HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


η  =  31 formes différentes pour 145 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 8]   πάγκακοι παῖδες εἶεν φίλοι,     ἀγαθοὶ ὄντες τεθνᾶσιν. καθάπερ οὖν
[1, 13]   ἐν τοῖς τελείοις· εὐλογώτερον γὰρ     ἄλλην τινά. ταύτης μὲν οὖν
[1, 4]   τῶν ἀθλοθετῶν ἐπὶ τὸ πέρας     ἀνάπαλιν. ἀρκτέον μὲν γὰρ ἀπὸ
[1, 11]   τοὐναντίον, ἀφαυρόν τι καὶ μικρὸν     ἁπλῶς ἐκείνοις εἶναι, εἰ
[1, 5]   καὶ καθεύδειν ἔχοντα τὴν ἀρετὴν     ἀπρακτεῖν διὰ βίου, καὶ πρὸς
[1, 8]   μὲν οὖν λέγουσι τὴν ἀρετὴν     ἀρετήν τινα συνῳδός ἐστιν
[1, 9]   δι´ ἀρετὴν καί τινα μάθησιν     ἄσκησιν παραγίνεται, τῶν θειοτάτων εἶναι·
[1, 4]   ἱκανὸν δὲ τὰς μάλιστα ἐπιπολαζούσας     δοκούσας ἔχειν τινὰ λόγον. μὴ
[1, 2]   ἐστὶ καὶ τίνος τῶν ἐπιστημῶν     δυνάμεων. δόξειε δ´ ἂν τῆς
[1, 8]   εὐδαιμονικὸς τὴν ἰδέαν παναίσχης     δυσγενὴς μονώτης καὶ ἄτεκνος,
[1, 9]   καὶ ἀπορεῖται πότερόν ἐστι μαθητὸν     ἐθιστὸν καὶ ἄλλως πως
[1, 11]   τι καὶ μικρὸν ἁπλῶς     ἐκείνοις εἶναι, εἰ δὲ μή,
[1, 5]   ἐν τοῖς τιμῶσι μᾶλλον εἶναι     ἐν τῷ τιμωμένῳ, τἀγαθὸν δὲ
[1, 8]   ἄριστον ὑπολαμβάνειν, καὶ ἐν ἕξει     ἐνεργείᾳ. τὴν μὲν γὰρ ἕξιν
[1, 4]   ἐζήτει, πότερον ἀπὸ τῶν ἀρχῶν     ἐπὶ τὰς ἀρχάς ἐστιν
[1, 7]   τὰ ἑπόμενα. δοκεῖ γὰρ πλεῖον     ἥμισυ τοῦ παντὸς εἶναι
[1, 7]   οὐδέν ἐστιν, ἀλλ´ ἀργὸν πέφυκεν;     καθάπερ ὀφθαλμοῦ καὶ χειρὸς καὶ
[1, 9]   πότερόν ἐστι μαθητὸν ἐθιστὸν     καὶ ἄλλως πως ἀσκητόν,
[1, 8]   ἀποτελεῖν ὑπάρχουσαν, οἷον τῷ καθεύδοντι     καὶ ἄλλως πως ἐξηργηκότι, τὴν
[1, 9]   κατά τινα θείαν μοῖραν     καὶ διὰ τύχην παραγίνεται. εἰ
[1, 8]   ὅλοις, ἀλλ´ ἕν γέ τι     καὶ τὰ πλεῖστα κατορθοῦν. τοῖς
[1, 10]   γὰρ ἐν ταύταις τὸ εὖ     κακῶς, ἀλλὰ προσδεῖται τούτων
[1, 9]   καὶ ἄλλως πως ἀσκητόν,     κατά τινα θείαν μοῖραν
[1, 4]   διότι· δὲ τοιοῦτος ἔχει     λάβοι ἂν ἀρχὰς ῥᾳδίως.
