων ἀγαθῶν  αἴτιος.   Ὥσπερ γὰρ καὶ τελεωθὲν βέλτιστον
[1, 1259]   καὶ τῶν ἀπὸ γῆς γιγνομένων,  ἀκάρπων   μὲν χρησίμων δέ, οἷον ὑλοτομία
[1, 1260]   ἔχειν ἀρετήν· πολλάκις γὰρ δι'  ἀκολασίαν   ἐλλείπουσι τῶν ἔργων. διαφέρει
[1, 1260]   καὶ τοσαύτης ὅπως μήτε δι'  ἀκολασίαν   μήτε διὰ δειλίαν ἐλλείψῃ τῶν
[1, 1260]   ἀρχόμενος, πῶς ἀρχθήσεται καλῶς;  ~(Ἀκόλαστος   γὰρ ὢν καὶ δειλὸς οὐδὲν
[1, 1260]   δικαίαν, καὶ παῖς ἔστι καὶ  ἀκόλαστος   καὶ σώφρων, οὔ; Καθόλου
[1, 1259]   νῦν, τὸ δὲ κατὰ μέρος  ἀκριβολογεῖσθαι   χρήσιμον μὲν πρὸς τὰς ἐργασίας,
[1, 1260]   δὲ θῆλυ ἔχει μέν, ἀλλ'  ἄκυρον,   δὲ παῖς ἔχει μέν,
[1, 1260]   τις, τὸ νῦν εἰρημένον εἰ  ἀληθές,   ἆρα καὶ τοὺς τεχνίτας δεήσει
[1, 1255]   δ' ἐπὶ τοῦ σώματος τοῦτ'  ἀληθές,   πολὺ δικαιότερον ἐπὶ τῆς ψυχῆς
[1, 1252]   πολιτικόν· ταῦτα δ' οὐκ ἔστιν  ἀληθῆ)   δῆλον δ' ἔσται τὸ λεγόμενον
[1, 1257]   οἰκίας. Καὶ ἔοικεν γ'  ἀληθινὸς   πλοῦτος ἐκ τούτων εἶναι.
[1, 1256]   ἀπὸ λῃστείας, οἱ δ' ἀφ'  ἁλιείας,   ὅσοι λίμνας καὶ ἕλη καὶ
[1, 1257]   πορίζονται τὴν τροφήν, ~(Νομαδικὸς, λῃστρικὸς,  ἁλιευτικὸς,   θηρευτικὸς, γεωργικός. Οἱ δὲ καὶ
[1, 1260]   τὸ δὲ θῆλυ ἔχει μέν,  ἀλλ'   ἄκυρον, δὲ παῖς ἔχει
[1, 1254]   γὰρ μὴ αὑτοῦ φύσει  ἀλλ'   ἄλλου ἄνθρωπος ὤν, οὗτος φύσει
[1, 1260]   Γυναικὶ κόσμον σιγὴ φέρει,  ἀλλ'   ἀνδρὶ οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ δ'
[1, 1259]   δικαίως (οὐ γὰρ κατὰ φύσιν  ἀλλ'   ἀπ' ἀλλήλων ἐστίνν, εὐλογώτατα μισεῖται
[1, 1260]   δὲ παῖς ἔχει μέν,  ἀλλ'   ἀτελές. Διὸ τὸν μὲν ἄρχοντα
[1, 1259]   γάρ ἐστι κατανόημά τι χρηματιστικόν,  ἀλλ'   ἐκείνῳ μὲν διὰ τὴν σοφίαν
[1, 1256]   ἐν τῷ κτᾶσθαι τοὺς δούλους,  ἀλλ'   ἐν τῷ χρῆσθαι δούλοις. Ἔστι
[1, 1253]   χαλκοτύποι τὴν Δελφικὴν μάχαιραν, πενιχρῶς,  ἀλλ'   ἓν πρὸς ἕν· οὕτω γὰρ
[1, 1253]   ὀργάνων ἕκαστον, μὴ πολλοῖς ἔργοις  ἀλλ'   ἑνὶ δουλεῦον) ἐν δὲ τοῖς
[1, 1260]   μὲν τὰ μόρια τῆς ψυχῆς,  ἀλλ'   ἐνυπάρχει διαφερόντως. μὲν γὰρ
[1, 1258]   τροφήν, οὐχ ὥσπερ αὕτη ἄπειρος  ἀλλ'   ἔχουσα ὅρον. Δῆλον δὲ καὶ
[1, 1255]   Ὅταν δὲ τοῦτο λέγωσιν, οὐθενὶ  ἀλλ'   ἀρετῇ καὶ κακίᾳ διορίζουσι
[1, 1260]   καὶ δικαιοσύνη, καθάπερ ᾤετο Σωκράτης,  ἀλλ'   μὲν ἀρχικὴ ἀνδρεία
[1, 1257]   ἀλλ' οὐχ ὁμοίως καθ' αὑτό,  ἀλλ'   μὲν οἰκεία δ'
[1, 1256]   ἀνδριαντοποιίᾳ (οὐ γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν,  ἀλλ'   μὲν ὄργανα παρέχει,
[1, 1257]   ὅτι οὐδὲν ἔστιν ἔργον αὐτῆς,  ἀλλ'   ἤδη πλειόνων τῆς κοινωνίας οὔσης.
[1, 1253]   οὐ λεκτέον τὰ αὐτὰ εἶναι  ἀλλ'   ὁμώνυμα. Ὅτι μὲν οὖν
[1, 1259]   πολλὴν ποιήσας ὑπερβολὴν τῆς τιμῆς·  ἀλλ'   ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάντοις
[1, 1260]   ἀλλ' οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον,  ἀλλ'   ὅσον ἑκάστῳ πρὸς τὸ αὑτοῦ
[1, 1258]   γὰρ αὐτῆς ἐστι κτήσεως χρῆσις,  ἀλλ'   οὐ κατὰ ταὐτόν, ἀλλὰ τῆς
[1, 1261]   δεῖ τῷ δούλῳ τὸν δεσπότην,  ἀλλ'   οὐ τὴν διδασκαλικὴν ἔχοντα τῶν
[1, 1257]   χρῆται τῷ ὑποδήματι ὑπόδημα,  ἀλλ'   οὐ τὴν οἰκείαν χρῆσιν· οὐ
[1, 1260]   ὑποληπτέον, δεῖν μὲν μετέχειν πάντας,  ἀλλ'   οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλ'
[1, 1259]   πλουτεῖν τοῖς φιλοσόφοις, ἂν βούλωνται,  ἀλλ'   οὐ τοῦτ' ἐστὶ περὶ
[1, 1252]   γὰρ καὶ ὀλιγότητι νομίζουσι διαφέρειν  ἀλλ'   οὐκ εἴδει τούτων ἕκαστον, οἷον
[1, 1257]   ἀμφότεραι δὲ καθ' αὑτὸ μὲν  ἀλλ'   οὐχ ὁμοίως καθ' αὑτό, ἀλλ'
[1, 1255]   ἐπὶ τῆς ψυχῆς τοῦτο διωρίσθαι·  ἀλλ'   οὐχ ὁμοίως ῥᾴδιον ἰδεῖν τό
[1, 1252]   (καὶ τοῦτο οὐκ ἐκ προαιρέσεως,  ἀλλ'   ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις
[1, 1253]   τὸ φύσει ἄρχον οὐκ ἔχουσιν,  ἀλλὰ   γίνεται κοινωνία αὐτῶν δούλης
[1, 1259]   αὐτὸν δὲ τρόπον τῆς ἀρχῆς,  ἀλλὰ   γυναικὸς μὲν πολιτικῶς τέκνων δὲ
[1, 1258]   ἐστιν χρηματιστικὴ οὔ,  ἀλλὰ   δεῖ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν (ὥσπερ
[1, 1257]   δ' οὐ φύσει αὐτῶν,  ἀλλὰ   δι' ἐμπειρίας τινὸς καὶ τέχνης
[1, 1258]   καπηλική, ποιητικὴ πλούτου οὐ πάντως  ἀλλὰ   διὰ χρημάτων μεταβολῆς. Καὶ δοκεῖ
