HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Éthique à Nicomaque, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)


α  =  270 formes différentes pour 619 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[1, 3]   ἀπαιτεῖν. ἕκαστος δὲ κρίνει καλῶς     γινώσκει, καὶ τούτων ἐστὶν ἀγαθὸς
[1, 4]   ᾤοντο παρὰ τὰ πολλὰ ταῦτα  ἀγαθὰ   ἄλλο τι καθ´ αὑτὸ εἶναι,
[1, 4]   πᾶσιν αἴτιόν ἐστι τοῦ εἶναι  ἀγαθά.   ἁπάσας μὲν οὖν ἐξετάζειν τὰς
[1, 6]   μᾶλλον εἰσόμεθα καὶ τὰ ἡμῖν  ἀγαθά,   κἂν εἰδῶμεν, ἐπιτευξόμεθα αὐτῶν. πιθανότητα
[1, 6]   διαφέροντες οἱ λόγοι ταύτῃ  ἀγαθά.   οὐκ ἔστιν ἄρα τὸ ἀγαθὸν
[1, 8]   ψυχὴν κυριώτατα λέγομεν καὶ μάλιστα  ἀγαθά,   τὰς δὲ πράξεις καὶ τὰς
[1, 8]   πράξεις ἡδεῖαι. ἀλλὰ μὴν καὶ  ἀγαθαί   γε καὶ καλαί, καὶ μάλιστα
[1, 8]   παῖδες εἶεν φίλοι,  ἀγαθοὶ   ὄντες τεθνᾶσιν. καθάπερ οὖν εἴπομεν,
[1, 10]   τελείαν ἐνεργοῦντα καὶ τοῖς ἐκτὸς  ἀγαθοῖς   ἱκανῶς κεχορηγημένον μὴ τὸν τυχόντα
[1, 6]   εἰ δ´ οὕτως, οὐδ´  ἀγαθόν.   ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ ἀίδιον
[1, 8]   μὲν γὰρ ἕξιν ἐνδέχεται (μηδὲν  ἀγαθὸν   ἀποτελεῖν ὑπάρχουσαν, οἷον τῷ καθεύδοντι
[1, 7]   αὐτὸ συμβαίνειν· τὸ γὰρ τέλειον  ἀγαθὸν   αὔταρκες εἶναι δοκεῖ. τὸ δ´
[1, 2]   ὥστε τοῦτ´ ἂν εἴη τἀνθρώπινον  ἀγαθόν.   εἰ γὰρ καὶ ταὐτόν ἐστιν
[1, 7]   τοῦτ´ ἂν εἴη τὸ πρακτὸν  ἀγαθόν,   εἰ δὲ πλείω, ταῦτα. μεταβαίνων
[1, 10]   τῷ τεθνεῶτι καὶ κακὸν καὶ  ἀγαθόν,   εἴπερ καὶ τῷ ζῶντι μὴ
[1, 11]   διικνεῖται πρὸς αὐτοὺς ὁτιοῦν, εἴτ´  ἀγαθὸν   εἴτε τοὐναντίον, ἀφαυρόν τι καὶ
[1, 6]   οὐδὲ τῷ ἀίδιον εἶναι μᾶλλον  ἀγαθὸν   ἔσται, εἴπερ μηδὲ λευκότερον τὸ
[1, 6]   τέχνην εἰδὼς τὸ αὐτὸ τοῦτο  ἀγαθόν,   πῶς ἰατρικώτερος στρατηγικώτερος
[1, 6]   ἕν τι τὸ κοινῇ κατηγορούμενον  ἀγαθὸν   χωριστὸν αὐτό τι καθ´
[1, 10]   φαῦλα. τὸν γὰρ ὡς ἀληθῶς  ἀγαθὸν   καὶ ἔμφρονα πάσας οἰόμεθα τὰς
[1, 5]   λέγωμεν ὅθεν παρεξέβημεν. τὸ γὰρ  ἀγαθὸν   καὶ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ ἀλόγως
[1, 6]   ἀγαθά. οὐκ ἔστιν ἄρα τὸ  ἀγαθὸν   κοινόν τι κατὰ μίαν ἰδέαν.
[1, 6]   ἀριθμῶν ἰδέαν κατεσκεύαζον· τὸ δ´  ἀγαθὸν   λέγεται καὶ ἐν τῷ τί
[1, 12]   τὸν ἀνδρεῖον καὶ ὅλως τὸν  ἀγαθόν   τε καὶ τὴν ἀρετὴν ἐπαινοῦμεν
[1, 12]   πεφυκέναι καὶ ἔχειν πως πρὸς  ἀγαθόν   τι καὶ σπουδαῖον. δῆλον δὲ
[1, 7]   δ´ ἐπανέλθωμεν ἐπὶ τὸ ζητούμενον  ἀγαθόν,   τί ποτ´ ἂν εἴη. φαίνεται
[1, 10]   κάλλιστα πράττειν, καθάπερ καὶ στρατηγὸν  ἀγαθὸν   τῷ παρόντι στρατοπέδῳ χρῆσθαι πολεμικώτατα
[1, 5]   δῆλον ὅτι οὐ τὸ ζητούμενον  ἀγαθόν·   χρήσιμον γὰρ καὶ ἄλλου χάριν.
[1, 7]   εἰ δ´ οὕτω, τὸ ἀνθρώπινον  ἀγαθὸν   ψυχῆς ἐνέργεια γίνεται κατ´ ἀρετήν,
[1, 7]   τῶν τοιούτων εὑρετὴς συνεργὸς  ἀγαθὸς   εἶναι· ὅθεν καὶ τῶν τεχνῶν
[1, 13]   δύναμις αὕτη, δ´  ἀγαθὸς   καὶ κακὸς ἥκιστα διάδηλοι καθ´
[1, 10]   ἐμμελῶς γ´ ὡς ἀληθῶς  ἀγαθὸς   καὶ τετράγωνος ἄνευ ψόγου. πολλῶν
[1, 3]   γινώσκει, καὶ τούτων ἐστὶν  ἀγαθὸς   κριτής. καθ´ ἕκαστον μὲν ἄρα
[1, 8]   τοῖς εἰρημένοις γὰρ οὐδ´ ἐστὶν  ἀγαθὸς   μὴ χαίρων ταῖς καλαῖς
[1, 11]   περὶ τοὺς κεκμηκότας εἴ τινος  ἀγαθοῦ   κοινωνοῦσιν (ἢ τῶν ἀντικειμένων. ἔοικε
[1, 6]   ταῖς ἐπιστήμαις διαφωνεῖν· πᾶσαι γὰρ  ἀγαθοῦ   τινὸς ἐφιέμεναι καὶ τὸ ἐνδεὲς
[1, 1]   δὲ πρᾶξίς τε καὶ προαίρεσις,  ἀγαθοῦ   τινὸς ἐφίεσθαι δοκεῖ· διὸ καλῶς
[1, 4]   ἐπειδὴ πᾶσα γνῶσις καὶ προαίρεσις  ἀγαθοῦ   τινὸς ὀρέγεται, τί ἐστὶν οὗ
[1, 6]   διὰ τὸ μὴ περὶ παντὸς  ἀγαθοῦ   τοὺς λόγους εἰρῆσθαι, λέγεσθαι δὲ
[1, 5]   τιμὴν διώκειν ἵνα πιστεύσωσιν ἑαυτοὺς  ἀγαθοὺς   εἶναι· ζητοῦσι γοῦν ὑπὸ τῶν
[1, 10]   ἐκγόνους, καὶ τοὺς μὲν αὐτῶν  ἀγαθοὺς   εἶναι καὶ τυχεῖν βίου τοῦ
[1, 13]   πεπονῆσθαι· βούλεται γὰρ τοὺς πολίτας  ἀγαθοὺς   ποιεῖν καὶ τῶν νόμων ὑπηκόους.
[1, 9]   ποιεῖται τοῦ ποιούς τινας καὶ  ἀγαθοὺς   τοὺς πολίτας ποιῆσαι καὶ πρακτικοὺς
[1, 6]   μία καὶ ἐπιστήμη, καὶ τῶν  ἀγαθῶν   ἁπάντων ἦν ἂν μία τις
[1, 8]   οὕτω γὰρ τῶν περὶ ψυχὴν  ἀγαθῶν   γίνεται καὶ οὐ τῶν ἐκτός.
[1, 7]   ἐλαχίστου τῶν ἀγαθῶν· ὑπεροχὴ γὰρ  ἀγαθῶν   γίνεται τὸ προστιθέμενον, ἀγαθῶν δὲ
[1, 7]   γὰρ ἀγαθῶν γίνεται τὸ προστιθέμενον,  ἀγαθῶν   δὲ τὸ μεῖζον αἱρετώτερον ἀεί.
[1, 6]   διώκομεν, ὅμως τῶν καθ´ αὑτὰ  ἀγαθῶν   θείη τις ἄν. οὐδ´
[1, 6]   τὰ κτητὰ καὶ πρακτὰ τῶν  ἀγαθῶν·   οἷον γὰρ παράδειγμα τοῦτ´ ἔχοντες
[1, 4]   τὸ πάντων ἀκρότατον τῶν πρακτῶν  ἀγαθῶν.   ὀνόματι μὲν οὖν σχεδὸν ὑπὸ
[1, 12]   {μακαρίζομεν} ὁμοίως δὲ καὶ τῶν  ἀγαθῶν·   οὐδεὶς γὰρ τὴν εὐδαιμονίαν ἐπαινεῖ
[1, 12]   τὸ γὰρ μὴ ἐπαινεῖσθαι τῶν  ἀγαθῶν   οὖσαν μηνύειν ᾤετο ὅτι κρεῖττόν
[1, 8]   δ´ ὅμως καὶ τῶν ἐκτὸς  ἀγαθῶν   προσδεομένη, καθάπερ εἴπομεν· ἀδύνατον γὰρ
[1, 6]   αὐτοῦ, τιθέντες ἐν τῇ τῶν  ἀγαθῶν   συστοιχίᾳ τὸ ἕν· οἷς δὴ
[1, 9]   ποιά τις. τῶν δὲ λοιπῶν  ἀγαθῶν   τὰ μὲν ὑπάρχειν ἀναγκαῖον, τὰ
[1, 12]   δὲ καὶ τὸ αἴτιον τῶν  ἀγαθῶν   τίμιόν τι καὶ θεῖον τίθεμεν.