[1, 10]   διὰ βίου τοιοῦτος· ἀεὶ γὰρ     μάλιστα πάντων πράξει καὶ θεωρήσει
[1, 6]   πρὸς ἓν ἅπαντα συντελεῖν,     μᾶλλον κατ´ ἀναλογίαν; ὡς γὰρ
[1, 12]   εὐδαιμονίας πότερα τῶν ἐπαινετῶν ἐστὶν     μᾶλλον τῶν τιμίων· δῆλον γὰρ
[1, 7]   ἀνθρώπου ψυχῆς ἐνέργεια κατὰ λόγον     μὴ ἄνευ λόγου, τὸ δ´
[1, 8]   ταῖς ἀρίσταις ἐνεργείαις· ταύτας δέ,     μίαν τούτων τὴν ἀρίστην, φαμὲν
[1, 8]   τὴν ἰδέαν παναίσχης δυσγενὴς     μονώτης καὶ ἄτεκνος, ἔτι δ´
[1, 6]   δὲ ποῖα θείη τις ἄν;     ὅσα καὶ μονούμενα διώκεται, οἷον
[1, 8]   προσδεομένη, καθάπερ εἴπομεν· ἀδύνατον γὰρ     οὐ ῥᾴδιον τὰ καλὰ πράττειν
[1, 7]   ὁμοίως. τί οὖν ἑκάστης τἀγαθόν;     οὗ χάριν τὰ λοιπὰ πράττεται;
[1, 6]   αὑτὰ ἀγαθῶν θείη τις ἄν.     οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν πλὴν τῆς
[1, 8]   τούτων τι μεθ´ ἡδονῆς     οὐκ ἄνευ ἡδονῆς· ἕτεροι δὲ
[1, 1]   εἶναι τὰ τέλη τῶν πράξεων     παρὰ ταύτας ἄλλο τι, καθάπερ
[1, 4]   τι καὶ φανερῶν, οἷον ἡδονὴν     πλοῦτον τιμήν, ἄλλοι δ´
[1, 7]   ἔργον, δὲ τί ἐστιν     ποῖόν τι· θεατὴς γὰρ τἀληθοῦς.
[1, 11]   δεινὰ προϋπάρχειν ἐν ταῖς τραγῳδίαις     πράττεσθαι, συλλογιστέον δὴ καὶ ταύτην
[1, 6]   γε τῷ ἀφ´ ἑνὸς εἶναι     πρὸς ἓν ἅπαντα συντελεῖν,
[1, 10]   τυχόντα χρόνον ἀλλὰ τέλειον βίον;     προσθετέον καὶ βιωσόμενον οὕτω καὶ
[1, 6]   εἰδὼς τὸ αὐτὸ τοῦτο ἀγαθόν,     πῶς ἰατρικώτερος στρατηγικώτερος ἔσται
[1, 6]   τοῦτο ἀγαθόν, πῶς ἰατρικώτερος     στρατηγικώτερος ἔσται τὴν ἰδέαν
[1, 7]   χρόνος τῶν τοιούτων εὑρετὴς     συνεργὸς ἀγαθὸς εἶναι· ὅθεν καὶ
[1, 13]   ἤθους οὐ λέγομεν ὅτι σοφὸς     συνετὸς ἀλλ´ ὅτι πρᾶος
[1, 13]   συνετὸς ἀλλ´ ὅτι πρᾶος     σώφρων· ἐπαινοῦμεν δὲ καὶ τὸν
[1, 11]   τελευτήσαντας συμβαίνειν πολὺ μᾶλλον     τὰ παράνομα καὶ δεινὰ προϋπάρχειν
[1, 6]   δὲ καὶ τί ὠφεληθήσεται ὑφάντης     τέκτων πρὸς τὴν αὑτοῦ τέχνην
[1, 11]   τῶν παθῶν ἕκαστον περὶ ζῶντας     τελευτήσαντας συμβαίνειν πολὺ μᾶλλον