[1, 1256]   ταὐτὸ ἑκάστῳ ἡδὺ κατὰ φύσιν  ἀλλὰ   ἕτερα ἑτέροις, καὶ αὐτῶν τῶν
[1, 1258]   γὰρ οὐ χρήματα ποιεῖν ἐστιν  ἀλλὰ   θάρσος, οὐδὲ στρατηγικῆς καὶ ἰατρικῆς,
[1, 1254]   οὐ μόνον ἄλλου ἐστὶ μόριον,  ἀλλὰ   καὶ ἁπλῶς ἄλλου· ὁμοίως δὲ
[1, 1254]   οὐ μόνον δεσπότου δοῦλός ἐστιν,  ἀλλὰ   καὶ ὅλως ἐκείνου. Τίς μὲν
[1, 1254]   ἄρχεσθαι οὐ μόνον τῶν ἀναγκαίων  ἀλλὰ   καὶ τῶν συμφερόντων ἐστί, καὶ
[1, 1256]   δὲ μὴ τοῦτον τὸν τρόπον,  ἀλλὰ   κατὰ νόμον καὶ βιασθεῖσι, τοὐναντίον)
[1, 1258]   ἀνθρώπους οὐ ποιεῖ πολιτική,  ἀλλὰ   λαβοῦσα παρὰ τῆς φύσεως χρῆται
[1, 1255]   κοινωνῶν λόγου τοσοῦτον ὅσον αἰσθάνεσθαι  ἀλλὰ   μὴ ἔχειν. Τὰ γὰρ ἄλλα
[1, 1258]   τὸ σπουδάζειν περὶ τὸ ζῆν,  ἀλλὰ   μὴ τὸ εὖ ζῆν· ~(Εἰς
[1, 1256]   τὴν τροφὴν ἐπιμέλεια καὶ κτῆσις;  Ἀλλὰ   μὴν εἴδη γε πολλὰ τροφῆς,
[1, 1255]   ἄλλα ζῷα οὐ λόγῳ αἰσθανόμενα  ἀλλὰ   παθήμασιν ὑπηρετεῖ. Καὶ χρεία
[1, 1255]   οὐ μόνον παρ' αὑτοῖς εὐγενεῖς  ἀλλὰ   πανταχοῦ νομίζουσιν, τοὺς δὲ βαρβάρους
[1, 1254]   δίκαιόν τινι δουλεύειν οὔ,  ἀλλὰ   πᾶσα δουλεία παρὰ φύσιν ἐστί,
[1, 1261]   τοὺς δούλους τοὺς παῖδας.  Ἀλλὰ   περὶ μὲν τούτων διωρίσθω τὸν
[1, 1255]   ἄνευ ἀρετῆς εἶναι τὴν βίαν,  ἀλλὰ   περὶ τοῦ δικαίου μόνον εἶναι
[1, 1260]   οὐκ αὐτοῦ πρὸς αὑτόν ἐστιν,  ἀλλὰ   πρὸς τὸ τέλος καὶ τὸν
[1, 1257]   δ' ἀγρίων, εἰ μὴ πάντα,  ἀλλὰ   τά γε πλεῖστα τῆς τροφῆς
[1, 1254]   ἔστι τις ἀρχή, οἷον ἁρμονίας.  Ἀλλὰ   ταῦτα μὲν ἴσως ἐξωτερικωτέρας ἐστὶ
[1, 1258]   χρῆσις, ἀλλ' οὐ κατὰ ταὐτόν,  ἀλλὰ   τῆς μὲν ἕτερον τέλος, τῆς
[1, 1258]   θάρσος, οὐδὲ στρατηγικῆς καὶ ἰατρικῆς,  ἀλλὰ   τῆς μὲν νίκην τῆς δ'
[1, 1258]   οἰκονόμου, ἔστι δ' ὡς οὔ,  ἀλλὰ   τῆς ὑπηρετικῆς· μάλιστα δέ, καθάπερ
[1, 1258]   ἰδεῖν, ἔστι δ' ὡς οὔ,  ἀλλὰ   τοῦ ἰατροῦ, οὕτω καὶ περὶ
[1, 1255]   αὐτοὺς οὐ βούλονται λέγειν δούλους,  ἀλλὰ   τοὺς βαρβάρους. Καίτοι ὅταν τοῦτο
[1, 1256]   δεσπότης οὐ λέγεται κατ' ἐπιστήμην,  ἀλλὰ   τῷ τοιόσδ' εἶναι, ὁμοίως δὲ
[1, 1258]   γὰρ τῆς ὑφαντικῆς ἔρια ποιῆσαι,  ἀλλὰ   χρήσασθαι αὐτοῖς, καὶ γνῶναι δὲ
[1, 1255]   ἄχρηστα πρὸς τὰς τοιαύτας ἐργασίας,  ἀλλὰ   χρήσιμα πρὸς πολιτικὸν βίον (οὗτος
[1, 1259]   καὶ ποῖα ἐν ποίοις τόποις·  ἄλλα   γὰρ ἐν ἄλλαις εὐθηνεῖ χώραις)
[1, 1255]   ἀλλὰ μὴ ἔχειν. Τὰ γὰρ  ἄλλα   ζῷα οὐ λόγῳ αἰσθανόμενα ἀλλὰ
[1, 1253]   ἄδικον· τοῦτο γὰρ πρὸς τὰ  ἄλλα   ζῷα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τὸ
[1, 1257]   ζῴων ἕνεκεν εἶναι καὶ τὰ  ἄλλα   ζῷα τῶν ἀνθρώπων χάριν, τὰ
[1, 1257]   ἕνεκεν, ἵνα καὶ ἐσθὴς καὶ  ἄλλα   ὄργανα γίνηται ἐξ αὐτῶν. Εἰ
[1, 1257]   φύσιν ἀναγκαίων. Διὸ πρὸς τὰς  ἀλλαγὰς   τοιοῦτόν τι συνέθεντο πρὸς σφᾶς
[1, 1257]   τῶν βαρβαρικῶν ἐθνῶν, κατὰ τὴν  ἀλλαγήν.   Αὐτὰ γὰρ τὰ χρήσιμα πρὸς
[1, 1257]   αὐτοῖς, ἀναγκαῖον ἦν ποιεῖσθαι τὴν  ἀλλαγήν)   Ἐν μὲν οὖν τῇ πρώτῃ
[1, 1257]   τὴν οἰκείαν χρῆσιν· οὐ γὰρ  ἀλλαγῆς   ἕνεκεν γέγονε. Τὸν αὐτὸν δὲ
[1, 1258]   νόμισμα στοιχεῖον καὶ πέρας τῆς  ἀλλαγῆς   ἐστιν. Καὶ ἄπειρος δὴ οὗτος
[1, 1258]   ἤδη νομίσματος ἐκ τῆς ἀναγκαίας  ἀλλαγῆς   θάτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς ἐγένετο,
[1, 1256]   τὴν ἐργασίαν καὶ μὴ δι'  ἀλλαγῆς   καὶ καπηλείας πορίζονται τὴν τροφήν,
[1, 1259]   ποίοις τόποις· ἄλλα γὰρ ἐν  ἄλλαις   εὐθηνεῖ χώραις) εἶτα περὶ γεωργίας,
[1, 1257]   Κεῖται γὰρ ὥσπερ καὶ ταῖς  ἄλλαις   τέχναις· οὐδὲν γὰρ ὄργανον ἄπειρον
[1, 1252]   κυριωτάτη καὶ πάσας περιέχουσα τὰς  ἄλλας.   Αὕτη δ' ἐστὶν καλουμένη
[1, 1260]   δ' ἔχει καὶ περὶ τὰς  ἄλλας.   Δῆλον δὲ τοῦτο καὶ κατὰ
[1, 1257]   ὑποδήματος χρήσεις· καὶ γὰρ  ἀλλαττόμενος   τῷ δεομένῳ ὑποδήματος ἀντὶ νομίσματος
[1, 1260]   παρὰ τὰς ὀργανικὰς καὶ διακονικὰς  ἄλλη   τιμιωτέρα τούτων, οἷον σωφροσύνη καὶ
[1, 1256]   τῶν καρποφάγων οἱ βίοι πρὸς  ἄλληλα   διεστᾶσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν
[1, 1259]   (δεῖ γὰρ ἔμπειρον εἶναι πρὸς  ἄλληλά   τε τούτων τίνα λυσιτελέστατα, καὶ
[1, 1256]   δεσποτεία καὶ πολιτική, οὐδὲ πᾶσαι  ἀλλήλαις   αἱ ἀρχαί, ὥσπερ τινές φασιν.
