HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


δ  =  93 formes différentes pour 486 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 6]   τῶν ἀριθμῶν ἰδέαν κατεσκεύαζον· τὸ  δ´   ἀγαθὸν λέγεται καὶ ἐν τῷ
[1, 13]   καὶ δύναμις αὕτη,  δ´   ἀγαθὸς καὶ κακὸς ἥκιστα διάδηλοι
[1, 10]   γίνοιτο ὁτὲ μὲν εὐδαίμων πάλιν  δ´   ἄθλιος· ἄτοπον δὲ καὶ τὸ
[1, 8]   ἡδέα τὰ φύσει ἡδέα· τοιαῦται  δ´   αἱ κατ´ ἀρετὴν πράξεις, ὥστε
[1, 7]   πρῶτον καὶ ἀρχή. τῶν ἀρχῶν  δ´   αἳ μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ
[1, 7]   πλείω φαίνεται τὰ τέλη, τούτων  δ´   αἱρούμεθά τινα δι´ ἕτερον, οἷον
[1, 7]   αἳ μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ  δ´   αἰσθήσει, αἳ δ´ ἐθισμῷ τινί,
[1, 7]   οἰκοδομικῇ δ´ οἰκία, ἐν ἄλλῳ  δ´   ἄλλο, ἐν ἁπάσῃ δὲ πράξει
[1, 4]   πλοῦτον τιμήν, ἄλλοι  δ´   ἄλλο— πολλάκις δὲ καὶ
[1, 7]   δ´ ἐθισμῷ τινί, καὶ ἄλλαι  δ´   ἄλλως. μετιέναι δὲ πειρατέον ἑκάστας
[1, 6]   ἐν πόνοις δὲ γυμναστική. ἀπορήσειε  δ´   ἄν τις τί ποτε καὶ
[1, 3]   ἐφίεται, πολιτική τις οὖσα. Λέγοιτο  δ´   ἂν ἱκανῶς, εἰ κατὰ τὴν
[1, 6]   ἄνδρας εἰσαγαγεῖν τὰ εἴδη. δόξειε  δ´   ἂν ἴσως βέλτιον εἶναι καὶ
[1, 9]   θεῖόν τι καὶ μακάριον. εἴη  δ´   ἂν καὶ πολύκοινον· δυνατὸν γὰρ
[1, 7]   πρῶτον, εἶθ´ ὕστερον ἀναγράψαι. δόξειε  δ´   ἂν παντὸς εἶναι προαγαγεῖν καὶ
[1, 2]   τῶν ἐπιστημῶν δυνάμεων. δόξειε  δ´   ἂν τῆς κυριωτάτης καὶ μάλιστα
[1, 4]   τί προτιθέμεθα, πεφροιμιάσθω ταῦτα. Λέγωμεν  δ´   ἀναλαβόντες, ἐπειδὴ πᾶσα γνῶσις καὶ
[1, 7]   καὶ πράξεις μετὰ λόγου, σπουδαίου  δ´   ἀνδρὸς εὖ ταῦτα καὶ καλῶς,
[1, 10]   καὶ ὑπάρξει τὰ λεχθέντα, μακαρίους  δ´   ἀνθρώπους. ~καὶ περὶ μὲν τούτων
[1, 4]   τὰ μὲν γὰρ ἡμῖν τὰ  δ´   ἁπλῶς. ἴσως οὖν ἡμῖν γε
[1, 7]   οὐκ ἔστι πάντα τέλεια· τὸ  δ´   ἄριστον τέλειόν τι φαίνεται. ὥστ´
[1, 4]   ὃς αὐτὸς πάντα νοήσῃ, ἐσθλὸς  δ´   αὖ κἀκεῖνος ὃς εὖ εἰπόντι
[1, 4]   ἀκούων ἐν θυμῷ βάλληται,  δ´   αὖτ´ ἀχρήιος ἀνήρ. ~Ἡμεῖς δὲ
[1, 7]   ἀγαθὸν αὔταρκες εἶναι δοκεῖ. τὸ  δ´   αὔταρκες λέγομεν οὐκ αὐτῷ μόνῳ,
[1, 7]   τοῦτο μὲν εἰσαῦθις ἐπισκεπτέον· τὸ  δ´   αὔταρκες τίθεμεν μονούμενον αἱρετὸν
[1, 7]   μὴ ἄνευ λόγου, τὸ  δ´   αὐτό φαμεν ἔργον εἶναι τῷ
[1, 10]   ἐπιστημῶν αὗται δοκοῦσιν εἶναι· τούτων  δ´   αὐτῶν αἱ τιμιώταται μονιμώτεραι διὰ
[1, 4]   ὑγίειαν, πενόμενος δὲ πλοῦτον· συνειδότες  δ´   ἑαυτοῖς ἄγνοιαν τοὺς μέγα τι
[1, 12]   τῶν καλῶν ἀπὸ ταύτης· τὰ  δ´   ἐγκώμια τῶν ἔργων ὁμοίως καὶ
[1, 7]   θεωροῦνται, αἳ δ´ αἰσθήσει, αἳ  δ´   ἐθισμῷ τινί, καὶ ἄλλαι δ´
[1, 12]   κρεῖττόν ἐστι τῶν ἐπαινετῶν, τοιοῦτον  δ´   εἶναι τὸν θεὸν καὶ τἀγαθόν·
[1, 6]   ἂν μία τις ἐπιστήμη· νῦν  δ´   εἰσὶ πολλαὶ καὶ τῶν ὑπὸ
[1, 1]   παρ´ αὐτὰς ἔργα τινά. ὧν  δ´   εἰσὶ τέλη τινὰ παρὰ τὰς
[1, 1]   νίκη, οἰκονομικῆς δὲ πλοῦτος. ὅσαι  δ´   εἰσὶ τῶν τοιούτων ὑπὸ μίαν
[1, 10]   γεννάδας ὢν καὶ μεγαλόψυχος. εἰ  δ´   εἰσὶν αἱ ἐνέργειαι κύριαι τῆς
[1, 10]   ἀνθρώπινος βίος, καθάπερ εἴπομεν, κύριαι  δ´   εἰσὶν αἱ κατ´ ἀρετὴν ἐνέργειαι
[1, 3]   τὸν βίον πράξεων, οἱ λόγοι  δ´   ἐκ τούτων καὶ περὶ τούτων·
[1, 11]   ῥοπὴν πρὸς τὸν βίον τὰ  δ´   ἐλαφροτέροις ἔοικεν, οὕτω καὶ τὰ
[1, 13]   ἐπὶ τὰ βέλτιστα παρακαλεῖ· φαίνεται  δ´   ἐν αὐτοῖς καὶ ἄλλο τι
[1, 7]   τὴν ἀρίστην καὶ τελειοτάτην. ἔτι  δ´   ἐν βίῳ τελείῳ. μία γὰρ
[1, 7]   χάριν τὰ λοιπὰ πράττεται; τοῦτο  δ´   ἐν ἰατρικῇ μὲν ὑγίεια, ἐν
[1, 10]   ἀρετὴν ἐνέργειαι τῆς εὐδαιμονίας, αἱ  δ´   ἐναντίαι τοῦ ἐναντίου. μαρτυρεῖ δὲ
[1, 7]   λέγειν ὁμολογούμενόν τι φαίνεται, ποθεῖται  δ´   ἐναργέστερον τί ἐστιν ἔτι λεχθῆναι.
