HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


τ  =  166 formes différentes pour 1106 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 13]   δεξιὰ προαιρουμένων κινῆσαι τοὐναντίον εἰς  τὰ   ἀριστερὰ παραφέρεται, καὶ ἐπὶ τῆς
[1, 13]   ἐπαινοῦμεν· ὀρθῶς γὰρ καὶ ἐπὶ  τὰ   βέλτιστα παρακαλεῖ· φαίνεται δ´ ἐν
[1, 4]   διττῶς· τὰ μὲν γὰρ ἡμῖν  τὰ   δ´ ἁπλῶς. ἴσως οὖν ἡμῖν
[1, 12]   γὰρ τῶν καλῶν ἀπὸ ταύτης·  τὰ   δ´ ἐγκώμια τῶν ἔργων ὁμοίως
[1, 11]   καὶ ῥοπὴν πρὸς τὸν βίον  τὰ   δ´ ἐλαφροτέροις ἔοικεν, οὕτω καὶ
[1, 3]   ὥσπερ οὐδ´ ἐν τοῖς δημιουργουμένοις.  τὰ   δὲ καλὰ καὶ τὰ δίκαια,
[1, 10]   οὐ ποιεῖ ῥοπὴν τῆς ζωῆς,  τὰ   δὲ μεγάλα καὶ πολλὰ γινόμενα
[1, 8]   μὲν πολλοὶ καὶ παλαιοὶ λέγουσιν,  τὰ   δὲ ὀλίγοι καὶ ἔνδοξοι ἄνδρες·
[1, 1]   τὰ μὲν γάρ εἰσιν ἐνέργειαι,  τὰ   δὲ παρ´ αὐτὰς ἔργα τινά.
[1, 6]   καθ´ αὑτὰ διωκόμενα καὶ ἀγαπώμενα,  τὰ   δὲ ποιητικὰ τούτων φυλακτικά
[1, 9]   ἀγαθῶν τὰ μὲν ὑπάρχειν ἀναγκαῖον,  τὰ   δὲ συνεργὰ καὶ χρήσιμα πέφυκεν
[1, 13]   παραλελυμένα τοῦ σώματος μόρια εἰς  τὰ   δεξιὰ προαιρουμένων κινῆσαι τοὐναντίον εἰς
[1, 3]   δημιουργουμένοις. τὰ δὲ καλὰ καὶ  τὰ   δίκαια, περὶ ὧν πολιτικὴ
[1, 8]   τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ  τὰ   δίκαια τῷ φιλοδικαίῳ καὶ ὅλως
[1, 12]   ἴσως οἰκειότερον ἐξακριβοῦν τοῖς περὶ  τὰ   ἐγκώμια πεπονημένοις· ἡμῖν δὲ δῆλον
[1, 6]   διὰ τὸ φίλους ἄνδρας εἰσαγαγεῖν  τὰ   εἴδη. δόξειε δ´ ἂν ἴσως
[1, 8]   καὶ εὐπραξία. Φαίνεται δὲ καὶ  τὰ   ἐπιζητούμενα τὰ περὶ τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 7]   μεγάλην γὰρ ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς  τὰ   ἑπόμενα. δοκεῖ γὰρ πλεῖον
[1, 12]   ἐπαινοῦμεν διὰ τὰς πράξεις καὶ  τὰ   ἔργα, καὶ τὸν ἰσχυρὸν δὲ
[1, 1]   τούτοις βελτίω πέφυκε τῶν ἐνεργειῶν  τὰ   ἔργα. πολλῶν δὲ πράξεων οὐσῶν
[1, 13]   ἐφ´ ὅσον ἱκανῶς ἔχει πρὸς  τὰ   ζητούμενα· τὸ γὰρ ἐπὶ πλεῖον
[1, 8]   φιλαρέτῳ. τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς  τὰ   ἡδέα μάχεται διὰ τὸ μὴ
[1, 6]   τοῦτ´ ἔχοντες μᾶλλον εἰσόμεθα καὶ  τὰ   ἡμῖν ἀγαθά, κἂν εἰδῶμεν, ἐπιτευξόμεθα
[1, 6]   λέγεσθαι δὲ καθ´ ἓν εἶδος  τὰ   καθ´ αὑτὰ διωκόμενα καὶ ἀγαπώμενα,
[1, 6]   χωρίσαντες οὖν ἀπὸ τῶν ὠφελίμων  τὰ   καθ´ αὑτὰ σκεψώμεθα εἰ λέγεται
[1, 8]   ἀδύνατον γὰρ οὐ ῥᾴδιον  τὰ   καλὰ πράττειν ἀχορήγητον ὄντα. πολλὰ
[1, 10]   καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων ἀεὶ  τὰ   κάλλιστα πράττειν, καθάπερ καὶ στρατηγὸν
[1, 7]   παντὸς εἶναι προαγαγεῖν καὶ διαρθρῶσαι  τὰ   καλῶς ἔχοντα τῇ περιγραφῇ, καὶ
[1, 10]   μάλιστα πάντων πράξει καὶ θεωρήσει  τὰ   κατ´ ἀρετήν, καὶ τὰς τύχας
[1, 8]   δίκαια τῷ φιλοδικαίῳ καὶ ὅλως  τὰ   κατ´ ἀρετὴν τῷ φιλαρέτῳ. τοῖς
[1, 9]   οὕτω πέφυκεν, ὁμοίως δὲ καὶ  τὰ   κατὰ τέχνην καὶ πᾶσαν αἰτίαν,
[1, 9]   καὶ πᾶσαν αἰτίαν, καὶ μάλιστα  τὰ〉   κατὰ τὴν ἀρίστην. τὸ δὲ
[1, 9]   εὐδαιμονεῖν, εὔλογον ἔχειν οὕτως, εἴπερ  τὰ   κατὰ φύσιν, ὡς οἷόν τε
[1, 6]   βέλτιον εἶναι γνωρίζειν αὐτὸ πρὸς  τὰ   κτητὰ καὶ πρακτὰ τῶν ἀγαθῶν·
[1, 10]   ζώντων οἷς ὑπάρχει καὶ ὑπάρξει  τὰ   λεχθέντα, μακαρίους δ´ ἀνθρώπους. ~καὶ
[1, 12]   εἶναι ἀρχή· ταύτης γὰρ χάριν  τὰ   λοιπὰ πάντα πάντες πράττομεν, τὴν
[1, 7]   ἑκάστης τἀγαθόν; οὗ χάριν  τὰ   λοιπὰ πράττεται; τοῦτο δ´ ἐν
[1, 7]   τὸ τέλος· τούτου γὰρ ἕνεκα  τὰ   λοιπὰ πράττουσι πάντες. ὥστ´ εἴ
[1, 5]   πρὸς τούτοις (κακοπαθεῖν καὶ ἀτυχεῖν  τὰ   μέγιστα· τὸν δ´ οὕτω ζῶντα
[1, 1]   δέ τις φαίνεται τῶν τελῶν·  τὰ   μὲν γάρ εἰσιν ἐνέργειαι, τὰ
[1, 4]   τῶν γνωρίμων, ταῦτα δὲ διττῶς·  τὰ   μὲν γὰρ ἡμῖν τὰ δ´
[1, 11]   καὶ τῶν περὶ αὑτὸν ἀτυχημάτων  τὰ   μὲν ἔχει τι βρῖθος καὶ
[1, 6]   διττῶς λέγοιτ´ ἂν τἀγαθά, καὶ  τὰ   μὲν καθ´ αὑτά, θάτερα δὲ
[1, 10]   καὶ διαφερόντων μεγέθει καὶ μικρότητι,  τὰ   μὲν μικρὰ τῶν εὐτυχημάτων, ὁμοίως
[1, 8]   ἐκτὸς εὐετηρίαν συμπαραλαμβάνουσιν. τούτων δὲ  τὰ   μὲν πολλοὶ καὶ παλαιοὶ λέγουσιν,
[1, 9]   τις. τῶν δὲ λοιπῶν ἀγαθῶν  τὰ   μὲν ὑπάρχειν ἀναγκαῖον, τὰ δὲ
[1, 10]   μακαρίων ἄθλιος· οὐδέποτε γὰρ πράξει  τὰ   μισητὰ καὶ τὰ φαῦλα. τὸν
[1, 6]   σωτηρίᾳ γε τῆς ἀληθείας καὶ  τὰ   οἰκεῖα ἀναιρεῖν, ἄλλως τε καὶ
[1, 7]   οἷον πλοῦτον αὐλοὺς καὶ ὅλως  τὰ   ὄργανα, δῆλον ὡς οὐκ ἔστι
[1, 13]   τῷ λόγῳ. ἀτεχνῶς γὰρ καθάπερ  τὰ   παραλελυμένα τοῦ σώματος μόρια εἰς
[1, 11]   τελευτήσαντας συμβαίνειν πολὺ μᾶλλον  τὰ   παράνομα καὶ δεινὰ προϋπάρχειν ἐν
[1, 7]   τοῖς ἄλλοις ποιητέον, ὅπως μὴ  τὰ   πάρεργα τῶν ἔργων πλείω γίνηται.