[1, 1253]   καὶ ἡδέος καὶ ταῦτα σημαίνειν  ἀλλήλοις)   δὲ λόγος ἐπὶ τῷ
[1, 1256]   φιλία δούλῳ καὶ δεσπότῃ πρὸς  ἀλλήλους   τοῖς φύσει τούτων ἠξιωμένοις, τοῖς
[1, 1259]   γὰρ κατὰ φύσιν ἀλλ' ἀπ'  ἀλλήλων   ἐστίνν, εὐλογώτατα μισεῖται ὀβολοστατικὴ
[1, 1252]   τούτων μᾶλλον, τί τε διαφέρουσιν  ἀλλήλων   καὶ εἴ τι τεχνικὸν ἐνδέχεται
[1, 1252]   δὴ πρῶτον συνδυάζεσθαι τοὺς ἄνευ  ἀλλήλων   μὴ δυναμένους εἶναι, οἷον θῆλυ
[1, 1261]   τέλος ἔχοντας τοὺς νῦν λόγους,  ἄλλην   ἀρχὴν ποιησάμενοι λέγωμεν, καὶ πρῶτον
[1, 1258]   τῆς χρηματιστικῆς δύνωνται πορίζειν, δι'  ἄλλης   αἰτίας τοῦτο πειρῶνται, ἑκάστῃ χρώμενοι
[1, 1257]   γε πλεῖστα τῆς τροφῆς καὶ  ἄλλης   βοηθείας ἕνεκεν, ἵνα καὶ ἐσθὴς
[1, 1255]   Καίτοι ὅταν τοῦτο λέγωσιν, οὐθὲν  ἄλλο   ζητοῦσιν τὸ φύσει δοῦλον
[1, 1257]   αἰτίαν, δῆλον. Ἔστι δὲ γένος  ἄλλο   κτητικῆς, ἣν μάλιστα καλοῦσι, καὶ
[1, 1258]   παραδοῦναι γῆν θάλατταν  ἄλλο   τι) ἐκ δὲ τούτων, ὡς
[1, 1258]   τὴν οἰκίαν, ὥσπερ ζῆν  ἄλλο   τι τῶν ἀναγκαίων. Ἐπεὶ δὲ
[1, 1252]   ἀλλ' ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς  ἄλλοις   ζῴοις καὶ φυτοῖς φυσικὸν τὸ
[1, 1255]   Πάλιν ἐν ἀνθρώπῳ καὶ τοῖς  ἄλλοις   ζῴοις ὡσαύτως· τὰ μὲν γὰρ
[1, 1252]   φυόμενα βλέψειεν, ὥσπερ ἐν τοῖς  ἄλλοις,   καὶ ἐν τούτοις κάλλιστ' ἂν
[1, 1261]   περὶ δὲ τῶν λοιπῶν ἐν  ἄλλοις   λεκτέον, ἀφέντες ὡς τέλος ἔχοντας
[1, 1253]   αὐτάρκης ἕκαστος χωρισθείς, ὁμοίως τοῖς  ἄλλοις   μέρεσιν ἕξει πρὸς τὸ ὅλον,
[1, 1259]   καὶ πεφυτευμένης, ὁμοίως δὲ καὶ  ἄλλοις   περὶ ἄλλων, ταῦτα μὲν ἐκ
[1, 1252]   μέθοδον. Ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς  ἄλλοις   τὸ σύνθετον μέχρι τῶν ἀσυνθέτων
[1, 1253]   ἐστὶ σημεῖον, διὸ καὶ τοῖς  ἄλλοις   ὑπάρχει ζῴοις (μέχρι γὰρ τούτου
[1, 1260]   πλείω τὰ ἄρχοντα καὶ ἀρχόμενα.  Ἄλλον   γὰρ τρόπον τὸ ἐλεύθερον τοῦ
[1, 1254]   γὰρ μὴ αὑτοῦ φύσει ἀλλ'  ἄλλου   ἄνθρωπος ὤν, οὗτος φύσει δοῦλός
[1, 1254]   ὤν, οὗτος φύσει δοῦλός ἐστιν,  ἄλλου   δ' ἐστὶν ἄνθρωπος ὃς ἂν
[1, 1255]   γὰρ φύσει δοῦλος δυνάμενος  ἄλλου   εἶναι (διὸ καὶ ἄλλου ἐστίν)
[1, 1254]   Τό γὰρ μόριον οὐ μόνον  ἄλλου   ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς
[1, 1255]   δυνάμενος ἄλλου εἶναι (διὸ καὶ  ἄλλου   ἐστίν) καὶ κοινωνῶν λόγου
[1, 1254]   ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς  ἄλλου·   ὁμοίως δὲ καὶ τὸ κτῆμα.
[1, 1257]   ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τοὺς  ἄλλους·   ὡς ἂν χρεία συναναγκάζῃ,
[1, 1253]   δικαίου καὶ ἀδίκου καὶ τῶν  ἄλλων   αἴσθησιν ἔχειν· δὲ τούτων
[1, 1260]   δὲ λόγος ἀρχιτέκτων) τῶν δ'  ἄλλων   ἕκαστον ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς. Ὁμοίως
[1, 1259]   πεφυτευμένης, καὶ μελιττουργίας, καὶ τῶν  ἄλλων   ζῴων τῶν πλωτῶν πτηνῶν,
[1, 1257]   τρόπον ἔχει καὶ περὶ τῶν  ἄλλων   κτημάτων. Ἔστι γὰρ μεταβλητικὴ
[1, 1259]   ὁμοίως δὲ καὶ ἄλλοις περὶ  ἄλλων,   ταῦτα μὲν ἐκ τούτων θεωρείτω
[1, 1261]   σκυτοτόμος δ' οὐθείς, οὐδὲ τῶν  ἄλλων   τεχνιτῶν. Φανερὸν τοίνυν ὅτι τῆς
[1, 1257]   διδόντες καὶ λαμβάνοντες, καὶ τῶν  ἄλλων   τῶν τοιούτων ἕκαστον. μὲν
[1, 1260]   ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη καὶ τῶν  ἄλλων   τῶν τοιούτων ἕξεων, οὐκ
[1, 1260]   τρόπον ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν  ἄλλων,   ὥστε φύσει πλείω τὰ ἄρχοντα
[1, 1260]   τοῦ λόγον ἔχοντος καὶ τοῦ  ἀλόγου.   Δῆλον τοίνυν ὅτι τὸν αὐτὸν
[1, 1254]   καὶ δοῦλος, καὶ πόσις καὶ  ἄλοχος,   καὶ πατὴρ καὶ τέκνα, περὶ
[1, 1253]   Θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἠδ'  ἀλόχων.   Σποράδες γάρ· καὶ οὕτω τὸ
[1, 1253]   Ὁμήρου λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιος·  Ἅμα   γὰρ φύσει τοιοῦτος καὶ πολέμου
[1, 1255]   κατὰ πόλεμον δουλείαν τιθέασι δικαίαν,  ἅμα   δ' οὔ φασιν· τήν τε
[1, 1259]   καιρὸς ἧκε, πολλῶν ζητουμένων  ἅμα   καὶ ἐξαίφνης, ἐκμισθοῦντα ὃν τρόπον
[1, 1257]   εἶναι, οἷον οἱ μὲν νομαδικὸν  ἅμα   καὶ λῃστρικόν, οἱ δὲ γεωργικὸν
[1, 1260]   λόγοις καὶ τιμαῖς, ὥσπερ καὶ  Ἄμασις   εἶπε τὸν περὶ τοῦ ποδανιπτῆρος
[1, 1260]   τι τῶν τοιούτων· πολὺ γὰρ  ἄμεινον   λέγουσιν οἱ ἐξαριθμοῦντες τὰς ἀρετάς,
[1, 1256]   καὶ μὲν οἰκονομικὴ μοναρχία  αμοναρχεῖται   γὰρ πᾶς οἶκος) δὲ
[1, 1255]   σοφῶν. Αἴτιον δὲ ταύτης τῆς  ἀμφισβητήσεως,   καὶ ποιεῖ τοὺς λόγους
[1, 1255]   τοῦ δικαίου μόνον εἶναι τὴν  ἀμφισβήτησιν   (διὰ γὰρ τοῦτο τοῖς μὲν
[1, 1256]   οὖν ἔχει τινὰ λόγον  ἀμφισβήτησις,   καὶ οὐκ εἰσί τινες οἱ
[1, 1255]   Ἑλένη φησὶ Θείων δ' ἀπ'  ἀμφοῖν   ἔκγονον ῥιζωμάτων τίς ἂν προσειπεῖν
[1, 1259]   καὶ τέκνων, ὡς ἐλευθέρων μὲν  ἀμφοῖν,   οὐ τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[1, 1255]   τῷ σώματι βοήθεια γίνεται παρ'  ἀμφοῖν,   παρά τε τῶν δούλων καὶ
[1, 1256]   τὸ δὲ κακῶς ἀσυμφόρως ἐστὶν  ἀμφοῖν   (τὸ γὰρ αὐτὸ συμφέρει τῷ
[1, 1257]   τε ὑπόδεσις καὶ μεταβλητική.  Ἀμφότεραι   γὰρ ὑποδήματος χρήσεις· καὶ γὰρ
[1, 1257]   κτήματος διττὴ χρῆσίς ἐστιν,  ἀμφότεραι   δὲ καθ' αὑτὸ μὲν ἀλλ'
[1, 1254]   καὶ πρᾶξις, καὶ δέονται  ἀμφότεραι   ὀργάνων, ἀνάγκη καὶ ταῦτα τὴν
[1, 1259]   Θάλεω καὶ τοῦτο ταὐτόν ἐστιν·  ἀμφότεροι   γὰρ ἑαυτοῖς ἐτέχνασαν γενέσθαι μονοπωλίαν.
