HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


φ  =  42 formes différentes pour 82 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 13]   καὶ ἐπὶ τὰ βέλτιστα παρακαλεῖ·  φαίνεται   δ´ ἐν αὐτοῖς καὶ ἄλλο
[1, 5]   πολιτικοῦ βίου σχεδὸν τοῦτο τέλος.  φαίνεται   δ´ ἐπιπολαιότερον εἶναι τοῦ ζητουμένου·
[1, 8]   ἀρίστην, φαμὲν εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν.  φαίνεται   δ´ ὅμως καὶ τῶν ἐκτὸς
[1, 5]   ὑπολάβοι· δι´ αὑτὰ γὰρ ἀγαπᾶται.  φαίνεται   δ´ οὐδ´ ἐκεῖνα· καίτοι πολλοὶ
[1, 5]   τοῦ πολιτικοῦ βίου ταύτην ὑπολάβοι.  φαίνεται   δὲ ἀτελεστέρα καὶ αὕτη· δοκεῖ
[1, 7]   δὲ αἰσθητική τις ἂν εἴη,  φαίνεται   δὲ καὶ αὐτὴ κοινὴ καὶ
[1, 7]   χάριν, οὐδ´ ὅλως δι´ ἄλλο.  φαίνεται   δὲ καὶ ἐκ τῆς αὐταρκείας
[1, 8]   εὐζωία τις εἴρηται καὶ εὐπραξία.  Φαίνεται   δὲ καὶ τὰ ἐπιζητούμενα τὰ
[1, 9]   ἄλλης ἂν εἴη σκέψεως οἰκειότερον,  φαίνεται   δὲ κἂν εἰ μὴ θεόπεμπτός
[1, 13]   πάντα γὰρ ὁμοφωνεῖ τῷ λόγῳ.  φαίνεται   δὴ καὶ τὸ ἄλογον διττόν.
[1, 12]   τῶν γε δυνάμεων οὐκ ἔστιν.  φαίνεται   δὴ πᾶν τὸ ἐπαινετὸν τῷ
[1, 13]   τις ἀρετὴ καὶ οὐκ ἀνθρωπίνη  φαίνεται·   δοκεῖ γὰρ ἐν τοῖς ὕπνοις
[1, 11]   μὲν διαιρεῖν μακρὸν καὶ ἀπέραντον  φαίνεται,   καθόλου δὲ λεχθὲν καὶ τύπῳ
[1, 7]   αἱρετώτερον ἀεί. τέλειον δή τι  φαίνεται   καὶ αὔταρκες εὐδαιμονία, τῶν
[1, 9]   ἆθλον καὶ τέλος ἄριστον εἶναι  φαίνεται   καὶ θεῖόν τι καὶ μακάριον.
[1, 2]   καὶ τελειότερον τὸ τῆς πόλεως  φαίνεται   καὶ λαβεῖν καὶ σῴζειν· ἀγαπητὸν
[1, 11]   μὲν μηδοτιοῦν συμβάλλεσθαι λίαν ἄφιλον  φαίνεται   καὶ ταῖς δόξαις ἐναντίον· πολλῶν
[1, 7]   μὲν γὰρ ζῆν κοινὸν εἶναι  φαίνεται   καὶ τοῖς φυτοῖς, ζητεῖται δὲ
[1, 3]   πράγματος φύσις ἐπιδέχεται· παραπλήσιον γὰρ  φαίνεται   μαθηματικοῦ τε πιθανολογοῦντος ἀποδέχεσθαι καὶ
[1, 7]   ἀγαθόν, τί ποτ´ ἂν εἴη.  φαίνεται   μὲν γὰρ ἄλλο ἐν ἄλλῃ
[1, 6]   τὴν ἰδέαν αὐτὴν τεθεαμένος.  φαίνεται   μὲν γὰρ οὐδὲ τὴν ὑγίειαν
[1, 13]   διαφέρει. λόγου δὲ καὶ τοῦτο  φαίνεται   μετέχειν, ὥσπερ εἴπομεν· πειθαρχεῖ γοῦν
[1, 7]   τὸ ἄριστον λέγειν ὁμολογούμενόν τι  φαίνεται,   ποθεῖται δ´ ἐναργέστερον τί ἐστιν
[1, 7]   διασαφῆσαι πειρατέον. ἐπεὶ δὲ πλείω  φαίνεται   τὰ τέλη, τούτων δ´ αἱρούμεθά
[1, 7]   καὶ ὅλως ἑκάστου τῶν μορίων  φαίνεταί   τι ἔργον, οὕτω καὶ ἀνθρώπου
[1, 2]   ἀρχιτεκτονικῆς. τοιαύτη δ´ πολιτικὴ  φαίνεται·   τίνας γὰρ εἶναι χρεὼν τῶν