[1, 8]   Φαίνεται δὲ καὶ τὰ ἐπιζητούμενα  τὰ   περὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἅπανθ´ ὑπάρχειν
[1, 11]   δ´ ἐλαφροτέροις ἔοικεν, οὕτω καὶ  τὰ   περὶ τοὺς φίλους ὁμοίως ἅπαντας,
[1, 8]   δὲ περὶ ψυχὴν καὶ σῶμα,  τὰ   περὶ ψυχὴν κυριώτατα λέγομεν καὶ
[1, 13]   δεῖ τὸν πολιτικὸν εἰδέναι πως  τὰ   περὶ ψυχῆς, ὥσπερ καὶ τὸν
[1, 8]   ἕν γέ τι καὶ  τὰ   πλεῖστα κατορθοῦν. τοῖς μὲν οὖν
[1, 4]   θαυμάζουσιν. ἔνιοι δ´ ᾤοντο παρὰ  τὰ   πολλὰ ταῦτα ἀγαθὰ ἄλλο τι
[1, 5]   καὶ ἄλλου χάριν. διὸ μᾶλλον  τὰ   πρότερον λεχθέντα τέλη τις ἂν
[1, 1]   καὶ ἐπιστημῶν πολλὰ γίνεται καὶ  τὰ   τέλη· ἰατρικῆς μὲν γὰρ ὑγίεια,
[1, 7]   πειρατέον. ἐπεὶ δὲ πλείω φαίνεται  τὰ   τέλη, τούτων δ´ αἱρούμεθά τινα
[1, 1]   οὐδὲν τὰς ἐνεργείας αὐτὰς εἶναι  τὰ   τέλη τῶν πράξεων παρὰ
[1, 13]   ταῦτα δὲ πότερον διώρισται καθάπερ  τὰ   τοῦ σώματος μόρια καὶ πᾶν
[1, 2]   τὸ ταύτης τέλος περιέχοι ἂν  τὰ   τῶν ἄλλων, ὥστε τοῦτ´ ἂν
[1, 1]   ὑφ´ ἑτέρας· ἐν ἁπάσαις δὲ  τὰ   τῶν ἀρχιτεκτονικῶν τέλη πάντων ἐστὶν
[1, 10]   μηδ´ ἐπί τινα χρόνον συνικνεῖσθαι  τὰ   τῶν ἐκγόνων τοῖς γονεῦσιν. ἀλλ´
[1, 8]   μὲν γὰρ ἀληθεῖ πάντα συνᾴδει  τὰ   ὑπάρχοντα, τῷ δὲ ψευδεῖ ταχὺ
[1, 13]   κινήσεων, καὶ ταύτῃ βελτίω γίνεται  τὰ   φαντάσματα τῶν ἐπιεικῶν τῶν
[1, 10]   γὰρ πράξει τὰ μισητὰ καὶ  τὰ   φαῦλα. τὸν γὰρ ὡς ἀληθῶς
[1, 8]   τοῖς δὲ φιλοκάλοις ἐστὶν ἡδέα  τὰ   φύσει ἡδέα· τοιαῦται δ´ αἱ
[1, 3]   δέ τινα πλάνην ἔχει καὶ  τἀγαθὰ   διὰ τὸ πολλοῖς συμβαίνειν βλάβας
[1, 6]   οὖν ὅτι διττῶς λέγοιτ´ ἂν  τἀγαθά,   καὶ τὰ μὲν καθ´ αὑτά,
[1, 13]   ἀνθρωπίνης δῆλον ὅτι· καὶ γὰρ  τἀγαθὸν   ἀνθρώπινον ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 5]   εἶναι ἐν τῷ τιμωμένῳ,  τἀγαθὸν   δὲ οἰκεῖόν τι καὶ δυσαφαίρετον
[1, 7]   πρᾶξις, ἐν τῷ ἔργῳ δοκεῖ  τἀγαθὸν   εἶναι καὶ τὸ εὖ, οὕτω
[1, 7]   λοιπαῖς ὁμοίως. τί οὖν ἑκάστης  τἀγαθόν;   οὗ χάριν τὰ λοιπὰ
[1, 6]   τούτοις ἰδέα. ἔτι δ´ ἐπεὶ  τἀγαθὸν   ἰσαχῶς λέγεται τῷ ὄντι (καὶ
[1, 2]   δῆλον ὡς τοῦτ´ ἂν εἴη  τἀγαθὸν   καὶ τὸ ἄριστον. ἆρ´ οὖν
[1, 1]   ἐφίεσθαι δοκεῖ· διὸ καλῶς ἀπεφήναντο  τἀγαθόν,   οὗ πάντ´ ἐφίεται. διαφορὰ δέ
[1, 12]   δ´ εἶναι τὸν θεὸν καὶ  τἀγαθόν·   πρὸς ταῦτα γὰρ καὶ τἆλλα
[1, 7]   ὀλίγος χρόνος. Περιγεγράφθω μὲν οὖν  τἀγαθὸν   ταύτῃ· δεῖ γὰρ ἴσως ὑποτυπῶσαι
[1, 6]   ἐστὶ τῶν καθ´ αὑτά, τὸν  τἀγαθοῦ   λόγον ἐν ἅπασιν αὐτοῖς τὸν
[1, 8]   τυχεῖν. ἅπαντα γὰρ ὑπάρχει ταῦτα  ταῖς   ἀρίσταις ἐνεργείαις· ταύτας δέ,
[1, 11]   συμβάλλεσθαι λίαν ἄφιλον φαίνεται καὶ  ταῖς   δόξαις ἐναντίον· πολλῶν δὲ καὶ
[1, 8]   οὔτ´ ἐλευθέριον τὸν μὴ χαίροντα  ταῖς   ἐλευθερίοις πράξεσιν· ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 5]   διὰ τὸ πολλοὺς τῶν ἐν  ταῖς   ἐξουσίαις ὁμοιοπαθεῖν Σαρδαναπάλλῳ. οἱ δὲ
[1, 6]   ἔχει λόγος, ἔοικε δὲ  ταῖς   ἐπιστήμαις διαφωνεῖν· πᾶσαι γὰρ ἀγαθοῦ
[1, 8]   ἐστὶν ἀγαθὸς μὴ χαίρων  ταῖς   καλαῖς πράξεσιν· οὔτε γὰρ δίκαιον
[1, 6]   γὰρ ἂν ἐλέγετ´ ἐν πάσαις  ταῖς   κατηγορίαις, ἀλλ´ ἐν μιᾷ μόνῃ.
[1, 7]   ἐν ἰατρικῇ καὶ στρατηγικῇ καὶ  ταῖς   λοιπαῖς ὁμοίως. τί οὖν ἑκάστης
[1, 2]   οἰκονομικὴν ῥητορικήν· χρωμένης δὲ ταύτης  ταῖς   λοιπαῖς {πρακτικαῖς} τῶν ἐπιστημῶν, ἔτι
[1, 2]   εἶναι χρεὼν τῶν ἐπιστημῶν ἐν  ταῖς   πόλεσι, (καὶ ποίας ἑκάστους μανθάνειν
[1, 11]   παράνομα καὶ δεινὰ προϋπάρχειν ἐν  ταῖς   τραγῳδίαις πράττεσθαι, συλλογιστέον δὴ
[1, 10]   σαθρῶς ἱδρυμένον. τὸ μὲν  ταῖς   τύχαις ἐπακολουθεῖν οὐδαμῶς ὀρθόν; οὐ
[1, 10]   δῆλον γὰρ ὡς εἰ συνακολουθοίημεν  ταῖς   τύχαις, τὸν αὐτὸν εὐδαίμονα καὶ
[1, 3]   πεπαιδευμένου γάρ ἐστιν ἐπὶ τοσοῦτον  τἀκριβὲς   ἐπιζητεῖν καθ´ ἕκαστον γένος, ἐφ´
[1, 3]   τοιούτων λέγοντας παχυλῶς καὶ τύπῳ  τἀληθὲς   ἐνδείκνυσθαι, καὶ περὶ τῶν ὡς
[1, 8]   τῷ δὲ ψευδεῖ ταχὺ διαφωνεῖ  τἀληθές.   νενεμημένων δὴ τῶν ἀγαθῶν τριχῇ,
[1, 7]   ποῖόν τι· θεατὴς γὰρ  τἀληθοῦς.   τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ
[1, 12]   τἀγαθόν· πρὸς ταῦτα γὰρ καὶ  τἆλλα   ἀναφέρεσθαι. μὲν γὰρ ἔπαινος
[1, 2]   πρακτῶν δι´ αὑτὸ βουλόμεθα,  τἆλλα   δὲ διὰ τοῦτο, καὶ μὴ
[1, 13]   ἐπὶ τῆς ψυχῆς οὕτως· ἐπὶ  τἀναντία   γὰρ αἱ ὁρμαὶ τῶν ἀκρατῶν.
[1, 2]   ἄλλων, ὥστε τοῦτ´ ἂν εἴη  τἀνθρώπινον   ἀγαθόν. εἰ γὰρ καὶ ταὐτόν
[1, 4]   ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ἐπὶ  τὰς   ἀρχάς ἐστιν ὁδός, ὥσπερ
[1, 4]   ἀρχῶν λόγοι καὶ οἱ ἐπὶ  τὰς   ἀρχάς. εὖ γὰρ καὶ
[1, 7]   δειχθῆναι καλῶς, οἷον καὶ περὶ  τὰς   ἀρχάς· τὸ δ´ ὅτι πρῶτον
[1, 13]   γὰρ αὐτῶν τὰς μὲν διανοητικὰς  τὰς   δὲ ἠθικάς, σοφίαν μὲν καὶ
[1, 8]   κυριώτατα λέγομεν καὶ μάλιστα ἀγαθά,  τὰς   δὲ πράξεις καὶ τὰς ἐνεργείας
[1, 10]   εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ μηδαμῶς εὐμετάβολον,  τὰς   δὲ τύχας πολλάκις ἀνακυκλεῖσθαι περὶ
[1, 11]   μὲν τούτων ἐπὶ τοσοῦτον διωρίσθω.  Τὰς   δὲ τῶν ἀπογόνων τύχας καὶ
[1, 4]   ἀγαθά. ἁπάσας μὲν οὖν ἐξετάζειν  τὰς   δόξας ματαιότερον ἴσως ἐστίν, ἱκανὸν
[1, 1]   κἀκεῖνα διώκεται. διαφέρει δ´ οὐδὲν  τὰς   ἐνεργείας αὐτὰς εἶναι τὰ τέλη
[1, 10]   ἀνθρωπίνων ἔργων βεβαιότης ὡς περὶ  τὰς   ἐνεργείας τὰς κατ´ ἀρετήν· μονιμώτεραι
[1, 8]   ἀγαθά, τὰς δὲ πράξεις καὶ  τὰς   ἐνεργείας τὰς ψυχικὰς περὶ ψυχὴν
[1, 2]   αὕτη διατάσσει· ὁρῶμεν δὲ καὶ  τὰς   ἐντιμοτάτας τῶν δυνάμεων ὑπὸ ταύτην
[1, 13]   τὴν ἕξιν· τῶν ἕξεων δὲ  τὰς   ἐπαινετὰς ἀρετὰς λέγομεν.