[1, 1260]   τοίνυν ὅτι ἀνάγκη μὲν μετέχειν  ἀμφοτέρους   ἀρετῆς, ταύτης δ' εἶναι διαφοράς,
[1, 1260]   ἑτέρα. Εἰ μὲν γὰρ δεῖ  ἀμφοτέρους   μετέχειν καλοκαγαθίας, διὰ τί τὸν
[1, 1256]   φιλοσοφοῦσιν. δὲ κτητικὴ ἑτέρα  ἀμφοτέρων   τούτων, οἷον δικαία, πολεμική
[1, 1260]   σωματικὰς ὑπηρεσίας (ἔχει γὰρ ἀπορίαν  ἀμφοτέρως·   εἴτε γὰρ ἔστιν, τί διοίσουσι
[1, 1258]   καὶ ἀνεπιτήδειον. Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν  ἄν   τις διὰ τί μὲν
[1, 1260]   μὲν οὖν περὶ δούλων ἀπορήσειεν  ἄν   τις, πότερον ἔστιν ἀρετή τις
[1, 1256]   ἦν. Πρῶτον μὲν οὖν ἀπορήσειεν  ἄν   τις πότερον χρηματιστικὴ
[1, 1260]   ἐλλείψῃ τῶν ἔργων. Ἀπορήσειε δ'  ἄν   τις, τὸ νῦν εἰρημένον εἰ
[1, 1255]   εἰκόνες, τοὺς ὑπολειπομένους πάντες φαῖεν  ἂν   ἀξίους εἶναι τούτοις δουλεύειν. Εἰ
[1, 1253]   ἓν πρὸς ἕν· οὕτω γὰρ  ἂν   ἀποτελοῖτο κάλλιστα τῶν ὀργάνων ἕκαστον,
[1, 1255]   μοχθηρῶν μοχθηρῶς ἐχόντων δόξειεν  ἂν   ἄρχειν πολλάκις τὸ σῶμα τῆς
[1, 1259]   ῥᾴδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς φιλοσόφοις,  ἂν   βούλωνται, ἀλλ' οὐ τοῦτ' ἐστὶ
[1, 1252]   δεσπότην, ἂν δὲ πλειόνων, οἰκονόμον,  ἂν   δ' ἔτι πλειόνων, πολιτικὸν
[1, 1252]   οἷον ἂν μὲν ὀλίγων, δεσπότην,  ἂν   δὲ πλειόνων, οἰκονόμον, ἂν δ'
[1, 1257]   ὥσθ' ἱκανὴν εἶναι μέχρις οὗ  ἂν   δύνηται αὐτὸ αὑτῷ πορίζειν τὸ
[1, 1254]   καὶ τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζεν, οὐδὲν  ἂν   ἔδει οὔτε τοῖς ἀρχιτέκτοσιν ὑπηρετῶν
[1, 1256]   καὶ ἐλεύθερος. Ἐπιστήμη δ'  ἂν   εἴη καὶ δεσποτικὴ καὶ δουλική,
[1, 1254]   δὲ ταῖς ὡρισμέναις τέχναις ἀναγκαῖον  ἂν   εἴη ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα ὄργανα,
[1, 1257]   καὶ περὶ τοὺς ἄλλους· ὡς  ἂν   χρεία συναναγκάζῃ, τοῦτον τὸν
[1, 1256]   διακονήματα τοὺς παῖδας· εἴη δ'  ἂν   καὶ ἐπὶ πλεῖον τῶν τοιούτων
[1, 1254]   ἄλλου δ' ἐστὶν ἄνθρωπος ὃς  ἂν   κτῆμα ἄνθρωπος ὤν, κτῆμα
[1, 1252]   οὐκ εἴδει τούτων ἕκαστον, οἷον  ἂν   μὲν ὀλίγων, δεσπότην, ἂν δὲ
[1, 1252]   ἄλλοις, καὶ ἐν τούτοις κάλλιστ'  ἂν   οὕτω θεωρήσειεν. Ἀνάγκη δὴ πρῶτον
[1, 1255]   ἀπ' ἀμφοῖν ἔκγονον ῥιζωμάτων τίς  ἂν   προσειπεῖν ἀξιώσειεν λάτριν; Ὅταν δὲ
[1, 1260]   τί τὸν μὲν ἄρχειν δέοι  ἂν   τὸν δὲ ἄρχεσθαι καθάπαξ; Οὐδὲ
[1, 1254]   πατὴρ καὶ τέκνα, περὶ τριῶν  ἂν   τούτων σκεπτέον εἴη τί ἕκαστον
[1, 1255]   καὶ τὸν ἀνάξιον δουλεύειν οὐδαμῶς  ἂν   φαίη τις δοῦλον εἶναι· εἰ
[1, 1256]   διὰ τὰς νομὰς καὶ αὐτοὶ  ἀναγκάζονται   συνακολουθεῖν, ὥσπερ γεωργίαν ζῶσαν γεωργοῦντεσσ·
[1, 1259]   ἐλευθέραν ἔχει, τὴν δ' ἐμπειρίαν  ἀναγκαίαν.   Ἔστι δὲ χρηματιστικῆς μέρη χρήσιμα·
[1, 1254]   ἵνα τά τε πρὸς τὴν  ἀναγκαίαν   χρείαν ἴδωμεν, κἂν εἴ τι
[1, 1255]   τὰ μὲν ἰσχυρὰ πρὸς τὴν  ἀναγκαίαν   χρῆσιν, τὰ δ' ὀρθὰ καὶ
[1, 1258]   οὖν ἤδη νομίσματος ἐκ τῆς  ἀναγκαίας   ἀλλαγῆς θάτερον εἶδος τῆς χρηματιστικῆς
[1, 1258]   δ' οἰκονομικῆς, καὶ ταύτης μὲν  ἀναγκαίας   καὶ ἐπαινουμένης, ~τῆς δὲ μεταβλητικῆς
[1, 1258]   αὐτῆς, εἴρηται, καὶ περὶ τῆς  ἀναγκαίας,   ὅτι ἑτέρα μὲν αὐτῆς οἰκονομικὴ
[1, 1258]   νομίσματος πλουτῶν πολλάκις ἀπορήσει τῆς  ἀναγκαίας   τροφῆς· καίτοι ἄτοπον τοιοῦτον εἶναι
[1, 1258]   μὲν οὖν τῆς τε μὴ  ἀναγκαίας   χρηματιστικῆς, καὶ τίς, καὶ δι'
[1, 1254]   ὥσπερ δὲ ταῖς ὡρισμέναις τέχναις  ἀναγκαῖον   ἂν εἴη ὑπάρχειν τὰ οἰκεῖα
[1, 1261]   σπουδαίους καὶ τὰς γυναῖκας σπουδαίας.  Ἀναγκαῖον   δὲ διαφέρειν· αἱ μὲν γὰρ
[1, 1255]   ἀρχόμενον. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον  ἀναγκαῖον   εἶναι καὶ ἐπὶ πάντων ἀνθρώπων.
[1, 1258]   ἔργον. Διὸ τῇ μὲν φαίνεται  ἀναγκαῖον   εἶναι παντὸς πλούτου πέρας, ἐπὶ
[1, 1253]   ἐστιν. Τὸ γὰρ ὅλον πρότερον  ἀναγκαῖον   εἶναι τοῦ μέρους· ἀναιρουμένου γὰρ
[1, 1261]   ἐν τοῖς περὶ τὰς πολιτείας  ἀναγκαῖον   ἐπελθεῖν. Ἐπεὶ γὰρ οἰκία μὲν
[1, 1257]   καπηλική· ὅσον γὰρ ἱκανὸν αὐτοῖς,  ἀναγκαῖον   ἦν ποιεῖσθαι τὴν ἀλλαγήν) Ἐν
[1, 1257]   ἑτέρων, ὧν κατὰ τὰς δεήσεις  ἀναγκαῖον   ποιεῖσθαι τὰς μεταδόσεις, καθάπερ ἔτι
[1, 1261]   τοῦ ὅλου δεῖ βλέπειν ἀρετήν,  ἀναγκαῖον   πρὸς τὴν πολιτείαν βλέποντας παιδεύειν
[1, 1254]   ὧν μορίων πόλις συνέστηκεν,  ἀναγκαῖον   πρῶτον περὶ οἰκονομίας εἰπεῖν· πᾶσα
[1, 1257]   μήτε ἀτελὲς ποιεῖ μήτε μάτην,  ἀναγκαῖον   τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν αὐτὰ πάντα
[1, 1256]   μὲν ἐντιμότερα ἔργα τὰ δ'  ἀναγκαιότερα,   καὶ κατὰ τὴν παροιμίαν Δοῦλος
[1, 1256]   ζῴων ἄνευ πόνου γίνεται σχολάζουσιν·  ἀναγκαίου   δ' ὄντος μεταβάλλειν τοῖς κτήνεσι
[1, 1254]   τῆς οἰκονομίας (ἄνευ γὰρ τῶν  ἀναγκαίων   ἀδύνατον καὶ ζῆν καὶ εὖ
[1, 1254]   καὶ ἄρχεσθαι οὐ μόνον τῶν  ἀναγκαίων   ἀλλὰ καὶ τῶν συμφερόντων ἐστί,
[1, 1257]   εὐβάστακτον ἕκαστον τῶν κατὰ φύσιν  ἀναγκαίων.   Διὸ πρὸς τὰς ἀλλαγὰς τοιοῦτόν
[1, 1258]   ζῆν ἄλλο τι τῶν  ἀναγκαίων.   Ἐπεὶ δὲ ἔστι μὲν ὡς
[1, 1258]   οὐδὲ χρήσιμον πρὸς οὐδὲν τῶν  ἀναγκαίων   ἐστί, καὶ νομίσματος πλουτῶν πολλάκις
[1, 1257]   ἔστι θησαυρισμὸς χρημάτων πρὸς ζωὴν  ἀναγκαίων,   καὶ χρησίμων εἰς κοινωνίαν πόλεως
[1, 1260]   ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς. Ὁμοίως τοίνυν  ἀναγκαίως   ἔχειν καὶ περὶ τὰς ἠθικὰς
[1, 1255]   δοῦλον ὅπερ ἐξ ἀρχῆς εἴπομεν·  ἀνάγκη   γὰρ εἶναί τινας φάναι τοὺς
[1, 1252]   τούτοις κάλλιστ' ἂν οὕτω θεωρήσειεν.  Ἀνάγκη   δὴ πρῶτον συνδυάζεσθαι τοὺς ἄνευ
[1, 1252]   τὸ σύνθετον μέχρι τῶν ἀσυνθέτων  ἀνάγκη   διαιρεῖν (ταῦτα γὰρ ἐλάχιστα μόρια
[1, 1254]   πρᾶξις, καὶ δέονται ἀμφότεραι ὀργάνων,  ἀνάγκη   καὶ ταῦτα τὴν αὐτὴν ἔχειν
[1, 1260]   τῶν προσηκόντων. Φανερὸν τοίνυν ὅτι  ἀνάγκη   μὲν μετέχειν ἀμφοτέρους ἀρετῆς, ταύτης
[1, 1257]   καὶ ἐκπέμπειν ὧν ἐπλεόναζον, ἐξ  ἀνάγκης   τοῦ νομίσματος ἐπορίσθη χρῆσις.