[1, 4]   φανερῶν, οἷον ἡδονὴν πλοῦτον     τιμήν, ἄλλοι δ´ ἄλλο— πολλάκις
[1, 9]   εἰ δ´ ἐστὶν οὕτω βέλτιον     τὸ διὰ τύχην εὐδαιμονεῖν, εὔλογον
[1, 3]   δ´ οὐδὲν νέος τὴν ἡλικίαν     τὸ ἦθος νεαρός· οὐ γὰρ
[1, 10]   εὐδαίμονα ἀποφαίνοντες καὶ σαθρῶς ἱδρυμένον.     τὸ μὲν ταῖς τύχαις ἐπακολουθεῖν
[1, 10]   ἔστιν εὐδαίμων τότε ἐπειδὰν ἀποθάνῃ;     τοῦτό γε παντελῶς ἄτοπον, ἄλλως
[1, 8]   εἶναι δοκεῖ, τοῖς δὲ ταῦτα     τούτων τι μεθ´ ἡδονῆς
[1, 13]   μόρια καὶ πᾶν τὸ μεριστόν,     τῷ λόγῳ δύο ἐστὶν ἀχώριστα
[1, 11]   κεκμηκότας εἴ τινος ἀγαθοῦ κοινωνοῦσιν  (ἢ   τῶν ἀντικειμένων. ἔοικε γὰρ ἐκ
[1, 6]   ποιητικὰ τούτων φυλακτικά πως     τῶν ἐναντίων κωλυτικὰ διὰ ταῦτα
[1, 13]   γίνεται τὰ φαντάσματα τῶν ἐπιεικῶν     τῶν τυχόντων. ἀλλὰ περὶ μὲν
[1, 8]   εἴ τῳ πάγκακοι παῖδες εἶεν     φίλοι, ἀγαθοὶ ὄντες τεθνᾶσιν.
[1, 6]   ἀγαπώμενα, τὰ δὲ ποιητικὰ τούτων     φυλακτικά πως τῶν ἐναντίων
[1, 8]   ἴσως οὐ μικρὸν ἐν κτήσει     χρήσει τὸ ἄριστον ὑπολαμβάνειν, καὶ
[1, 6]   τι τὸ κοινῇ κατηγορούμενον ἀγαθὸν     χωριστὸν αὐτό τι καθ´ αὑτό,
[1, 13]   ἀκουστικόν τι. διορίζεται δὲ καὶ     ἀρετὴ κατὰ τὴν διαφορὰν ταύτην·
[1, 5]   οὖν ὅτι κατά γε τούτους     ἀρετὴ κρείττων. τάχα δὲ καὶ
[1, 7]   ἥμισυ τοῦ παντὸς εἶναι     ἀρχή, καὶ πολλὰ συμφανῆ γίνεσθαι
[1, 2]   οὖν καὶ πρὸς τὸν βίον     γνῶσις αὐτοῦ μεγάλην ἔχει ῥοπήν,
[1, 3]   ἕκαστα. τοῖς γὰρ τοιούτοις ἀνόνητος     γνῶσις γίνεται, καθάπερ τοῖς ἀκρατέσιν·
[1, 13]   μάλιστα τὸ μόριον τοῦτο καὶ     δύναμις αὕτη, δ´ ἀγαθὸς
[1, 3]   οὐ γὰρ παρὰ τὸν χρόνον     ἔλλειψις, ἀλλὰ διὰ τὸ κατὰ
[1, 8]   ἄρα καὶ κάλλιστον καὶ ἥδιστον     εὐδαιμονία, καὶ οὐ διώρισται ταῦτα
[1, 7]   μηδέποτε δι´ ἄλλο. τοιοῦτον δ´     εὐδαιμονία μάλιστ´ εἶναι δοκεῖ· (ταύτην
[1, 7]   δή τι φαίνεται καὶ αὔταρκες     εὐδαιμονία, τῶν πρακτῶν οὖσα τέλος.
[1, 12]   ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐστὶν     εὐδαιμονία τῶν τιμίων καὶ τελείων.
