HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


μ  =  99 formes différentes pour 262 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 3]   φύσις ἐπιδέχεται· παραπλήσιον γὰρ φαίνεται  μαθηματικοῦ   τε πιθανολογοῦντος ἀποδέχεσθαι καὶ ῥητορικὸν
[1, 13]   λόγον, καὶ οὐχ ὥσπερ τῶν  μαθηματικῶν.   ὅτι δὲ πείθεταί πως ὑπὸ
[1, 9]   πεπηρωμένοις πρὸς ἀρετὴν διά τινος  μαθήσεως   καὶ ἐπιμελείας. εἰ δ´ ἐστὶν
[1, 9]   ἀλλὰ δι´ ἀρετὴν καί τινα  μάθησιν   ἄσκησιν παραγίνεται, τῶν θειοτάτων
[1, 9]   ~Ὅθεν καὶ ἀπορεῖται πότερόν ἐστι  μαθητὸν   ἐθιστὸν καὶ ἄλλως
[1, 12]   ὡς θειότερόν τι καὶ βέλτιον  μακαρίζει.   δοκεῖ δὲ καὶ Εὔδοξος καλῶς
[1, 10]   τέλος ὁρᾶν δεῖ καὶ τότε  μακαρίζειν   ἕκαστον οὐχ ὡς ὄντα μακάριον
[1, 12]   φαίνεται· τούς τε γὰρ θεοὺς  μακαρίζομεν   καὶ εὐδαιμονίζομεν καὶ τῶν ἀνδρῶν
[1, 12]   καὶ τῶν ἀνδρῶν τοὺς θειοτάτους  {μακαρίζομεν}   ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀγαθῶν·
[1, 9]   δὲ λεγόμενοι διὰ τὴν ἐλπίδα  μακαρίζονται.   δεῖ γάρ, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ
[1, 10]   μακαρίζειν ἕκαστον οὐχ ὡς ὄντα  μακάριον   ἀλλ´ ὅτι πρότερον ἦν, πῶς
[1, 9]   φαίνεται καὶ θεῖόν τι καὶ  μακάριον.   εἴη δ´ ἂν καὶ πολύκοινον·
[1, 7]   μία ἡμέρα· οὕτω δὲ οὐδὲ  μακάριον   καὶ εὐδαίμονα μία ἡμέρα οὐδ´
[1, 10]   συμβαίνοντα θλίβει καὶ λυμαίνεται τὸ  μακάριον·   λύπας τε γὰρ ἐπιφέρει καὶ
[1, 8]   ἐνίων δὲ τητώμενοι ῥυπαίνουσι τὸ  μακάριον,   οἷον εὐγενείας εὐτεκνίας κάλλους· οὐ
[1, 11]   μηδὲ τοὺς ὄντας ἀφαιρεῖσθαι τὸ  μακάριον.   συμβάλλεσθαι μὲν οὖν τι φαίνονται
[1, 10]   ἂν εὐδαίμων, οὐ μὴν  μακάριός   γε, ἂν Πριαμικαῖς τύχαις περιπέσῃ.
[1, 10]   ὑπάρχει καὶ ὑπάρξει τὰ λεχθέντα,  μακαρίους   δ´ ἀνθρώπους. ~καὶ περὶ μὲν
[1, 10]   πάντῃ πάντως. εἰ δ´ οὕτω,  μακαρίους   ἐροῦμεν τῶν ζώντων οἷς ὑπάρχει
[1, 10]   συνεχέστατα καταζῆν ἐν αὐταῖς τοὺς  μακαρίους·   τοῦτο γὰρ ἔοικεν αἰτίῳ τοῦ
[1, 10]   ὅτι τηνικαῦτα ἄν τις ἀσφαλῶς  μακαρίσειεν   ἄνθρωπον ὡς ἐκτὸς ἤδη τῶν
[1, 10]   εἴπομεν, οὐδεὶς ἂν γένοιτο τῶν  μακαρίων   ἄθλιος· οὐδέποτε γὰρ πράξει τὰ
[1, 10]   καὶ ταῦτα παρέχει· τῷ γὰρ  μακαρίως   βεβιωκότι μέχρι γήρως καὶ τελευτήσαντι
[1, 10]   καὶ πολλὰ γινόμενα μὲν εὖ  μακαριώτερον   τὸν βίον ποιήσει (καὶ γὰρ
[1, 11]   ἧττον, καθ´ ἕκαστον μὲν διαιρεῖν  μακρὸν   καὶ ἀπέραντον φαίνεται, καθόλου δὲ
[1, 7]   ἄλλο. τοιοῦτον δ´ εὐδαιμονία  μάλιστ´   εἶναι δοκεῖ· (ταύτην γὰρ αἱρούμεθα
[1, 9]   τὸν βίον, καὶ ἐνδέχεται τὸν  μάλιστ´   εὐθηνοῦντα μεγάλαις συμφοραῖς περιπεσεῖν ἐπὶ
[1, 8]   περὶ ψυχὴν κυριώτατα λέγομεν καὶ  μάλιστα   ἀγαθά, τὰς δὲ πράξεις καὶ
[1, 2]   δ´ ἂν τῆς κυριωτάτης καὶ  μάλιστα   ἀρχιτεκτονικῆς. τοιαύτη δ´ πολιτικὴ
[1, 4]   ἴσως ἐστίν, ἱκανὸν δὲ τὰς  μάλιστα   ἐπιπολαζούσας δοκούσας ἔχειν τινὰ