[1, 12]   τι καὶ βέλτιον, καθάπερ καὶ  φαίνεται·   τούς τε γὰρ θεοὺς μακαρίζομεν
[1, 1]   πάντ´ ἐφίεται. διαφορὰ δέ τις  φαίνεται   τῶν τελῶν· τὰ μὲν γάρ
[1, 7]   τὸ δ´ ἄριστον τέλειόν τι  φαίνεται.   ὥστ´ εἰ μέν ἐστιν ἕν
[1, 4]   τὸ ὅτι, καὶ εἰ τοῦτο  φαίνοιτο   ἀρκούντως, οὐδὲν προσδεήσει τοῦ διότι·
[1, 5]   μὲν οὖν πολλοὶ παντελῶς ἀνδραποδώδεις  φαίνονται   βοσκημάτων βίον προαιρούμενοι, τυγχάνουσι δὲ
[1, 12]   τοὺς θεοὺς ἐπαίνων· γελοῖοι γὰρ  φαίνονται   πρὸς ἡμᾶς ἀναφερόμενοι, τοῦτο δὲ
[1, 11]   μακάριον. συμβάλλεσθαι μὲν οὖν τι  φαίνονται   τοῖς κεκμηκόσιν αἱ εὐπραξίαι τῶν
[1, 8]   μίαν τούτων τὴν ἀρίστην,  φαμὲν   εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν. φαίνεται δ´
[1, 7]   ἄνευ λόγου, τὸ δ´ αὐτό  φαμεν   ἔργον εἶναι τῷ γένει τοῦδε
[1, 13]   τοῦ πατρὸς καὶ τῶν φίλων  φαμὲν   ἔχειν λόγον, καὶ οὐχ ὥσπερ
[1, 13]   εἰ δὲ χρὴ καὶ τοῦτο  φάναι   λόγον ἔχειν, διττὸν ἔσται καὶ
[1, 4]   γὰρ τῶν ἐναργῶν τι καὶ  φανερῶν,   οἷον ἡδονὴν πλοῦτον
[1, 13]   καὶ ταύτῃ βελτίω γίνεται τὰ  φαντάσματα   τῶν ἐπιεικῶν τῶν τυχόντων.
[1, 13]   ἥκιστα διάδηλοι καθ´ ὕπνον (ὅθεν  φασὶν   οὐδὲν διαφέρειν τὸ ἥμισυ τοῦ
[1, 10]   πράξει τὰ μισητὰ καὶ τὰ  φαῦλα.   τὸν γὰρ ὡς ἀληθῶς ἀγαθὸν
[1, 13]   ψυχῆς λέγεται σπουδαία καὶ  φαύλη)   πλὴν εἰ μὴ κατὰ μικρὸν
[1, 10]   πάσας οἰόμεθα τὰς τύχας εὐσχημόνως  φέρειν   καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων ἀεὶ
[1, 10]   τούτοις διαλάμπει τὸ καλόν, ἐπειδὰν  φέρῃ   τις εὐκόλως πολλὰς καὶ μεγάλας
[1, 8]   ὅλως τὰ κατ´ ἀρετὴν τῷ  φιλαρέτῳ.   τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς τὰ
[1, 8]   φιλοτοιοῦτος, οἷον ἵππος μὲν τῷ  φιλίππῳ,   θέαμα δὲ τῷ φιλοθεώρῳ· τὸν
[1, 8]   τρόπον καὶ τὰ δίκαια τῷ  φιλοδικαίῳ   καὶ ὅλως τὰ κατ´ ἀρετὴν
[1, 8]   τῷ φιλίππῳ, θέαμα δὲ τῷ  φιλοθεώρῳ·   τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ
[1, 8]   τῳ πάγκακοι παῖδες εἶεν  φίλοι,   ἀγαθοὶ ὄντες τεθνᾶσιν. καθάπερ
[1, 6]   φιλοσόφους ὄντας· ἀμφοῖν γὰρ ὄντοιν  φίλοιν   ὅσιον προτιμᾶν τὴν ἀλήθειαν. οἱ
[1, 7]   καὶ γυναικὶ καὶ ὅλως τοῖς  φίλοις   καὶ πολίταις, ἐπειδὴ φύσει πολιτικὸν
[1, 8]   φύσει τοιαῦτ´ εἶναι, τοῖς δὲ  φιλοκάλοις   ἐστὶν ἡδέα τὰ φύσει ἡδέα·
[1, 6]   ὑπὲρ αὐτῶν ἄλλης ἂν εἴη  φιλοσοφίας   οἰκειότερον. ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[1, 8]   οὖσαν καὶ ὁμολογουμένην ὑπὸ τῶν  φιλοσοφούντων.   ὀρθῶς δὲ καὶ ὅτι πράξεις