[1, 10]   βεβαιότης ὡς περὶ τὰς ἐνεργείας  τὰς   κατ´ ἀρετήν· μονιμώτεραι γὰρ καὶ
[1, 4]   ματαιότερον ἴσως ἐστίν, ἱκανὸν δὲ  τὰς   μάλιστα ἐπιπολαζούσας δοκούσας ἔχειν
[1, 13]   διαφορὰν ταύτην· λέγομεν γὰρ αὐτῶν  τὰς   μὲν διανοητικὰς τὰς δὲ ἠθικάς,
[1, 10]   βούλεσθαι τοὺς ζῶντας εὐδαιμονίζειν διὰ  τὰς   μεταβολάς, καὶ διὰ τὸ μόνιμόν
[1, 3]   ἀκρατέσιν· τοῖς δὲ κατὰ λόγον  τὰς   ὀρέξεις ποιουμένοις καὶ πράττουσι πολυωφελὲς
[1, 1]   δ´ εἰσὶ τέλη τινὰ παρὰ  τὰς   πράξεις, ἐν τούτοις βελτίω πέφυκε
[1, 12]   καὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν διὰ  τὰς   πράξεις καὶ τὰ ἔργα, καὶ
[1, 10]   ἀγαθὸν καὶ ἔμφρονα πάσας οἰόμεθα  τὰς   τύχας εὐσχημόνως φέρειν καὶ ἐκ
[1, 10]   θεωρήσει τὰ κατ´ ἀρετήν, καὶ  τὰς   τύχας οἴσει κάλλιστα καὶ πάντῃ
[1, 8]   δὲ πράξεις καὶ τὰς ἐνεργείας  τὰς   ψυχικὰς περὶ ψυχὴν τίθεμεν. ὥστε
[1, 8]   τοιαύτης εὐημερίας· ὅθεν εἰς ταὐτὸ  τάττουσιν   ἔνιοι τὴν εὐτυχίαν τῇ εὐδαιμονίᾳ,
[1, 13]   ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν. εἰ δὲ  ταῦθ´   οὕτως ἔχει, δῆλον ὅτι δεῖ
[1, 9]   χρήσιμα πέφυκεν ὀργανικῶς. ὁμολογούμενα δὲ  ταῦτ´   ἂν εἴη καὶ τοῖς ἐν
[1, 6]   τὸ εἶδος. εἰ δὲ καὶ  ταῦτ´   ἐστὶ τῶν καθ´ αὑτά, τὸν
[1, 4]   δ´ ᾤοντο παρὰ τὰ πολλὰ  ταῦτα   ἀγαθὰ ἄλλο τι καθ´ αὑτὸ
[1, 6]   καὶ ἡδοναί τινες καὶ τιμαί;  ταῦτα   γὰρ εἰ καὶ δι´ ἄλλο
[1, 12]   τὸν θεὸν καὶ τἀγαθόν· πρὸς  ταῦτα   γὰρ καὶ τἆλλα ἀναφέρεσθαι.
[1, 4]   μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν γνωρίμων,  ταῦτα   δὲ διττῶς· τὰ μὲν γὰρ
[1, 13]   εἶναι, τὸ δὲ λόγον ἔχον.  ταῦτα   δὲ πότερον διώρισται καθάπερ τὰ
[1, 8]   τις εἶναι δοκεῖ, τοῖς δὲ  ταῦτα   τούτων τι μεθ´ ἡδονῆς
[1, 7]   οὕτω καὶ ἀνθρώπου παρὰ πάντα  ταῦτα   θείη τις ἂν ἔργον τι;
[1, 7]   λόγου, σπουδαίου δ´ ἀνδρὸς εὖ  ταῦτα   καὶ καλῶς, ἕκαστον δ´ εὖ
[1, 8]   εὐδαιμονία, καὶ οὐ διώρισται  ταῦτα   κατὰ τὸ Δηλιακὸν ἐπίγραμμα· κάλλιστον
[1, 6]   τῶν ἐναντίων κωλυτικὰ διὰ  ταῦτα   λέγεσθαι καὶ τρόπον ἄλλον. δῆλον
[1, 4]   ἀποδεκτέον, καὶ τί προτιθέμεθα, πεφροιμιάσθω  ταῦτα.   Λέγωμεν δ´ ἀναλαβόντες, ἐπειδὴ πᾶσα
[1, 6]   δὴ ἐν ἄλλῳ. ἀλλ´ ἴσως  ταῦτα   μὲν ἀφετέον τὸ νῦν· ἐξακριβοῦν
[1, 12]   σωματικῶν καὶ τῶν ψυχικῶν. ἀλλὰ  ταῦτα   μὲν ἴσως οἰκειότερον ἐξακριβοῦν τοῖς
[1, 6]   πολλοὶ λόγοι πρὸς αὐτὰ καταβέβληνται.  ~ταῦτα   μὲν οὖν ἀφείσθω. Τὸ δὲ
[1, 7]   πρακτὸν ἀγαθόν, εἰ δὲ πλείω,  ταῦτα.   μεταβαίνων δὴ λόγος εἰς
[1, 10]   καὶ δυστυχίαι. ἀπορίαν δὲ καὶ  ταῦτα   παρέχει· τῷ γὰρ μακαρίως βεβιωκότι
[1, 8]   τὸ τυχεῖν. ἅπαντα γὰρ ὑπάρχει  ταῦτα   ταῖς ἀρίσταις ἐνεργείαις· ταύτας δέ,
[1, 6]   καθ´ αὑτά, θάτερα δὲ διὰ  ταῦτα.   χωρίσαντες οὖν ἀπὸ τῶν ὠφελίμων
[1, 10]   οὐδαμῶς ὀρθόν; οὐ γὰρ ἐν  ταύταις   τὸ εὖ κακῶς, ἀλλὰ
[1, 1]   τέλη τῶν πράξεων παρὰ  ταύτας   ἄλλο τι, καθάπερ ἐπὶ τῶν
[1, 8]   ὑπάρχει ταῦτα ταῖς ἀρίσταις ἐνεργείαις·  ταύτας   δέ, μίαν τούτων τὴν
[1, 13]   διικνοῦνταί τινες τῶν κινήσεων, καὶ  ταύτῃ   βελτίω γίνεται τὰ φαντάσματα τῶν
[1, 7]   χρόνος. Περιγεγράφθω μὲν οὖν τἀγαθὸν  ταύτῃ·   δεῖ γὰρ ἴσως ὑποτυπῶσαι πρῶτον,
[1, 6]   ἕτεροι καὶ διαφέροντες οἱ λόγοι  ταύτῃ   ἀγαθά. οὐκ ἔστιν ἄρα
[1, 7]   εὐδαιμονία μάλιστ´ εἶναι δοκεῖ·  (ταύτην   γὰρ αἱρούμεθα ἀεὶ δι´ αὐτὴν
[1, 9]   τε κοινωνῆσαι τοιαύτης ἐνεργείας. διὰ  ταύτην   δὲ τὴν αἰτίαν οὐδὲ παῖς
[1, 7]   δὲ τίθεμεν ἔργον ζωήν τινα,  ταύτην   δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν καὶ πράξεις
[1, 13]   τοῖς ἐμβρύοις, τὴν αὐτὴν δὲ  ταύτην   καὶ ἐν τοῖς τελείοις· εὐλογώτερον
[1, 13]   ἀρετὴ κατὰ τὴν διαφορὰν  ταύτην·   λέγομεν γὰρ αὐτῶν τὰς μὲν
[1, 13]   κατ´ ἀλήθειαν πολιτικὸς περὶ  ταύτην   μάλιστα πεπονῆσθαι· βούλεται γὰρ τοὺς
[1, 6]   οἱ δὴ κομίσαντες τὴν δόξαν  ταύτην   οὐκ ἐποίουν ἰδέας ἐν οἷς
[1, 2]   τὰς ἐντιμοτάτας τῶν δυνάμεων ὑπὸ  ταύτην   οὔσας, οἷον στρατηγικὴν οἰκονομικὴν ῥητορικήν·
[1, 11]   πράττεσθαι, συλλογιστέον δὴ καὶ  ταύτην   τὴν διαφοράν, μᾶλλον δ´ ἴσως
[1, 8]   καλῶς ἂν λέγοιτο κατά γε  ταύτην   τὴν δόξαν παλαιὰν οὖσαν καὶ
[1, 5]   τις τέλος τοῦ πολιτικοῦ βίου  ταύτην   ὑπολάβοι. φαίνεται δὲ ἀτελεστέρα καὶ
[1, 8]   τινα συνῳδός ἐστιν λόγος·  ταύτης   γάρ ἐστιν κατ´ αὐτὴν
[1, 12]   καὶ διὰ τὸ εἶναι ἀρχή·  ταύτης   γὰρ χάριν τὰ λοιπὰ πάντα
[1, 7]   καὶ διανοούμενον. διττῶς δὲ καὶ  ταύτης   λεγομένης τὴν κατ´ ἐνέργειαν θετέον·
[1, 13]   εὐλογώτερον γὰρ ἄλλην τινά.  ταύτης   μὲν οὖν κοινή τις ἀρετὴ
[1, 12]   πρακτικοὶ γὰρ τῶν καλῶν ἀπὸ  ταύτης·   τὰ δ´ ἐγκώμια τῶν ἔργων