[1, 10]   αἱ τιμιώταται μονιμώτεραι διὰ τὸ  μάλιστα   καὶ συνεχέστατα καταζῆν ἐν αὐταῖς
[1, 5]   τὸν ἀπολαυστικόν. τρεῖς γάρ εἰσι  μάλιστα   οἱ προύχοντες, τε νῦν
[1, 10]   βίου τοιοῦτος· ἀεὶ γὰρ  μάλιστα   πάντων πράξει καὶ θεωρήσει τὰ
[1, 13]   κατ´ ἀλήθειαν πολιτικὸς περὶ ταύτην  μάλιστα   πεπονῆσθαι· βούλεται γὰρ τοὺς πολίτας
[1, 9]   τέχνην καὶ πᾶσαν αἰτίαν, καὶ  μάλιστα   τὰ〉 κατὰ τὴν ἀρίστην. τὸ
[1, 13]   γὰρ ἐν τοῖς ὕπνοις ἐνεργεῖν  μάλιστα   τὸ μόριον τοῦτο καὶ
[1, 8]   ἀγαθαί γε καὶ καλαί, καὶ  μάλιστα   τούτων ἕκαστον, εἴπερ καλῶς κρίνει
[1, 9]   τὴν εὐδαιμονίαν θεόσδοτον εἶναι, καὶ  μάλιστα   τῶν ἀνθρωπίνων ὅσῳ βέλτιστον. ἀλλὰ
[1, 6]   μὴν οὐδὲ τῷ ἀίδιον εἶναι  μᾶλλον   ἀγαθὸν ἔσται, εἴπερ μηδὲ λευκότερον
[1, 5]   ἀρετὴ κρείττων. τάχα δὲ καὶ  μᾶλλον   ἄν τις τέλος τοῦ πολιτικοῦ
[1, 2]   καὶ καθάπερ τοξόται σκοπὸν ἔχοντες  μᾶλλον   ἂν τυγχάνοιμεν τοῦ δέοντος; εἰ
[1, 6]   ἰατρός, ἀλλὰ τὴν ἀνθρώπου,  μᾶλλον   δ´ ἴσως τὴν τοῦδε· καθ´
[1, 11]   δὴ καὶ ταύτην τὴν διαφοράν,  μᾶλλον   δ´ ἴσως τὸ διαπορεῖσθαι περὶ
[1, 7]   ταὐτὸν ἀφῖκται· τοῦτο δ´ ἔτι  μᾶλλον   διασαφῆσαι πειρατέον. ἐπεὶ δὲ πλείω
[1, 5]   δοκεῖ γὰρ ἐν τοῖς τιμῶσι  μᾶλλον   εἶναι ἐν τῷ τιμωμένῳ,
[1, 6]   οἷον γὰρ παράδειγμα τοῦτ´ ἔχοντες  μᾶλλον   εἰσόμεθα καὶ τὰ ἡμῖν ἀγαθά,
[1, 11]   ζῶντας τελευτήσαντας συμβαίνειν πολὺ  μᾶλλον   τὰ παράνομα καὶ δεινὰ
[1, 6]   πρὸς ἓν ἅπαντα συντελεῖν,  μᾶλλον   κατ´ ἀναλογίαν; ὡς γὰρ ἐν
[1, 13]   καὶ πᾶν τὸ〉 σῶμα, καὶ  μᾶλλον   ὅσῳ τιμιωτέρα καὶ βελτίων
[1, 11]   τῶν συμβαινόντων, καὶ τῶν μὲν  μᾶλλον   συνικνουμένων τῶν δ´ ἧττον, καθ´
[1, 5]   γὰρ καὶ ἄλλου χάριν. διὸ  μᾶλλον   τὰ πρότερον λεχθέντα τέλη τις
[1, 12]   πότερα τῶν ἐπαινετῶν ἐστὶν  μᾶλλον   τῶν τιμίων· δῆλον γὰρ ὅτι
[1, 2]   ταῖς πόλεσι, (καὶ ποίας ἑκάστους  μανθάνειν   καὶ μέχρι τίνος, αὕτη διατάσσει·
[1, 5]   οἰκεῖόν τι καὶ δυσαφαίρετον εἶναι  μαντευόμεθα.   ἔτι δ´ ἐοίκασι τὴν τιμὴν
[1, 10]   αἱ δ´ ἐναντίαι τοῦ ἐναντίου.  μαρτυρεῖ   δὲ τῷ λόγῳ καὶ τὸ
[1, 2]   ἄπειρον, ὥστ´ εἶναι κενὴν καὶ  ματαίαν   τὴν ὄρεξιν) δῆλον ὡς τοῦτ´
[1, 6]   οὐδὲν πλὴν τῆς ἰδέας; ὥστε  μάταιον   ἔσται τὸ εἶδος. εἰ δὲ
[1, 4]   μὲν οὖν ἐξετάζειν τὰς δόξας  ματαιότερον   ἴσως ἐστίν, ἱκανὸν δὲ τὰς
[1, 3]   δὲ τοῖς πάθεσιν ἀκολουθητικὸς ὢν  ματαίως   ἀκούσεται καὶ ἀνωφελῶς, ἐπειδὴ τὸ
[1, 8]   μὲν οὖν πολλοῖς τὰ ἡδέα  μάχεται   διὰ τὸ μὴ φύσει τοιαῦτ´
[1, 13]   παρὰ τὸν λόγον πεφυκός,  μάχεται   καὶ ἀντιτείνει τῷ λόγῳ. ἀτεχνῶς
[1, 4]   συνειδότες δ´ ἑαυτοῖς ἄγνοιαν τοὺς  μέγα   τι καὶ ὑπὲρ αὐτοὺς λέγοντας
[1, 10]   ῥοπὴν τῆς ζωῆς, τὰ δὲ  μεγάλα   καὶ πολλὰ γινόμενα μὲν εὖ
[1, 9]   καὶ ἐνδέχεται τὸν μάλιστ´ εὐθηνοῦντα  μεγάλαις   συμφοραῖς περιπεσεῖν ἐπὶ γήρως, καθάπερ