[1, 1253]   πρότερον ἀναγκαῖον εἶναι τοῦ μέρους·  ἀναιρουμένου   γὰρ τοῦ ὅλου οὐκ ἔσται
[1, 1255]   εἶναι τῶν πολέμων, καὶ τὸν  ἀνάξιον   δουλεύειν οὐδαμῶς ἂν φαίη τις
[1, 1255]   τὸ δ' ἐξ ἴσου  ἀνάπαλιν   βλαβερὸν πᾶσιν. Πάλιν ἐν ἀνθρώπῳ
[1, 1257]   χρηματιστικῆς ἐστιν εἶδος οὐδέν νεἰς  ἀναπλήρωσιν   γὰρ τῆς κατὰ φύσιν αὐταρκείας
[1, 1257]   Πλούτου δ' οὐθὲν τέρμα πεφασμένον  ἀνδράσι   κεῖται. Κεῖται γὰρ ὥσπερ καὶ
[1, 1260]   Σωκράτης, ἀλλ' μὲν ἀρχικὴ  ἀνδρεία   δ' ὑπηρετική, ὁμοίως δ'
[1, 1260]   σωφροσύνη γυναικὸς καὶ ἀνδρός, οὐδ'  ἀνδρεία   καὶ δικαιοσύνη, καθάπερ ᾤετο Σωκράτης,
[1, 1260]   τιμιωτέρα τούτων, οἷον σωφροσύνη καὶ  ἀνδρεία   καὶ δικαιοσύνη καὶ τῶν ἄλλων
[1, 1260]   τὴν γυναῖκα εἶναι σώφρονα καὶ  ἀνδρείαν   καὶ δικαίαν, καὶ παῖς ἔστι
[1, 1258]   τῶν δυνάμεων οὐ κατὰ φύσιν.  Ἀνδρείας   γὰρ οὐ χρήματα ποιεῖν ἐστιν
[1, 1260]   κόσμον σιγὴ φέρει, ἀλλ'  ἀνδρὶ   οὐκέτι τοῦτο. Ἐπεὶ δ'
[1, 1256]   ὡς χαλκουργικὴ τῇ  ἀνδριαντοποιίᾳ   (οὐ γὰρ ὡσαύτως ὑπηρετοῦσιν, ἀλλ'
[1, 1256]   ἔργον, οἷον ὑφάντῃ μὲν ἔρια  ἀνδριαντοποιῷ   δὲ χαλκόν) Ὅτι μὲν οὖν
[1, 1261]   τὸν τρόπον τοῦτον· περὶ δ'  ἀνδρὸς   καὶ γυναικός, καὶ τέκνων καὶ
[1, 1260]   αὐτὴ σωφροσύνη γυναικὸς καὶ  ἀνδρός,   οὐδ' ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη, καθάπερ
[1, 1254]   (ἀνώνυμον γὰρ γυναικὸς καὶ  ἀνδρὸς   σύζευξις) καὶ τρίτον τεκνοποιητική (καὶ
[1, 1260]   τὸν Δία προσηγόρευσεν εἰπὼν Πατὴρ  ἀνδρῶν   τε θεῶν τε Τὸν βασιλέα
[1, 1258]   καὶ ἐπιτήδειον, φαῦλον καὶ  ἀνεπιτήδειον.   Καὶ γὰρ ἀπορήσειεν ἄν τις
[1, 1253]   ὑφ' Ὁμήρου λοιδορηθεὶς Ἀφρήτωρ ἀθέμιστος  ἀνέστιος·   Ἅμα γὰρ φύσει τοιοῦτος καὶ
[1, 1252]   Ἀνάγκη δὴ πρῶτον συνδυάζεσθαι τοὺς  ἄνευ   ἀλλήλων μὴ δυναμένους εἶναι, οἷον
[1, 1255]   ἀγαθοῦ τινος, ὥστε δοκεῖν μὴ  ἄνευ   ἀρετῆς εἶναι τὴν βίαν, ἀλλὰ
[1, 1253]   μάλιστα. Διὸ ἀνοσιώτατον καὶ ἀγριώτατον  ἄνευ   ἀρετῆς, καὶ πρὸς ἀφροδίσια καὶ
[1, 1254]   κτητικὴ μέρος τῆς οἰκονομίας  (ἄνευ   γὰρ τῶν ἀναγκαίων ἀδύνατον καὶ
[1, 1256]   ἀπὸ τῶν ἡμέρων τροφὴ ζῴων  ἄνευ   πόνου γίνεται σχολάζουσιν· ἀναγκαίου δ'
[1, 1256]   οὐ γὰρ οἷόν τε ζῆν  ἄνευ   τροφῆς, ὥστε αἱ διαφοραὶ τῆς
[1, 1260]   τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος καὶ  ἀνὴρ   παιδός, καὶ πᾶσιν ἐνυπάρχει μὲν
[1, 1253]   τὰ εἴδη ἑαυτοῖς ἀφομοιοῦσιν οἱ  ἄνθρωποι,   οὕτω καὶ τοὺς βίους τῶν
[1, 1253]   πρὸς τὰ ἄλλα ζῷα τοῖς  ἀνθρώποις   ἴδιον, τὸ μόνον ἀγαθοῦ καὶ
[1, 1254]   κατὰ σῶμα καὶ κατὰ ψυχὴν  ἄνθρωπον   θεωρητέον, ἐν τοῦτο δῆλον.