[1, 2]   στρατηγικὴν οἰκονομικὴν ῥητορικήν· χρωμένης δὲ  ταύτης   ταῖς λοιπαῖς {πρακτικαῖς} τῶν ἐπιστημῶν,
[1, 2]   πράττειν καὶ τίνων ἀπέχεσθαι, τὸ  ταύτης   τέλος περιέχοι ἂν τὰ τῶν
[1, 8]   τῆς τοιαύτης εὐημερίας· ὅθεν εἰς  ταὐτὸ   τάττουσιν ἔνιοι τὴν εὐτυχίαν τῇ
[1, 7]   μεταβαίνων δὴ λόγος εἰς  ταὐτὸν   ἀφῖκται· τοῦτο δ´ ἔτι μᾶλλον
[1, 2]   τἀνθρώπινον ἀγαθόν. εἰ γὰρ καὶ  ταὐτόν   ἐστιν ἑνὶ καὶ πόλει, μεῖζόν
[1, 4]   ζῆν καὶ τὸ εὖ πράττειν  ταὐτὸν   ὑπολαμβάνουσι τῷ εὐδαιμονεῖν· περὶ δὲ
[1, 11]   καθόλου δὲ λεχθὲν καὶ τύπῳ  τάχ´   ἂν ἱκανῶς ἔχοι. εἰ δή,
[1, 10]   ἐπανιτέον ἐπὶ τὸ πρότερον ἀπορηθέν·  τάχα   γὰρ ἂν θεωρηθείη καὶ τὸ
[1, 13]   περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον ἂν εἴη·  τάχα   γὰρ οὕτως ἂν βέλτιον καὶ
[1, 5]   γε τούτους ἀρετὴ κρείττων.  τάχα   δὲ καὶ μᾶλλον ἄν τις
[1, 6]   νῦν δὲ τοιοῦτόν τι ζητεῖται.  τάχα   δέ τῳ δόξειεν ἂν βέλτιον
[1, 7]   ἐναργέστερον τί ἐστιν ἔτι λεχθῆναι.  τάχα   δὴ γένοιτ´ ἂν τοῦτ´, εἰ
[1, 8]   τὰ ὑπάρχοντα, τῷ δὲ ψευδεῖ  ταχὺ   διαφωνεῖ τἀληθές. νενεμημένων δὴ τῶν
[1, 6]   βούλονται λέγειν αὐτοέκαστον, εἴπερ ἔν  τε   αὐτοανθρώπῳ (καὶ ἐν ἀνθρώπῳ εἷς
[1, 10]   καὶ λυμαίνεται τὸ μακάριον· λύπας  τε   γὰρ ἐπιφέρει καὶ ἐμποδίζει πολλαῖς
[1, 12]   βέλτιον, καθάπερ καὶ φαίνεται· τούς  τε   γὰρ θεοὺς μακαρίζομεν καὶ εὐδαιμονίζομεν
[1, 7]   τὸ ἴδιον. ἀφοριστέον ἄρα τήν  τε   θρεπτικὴν καὶ τὴν αὐξητικὴν ζωήν.
[1, 10]   τέκνων καὶ ὅλως ἀπογόνων εὐπραξίαι  τε   καὶ δυστυχίαι. ἀπορίαν δὲ καὶ
[1, 13]   νουθέτησις καὶ πᾶσα ἐπιτίμησίς  τε   καὶ παράκλησις. εἰ δὲ χρὴ
[1, 1]   πᾶσα μέθοδος, ὁμοίως δὲ πρᾶξίς  τε   καὶ προαίρεσις, ἀγαθοῦ τινὸς ἐφίεσθαι
[1, 12]   ἀνδρεῖον καὶ ὅλως τὸν ἀγαθόν  τε   καὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν διὰ
[1, 10]   τοῦτό γε παντελῶς ἄτοπον, ἄλλως  τε   καὶ τοῖς λέγουσιν ἡμῖν ἐνέργειάν
[1, 6]   καὶ τὰ οἰκεῖα ἀναιρεῖν, ἄλλως  τε   καὶ φιλοσόφους ὄντας· ἀμφοῖν γὰρ
[1, 9]   τὰ κατὰ φύσιν, ὡς οἷόν  τε   κάλλιστα ἔχειν, οὕτω πέφυκεν, ὁμοίως
[1, 9]   λέγομεν· οὐδὲν γὰρ αὐτῶν οἷόν  τε   κοινωνῆσαι τοιαύτης ἐνεργείας. διὰ ταύτην
[1, 5]   εἰσι μάλιστα οἱ προύχοντες,  τε   νῦν εἰρημένος καὶ πολιτικὸς
[1, 3]   ἐπιδέχεται· παραπλήσιον γὰρ φαίνεται μαθηματικοῦ  τε   πιθανολογοῦντος ἀποδέχεσθαι καὶ ῥητορικὸν ἀποδείξεις
[1, 8]   τὴν δ´ ἐνέργειαν οὐχ οἷόν  τε·   πράξει γὰρ ἐξ ἀνάγκης, καὶ
[1, 10]   ὑπὸ μεγάλων καὶ πολλῶν, ἔκ  τε   τῶν τοιούτων οὐκ ἂν γένοιτο
[1, 6]   ἔσται τὴν ἰδέαν αὐτὴν  τεθεαμένος.   φαίνεται μὲν γὰρ οὐδὲ τὴν
[1, 8]   φίλοι, ἀγαθοὶ ὄντες  τεθνᾶσιν.   καθάπερ οὖν εἴπομεν, ἔοικε προσδεῖ–
[1, 10]   ἄν, εἰ συμμεταβάλλοι καὶ  τεθνεὼς   καὶ γίνοιτο ὁτὲ μὲν εὐδαίμων
[1, 10]   εἰ δὲ μὴ λέγομεν τὸν  τεθνεῶτα   εὐδαίμονα, μηδὲ Σόλων τοῦτο βούλεται,
[1, 10]   δοκεῖ γὰρ εἶναί τι τῷ  τεθνεῶτι   καὶ κακὸν καὶ ἀγαθόν, εἴπερ
[1, 7]   μονώτην, ἀλλὰ καὶ γονεῦσι καὶ  τέκνοις   καὶ γυναικὶ καὶ ὅλως τοῖς
[1, 10]   οἷον τιμαὶ καὶ ἀτιμίαι καὶ  τέκνων   καὶ ὅλως ἀπογόνων εὐπραξίαι τε
[1, 7]   τι ἔργον αὐτοῦ. πότερον οὖν  τέκτονος   μὲν καὶ σκυτέως ἔστιν ἔργα
[1, 7]   οἰκεῖον τῇ μεθόδῳ. καὶ γὰρ  τέκτων   καὶ γεωμέτρης διαφερόντως ἐπιζητοῦσι τὴν
[1, 6]   καὶ τί ὠφεληθήσεται ὑφάντης  τέκτων   πρὸς τὴν αὑτοῦ τέχνην εἰδὼς
[1, 7]   δῆλον ὡς οὐκ ἔστι πάντα  τέλεια·   τὸ δ´ ἄριστον τέλειόν τι
[1, 10]   λέγειν εὐδαίμονα τὸν κατ´ ἀρετὴν  τελείαν   ἐνεργοῦντα καὶ τοῖς ἐκτὸς ἀγαθοῖς
[1, 13]   ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ´ ἀρετὴν  τελείαν,   περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον ἂν εἴη·
[1, 9]   γάρ, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ ἀρετῆς  τελείας   καὶ βίου τελείου. πολλαὶ γὰρ
[1, 13]   δὲ ταύτην καὶ ἐν τοῖς  τελείοις·   εὐλογώτερον γὰρ ἄλλην τινά.
[1, 7]   τὸ αὐτὸ συμβαίνειν· τὸ γὰρ  τέλειον   ἀγαθὸν αὔταρκες εἶναι δοκεῖ. τὸ
[1, 10]   μὴ τὸν τυχόντα χρόνον ἀλλὰ  τέλειον   βίον; προσθετέον καὶ βιωσόμενον
[1, 7]   δὲ τὸ μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί.  τέλειον   δή τι φαίνεται καὶ αὔταρκες
[1, 7]   πάντα τέλεια· τὸ δ´ ἄριστον  τέλειόν   τι φαίνεται. ὥστ´ εἰ μέν
[1, 10]   τὴν εὐδαιμονίαν δὲ τέλος καὶ  τέλειον   τίθεμεν πάντῃ πάντως. εἰ δ´
[1, 7]   αὐτὸ αἱρετῶν, καὶ ἁπλῶς δὴ  τέλειον   τὸ καθ´ αὑτὸ αἱρετὸν ἀεὶ
[1, 7]   μέν ἐστιν ἕν τι μόνον  τέλειον,   τοῦτ´ ἂν εἴη τὸ ζητούμενον,
[1, 7]   ἀρεταί, κατὰ τὴν ἀρίστην καὶ  τελειοτάτην.   ἔτι δ´ ἐν βίῳ τελείῳ.