[1, 10]   φέρῃ τις εὐκόλως πολλὰς καὶ  μεγάλας   ἀτυχίας, μὴ δι´ ἀναλγησίαν, ἀλλὰ
[1, 7]   καὶ σπουδαστέον ὅπως διορισθῶσι καλῶς·  μεγάλην   γὰρ ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς τὰ
[1, 2]   τὸν βίον γνῶσις αὐτοῦ  μεγάλην   ἔχει ῥοπήν, καὶ καθάπερ τοξόται
[1, 10]   ἀναλγησίαν, ἀλλὰ γεννάδας ὢν καὶ  μεγαλόψυχος.   εἰ δ´ εἰσὶν αἱ ἐνέργειαι
[1, 10]   ἐν πολλῷ τινὶ καὶ τελείῳ,  μεγάλων   καὶ καλῶν ἐν αὐτῷ γενόμενος
[1, 10]   τῶν τυχόντων ἀτυχημάτων ἀλλ´ ὑπὸ  μεγάλων   καὶ πολλῶν, ἔκ τε τῶν
[1, 10]   γινομένων κατὰ τύχην καὶ διαφερόντων  μεγέθει   καὶ μικρότητι, τὰ μὲν μικρὰ
[1, 5]   τούτοις (κακοπαθεῖν καὶ ἀτυχεῖν τὰ  μέγιστα·   τὸν δ´ οὕτω ζῶντα οὐδεὶς
[1, 9]   κατὰ τὴν ἀρίστην. τὸ δὲ  μέγιστον   καὶ κάλλιστον ἐπιτρέψαι τύχῃ λίαν
[1, 8]   δὲ ταῦτα τούτων τι  μεθ´   ἡδονῆς οὐκ ἄνευ ἡδονῆς·
[1, 1]   ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΩΝ. ~Πᾶσα τέχνη καὶ πᾶσα  μέθοδος,   ὁμοίως δὲ πρᾶξίς τε καὶ
[1, 3]   καὶ πόλεσιν. ~ἡ μὲν οὖν  μέθοδος   τούτων ἐφίεται, πολιτική τις οὖσα.
[1, 7]   τοσοῦτον ἐφ´ ὅσον οἰκεῖον τῇ  μεθόδῳ.   καὶ γὰρ τέκτων καὶ γεωμέτρης
[1, 7]   τὸ προστιθέμενον, ἀγαθῶν δὲ τὸ  μεῖζον   αἱρετώτερον ἀεί. τέλειον δή τι
[1, 2]   ταὐτόν ἐστιν ἑνὶ καὶ πόλει,  μεῖζόν   γε καὶ τελειότερον τὸ τῆς
[1, 12]   ἀρίστων οὐκ ἔστιν ἔπαινος, ἀλλὰ  μεῖζόν   τι καὶ βέλτιον, καθάπερ καὶ
[1, 10]   τελευτήσοντα κατὰ λόγον; ἐπειδὴ τὸ  μέλλον   ἀφανὲς ἡμῖν ἐστίν, τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 7]   παντὸς γὰρ προσθεῖναι τὸ ἐλλεῖπον.  μεμνῆσθαι   δὲ καὶ τῶν προειρημένων χρή,
[1, 4]   περὶ τούτων εἰδέναι. ~καὶ περὶ  μὲν   ἀκροατοῦ, καὶ πῶς ἀποδεκτέον, καὶ
[1, 13]   καὶ χρηστέον αὐτοῖς· οἷον τὸ  μὲν   ἄλογον αὐτῆς εἶναι, τὸ δὲ
[1, 3]   ἐστὶν ἀγαθὸς κριτής. καθ´ ἕκαστον  μὲν   ἄρα πεπαιδευμένος, ἁπλῶς δ´
[1, 10]   περὶ τοὺς ἐκγόνους, καὶ τοὺς  μὲν   αὐτῶν ἀγαθοὺς εἶναι καὶ τυχεῖν
[1, 6]   ἐν ἄλλῳ. ἀλλ´ ἴσως ταῦτα  μὲν   ἀφετέον τὸ νῦν· ἐξακριβοῦν γὰρ
[1, 8]   τῶν λεγομένων περὶ αὐτῆς· τῷ  μὲν   γὰρ ἀληθεῖ πάντα συνᾴδει τὰ
[1, 7]   τί ποτ´ ἂν εἴη. φαίνεται  μὲν   γὰρ ἄλλο ἐν ἄλλῃ πράξει
[1, 4]   τὸ πέρας ἀνάπαλιν. ἀρκτέον  μὲν   γὰρ ἀπὸ τῶν γνωρίμων, ταῦτα
[1, 8]   ἅπανθ´ ὑπάρχειν τῷ λεχθέντι. τοῖς  μὲν   γὰρ ἀρετὴ τοῖς δὲ φρόνησις
[1, 1]   τις φαίνεται τῶν τελῶν· τὰ  μὲν   γάρ εἰσιν ἐνέργειαι, τὰ δὲ
[1, 8]   ἐν ἕξει ἐνεργείᾳ. τὴν  μὲν   γὰρ ἕξιν ἐνδέχεται (μηδὲν ἀγαθὸν
[1, 12]   γὰρ καὶ τἆλλα ἀναφέρεσθαι.  μὲν   γὰρ ἔπαινος τῆς ἀρετῆς· πρακτικοὶ
[1, 7]   διαφερόντως ἐπιζητοῦσι τὴν ὀρθήν·  μὲν   γὰρ ἐφ´ ὅσον χρησίμη πρὸς
[1, 7]   τοῦτ´ ἂν εἴη ποτέ; τὸ  μὲν   γὰρ ζῆν κοινὸν εἶναι φαίνεται
[1, 8]   αὐτῶν καθ´ αὑτὸν ἡδύς. τὸ  μὲν   γὰρ ἥδεσθαι τῶν ψυχικῶν, ἑκάστῳ
[1, 4]   γνωρίμων, ταῦτα δὲ διττῶς· τὰ  μὲν   γὰρ ἡμῖν τὰ δ´ ἁπλῶς.