[1, 1256]   ~(Ἀξιοῦσι γάρ, ὥσπερ ἐξ ἀνθρώπου  ἄνθρωπον   καὶ ἐκ θηρίων γίνεσθαι θηρίον,
[1, 1253]   τελεωθὲν βέλτιστον τῶν ζῴων  ἄνθρωπός   ἐστιν, οὕτω καὶ χωρισθεὶς νόμου
[1, 1253]   φύσις ποιεῖ· λόγον δὲ μόνον  ἄνθρωπος   ἔχει τῶν ζῴων· μὲν
[1, 1253]   πεττοῖς. Διότι δὲ πολιτικὸν  ἄνθρωπος   ζῷον πάσης μελίττης καὶ παντὸς
[1, 1255]   διεστᾶσιν ὅσον ψυχὴ σώματος καὶ  ἄνθρωπος   θηρίου (διάκεινται δὲ τοῦτον τὸν
[1, 1253]   ἀδικία ἔχουσα ὅπλα· δὲ  ἄνθρωπος   ὅπλα ἔχων φύεται φρονήσει καὶ
[1, 1254]   δοῦλός ἐστιν, ἄλλου δ' ἐστὶν  ἄνθρωπος   ὃς ἂν κτῆμα ἄνθρωπος
[1, 1253]   πόλις ἐστί, καὶ ὅτι  ἄνθρωπος   φύσει πολιτικὸν ζῷον, καὶ
[1, 1254]   ἄνθρωπος ὃς ἂν κτῆμα  ἄνθρωπος   ὤν, κτῆμα δὲ ὄργανον πρακτικὸν
[1, 1254]   μὴ αὑτοῦ φύσει ἀλλ' ἄλλου  ἄνθρωπος   ὤν, οὗτος φύσει δοῦλός ἐστιν,
[1, 1253]   φαῦλός ἐστιν, κρείττων  ἄνθρωπος·   ὥσπερ καὶ ὑφ' Ὁμήρου
[1, 1256]   δυσγενεῖς. ~(Ἀξιοῦσι γάρ, ὥσπερ ἐξ  ἀνθρώπου   ἄνθρωπον καὶ ἐκ θηρίων γίνεσθαι
[1, 1254]   τῶν βελτιόνων ἀρχομένων, οἷον  ἀνθρώπου   θηρίου· τὸ γὰρ ἀποτελούμενον
[1, 1253]   τὴν φύσιν εἶναι ἑκάστου, ὥσπερ  ἀνθρώπου   ἵππου οἰκίας. Ἔτι τὸ οὗ
[1, 1255]   δὲ πᾶσι βέλτιον ἄρχεσθαι ὑπ'  ἀνθρώπου·   τυγχάνει γὰρ σωτηρίας οὕτως. Ἔτι
[1, 1260]   σπουδὴ τῆς οἰκονομίας περὶ τοὺς  ἀνθρώπους   περὶ τὴν τῶν ἀψύχων
[1, 1257]   ἐλάττω τῶν ἱκανῶν ἔχειν τοὺς  ἀνθρώπους   (ᾗ καὶ δῆλον ὅτι οὐκ
[1, 1258]   μὲν ὑπάρχειν (ὥσπερ γὰρ καὶ  ἀνθρώπους   οὐ ποιεῖ πολιτική, ἀλλὰ
[1, 1255]   ἀνάπαλιν βλαβερὸν πᾶσιν. Πάλιν ἐν  ἀνθρώπῳ   καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὡσαύτως·
[1, 1256]   τὸ δὲ πλεῖστον γένος τῶν  ἀνθρώπων   ἀπὸ τῆς γῆς ζῇ καὶ
[1, 1256]   καὶ τῶν ζῴων καὶ τῶν  ἀνθρώπων   εἰσίν· οὐ γὰρ οἷόν τε
[1, 1257]   ποιεῖ μήτε μάτην, ἀναγκαῖον τῶν  ἀνθρώπων   ἕνεκεν αὐτὰ πάντα πεποιηκέναι τὴν
[1, 1260]   ἐλευθέρων; Εἴτε μὴ ἔστιν, ὄντων  ἀνθρώπων   καὶ λόγου κοινωνούντων ἄτοπον) Σχεδὸν
[1, 1255]   ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ἐπὶ πάντων  ἀνθρώπων.   Ὅσοι μὲν οὖν τοσοῦτον διεστᾶσιν
[1, 1257]   τε τὰ θηρία καὶ τῶν  ἀνθρώπων   ὅσοι πεφυκότες ἄρχεσθαι μὴ θέλουσιν,
[1, 1256]   διεστᾶσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν  ἀνθρώπων.   Πολὺ γὰρ διαφέρουσιν οἱ τούτων
[1, 1257]   καὶ τὰ ἄλλα ζῷα τῶν  ἀνθρώπων   χάριν, τὰ μὲν ἥμερα καὶ
[1, 1255]   (διὰ γὰρ τοῦτο τοῖς μὲν  ἄνοια   δοκεῖν τὸ δίκαιον εἶναι, τοῖς
[1, 1253]   τἀναντία ἔστι χρῆσθαι μάλιστα. Διὸ  ἀνοσιώτατον   καὶ ἀγριώτατον ἄνευ ἀρετῆς, καὶ
[1, 1253]   ἀροτῆρα Ωδ γὰρ βοῦς  ἀντ'   οἰκέτου τοῖς πένησίν ἐστιν.
[1, 1255]   ἄρχειν καὶ δεσπόζειν. Ὅλως δ'  ἀντεχόμενοί   τινες, ὡς οἴονται, δικαίου τινός
[1, 1257]   ἀλλαττόμενος τῷ δεομένῳ ὑποδήματος  ἀντὶ   νομίσματος τροφῆς χρῆται τῷ
[1, 1254]   δ' ἐστὶ δεσποτικὴ καὶ γαμική  (ἀνώνυμον   γὰρ γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς
[1, 1259]   αὐτῷ διὰ τὴν πενίαν ὡς  ἀνωφελοῦς   τῆς φιλοσοφίας οὔσης, κατανοήσαντά φασιν
[1, 1258]   μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων οὐθενὸς  ἄξιον   οὐδὲ χρήσιμον πρὸς οὐδὲν τῶν
[1, 1255]   τοὺς ὑπολειπομένους πάντες φαῖεν ἂν  ἀξίους   εἶναι τούτοις δουλεύειν. Εἰ δ'
[1, 1256]   τοὺς εὐγενεῖς καὶ τοὺς δυσγενεῖς.  ~(Ἀξιοῦσι   γάρ, ὥσπερ ἐξ ἀνθρώπου ἄνθρωπον
[1, 1255]   ἔκγονον ῥιζωμάτων τίς ἂν προσειπεῖν  ἀξιώσειεν   λάτριν; Ὅταν δὲ τοῦτο λέγωσιν,
[1, 1254]   μὲν ἄψυχα τὰ δὲ ἔμψυχα  αοἷον   τῷ κυβερνήτῃ μὲν οἴαξ
[1, 1259]   (οὐ γὰρ κατὰ φύσιν ἀλλ'  ἀπ'   ἀλλήλων ἐστίνν, εὐλογώτατα μισεῖται
[1, 1255]   Θεοδέκτου Ἑλένη φησὶ Θείων δ'  ἀπ'   ἀμφοῖν ἔκγονον ῥιζωμάτων τίς ἂν
[1, 1259]   μισεῖται ὀβολοστατικὴ διὰ τὸ  ἀπ'   αὐτοῦ τοῦ νομίσματος εἶναι τὴν
[1, 1255]   σώματος χρῆσις, καὶ τοῦτ' ἐστ'  ἀπ'   αὐτῶν βέλτιστον) οὗτοι μέν εἰσι
[1, 1256]   θάλατταν τοιαύτην προσοικοῦσιν, οἱ δ'  ἀπ'   ὀρνίθων θηρίων ἀγρίων· τὸ
[1, 1258]   ὄν, πρὸς δὲ τὸ τέλος  ἅπαντα   δέον ἀπαντᾶν. Περὶ μὲν οὖν
[1, 1258]   δὲ τὸ τέλος ἅπαντα δέον  ἀπαντᾶν.   Περὶ μὲν οὖν τῆς τε
[1, 1260]   θεῶν τε Τὸν βασιλέα τούτων  ἁπάντων.   Φύσει γὰρ τὸν βασιλέα διαφέρειν
[1, 1254]   ἀρχόμενον, καὶ τοῦτο ἐκ τῆς  ἁπάσης   φύσεως ἐνυπάρχει τοῖς ἐμψύχοις· καὶ
[1, 1254]   συνεχῶν εἴτε ἐκ διῃρημένων, ἐν  ἅπασιν   ἐμφαίνεται τὸ ἄρχον καὶ τὸ
[1, 1258]   τὴν τοῦ νομίσματος οὐσίαν εἰς  ἄπειρον.   Αἴτιον δὲ ταύτης τῆς διαθέσεως
[1, 1258]   συμβαῖνον τοὐναντίον· πάντες γὰρ εἰς  ἄπειρον   αὔξουσιν οἱ χρηματιζόμενοι τὸ νόμισμα.