[1, 8]   καὶ ἄλλως πως ἐξηργηκότι, τὴν  δ´   ἐνέργειαν οὐχ οἷόν τε· πράξει
[1, 10]   βίου τοῦ κατ´ ἀξίαν, τοὺς  δ´   ἐξ ἐναντίας· δῆλον δ´ ὅτι
[1, 5]   καὶ δυσαφαίρετον εἶναι μαντευόμεθα. ἔτι  δ´   ἐοίκασι τὴν τιμὴν διώκειν ἵνα
[1, 6]   τὸ πολυχρόνιον τοῦ ἐφημέρου. πιθανώτερον  δ´   ἐοίκασιν οἱ Πυθαγόρειοι λέγειν περὶ
[1, 7]   τούτων ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω. Πάλιν  δ´   ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὸ ζητούμενον ἀγαθόν,
[1, 6]   τις ἐπὶ τούτοις ἰδέα. ἔτι  δ´   ἐπεὶ τἀγαθὸν ἰσαχῶς λέγεται τῷ
[1, 6]   ἀλλ´ ἐν μιᾷ μόνῃ. ἔτι  δ´   ἐπεὶ τῶν κατὰ μίαν ἰδέαν
[1, 13]   φυτικὸν οὐδαμῶς κοινωνεῖ λόγου, τὸ  δ´   ἐπιθυμητικὸν καὶ ὅλως ὀρεκτικὸν μετέχει
[1, 5]   βίου σχεδὸν τοῦτο τέλος. φαίνεται  δ´   ἐπιπολαιότερον εἶναι τοῦ ζητουμένου· δοκεῖ
[1, 9]   λίαν πλημμελὲς ἂν εἴη. συμφανὲς  δ´   ἐστὶ καὶ ἐκ τοῦ λόγου
[1, 7]   γὰρ αὕτη δοκεῖ λέγεσθαι. εἰ  δ´   ἐστὶν ἔργον ἀνθρώπου ψυχῆς ἐνέργεια
[1, 13]   τι καὶ θεῖον τίθεμεν. ~Ἐπεὶ  δ´   ἐστὶν εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά
[1, 8]   γὰρ ἥδεσθαι τῶν ψυχικῶν, ἑκάστῳ  δ´   ἐστὶν ἡδὺ πρὸς λέγεται
[1, 12]   δι´ ἀναφορᾶς, ὥσπερ εἴπομεν. εἰ  δ´   ἐστὶν ἔπαινος τῶν τοιούτων,
[1, 5]   ἐγκυκλίοις εἴρηται περὶ αὐτῶν. τρίτος  δ´   ἐστὶν θεωρητικός, ὑπὲρ οὗ
[1, 9]   τινος μαθήσεως καὶ ἐπιμελείας. εἰ  δ´   ἐστὶν οὕτω βέλτιον τὸ
[1, 13]   ἐναντιούμενον τούτῳ καὶ ἀντιβαῖνον. πῶς  δ´   ἕτερον, οὐδὲν διαφέρει. λόγου δὲ
[1, 7]   λόγος εἰς ταὐτὸν ἀφῖκται· τοῦτο  δ´   ἔτι μᾶλλον διασαφῆσαι πειρατέον. ἐπεὶ
[1, 4]   καὶ οἱ χαρίεντες λέγουσιν, τὸ  δ´   εὖ ζῆν καὶ τὸ εὖ
[1, 7]   εὖ ταῦτα καὶ καλῶς, ἕκαστον  δ´   εὖ κατὰ τὴν οἰκείαν ἀρετὴν
[1, 7]   διὰ τούτων ὑπολαμβάνοντες εὐδαιμονήσειν. τὴν  δ´   εὐδαιμονίαν οὐδεὶς αἱρεῖται τούτων χάριν,
[1, 7]   καὶ μηδέποτε δι´ ἄλλο. τοιοῦτον  δ´   εὐδαιμονία μάλιστ´ εἶναι δοκεῖ·
[1, 2]   κυριωτάτης καὶ μάλιστα ἀρχιτεκτονικῆς. τοιαύτη  δ´   πολιτικὴ φαίνεται· τίνας γὰρ
[1, 4]   ἔχειν τινὰ λόγον. μὴ λανθανέτω  δ´   ἡμᾶς ὅτι διαφέρουσιν οἱ ἀπὸ
[1, 11]   τῶν μὲν μᾶλλον συνικνουμένων τῶν  δ´   ἧττον, καθ´ ἕκαστον μὲν διαιρεῖν
[1, 6]   μὲν γὰρ στρατηγικὴ ἐν νόσῳ  δ´   ἰατρική, καὶ τοῦ μετρίου ἐν
[1, 13]   πολιτικὴ τῆς ἰατρικῆς· τῶν  δ´   ἰατρῶν οἱ χαρίεντες πολλὰ πραγματεύονται
[1, 13]   λόγῳ τὸ τοῦ ἐγκρατοῦς— ἔτι  δ´   ἴσως εὐηκοώτερόν ἐστι τὸ τοῦ
[1, 8]   μονώτης καὶ ἄτεκνος, ἔτι  δ´   ἴσως ἧττον, εἴ τῳ πάγκακοι
[1, 6]   ἰατρός, ἀλλὰ τὴν ἀνθρώπου, μᾶλλον  δ´   ἴσως τὴν τοῦδε· καθ´ ἕκαστον
[1, 11]   καὶ ταύτην τὴν διαφοράν, μᾶλλον  δ´   ἴσως τὸ διαπορεῖσθαι περὶ τοὺς
[1, 3]   μὲν ἄρα πεπαιδευμένος, ἁπλῶς  δ´   περὶ πᾶν πεπαιδευμένος. διὸ
[1, 7]   στρατηγικῇ δὲ νίκη, ἐν οἰκοδομικῇ  δ´   οἰκία, ἐν ἄλλῳ δ´ ἄλλο,
[1, 8]   ἀνάγκης, καὶ εὖ πράξει. ὥσπερ  δ´   Ὀλυμπίασιν οὐχ οἱ κάλλιστοι καὶ
[1, 8]   φαμὲν εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν. φαίνεται  δ´   ὅμως καὶ τῶν ἐκτὸς ἀγαθῶν
[1, 10]   τοὺς δ´ ἐξ ἐναντίας· δῆλον  δ´   ὅτι καὶ τοῖς ἀποστήμασι πρὸς
[1, 7]   καὶ περὶ τὰς ἀρχάς· τὸ  δ´   ὅτι πρῶτον καὶ ἀρχή. τῶν
[1, 5]   δι´ αὑτὰ γὰρ ἀγαπᾶται. φαίνεται  δ´   οὐδ´ ἐκεῖνα· καίτοι πολλοὶ λόγοι
[1, 7]   ἔργων πλείω γίνηται. οὐκ ἀπαιτητέον  (δ´   οὐδὲ τὴν αἰτίαν ἐν ἅπασιν
[1, 7]   ἔργα τινὰ καὶ πράξεις, ἀνθρώπου  δ´   οὐδέν ἐστιν, ἀλλ´ ἀργὸν πέφυκεν;
[1, 13]   τῆς ψυχῆς οὐχ ὁρῶμεν. ἴσως  δ´   οὐδὲν ἧττον καὶ ἐν τῇ
[1, 3]   οὐ γνῶσις ἀλλὰ πρᾶξις. διαφέρει  δ´   οὐδὲν νέος τὴν ἡλικίαν
[1, 1]   γὰρ χάριν κἀκεῖνα διώκεται. διαφέρει  δ´   οὐδὲν τὰς ἐνεργείας αὐτὰς εἶναι
[1, 5]   καὶ ἀτυχεῖν τὰ μέγιστα· τὸν  δ´   οὕτω ζῶντα οὐδεὶς ἂν εὐδαιμονίσειεν,
[1, 8]   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. εἰ  δ´   οὕτω, καθ´ αὑτὰς ἂν εἶεν
[1, 10]   τέλειον τίθεμεν πάντῃ πάντως. εἰ  δ´   οὕτω, μακαρίους ἐροῦμεν τῶν ζώντων
[1, 2]   ἂν τυγχάνοιμεν τοῦ δέοντος; εἰ  δ´   οὕτω, πειρατέον τύπῳ γε περιλαβεῖν
[1, 7]   τὴν οἰκείαν ἀρετὴν ἀποτελεῖται· εἰ  δ´   οὕτω, τὸ ἀνθρώπινον ἀγαθὸν ψυχῆς
[1, 10]   τοὺς ἄλλους τεχνίτας ἅπαντας. εἰ  δ´   οὕτως, ἄθλιος μὲν οὐδέποτε γένοιτ´
[1, 7]   σπουδαίου δὲ τὸ εὖ· εἰ  δ´   οὕτως, {ἀνθρώπου δὲ τίθεμεν ἔργον
[1, 12]   τῶν τιμίων καὶ τελείων. ἔοικε  δ´   οὕτως ἔχειν καὶ διὰ τὸ
[1, 6]   γὰρ ἄνθρωπος, οὐδὲν διοίσουσιν· εἰ  δ´   οὕτως, οὐδ´ ἀγαθόν. ἀλλὰ
[1, 8]   ἐπίγραμμα· κάλλιστον τὸ δικαιότατον, λῷστον  δ´   ὑγιαίνειν· ἥδιστον δὲ πέφυχ´ οὗ
[1, 4]   ὑπὲρ αὐτοὺς λέγοντας θαυμάζουσιν. ἔνιοι  δ´   ᾤοντο παρὰ τὰ πολλὰ ταῦτα
[1, 8]   περὶ αὐτῶν σπουδαῖος· κρίνει  δ´   ὡς εἴπομεν. ἄριστον ἄρα καὶ
[1, 7]   μὲν ὡς ἐπιπειθὲς λόγῳ, τὸ  δ´   ὡς ἔχον καὶ διανοούμενον. διττῶς
[1, 13]   κυρίως καὶ ἐν αὑτῷ, τὸ  δ´   ὥσπερ τοῦ πατρὸς ἀκουστικόν τι.