[1, 2]   καὶ λαβεῖν καὶ σῴζειν· ἀγαπητὸν  μὲν   γὰρ καὶ ἑνὶ μόνῳ, κάλλιον
[1, 7]   ὑπεροχῆς πρὸς τὸ ἔργον· κιθαριστοῦ  μὲν   γὰρ κιθαρίζειν, σπουδαίου δὲ τὸ
[1, 6]   τὴν ἰδέαν αὐτὴν τεθεαμένος. φαίνεται  μὲν   γὰρ οὐδὲ τὴν ὑγίειαν οὕτως
[1, 8]   καλὰ πράττειν ἀχορήγητον ὄντα. πολλὰ  μὲν   γὰρ πράττεται, (καθάπερ δι´ ὀργάνων,
[1, 6]   κατηγορίαν, οἷον καιροῦ, ἐν πολέμῳ  μὲν   γὰρ στρατηγικὴ ἐν νόσῳ δ´
[1, 4]   πολλοὶ τοῖς σοφοῖς ἀποδιδόασιν. οἳ  μὲν   γὰρ τῶν ἐναργῶν τι καὶ
[1, 1]   γίνεται καὶ τὰ τέλη· ἰατρικῆς  μὲν   γὰρ ὑγίεια, ναυπηγικῆς δὲ πλοῖον,
[1, 4]   καὶ αὐτὸς ἕτερον· νοσήσας  μὲν   γὰρ ὑγίειαν, πενόμενος δὲ πλοῦτον·
[1, 13]   καὶ τὸ ἄλογον διττόν. τὸ  μὲν   γὰρ φυτικὸν οὐδαμῶς κοινωνεῖ λόγου,
[1, 11]   τῶν δ´ ἧττον, καθ´ ἕκαστον  μὲν   διαιρεῖν μακρὸν καὶ ἀπέραντον φαίνεται,
[1, 13]   ταύτην· λέγομεν γὰρ αὐτῶν τὰς  μὲν   διανοητικὰς τὰς δὲ ἠθικάς, σοφίαν
[1, 7]   εἰς ἄπειρον πρόεισιν. ἀλλὰ τοῦτο  μὲν   εἰσαῦθις ἐπισκεπτέον· τὸ δ´ αὔταρκες
[1, 8]   τῶν ἀγαθῶν τριχῇ, καὶ τῶν  μὲν   ἐκτὸς λεγομένων τῶν δὲ περὶ
[1, 13]   παρόν. τοῦ ἀλόγου δὲ τὸ  μὲν   ἔοικε κοινῷ καὶ φυτικῷ, λέγω
[1, 7]   ἀρχή. τῶν ἀρχῶν δ´ αἳ  μὲν   ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ δ´ αἰσθήσει,
[1, 7]   τέλειόν τι φαίνεται. ὥστ´ εἰ  μέν   ἐστιν ἕν τι μόνον τέλειον,
[1, 10]   δὲ μεγάλα καὶ πολλὰ γινόμενα  μὲν   εὖ μακαριώτερον τὸν βίον ποιήσει
[1, 7]   οὖσα τέλος. Ἀλλ´ ἴσως τὴν  μὲν   εὐδαιμονίαν τὸ ἄριστον λέγειν ὁμολογούμενόν
[1, 10]   τεθνεὼς καὶ γίνοιτο ὁτὲ  μὲν   εὐδαίμων πάλιν δ´ ἄθλιος· ἄτοπον
[1, 11]   τῶν περὶ αὑτὸν ἀτυχημάτων τὰ  μὲν   ἔχει τι βρῖθος καὶ ῥοπὴν
[1, 6]   καὶ τοῦ μετρίου ἐν τροφῇ  μὲν   ἰατρικὴ ἐν πόνοις δὲ γυμναστική.
[1, 9]   ἀνθρωπίνων ὅσῳ βέλτιστον. ἀλλὰ τοῦτο  μὲν   ἴσως ἄλλης ἂν εἴη σκέψεως
[1, 12]   καὶ τῶν ψυχικῶν. ἀλλὰ ταῦτα  μὲν   ἴσως οἰκειότερον ἐξακριβοῦν τοῖς περὶ
[1, 6]   λέγοιτ´ ἂν τἀγαθά, καὶ τὰ  μὲν   καθ´ αὑτά, θάτερα δὲ διὰ
[1, 7]   νοῦν καὶ πᾶσαν ἀρετὴν αἱρούμεθα  μὲν   καὶ δι´ αὐτά (μηθενὸς γὰρ
[1, 7]   ἔργον αὐτοῦ. πότερον οὖν τέκτονος  μὲν   καὶ σκυτέως ἔστιν ἔργα τινὰ
[1, 13]   διανοητικὰς τὰς δὲ ἠθικάς, σοφίαν  μὲν   καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν διανοητικάς,
[1, 10]   ὄντα καὶ τῶν δυστυχημάτων, ἔχει  μὲν   καὶ τοῦτ´ ἀμφισβήτησίν τινα· δοκεῖ
[1, 13]   καὶ τὸ λόγον ἔχον, τὸ  μὲν   κυρίως καὶ ἐν αὑτῷ, τὸ
[1, 11]   διαφορὰς τῶν συμβαινόντων, καὶ τῶν  μὲν   μᾶλλον συνικνουμένων τῶν δ´ ἧττον,
[1, 11]   καὶ τῶν φίλων ἁπάντων τὸ  μὲν   μηδοτιοῦν συμβάλλεσθαι λίαν ἄφιλον φαίνεται
[1, 10]   διαφερόντων μεγέθει καὶ μικρότητι, τὰ  μὲν   μικρὰ τῶν εὐτυχημάτων, ὁμοίως δὲ
[1, 13]   ἀκρατῶν. ἀλλ´ ἐν τοῖς σώμασι  μὲν   ὁρῶμεν τὸ παραφερόμενον, ἐπὶ δὲ
[1, 10]   ἅπαντας. εἰ δ´ οὕτως, ἄθλιος  μὲν   οὐδέποτε γένοιτ´ ἂν εὐδαίμων,
[1, 6]   λόγοι πρὸς αὐτὰ καταβέβληνται. ~ταῦτα  μὲν   οὖν ἀφείσθω. Τὸ δὲ καθόλου
[1, 4]   ἐστι τοῦ εἶναι ἀγαθά. ἁπάσας  μὲν   οὖν ἐξετάζειν τὰς δόξας ματαιότερον