[1, 7]   ζητούμενον, εἰ δὲ πλείω, τὸ  τελειότατον   τούτων. τελειότερον δὲ λέγομεν τὸ
[1, 7]   δὲ πλείω, τὸ τελειότατον τούτων.  τελειότερον   δὲ λέγομεν τὸ καθ´ αὑτὸ
[1, 2]   καὶ πόλει, μεῖζόν γε καὶ  τελειότερον   τὸ τῆς πόλεως φαίνεται καὶ
[1, 9]   καὶ ἀρετῆς τελείας καὶ βίου  τελείου.   πολλαὶ γὰρ μεταβολαὶ γίνονται καὶ
[1, 10]   εἴπερ, ἐν πολλῷ τινὶ καὶ  τελείῳ,   μεγάλων καὶ καλῶν ἐν αὐτῷ
[1, 7]   τελειοτάτην. ἔτι δ´ ἐν βίῳ  τελείῳ.   μία γὰρ χελιδὼν ἔαρ οὐ
[1, 12]   εὐδαιμονία τῶν τιμίων καὶ  τελείων.   ἔοικε δ´ οὕτως ἔχειν καὶ
[1, 9]   δὲ τοιαύταις χρησάμενον τύχαις καὶ  τελευτήσαντα   ἀθλίως οὐδεὶς εὐδαιμονίζει. ~Πότερον οὖν
[1, 11]   παθῶν ἕκαστον περὶ ζῶντας  τελευτήσαντας   συμβαίνειν πολὺ μᾶλλον τὰ
[1, 10]   μακαρίως βεβιωκότι μέχρι γήρως καὶ  τελευτήσαντι   κατὰ λόγον ἐνδέχεται πολλὰς μεταβολὰς
[1, 10]   προσθετέον καὶ βιωσόμενον οὕτω καὶ  τελευτήσοντα   κατὰ λόγον; ἐπειδὴ τὸ μέλλον
[1, 1]   ἐπιστημῶν πολλὰ γίνεται καὶ τὰ  τέλη·   ἰατρικῆς μὲν γὰρ ὑγίεια, ναυπηγικῆς
[1, 1]   ἁπάσαις δὲ τὰ τῶν ἀρχιτεκτονικῶν  τέλη   πάντων ἐστὶν αἱρετώτερα τῶν ὑπ´
[1, 1]   ἔργα τινά. ὧν δ´ εἰσὶ  τέλη   τινὰ παρὰ τὰς πράξεις, ἐν
[1, 5]   διὸ μᾶλλον τὰ πρότερον λεχθέντα  τέλη   τις ἂν ὑπολάβοι· δι´ αὑτὰ
[1, 7]   ἐπεὶ δὲ πλείω φαίνεται τὰ  τέλη,   τούτων δ´ αἱρούμεθά τινα δι´
[1, 1]   τὰς ἐνεργείας αὐτὰς εἶναι τὰ  τέλη   τῶν πράξεων παρὰ ταύτας
[1, 7]   εὐδαιμονία, τῶν πρακτῶν οὖσα  τέλος.   Ἀλλ´ ἴσως τὴν μὲν εὐδαιμονίαν
[1, 9]   γὰρ τῆς ἀρετῆς ἆθλον καὶ  τέλος   ἄριστον εἶναι φαίνεται καὶ θεῖόν
[1, 9]   ἀρχῇ· τὸ γὰρ τῆς πολιτικῆς  τέλος   ἄριστον ἐτίθεμεν, αὕτη δὲ πλείστην
[1, 2]   λεχθεισῶν ἐπιστημῶν. ~Εἰ δή τι  τέλος   ἐστὶ τῶν πρακτῶν δι´
[1, 3]   ἀκούσεται καὶ ἀνωφελῶς, ἐπειδὴ τὸ  τέλος   ἐστὶν οὐ γνῶσις ἀλλὰ πρᾶξις.
[1, 10]   ἡμῖν ἐστίν, τὴν εὐδαιμονίαν δὲ  τέλος   καὶ τέλειον τίθεμεν πάντῃ πάντως.
[1, 10]   ἐξ ἐκείνου. εἰ δὴ τὸ  τέλος   ὁρᾶν δεῖ καὶ τότε μακαρίζειν
[1, 10]   ζῇ, κατὰ Σόλωνα δὲ χρεὼν  τέλος   ὁρᾶν; εἰ δὲ δὴ καὶ
[1, 8]   τινὲς λέγονται καὶ ἐνέργειαι τὸ  τέλος·   οὕτω γὰρ τῶν περὶ ψυχὴν
[1, 2]   καὶ τίνων ἀπέχεσθαι, τὸ ταύτης  τέλος   περιέχοι ἂν τὰ τῶν ἄλλων,
[1, 5]   δὲ καὶ μᾶλλον ἄν τις  τέλος   τοῦ πολιτικοῦ βίου ταύτην ὑπολάβοι.
[1, 7]   τι τῶν πρακτῶν ἁπάντων ἐστὶ  τέλος,   τοῦτ´ ἂν εἴη τὸ πρακτὸν
[1, 7]   δὲ πράξει καὶ προαιρέσει τὸ  τέλος·   τούτου γὰρ ἕνεκα τὰ λοιπὰ
[1, 5]   γὰρ πολιτικοῦ βίου σχεδὸν τοῦτο  τέλος.   φαίνεται δ´ ἐπιπολαιότερον εἶναι τοῦ
[1, 1]   διαφορὰ δέ τις φαίνεται τῶν  τελῶν·   τὰ μὲν γάρ εἰσιν ἐνέργειαι,
[1, 10]   γ´ ὡς ἀληθῶς ἀγαθὸς καὶ  τετράγωνος   ἄνευ ψόγου. πολλῶν δὲ γινομένων
[1, 7]   ἄλλο ἐν ἄλλῃ πράξει καὶ  τέχνῃ·   ἄλλο γὰρ ἐν ἰατρικῇ καὶ
[1, 1]   ~(ΗΘΙΚΩΝ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΩΝ. ~Πᾶσα  τέχνη   καὶ πᾶσα μέθοδος, ὁμοίως δὲ
[1, 6]   τέκτων πρὸς τὴν αὑτοῦ  τέχνην   εἰδὼς τὸ αὐτὸ τοῦτο ἀγαθόν,
[1, 9]   ὁμοίως δὲ καὶ τὰ κατὰ  τέχνην   καὶ πᾶσαν αἰτίαν, καὶ μάλιστα
[1, 6]   αὐτοῦ. καίτοι βοήθημα τηλικοῦτον τοὺς  τεχνίτας   ἅπαντας ἀγνοεῖν καὶ μηδ´ ἐπιζητεῖν
[1, 10]   δὲ τρόπον καὶ τοὺς ἄλλους  τεχνίτας   ἅπαντας. εἰ δ´ οὕτως, ἄθλιος
[1, 7]   αὐλητῇ καὶ ἀγαλματοποιῷ καὶ παντὶ  τεχνίτῃ,   καὶ ὅλως ὧν ἔστιν ἔργον
[1, 7]   ἀγαθὸς εἶναι· ὅθεν καὶ τῶν  τεχνῶν   γεγόνασιν αἱ ἐπιδόσεις· παντὸς γὰρ
[1, 1]   πολλῶν δὲ πράξεων οὐσῶν καὶ  τεχνῶν   καὶ ἐπιστημῶν πολλὰ γίνεται καὶ
[1, 8]   ταὐτὸ τάττουσιν ἔνιοι τὴν εὐτυχίαν  τῇ   εὐδαιμονίᾳ, ἕτεροι δὲ τὴν ἀρετήν.
[1, 12]   καλῶς συνηγορῆσαι περὶ τῶν ἀριστείων  τῇ   ἡδονῇ· τὸ γὰρ μὴ ἐπαινεῖσθαι
[1, 7]   ἐπὶ τοσοῦτον ἐφ´ ὅσον οἰκεῖον  τῇ   μεθόδῳ. καὶ γὰρ τέκτων καὶ
[1, 7]   καὶ διαρθρῶσαι τὰ καλῶς ἔχοντα  τῇ   περιγραφῇ, καὶ χρόνος τῶν
[1, 13]   ἐστὶν ἀχώριστα πεφυκότα καθάπερ ἐν  τῇ   περιφερείᾳ τὸ κυρτὸν καὶ τὸ
[1, 6]   λέγειν περὶ αὐτοῦ, τιθέντες ἐν  τῇ   τῶν ἀγαθῶν συστοιχίᾳ τὸ ἕν·
[1, 6]   αὑτὸ καὶ οὐσία πρότερον  τῇ   φύσει τοῦ πρός τι (παραφυάδι
[1, 13]   δ´ οὐδὲν ἧττον καὶ ἐν  τῇ   ψυχῇ νομιστέον εἶναί τι παρὰ
[1, 11]   αἱ δυσπραξίαι, τοιαῦτα δὲ καὶ  τηλικαῦτα   ὥστε μήτε τοὺς εὐδαίμονας μὴ
[1, 6]   τὴν γνῶσιν αὐτοῦ. καίτοι βοήθημα  τηλικοῦτον   τοὺς τεχνίτας ἅπαντας ἀγνοεῖν καὶ
[1, 7]   γίνηται. οὐκ ἀπαιτητέον (δ´ οὐδὲ  τὴν   αἰτίαν ἐν ἅπασιν ὁμοίως, ἀλλ´
[1, 9]   τοιαύτης ἐνεργείας. διὰ ταύτην δὲ  τὴν   αἰτίαν οὐδὲ παῖς εὐδαίμων ἐστίν·
[1, 7]   καὶ τῶν προειρημένων χρή, καὶ  τὴν   ἀκρίβειαν μὴ ὁμοίως ἐν ἅπασιν
[1, 6]   γὰρ ὄντοιν φίλοιν ὅσιον προτιμᾶν  τὴν   ἀλήθειαν. οἱ δὴ κομίσαντες τὴν
[1, 6]   οὕτως ἐπισκοπεῖν ἰατρός, ἀλλὰ  τὴν   ἀνθρώπου, μᾶλλον δ´ ἴσως τὴν
[1, 12]   ὅλως τὸν ἀγαθόν τε καὶ  τὴν   ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν διὰ τὰς πράξεις
[1, 5]   γὰρ ἐνδέχεσθαι καὶ καθεύδειν ἔχοντα  τὴν   ἀρετὴν ἀπρακτεῖν διὰ βίου,
[1, 8]   κατορθοῦν. τοῖς μὲν οὖν λέγουσι  τὴν   ἀρετὴν ἀρετήν τινα συνῳδός
[1, 8]   εὐτυχίαν τῇ εὐδαιμονίᾳ, ἕτεροι δὲ  τὴν   ἀρετήν. ~Ὅθεν καὶ ἀπορεῖται πότερόν
[1, 7]   ἐπὶ πάντων, προστιθεμένης τῆς κατὰ  τὴν   ἀρετὴν ὑπεροχῆς πρὸς τὸ ἔργον·
[1, 7]   δὲ πλείους αἱ ἀρεταί, κατὰ  τὴν   ἀρίστην καὶ τελειοτάτην. ἔτι δ´
[1, 9]   αἰτίαν, καὶ μάλιστα τὰ〉 κατὰ  τὴν   ἀρίστην. τὸ δὲ μέγιστον καὶ
[1, 8]   ταύτας δέ, μίαν τούτων  τὴν   ἀρίστην, φαμὲν εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν.