[1, 7]   καὶ τὴν αὐξητικὴν ζωήν. ἑπομένη  δὲ   αἰσθητική τις ἂν εἴη, φαίνεται
[1, 5]   πολιτικοῦ βίου ταύτην ὑπολάβοι. φαίνεται  δὲ   ἀτελεστέρα καὶ αὕτη· δοκεῖ γὰρ
[1, 10]   καὶ τετράγωνος ἄνευ ψόγου. πολλῶν  δὲ   γινομένων κατὰ τύχην καὶ διαφερόντων
[1, 6]   τροφῇ μὲν ἰατρικὴ ἐν πόνοις  δὲ   γυμναστική. ἀπορήσειε δ´ ἄν τις
[1, 10]   δὲ χρεὼν τέλος ὁρᾶν; εἰ  δὲ   δὴ καὶ θετέον οὕτως, ἆρά
[1, 12]   περὶ τὰ ἐγκώμια πεπονημένοις· ἡμῖν  δὲ   δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι
[1, 7]   πάντων αἱρετωτάτην μὴ συναριθμουμένην— συναριθμουμένην  δὲ   δῆλον ὡς αἱρετωτέραν μετὰ τοῦ
[1, 3]   τινες ἀπώλοντο διὰ πλοῦτον, ἕτεροι  δὲ   δι´ ἀνδρείαν. ἀγαπητὸν οὖν περὶ
[1, 6]   τὰ μὲν καθ´ αὑτά, θάτερα  δὲ   διὰ ταῦτα. χωρίσαντες οὖν ἀπὸ
[1, 2]   δι´ αὑτὸ βουλόμεθα, τἆλλα  δὲ   διὰ τοῦτο, καὶ μὴ πάντα
[1, 4]   γὰρ ἀπὸ τῶν γνωρίμων, ταῦτα  δὲ   διττῶς· τὰ μὲν γὰρ ἡμῖν
[1, 13]   ἐξ ἀρχῆς προαίρεσιν. περὶ ἀρετῆς  δὲ   ἐπισκεπτέον ἀνθρωπίνης δῆλον ὅτι· καὶ
[1, 8]   ταῦτα ταῖς ἀρίσταις ἐνεργείαις· ταύτας  δέ,   μίαν τούτων τὴν ἀρίστην,
[1, 13]   αὐτῶν τὰς μὲν διανοητικὰς τὰς  δὲ   ἠθικάς, σοφίαν μὲν καὶ σύνεσιν
[1, 8]   κατ´ αὐτὴν ἐνέργεια. διαφέρει  δὲ   ἴσως οὐ μικρὸν ἐν κτήσει
[1, 6]   ἐν τῷ πρός τι, τὸ  δὲ   καθ´ αὑτὸ καὶ οὐσία
[1, 6]   ἀγαθοῦ τοὺς λόγους εἰρῆσθαι, λέγεσθαι  δὲ   καθ´ ἓν εἶδος τὰ καθ´
[1, 6]   ~ταῦτα μὲν οὖν ἀφείσθω. Τὸ  δὲ   καθόλου βέλτιον ἴσως ἐπισκέψασθαι καὶ
[1, 11]   αἱ εὐπραξίαι τῶν φίλων, ὁμοίως  δὲ   καὶ αἱ δυσπραξίαι, τοιαῦτα δὲ
[1, 13]   ἀνθρωπικῆς ἀρετῆς ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε  δὲ   καὶ ἄλλη τις φύσις τῆς
[1, 7]   αἰσθητική τις ἂν εἴη, φαίνεται  δὲ   καὶ αὐτὴ κοινὴ καὶ ἵππῳ
[1, 7]   οὐδ´ ὅλως δι´ ἄλλο. φαίνεται  δὲ   καὶ ἐκ τῆς αὐταρκείας τὸ
[1, 10]   καὶ ἐμποδίζει πολλαῖς ἐνεργείαις. ὅμως  δὲ   καὶ ἐν τούτοις διαλάμπει τὸ
[1, 8]   χαίροντα ταῖς ἐλευθερίοις πράξεσιν· ὁμοίως  δὲ   καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. εἰ
[1, 12]   τι καὶ βέλτιον μακαρίζει. δοκεῖ  δὲ   καὶ Εὔδοξος καλῶς συνηγορῆσαι περὶ
[1, 13]   τοῦ πατρὸς ἀκουστικόν τι. διορίζεται  δὲ   καὶ ἀρετὴ κατὰ τὴν
[1, 7]   καὶ οὐδέποτε δι´ ἄλλο, τιμὴν  δὲ   καὶ ἡδονὴν καὶ νοῦν καὶ
[1, 2]   γὰρ καὶ ἑνὶ μόνῳ, κάλλιον  δὲ   καὶ θειότερον ἔθνει καὶ πόλεσιν.
[1, 5]   τούτους ἀρετὴ κρείττων. τάχα  δὲ   καὶ μᾶλλον ἄν τις τέλος
[1, 4]   τιμήν, ἄλλοι δ´ ἄλλο— πολλάκις  δὲ   καὶ αὐτὸς ἕτερον· νοσήσας
[1, 8]   πράττοντες ὀρθῶς ἐπήβολοι γίνονται. ἔστι  δὲ   καὶ βίος αὐτῶν καθ´
[1, 13]   περὶ τῆς εὐδαιμονίας θεωρήσαιμεν. δοκεῖ  δὲ   καὶ κατ´ ἀλήθειαν πολιτικὸς
[1, 8]   ὁμολογουμένην ὑπὸ τῶν φιλοσοφούντων. ὀρθῶς  δὲ   καὶ ὅτι πράξεις τινὲς λέγονται
[1, 11]   καὶ ταῖς δόξαις ἐναντίον· πολλῶν  δὲ   καὶ παντοίας ἐχόντων διαφορὰς τῶν
[1, 1]   τῶν ἱππικῶν ὀργάνων εἰσίν, αὕτη  δὲ   καὶ πᾶσα πολεμικὴ πρᾶξις ὑπὸ
[1, 6]   ἂν εἴη φιλοσοφίας οἰκειότερον. ὁμοίως  δὲ   καὶ περὶ τῆς ἰδέας· εἰ
[1, 13]   σύνεσιν καὶ φρόνησιν διανοητικάς, ἐλευθεριότητα  δὲ   καὶ σωφροσύνην ἠθικάς. λέγοντες γὰρ
[1, 8]   τις εἴρηται καὶ εὐπραξία. Φαίνεται  δὲ   καὶ τὰ ἐπιζητούμενα τὰ περὶ
[1, 9]   κάλλιστα ἔχειν, οὕτω πέφυκεν, ὁμοίως  δὲ   καὶ τὰ κατὰ τέχνην καὶ
[1, 2]   μέχρι τίνος, αὕτη διατάσσει· ὁρῶμεν  δὲ   καὶ τὰς ἐντιμοτάτας τῶν δυνάμεων
[1, 6]   μάταιον ἔσται τὸ εἶδος. εἰ  δὲ   καὶ ταῦτ´ ἐστὶ τῶν καθ´
[1, 10]   εὐπραξίαι τε καὶ δυστυχίαι. ἀπορίαν  δὲ   καὶ ταῦτα παρέχει· τῷ γὰρ
[1, 7]   ὡς ἔχον καὶ διανοούμενον. διττῶς  δὲ   καὶ ταύτης λεγομένης τὴν κατ´
[1, 11]   δὲ καὶ αἱ δυσπραξίαι, τοιαῦτα  δὲ   καὶ τηλικαῦτα ὥστε μήτε τοὺς
[1, 8]   οὐκ ἄνευ ἡδονῆς· ἕτεροι  δὲ   καὶ τὴν ἐκτὸς εὐετηρίαν συμπαραλαμβάνουσιν.
[1, 7]   ἑλοίμεθ´ ἂν ἕκαστον αὐτῶν) αἱρούμεθα  δὲ   καὶ τῆς εὐδαιμονίας χάριν, διὰ
[1, 6]   μηδ´ ἐπιζητεῖν οὐκ εὔλογον. ἄπορον  δὲ   καὶ τί ὠφεληθήσεται ὑφάντης
[1, 12]   πάντα πάντες πράττομεν, τὴν ἀρχὴν  δὲ   καὶ τὸ αἴτιον τῶν ἀγαθῶν
[1, 10]   εὐδαίμων πάλιν δ´ ἄθλιος· ἄτοπον  δὲ   καὶ τὸ μηδὲν μηδ´ ἐπί
[1, 12]   τὰ ἔργα, καὶ τὸν ἰσχυρὸν  δὲ   καὶ τὸν δρομικὸν καὶ τῶν
[1, 13]   ὅτι πρᾶος σώφρων· ἐπαινοῦμεν  δὲ   καὶ τὸν σοφὸν κατὰ τὴν
[1, 13]   δ´ ἕτερον, οὐδὲν διαφέρει. λόγου  δὲ   καὶ τοῦτο φαίνεται μετέχειν, ὥσπερ
[1, 12]   ἀνδρῶν τοὺς θειοτάτους {μακαρίζομεν} ὁμοίως  δὲ   καὶ τῶν ἀγαθῶν· οὐδεὶς γὰρ
[1, 10]   μὲν μικρὰ τῶν εὐτυχημάτων, ὁμοίως  δὲ   καὶ τῶν ἀντικειμένων, δῆλον ὡς
[1, 7]   γὰρ προσθεῖναι τὸ ἐλλεῖπον. μεμνῆσθαι  δὲ   καὶ τῶν προειρημένων χρή, καὶ
[1, 6]   ψιμυθίῳ τὸν τῆς λευκότητος. τιμῆς  δὲ   καὶ φρονήσεως καὶ ἡδονῆς ἕτεροι
[1, 3]   οὐδ´ ἐν τοῖς δημιουργουμένοις. τὰ  δὲ   καλὰ καὶ τὰ δίκαια, περὶ
[1, 9]   ἂν εἴη σκέψεως οἰκειότερον, φαίνεται  δὲ   κἂν εἰ μὴ θεόπεμπτός ἐστιν
[1, 3]   γίνεται, καθάπερ τοῖς ἀκρατέσιν· τοῖς  δὲ   κατὰ λόγον τὰς ὀρέξεις ποιουμένοις
[1, 4]   ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται. ὃς  δέ   κε μήτ´ αὐτὸς νοέῃ μήτ´
[1, 3]   καὶ ῥητορικὸν ἀποδείξεις ἀπαιτεῖν. ἕκαστος  δὲ   κρίνει καλῶς γινώσκει, καὶ
[1, 13]   καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην. ἀρετὴν  δὲ   λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ τὴν τοῦ
[1, 7]   πλείω, τὸ τελειότατον τούτων. τελειότερον  δὲ   λέγομεν τὸ καθ´ αὑτὸ διωκτὸν
[1, 9]   τοιούτων διὰ τὴν ἡλικίαν· οἱ  δὲ   λεγόμενοι διὰ τὴν ἐλπίδα μακαρίζονται.