[1, 9]   καὶ διὰ τύχην παραγίνεται. εἰ  μὲν   οὖν καὶ ἄλλο τί ἐστι
[1, 13]   γὰρ ἄλλην τινά. ταύτης  μὲν   οὖν κοινή τις ἀρετὴ καὶ
[1, 8]   καὶ τὰ πλεῖστα κατορθοῦν. τοῖς  μὲν   οὖν λέγουσι τὴν ἀρετὴν
[1, 3]   θειότερον ἔθνει καὶ πόλεσιν. ~ἡ  μὲν   οὖν μέθοδος τούτων ἐφίεται, πολιτική
[1, 5]   καὶ τρίτος θεωρητικός. οἱ  μὲν   οὖν πολλοὶ παντελῶς ἀνδραποδώδεις φαίνονται
[1, 8]   κατ´ ἀρετὴν τῷ φιλαρέτῳ. τοῖς  μὲν   οὖν πολλοῖς τὰ ἡδέα μάχεται
[1, 4]   ἀκρότατον τῶν πρακτῶν ἀγαθῶν. ὀνόματι  μὲν   οὖν σχεδὸν ὑπὸ τῶν πλείστων
[1, 7]   ἡμέρα οὐδ´ ὀλίγος χρόνος. Περιγεγράφθω  μὲν   οὖν τἀγαθὸν ταύτῃ· δεῖ γὰρ
[1, 11]   ὄντας ἀφαιρεῖσθαι τὸ μακάριον. συμβάλλεσθαι  μὲν   οὖν τι φαίνονται τοῖς κεκμηκόσιν
[1, 6]   κἂν εἰδῶμεν, ἐπιτευξόμεθα αὐτῶν. πιθανότητα  μὲν   οὖν τινα ἔχει λόγος,
[1, 4]   τούτων, ἀκουσάτω τῶν Ἡσιόδου· οὗτος  μὲν   πανάριστος ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃ,
[1, 8]   εὐετηρίαν συμπαραλαμβάνουσιν. τούτων δὲ τὰ  μὲν   πολλοὶ καὶ παλαιοὶ λέγουσιν, τὰ
[1, 5]   ἐκ τῶν βίων ὑπολαμβάνειν οἱ  μὲν   πολλοὶ καὶ φορτικώτατοι τὴν ἡδονήν·
[1, 10]   καὶ σαθρῶς ἱδρυμένον. τὸ  μὲν   ταῖς τύχαις ἐπακολουθεῖν οὐδαμῶς ὀρθόν;
[1, 5]   μὴ θέσιν διαφυλάττων. καὶ περὶ  μὲν   τούτων ἅλις· ἱκανῶς γὰρ καὶ
[1, 13]   τῶν τυχόντων. ἀλλὰ περὶ  μὲν   τούτων ἅλις, καὶ τὸ θρεπτικὸν
[1, 6]   Σπεύσιππος ἐπακολουθῆσαι δοκεῖ. ἀλλὰ περὶ  μὲν   τούτων ἄλλος ἔστω λόγος· τοῖς
[1, 11]   μακαρίους δ´ ἀνθρώπους. ~καὶ περὶ  μὲν   τούτων ἐπὶ τοσοῦτον διωρίσθω. Τὰς
[1, 7]   ἕκαστον γὰρ ἰατρεύει. ~καὶ περὶ  μὲν   τούτων ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω. Πάλιν
[1, 8]   λέγεται φιλοτοιοῦτος, οἷον ἵππος  μὲν   τῷ φιλίππῳ, θέαμα δὲ τῷ
[1, 7]   πράττεται; τοῦτο δ´ ἐν ἰατρικῇ  μὲν   ὑγίεια, ἐν στρατηγικῇ δὲ νίκη,
[1, 9]   τῶν δὲ λοιπῶν ἀγαθῶν τὰ  μὲν   ὑπάρχειν ἀναγκαῖον, τὰ δὲ συνεργὰ
[1, 7]   λόγον ἔχοντος· τούτου δὲ τὸ  μὲν   ὡς ἐπιπειθὲς λόγῳ, τὸ δ´
[1, 13]   τῆς ψυχῆς ἄλογος εἶναι, μετέχουσα  μέντοι   πῃ λόγου. τοῦ γὰρ ἐγκρατοῦς
[1, 13]   σώματος μόρια καὶ πᾶν τὸ  μεριστόν,   τῷ λόγῳ δύο ἐστὶν
[1, 7]   δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν καὶ πράξεις  μετὰ   λόγου, σπουδαίου δ´ ἀνδρὸς εὖ
[1, 7]   συναριθμουμένην δὲ δῆλον ὡς αἱρετωτέραν  μετὰ   τοῦ ἐλαχίστου τῶν ἀγαθῶν· ὑπεροχὴ
[1, 7]   ἀγαθόν, εἰ δὲ πλείω, ταῦτα.  μεταβαίνων   δὴ λόγος εἰς ταὐτὸν
[1, 9]   καὶ βίου τελείου. πολλαὶ γὰρ  μεταβολαὶ   γίνονται καὶ παντοῖαι τύχαι κατὰ
[1, 10]   τοὺς ζῶντας εὐδαιμονίζειν διὰ τὰς  μεταβολάς,   καὶ διὰ τὸ μόνιμόν τι
[1, 10]   τελευτήσαντι κατὰ λόγον ἐνδέχεται πολλὰς  μεταβολὰς   συμβαίνειν περὶ τοὺς ἐκγόνους, καὶ
[1, 13]   δ´ ἐπιθυμητικὸν καὶ ὅλως ὀρεκτικὸν  μετέχει   πως, κατήκοόν ἐστιν αὐτοῦ
[1, 13]   λόγου δὲ καὶ τοῦτο φαίνεται  μετέχειν,   ὥσπερ εἴπομεν· πειθαρχεῖ γοῦν τῷ
[1, 13]   φύσις τῆς ψυχῆς ἄλογος εἶναι,  μετέχουσα   μέντοι πῃ λόγου. τοῦ γὰρ
[1, 7]   τινί, καὶ ἄλλαι δ´ ἄλλως.  μετιέναι   δὲ πειρατέον ἑκάστας πεφύκασιν,