[1, 12]   τὰ λοιπὰ πάντα πάντες πράττομεν,  τὴν   ἀρχὴν δὲ καὶ τὸ αἴτιον
[1, 7]   ἄρα τήν τε θρεπτικὴν καὶ  τὴν   αὐξητικὴν ζωήν. ἑπομένη δὲ αἰσθητική
[1, 13]   ἂν καὶ ἐν τοῖς ἐμβρύοις,  τὴν   αὐτὴν δὲ ταύτην καὶ ἐν
[1, 6]   ὠφεληθήσεται ὑφάντης τέκτων πρὸς  τὴν   αὑτοῦ τέχνην εἰδὼς τὸ αὐτὸ
[1, 4]   σχεδὸν ὑπὸ τῶν πλείστων ὁμολογεῖται·  τὴν   γὰρ εὐδαιμονίαν καὶ οἱ πολλοὶ
[1, 6]   καὶ τὸ ἐνδεὲς ἐπιζητοῦσαι παραλείπουσι  τὴν   γνῶσιν αὐτοῦ. καίτοι βοήθημα τηλικοῦτον
[1, 8]   καὶ ἄλλως πως ἐξηργηκότι,  τὴν   δ´ ἐνέργειαν οὐχ οἷόν τε·
[1, 7]   χάριν, διὰ τούτων ὑπολαμβάνοντες εὐδαιμονήσειν.  τὴν   δ´ εὐδαιμονίαν οὐδεὶς αἱρεῖται τούτων
[1, 11]   πράττεσθαι, συλλογιστέον δὴ καὶ ταύτην  τὴν   διαφοράν, μᾶλλον δ´ ἴσως τὸ
[1, 13]   δὲ καὶ ἀρετὴ κατὰ  τὴν   διαφορὰν ταύτην· λέγομεν γὰρ αὐτῶν
[1, 8]   ἂν λέγοιτο κατά γε ταύτην  τὴν   δόξαν παλαιὰν οὖσαν καὶ ὁμολογουμένην
[1, 6]   τὴν ἀλήθειαν. οἱ δὴ κομίσαντες  τὴν   δόξαν ταύτην οὐκ ἐποίουν ἰδέας
[1, 8]   ἄνευ ἡδονῆς· ἕτεροι δὲ καὶ  τὴν   ἐκτὸς εὐετηρίαν συμπαραλαμβάνουσιν. τούτων δὲ
[1, 9]   ἡλικίαν· οἱ δὲ λεγόμενοι διὰ  τὴν   ἐλπίδα μακαρίζονται. δεῖ γάρ, ὥσπερ
[1, 13]   γίνοιτ´ ἂν ζήτησις κατὰ  τὴν   ἐξ ἀρχῆς προαίρεσιν. περὶ ἀρετῆς
[1, 13]   δὲ καὶ τὸν σοφὸν κατὰ  τὴν   ἕξιν· τῶν ἕξεων δὲ τὰς
[1, 5]   ἐστὶν θεωρητικός, ὑπὲρ οὗ  τὴν   ἐπίσκεψιν ἐν τοῖς ἑπομένοις ποιησόμεθα.
[1, 13]   γὰρ τἀγαθὸν ἀνθρώπινον ἐζητοῦμεν καὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην. ἀρετὴν δὲ λέγομεν
[1, 8]   καὶ τὰ ἐπιζητούμενα τὰ περὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν ἅπανθ´ ὑπάρχειν τῷ λεχθέντι.
[1, 10]   τὸ μέλλον ἀφανὲς ἡμῖν ἐστίν,  τὴν   εὐδαιμονίαν δὲ τέλος καὶ τέλειον
[1, 13]   ἀλλὰ τὴν τῆς ψυχῆς· καὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν.
[1, 10]   τοῖς λέγουσιν ἡμῖν ἐνέργειάν τινα  τὴν   εὐδαιμονίαν; εἰ δὲ μὴ λέγομεν
[1, 12]   καὶ τῶν ἀγαθῶν· οὐδεὶς γὰρ  τὴν   εὐδαιμονίαν ἐπαινεῖ καθάπερ τὸ δίκαιον,
[1, 9]   θεῶν δώρημα ἀνθρώποις, εὔλογον καὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν θεόσδοτον εἶναι, καὶ μάλιστα
[1, 7]   καὶ μηδενὸς ἐνδεᾶ· τοιοῦτον δὲ  τὴν   εὐδαιμονίαν οἰόμεθα εἶναι· ἔτι δὲ
[1, 5]   παρεξέβημεν. τὸ γὰρ ἀγαθὸν καὶ  τὴν   εὐδαιμονίαν οὐκ ἀλόγως ἐοίκασιν ἐκ
[1, 10]   καὶ διὰ τὸ μόνιμόν τι  τὴν   εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ μηδαμῶς εὐμετάβολον,
[1, 8]   τούτων τὴν ἀρίστην, φαμὲν εἶναι  τὴν   εὐδαιμονίαν. φαίνεται δ´ ὅμως καὶ
[1, 8]   ὅθεν εἰς ταὐτὸ τάττουσιν ἔνιοι  τὴν   εὐτυχίαν τῇ εὐδαιμονίᾳ, ἕτεροι δὲ
[1, 5]   οἱ μὲν πολλοὶ καὶ φορτικώτατοι  τὴν   ἡδονήν· διὸ καὶ τὸν βίον
[1, 8]   ὥσπερ περιάπτου τινός, ἀλλ´ ἔχει  τὴν   ἡδονὴν ἐν ἑαυτῷ. πρὸς τοῖς
[1, 3]   πρᾶξις. διαφέρει δ´ οὐδὲν νέος  τὴν   ἡλικίαν τὸ ἦθος νεαρός·
[1, 9]   γὰρ πρακτικὸς τῶν τοιούτων διὰ  τὴν   ἡλικίαν· οἱ δὲ λεγόμενοι διὰ
[1, 6]   ἰατρικώτερος στρατηγικώτερος ἔσται  τὴν   ἰδέαν αὐτὴν τεθεαμένος. φαίνεται μὲν
[1, 8]   οὐ πάνυ γὰρ εὐδαιμονικὸς  τὴν   ἰδέαν παναίσχης δυσγενὴς
[1, 1]   μίαν τινὰ δύναμιν, καθάπερ ὑπὸ  τὴν   ἱππικὴν χαλινοποιικὴ καὶ ὅσαι ἄλλαι
[1, 7]   διττῶς δὲ καὶ ταύτης λεγομένης  τὴν   κατ´ ἐνέργειαν θετέον· κυριώτερον γὰρ
[1, 8]   καὶ ἐν ἕξει ἐνεργείᾳ.  τὴν   μὲν γὰρ ἕξιν ἐνδέχεται (μηδὲν
[1, 7]   πρακτῶν οὖσα τέλος. Ἀλλ´ ἴσως  τὴν   μὲν εὐδαιμονίαν τὸ ἄριστον λέγειν
[1, 7]   καλῶς, ἕκαστον δ´ εὖ κατὰ  τὴν   οἰκείαν ἀρετὴν ἀποτελεῖται· εἰ δ´
[1, 2]   ὥστ´ εἶναι κενὴν καὶ ματαίαν  τὴν   ὄρεξιν) δῆλον ὡς τοῦτ´ ἂν
[1, 7]   τέκτων καὶ γεωμέτρης διαφερόντως ἐπιζητοῦσι  τὴν   ὀρθήν· μὲν γὰρ ἐφ´
[1, 4]   ὀρέγεται, τί ἐστὶν οὗ λέγομεν  τὴν   πολιτικὴν ἐφίεσθαι καὶ τί τὸ
[1, 1]   καὶ πᾶσα πολεμικὴ πρᾶξις ὑπὸ  τὴν   στρατηγικήν, κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ
[1, 7]   δὲ τὸ ἴδιον. ἀφοριστέον ἄρα  τήν   τε θρεπτικὴν καὶ τὴν αὐξητικὴν
[1, 13]   οὐ τὴν τοῦ σώματος ἀλλὰ  τὴν   τῆς ψυχῆς· καὶ τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 5]   εἶναι μαντευόμεθα. ἔτι δ´ ἐοίκασι  τὴν   τιμὴν διώκειν ἵνα πιστεύσωσιν ἑαυτοὺς
[1, 13]   αἴτιον τοῦ τρέφεσθαι καὶ αὔξεσθαι·  τὴν   τοιαύτην γὰρ δύναμιν τῆς ψυχῆς
[1, 13]   ἀρετὴν δὲ λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ  τὴν   τοῦ σώματος ἀλλὰ τὴν τῆς
[1, 13]   οἱ χαρίεντες πολλὰ πραγματεύονται περὶ  τὴν   τοῦ σώματος γνῶσιν. θεωρητέον δὴ
[1, 6]   τὴν ἀνθρώπου, μᾶλλον δ´ ἴσως  τὴν   τοῦδε· καθ´ ἕκαστον γὰρ ἰατρεύει.