[1, 5]   δ´ αὖτ´ ἀχρήιος ἀνήρ. ~Ἡμεῖς  δὲ   λέγωμεν ὅθεν παρεξέβημεν. τὸ γὰρ
[1, 6]   τούτων ἄλλος ἔστω λόγος· τοῖς  δὲ   λεχθεῖσιν ἀμφισβήτησίς τις ὑποφαίνεται διὰ
[1, 11]   μακρὸν καὶ ἀπέραντον φαίνεται, καθόλου  δὲ   λεχθὲν καὶ τύπῳ τάχ´ ἂν
[1, 7]   φύσει πολιτικὸν ἄνθρωπος. τούτων  δὲ   ληπτέος ὅρος τις· ἐπεκτείνοντι γὰρ
[1, 13]   μὲν ἄλογον αὐτῆς εἶναι, τὸ  δὲ   λόγον ἔχον. ταῦτα δὲ πότερον
[1, 5]   φαίνονται βοσκημάτων βίον προαιρούμενοι, τυγχάνουσι  δὲ   λόγου διὰ τὸ πολλοὺς τῶν
[1, 9]   κατ´ ἀρετὴν ποιά τις. τῶν  δὲ   λοιπῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν ὑπάρχειν
[1, 10]   ποιεῖ ῥοπὴν τῆς ζωῆς, τὰ  δὲ   μεγάλα καὶ πολλὰ γινόμενα μὲν
[1, 9]   τὰ〉 κατὰ τὴν ἀρίστην. τὸ  δὲ   μέγιστον καὶ κάλλιστον ἐπιτρέψαι τύχῃ
[1, 10]   ἐνέργειάν τινα τὴν εὐδαιμονίαν; εἰ  δὲ   μὴ λέγομεν τὸν τεθνεῶτα εὐδαίμονα,
[1, 3]   δοκεῖν νόμῳ μόνον εἶναι, φύσει  δὲ   μή. τοιαύτην δέ τινα πλάνην
[1, 11]   ἁπλῶς ἐκείνοις εἶναι, εἰ  δὲ   μή, τοσοῦτόν γε καὶ τοιοῦτον
[1, 4]   λάβοι ἂν ἀρχὰς ῥᾳδίως.  δὲ   μηδέτερον ὑπάρχει τούτων, ἀκουσάτω τῶν
[1, 7]   ἰατρικῇ μὲν ὑγίεια, ἐν στρατηγικῇ  δὲ   νίκη, ἐν οἰκοδομικῇ δ´ οἰκία,
[1, 1]   ὑγίεια, ναυπηγικῆς δὲ πλοῖον, στρατηγικῆς  δὲ   νίκη, οἰκονομικῆς δὲ πλοῦτος. ὅσαι
[1, 2]   λοιπαῖς {πρακτικαῖς} τῶν ἐπιστημῶν, ἔτι  δὲ   νομοθετούσης τί δεῖ πράττειν καὶ
[1, 5]   ἐν τῷ τιμωμένῳ, τἀγαθὸν  δὲ   οἰκεῖόν τι καὶ δυσαφαίρετον εἶναι
[1, 10]   καὶ τῷ ζῶντι μὴ αἰσθανομένῳ  δέ,   οἷον τιμαὶ καὶ ἀτιμίαι καὶ
[1, 8]   πολλοὶ καὶ παλαιοὶ λέγουσιν, τὰ  δὲ   ὀλίγοι καὶ ἔνδοξοι ἄνδρες· οὐδετέρους
[1, 7]   ποιεῖ, οὐδὲ μία ἡμέρα· οὕτω  δὲ   οὐδὲ μακάριον καὶ εὐδαίμονα μία
[1, 7]   τὴν εὐδαιμονίαν οἰόμεθα εἶναι· ἔτι  δὲ   πάντων αἱρετωτάτην μὴ συναριθμουμένην— συναριθμουμένην
[1, 1]   μὲν γάρ εἰσιν ἐνέργειαι, τὰ  δὲ   παρ´ αὐτὰς ἔργα τινά. ὧν
[1, 13]   οὐχ ὥσπερ τῶν μαθηματικῶν. ὅτι  δὲ   πείθεταί πως ὑπὸ λόγου τὸ
[1, 7]   καὶ ἄλλαι δ´ ἄλλως. μετιέναι  δὲ   πειρατέον ἑκάστας πεφύκασιν, καὶ
[1, 13]   ἴσως ἐστὶ τῶν προκειμένων. λέγεται  δὲ   περὶ αὐτῆς καὶ ἐν τοῖς
[1, 8]   δι´ αὐτῆς τῶν ζητουμένων. ~Σκεπτέον  δὲ   περὶ αὐτῆς οὐ μόνον ἐκ
[1, 8]   τῶν μὲν ἐκτὸς λεγομένων τῶν  δὲ   περὶ ψυχὴν καὶ σῶμα, τὰ
[1, 8]   δικαιότατον, λῷστον δ´ ὑγιαίνειν· ἥδιστον  δὲ   πέφυχ´ οὗ τις ἐρᾷ τὸ
[1, 7]   ἐνέργεια γίνεται κατ´ ἀρετήν, εἰ  δὲ   πλείους αἱ ἀρεταί, κατὰ τὴν
[1, 9]   πολιτικῆς τέλος ἄριστον ἐτίθεμεν, αὕτη  δὲ   πλείστην ἐπιμέλειαν ποιεῖται τοῦ ποιούς
[1, 7]   εἴη τὸ πρακτὸν ἀγαθόν, εἰ  δὲ   πλείω, ταῦτα. μεταβαίνων δὴ
[1, 7]   ἂν εἴη τὸ ζητούμενον, εἰ  δὲ   πλείω, τὸ τελειότατον τούτων. τελειότερον
[1, 7]   ἔτι μᾶλλον διασαφῆσαι πειρατέον. ἐπεὶ  δὲ   πλείω φαίνεται τὰ τέλη, τούτων
[1, 1]   ἰατρικῆς μὲν γὰρ ὑγίεια, ναυπηγικῆς  δὲ   πλοῖον, στρατηγικῆς δὲ νίκη, οἰκονομικῆς
[1, 4]   νοσήσας μὲν γὰρ ὑγίειαν, πενόμενος  δὲ   πλοῦτον· συνειδότες δ´ ἑαυτοῖς ἄγνοιαν
[1, 1]   πλοῖον, στρατηγικῆς δὲ νίκη, οἰκονομικῆς  δὲ   πλοῦτος. ὅσαι δ´ εἰσὶ τῶν
[1, 6]   κατὰ μίαν ἰδέαν. καθ´ αὑτὰ  δὲ   ποῖα θείη τις ἄν;
[1, 6]   αὑτὰ διωκόμενα καὶ ἀγαπώμενα, τὰ  δὲ   ποιητικὰ τούτων φυλακτικά πως
[1, 13]   τὸ δὲ λόγον ἔχον. ταῦτα  δὲ   πότερον διώρισται καθάπερ τὰ τοῦ
[1, 7]   ἄλλῳ δ´ ἄλλο, ἐν ἁπάσῃ  δὲ   πράξει καὶ προαιρέσει τὸ τέλος·
[1, 8]   λέγομεν καὶ μάλιστα ἀγαθά, τὰς  δὲ   πράξεις καὶ τὰς ἐνεργείας τὰς
[1, 1]   τῶν ἐνεργειῶν τὰ ἔργα. πολλῶν  δὲ   πράξεων οὐσῶν καὶ τεχνῶν καὶ
[1, 1]   τέχνη καὶ πᾶσα μέθοδος, ὁμοίως  δὲ   πρᾶξίς τε καὶ προαίρεσις, ἀγαθοῦ
[1, 8]   ἀρετὴ τοῖς δὲ φρόνησις ἄλλοις  δὲ   σοφία τις εἶναι δοκεῖ, τοῖς
[1, 12]   φαίνονται πρὸς ἡμᾶς ἀναφερόμενοι, τοῦτο  δὲ   συμβαίνει διὰ τὸ γίνεσθαι τοὺς
[1, 10]   καλὴ καὶ σπουδαία γίνεται) ἀνάπαλιν  δὲ   συμβαίνοντα θλίβει καὶ λυμαίνεται τὸ
[1, 9]   τὰ μὲν ὑπάρχειν ἀναγκαῖον, τὰ  δὲ   συνεργὰ καὶ χρήσιμα πέφυκεν ὀργανικῶς.
[1, 8]   τὴν ἐκτὸς εὐετηρίαν συμπαραλαμβάνουσιν. τούτων  δὲ   τὰ μὲν πολλοὶ καὶ παλαιοὶ
[1, 1]   ἄλλαι ὑφ´ ἑτέρας· ἐν ἁπάσαις  δὲ   τὰ τῶν ἀρχιτεκτονικῶν τέλη πάντων
[1, 6]   τινα ἔχει λόγος, ἔοικε  δὲ   ταῖς ἐπιστήμαις διαφωνεῖν· πᾶσαι γὰρ
[1, 13]   κατὰ τὴν ἕξιν· τῶν ἕξεων  δὲ   τὰς ἐπαινετὰς ἀρετὰς λέγομεν.