[1, 1258]   ἰατρικὴ τοῦ ὑγιαίνειν εἰς  ἄπειρόν   ἐστι, καὶ ἑκάστη τῶν τεχνῶν
[1, 1258]   τῶν τεχνῶν τοῦ τέλους εἰς  ἄπειρον   (ὅτι μάλιστα γὰρ ἐκεῖνο βούλονται
[1, 1257]   ἄλλαις τέχναις· οὐδὲν γὰρ ὄργανον  ἄπειρον   οὐδεμιᾶς ἐστι τέχνης οὔτε πλήθει
[1, 1258]   μὴ τὸ εὖ ζῆν· ~(Εἰς  ἄπειρον   οὖν ἐκείνης τῆς ἐπιθυμίας οὔσης,
[1, 1258]   πρὸς τὸ τέλος οὐκ εἰς  ἄπειρον   (πέρας γὰρ τὸ τέλος πάσαις)
[1, 1258]   τὴν τροφήν, οὐχ ὥσπερ αὕτη  ἄπειρος   ἀλλ' ἔχουσα ὅρον. Δῆλον δὲ
[1, 1258]   πέρας τῆς ἀλλαγῆς ἐστιν. Καὶ  ἄπειρος   δὴ οὗτος πλοῦτος,
[1, 1257]   αὐτάρκεια πρὸς ἀγαθὴν ζωὴν οὐκ  ἄπειρός   ἐστιν, ὥσπερ Σόλων φησὶ ποιήσας
[1, 1258]   ἐπιθυμίας οὔσης, καὶ τῶν ποιητικῶν  ἀπείρων   ἐπιθυμοῦσιν. Ὅσοι δὲ καὶ τοῦ
[1, 1258]   Μίδαν ἐκεῖνον μυθολογοῦσι διὰ τὴν  ἀπληστίαν   τῆς εὐχῆς πάντων αὐτῷ γιγνομένων
[1, 1254]   ἄλλου ἐστὶ μόριον, ἀλλὰ καὶ  ἁπλῶς   ἄλλου· ὁμοίως δὲ καὶ τὸ
[1, 1255]   ὡς ὄν τι τὸ μὲν  ἁπλῶς   εὐγενὲς καὶ ἐλεύθερον τὸ δ'
[1, 1258]   τὸ καπηλικόν, τὸ μὲν πρῶτον  ἁπλῶς   ἴσως γινόμενον, εἶτα δι' ἐμπειρίας
[1, 1257]   τοιοῦτον ἕτερον, τὸ μὲν πρῶτον  ἁπλῶς   ὁρισθὲν μεγέθει καὶ σταθμῷ, τὸ
[1, 1260]   ἀρετήν (τὸ γὰρ ἔργον ἐστὶν  ἁπλῶς   τοῦ ἀρχιτέκτονος, δὲ λόγος
[1, 1255]   καὶ ἐλεύθερον τὸ δ' οὐχ  ἁπλῶς,   ὥσπερ καὶ Θεοδέκτου Ἑλένη
[1, 1259]   ὅσα ἀπὸ γῆς καὶ τῶν  ἀπὸ   γῆς γιγνομένων, ἀκάρπων μὲν χρησίμων
[1, 1259]   μέρος καὶ τῆς μεταβλητικῆς) ὅσα  ἀπὸ   γῆς καὶ τῶν ἀπὸ γῆς
[1, 1254]   γίνεται παρὰ τὴν χρῆσιν αὐτῆς,  ἀπὸ   δὲ τῆς ἐσθῆτος καὶ τῆς
[1, 1256]   γεωργίαν ζῶσαν γεωργοῦντεσσ· οἱ δ'  ἀπὸ   θήρας ζῶσι, καὶ θήρας ἕτεροι
[1, 1256]   ἕτεροι ἑτέρας, οἷον οἱ μὲν  ἀπὸ   λῃστείας, οἱ δ' ἀφ' ἁλιείας,
[1, 1254]   ἐστι, τὸ δὲ κτῆμα πρακτικόν·  ἀπὸ   μὲν γὰρ τῆς κερκίδος ἕτερόν
[1, 1258]   δὴ οὗτος πλοῦτος,  ἀπὸ   ταύτης τῆς χρηματιστικῆς. Ὥσπερ γὰρ
[1, 1256]   δὲ πλεῖστον γένος τῶν ἀνθρώπων  ἀπὸ   τῆς γῆς ζῇ καὶ τῶν
[1, 1256]   ἀργότατοι νομάδες εἰσίν νἡ γὰρ  ἀπὸ   τῶν ἡμέρων τροφὴ ζῴων ἄνευ
[1, 1258]   φύσιν ἐστὶν χρηματιστικὴ πᾶσιν  ἀπὸ   τῶν καρπῶν καὶ τῶν ζῴων.
[1, 1253]   κατὰ φύσιν ἔοικεν κώμη  ἀποικία   οἰκίας εἶναι, οὓς καλοῦσί τινες
[1, 1253]   τοῦ πρεσβυτάτου, ὥστε καὶ αἱ  ἀποικίαι,   διὰ τὴν συγγένειαν. Καὶ τοῦτ'
[1, 1258]   ζῆν ἐπιβάλλονται τὸ πρὸς τὰς  ἀπολαύσεις   τὰς σωματικὰς ζητοῦσιν, ὥστ' ἐπεὶ
[1, 1258]   Ἐν ὑπερβολῇ γὰρ οὔσης τῆς  ἀπολαύσεως,   τὴν τῆς ἀπολαυστικῆς ὑπερβολῆς ποιητικὴν
[1, 1258]   οὔσης τῆς ἀπολαύσεως, τὴν τῆς  ἀπολαυστικῆς   ὑπερβολῆς ποιητικὴν ζητοῦσιν· κἂν μὴ
[1, 1258]   εἶναι πλοῦτον οὗ εὐπορῶν λιμῷ  ἀπολεῖται,   καθάπερ καὶ τὸν Μίδαν ἐκεῖνον
[1, 1253]   φύσει πολιτικὸν ζῷον, καὶ  ἄπολις   διὰ φύσιν καὶ οὐ διὰ
[1, 1259]   οἷον Χαρητίδῃ τῷ Παρίῳ (καὶ  Ἀπολλοδώρῳ   τῷ Λημνίῳ περὶ γεωργίας καὶ
[1, 1257]   τελευταῖον καὶ χαρακτῆρα ἐπιβαλλόντων, ἵνα  ἀπολύσῃ   τῆς μετρήσεως αὑτούς· γὰρ
[1, 1258]   ἐστί, καὶ νομίσματος πλουτῶν πολλάκις  ἀπορήσει   τῆς ἀναγκαίας τροφῆς· καίτοι ἄτοπον
[1, 1260]   διὰ δειλίαν ἐλλείψῃ τῶν ἔργων.  Ἀπορήσειε   δ' ἄν τις, τὸ νῦν
[1, 1258]   φαῦλον καὶ ἀνεπιτήδειον. Καὶ γὰρ  ἀπορήσειεν   ἄν τις διὰ τί
[1, 1260]   Πρῶτον μὲν οὖν περὶ δούλων  ἀπορήσειεν   ἄν τις, πότερον ἔστιν ἀρετή
[1, 1256]   τι ἦν. Πρῶτον μὲν οὖν  ἀπορήσειεν   ἄν τις πότερον χρηματιστικὴ
[1, 1260]   τὰς σωματικὰς ὑπηρεσίας (ἔχει γὰρ  ἀπορίαν   ἀμφοτέρως· εἴτε γὰρ ἔστιν, τί
[1, 1258]   ὅρον. Δῆλον δὲ καὶ τὸ  ἀπορούμενον   ἐξ ἀρχῆς, πότερον τοῦ οἰκονομικοῦ
[1, 1259]   τοῦτον ποιοῦνται τὸν πόρον, ὅταν  ἀπορῶσι   χρημάτων· μονοπωλίαν γὰρ τῶν ὠνίων
[1, 1261]   καλῶς οἱ λόγου τοὺς δούλους  ἀποστεροῦντες   καὶ φάσκοντες ἐπιτάξει χρῆσθαι μόνον·
[1, 1254]   τῶν ὀργάνων κελευσθὲν προαισθανόμενον  ἀποτελεῖν   τὸ αὑτοῦ ἔργον, καὶ ὥσπερ
[1, 1256]   τὸ ὑποκείμενον ἐξ οὗ τι  ἀποτελεῖται   ἔργον, οἷον ὑφάντῃ μὲν ἔρια
[1, 1254]   τὰ οἰκεῖα ὄργανα, εἰ μέλλει  ἀποτελεσθήσεσθαι   τὸ ἔργον, οὕτω καὶ τῷ
[1, 1253]   πρὸς ἕν· οὕτω γὰρ ἂν  ἀποτελοῖτο   κάλλιστα τῶν ὀργάνων ἕκαστον, μὴ
[1, 1254]   ἀνθρώπου θηρίου· τὸ γὰρ  ἀποτελούμενον   ὑπὸ τῶν βελτιόνων βέλτιον ἔργον·
[1, 1261]   καὶ πρῶτον ἐπισκεψώμεθα περὶ τῶν  ἀποφηναμένων   περὶ τῆς πολιτείας τῆς ἀρίστης.
[1, 1260]   τὸ νῦν εἰρημένον εἰ ἀληθές,  ἆρα   καὶ τοὺς τεχνίτας δεήσει ἔχειν
[1, 1256]   τούτων βίοι. Οἱ μὲν οὖν  ἀργότατοι   νομάδες εἰσίν νἡ γὰρ ἀπὸ
[1, 1257]   τὸ ζῆν, οἷον σίδηρος καὶ  ἄργυρος   κἂν εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον,
[1, 1260]   παιδός, πότερα καὶ τούτων εἰσὶν  ἀρεταί,   καὶ δεῖ τὴν γυναῖκα εἶναι
[1, 1260]   ἔχειν καὶ περὶ τὰς ἠθικὰς  ἀρετὰς   ὑποληπτέον, δεῖν μὲν μετέχειν πάντας,
[1, 1260]   ἄμεινον λέγουσιν οἱ ἐξαριθμοῦντες τὰς  ἀρετάς,   ὥσπερ Γοργίας, τῶν οὕτως ὁριζομένων.