[1, 6]   καὶ ἐν τῷ ποσῷ τὸ  μέτριον,   καὶ ἐν τῷ πρός τι
[1, 6]   νόσῳ δ´ ἰατρική, καὶ τοῦ  μετρίου   ἐν τροφῇ μὲν ἰατρικὴ ἐν
[1, 10]   παρέχει· τῷ γὰρ μακαρίως βεβιωκότι  μέχρι   γήρως καὶ τελευτήσαντι κατὰ λόγον
[1, 2]   (καὶ ποίας ἑκάστους μανθάνειν καὶ  μέχρι   τίνος, αὕτη διατάσσει· ὁρῶμεν δὲ
[1, 10]   ἀγαθόν, εἴπερ καὶ τῷ ζῶντι  μὴ   αἰσθανομένῳ δέ, οἷον τιμαὶ καὶ
[1, 10]   ἄτοπον, εἰ ὅτ´ ἔστιν εὐδαίμων,  μὴ   ἀληθεύσεται κατ´ αὐτοῦ τὸ ὑπάρχον
[1, 7]   ψυχῆς ἐνέργεια κατὰ λόγον  μὴ   ἄνευ λόγου, τὸ δ´ αὐτό
[1, 10]   αὐτοῦ τὸ ὑπάρχον διὰ τὸ  μὴ   βούλεσθαι τοὺς ζῶντας εὐδαιμονίζειν διὰ
[1, 10]   τοῦτο γὰρ ἔοικεν αἰτίῳ τοῦ  μὴ   γίνεσθαι περὶ αὐτὰς λήθην. ὑπάρξει
[1, 10]   εὐκόλως πολλὰς καὶ μεγάλας ἀτυχίας,  μὴ   δι´ ἀναλγησίαν, ἀλλὰ γεννάδας ὢν
[1, 12]   ἀριστείων τῇ ἡδονῇ· τὸ γὰρ  μὴ   ἐπαινεῖσθαι τῶν ἀγαθῶν οὖσαν μηνύειν
[1, 11]   τηλικαῦτα ὥστε μήτε τοὺς εὐδαίμονας  μὴ   εὐδαίμονας ποιεῖν μήτ´ ἄλλο τῶν
[1, 9]   οἰκειότερον, φαίνεται δὲ κἂν εἰ  μὴ   θεόπεμπτός ἐστιν ἀλλὰ δι´ ἀρετὴν
[1, 5]   ζῶντα οὐδεὶς ἂν εὐδαιμονίσειεν, εἰ  μὴ   θέσιν διαφυλάττων. καὶ περὶ μὲν
[1, 13]   σπουδαία καὶ φαύλη) πλὴν εἰ  μὴ   κατὰ μικρὸν καὶ διικνοῦνταί τινες
[1, 4]   δοκούσας ἔχειν τινὰ λόγον.  μὴ   λανθανέτω δ´ ἡμᾶς ὅτι διαφέρουσιν
[1, 10]   τινα τὴν εὐδαιμονίαν; εἰ δὲ  μὴ   λέγομεν τὸν τεθνεῶτα εὐδαίμονα, μηδὲ
[1, 7]   προειρημένων χρή, καὶ τὴν ἀκρίβειαν  μὴ   ὁμοίως ἐν ἅπασιν ἐπιζητεῖν, ἀλλ´
[1, 11]   ὥστε μὴ ποιεῖν εὐδαίμονας τοὺς  μὴ   ὄντας μηδὲ τοὺς ὄντας ἀφαιρεῖσθαι
[1, 2]   τἆλλα δὲ διὰ τοῦτο, καὶ  μὴ   πάντα δι´ ἕτερον αἱρούμεθα (πρόεισι
[1, 9]   δυνατὸν γὰρ ὑπάρξαι πᾶσι τοῖς  μὴ   πεπηρωμένοις πρὸς ἀρετὴν διά τινος
[1, 6]   ἀμφισβήτησίς τις ὑποφαίνεται διὰ τὸ  μὴ   περὶ παντὸς ἀγαθοῦ τοὺς λόγους
[1, 11]   τοσοῦτόν γε καὶ τοιοῦτον ὥστε  μὴ   ποιεῖν εὐδαίμονας τοὺς μὴ ὄντας
[1, 7]   εἶναι· ἔτι δὲ πάντων αἱρετωτάτην  μὴ   συναριθμουμένην— συναριθμουμένην δὲ δῆλον ὡς
[1, 7]   ἐν τοῖς ἄλλοις ποιητέον, ὅπως  μὴ   τὰ πάρεργα τῶν ἔργων πλείω
[1, 3]   νόμῳ μόνον εἶναι, φύσει δὲ  μή.   τοιαύτην δέ τινα πλάνην ἔχει
[1, 10]   τοῖς ἐκτὸς ἀγαθοῖς ἱκανῶς κεχορηγημένον  μὴ   τὸν τυχόντα χρόνον ἀλλὰ τέλειον
[1, 11]   ἐκείνοις εἶναι, εἰ δὲ  μή,   τοσοῦτόν γε καὶ τοιοῦτον ὥστε
[1, 8]   τὰ ἡδέα μάχεται διὰ τὸ  μὴ   φύσει τοιαῦτ´ εἶναι, τοῖς δὲ
[1, 8]   τῷ δικαιοπραγεῖν, οὔτ´ ἐλευθέριον τὸν  μὴ   χαίροντα ταῖς ἐλευθερίοις πράξεσιν· ὁμοίως
[1, 8]   δίκαιον οὐθεὶς ἂν εἴποι τὸν  μὴ   χαίροντα τῷ δικαιοπραγεῖν, οὔτ´ ἐλευθέριον
[1, 8]   γὰρ οὐδ´ ἐστὶν ἀγαθὸς  μὴ   χαίρων ταῖς καλαῖς πράξεσιν· οὔτε
[1, 10]   ἄτοπον δὲ καὶ τὸ μηδὲν  μηδ´   ἐπί τινα χρόνον συνικνεῖσθαι τὰ
[1, 6]   τοὺς τεχνίτας ἅπαντας ἀγνοεῖν καὶ  μηδ´   ἐπιζητεῖν οὐκ εὔλογον. ἄπορον δὲ
[1, 10]   τι τὴν εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ  μηδαμῶς   εὐμετάβολον, τὰς δὲ τύχας πολλάκις
[1, 6]   εἶναι μᾶλλον ἀγαθὸν ἔσται, εἴπερ  μηδὲ   λευκότερον τὸ πολυχρόνιον τοῦ ἐφημέρου.