[1, 4]   δόξας ματαιότερον ἴσως ἐστίν, ἱκανὸν  δὲ   τὰς μάλιστα ἐπιπολαζούσας δοκούσας
[1, 13]   δὲ ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν. εἰ  δὲ   ταῦθ´ οὕτως ἔχει, δῆλον ὅτι
[1, 9]   καὶ χρήσιμα πέφυκεν ὀργανικῶς. ὁμολογούμενα  δὲ   ταῦτ´ ἂν εἴη καὶ τοῖς
[1, 8]   σοφία τις εἶναι δοκεῖ, τοῖς  δὲ   ταῦτα τούτων τι μεθ´
[1, 13]   ἐν τοῖς ἐμβρύοις, τὴν αὐτὴν  δὲ   ταύτην καὶ ἐν τοῖς τελείοις·
[1, 2]   οἷον στρατηγικὴν οἰκονομικὴν ῥητορικήν· χρωμένης  δὲ   ταύτης ταῖς λοιπαῖς {πρακτικαῖς} τῶν
[1, 10]   ἀφανὲς ἡμῖν ἐστίν, τὴν εὐδαιμονίαν  δὲ   τέλος καὶ τέλειον τίθεμεν πάντῃ
[1, 9]   κοινωνῆσαι τοιαύτης ἐνεργείας. διὰ ταύτην  δὲ   τὴν αἰτίαν οὐδὲ παῖς εὐδαίμων
[1, 8]   τὴν εὐτυχίαν τῇ εὐδαιμονίᾳ, ἕτεροι  δὲ   τὴν ἀρετήν. ~Ὅθεν καὶ ἀπορεῖται
[1, 7]   βίον καὶ μηδενὸς ἐνδεᾶ· τοιοῦτον  δὲ   τὴν εὐδαιμονίαν οἰόμεθα εἶναι· ἔτι
[1, 4]   ταὐτὸν ὑπολαμβάνουσι τῷ εὐδαιμονεῖν· περὶ  δὲ   τῆς εὐδαιμονίας, τί ἐστιν, ἀμφισβητοῦσι
[1, 13]   τινες ἕτεροι τοιοῦτοι γεγένηνται. εἰ  δὲ   τῆς πολιτικῆς ἐστὶν σκέψις
[1, 13]   μὲν ὁρῶμεν τὸ παραφερόμενον, ἐπὶ  δὲ   τῆς ψυχῆς οὐχ ὁρῶμεν. ἴσως
[1, 8]   πλούτου καὶ πολιτικῆς δυνάμεως· ἐνίων  δὲ   τητώμενοι ῥυπαίνουσι τὸ μακάριον, οἷον
[1, 7]   χρησίμη πρὸς τὸ ἔργον,  δὲ   τί ἐστιν ποῖόν τι·
[1, 7]   εὖ· εἰ δ´ οὕτως, {ἀνθρώπου  δὲ   τίθεμεν ἔργον ζωήν τινα, ταύτην
[1, 3]   εἶναι, φύσει δὲ μή. τοιαύτην  δέ   τινα πλάνην ἔχει καὶ τἀγαθὰ
[1, 1]   τἀγαθόν, οὗ πάντ´ ἐφίεται. διαφορὰ  δέ   τις φαίνεται τῶν τελῶν· τὰ
[1, 13]   ἔοικε κοινῷ καὶ φυτικῷ, λέγω  δὲ   τὸ αἴτιον τοῦ τρέφεσθαι καὶ
[1, 7]   κιθαριστοῦ μὲν γὰρ κιθαρίζειν, σπουδαίου  δὲ   τὸ εὖ· εἰ δ´ οὕτως,
[1, 7]   φαίνεται καὶ τοῖς φυτοῖς, ζητεῖται  δὲ   τὸ ἴδιον. ἀφοριστέον ἄρα τήν
[1, 7]   ἀγαθῶν γίνεται τὸ προστιθέμενον, ἀγαθῶν  δὲ   τὸ μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί. τέλειον
[1, 13]   πρὸς τὸ παρόν. τοῦ ἀλόγου  δὲ   τὸ μὲν ἔοικε κοινῷ καὶ
[1, 7]   τις τοῦ λόγον ἔχοντος· τούτου  δὲ   τὸ μὲν ὡς ἐπιπειθὲς λόγῳ,
[1, 9]   Τρωικοῖς περὶ Πριάμου μυθεύεται· τὸν  δὲ   τοιαύταις χρησάμενον τύχαις καὶ τελευτήσαντα
[1, 6]   πρακτὸν οὐδὲ κτητὸν ἀνθρώπῳ· νῦν  δὲ   τοιοῦτόν τι ζητεῖται. τάχα δέ
[1, 4]   οὐδὲν προσδεήσει τοῦ διότι·  δὲ   τοιοῦτος ἔχει λάβοι ἂν
[1, 3]   τούτων καὶ περὶ τούτων· ἔτι  δὲ   τοῖς πάθεσιν ἀκολουθητικὸς ὢν ματαίως
[1, 13]   τοὺς εὐδαίμονας τῶν ἀθλίων· συμβαίνει  δὲ   τοῦτο εἰκότως· ἀργία γάρ ἐστιν
[1, 12]   ἀγαθόν τι καὶ σπουδαῖον. δῆλον  δὲ   τοῦτο καὶ ἐκ τῶν περὶ
[1, 12]   ἄλλο τῶν τοιούτων μηδέν. ~Διωρισμένων  δὲ   τούτων ἐπισκεψώμεθα περὶ τῆς εὐδαιμονίας
[1, 8]   ὀλίγοι καὶ ἔνδοξοι ἄνδρες· οὐδετέρους  δὲ   τούτων εὔλογον διαμαρτάνειν τοῖς ὅλοις,
[1, 13]   καὶ τῶν νόμων ὑπηκόους. παράδειγμα  δὲ   τούτων ἔχομεν τοὺς Κρητῶν καὶ
[1, 13]   τῷ πολιτικῷ περὶ ψυχῆς, θεωρητέον  δὲ   τούτων χάριν, καὶ ἐφ´ ὅσον
[1, 8]   δὲ τῷ φιλοθεώρῳ· τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον καὶ τὰ δίκαια τῷ
[1, 10]   κάλλιστον ὑπόδημα ποιεῖν· τὸν αὐτὸν  δὲ   τρόπον καὶ τοὺς ἄλλους τεχνίτας
[1, 10]   ὑπειληφέναι καὶ μηδαμῶς εὐμετάβολον, τὰς  δὲ   τύχας πολλάκις ἀνακυκλεῖσθαι περὶ τοὺς
[1, 6]   δὲ τοιοῦτόν τι ζητεῖται. τάχα  δέ   τῳ δόξειεν ἂν βέλτιον εἶναι
[1, 8]   καὶ οὐ τῶν ἐκτός. συνᾴδει  δὲ   τῷ λόγῳ καὶ τὸ εὖ
[1, 10]   δ´ ἐναντίαι τοῦ ἐναντίου. μαρτυρεῖ  δὲ   τῷ λόγῳ καὶ τὸ νῦν
[1, 8]   ἵππος μὲν τῷ φιλίππῳ, θέαμα  δὲ   τῷ φιλοθεώρῳ· τὸν αὐτὸν δὲ
[1, 11]   τούτων ἐπὶ τοσοῦτον διωρίσθω. Τὰς  δὲ   τῶν ἀπογόνων τύχας καὶ τῶν
[1, 11]   τοὺς φίλους ὁμοίως ἅπαντας, διαφέρει  δὲ   τῶν παθῶν ἕκαστον περὶ ζῶντας
[1, 8]   μὴ φύσει τοιαῦτ´ εἶναι, τοῖς  δὲ   φιλοκάλοις ἐστὶν ἡδέα τὰ φύσει
[1, 8]   τοῖς μὲν γὰρ ἀρετὴ τοῖς  δὲ   φρόνησις ἄλλοις δὲ σοφία τις
[1, 5]   ταῖς ἐξουσίαις ὁμοιοπαθεῖν Σαρδαναπάλλῳ. οἱ  δὲ   χαρίεντες καὶ πρακτικοὶ τιμήν· τοῦ
[1, 10]   ἕως ἂν ζῇ, κατὰ Σόλωνα  δὲ   χρεὼν τέλος ὁρᾶν; εἰ δὲ
[1, 13]   ἐπιτίμησίς τε καὶ παράκλησις. εἰ  δὲ   χρὴ καὶ τοῦτο φάναι λόγον
[1, 5]   ἐν τοῖς ἑπομένοις ποιησόμεθα.  δὲ   χρηματιστὴς βίαιός τις ἐστίν, καὶ
[1, 8]   πάντα συνᾴδει τὰ ὑπάρχοντα, τῷ  δὲ   ψευδεῖ ταχὺ διαφωνεῖ τἀληθές. νενεμημένων
[1, 7]   τίθεμεν ἔργον ζωήν τινα, ταύτην  δὲ   ψυχῆς ἐνέργειαν καὶ πράξεις μετὰ
[1, 13]   τῆς ψυχῆς· καὶ τὴν εὐδαιμονίαν  δὲ   ψυχῆς ἐνέργειαν λέγομεν. εἰ δὲ
[1, 6]   ἅπασιν αὐτοῖς τὸν αὐτὸν ἐμφαίνεσθαι  δεήσει,   καθάπερ ἐν χιόνι καὶ ψιμυθίῳ
[1, 7]   Περιγεγράφθω μὲν οὖν τἀγαθὸν ταύτῃ·  δεῖ   γὰρ ἴσως ὑποτυπῶσαι πρῶτον, εἶθ´
[1, 9]   λεγόμενοι διὰ τὴν ἐλπίδα μακαρίζονται.  δεῖ   γάρ, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ ἀρετῆς
[1, 10]   εἰ δὴ τὸ τέλος ὁρᾶν  δεῖ   καὶ τότε μακαρίζειν ἕκαστον οὐχ
[1, 2]   ἐπιστημῶν, ἔτι δὲ νομοθετούσης τί  δεῖ   πράττειν καὶ τίνων ἀπέχεσθαι, τὸ
[1, 4]   ἀπὸ τῶν ἡμῖν γνωρίμων. διὸ  δεῖ   τοῖς ἔθεσιν ἦχθαι καλῶς τὸν
[1, 13]   ταῦθ´ οὕτως ἔχει, δῆλον ὅτι  δεῖ   τὸν πολιτικὸν εἰδέναι πως τὰ
[1, 6]   ἂν ἴσως βέλτιον εἶναι καὶ  δεῖν   ἐπὶ σωτηρίᾳ γε τῆς ἀληθείας
[1, 11]   μᾶλλον τὰ παράνομα καὶ  δεινὰ   προϋπάρχειν ἐν ταῖς τραγῳδίαις
[1, 7]   ἱκανὸν ἔν τισι τὸ ὅτι  δειχθῆναι   καλῶς, οἷον καὶ περὶ τὰς
[1, 13]   τοῦ σώματος μόρια εἰς τὰ  δεξιὰ   προαιρουμένων κινῆσαι τοὐναντίον εἰς τὰ
[1, 2]   ἔχοντες μᾶλλον ἂν τυγχάνοιμεν τοῦ  δέοντος;   εἰ δ´ οὕτω, πειρατέον τύπῳ
[1, 7]   τί ἐστιν ἔτι λεχθῆναι. τάχα  δὴ   γένοιτ´ ἂν τοῦτ´, εἰ ληφθείη
[1, 10]   παντοδαπῶς ἔχειν αὐτοὺς ἐνδέχεται. ἄτοπον  δὴ   γίνοιτ´ ἄν, εἰ συμμεταβάλλοι καὶ