[1, 8]   διαφωνεῖ τἀληθές. νενεμημένων δὴ τῶν  ἀγαθῶν   τριχῇ, καὶ τῶν μὲν ἐκτὸς
[1, 7]   αἱρετωτέραν μετὰ τοῦ ἐλαχίστου τῶν  ἀγαθῶν·   ὑπεροχὴ γὰρ ἀγαθῶν γίνεται τὸ
[1, 7]   ἀνθρώπου. ὥσπερ γὰρ αὐλητῇ καὶ  ἀγαλματοποιῷ   καὶ παντὶ τεχνίτῃ, καὶ ὅλως
[1, 5]   ἂν ὑπολάβοι· δι´ αὑτὰ γὰρ  ἀγαπᾶται.   φαίνεται δ´ οὐδ´ ἐκεῖνα· καίτοι
[1, 2]   φαίνεται καὶ λαβεῖν καὶ σῴζειν·  ἀγαπητὸν   μὲν γὰρ καὶ ἑνὶ μόνῳ,
[1, 3]   πλοῦτον, ἕτεροι δὲ δι´ ἀνδρείαν.  ἀγαπητὸν   οὖν περὶ τοιούτων καὶ ἐκ
[1, 6]   τὰ καθ´ αὑτὰ διωκόμενα καὶ  ἀγαπώμενα,   τὰ δὲ ποιητικὰ τούτων
[1, 5]   ἡδονήν· διὸ καὶ τὸν βίον  ἀγαπῶσι   τὸν ἀπολαυστικόν. τρεῖς γάρ εἰσι
[1, 6]   βοήθημα τηλικοῦτον τοὺς τεχνίτας ἅπαντας  ἀγνοεῖν   καὶ μηδ´ ἐπιζητεῖν οὐκ εὔλογον.
[1, 4]   δὲ πλοῦτον· συνειδότες δ´ ἑαυτοῖς  ἄγνοιαν   τοὺς μέγα τι καὶ ὑπὲρ
[1, 8]   καὶ ἰσχυρότατοι στεφανοῦνται ἀλλ´ οἱ  ἀγωνιζόμενοι   (τούτων γάρ τινες νικῶσιν) οὕτω
[1, 8]   ἐκτὸς ἀγαθῶν προσδεομένη, καθάπερ εἴπομεν·  ἀδύνατον   γὰρ οὐ ῥᾴδιον τὰ
[1, 10]   καὶ ἔσται διὰ βίου τοιοῦτος·  ἀεὶ   γὰρ μάλιστα πάντων πράξει
[1, 7]   εἶναι δοκεῖ· (ταύτην γὰρ αἱρούμεθα  ἀεὶ   δι´ αὐτὴν καὶ οὐδέποτε δι´
[1, 7]   τέλειον τὸ καθ´ αὑτὸ αἱρετὸν  ἀεὶ   καὶ μηδέποτε δι´ ἄλλο. τοιοῦτον
[1, 10]   φέρειν καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων  ἀεὶ   τὰ κάλλιστα πράττειν, καθάπερ καὶ
[1, 7]   ἀγαθῶν δὲ τὸ μεῖζον αἱρετώτερον  ἀεί.   τέλειον δή τι φαίνεται καὶ
[1, 10]   τὸν αὐτὸν εὐδαίμονα καὶ πάλιν  ἄθλιον   ἐροῦμεν πολλάκις, χαμαιλέοντά τινα τὸν
[1, 10]   ὁτὲ μὲν εὐδαίμων πάλιν δ´  ἄθλιος·   ἄτοπον δὲ καὶ τὸ μηδὲν
[1, 10]   τεχνίτας ἅπαντας. εἰ δ´ οὕτως,  ἄθλιος   μὲν οὐδέποτε γένοιτ´ ἂν
[1, 10]   οὐδεὶς ἂν γένοιτο τῶν μακαρίων  ἄθλιος·   οὐδέποτε γὰρ πράξει τὰ μισητὰ
[1, 13]   τοῦ βίου τοὺς εὐδαίμονας τῶν  ἀθλίων·   συμβαίνει δὲ τοῦτο εἰκότως· ἀργία
[1, 9]   τοιαύταις χρησάμενον τύχαις καὶ τελευτήσαντα  ἀθλίως   οὐδεὶς εὐδαιμονίζει. ~Πότερον οὖν οὐδ´
[1, 4]   ἐν τῷ σταδίῳ ἀπὸ τῶν  ἀθλοθετῶν   ἐπὶ τὸ πέρας ἀνάπαλιν.
[1, 9]   εἶναι· τὸ γὰρ τῆς ἀρετῆς  ἆθλον   καὶ τέλος ἄριστον εἶναι φαίνεται
[1, 6]   νοῦς, καὶ ἐν τῷ ποιῷ  αἱ   ἀρεταί, καὶ ἐν τῷ ποσῷ
[1, 7]   κατ´ ἀρετήν, εἰ δὲ πλείους  αἱ   ἀρεταί, κατὰ τὴν ἀρίστην καὶ
[1, 10]   κατ´ ἀρετὴν ἐνέργειαι τῆς εὐδαιμονίας,  αἱ   δ´ ἐναντίαι τοῦ ἐναντίου. μαρτυρεῖ
[1, 11]   τῶν φίλων, ὁμοίως δὲ καὶ  αἱ   δυσπραξίαι, τοιαῦτα δὲ καὶ τηλικαῦτα
[1, 10]   καὶ μεγαλόψυχος. εἰ δ´ εἰσὶν  αἱ   ἐνέργειαι κύριαι τῆς ζωῆς, καθάπερ
[1, 7]   ὅθεν καὶ τῶν τεχνῶν γεγόνασιν  αἱ   ἐπιδόσεις· παντὸς γὰρ προσθεῖναι τὸ
[1, 11]   οὖν τι φαίνονται τοῖς κεκμηκόσιν  αἱ   εὐπραξίαι τῶν φίλων, ὁμοίως δὲ
[1, 10]   καθάπερ εἴπομεν, κύριαι δ´ εἰσὶν  αἱ   κατ´ ἀρετὴν ἐνέργειαι τῆς εὐδαιμονίας,
[1, 8]   οὕτω, καθ´ αὑτὰς ἂν εἶεν  αἱ   κατ´ ἀρετὴν πράξεις ἡδεῖαι. ἀλλὰ
[1, 8]   τὰ φύσει ἡδέα· τοιαῦται δ´  αἱ   κατ´ ἀρετὴν πράξεις, ὥστε καὶ
[1, 13]   ψυχῆς οὕτως· ἐπὶ τἀναντία γὰρ  αἱ   ὁρμαὶ τῶν ἀκρατῶν. ἀλλ´ ἐν
[1, 10]   δοκοῦσιν εἶναι· τούτων δ´ αὐτῶν  αἱ   τιμιώταται μονιμώτεραι διὰ τὸ μάλιστα
[1, 7]   δ´ αἳ μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται,  αἳ   δ´ αἰσθήσει, αἳ δ´ ἐθισμῷ
[1, 7]   ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ δ´ αἰσθήσει,  αἳ   δ´ ἐθισμῷ τινί, καὶ ἄλλαι
[1, 7]   καὶ ἀρχή. τῶν ἀρχῶν δ´  αἳ   μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ δ´
[1, 6]   ἀγαθόν. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ  ἀίδιον   εἶναι μᾶλλον ἀγαθὸν ἔσται, εἴπερ
[1, 7]   εὐδαιμονήσειν. τὴν δ´ εὐδαιμονίαν οὐδεὶς  αἱρεῖται   τούτων χάριν, οὐδ´ ὅλως δι´
[1, 7]   δὴ τέλειον τὸ καθ´ αὑτὸ  αἱρετὸν   ἀεὶ καὶ μηδέποτε δι´ ἄλλο.