[1, 10]   μὴ λέγομεν τὸν τεθνεῶτα εὐδαίμονα,  μηδὲ   Σόλων τοῦτο βούλεται, ἀλλ´ ὅτι
[1, 11]   ποιεῖν εὐδαίμονας τοὺς μὴ ὄντας  μηδὲ   τοὺς ὄντας ἀφαιρεῖσθαι τὸ μακάριον.
[1, 8]   τὴν μὲν γὰρ ἕξιν ἐνδέχεται  (μηδὲν   ἀγαθὸν ἀποτελεῖν ὑπάρχουσαν, οἷον τῷ
[1, 11]   ποιεῖν μήτ´ ἄλλο τῶν τοιούτων  μηδέν.   ~Διωρισμένων δὲ τούτων ἐπισκεψώμεθα περὶ
[1, 10]   ἄθλιος· ἄτοπον δὲ καὶ τὸ  μηδὲν   μηδ´ ἐπί τινα χρόνον συνικνεῖσθαι
[1, 7]   αἱρετὸν ποιεῖ τὸν βίον καὶ  μηδενὸς   ἐνδεᾶ· τοιοῦτον δὲ τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 7]   τοῦ δι´ ἕτερον καὶ τὸ  μηδέποτε   δι´ ἄλλο αἱρετὸν τῶν καὶ〉
[1, 7]   καθ´ αὑτὸ αἱρετὸν ἀεὶ καὶ  μηδέποτε   δι´ ἄλλο. τοιοῦτον δ´
[1, 4]   ἂν ἀρχὰς ῥᾳδίως. δὲ  μηδέτερον   ὑπάρχει τούτων, ἀκουσάτω τῶν Ἡσιόδου·
[1, 11]   τῶν φίλων ἁπάντων τὸ μὲν  μηδοτιοῦν   συμβάλλεσθαι λίαν ἄφιλον φαίνεται καὶ
[1, 7]   αἱρούμεθα μὲν καὶ δι´ αὐτά  (μηθενὸς   γὰρ ἀποβαίνοντος ἑλοίμεθ´ ἂν ἕκαστον
[1, 8]   κατ´ ἀρετὴν πράξεις ἡδεῖαι. ἀλλὰ  μὴν   καὶ ἀγαθαί γε καὶ καλαί,
[1, 10]   γένοιτ´ ἂν εὐδαίμων, οὐ  μὴν   μακάριός γε, ἂν Πριαμικαῖς τύχαις
[1, 6]   οὕτως, οὐδ´ ἀγαθόν. ἀλλὰ  μὴν   οὐδὲ τῷ ἀίδιον εἶναι μᾶλλον
[1, 13]   πως ὑπὸ λόγου τὸ ἄλογον,  μηνύει   καὶ νουθέτησις καὶ πᾶσα
[1, 12]   μὴ ἐπαινεῖσθαι τῶν ἀγαθῶν οὖσαν  μηνύειν   ᾤετο ὅτι κρεῖττόν ἐστι τῶν
[1, 11]   τοὺς εὐδαίμονας μὴ εὐδαίμονας ποιεῖν  μήτ´   ἄλλο τῶν τοιούτων μηδέν. ~Διωρισμένων
[1, 4]   δέ κε μήτ´ αὐτὸς νοέῃ  μήτ´   ἄλλου ἀκούων ἐν θυμῷ βάλληται,
[1, 4]   εἰπόντι πίθηται. ὃς δέ κε  μήτ´   αὐτὸς νοέῃ μήτ´ ἄλλου ἀκούων
[1, 11]   τοιαῦτα δὲ καὶ τηλικαῦτα ὥστε  μήτε   τοὺς εὐδαίμονας μὴ εὐδαίμονας ποιεῖν
[1, 7]   ἔτι δ´ ἐν βίῳ τελείῳ.  μία   γὰρ χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεῖ,
[1, 7]   δὲ οὐδὲ μακάριον καὶ εὐδαίμονα  μία   ἡμέρα οὐδ´ ὀλίγος χρόνος. Περιγεγράφθω
[1, 7]   χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεῖ, οὐδὲ  μία   ἡμέρα· οὕτω δὲ οὐδὲ μακάριον
[1, 6]   ἐπεὶ τῶν κατὰ μίαν ἰδέαν  μία   καὶ ἐπιστήμη, καὶ τῶν ἀγαθῶν
[1, 6]   πάσαις ταῖς κατηγορίαις, ἀλλ´ ἐν  μιᾷ   μόνῃ. ἔτι δ´ ἐπεὶ τῶν
[1, 6]   τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων ἦν ἂν  μία   τις ἐπιστήμη· νῦν δ´ εἰσὶ
[1, 6]   τὸ ἀγαθὸν κοινόν τι κατὰ  μίαν   ἰδέαν. ἀλλὰ πῶς δὴ λέγεται;
[1, 6]   αὑτὰ σκεψώμεθα εἰ λέγεται κατὰ  μίαν   ἰδέαν. καθ´ αὑτὰ δὲ ποῖα