[1, 6]   ἐν ψυχῇ νοῦς, καὶ ἄλλο  δὴ   ἐν ἄλλῳ. ἀλλ´ ἴσως ταῦτα
[1, 11]   τάχ´ ἂν ἱκανῶς ἔχοι. εἰ  δή,   καθάπερ καὶ τῶν περὶ αὑτὸν
[1, 10]   χρεὼν τέλος ὁρᾶν; εἰ δὲ  δὴ   καὶ θετέον οὕτως, ἆρά γε
[1, 6]   ἀγαθῶν συστοιχίᾳ τὸ ἕν· οἷς  δὴ   καὶ Σπεύσιππος ἐπακολουθῆσαι δοκεῖ. ἀλλὰ
[1, 11]   ταῖς τραγῳδίαις πράττεσθαι, συλλογιστέον  δὴ   καὶ ταύτην τὴν διαφοράν, μᾶλλον
[1, 13]   γὰρ ὁμοφωνεῖ τῷ λόγῳ. φαίνεται  δὴ   καὶ τὸ ἄλογον διττόν. τὸ
[1, 13]   ἐστιν αὐτοῦ καὶ πειθαρχικόν· οὕτω  δὴ   καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν
[1, 13]   τὴν τοῦ σώματος γνῶσιν. θεωρητέον  δὴ   καὶ τῷ πολιτικῷ περὶ ψυχῆς,
[1, 6]   ὅσιον προτιμᾶν τὴν ἀλήθειαν. οἱ  δὴ   κομίσαντες τὴν δόξαν ταύτην οὐκ
[1, 6]   κατὰ μίαν ἰδέαν. ἀλλὰ πῶς  δὴ   λέγεται; οὐ γὰρ ἔοικε τοῖς
[1, 7]   εἰ δὲ πλείω, ταῦτα. μεταβαίνων  δὴ   λόγος εἰς ταὐτὸν ἀφῖκται·
[1, 12]   γε δυνάμεων οὐκ ἔστιν. φαίνεται  δὴ   πᾶν τὸ ἐπαινετὸν τῷ ποιόν
[1, 10]   ἂν Πριαμικαῖς τύχαις περιπέσῃ. οὐδὲ  δὴ   ποικίλος γε καὶ εὐμετάβολος· οὔτε
[1, 7]   βοῒ καὶ παντὶ ζῴῳ. λείπεται  δὴ   πρακτική τις τοῦ λόγον ἔχοντος·
[1, 8]   ἡδεῖαι καὶ καθ´ αὑτάς. οὐδὲν  δὴ   προσδεῖται τῆς ἡδονῆς βίος
[1, 7]   δι´ αὐτὸ αἱρετῶν, καὶ ἁπλῶς  δὴ   τέλειον τὸ καθ´ αὑτὸ αἱρετὸν
[1, 2]   ἐπὶ τῶν λεχθεισῶν ἐπιστημῶν. ~Εἰ  δή   τι τέλος ἐστὶ τῶν πρακτῶν
[1, 7]   τὸ μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί. τέλειον  δή   τι φαίνεται καὶ αὔταρκες
[1, 10]   γίνεσθαι περὶ αὐτὰς λήθην. ὑπάρξει  δὴ   τὸ ζητούμενον τῷ εὐδαίμονι, καὶ
[1, 10]   νῦν ἐπιζητούμενον ἐξ ἐκείνου. εἰ  δὴ   τὸ τέλος ὁρᾶν δεῖ καὶ
[1, 7]   ἂν ἔργον τι; τί οὖν  δὴ   τοῦτ´ ἂν εἴη ποτέ; τὸ
[1, 7]   καὶ σπουδαίου κιθαριστοῦ, καὶ ἁπλῶς  δὴ   τοῦτ´ ἐπὶ πάντων, προστιθεμένης τῆς
[1, 1]   τὴν στρατηγικήν, κατὰ τὸν αὐτὸν  δὴ   τρόπον ἄλλαι ὑφ´ ἑτέρας· ἐν
[1, 3]   τοιαῦτα καὶ συμπεραίνεσθαι. τὸν αὐτὸν  δὴ   τρόπον καὶ ἀποδέχεσθαι χρεὼν ἕκαστα
[1, 7]   θεατὴς γὰρ τἀληθοῦς. τὸν αὐτὸν  δὴ   τρόπον καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις
[1, 8]   ψευδεῖ ταχὺ διαφωνεῖ τἀληθές. νενεμημένων  δὴ   τῶν ἀγαθῶν τριχῇ, καὶ τῶν
[1, 8]   οὐ διώρισται ταῦτα κατὰ τὸ  Δηλιακὸν   ἐπίγραμμα· κάλλιστον τὸ δικαιότατον, λῷστον
[1, 12]   ἐστὶν μᾶλλον τῶν τιμίων·  δῆλον   γὰρ ὅτι τῶν γε δυνάμεων
[1, 10]   πολλάκις ἀνακυκλεῖσθαι περὶ τοὺς αὐτούς;  δῆλον   γὰρ ὡς εἰ συνακολουθοίημεν ταῖς
[1, 10]   ἀξίαν, τοὺς δ´ ἐξ ἐναντίας·  δῆλον   δ´ ὅτι καὶ τοῖς ἀποστήμασι
[1, 12]   πρὸς ἀγαθόν τι καὶ σπουδαῖον.  δῆλον   δὲ τοῦτο καὶ ἐκ τῶν
[1, 12]   τὰ ἐγκώμια πεπονημένοις· ἡμῖν δὲ  δῆλον   ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐστὶν
[1, 13]   πολιτικῆς ἐστὶν σκέψις αὕτη,  δῆλον   ὅτι γίνοιτ´ ἂν ζήτησις
[1, 13]   εἰ δὲ ταῦθ´ οὕτως ἔχει,  δῆλον   ὅτι δεῖ τὸν πολιτικὸν εἰδέναι
[1, 13]   περὶ ἀρετῆς δὲ ἐπισκεπτέον ἀνθρωπίνης  δῆλον   ὅτι· καὶ γὰρ τἀγαθὸν ἀνθρώπινον
[1, 5]   τις ἐστίν, καὶ πλοῦτος  δῆλον   ὅτι οὐ τὸ ζητούμενον ἀγαθόν·
[1, 12]   ἐστὶν ἔπαινος τῶν τοιούτων,  δῆλον   ὅτι τῶν ἀρίστων οὐκ ἔστιν
[1, 6]   ταῦτα λέγεσθαι καὶ τρόπον ἄλλον.  δῆλον   οὖν ὅτι διττῶς λέγοιτ´ ἂν
[1, 5]   οἷς γινώσκονται, καὶ ἐπ´ ἀρετῇ·  δῆλον   οὖν ὅτι κατά γε τούτους
[1, 7]   αἱρετωτάτην μὴ συναριθμουμένην— συναριθμουμένην δὲ  δῆλον   ὡς αἱρετωτέραν μετὰ τοῦ ἐλαχίστου
[1, 10]   ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀντικειμένων,  δῆλον   ὡς οὐ ποιεῖ ῥοπὴν τῆς
[1, 6]   τόπῳ δίαιτα καὶ ἕτερα τοιαῦτα)  δῆλον   ὡς οὐκ ἂν εἴη κοινόν
[1, 6]   χωριστὸν αὐτό τι καθ´ αὑτό,  δῆλον   ὡς οὐκ ἂν εἴη πρακτὸν
[1, 7]   αὐλοὺς καὶ ὅλως τὰ ὄργανα,  δῆλον   ὡς οὐκ ἔστι πάντα τέλεια·
[1, 2]   κενὴν καὶ ματαίαν τὴν ὄρεξιν)  δῆλον   ὡς τοῦτ´ ἂν εἴη τἀγαθὸν
[1, 3]   ἐπιζητητέον, ὥσπερ οὐδ´ ἐν τοῖς  δημιουργουμένοις.   τὰ δὲ καλὰ καὶ τὰ
[1, 7]   δι´ ἕτερον καὶ τὸ μηδέποτε  δι´   ἄλλο αἱρετὸν τῶν καὶ〉 καθ´
[1, 6]   τιμαί; ταῦτα γὰρ εἰ καὶ  δι´   ἄλλο τι διώκομεν, ὅμως τῶν
[1, 7]   ἀεὶ δι´ αὐτὴν καὶ οὐδέποτε  δι´   ἄλλο, τιμὴν δὲ καὶ ἡδονὴν
[1, 7]   αὑτὸ αἱρετὸν ἀεὶ καὶ μηδέποτε  δι´   ἄλλο. τοιοῦτον δ´ εὐδαιμονία
[1, 7]   αἱρεῖται τούτων χάριν, οὐδ´ ὅλως  δι´   ἄλλο. φαίνεται δὲ καὶ ἐκ
[1, 10]   πολλὰς καὶ μεγάλας ἀτυχίας, μὴ  δι´   ἀναλγησίαν, ἀλλὰ γεννάδας ὢν καὶ
[1, 12]   διὰ τὸ γίνεσθαι τοὺς ἐπαίνους  δι´   ἀναφορᾶς, ὥσπερ εἴπομεν. εἰ δ´
[1, 3]   ἀπώλοντο διὰ πλοῦτον, ἕτεροι δὲ  δι´   ἀνδρείαν. ἀγαπητὸν οὖν περὶ τοιούτων
[1, 9]   εἰ μὴ θεόπεμπτός ἐστιν ἀλλὰ  δι´   ἀρετὴν καί τινα μάθησιν
[1, 7]   πᾶσαν ἀρετὴν αἱρούμεθα μὲν καὶ  δι´   αὐτά (μηθενὸς γὰρ ἀποβαίνοντος ἑλοίμεθ´
[1, 5]   λεχθέντα τέλη τις ἂν ὑπολάβοι·  δι´   αὑτὰ γὰρ ἀγαπᾶται. φαίνεται δ´
[1, 7]   δοκεῖ· (ταύτην γὰρ αἱρούμεθα ἀεὶ  δι´   αὐτὴν καὶ οὐδέποτε δι´ ἄλλο,
[1, 7]   ἀρχή, καὶ πολλὰ συμφανῆ γίνεσθαι  δι´   αὐτῆς τῶν ζητουμένων. ~Σκεπτέον δὲ
[1, 7]   τῶν καὶ〉 καθ´ αὑτὰ καὶ  δι´   αὐτὸ αἱρετῶν, καὶ ἁπλῶς δὴ
[1, 2]   τέλος ἐστὶ τῶν πρακτῶν  δι´   αὑτὸ βουλόμεθα, τἆλλα δὲ διὰ
[1, 2]   διὰ τοῦτο, καὶ μὴ πάντα  δι´   ἕτερον αἱρούμεθα (πρόεισι γὰρ οὕτω
[1, 7]   τὸ καθ´ αὑτὸ διωκτὸν τοῦ  δι´   ἕτερον καὶ τὸ μηδέποτε δι´
[1, 7]   τέλη, τούτων δ´ αἱρούμεθά τινα  δι´   ἕτερον, οἷον πλοῦτον αὐλοὺς καὶ
[1, 8]   πολλὰ μὲν γὰρ πράττεται, (καθάπερ  δι´   ὀργάνων, διὰ φίλων καὶ πλούτου
[1, 5]   ἔχοντα τὴν ἀρετὴν ἀπρακτεῖν  διὰ   βίου, καὶ πρὸς τούτοις (κακοπαθεῖν
[1, 10]   ζητούμενον τῷ εὐδαίμονι, καὶ ἔσται  διὰ   βίου τοιοῦτος· ἀεὶ γὰρ
[1, 3]   αὐτῶν· ἤδη γάρ τινες ἀπώλοντο  διὰ   πλοῦτον, ἕτεροι δὲ δι´ ἀνδρείαν.