[1, 7]   δ´ αὔταρκες τίθεμεν μονούμενον  αἱρετὸν   ποιεῖ τὸν βίον καὶ μηδενὸς
[1, 7]   καὶ τὸ μηδέποτε δι´ ἄλλο  αἱρετὸν   τῶν καὶ〉 καθ´ αὑτὰ καὶ
[1, 7]   καθ´ αὑτὰ καὶ δι´ αὐτὸ  αἱρετῶν,   καὶ ἁπλῶς δὴ τέλειον τὸ
[1, 7]   οἰόμεθα εἶναι· ἔτι δὲ πάντων  αἱρετωτάτην   μὴ συναριθμουμένην— συναριθμουμένην δὲ δῆλον
[1, 1]   τῶν ἀρχιτεκτονικῶν τέλη πάντων ἐστὶν  αἱρετώτερα   τῶν ὑπ´ αὐτά· τούτων γὰρ
[1, 7]   συναριθμουμένην— συναριθμουμένην δὲ δῆλον ὡς  αἱρετωτέραν   μετὰ τοῦ ἐλαχίστου τῶν ἀγαθῶν·
[1, 7]   προστιθέμενον, ἀγαθῶν δὲ τὸ μεῖζον  αἱρετώτερον   ἀεί. τέλειον δή τι φαίνεται
[1, 7]   μάλιστ´ εἶναι δοκεῖ· (ταύτην γὰρ  αἱρούμεθα   ἀεὶ δι´ αὐτὴν καὶ οὐδέποτε
[1, 7]   ἀποβαίνοντος ἑλοίμεθ´ ἂν ἕκαστον αὐτῶν)  αἱρούμεθα   δὲ καὶ τῆς εὐδαιμονίας χάριν,
[1, 7]   καὶ νοῦν καὶ πᾶσαν ἀρετὴν  αἱρούμεθα   μὲν καὶ δι´ αὐτά (μηθενὸς
[1, 2]   καὶ μὴ πάντα δι´ ἕτερον  αἱρούμεθα   (πρόεισι γὰρ οὕτω γ´ εἰς
[1, 7]   φαίνεται τὰ τέλη, τούτων δ´  αἱρούμεθά   τινα δι´ ἕτερον, οἷον πλοῦτον
[1, 10]   εἴπερ καὶ τῷ ζῶντι μὴ  αἰσθανομένῳ   δέ, οἷον τιμαὶ καὶ ἀτιμίαι
[1, 7]   μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ δ´  αἰσθήσει,   αἳ δ´ ἐθισμῷ τινί, καὶ
[1, 7]   τὴν αὐξητικὴν ζωήν. ἑπομένη δὲ  αἰσθητική   τις ἂν εἴη, φαίνεται δὲ
[1, 7]   οὐκ ἀπαιτητέον (δ´ οὐδὲ τὴν  αἰτίαν   ἐν ἅπασιν ὁμοίως, ἀλλ´ ἱκανὸν
[1, 9]   τὰ κατὰ τέχνην καὶ πᾶσαν  αἰτίαν,   καὶ μάλιστα τὰ〉 κατὰ τὴν
[1, 9]   ἐνεργείας. διὰ ταύτην δὲ τὴν  αἰτίαν   οὐδὲ παῖς εὐδαίμων ἐστίν· οὔπω
[1, 4]   εἶναι, καὶ τούτοις πᾶσιν  αἴτιόν   ἐστι τοῦ εἶναι ἀγαθά. ἁπάσας
[1, 13]   καὶ φυτικῷ, λέγω δὲ τὸ  αἴτιον   τοῦ τρέφεσθαι καὶ αὔξεσθαι· τὴν
[1, 12]   τὴν ἀρχὴν δὲ καὶ τὸ  αἴτιον   τῶν ἀγαθῶν τίμιόν τι καὶ
[1, 10]   τοὺς μακαρίους· τοῦτο γὰρ ἔοικεν  αἰτίῳ   τοῦ μὴ γίνεσθαι περὶ αὐτὰς
[1, 3]   τούτων· ἔτι δὲ τοῖς πάθεσιν  ἀκολουθητικὸς   ὢν ματαίως ἀκούσεται καὶ ἀνωφελῶς,
[1, 4]   δὲ μηδέτερον ὑπάρχει τούτων,  ἀκουσάτω   τῶν Ἡσιόδου· οὗτος μὲν πανάριστος
[1, 3]   τοῖς πάθεσιν ἀκολουθητικὸς ὢν ματαίως  ἀκούσεται   καὶ ἀνωφελῶς, ἐπειδὴ τὸ τέλος
[1, 4]   δικαίων καὶ ὅλως τῶν πολιτικῶν  ἀκουσόμενον   ἱκανῶς. ἀρχὴ γὰρ τὸ ὅτι,
[1, 13]   τὸ δ´ ὥσπερ τοῦ πατρὸς  ἀκουστικόν   τι. διορίζεται δὲ καὶ
[1, 4]   μήτ´ αὐτὸς νοέῃ μήτ´ ἄλλου  ἀκούων   ἐν θυμῷ βάλληται, δ´
[1, 3]   γνῶσις γίνεται, καθάπερ τοῖς  ἀκρατέσιν·   τοῖς δὲ κατὰ λόγον τὰς
[1, 13]   λόγου. τοῦ γὰρ ἐγκρατοῦς καὶ  ἀκρατοῦς   τὸν λόγον καὶ τῆς ψυχῆς
[1, 13]   τἀναντία γὰρ αἱ ὁρμαὶ τῶν  ἀκρατῶν.   ἀλλ´ ἐν τοῖς σώμασι μὲν
[1, 7]   τῶν προειρημένων χρή, καὶ τὴν  ἀκρίβειαν   μὴ ὁμοίως ἐν ἅπασιν ἐπιζητεῖν,
[1, 3]   ὑποκειμένην ὕλην διασαφηθείη· τὸ γὰρ  ἀκριβὲς   οὐχ ὁμοίως ἐν ἅπασι τοῖς
[1, 3]   τῆς πολιτικῆς οὐκ ἔστιν οἰκεῖος  ἀκροατὴς   νέος· ἄπειρος γὰρ τῶν
[1, 4]   τούτων εἰδέναι. ~καὶ περὶ μὲν  ἀκροατοῦ,   καὶ πῶς ἀποδεκτέον, καὶ τί
[1, 4]   ἐφίεσθαι καὶ τί τὸ πάντων  ἀκρότατον   τῶν πρακτῶν ἀγαθῶν. ὀνόματι μὲν
[1, 8]   περὶ αὐτῆς· τῷ μὲν γὰρ  ἀληθεῖ   πάντα συνᾴδει τὰ ὑπάρχοντα, τῷ
[1, 6]   ὄντοιν φίλοιν ὅσιον προτιμᾶν τὴν  ἀλήθειαν.   οἱ δὴ κομίσαντες τὴν δόξαν
[1, 13]   δοκεῖ δὲ καὶ κατ´  ἀλήθειαν   πολιτικὸς περὶ ταύτην μάλιστα πεπονῆσθαι·
[1, 6]   δεῖν ἐπὶ σωτηρίᾳ γε τῆς  ἀληθείας   καὶ τὰ οἰκεῖα ἀναιρεῖν, ἄλλως
[1, 10]   εἰ ὅτ´ ἔστιν εὐδαίμων, μὴ  ἀληθεύσεται   κατ´ αὐτοῦ τὸ ὑπάρχον διὰ
[1, 10]   τὰ φαῦλα. τὸν γὰρ ὡς  ἀληθῶς   ἀγαθὸν καὶ ἔμφρονα πάσας οἰόμεθα
[1, 10]   πάντως ἐμμελῶς γ´ ὡς  ἀληθῶς   ἀγαθὸς καὶ τετράγωνος ἄνευ ψόγου.
[1, 5]   διαφυλάττων. καὶ περὶ μὲν τούτων  ἅλις·   ἱκανῶς γὰρ καὶ ἐν τοῖς
[1, 13]   τυχόντων. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων  ἅλις,   καὶ τὸ θρεπτικὸν ἐατέον, ἐπειδὴ
[1, 6]   τοῖς γε ἀπὸ τύχης ὁμωνύμοις.  ἀλλ´   ἆρά γε τῷ ἀφ´ ἑνὸς
[1, 7]   πράξεις, ἀνθρώπου δ´ οὐδέν ἐστιν,  ἀλλ´   ἀργὸν πέφυκεν; καθάπερ ὀφθαλμοῦ
[1, 10]   πάλιν εὐδαίμων ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ,  ἀλλ´   εἴπερ, ἐν πολλῷ τινὶ καὶ
[1, 7]   μὴ ὁμοίως ἐν ἅπασιν ἐπιζητεῖν,  ἀλλ´   ἐν ἑκάστοις κατὰ τὴν ὑποκειμένην
[1, 6]   ἐλέγετ´ ἐν πάσαις ταῖς κατηγορίαις,  ἀλλ´   ἐν μιᾷ μόνῃ. ἔτι δ´
[1, 13]   γὰρ αἱ ὁρμαὶ τῶν ἀκρατῶν.  ἀλλ´   ἐν τοῖς σώμασι μὲν ὁρῶμεν
[1, 8]   τούτων εὔλογον διαμαρτάνειν τοῖς ὅλοις,  ἀλλ´   ἕν γέ τι καὶ
[1, 10]   τὰ τῶν ἐκγόνων τοῖς γονεῦσιν.  ἀλλ´   ἐπανιτέον ἐπὶ τὸ πρότερον ἀπορηθέν·
[1, 8]   βίος αὐτῶν ὥσπερ περιάπτου τινός,  ἀλλ´   ἔχει τὴν ἡδονὴν ἐν ἑαυτῷ.