[1, 1260]   καὶ ἄρχοντος, πότερον αὐτὴ  ἀρετὴ   ἑτέρα. Εἰ μὲν γὰρ
[1, 1260]   τὸ εὖ ἔχειν τὴν ψυχὴν  ἀρετή,   τὸ ὀρθοπραγεῖν, τι
[1, 1255]   τοῦτο λέγωσιν, οὐθενὶ ἀλλ'  ἀρετῇ   καὶ κακίᾳ διορίζουσι τὸ δοῦλον
[1, 1253]   ὅπλα ἔχων φύεται φρονήσει καὶ  ἀρετῇ,   οἷς ἐπὶ τἀναντία ἔστι χρῆσθαι
[1, 1260]   ὅτι τούτου μὲν καὶ  ἀρετὴ   οὐκ αὐτοῦ πρὸς αὑτόν ἐστιν,
[1, 1260]   ἀπορήσειεν ἄν τις, πότερον ἔστιν  ἀρετή   τις δούλου παρὰ τὰς ὀργανικὰς
[1, 1255]   λόγους ἐπαλλάττειν, ὅτι τρόπον τινὰ  ἀρετὴ   τυγχάνουσα χορηγίας καὶ βιάζεσθαι δύναται
[1, 1260]   Ὥστε φανερὸν ὅτι ἔστιν ἠθικὴ  ἀρετὴ   τῶν εἰρημένων πάντων, καὶ οὐχ
[1, 1261]   τὴν τοῦ ὅλου δεῖ βλέπειν  ἀρετήν,   ἀναγκαῖον πρὸς τὴν πολιτείαν βλέποντας
[1, 1255]   οὐ δεῖ τὸ βέλτιον κατ'  ἀρετὴν   ἄρχειν καὶ δεσπόζειν. Ὅλως δ'
[1, 1260]   ἀρχόμενον, ὧν ἑτέραν φαμὲν εἶναι  ἀρετήν,   οἷον τοῦ λόγον ἔχοντος καὶ
[1, 1260]   καὶ τοὺς τεχνίτας δεήσει ἔχειν  ἀρετήν·   πολλάκις γὰρ δι' ἀκολασίαν ἐλλείπουσι
[1, 1260]   τελέαν ἔχειν δεῖ τὴν διανοητικὴν  ἀρετήν   (τὸ γὰρ ἔργον ἐστὶν ἁπλῶς
[1, 1260]   ἀψύχων κτῆσιν, καὶ περὶ τὴν  ἀρετὴν   τούτων περὶ τὴν τῆς
[1, 1261]   Φανερὸν τοίνυν ὅτι τῆς τοιαύτης  ἀρετῆς   αἴτιον εἶναι δεῖ τῷ δούλῳ
[1, 1260]   δοῦλον, ὥστε δῆλον ὅτι καὶ  ἀρετῆς   δεῖται μικρᾶς, καὶ τοσαύτης ὅπως
[1, 1255]   τινος, ὥστε δοκεῖν μὴ ἄνευ  ἀρετῆς   εἶναι τὴν βίαν, ἀλλὰ περὶ
[1, 1253]   Διὸ ἀνοσιώτατον καὶ ἀγριώτατον ἄνευ  ἀρετῆς,   καὶ πρὸς ἀφροδίσια καὶ ἐδωδὴν
[1, 1261]   τῆς τε περὶ ἕκαστον αὐτῶν  ἀρετῆς   καὶ τῆς πρὸς σφᾶς αὐτοὺς
[1, 1260]   δὲ πορρώτερον, καὶ τοσοῦτον ἐπιβάλλει  ἀρετῆς   ὅσον περ καὶ δουλείας. ~(Ὁ
[1, 1259]   ἀγεννέσταται δὲ ὅπου ἐλάχιστον προσδεῖ  ἀρετῆς.   Περὶ ἑκάστου δὲ τούτων καθόλου
[1, 1260]   ὅτι ἀνάγκη μὲν μετέχειν ἀμφοτέρους  ἀρετῆς,   ταύτης δ' εἶναι διαφοράς, ὥσπερ
[1, 1261]   ἀποφηναμένων περὶ τῆς πολιτείας τῆς  ἀρίστης.  
[1, 1254]   ζωῆς ἔστι τις ἀρχή, οἷον  ἁρμονίας.   Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως ἐξωτερικωτέρας
[1, 1257]   Ἔστι γὰρ μεταβλητικὴ πάντων,  ἀρξαμένη   τὸ μὲν πρῶτον ἐκ τοῦ
[1, 1260]   ἔσται σώφρων καὶ δίκαιος, πῶς  ἄρξει   καλῶς; Εἴθ' ἀρχόμενος, πῶς
[1, 1253]   πρώτιστα γυναῖκά τε βοῦν τ'  ἀροτῆρα   Ωδ γὰρ βοῦς ἀντ'
[1, 1259]   χειμῶνος ὄντος εὐπορήσαντα χρημάτων ὀλίγων  ἀρραβῶνας   διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων τῶν τ'
[1, 1260]   τοῦ ποδανιπτῆρος λόγον· τὸ δ'  ἄρρεν   ἀεὶ πρὸς τὸ θῆλυ τοῦτον
[1, 1255]   σωτηρίας οὕτως. Ἔτι δὲ τὸ  ἄρρεν   πρὸς τὸ θῆλυ φύσει τὸ
[1, 1252]   εἶναι, οἷον θῆλυ μὲν καὶ  ἄρρεν   τῆς γενέσεως ἕνεκεν (καὶ τοῦτο
[1, 1260]   τοῦ δούλου ἄρχει καὶ τὸ  ἄρρεν   τοῦ θήλεος καὶ ἀνὴρ παιδός,
[1, 1260]   δὲ βασιλικῶς· ~(τό τε γὰρ  ἄρρεν   φύσει τοῦ θήλεος ἡγεμονικώτερον, εἰ
[1, 1256]   πολιτική, οὐδὲ πᾶσαι ἀλλήλαις αἱ  ἀρχαί,   ὥσπερ τινές φασιν. μὲν
[1, 1253]   καὶ νῦν οἱ δὲ τὸ  ἀρχαῖον   ἐβασιλεύοντο, ὥσπερ δὲ καὶ τὰ
[1, 1253]   Σποράδες γάρ· καὶ οὕτω τὸ  ἀρχαῖον   ᾤκουν. Καὶ τοὺς θεοὺς δὲ
[1, 1260]   ἐν μὲν οὖν ταῖς πολιτικαῖς  ἀρχαῖς   ταῖς πλείσταις μεταβάλλει τὸ ἄρχον
[1, 1255]   μὲν γὰρ ψυχὴ τοῦ σώματος  ἄρχει   δεσποτικὴν ἀρχήν, δὲ νοῦς
[1, 1259]   δὲ γαμική ήκαὶ γὰρ γυναικὸς  ἄρχει   καὶ τέκνων, ὡς ἐλευθέρων μὲν
[1, 1260]   τρόπον τὸ ἐλεύθερον τοῦ δούλου  ἄρχει   καὶ τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος
[1, 1254]   ἔργον· ὅπου δὲ τὸ μὲν  ἄρχει   τὸ δ' ἄρχεται, ἔστι τι
[1, 1260]   καλοκαγαθίας, διὰ τί τὸν μὲν  ἄρχειν   δέοι ἂν τὸν δὲ ἄρχεσθαι
[1, 1260]   τὸ μὲν γὰρ ἄρχεσθαι καὶ  ἄρχειν   εἴδει διαφέρει, τὸ δὲ μᾶλλον
[1, 1253]   οἱ ποιηταὶ βαρβάρων δ' Ἕλληνας  ἄρχειν   εἰκός, ὡς ταὐτὸ φύσει βάρβαρον
[1, 1255]   τοῦτο δίκαιον, τὸ τὸν κρείττονα  ἄρχειν)   ἐπεὶ διαστάντων γε χωρὶς τούτων
[1, 1256]   τὸ μὲν ἄρχεσθαι τὸ δ'  ἄρχειν   ἣν πεφύκασιν ἀρχὴν ἄρχειν, ὥστε
[1, 1254]   τῶν γινομένων καταμαθεῖν. Τὸ γὰρ  ἄρχειν   καὶ ἄρχεσθαι οὐ μόνον τῶν
[1, 1255]   δεῖ τὸ βέλτιον κατ' ἀρετὴν  ἄρχειν   καὶ δεσπόζειν. Ὅλως δ' ἀντεχόμενοί
[1, 1254]   ἄρχεσθαι τὰ δ' ἐπὶ τὸ  ἄρχειν.   Καὶ εἴδη πολλὰ καὶ ἀρχόντων
[1, 1255]   μοχθηρῶς ἐχόντων δόξειεν ἂν  ἄρχειν   πολλάκις τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς
[1, 1256]   δ' ἄρχειν