[1, 6]   οἰκεῖα ἀναιρεῖν, ἄλλως τε καὶ  φιλοσόφους   ὄντας· ἀμφοῖν γὰρ ὄντοιν φίλοιν
[1, 8]   ἐστὶν ἡδὺ πρὸς λέγεται  φιλοτοιοῦτος,   οἷον ἵππος μὲν τῷ φιλίππῳ,
[1, 6]   τοιαύτης ζητήσεως γινομένης διὰ τὸ  φίλους   ἄνδρας εἰσαγαγεῖν τὰ εἴδη. δόξειε
[1, 7]   ἀπογόνους καὶ τῶν φίλων τοὺς  φίλους   εἰς ἄπειρον πρόεισιν. ἀλλὰ τοῦτο
[1, 11]   οὕτω καὶ τὰ περὶ τοὺς  φίλους   ὁμοίως ἅπαντας, διαφέρει δὲ τῶν
[1, 11]   τῶν ἀπογόνων τύχας καὶ τῶν  φίλων   ἁπάντων τὸ μὲν μηδοτιοῦν συμβάλλεσθαι
[1, 8]   πράττεται, (καθάπερ δι´ ὀργάνων, διὰ  φίλων   καὶ πλούτου καὶ πολιτικῆς δυνάμεως·
[1, 11]   τοῖς κεκμηκόσιν αἱ εὐπραξίαι τῶν  φίλων,   ὁμοίως δὲ καὶ αἱ δυσπραξίαι,
[1, 7]   καὶ τοὺς ἀπογόνους καὶ τῶν  φίλων   τοὺς φίλους εἰς ἄπειρον πρόεισιν.
[1, 13]   καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν  φίλων   φαμὲν ἔχειν λόγον, καὶ οὐχ
[1, 5]   ὑπολαμβάνειν οἱ μὲν πολλοὶ καὶ  φορτικώτατοι   τὴν ἡδονήν· διὸ καὶ τὸν
[1, 6]   καὶ μονούμενα διώκεται, οἷον τὸ  φρονεῖν   καὶ ὁρᾶν καὶ ἡδοναί τινες
[1, 6]   τῆς λευκότητος. τιμῆς δὲ καὶ  φρονήσεως   καὶ ἡδονῆς ἕτεροι καὶ διαφέροντες
[1, 13]   σοφίαν μὲν καὶ σύνεσιν καὶ  φρόνησιν   διανοητικάς, ἐλευθεριότητα δὲ καὶ σωφροσύνην
[1, 8]   μὲν γὰρ ἀρετὴ τοῖς δὲ  φρόνησις   ἄλλοις δὲ σοφία τις εἶναι
[1, 5]   εἶναι· ζητοῦσι γοῦν ὑπὸ τῶν  φρονίμων   τιμᾶσθαι, καὶ παρ´ οἷς γινώσκονται,
[1, 6]   τὰ δὲ ποιητικὰ τούτων  φυλακτικά   πως τῶν ἐναντίων κωλυτικὰ
[1, 3]   ὥστε δοκεῖν νόμῳ μόνον εἶναι,  φύσει   δὲ μή. τοιαύτην δέ τινα
[1, 8]   δὲ φιλοκάλοις ἐστὶν ἡδέα τὰ  φύσει   ἡδέα· τοιαῦται δ´ αἱ κατ´
[1, 7]   τοῖς φίλοις καὶ πολίταις, ἐπειδὴ  φύσει   πολιτικὸν ἄνθρωπος. τούτων δὲ
[1, 8]   ἡδέα μάχεται διὰ τὸ μὴ  φύσει   τοιαῦτ´ εἶναι, τοῖς δὲ φιλοκάλοις
[1, 6]   καὶ οὐσία πρότερον τῇ  φύσει   τοῦ πρός τι (παραφυάδι γὰρ
[1, 9]   ἔχειν οὕτως, εἴπερ τὰ κατὰ  φύσιν,   ὡς οἷόν τε κάλλιστα ἔχειν,
[1, 3]   ἐφ´ ὅσον τοῦ πράγματος  φύσις   ἐπιδέχεται· παραπλήσιον γὰρ φαίνεται μαθηματικοῦ
[1, 13]   ἔοικε δὲ καὶ ἄλλη τις  φύσις   τῆς ψυχῆς ἄλογος εἶναι, μετέχουσα
[1, 13]   ἄλογον διττόν. τὸ μὲν γὰρ  φυτικὸν   οὐδαμῶς κοινωνεῖ λόγου, τὸ δ´
[1, 13]   τὸ μὲν ἔοικε κοινῷ καὶ  φυτικῷ,   λέγω δὲ τὸ αἴτιον τοῦ
[1, 7]   κοινὸν εἶναι φαίνεται καὶ τοῖς  φυτοῖς,   ζητεῖται δὲ τὸ ἴδιον. ἀφοριστέον




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 11/06/2008