[1, 7]   τὴν αἰτίαν ἐν ἅπασιν ὁμοίως,  ἀλλ´   ἱκανὸν ἔν τισι τὸ ὅτι
[1, 6]   καὶ ἄλλο δὴ ἐν ἄλλῳ.  ἀλλ´   ἴσως ταῦτα μὲν ἀφετέον τὸ
[1, 7]   εὐδαιμονία, τῶν πρακτῶν οὖσα τέλος.  Ἀλλ´   ἴσως τὴν μὲν εὐδαιμονίαν τὸ
[1, 8]   οἱ κάλλιστοι καὶ ἰσχυρότατοι στεφανοῦνται  ἀλλ´   οἱ ἀγωνιζόμενοι (τούτων γάρ τινες
[1, 13]   λέγομεν ὅτι σοφὸς συνετὸς  ἀλλ´   ὅτι πρᾶος σώφρων· ἐπαινοῦμεν
[1, 10]   ἕκαστον οὐχ ὡς ὄντα μακάριον  ἀλλ´   ὅτι πρότερον ἦν, πῶς οὐκ
[1, 10]   εὐδαίμονα, μηδὲ Σόλων τοῦτο βούλεται,  ἀλλ´   ὅτι τηνικαῦτα ἄν τις ἀσφαλῶς
[1, 10]   οὐδ´ ὑπὸ τῶν τυχόντων ἀτυχημάτων  ἀλλ´   ὑπὸ μεγάλων καὶ πολλῶν, ἔκ
[1, 12]   εὐδαιμονίαν ἐπαινεῖ καθάπερ τὸ δίκαιον,  ἀλλ´   ὡς θειότερόν τι καὶ βέλτιον
[1, 10]   μεγάλας ἀτυχίας, μὴ δι´ ἀναλγησίαν,  ἀλλὰ   γεννάδας ὢν καὶ μεγαλόψυχος. εἰ
[1, 9]   κἂν εἰ μὴ θεόπεμπτός ἐστιν  ἀλλὰ   δι´ ἀρετὴν καί τινα μάθησιν
[1, 3]   παρὰ τὸν χρόνον ἔλλειψις,  ἀλλὰ   διὰ τὸ κατὰ πάθος ζῆν
[1, 7]   μόνῳ, τῷ ζῶντι βίον μονώτην,  ἀλλὰ   καὶ γονεῦσι καὶ τέκνοις καὶ
[1, 8]   καὶ ἐξ ὧν λόγος,  ἀλλὰ   καὶ ἐκ τῶν λεγομένων περὶ
[1, 12]   τῶν ἀρίστων οὐκ ἔστιν ἔπαινος,  ἀλλὰ   μεῖζόν τι καὶ βέλτιον, καθάπερ
[1, 8]   αἱ κατ´ ἀρετὴν πράξεις ἡδεῖαι.  ἀλλὰ   μὴν καὶ ἀγαθαί γε καὶ
[1, 6]   δ´ οὕτως, οὐδ´ ἀγαθόν.  ἀλλὰ   μὴν οὐδὲ τῷ ἀίδιον εἶναι
[1, 13]   τῶν ἐπιεικῶν τῶν τυχόντων.  ἀλλὰ   περὶ μὲν τούτων ἅλις, καὶ
[1, 6]   δὴ καὶ Σπεύσιππος ἐπακολουθῆσαι δοκεῖ.  ἀλλὰ   περὶ μὲν τούτων ἄλλος ἔστω
[1, 3]   τὸ τέλος ἐστὶν οὐ γνῶσις  ἀλλὰ   πρᾶξις. διαφέρει δ´ οὐδὲν νέος
[1, 10]   ταύταις τὸ εὖ κακῶς,  ἀλλὰ   προσδεῖται τούτων ἀνθρώπινος βίος,
[1, 6]   κοινόν τι κατὰ μίαν ἰδέαν.  ἀλλὰ   πῶς δὴ λέγεται; οὐ γὰρ
[1, 12]   τῶν σωματικῶν καὶ τῶν ψυχικῶν.  ἀλλὰ   ταῦτα μὲν ἴσως οἰκειότερον ἐξακριβοῦν
[1, 10]   κεχορηγημένον μὴ τὸν τυχόντα χρόνον  ἀλλὰ   τέλειον βίον; προσθετέον καὶ
[1, 6]   ὑγίειαν οὕτως ἐπισκοπεῖν ἰατρός,  ἀλλὰ   τὴν ἀνθρώπου, μᾶλλον δ´ ἴσως
[1, 13]   ἀνθρωπίνην οὐ τὴν τοῦ σώματος  ἀλλὰ   τὴν τῆς ψυχῆς· καὶ τὴν
[1, 7]   τοὺς φίλους εἰς ἄπειρον πρόεισιν.  ἀλλὰ   τοῦτο μὲν εἰσαῦθις ἐπισκεπτέον· τὸ
[1, 9]   μάλιστα τῶν ἀνθρωπίνων ὅσῳ βέλτιστον.  ἀλλὰ   τοῦτο μὲν ἴσως ἄλλης ἂν
[1, 7]   αἳ δ´ ἐθισμῷ τινί, καὶ  ἄλλαι   δ´ ἄλλως. μετιέναι δὲ πειρατέον
[1, 1]   τὴν ἱππικὴν χαλινοποιικὴ καὶ ὅσαι  ἄλλαι   τῶν ἱππικῶν ὀργάνων εἰσίν, αὕτη
[1, 1]   κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον  ἄλλαι   ὑφ´ ἑτέρας· ἐν ἁπάσαις δὲ
[1, 7]   φαίνεται μὲν γὰρ ἄλλο ἐν  ἄλλῃ   πράξει καὶ τέχνῃ· ἄλλο γὰρ
[1, 13]   ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε δὲ καὶ  ἄλλη   τις φύσις τῆς ψυχῆς ἄλογος
[1, 13]   τοῖς τελείοις· εὐλογώτερον γὰρ  ἄλλην   τινά. ταύτης μὲν οὖν κοινή
[1, 9]   βέλτιστον. ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἴσως  ἄλλης   ἂν εἴη σκέψεως οἰκειότερον, φαίνεται
[1, 6]   νῦν· ἐξακριβοῦν γὰρ ὑπὲρ αὐτῶν  ἄλλης   ἂν εἴη φιλοσοφίας οἰκειότερον. ὁμοίως
[1, 7]   ἕτερον καὶ τὸ μηδέποτε δι´  ἄλλο   αἱρετὸν τῶν καὶ〉 καθ´ αὑτὰ
[1, 7]   ἐν ἄλλῃ πράξει καὶ τέχνῃ·  ἄλλο   γὰρ ἐν ἰατρικῇ καὶ στρατηγικῇ
[1, 6]   ὄψις, ἐν ψυχῇ νοῦς, καὶ  ἄλλο   δὴ ἐν ἄλλῳ. ἀλλ´ ἴσως
[1, 7]   ἂν εἴη. φαίνεται μὲν γὰρ  ἄλλο   ἐν ἄλλῃ πράξει καὶ τέχνῃ·
[1, 7]   δ´ οἰκία, ἐν ἄλλῳ δ´  ἄλλο,   ἐν ἁπάσῃ δὲ πράξει καὶ
[1, 6]   θείη τις ἄν. οὐδ´  ἄλλο   οὐδὲν πλὴν τῆς ἰδέας; ὥστε
[1, 4]   πλοῦτον τιμήν, ἄλλοι δ´  ἄλλο—   πολλάκις δὲ καὶ αὐτὸς
[1, 6]   ταῦτα γὰρ εἰ καὶ δι´  ἄλλο   τι διώκομεν, ὅμως τῶν καθ´
[1, 9]   παραγίνεται. εἰ μὲν οὖν καὶ  ἄλλο   τί ἐστι θεῶν δώρημα ἀνθρώποις,
[1, 4]   παρὰ τὰ πολλὰ ταῦτα ἀγαθὰ  ἄλλο   τι καθ´ αὑτὸ εἶναι,
[1, 1]   τῶν πράξεων παρὰ ταύτας  ἄλλο   τι, καθάπερ ἐπὶ τῶν λεχθεισῶν
[1, 13]   φαίνεται δ´ ἐν αὐτοῖς καὶ  ἄλλο   τι παρὰ τὸν λόγον πεφυκός,
[1, 7]   δι´ αὐτὴν καὶ οὐδέποτε δι´  ἄλλο,   τιμὴν δὲ καὶ ἡδονὴν καὶ
[1, 7]   αἱρετὸν ἀεὶ καὶ μηδέποτε δι´  ἄλλο.   τοιοῦτον δ´ εὐδαιμονία μάλιστ´
[1, 9]   οὔτε βοῦν οὔτε ἵππον οὔτε  ἄλλο   τῶν ζῴων οὐδὲν εὔδαιμον λέγομεν·
[1, 11]   εὐδαίμονας μὴ εὐδαίμονας ποιεῖν μήτ´  ἄλλο   τῶν τοιούτων μηδέν. ~Διωρισμένων δὲ
[1, 7]   τούτων χάριν, οὐδ´ ὅλως δι´  ἄλλο.   φαίνεται δὲ καὶ ἐκ τῆς
[1, 4]   ἡδονὴν πλοῦτον τιμήν,  ἄλλοι   δ´ ἄλλο— πολλάκις δὲ καὶ
[1, 8]   γὰρ ἀρετὴ τοῖς δὲ φρόνησις  ἄλλοις   δὲ σοφία τις εἶναι δοκεῖ,
[1, 7]   δὴ τρόπον καὶ ἐν τοῖς  ἄλλοις   ποιητέον, ὅπως μὴ τὰ πάρεργα
[1, 6]   διὰ ταῦτα λέγεσθαι καὶ τρόπον  ἄλλον.   δῆλον οὖν ὅτι διττῶς λέγοιτ´
[1, 10]   οὐδεὶς εὐδαιμονίζει. ~Πότερον οὖν οὐδ´  ἄλλον   οὐδένα ἀνθρώπων εὐδαιμονιστέον ἕως ἂν
[1, 6]   δοκεῖ. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων  ἄλλος   ἔστω λόγος· τοῖς δὲ λεχθεῖσιν
[1, 4]   κε μήτ´ αὐτὸς νοέῃ μήτ´  ἄλλου   ἀκούων ἐν θυμῷ βάλληται,
[1, 5]   ζητούμενον ἀγαθόν· χρήσιμον γὰρ καὶ  ἄλλου   χάριν. διὸ μᾶλλον τὰ πρότερον
[1, 10]   αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ τοὺς  ἄλλους   τεχνίτας ἅπαντας. εἰ δ´ οὕτως,
[1, 6]   νοῦς, καὶ ἄλλο δὴ ἐν  ἄλλῳ.   ἀλλ´ ἴσως ταῦτα μὲν ἀφετέον
[1, 7]   ἐν οἰκοδομικῇ δ´ οἰκία, ἐν  ἄλλῳ   δ´ ἄλλο, ἐν ἁπάσῃ δὲ
[1, 8]   ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν  ἄλλων.   εἰ δ´ οὕτω, καθ´ αὑτὰς
[1, 12]   καὶ τὸν δρομικὸν καὶ τῶν  ἄλλων   ἕκαστον τῷ ποιόν τινα πεφυκέναι
[1, 2]   τέλος περιέχοι ἂν τὰ τῶν  ἄλλων,   ὥστε τοῦτ´ ἂν εἴη τἀνθρώπινον
[1, 7]   ἐθισμῷ τινί, καὶ ἄλλαι δ´  ἄλλως.   μετιέναι δὲ πειρατέον ἑκάστας
[1, 9]   μαθητὸν ἐθιστὸν καὶ  ἄλλως   πως ἀσκητόν, κατά τινα
[1, 8]   οἷον τῷ καθεύδοντι καὶ  ἄλλως   πως ἐξηργηκότι, τὴν δ´ ἐνέργειαν
[1, 10]   τοῦτό γε παντελῶς ἄτοπον,  ἄλλως   τε καὶ τοῖς λέγουσιν ἡμῖν
[1, 6]   ἀληθείας καὶ τὰ οἰκεῖα ἀναιρεῖν,  ἄλλως   τε καὶ φιλοσόφους ὄντας· ἀμφοῖν
[1, 13]   χρηστέον αὐτοῖς· οἷον τὸ μὲν  ἄλογον   αὐτῆς εἶναι, τὸ δὲ λόγον
[1, 13]   λόγῳ. φαίνεται δὴ καὶ τὸ  ἄλογον   διττόν. τὸ μὲν γὰρ φυτικὸν
[1, 13]   πείθεταί πως ὑπὸ λόγου τὸ  ἄλογον,   μηνύει καὶ νουθέτησις καὶ
[1, 13]   ἄλλη τις φύσις τῆς ψυχῆς  ἄλογος   εἶναι, μετέχουσα μέντοι πῃ λόγου.