[1, 13]   θεῖον τίθεμεν. ~Ἐπεὶ δ´ ἐστὶν     εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ´
[1, 13]   αὕτη, δῆλον ὅτι γίνοιτ´ ἂν     ζήτησις κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς
[1, 8]   λόγος· ταύτης γάρ ἐστιν     κατ´ αὐτὴν ἐνέργεια. διαφέρει δὲ
[1, 3]   καὶ θειότερον ἔθνει καὶ πόλεσιν.  ~ἡ   μὲν οὖν μέθοδος τούτων ἐφίεται,
[1, 13]   λόγου τὸ ἄλογον, μηνύει καὶ     νουθέτησις καὶ πᾶσα ἐπιτίμησίς τε
[1, 4]   ἐπὶ τὰς ἀρχάς ἐστιν     ὁδός, ὥσπερ ἐν τῷ σταδίῳ
[1, 6]   τὸ δὲ καθ´ αὑτὸ καὶ     οὐσία πρότερον τῇ φύσει τοῦ
[1, 3]   καὶ τὰ δίκαια, περὶ ὧν     πολιτικὴ σκοπεῖται, πολλὴν ἔχει διαφορὰν
[1, 13]   μᾶλλον ὅσῳ τιμιωτέρα καὶ βελτίων     πολιτικὴ τῆς ἰατρικῆς· τῶν δ´
[1, 2]   καὶ μάλιστα ἀρχιτεκτονικῆς. τοιαύτη δ´     πολιτικὴ φαίνεται· τίνας γὰρ εἶναι
[1, 13]   εἰ δὲ τῆς πολιτικῆς ἐστὶν     σκέψις αὕτη, δῆλον ὅτι γίνοιτ´
[1, 3]   καθ´ ἕκαστον γένος, ἐφ´ ὅσον     τοῦ πράγματος φύσις ἐπιδέχεται· παραπλήσιον
[1, 10]   γὰρ αὐτὰ συνεπικοσμεῖν πέφυκεν, καὶ     χρῆσις αὐτῶν καλὴ καὶ σπουδαία
[1, 6]   καὶ διαφέροντες οἱ λόγοι ταύτῃ     ἀγαθά. οὐκ ἔστιν ἄρα τὸ
[1, 6]   διοίσουσιν· εἰ δ´ οὕτως, οὐδ´     ἀγαθόν. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ
[1, 6]   λόγος ἐστὶν τοῦ ἀνθρώπου.     γὰρ ἄνθρωπος, οὐδὲν διοίσουσιν· εἰ
[1, 13]   καὶ ὅλως ὀρεκτικὸν μετέχει πως,     κατήκοόν ἐστιν αὐτοῦ καὶ πειθαρχικόν·
[1, 13]   ἐστιν ὕπνος τῆς ψυχῆς     λέγεται σπουδαία καὶ φαύλη) πλὴν
[1, 7]   ἄλλως. μετιέναι δὲ πειρατέον ἑκάστας     πεφύκασιν, καὶ σπουδαστέον ὅπως διορισθῶσι
[1, 8]   τοῖς μὲν οὖν πολλοῖς τὰ  ἡδέα   μάχεται διὰ τὸ μὴ φύσει
[1, 8]   εἶναι, τοῖς δὲ φιλοκάλοις ἐστὶν  ἡδέα   τὰ φύσει ἡδέα· τοιαῦται δ´
[1, 8]   φιλοκάλοις ἐστὶν ἡδέα τὰ φύσει  ἡδέα·   τοιαῦται δ´ αἱ κατ´ ἀρετὴν
[1, 8]   εἶεν αἱ κατ´ ἀρετὴν πράξεις  ἡδεῖαι.   ἀλλὰ μὴν καὶ ἀγαθαί γε
[1, 8]   πράξεις, ὥστε καὶ τούτοις εἰσὶν  ἡδεῖαι   καὶ καθ´ αὑτάς. οὐδὲν δὴ