[1, 6]   ἔτι δ´ ἐπεὶ τῶν κατὰ  μίαν   ἰδέαν μία καὶ ἐπιστήμη, καὶ
[1, 6]   εἰσὶ πολλαὶ καὶ τῶν ὑπὸ  μίαν   κατηγορίαν, οἷον καιροῦ, ἐν πολέμῳ
[1, 1]   δ´ εἰσὶ τῶν τοιούτων ὑπὸ  μίαν   τινὰ δύναμιν, καθάπερ ὑπὸ τὴν
[1, 8]   ἀρίσταις ἐνεργείαις· ταύτας δέ,  μίαν   τούτων τὴν ἀρίστην, φαμὲν εἶναι
[1, 10]   μεγέθει καὶ μικρότητι, τὰ μὲν  μικρὰ   τῶν εὐτυχημάτων, ὁμοίως δὲ καὶ
[1, 8]   ἐνέργεια. διαφέρει δὲ ἴσως οὐ  μικρὸν   ἐν κτήσει χρήσει τὸ
[1, 11]   εἴτε τοὐναντίον, ἀφαυρόν τι καὶ  μικρὸν   ἁπλῶς ἐκείνοις εἶναι,
[1, 13]   φαύλη) πλὴν εἰ μὴ κατὰ  μικρὸν   καὶ διικνοῦνταί τινες τῶν κινήσεων,
[1, 10]   τύχην καὶ διαφερόντων μεγέθει καὶ  μικρότητι,   τὰ μὲν μικρὰ τῶν εὐτυχημάτων,
[1, 10]   ἄθλιος· οὐδέποτε γὰρ πράξει τὰ  μισητὰ   καὶ τὰ φαῦλα. τὸν γὰρ
[1, 9]   ἀσκητόν, κατά τινα θείαν  μοῖραν   καὶ διὰ τύχην παραγίνεται.
[1, 6]   ταῖς κατηγορίαις, ἀλλ´ ἐν μιᾷ  μόνῃ.   ἔτι δ´ ἐπεὶ τῶν κατὰ
[1, 10]   τὰς μεταβολάς, καὶ διὰ τὸ  μόνιμόν   τι τὴν εὐδαιμονίαν ὑπειληφέναι καὶ
[1, 10]   τὰς ἐνεργείας τὰς κατ´ ἀρετήν·  μονιμώτεραι   γὰρ καὶ τῶν ἐπιστημῶν αὗται
[1, 10]   τούτων δ´ αὐτῶν αἱ τιμιώταται  μονιμώτεραι   διὰ τὸ μάλιστα καὶ συνεχέστατα
[1, 3]   καὶ πλάνην, ὥστε δοκεῖν νόμῳ  μόνον   εἶναι, φύσει δὲ μή. τοιαύτην
[1, 8]   ~Σκεπτέον δὲ περὶ αὐτῆς οὐ  μόνον   ἐκ τοῦ συμπεράσματος καὶ ἐξ
[1, 7]   εἰ μέν ἐστιν ἕν τι  μόνον   τέλειον, τοῦτ´ ἂν εἴη τὸ
[1, 6]   τις ἄν; ὅσα καὶ  μονούμενα   διώκεται, οἷον τὸ φρονεῖν καὶ
[1, 7]   τὸ δ´ αὔταρκες τίθεμεν  μονούμενον   αἱρετὸν ποιεῖ τὸν βίον καὶ
[1, 2]   ἀγαπητὸν μὲν γὰρ καὶ ἑνὶ  μόνῳ,   κάλλιον δὲ καὶ θειότερον ἔθνει
[1, 7]   δ´ αὔταρκες λέγομεν οὐκ αὐτῷ  μόνῳ,   τῷ ζῶντι βίον μονώτην, ἀλλὰ
[1, 7]   αὐτῷ μόνῳ, τῷ ζῶντι βίον  μονώτην,   ἀλλὰ καὶ γονεῦσι καὶ τέκνοις
[1, 8]   ἰδέαν παναίσχης δυσγενὴς  μονώτης   καὶ ἄτεκνος, ἔτι δ´ ἴσως
[1, 13]   καθάπερ τὰ παραλελυμένα τοῦ σώματος  μόρια   εἰς τὰ δεξιὰ προαιρουμένων κινῆσαι
[1, 13]   διώρισται καθάπερ τὰ τοῦ σώματος  μόρια   καὶ πᾶν τὸ μεριστόν,
[1, 13]   τοῖς ὕπνοις ἐνεργεῖν μάλιστα τὸ  μόριον   τοῦτο καὶ δύναμις αὕτη,
[1, 7]   ποδὸς καὶ ὅλως ἑκάστου τῶν  μορίων   φαίνεταί τι ἔργον, οὕτω καὶ
[1, 9]   ἐν τοῖς Τρωικοῖς περὶ Πριάμου  μυθεύεται·   τὸν δὲ τοιαύταις χρησάμενον τύχαις




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 11/06/2008