[1, 13]   διαφέρει πρὸς τὸ παρόν. τοῦ  ἀλόγου   δὲ τὸ μὲν ἔοικε κοινῷ
[1, 5]   ἀγαθὸν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ  ἀλόγως   ἐοίκασιν ἐκ τῶν βίων ὑπολαμβάνειν
[1, 13]   ἐατέον, ἐπειδὴ τῆς ἀνθρωπικῆς ἀρετῆς  ἄμοιρον   πέφυκεν. ἔοικε δὲ καὶ ἄλλη
[1, 10]   δυστυχημάτων, ἔχει μὲν καὶ τοῦτ´  ἀμφισβήτησίν   τινα· δοκεῖ γὰρ εἶναί τι
[1, 6]   ἔστω λόγος· τοῖς δὲ λεχθεῖσιν  ἀμφισβήτησίς   τις ὑποφαίνεται διὰ τὸ μὴ
[1, 4]   δὲ τῆς εὐδαιμονίας, τί ἐστιν,  ἀμφισβητοῦσι   καὶ οὐχ ὁμοίως οἱ πολλοὶ
[1, 6]   ἄλλως τε καὶ φιλοσόφους ὄντας·  ἀμφοῖν   γὰρ ὄντοιν φίλοιν ὅσιον προτιμᾶν
[1, 10]   αὐτοὺς ἐνδέχεται. ἄτοπον δὴ γίνοιτ´  ἄν,   εἰ συμμεταβάλλοι καὶ τεθνεὼς
[1, 6]   αὑτὰ δὲ ποῖα θείη τις  ἄν;   ὅσα καὶ μονούμενα διώκεται,
[1, 6]   καθ´ αὑτὰ ἀγαθῶν θείη τις  ἄν.   οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν πλὴν
[1, 10]   τοῦτο βούλεται, ἀλλ´ ὅτι τηνικαῦτα  ἄν   τις ἀσφαλῶς μακαρίσειεν ἄνθρωπον ὡς
[1, 5]   κρείττων. τάχα δὲ καὶ μᾶλλον  ἄν   τις τέλος τοῦ πολιτικοῦ βίου
[1, 6]   πόνοις δὲ γυμναστική. ἀπορήσειε δ´  ἄν   τις τί ποτε καὶ βούλονται
[1, 4]   δὲ τοιοῦτος ἔχει λάβοι  ἂν   ἀρχὰς ῥᾳδίως. δὲ μηδέτερον
[1, 6]   ζητεῖται. τάχα δέ τῳ δόξειεν  ἂν   βέλτιον εἶναι γνωρίζειν αὐτὸ πρὸς
[1, 13]   ἂν εἴη· τάχα γὰρ οὕτως  ἂν   βέλτιον καὶ περὶ τῆς εὐδαιμονίας
[1, 10]   ἔκ τε τῶν τοιούτων οὐκ  ἂν   γένοιτο πάλιν εὐδαίμων ἐν ὀλίγῳ
[1, 10]   τῆς ζωῆς, καθάπερ εἴπομεν, οὐδεὶς  ἂν   γένοιτο τῶν μακαρίων ἄθλιος· οὐδέποτε
[1, 8]   εἰ δ´ οὕτω, καθ´ αὑτὰς  ἂν   εἶεν αἱ κατ´ ἀρετὴν πράξεις
[1, 9]   πέφυκεν ὀργανικῶς. ὁμολογούμενα δὲ ταῦτ´  ἂν   εἴη καὶ τοῖς ἐν ἀρχῇ·
[1, 6]   συμβεβηκότι τοῦ ὄντος) ὥστ´ οὐκ  ἂν   εἴη κοινή τις ἐπὶ τούτοις
[1, 6]   ἕτερα τοιαῦτα) δῆλον ὡς οὐκ  ἂν   εἴη κοινόν τι καθόλου καὶ
[1, 7]   τι; τί οὖν δὴ τοῦτ´  ἂν   εἴη ποτέ; τὸ μὲν γὰρ
[1, 6]   καθ´ αὑτό, δῆλον ὡς οὐκ  ἂν   εἴη πρακτὸν οὐδὲ κτητὸν ἀνθρώπῳ·
[1, 9]   ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἴσως ἄλλης  ἂν   εἴη σκέψεως οἰκειότερον, φαίνεται δὲ
[1, 9]   κάλλιστον ἐπιτρέψαι τύχῃ λίαν πλημμελὲς  ἂν   εἴη. συμφανὲς δ´ ἐστὶ καὶ
[1, 2]   τὴν ὄρεξιν) δῆλον ὡς τοῦτ´  ἂν   εἴη τἀγαθὸν καὶ τὸ ἄριστον.
[1, 2]   τὰ τῶν ἄλλων, ὥστε τοῦτ´  ἂν   εἴη τἀνθρώπινον ἀγαθόν. εἰ γὰρ
[1, 13]   ἀρετὴν τελείαν, περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον  ἂν   εἴη· τάχα γὰρ οὕτως ἂν
[1, 7]   ἕν τι μόνον τέλειον, τοῦτ´  ἂν   εἴη τὸ ζητούμενον, εἰ δὲ
[1, 3]   ὀρέξεις ποιουμένοις καὶ πράττουσι πολυωφελὲς  ἂν   εἴη τὸ περὶ τούτων εἰδέναι.
[1, 7]   πρακτῶν ἁπάντων ἐστὶ τέλος, τοῦτ´  ἂν   εἴη τὸ πρακτὸν ἀγαθόν, εἰ
[1, 7]   ζωήν. ἑπομένη δὲ αἰσθητική τις  ἂν   εἴη, φαίνεται δὲ καὶ αὐτὴ
[1, 7]   τὸ ζητούμενον ἀγαθόν, τί ποτ´  ἂν   εἴη. φαίνεται μὲν γὰρ ἄλλο
[1, 6]   ἐξακριβοῦν γὰρ ὑπὲρ αὐτῶν ἄλλης  ἂν   εἴη φιλοσοφίας οἰκειότερον. ὁμοίως δὲ
[1, 8]   πράξεσιν· οὔτε γὰρ δίκαιον οὐθεὶς  ἂν   εἴποι τὸν μὴ χαίροντα τῷ
[1, 7]   αὐτά (μηθενὸς γὰρ ἀποβαίνοντος ἑλοίμεθ´  ἂν   ἕκαστον αὐτῶν) αἱρούμεθα δὲ καὶ
[1, 6]   καθόλου καὶ ἕν· οὐ γὰρ  ἂν   ἐλέγετ´ ἐν πάσαις ταῖς κατηγορίαις,
[1, 7]   παρὰ πάντα ταῦτα θείη τις  ἂν   ἔργον τι; τί οὖν δὴ
[1, 5]   τὸν δ´ οὕτω ζῶντα οὐδεὶς  ἂν   εὐδαιμονίσειεν, εἰ μὴ θέσιν διαφυλάττων.
[1, 10]   ἄλλον οὐδένα ἀνθρώπων εὐδαιμονιστέον ἕως  ἂν   ζῇ, κατὰ Σόλωνα δὲ χρεὼν
[1, 13]   σκέψις αὕτη, δῆλον ὅτι γίνοιτ´  ἂν   ζήτησις κατὰ τὴν ἐξ
[1, 10]   τὸ πρότερον ἀπορηθέν· τάχα γὰρ  ἂν   θεωρηθείη καὶ τὸ νῦν ἐπιζητούμενον
[1, 3]   πολιτική τις οὖσα. Λέγοιτο δ´  ἂν   ἱκανῶς, εἰ κατὰ τὴν ὑποκειμένην
[1, 11]   δὲ λεχθὲν καὶ τύπῳ τάχ´  ἂν   ἱκανῶς ἔχοι. εἰ δή, καθάπερ
[1, 6]   εἰσαγαγεῖν τὰ εἴδη. δόξειε δ´  ἂν   ἴσως βέλτιον εἶναι καὶ δεῖν
[1, 7]   καὶ τὸ εὖ, οὕτω δόξειεν  ἂν   καὶ ἀνθρώπῳ, εἴπερ ἔστι τι
[1, 13]   ἅπασι τοῖς τρεφομένοις θείη τις  ἂν   καὶ ἐν τοῖς ἐμβρύοις, τὴν
[1, 9]   τι καὶ μακάριον. εἴη δ´  ἂν   καὶ πολύκοινον· δυνατὸν γὰρ ὑπάρξαι
[1, 8]   περὶ ψυχὴν τίθεμεν. ὥστε καλῶς  ἂν   λέγοιτο κατά γε ταύτην τὴν
[1, 6]   καὶ τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων ἦν  ἂν   μία τις ἐπιστήμη· νῦν δ´
[1, 10]   οὕτως, ἄθλιος μὲν οὐδέποτε γένοιτ´  ἂν   εὐδαίμων, οὐ μὴν μακάριός
[1, 7]   εἶθ´ ὕστερον ἀναγράψαι. δόξειε δ´  ἂν   παντὸς εἶναι προαγαγεῖν καὶ διαρθρῶσαι
[1, 10]   εὐδαίμων, οὐ μὴν μακάριός γε,  ἂν   Πριαμικαῖς τύχαις περιπέσῃ. οὐδὲ δὴ
[1, 2]   ἀπέχεσθαι, τὸ ταύτης τέλος περιέχοι  ἂν   τὰ τῶν ἄλλων, ὥστε τοῦτ´
[1, 6]   δῆλον οὖν ὅτι διττῶς λέγοιτ´  ἂν   τἀγαθά, καὶ τὰ μὲν καθ´
[1, 2]   ἐπιστημῶν δυνάμεων. δόξειε δ´  ἂν   τῆς κυριωτάτης καὶ μάλιστα ἀρχιτεκτονικῆς.