[1, 8]   αὑτὸν ἡδύς. τὸ μὲν γὰρ  ἥδεσθαι   τῶν ψυχικῶν, ἑκάστῳ δ´ ἐστὶν
[1, 3]   πολλοῖς συμβαίνειν βλάβας ἀπ´ αὐτῶν·  ἤδη   γάρ τινες ἀπώλοντο διὰ πλοῦτον,
[1, 10]   ἀσφαλῶς μακαρίσειεν ἄνθρωπον ὡς ἐκτὸς  ἤδη   τῶν κακῶν ὄντα καὶ τῶν
[1, 8]   τὸ δικαιότατον, λῷστον δ´ ὑγιαίνειν·  ἥδιστον   δὲ πέφυχ´ οὗ τις ἐρᾷ
[1, 8]   ἄριστον ἄρα καὶ κάλλιστον καὶ  ἥδιστον   εὐδαιμονία, καὶ οὐ διώρισται
[1, 6]   τὸ φρονεῖν καὶ ὁρᾶν καὶ  ἡδοναί   τινες καὶ τιμαί; ταῦτα γὰρ
[1, 12]   συνηγορῆσαι περὶ τῶν ἀριστείων τῇ  ἡδονῇ·   τὸ γὰρ μὴ ἐπαινεῖσθαι τῶν
[1, 5]   μὲν πολλοὶ καὶ φορτικώτατοι τὴν  ἡδονήν·   διὸ καὶ τὸν βίον ἀγαπῶσι
[1, 8]   περιάπτου τινός, ἀλλ´ ἔχει τὴν  ἡδονὴν   ἐν ἑαυτῷ. πρὸς τοῖς εἰρημένοις
[1, 4]   ἐναργῶν τι καὶ φανερῶν, οἷον  ἡδονὴν   πλοῦτον τιμήν, ἄλλοι
[1, 7]   δι´ ἄλλο, τιμὴν δὲ καὶ  ἡδονὴν   καὶ νοῦν καὶ πᾶσαν ἀρετὴν
[1, 8]   μεθ´ ἡδονῆς οὐκ ἄνευ  ἡδονῆς·   ἕτεροι δὲ καὶ τὴν ἐκτὸς
[1, 6]   τιμῆς δὲ καὶ φρονήσεως καὶ  ἡδονῆς   ἕτεροι καὶ διαφέροντες οἱ λόγοι
[1, 8]   ταῦτα τούτων τι μεθ´  ἡδονῆς   οὐκ ἄνευ ἡδονῆς· ἕτεροι
[1, 8]   αὑτάς. οὐδὲν δὴ προσδεῖται τῆς  ἡδονῆς   βίος αὐτῶν ὥσπερ περιάπτου
[1, 8]   τῶν ψυχικῶν, ἑκάστῳ δ´ ἐστὶν  ἡδὺ   πρὸς λέγεται φιλοτοιοῦτος, οἷον
[1, 8]   βίος αὐτῶν καθ´ αὑτὸν  ἡδύς.   τὸ μὲν γὰρ ἥδεσθαι τῶν
[1, 13]   διανοητικάς, ἐλευθεριότητα δὲ καὶ σωφροσύνην  ἠθικάς.   λέγοντες γὰρ περὶ τοῦ ἤθους
[1, 13]   τὰς μὲν διανοητικὰς τὰς δὲ  ἠθικάς,   σοφίαν μὲν καὶ σύνεσιν καὶ
[1, 0]    ~(ΗΘΙΚΩΝ   ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΩΝ. ~Πᾶσα τέχνη καὶ πᾶσα
[1, 3]   νέος τὴν ἡλικίαν τὸ  ἦθος   νεαρός· οὐ γὰρ παρὰ τὸν
[1, 13]   ἠθικάς. λέγοντες γὰρ περὶ τοῦ  ἤθους   οὐ λέγομεν ὅτι σοφὸς
[1, 13]   δ´ ἀγαθὸς καὶ κακὸς  ἥκιστα   διάδηλοι καθ´ ὕπνον (ὅθεν φασὶν
[1, 3]   διαφέρει δ´ οὐδὲν νέος τὴν  ἡλικίαν   τὸ ἦθος νεαρός· οὐ