[1, 10]   μὴ βούλεσθαι τοὺς ζῶντας εὐδαιμονίζειν  διὰ   τὰς μεταβολάς, καὶ διὰ τὸ
[1, 12]   τε καὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν  διὰ   τὰς πράξεις καὶ τὰ ἔργα,
[1, 6]   πως τῶν ἐναντίων κωλυτικὰ  διὰ   ταῦτα λέγεσθαι καὶ τρόπον ἄλλον.
[1, 6]   μὲν καθ´ αὑτά, θάτερα δὲ  διὰ   ταῦτα. χωρίσαντες οὖν ἀπὸ τῶν
[1, 9]   οἷόν τε κοινωνῆσαι τοιαύτης ἐνεργείας.  διὰ   ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν οὐδὲ
[1, 9]   τὴν ἡλικίαν· οἱ δὲ λεγόμενοι  διὰ   τὴν ἐλπίδα μακαρίζονται. δεῖ γάρ,
[1, 9]   οὔπω γὰρ πρακτικὸς τῶν τοιούτων  διὰ   τὴν ἡλικίαν· οἱ δὲ λεγόμενοι
[1, 9]   τοῖς μὴ πεπηρωμένοις πρὸς ἀρετὴν  διά   τινος μαθήσεως καὶ ἐπιμελείας. εἰ
[1, 12]   ἡμᾶς ἀναφερόμενοι, τοῦτο δὲ συμβαίνει  διὰ   τὸ γίνεσθαι τοὺς ἐπαίνους δι´
[1, 12]   ἔοικε δ´ οὕτως ἔχειν καὶ  διὰ   τὸ εἶναι ἀρχή· ταύτης γὰρ
[1, 3]   τὸν χρόνον ἔλλειψις, ἀλλὰ  διὰ   τὸ κατὰ πάθος ζῆν καὶ
[1, 10]   δ´ αὐτῶν αἱ τιμιώταται μονιμώτεραι  διὰ   τὸ μάλιστα καὶ συνεχέστατα καταζῆν
[1, 10]   ἀληθεύσεται κατ´ αὐτοῦ τὸ ὑπάρχον  διὰ   τὸ μὴ βούλεσθαι τοὺς ζῶντας
[1, 6]   δὲ λεχθεῖσιν ἀμφισβήτησίς τις ὑποφαίνεται  διὰ   τὸ μὴ περὶ παντὸς ἀγαθοῦ
[1, 8]   οὖν πολλοῖς τὰ ἡδέα μάχεται  διὰ   τὸ μὴ φύσει τοιαῦτ´ εἶναι,
[1, 10]   εὐδαιμονίζειν διὰ τὰς μεταβολάς, καὶ  διὰ   τὸ μόνιμόν τι τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 3]   τινα πλάνην ἔχει καὶ τἀγαθὰ  διὰ   τὸ πολλοῖς συμβαίνειν βλάβας ἀπ´
[1, 5]   βίον προαιρούμενοι, τυγχάνουσι δὲ λόγου  διὰ   τὸ πολλοὺς τῶν ἐν ταῖς
[1, 6]   προσάντους τῆς τοιαύτης ζητήσεως γινομένης  διὰ   τὸ φίλους ἄνδρας εἰσαγαγεῖν τὰ
[1, 2]   δι´ αὑτὸ βουλόμεθα, τἆλλα δὲ  διὰ   τοῦτο, καὶ μὴ πάντα δι´
[1, 7]   δὲ καὶ τῆς εὐδαιμονίας χάριν,  διὰ   τούτων ὑπολαμβάνοντες εὐδαιμονήσειν. τὴν δ´
[1, 9]   ἐστὶν οὕτω βέλτιον τὸ  διὰ   τύχην εὐδαιμονεῖν, εὔλογον ἔχειν οὕτως,
[1, 9]   τινα θείαν μοῖραν καὶ  διὰ   τύχην παραγίνεται. εἰ μὲν οὖν
[1, 8]   γὰρ πράττεται, (καθάπερ δι´ ὀργάνων,  διὰ   φίλων καὶ πλούτου καὶ πολιτικῆς
[1, 13]   δ´ ἀγαθὸς καὶ κακὸς ἥκιστα  διάδηλοι   καθ´ ὕπνον (ὅθεν φασὶν οὐδὲν
[1, 11]   δ´ ἧττον, καθ´ ἕκαστον μὲν  διαιρεῖν   μακρὸν καὶ ἀπέραντον φαίνεται, καθόλου
[1, 6]   χρόνῳ καιρός, καὶ ἐν τόπῳ  δίαιτα   καὶ ἕτερα τοιαῦτα) δῆλον ὡς
[1, 10]   ὅμως δὲ καὶ ἐν τούτοις  διαλάμπει   τὸ καλόν, ἐπειδὰν φέρῃ τις
[1, 8]   ἄνδρες· οὐδετέρους δὲ τούτων εὔλογον  διαμαρτάνειν   τοῖς ὅλοις, ἀλλ´ ἕν γέ
[1, 13]   μὲν καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν  διανοητικάς,   ἐλευθεριότητα δὲ καὶ σωφροσύνην ἠθικάς.
[1, 13]   λέγομεν γὰρ αὐτῶν τὰς μὲν  διανοητικὰς   τὰς δὲ ἠθικάς, σοφίαν μὲν
[1, 7]   τὸ δ´ ὡς ἔχον καὶ  διανοούμενον.   διττῶς δὲ καὶ ταύτης λεγομένης
[1, 11]   διαφοράν, μᾶλλον δ´ ἴσως τὸ  διαπορεῖσθαι   περὶ τοὺς κεκμηκότας εἴ τινος
[1, 10]   τῷ λόγῳ καὶ τὸ νῦν  διαπορηθέν.   περὶ οὐδὲν γὰρ οὕτως ὑπάρχει
[1, 6]   καθόλου βέλτιον ἴσως ἐπισκέψασθαι καὶ  διαπορῆσαι   πῶς λέγεται, καίπερ προσάντους τῆς
[1, 7]   ἂν παντὸς εἶναι προαγαγεῖν καὶ  διαρθρῶσαι   τὰ καλῶς ἔχοντα τῇ περιγραφῇ,
[1, 3]   εἰ κατὰ τὴν ὑποκειμένην ὕλην  διασαφηθείη·   τὸ γὰρ ἀκριβὲς οὐχ ὁμοίως
[1, 7]   ἀφῖκται· τοῦτο δ´ ἔτι μᾶλλον  διασαφῆσαι   πειρατέον. ἐπεὶ δὲ πλείω φαίνεται
[1, 2]   μανθάνειν καὶ μέχρι τίνος, αὕτη  διατάσσει·   ὁρῶμεν δὲ καὶ τὰς ἐντιμοτάτας
[1, 3]   ἐστὶν οὐ γνῶσις ἀλλὰ πρᾶξις.  διαφέρει   δ´ οὐδὲν νέος τὴν ἡλικίαν
[1, 1]   τούτων γὰρ χάριν κἀκεῖνα διώκεται.  διαφέρει   δ´ οὐδὲν τὰς ἐνεργείας αὐτὰς
[1, 8]   ἐστιν κατ´ αὐτὴν ἐνέργεια.  διαφέρει   δὲ ἴσως οὐ μικρὸν ἐν
[1, 11]   περὶ τοὺς φίλους ὁμοίως ἅπαντας,  διαφέρει   δὲ τῶν παθῶν ἕκαστον περὶ
[1, 13]   ἀντιβαῖνον. πῶς δ´ ἕτερον, οὐδὲν  διαφέρει.   λόγου δὲ καὶ τοῦτο φαίνεται
[1, 13]   κυρτὸν καὶ τὸ κοῖλον, οὐθὲν  διαφέρει   πρὸς τὸ παρόν. τοῦ ἀλόγου
[1, 13]   καθ´ ὕπνον (ὅθεν φασὶν οὐδὲν  διαφέρειν   τὸ ἥμισυ τοῦ βίου τοὺς
[1, 6]   φρονήσεως καὶ ἡδονῆς ἕτεροι καὶ  διαφέροντες   οἱ λόγοι ταύτῃ ἀγαθά.