[1, 7]   ἔτι λεχθῆναι. τάχα δὴ γένοιτ´  ἂν   τοῦτ´, εἰ ληφθείη τὸ ἔργον
[1, 2]   καθάπερ τοξόται σκοπὸν ἔχοντες μᾶλλον  ἂν   τυγχάνοιμεν τοῦ δέοντος; εἰ δ´
[1, 5]   τὰ πρότερον λεχθέντα τέλη τις  ἂν   ὑπολάβοι· δι´ αὑτὰ γὰρ ἀγαπᾶται.
[1, 9]   λοιπῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν ὑπάρχειν  ἀναγκαῖον,   τὰ δὲ συνεργὰ καὶ χρήσιμα
[1, 8]   οἷόν τε· πράξει γὰρ ἐξ  ἀνάγκης,   καὶ εὖ πράξει. ὥσπερ δ´
[1, 7]   ἴσως ὑποτυπῶσαι πρῶτον, εἶθ´ ὕστερον  ἀναγράψαι.   δόξειε δ´ ἂν παντὸς εἶναι
[1, 6]   τῆς ἀληθείας καὶ τὰ οἰκεῖα  ἀναιρεῖν,   ἄλλως τε καὶ φιλοσόφους ὄντας·
[1, 10]   εὐμετάβολον, τὰς δὲ τύχας πολλάκις  ἀνακυκλεῖσθαι   περὶ τοὺς αὐτούς; δῆλον γὰρ
[1, 4]   προτιθέμεθα, πεφροιμιάσθω ταῦτα. Λέγωμεν δ´  ἀναλαβόντες,   ἐπειδὴ πᾶσα γνῶσις καὶ προαίρεσις
[1, 10]   καὶ μεγάλας ἀτυχίας, μὴ δι´  ἀναλγησίαν,   ἀλλὰ γεννάδας ὢν καὶ μεγαλόψυχος.
[1, 6]   ἅπαντα συντελεῖν, μᾶλλον κατ´  ἀναλογίαν;   ὡς γὰρ ἐν σώματι ὄψις,
[1, 4]   ἀθλοθετῶν ἐπὶ τὸ πέρας  ἀνάπαλιν.   ἀρκτέον μὲν γὰρ ἀπὸ τῶν
[1, 10]   αὐτῶν καλὴ καὶ σπουδαία γίνεται)  ἀνάπαλιν   δὲ συμβαίνοντα θλίβει καὶ λυμαίνεται
[1, 12]   πρὸς ταῦτα γὰρ καὶ τἆλλα  ἀναφέρεσθαι.   μὲν γὰρ ἔπαινος τῆς
[1, 12]   γελοῖοι γὰρ φαίνονται πρὸς ἡμᾶς  ἀναφερόμενοι,   τοῦτο δὲ συμβαίνει διὰ τὸ
[1, 12]   τὸ γίνεσθαι τοὺς ἐπαίνους δι´  ἀναφορᾶς,   ὥσπερ εἴπομεν. εἰ δ´ ἐστὶν
[1, 5]   οἱ μὲν οὖν πολλοὶ παντελῶς  ἀνδραποδώδεις   φαίνονται βοσκημάτων βίον προαιρούμενοι, τυγχάνουσι
[1, 6]   ζητήσεως γινομένης διὰ τὸ φίλους  ἄνδρας   εἰσαγαγεῖν τὰ εἴδη. δόξειε δ´
[1, 3]   διὰ πλοῦτον, ἕτεροι δὲ δι´  ἀνδρείαν.   ἀγαπητὸν οὖν περὶ τοιούτων καὶ
[1, 12]   τὸν γὰρ δίκαιον καὶ τὸν  ἀνδρεῖον   καὶ ὅλως τὸν ἀγαθόν τε
[1, 13]   ἐστι τὸ τοῦ σώφρονος καὶ  ἀνδρείου·   πάντα γὰρ ὁμοφωνεῖ τῷ λόγῳ.
[1, 8]   τὰ δὲ ὀλίγοι καὶ ἔνδοξοι  ἄνδρες·   οὐδετέρους δὲ τούτων εὔλογον διαμαρτάνειν
[1, 7]   πράξεις μετὰ λόγου, σπουδαίου δ´  ἀνδρὸς   εὖ ταῦτα καὶ καλῶς, ἕκαστον
[1, 12]   μακαρίζομεν καὶ εὐδαιμονίζομεν καὶ τῶν  ἀνδρῶν   τοὺς θειοτάτους {μακαρίζομεν} ὁμοίως δὲ
[1, 8]   τι μεθ´ ἡδονῆς οὐκ  ἄνευ   ἡδονῆς· ἕτεροι δὲ καὶ τὴν
[1, 7]   ἐνέργεια κατὰ λόγον μὴ  ἄνευ   λόγου, τὸ δ´ αὐτό φαμεν
[1, 10]   ὡς ἀληθῶς ἀγαθὸς καὶ τετράγωνος  ἄνευ   ψόγου. πολλῶν δὲ γινομένων κατὰ
[1, 4]   βάλληται, δ´ αὖτ´ ἀχρήιος  ἀνήρ.   ~Ἡμεῖς δὲ λέγωμεν ὅθεν παρεξέβημεν.
[1, 13]   τὸ θρεπτικὸν ἐατέον, ἐπειδὴ τῆς  ἀνθρωπικῆς   ἀρετῆς ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε δὲ
[1, 13]   κοινή τις ἀρετὴ καὶ οὐκ  ἀνθρωπίνη   φαίνεται· δοκεῖ γὰρ ἐν τοῖς
[1, 13]   ἀνθρώπινον ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν  ἀνθρωπίνην.   ἀρετὴν δὲ λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ
[1, 13]   εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην. ἀρετὴν δὲ λέγομεν  ἀνθρωπίνην   οὐ τὴν τοῦ σώματος ἀλλὰ
[1, 13]   προαίρεσιν. περὶ ἀρετῆς δὲ ἐπισκεπτέον  ἀνθρωπίνης   δῆλον ὅτι· καὶ γὰρ τἀγαθὸν
[1, 7]   ἀποτελεῖται· εἰ δ´ οὕτω, τὸ  ἀνθρώπινον   ἀγαθὸν ψυχῆς ἐνέργεια γίνεται κατ´
[1, 13]   δῆλον ὅτι· καὶ γὰρ τἀγαθὸν  ἀνθρώπινον   ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην.
[1, 10]   κακῶς, ἀλλὰ προσδεῖται τούτων  ἀνθρώπινος   βίος, καθάπερ εἴπομεν, κύριαι δ´
[1, 10]   οὐδὲν γὰρ οὕτως ὑπάρχει τῶν  ἀνθρωπίνων   ἔργων βεβαιότης ὡς περὶ τὰς
[1, 9]   θεόσδοτον εἶναι, καὶ μάλιστα τῶν  ἀνθρωπίνων   ὅσῳ βέλτιστον. ἀλλὰ τοῦτο μὲν
[1, 9]   ἄλλο τί ἐστι θεῶν δώρημα  ἀνθρώποις,   εὔλογον καὶ τὴν εὐδαιμονίαν θεόσδοτον
[1, 10]   τηνικαῦτα ἄν τις ἀσφαλῶς μακαρίσειεν  ἄνθρωπον   ὡς ἐκτὸς ἤδη τῶν κακῶν
[1, 6]   τοῦ ἀνθρώπου. γὰρ  ἄνθρωπος,   οὐδὲν διοίσουσιν· εἰ δ´ οὕτως,
[1, 7]   πολίταις, ἐπειδὴ φύσει πολιτικὸν  ἄνθρωπος.   τούτων δὲ ληπτέος ὅρος τις·
[1, 7]   ἔστιν ἔργα τινὰ καὶ πράξεις,  ἀνθρώπου   δ´ οὐδέν ἐστιν, ἀλλ´ ἀργὸν
[1, 7]   τὸ εὖ· εἰ δ´ οὕτως,  {ἀνθρώπου   δὲ τίθεμεν ἔργον ζωήν τινα,
[1, 6]   αὐτὸς λόγος ἐστὶν τοῦ  ἀνθρώπου.   γὰρ ἄνθρωπος, οὐδὲν διοίσουσιν·
[1, 6]   ἐπισκοπεῖν ἰατρός, ἀλλὰ τὴν  ἀνθρώπου,   μᾶλλον δ´ ἴσως τὴν τοῦδε·
[1, 7]   φαίνεταί τι ἔργον, οὕτω καὶ  ἀνθρώπου   παρὰ πάντα ταῦτα θείη τις
[1, 7]   λέγεσθαι. εἰ δ´ ἐστὶν ἔργον  ἀνθρώπου   ψυχῆς ἐνέργεια κατὰ λόγον
[1, 7]   εἰ ληφθείη τὸ ἔργον τοῦ  ἀνθρώπου.   ὥσπερ γὰρ αὐλητῇ καὶ ἀγαλματοποιῷ
[1, 10]   ὑπάρξει τὰ λεχθέντα, μακαρίους δ´  ἀνθρώπους.   ~καὶ περὶ μὲν τούτων ἐπὶ
[1, 7]   εὖ, οὕτω δόξειεν ἂν καὶ  ἀνθρώπῳ,   εἴπερ ἔστι τι ἔργον αὐτοῦ.