[1, 9]   πρακτικὸς τῶν τοιούτων διὰ τὴν  ἡλικίαν·   οἱ δὲ λεγόμενοι διὰ τὴν
[1, 12]   ἐπαίνων· γελοῖοι γὰρ φαίνονται πρὸς  ἡμᾶς   ἀναφερόμενοι, τοῦτο δὲ συμβαίνει διὰ
[1, 4]   τινὰ λόγον. μὴ λανθανέτω δ´  ἡμᾶς   ὅτι διαφέρουσιν οἱ ἀπὸ τῶν
[1, 5]   δ´ αὖτ´ ἀχρήιος ἀνήρ.  ~Ἡμεῖς   δὲ λέγωμεν ὅθεν παρεξέβημεν. τὸ
[1, 7]   οὐδὲ μακάριον καὶ εὐδαίμονα μία  ἡμέρα   οὐδ´ ὀλίγος χρόνος. Περιγεγράφθω μὲν
[1, 7]   ἔαρ οὐ ποιεῖ, οὐδὲ μία  ἡμέρα·   οὕτω δὲ οὐδὲ μακάριον καὶ
[1, 6]   ἔχοντες μᾶλλον εἰσόμεθα καὶ τὰ  ἡμῖν   ἀγαθά, κἂν εἰδῶμεν, ἐπιτευξόμεθα αὐτῶν.
[1, 4]   τὰ δ´ ἁπλῶς. ἴσως οὖν  ἡμῖν   γε ἀρκτέον ἀπὸ τῶν ἡμῖν
[1, 4]   ἡμῖν γε ἀρκτέον ἀπὸ τῶν  ἡμῖν   γνωρίμων. διὸ δεῖ τοῖς ἔθεσιν
[1, 12]   τοῖς περὶ τὰ ἐγκώμια πεπονημένοις·  ἡμῖν   δὲ δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων
[1, 10]   ἄλλως τε καὶ τοῖς λέγουσιν  ἡμῖν   ἐνέργειάν τινα τὴν εὐδαιμονίαν; εἰ
[1, 10]   λόγον; ἐπειδὴ τὸ μέλλον ἀφανὲς  ἡμῖν   ἐστίν, τὴν εὐδαιμονίαν δὲ τέλος
[1, 4]   δὲ διττῶς· τὰ μὲν γὰρ  ἡμῖν   τὰ δ´ ἁπλῶς. ἴσως οὖν
[1, 13]   (ὅθεν φασὶν οὐδὲν διαφέρειν τὸ  ἥμισυ   τοῦ βίου τοὺς εὐδαίμονας τῶν
[1, 7]   ἑπόμενα. δοκεῖ γὰρ πλεῖον  ἥμισυ   τοῦ παντὸς εἶναι ἀρχή,
[1, 6]   ἐπιστήμη, καὶ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων  ἦν   ἂν μία τις ἐπιστήμη· νῦν
[1, 10]   ὄντα μακάριον ἀλλ´ ὅτι πρότερον  ἦν,   πῶς οὐκ ἄτοπον, εἰ ὅτ´
[1, 4]   εὖ γὰρ καὶ Πλάτων  ἠπόρει   τοῦτο καὶ ἐζήτει, πότερον ἀπὸ
[1, 4]   μηδέτερον ὑπάρχει τούτων, ἀκουσάτω τῶν  Ἡσιόδου·   οὗτος μὲν πανάριστος ὃς αὐτὸς
[1, 8]   καὶ ἄτεκνος, ἔτι δ´ ἴσως  ἧττον,   εἴ τῳ πάγκακοι παῖδες εἶεν
[1, 11]   μὲν μᾶλλον συνικνουμένων τῶν δ´  ἧττον,   καθ´ ἕκαστον μὲν διαιρεῖν μακρὸν
[1, 13]   οὐχ ὁρῶμεν. ἴσως δ´ οὐδὲν  ἧττον   καὶ ἐν τῇ ψυχῇ νομιστέον
[1, 4]   γνωρίμων. διὸ δεῖ τοῖς ἔθεσιν  ἦχθαι   καλῶς τὸν περὶ καλῶν καὶ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 11/06/2008