[1, 10]   δὲ γινομένων κατὰ τύχην καὶ  διαφερόντων   μεγέθει καὶ μικρότητι, τὰ μὲν
[1, 7]   καὶ γὰρ τέκτων καὶ γεωμέτρης  διαφερόντως   ἐπιζητοῦσι τὴν ὀρθήν· μὲν
[1, 4]   μὴ λανθανέτω δ´ ἡμᾶς ὅτι  διαφέρουσιν   οἱ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν λόγοι
[1, 1]   ἀπεφήναντο τἀγαθόν, οὗ πάντ´ ἐφίεται.  διαφορὰ   δέ τις φαίνεται τῶν τελῶν·
[1, 3]   πολιτικὴ σκοπεῖται, πολλὴν ἔχει  διαφορὰν   καὶ πλάνην, ὥστε δοκεῖν νόμῳ
[1, 11]   συλλογιστέον δὴ καὶ ταύτην τὴν  διαφοράν,   μᾶλλον δ´ ἴσως τὸ διαπορεῖσθαι
[1, 13]   καὶ ἀρετὴ κατὰ τὴν  διαφορὰν   ταύτην· λέγομεν γὰρ αὐτῶν τὰς
[1, 11]   πολλῶν δὲ καὶ παντοίας ἐχόντων  διαφορὰς   τῶν συμβαινόντων, καὶ τῶν μὲν
[1, 5]   ἂν εὐδαιμονίσειεν, εἰ μὴ θέσιν  διαφυλάττων.   καὶ περὶ μὲν τούτων ἅλις·
[1, 8]   ὑπάρχοντα, τῷ δὲ ψευδεῖ ταχὺ  διαφωνεῖ   τἀληθές. νενεμημένων δὴ τῶν ἀγαθῶν
[1, 6]   λόγος, ἔοικε δὲ ταῖς ἐπιστήμαις  διαφωνεῖν·   πᾶσαι γὰρ ἀγαθοῦ τινὸς ἐφιέμεναι
[1, 11]   γὰρ ἐκ τούτων εἰ καὶ  διικνεῖται   πρὸς αὐτοὺς ὁτιοῦν, εἴτ´ ἀγαθὸν
[1, 13]   εἰ μὴ κατὰ μικρὸν καὶ  διικνοῦνταί   τινες τῶν κινήσεων, καὶ ταύτῃ
[1, 3]   τὰ δὲ καλὰ καὶ τὰ  δίκαια,   περὶ ὧν πολιτικὴ σκοπεῖται,
[1, 8]   αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ τὰ  δίκαια   τῷ φιλοδικαίῳ καὶ ὅλως τὰ
[1, 12]   τὴν εὐδαιμονίαν ἐπαινεῖ καθάπερ τὸ  δίκαιον,   ἀλλ´ ὡς θειότερόν τι καὶ
[1, 12]   πῶς ἔχειν ἐπαινεῖσθαι· τὸν γὰρ  δίκαιον   καὶ τὸν ἀνδρεῖον καὶ ὅλως
[1, 8]   ταῖς καλαῖς πράξεσιν· οὔτε γὰρ  δίκαιον   οὐθεὶς ἂν εἴποι τὸν μὴ
[1, 8]   εἴποι τὸν μὴ χαίροντα τῷ  δικαιοπραγεῖν,   οὔτ´ ἐλευθέριον τὸν μὴ χαίροντα
[1, 8]   τὸ Δηλιακὸν ἐπίγραμμα· κάλλιστον τὸ  δικαιότατον,   λῷστον δ´ ὑγιαίνειν· ἥδιστον δὲ
[1, 4]   καλῶς τὸν περὶ καλῶν καὶ  δικαίων   καὶ ὅλως τῶν πολιτικῶν ἀκουσόμενον
[1, 4]   ἀρκτέον ἀπὸ τῶν ἡμῖν γνωρίμων.  διὸ   δεῖ τοῖς ἔθεσιν ἦχθαι καλῶς
[1, 5]   πολλοὶ καὶ φορτικώτατοι τὴν ἡδονήν·  διὸ   καὶ τὸν βίον ἀγαπῶσι τὸν
[1, 1]   προαίρεσις, ἀγαθοῦ τινὸς ἐφίεσθαι δοκεῖ·  διὸ   καλῶς ἀπεφήναντο τἀγαθόν, οὗ πάντ´
[1, 5]   χρήσιμον γὰρ καὶ ἄλλου χάριν.  διὸ   μᾶλλον τὰ πρότερον λεχθέντα τέλη
[1, 3]   δ´ περὶ πᾶν πεπαιδευμένος.  διὸ   τῆς πολιτικῆς οὐκ ἔστιν οἰκεῖος
[1, 6]   ἀνθρώπου. γὰρ ἄνθρωπος, οὐδὲν  διοίσουσιν·   εἰ δ´ οὕτως, οὐδ´
[1, 6]   τὸ πρότερον καὶ ὕστερον ἔλεγον,  διόπερ   οὐδὲ τῶν ἀριθμῶν ἰδέαν κατεσκεύαζον·
[1, 13]   ὥσπερ τοῦ πατρὸς ἀκουστικόν τι.  διορίζεται   δὲ καὶ ἀρετὴ κατὰ
[1, 7]   πεφύκασιν, καὶ σπουδαστέον ὅπως  διορισθῶσι   καλῶς· μεγάλην γὰρ ἔχουσι ῥοπὴν
[1, 4]   φαίνοιτο ἀρκούντως, οὐδὲν προσδεήσει τοῦ  διότι·   δὲ τοιοῦτος ἔχει
[1, 13]   καὶ τοῦτο φάναι λόγον ἔχειν,  διττὸν   ἔσται καὶ τὸ λόγον ἔχον,
[1, 13]   φαίνεται δὴ καὶ τὸ ἄλογον  διττόν.   τὸ μὲν γὰρ φυτικὸν οὐδαμῶς
[1, 7]   δ´ ὡς ἔχον καὶ διανοούμενον.  διττῶς   δὲ καὶ ταύτης λεγομένης τὴν
[1, 6]   τρόπον ἄλλον. δῆλον οὖν ὅτι  διττῶς   λέγοιτ´ ἂν τἀγαθά, καὶ τὰ
[1, 4]   ἀπὸ τῶν γνωρίμων, ταῦτα δὲ  διττῶς·   τὰ μὲν γὰρ ἡμῖν τὰ
[1, 3]   τὸ κατὰ πάθος ζῆν καὶ  διώκειν   ἕκαστα. τοῖς γὰρ τοιούτοις ἀνόνητος
[1, 5]   ἔτι δ´ ἐοίκασι τὴν τιμὴν  διώκειν   ἵνα πιστεύσωσιν ἑαυτοὺς ἀγαθοὺς εἶναι·
[1, 1]   αὐτά· τούτων γὰρ χάριν κἀκεῖνα  διώκεται.   διαφέρει δ´ οὐδὲν τὰς ἐνεργείας
[1, 6]   ἄν; ὅσα καὶ μονούμενα  διώκεται,   οἷον τὸ φρονεῖν καὶ ὁρᾶν
[1, 6]   εἰ καὶ δι´ ἄλλο τι  διώκομεν,   ὅμως τῶν καθ´ αὑτὰ ἀγαθῶν
[1, 6]   ἓν εἶδος τὰ καθ´ αὑτὰ  διωκόμενα   καὶ ἀγαπώμενα, τὰ δὲ ποιητικὰ
[1, 7]   δὲ λέγομεν τὸ καθ´ αὑτὸ  διωκτὸν   τοῦ δι´ ἕτερον καὶ τὸ
[1, 11]   περὶ μὲν τούτων ἐπὶ τοσοῦτον  διωρίσθω.   Τὰς δὲ τῶν ἀπογόνων τύχας
[1, 12]   μήτ´ ἄλλο τῶν τοιούτων μηδέν.  ~Διωρισμένων   δὲ τούτων ἐπισκεψώμεθα περὶ τῆς
[1, 13]   λόγον ἔχον. ταῦτα δὲ πότερον  διώρισται   καθάπερ τὰ τοῦ σώματος μόρια
[1, 8]   ἥδιστον εὐδαιμονία, καὶ οὐ  διώρισται   ταῦτα κατὰ τὸ Δηλιακὸν ἐπίγραμμα·
[1, 10]   πολεμικώτατα καὶ σκυτοτόμον ἐκ τῶν  δοθέντων   σκυτῶν κάλλιστον ὑπόδημα ποιεῖν· τὸν
[1, 6]   οἷς δὴ καὶ Σπεύσιππος ἐπακολουθῆσαι  δοκεῖ.   ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἄλλος
[1, 10]   μὲν καὶ τοῦτ´ ἀμφισβήτησίν τινα·  δοκεῖ   γὰρ εἶναί τι τῷ τεθνεῶτι
[1, 5]   δ´ ἐπιπολαιότερον εἶναι τοῦ ζητουμένου·  δοκεῖ   γὰρ ἐν τοῖς τιμῶσι μᾶλλον
[1, 13]   ἀρετὴ καὶ οὐκ ἀνθρωπίνη φαίνεται·  δοκεῖ   γὰρ ἐν τοῖς ὕπνοις ἐνεργεῖν
[1, 5]   φαίνεται δὲ ἀτελεστέρα καὶ αὕτη·  δοκεῖ   γὰρ ἐνδέχεσθαι καὶ καθεύδειν ἔχοντα
[1, 7]   ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς τὰ ἑπόμενα.  δοκεῖ   γὰρ πλεῖον ἥμισυ τοῦ
[1, 12]   θειότερόν τι καὶ βέλτιον μακαρίζει.  δοκεῖ