[1, 6]   ἔν τε αὐτοανθρώπῳ (καὶ ἐν  ἀνθρώπῳ   εἷς καὶ αὐτὸς λόγος
[1, 6]   ἂν εἴη πρακτὸν οὐδὲ κτητὸν  ἀνθρώπῳ·   νῦν δὲ τοιοῦτόν τι ζητεῖται.
[1, 10]   ~Πότερον οὖν οὐδ´ ἄλλον οὐδένα  ἀνθρώπων   εὐδαιμονιστέον ἕως ἂν ζῇ, κατὰ
[1, 3]   διώκειν ἕκαστα. τοῖς γὰρ τοιούτοις  ἀνόνητος   γνῶσις γίνεται, καθάπερ τοῖς
[1, 13]   τὸν λόγον, ἐναντιούμενον τούτῳ καὶ  ἀντιβαῖνον.   πῶς δ´ ἕτερον, οὐδὲν διαφέρει.
[1, 10]   εὐτυχημάτων, ὁμοίως δὲ καὶ τῶν  ἀντικειμένων,   δῆλον ὡς οὐ ποιεῖ ῥοπὴν
[1, 11]   τινος ἀγαθοῦ κοινωνοῦσιν (ἢ τῶν  ἀντικειμένων.   ἔοικε γὰρ ἐκ τούτων εἰ
[1, 13]   λόγον πεφυκός, μάχεται καὶ  ἀντιτείνει   τῷ λόγῳ. ἀτεχνῶς γὰρ καθάπερ
[1, 3]   ἀκολουθητικὸς ὢν ματαίως ἀκούσεται καὶ  ἀνωφελῶς,   ἐπειδὴ τὸ τέλος ἐστὶν οὐ
[1, 10]   καὶ τυχεῖν βίου τοῦ κατ´  ἀξίαν,   τοὺς δ´ ἐξ ἐναντίας· δῆλον
[1, 3]   διὰ τὸ πολλοῖς συμβαίνειν βλάβας  ἀπ´   αὐτῶν· ἤδη γάρ τινες ἀπώλοντο
[1, 3]   πιθανολογοῦντος ἀποδέχεσθαι καὶ ῥητορικὸν ἀποδείξεις  ἀπαιτεῖν.   ἕκαστος δὲ κρίνει καλῶς
[1, 7]   τῶν ἔργων πλείω γίνηται. οὐκ  ἀπαιτητέον   (δ´ οὐδὲ τὴν αἰτίαν ἐν
[1, 8]   ἐπιζητούμενα τὰ περὶ τὴν εὐδαιμονίαν  ἅπανθ´   ὑπάρχειν τῷ λεχθέντι. τοῖς μὲν
[1, 8]   οὗ τις ἐρᾷ τὸ τυχεῖν.  ἅπαντα   γὰρ ὑπάρχει ταῦτα ταῖς ἀρίσταις
[1, 6]   ἑνὸς εἶναι πρὸς ἓν  ἅπαντα   συντελεῖν, μᾶλλον κατ´ ἀναλογίαν;
[1, 6]   καίτοι βοήθημα τηλικοῦτον τοὺς τεχνίτας  ἅπαντας   ἀγνοεῖν καὶ μηδ´ ἐπιζητεῖν οὐκ
[1, 11]   τὰ περὶ τοὺς φίλους ὁμοίως  ἅπαντας,   διαφέρει δὲ τῶν παθῶν ἕκαστον
[1, 10]   τρόπον καὶ τοὺς ἄλλους τεχνίτας  ἅπαντας.   εἰ δ´ οὕτως, ἄθλιος μὲν
[1, 7]   ὥστ´ εἴ τι τῶν πρακτῶν  ἁπάντων   ἐστὶ τέλος, τοῦτ´ ἂν εἴη
[1, 6]   καὶ ἐπιστήμη, καὶ τῶν ἀγαθῶν  ἁπάντων   ἦν ἂν μία τις ἐπιστήμη·
[1, 11]   ἀπογόνων τύχας καὶ τῶν φίλων  ἁπάντων   τὸ μὲν μηδοτιοῦν συμβάλλεσθαι λίαν
[1, 1]   τρόπον ἄλλαι ὑφ´ ἑτέρας· ἐν  ἁπάσαις   δὲ τὰ τῶν ἀρχιτεκτονικῶν τέλη
[1, 4]   αἴτιόν ἐστι τοῦ εἶναι ἀγαθά.  ἁπάσας   μὲν οὖν ἐξετάζειν τὰς δόξας
[1, 7]   ἐν ἄλλῳ δ´ ἄλλο, ἐν  ἁπάσῃ   δὲ πράξει καὶ προαιρέσει τὸ
[1, 3]   γὰρ ἀκριβὲς οὐχ ὁμοίως ἐν  ἅπασι   τοῖς λόγοις ἐπιζητητέον, ὥσπερ οὐδ´
[1, 13]   γὰρ δύναμιν τῆς ψυχῆς ἐν  ἅπασι   τοῖς τρεφομένοις θείη τις ἂν
[1, 6]   αὑτά, τὸν τἀγαθοῦ λόγον ἐν  ἅπασιν   αὐτοῖς τὸν αὐτὸν ἐμφαίνεσθαι δεήσει,
[1, 7]   τὴν ἀκρίβειαν μὴ ὁμοίως ἐν  ἅπασιν   ἐπιζητεῖν, ἀλλ´ ἐν ἑκάστοις κατὰ
[1, 7]   (δ´ οὐδὲ τὴν αἰτίαν ἐν  ἅπασιν   ὁμοίως, ἀλλ´ ἱκανὸν ἔν τισι
[1, 7]   τῶν φίλων τοὺς φίλους εἰς  ἄπειρον   πρόεισιν. ἀλλὰ τοῦτο μὲν εἰσαῦθις
[1, 2]   (πρόεισι γὰρ οὕτω γ´ εἰς  ἄπειρον,   ὥστ´ εἶναι κενὴν καὶ ματαίαν
[1, 3]   ἔστιν οἰκεῖος ἀκροατὴς νέος·  ἄπειρος   γὰρ τῶν κατὰ τὸν βίον
[1, 11]   ἕκαστον μὲν διαιρεῖν μακρὸν καὶ  ἀπέραντον   φαίνεται, καθόλου δὲ λεχθὲν καὶ
[1, 1]   τινὸς ἐφίεσθαι δοκεῖ· διὸ καλῶς  ἀπεφήναντο   τἀγαθόν, οὗ πάντ´ ἐφίεται. διαφορὰ
[1, 2]   τί δεῖ πράττειν καὶ τίνων  ἀπέχεσθαι,   τὸ ταύτης τέλος περιέχοι ἂν
[1, 3]   ἕκαστον μὲν ἄρα πεπαιδευμένος,  ἁπλῶς   δ´ περὶ πᾶν πεπαιδευμένος.
[1, 7]   καὶ δι´ αὐτὸ αἱρετῶν, καὶ  ἁπλῶς   δὴ τέλειον τὸ καθ´ αὑτὸ
[1, 7]   κιθαριστοῦ καὶ σπουδαίου κιθαριστοῦ, καὶ  ἁπλῶς   δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων, προστιθεμένης
[1, 11]   ἀφαυρόν τι καὶ μικρὸν  ἁπλῶς   ἐκείνοις εἶναι, εἰ δὲ
[1, 4]   μὲν γὰρ ἡμῖν τὰ δ´  ἁπλῶς.   ἴσως οὖν ἡμῖν γε ἀρκτέον
[1, 12]   ἀρετῆς· πρακτικοὶ γὰρ τῶν καλῶν  ἀπὸ   ταύτης· τὰ δ´ ἐγκώμια τῶν
[1, 6]   οὐ γὰρ ἔοικε τοῖς γε  ἀπὸ   τύχης ὁμωνύμοις. ἀλλ´ ἆρά γε
[1, 4]   ὁδός, ὥσπερ ἐν τῷ σταδίῳ  ἀπὸ   τῶν ἀθλοθετῶν ἐπὶ τὸ πέρας
[1, 4]   ἠπόρει τοῦτο καὶ ἐζήτει, πότερον  ἀπὸ   τῶν ἀρχῶν ἐπὶ τὰς
[1, 4]   δ´ ἡμᾶς ὅτι διαφέρουσιν οἱ  ἀπὸ   τῶν ἀρχῶν λόγοι καὶ οἱ
[1, 4]   ἀνάπαλιν. ἀρκτέον μὲν γὰρ  ἀπὸ   τῶν γνωρίμων, ταῦτα δὲ διττῶς·
[1, 4]   ἴσως οὖν ἡμῖν γε ἀρκτέον  ἀπὸ   τῶν ἡμῖν γνωρίμων. διὸ δεῖ
[1, 6]   δὲ διὰ ταῦτα. χωρίσαντες οὖν  ἀπὸ   τῶν ὠφελίμων τὰ καθ´ αὑτὰ
[1, 7]   καὶ δι´ αὐτά (μηθενὸς γὰρ  ἀποβαίνοντος   ἑλοίμεθ´ ἂν ἕκαστον αὐτῶν) αἱρούμεθα
[1, 7]   ἐπὶ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς  ἀπογόνους   καὶ τῶν φίλων τοὺς φίλους
[1, 10]   ἀτιμίαι καὶ τέκνων καὶ ὅλως  ἀπογόνων   εὐπραξίαι τε καὶ δυστυχίαι. ἀπορίαν
[1, 11]   τοσοῦτον διωρίσθω. Τὰς δὲ τῶν  ἀπογόνων   τύχας καὶ τῶν φίλων ἁπάντων
[1, 3]   τε πιθανολογοῦντος ἀποδέχεσθαι καὶ ῥητορικὸν  ἀποδείξεις   ἀπαιτεῖν. ἕκαστος δὲ κρίνει καλῶς
[1, 4]   περὶ μὲν ἀκροατοῦ, καὶ πῶς  ἀποδεκτέον,   καὶ τί προτιθέμεθα, πεφροιμιάσθω ταῦτα.