[1, 6]   τεθεαμένος. φαίνεται μὲν γὰρ οὐδὲ  τὴν   ὑγίειαν οὕτως ἐπισκοπεῖν ἰατρός,
[1, 3]   δ´ ἂν ἱκανῶς, εἰ κατὰ  τὴν   ὑποκειμένην ὕλην διασαφηθείη· τὸ γὰρ
[1, 7]   ἐπιζητεῖν, ἀλλ´ ἐν ἑκάστοις κατὰ  τὴν   ὑποκειμένην ὕλην καὶ ἐπὶ τοσοῦτον
[1, 10]   Σόλων τοῦτο βούλεται, ἀλλ´ ὅτι  τηνικαῦτα   ἄν τις ἀσφαλῶς μακαρίσειεν ἄνθρωπον
[1, 6]   καὶ δεῖν ἐπὶ σωτηρίᾳ γε  τῆς   ἀληθείας καὶ τὰ οἰκεῖα ἀναιρεῖν,
[1, 13]   καὶ τὸ θρεπτικὸν ἐατέον, ἐπειδὴ  τῆς   ἀνθρωπικῆς ἀρετῆς ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε
[1, 9]   τῶν θειοτάτων εἶναι· τὸ γὰρ  τῆς   ἀρετῆς ἆθλον καὶ τέλος ἄριστον
[1, 12]   ἀναφέρεσθαι. μὲν γὰρ ἔπαινος  τῆς   ἀρετῆς· πρακτικοὶ γὰρ τῶν καλῶν
[1, 7]   ἄλλο. φαίνεται δὲ καὶ ἐκ  τῆς   αὐταρκείας τὸ αὐτὸ συμβαίνειν· τὸ
[1, 10]   εἰσὶν αἱ κατ´ ἀρετὴν ἐνέργειαι  τῆς   εὐδαιμονίας, αἱ δ´ ἐναντίαι τοῦ
[1, 13]   οὕτως ἂν βέλτιον καὶ περὶ  τῆς   εὐδαιμονίας θεωρήσαιμεν. δοκεῖ δὲ καὶ
[1, 10]   καὶ εὐμετάβολος· οὔτε γὰρ ἐκ  τῆς   εὐδαιμονίας κινηθήσεται ῥᾳδίως, οὐδ´ ὑπὸ
[1, 12]   ~Διωρισμένων δὲ τούτων ἐπισκεψώμεθα περὶ  τῆς   εὐδαιμονίας πότερα τῶν ἐπαινετῶν ἐστὶν
[1, 4]   ὑπολαμβάνουσι τῷ εὐδαιμονεῖν· περὶ δὲ  τῆς   εὐδαιμονίας, τί ἐστιν, ἀμφισβητοῦσι καὶ
[1, 7]   ἕκαστον αὐτῶν) αἱρούμεθα δὲ καὶ  τῆς   εὐδαιμονίας χάριν, διὰ τούτων ὑπολαμβάνοντες
[1, 10]   δ´ εἰσὶν αἱ ἐνέργειαι κύριαι  τῆς   ζωῆς, καθάπερ εἴπομεν, οὐδεὶς ἂν
[1, 10]   δῆλον ὡς οὐ ποιεῖ ῥοπὴν  τῆς   ζωῆς, τὰ δὲ μεγάλα καὶ
[1, 8]   καθ´ αὑτάς. οὐδὲν δὴ προσδεῖται  τῆς   ἡδονῆς βίος αὐτῶν ὥσπερ
[1, 13]   τιμιωτέρα καὶ βελτίων πολιτικὴ  τῆς   ἰατρικῆς· τῶν δ´ ἰατρῶν οἱ
[1, 6]   οἰκειότερον. ὁμοίως δὲ καὶ περὶ  τῆς   ἰδέας· εἰ γὰρ καὶ ἔστιν
[1, 6]   οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν πλὴν  τῆς   ἰδέας; ὥστε μάταιον ἔσται τὸ
[1, 7]   δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων, προστιθεμένης  τῆς   κατὰ τὴν ἀρετὴν ὑπεροχῆς πρὸς
[1, 2]   δυνάμεων. δόξειε δ´ ἂν  τῆς   κυριωτάτης καὶ μάλιστα ἀρχιτεκτονικῆς. τοιαύτη
[1, 6]   ἐν χιόνι καὶ ψιμυθίῳ τὸν  τῆς   λευκότητος. τιμῆς δὲ καὶ φρονήσεως
[1, 2]   μεῖζόν γε καὶ τελειότερον τὸ  τῆς   πόλεως φαίνεται καὶ λαβεῖν καὶ
[1, 13]   ἕτεροι τοιοῦτοι γεγένηνται. εἰ δὲ  τῆς   πολιτικῆς ἐστὶν σκέψις αὕτη,
[1, 3]   περὶ πᾶν πεπαιδευμένος. διὸ  τῆς   πολιτικῆς οὐκ ἔστιν οἰκεῖος ἀκροατὴς
[1, 9]   τοῖς ἐν ἀρχῇ· τὸ γὰρ  τῆς   πολιτικῆς τέλος ἄριστον ἐτίθεμεν, αὕτη
[1, 8]   εἴπομεν, ἔοικε προσδεῖ– σθαι καὶ  τῆς   τοιαύτης εὐημερίας· ὅθεν εἰς ταὐτὸ
[1, 6]   διαπορῆσαι πῶς λέγεται, καίπερ προσάντους  τῆς   τοιαύτης ζητήσεως γινομένης διὰ τὸ
[1, 13]   δὲ καὶ ἄλλη τις φύσις  τῆς   ψυχῆς ἄλογος εἶναι, μετέχουσα μέντοι
[1, 13]   αὔξεσθαι· τὴν τοιαύτην γὰρ δύναμιν  τῆς   ψυχῆς ἐν ἅπασι τοῖς τρεφομένοις
[1, 13]   ἀργία γάρ ἐστιν ὕπνος  τῆς   ψυχῆς λέγεται σπουδαία καὶ
[1, 13]   τὴν τοῦ σώματος ἀλλὰ τὴν  τῆς   ψυχῆς· καὶ τὴν εὐδαιμονίαν δὲ
[1, 13]   τὰ ἀριστερὰ παραφέρεται, καὶ ἐπὶ  τῆς   ψυχῆς οὕτως· ἐπὶ τἀναντία γὰρ
[1, 13]   ὁρῶμεν τὸ παραφερόμενον, ἐπὶ δὲ  τῆς   ψυχῆς οὐχ ὁρῶμεν. ἴσως δ´
[1, 13]   καὶ ἀκρατοῦς τὸν λόγον καὶ  τῆς   ψυχῆς τὸ λόγον ἔχον ἐπαινοῦμεν·
[1, 8]   καὶ πολιτικῆς δυνάμεως· ἐνίων δὲ  τητώμενοι   ῥυπαίνουσι τὸ μακάριον, οἷον εὐγενείας
[1, 11]   αὑτὸν ἀτυχημάτων τὰ μὲν ἔχει  τι   βρῖθος καὶ ῥοπὴν πρὸς τὸν
[1, 2]   τῶν ἐπιστημῶν, ἔτι δὲ νομοθετούσης  τί   δεῖ πράττειν καὶ τίνων ἀπέχεσθαι,
[1, 13]   δ´ ὥσπερ τοῦ πατρὸς ἀκουστικόν  τι.   διορίζεται δὲ καὶ ἀρετὴ
[1, 6]   γὰρ εἰ καὶ δι´ ἄλλο  τι   διώκομεν, ὅμως τῶν καθ´ αὑτὰ
[1, 12]   πᾶν τὸ ἐπαινετὸν τῷ ποιόν  τι   εἶναι καὶ πρός τι πῶς
[1, 7]   ἂν καὶ ἀνθρώπῳ, εἴπερ ἔστι  τι   ἔργον αὐτοῦ. πότερον οὖν τέκτονος
[1, 7]   ὅλως ἑκάστου τῶν μορίων φαίνεταί  τι   ἔργον, οὕτω καὶ ἀνθρώπου παρὰ
[1, 9]   εἰ μὲν οὖν καὶ ἄλλο  τί   ἐστι θεῶν δώρημα ἀνθρώποις, εὔλογον
[1, 6]   ἀγαθὸν λέγεται καὶ ἐν τῷ  τί   ἐστι καὶ ἐν τῷ ποιῷ
[1, 4]   εὐδαιμονεῖν· περὶ δὲ τῆς εὐδαιμονίας,  τί   ἐστιν, ἀμφισβητοῦσι καὶ οὐχ ὁμοίως
[1, 7]   τι φαίνεται, ποθεῖται δ´ ἐναργέστερον  τί   ἐστιν ἔτι λεχθῆναι. τάχα δὴ
[1, 7]   πρὸς τὸ ἔργον, δὲ  τί   ἐστιν ποῖόν τι· θεατὴς
[1, 4]   καὶ προαίρεσις ἀγαθοῦ τινὸς ὀρέγεται,  τί   ἐστὶν οὗ λέγομεν τὴν πολιτικὴν
[1, 6]   κτητὸν ἀνθρώπῳ· νῦν δὲ τοιοῦτόν  τι   ζητεῖται. τάχα δέ τῳ δόξειεν
[1, 8]   τοῖς ὅλοις, ἀλλ´ ἕν γέ  τι   καὶ τὰ πλεῖστα κατορθοῦν.
[1, 7]   δὲ τί ἐστιν ποῖόν  τι·   θεατὴς γὰρ τἀληθοῦς. τὸν αὐτὸν
[1, 6]   κατηγορούμενον ἀγαθὸν χωριστὸν αὐτό  τι   καθ´ αὑτό, δῆλον ὡς οὐκ
[1, 4]   τὰ πολλὰ ταῦτα ἀγαθὰ ἄλλο  τι   καθ´ αὑτὸ εἶναι, καὶ
[1, 1]   πράξεων παρὰ ταύτας ἄλλο  τι,   καθάπερ ἐπὶ τῶν λεχθεισῶν ἐπιστημῶν.
[1, 6]   ὡς οὐκ ἂν εἴη κοινόν  τι   καθόλου καὶ ἕν· οὐ γὰρ
[1, 12]   οὐκ ἔστιν ἔπαινος, ἀλλὰ μεῖζόν  τι   καὶ βέλτιον, καθάπερ καὶ φαίνεται·
[1, 12]   τὸ δίκαιον, ἀλλ´ ὡς θειότερόν  τι   καὶ βέλτιον μακαρίζει. δοκεῖ δὲ
[1, 5]   τῷ τιμωμένῳ, τἀγαθὸν δὲ οἰκεῖόν  τι   καὶ δυσαφαίρετον εἶναι μαντευόμεθα. ἔτι
[1, 12]   τὸ αἴτιον τῶν ἀγαθῶν τίμιόν  τι   καὶ θεῖον τίθεμεν. ~Ἐπεὶ δ´
[1, 9]   ἄριστον εἶναι φαίνεται καὶ θεῖόν  τι   καὶ μακάριον. εἴη δ´ ἂν
[1, 11]   εἴτ´ ἀγαθὸν εἴτε τοὐναντίον, ἀφαυρόν  τι   καὶ μικρὸν ἁπλῶς
[1, 7]   καὶ ὅλως ὧν ἔστιν ἔργον  τι   καὶ πρᾶξις, ἐν τῷ ἔργῳ
[1, 12]   καὶ ἔχειν πως πρὸς ἀγαθόν  τι   καὶ σπουδαῖον. δῆλον δὲ τοῦτο
[1, 4]   δ´ ἑαυτοῖς ἄγνοιαν τοὺς μέγα  τι   καὶ ὑπὲρ αὐτοὺς λέγοντας θαυμάζουσιν.
[1, 4]   οἳ μὲν γὰρ τῶν ἐναργῶν  τι   καὶ φανερῶν, οἷον ἡδονὴν
[1, 6]   ἔστιν ἄρα τὸ ἀγαθὸν κοινόν  τι   κατὰ μίαν ἰδέαν. ἀλλὰ πῶς
[1, 6]   ὄντι (καὶ γὰρ ἐν τῷ  τί   λέγεται, οἷον θεὸς καὶ
[1, 8]   τοῖς δὲ ταῦτα τούτων  τι   μεθ´ ἡδονῆς οὐκ ἄνευ
[1, 7]   ὥστ´ εἰ μέν ἐστιν ἕν  τι   μόνον τέλειον, τοῦτ´ ἂν εἴη
[1, 7]   θείη τις ἂν ἔργον τι;  τί   οὖν δὴ τοῦτ´ ἂν εἴη
[1, 7]   στρατηγικῇ καὶ ταῖς λοιπαῖς ὁμοίως.  τί   οὖν ἑκάστης τἀγαθόν; οὗ
[1, 10]   καλῶν ἐν αὐτῷ γενόμενος ἐπήβολος.  τί   οὖν κωλύει λέγειν εὐδαίμονα τὸν
[1, 13]   ἐν τῇ ψυχῇ νομιστέον εἶναί  τι   παρὰ τὸν λόγον, ἐναντιούμενον τούτῳ
[1, 13]   δ´ ἐν αὐτοῖς καὶ ἄλλο  τι   παρὰ τὸν λόγον πεφυκός,
[1, 6]   πρότερον τῇ φύσει τοῦ πρός  τι   (παραφυάδι γὰρ τοῦτ´ ἔοικε καὶ
[1, 7]   ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὸ ζητούμενον ἀγαθόν,  τί   ποτ´ ἂν εἴη. φαίνεται μὲν
[1, 2]   πειρατέον τύπῳ γε περιλαβεῖν αὐτὸ  τί   ποτ´ ἐστὶ καὶ τίνος τῶν
[1, 6]   γυμναστική. ἀπορήσειε δ´ ἄν τις  τί   ποτε καὶ βούλονται λέγειν αὐτοέκαστον,
[1, 4]   ἀκροατοῦ, καὶ πῶς ἀποδεκτέον, καὶ  τί   προτιθέμεθα, πεφροιμιάσθω ταῦτα. Λέγωμεν δ´
[1, 12]   ποιόν τι εἶναι καὶ πρός  τι   πῶς ἔχειν ἐπαινεῖσθαι· τὸν γὰρ
[1, 2]   τῶν λεχθεισῶν ἐπιστημῶν. ~Εἰ δή  τι   τέλος ἐστὶ τῶν πρακτῶν
[1, 10]   μεταβολάς, καὶ διὰ τὸ μόνιμόν  τι   τὴν εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ μηδαμῶς
[1, 7]   ταῦτα θείη τις ἂν ἔργον  τι;   τί οὖν δὴ τοῦτ´ ἂν
[1, 6]   ποιῷ καὶ ἐν τῷ πρός  τι,   τὸ δὲ καθ´ αὑτὸ καὶ
[1, 6]   εἰ γὰρ καὶ ἔστιν ἕν  τι   τὸ κοινῇ κατηγορούμενον ἀγαθὸν
[1, 4]   λέγομεν τὴν πολιτικὴν ἐφίεσθαι καὶ  τί   τὸ πάντων ἀκρότατον τῶν πρακτῶν
[1, 6]   μέτριον, καὶ ἐν τῷ πρός  τι   τὸ χρήσιμον, καὶ ἐν χρόνῳ
[1, 10]   ἀμφισβήτησίν τινα· δοκεῖ γὰρ εἶναί  τι   τῷ τεθνεῶτι καὶ κακὸν καὶ
[1, 7]   λοιπὰ πράττουσι πάντες. ὥστ´ εἴ  τι   τῶν πρακτῶν ἁπάντων ἐστὶ τέλος,
[1, 7]   μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί. τέλειον δή  τι   φαίνεται καὶ αὔταρκες εὐδαιμονία,
[1, 7]   εὐδαιμονίαν τὸ ἄριστον λέγειν ὁμολογούμενόν  τι   φαίνεται, ποθεῖται δ´ ἐναργέστερον τί
[1, 7]   τέλεια· τὸ δ´ ἄριστον τέλειόν  τι   φαίνεται. ὥστ´ εἰ μέν ἐστιν
[1, 11]   τὸ μακάριον. συμβάλλεσθαι μὲν οὖν  τι   φαίνονται τοῖς κεκμηκόσιν αἱ εὐπραξίαι
[1, 6]   οὐκ εὔλογον. ἄπορον δὲ καὶ  τί   ὠφεληθήσεται ὑφάντης τέκτων πρὸς
[1, 12]   ἀγαθῶν τίμιόν τι καὶ θεῖον  τίθεμεν.   ~Ἐπεὶ δ´ ἐστὶν εὐδαιμονία
[1, 7]   εἰ δ´ οὕτως, {ἀνθρώπου δὲ  τίθεμεν   ἔργον ζωήν τινα, ταύτην δὲ
[1, 7]   εἰσαῦθις ἐπισκεπτέον· τὸ δ´ αὔταρκες  τίθεμεν   μονούμενον αἱρετὸν ποιεῖ τὸν
[1, 10]   εὐδαιμονίαν δὲ τέλος καὶ τέλειον  τίθεμεν   πάντῃ πάντως. εἰ δ´ οὕτω,
[1, 8]   ἐνεργείας τὰς ψυχικὰς περὶ ψυχὴν  τίθεμεν.   ὥστε καλῶς ἂν λέγοιτο κατά
[1, 6]   οἱ Πυθαγόρειοι λέγειν περὶ αὐτοῦ,  τιθέντες   ἐν τῇ τῶν ἀγαθῶν συστοιχίᾳ
[1, 10]   ζῶντι μὴ αἰσθανομένῳ δέ, οἷον  τιμαὶ   καὶ ἀτιμίαι καὶ τέκνων καὶ
[1, 6]   ὁρᾶν καὶ ἡδοναί τινες καὶ  τιμαί;   ταῦτα γὰρ εἰ καὶ δι´
[1, 5]   ζητοῦσι γοῦν ὑπὸ τῶν φρονίμων  τιμᾶσθαι,   καὶ παρ´ οἷς γινώσκονται, καὶ
[1, 4]   οἷον ἡδονὴν πλοῦτον  τιμήν,   ἄλλοι δ´ ἄλλο— πολλάκις δὲ
[1, 7]   αὐτὴν καὶ οὐδέποτε δι´ ἄλλο,  τιμὴν   δὲ καὶ ἡδονὴν καὶ νοῦν
[1, 5]   μαντευόμεθα. ἔτι δ´ ἐοίκασι τὴν  τιμὴν   διώκειν ἵνα πιστεύσωσιν ἑαυτοὺς ἀγαθοὺς
[1, 5]   οἱ δὲ χαρίεντες καὶ πρακτικοὶ  τιμήν·   τοῦ γὰρ πολιτικοῦ βίου σχεδὸν
[1, 6]   καὶ ψιμυθίῳ τὸν τῆς λευκότητος.  τιμῆς   δὲ καὶ φρονήσεως καὶ ἡδονῆς
[1, 12]   καὶ τὸ αἴτιον τῶν ἀγαθῶν  τίμιόν   τι καὶ θεῖον τίθεμεν. ~Ἐπεὶ
[1, 12]   ἐπαινετῶν ἐστὶν μᾶλλον τῶν  τιμίων·   δῆλον γὰρ ὅτι τῶν γε
[1, 12]