[1, 3]   γὰρ φαίνεται μαθηματικοῦ τε πιθανολογοῦντος  ἀποδέχεσθαι   καὶ ῥητορικὸν ἀποδείξεις ἀπαιτεῖν. ἕκαστος
[1, 3]   τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ  ἀποδέχεσθαι   χρεὼν ἕκαστα τῶν λεγομένων· πεπαιδευμένου
[1, 4]   ὁμοίως οἱ πολλοὶ τοῖς σοφοῖς  ἀποδιδόασιν.   οἳ μὲν γὰρ τῶν ἐναργῶν
[1, 10]   καὶ ἔστιν εὐδαίμων τότε ἐπειδὰν  ἀποθάνῃ;   τοῦτό γε παντελῶς ἄτοπον,
[1, 5]   καὶ τὸν βίον ἀγαπῶσι τὸν  ἀπολαυστικόν.   τρεῖς γάρ εἰσι μάλιστα οἱ
[1, 9]   δὲ τὴν ἀρετήν. ~Ὅθεν καὶ  ἀπορεῖται   πότερόν ἐστι μαθητὸν ἐθιστὸν
[1, 10]   ἀλλ´ ἐπανιτέον ἐπὶ τὸ πρότερον  ἀπορηθέν·   τάχα γὰρ ἂν θεωρηθείη καὶ
[1, 6]   ἰατρικὴ ἐν πόνοις δὲ γυμναστική.  ἀπορήσειε   δ´ ἄν τις τί ποτε
[1, 10]   ἀπογόνων εὐπραξίαι τε καὶ δυστυχίαι.  ἀπορίαν   δὲ καὶ ταῦτα παρέχει· τῷ
[1, 6]   καὶ μηδ´ ἐπιζητεῖν οὐκ εὔλογον.  ἄπορον   δὲ καὶ τί ὠφεληθήσεται ὑφάντης
[1, 10]   δῆλον δ´ ὅτι καὶ τοῖς  ἀποστήμασι   πρὸς τοὺς γονεῖς παντοδαπῶς ἔχειν
[1, 8]   γὰρ ἕξιν ἐνδέχεται (μηδὲν ἀγαθὸν  ἀποτελεῖν   ὑπάρχουσαν, οἷον τῷ καθεύδοντι
[1, 7]   εὖ κατὰ τὴν οἰκείαν ἀρετὴν  ἀποτελεῖται·   εἰ δ´ οὕτω, τὸ ἀνθρώπινον
[1, 10]   πολλάκις, χαμαιλέοντά τινα τὸν εὐδαίμονα  ἀποφαίνοντες   καὶ σαθρῶς ἱδρυμένον. τὸ
[1, 5]   καθεύδειν ἔχοντα τὴν ἀρετὴν  ἀπρακτεῖν   διὰ βίου, καὶ πρὸς τούτοις
[1, 3]   ἀπ´ αὐτῶν· ἤδη γάρ τινες  ἀπώλοντο   διὰ πλοῦτον, ἕτεροι δὲ δι´
[1, 2]   εἴη τἀγαθὸν καὶ τὸ ἄριστον.  ἆρ´   οὖν καὶ πρὸς τὸν βίον
[1, 8]   κρίνει δ´ ὡς εἴπομεν. ἄριστον  ἄρα   καὶ κάλλιστον καὶ ἥδιστον
[1, 3]   ἀγαθὸς κριτής. καθ´ ἕκαστον μὲν  ἄρα   πεπαιδευμένος, ἁπλῶς δ´
[1, 7]   ζητεῖται δὲ τὸ ἴδιον. ἀφοριστέον  ἄρα   τήν τε θρεπτικὴν καὶ τὴν
[1, 6]   ταύτῃ ἀγαθά. οὐκ ἔστιν  ἄρα   τὸ ἀγαθὸν κοινόν τι κατὰ
[1, 10]   δὲ δὴ καὶ θετέον οὕτως,  ἆρά   γε καὶ ἔστιν εὐδαίμων τότε
[1, 6]   γε ἀπὸ τύχης ὁμωνύμοις. ἀλλ´  ἆρά   γε τῷ ἀφ´ ἑνὸς εἶναι
[1, 13]   ἀθλίων· συμβαίνει δὲ τοῦτο εἰκότως·  ἀργία   γάρ ἐστιν ὕπνος τῆς
[1, 7]   ἀνθρώπου δ´ οὐδέν ἐστιν, ἀλλ´  ἀργὸν   πέφυκεν; καθάπερ ὀφθαλμοῦ καὶ
[1, 6]   καὶ ἐν τῷ ποιῷ αἱ  ἀρεταί,   καὶ ἐν τῷ ποσῷ τὸ
[1, 7]   ἀρετήν, εἰ δὲ πλείους αἱ  ἀρεταί,   κατὰ τὴν ἀρίστην καὶ τελειοτάτην.
[1, 13]   τῶν ἕξεων δὲ τὰς ἐπαινετὰς  ἀρετὰς   λέγομεν.
[1, 5]   παρ´ οἷς γινώσκονται, καὶ ἐπ´  ἀρετῇ·   δῆλον οὖν ὅτι κατά γε
[1, 13]   ταύτης μὲν οὖν κοινή τις  ἀρετὴ   καὶ οὐκ ἀνθρωπίνη φαίνεται· δοκεῖ
[1, 13]   τι. διορίζεται δὲ καὶ  ἀρετὴ   κατὰ τὴν διαφορὰν ταύτην· λέγομεν
[1, 5]   ὅτι κατά γε τούτους  ἀρετὴ   κρείττων. τάχα δὲ καὶ μᾶλλον
[1, 8]   τῷ λεχθέντι. τοῖς μὲν γὰρ  ἀρετὴ   τοῖς δὲ φρόνησις ἄλλοις δὲ
[1, 7]   ἡδονὴν καὶ νοῦν καὶ πᾶσαν  ἀρετὴν   αἱρούμεθα μὲν καὶ δι´ αὐτά
[1, 7]   δ´ εὖ κατὰ τὴν οἰκείαν  ἀρετὴν   ἀποτελεῖται· εἰ δ´ οὕτω, τὸ
[1, 13]   ἐζητοῦμεν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἀνθρωπίνην.  ἀρετὴν   δὲ λέγομεν ἀνθρωπίνην οὐ τὴν
[1, 9]   πᾶσι τοῖς μὴ πεπηρωμένοις πρὸς  ἀρετὴν   διά τινος μαθήσεως καὶ ἐπιμελείας.
[1, 7]   ἀγαθὸν ψυχῆς ἐνέργεια γίνεται κατ´  ἀρετήν,   εἰ δὲ πλείους αἱ ἀρεταί,
[1, 10]   κύριαι δ´ εἰσὶν αἱ κατ´  ἀρετὴν   ἐνέργειαι τῆς εὐδαιμονίας, αἱ δ´
[1, 12]   τὸν ἀγαθόν τε καὶ τὴν  ἀρετὴν   ἐπαινοῦμεν διὰ τὰς πράξεις καὶ
[1, 5]   ἐνδέχεσθαι καὶ καθεύδειν ἔχοντα τὴν  ἀρετὴν   ἀπρακτεῖν διὰ βίου, καὶ
[1, 8]   τοῖς μὲν οὖν λέγουσι τὴν  ἀρετὴν   ἀρετήν τινα συνῳδός ἐστιν
[1, 10]   πράξει καὶ θεωρήσει τὰ κατ´  ἀρετήν,   καὶ τὰς τύχας οἴσει κάλλιστα
[1, 9]   μὴ θεόπεμπτός ἐστιν ἀλλὰ δι´  ἀρετὴν   καί τινα μάθησιν ἄσκησιν
[1, 10]   περὶ τὰς ἐνεργείας τὰς κατ´  ἀρετήν·   μονιμώτεραι γὰρ καὶ τῶν ἐπιστημῶν
[1, 8]   τῇ εὐδαιμονίᾳ, ἕτεροι δὲ τὴν  ἀρετήν.   ~Ὅθεν καὶ ἀπορεῖται πότερόν ἐστι
[1, 9]   εἴρηται γὰρ ψυχῆς ἐνέργεια κατ´  ἀρετὴν   ποιά τις. τῶν δὲ λοιπῶν
[1, 8]   αὑτὰς ἂν εἶεν αἱ κατ´  ἀρετὴν   πράξεις ἡδεῖαι. ἀλλὰ μὴν καὶ
[1, 8]   ἡδέα· τοιαῦται δ´ αἱ κατ´  ἀρετὴν   πράξεις, ὥστε καὶ τούτοις εἰσὶν
[1, 10]   κωλύει λέγειν εὐδαίμονα τὸν κατ´  ἀρετὴν   τελείαν ἐνεργοῦντα καὶ τοῖς ἐκτὸς
[1, 13]   εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ´  ἀρετὴν   τελείαν, περὶ ἀρετῆς ἐπισκεπτέον ἂν
[1, 8]   οὖν λέγουσι τὴν ἀρετὴν  ἀρετήν   τινα συνῳδός ἐστιν λόγος·
[1, 8]   φιλοδικαίῳ καὶ ὅλως τὰ κατ´  ἀρετὴν   τῷ φιλαρέτῳ. τοῖς μὲν οὖν
[1, 7]   πάντων, προστιθεμένης τῆς κατὰ τὴν  ἀρετὴν   ὑπεροχῆς πρὸς τὸ ἔργον· κιθαριστοῦ
[1, 9]   θειοτάτων εἶναι· τὸ γὰρ τῆς  ἀρετῆς   ἆθλον καὶ τέλος ἄριστον εἶναι
[1, 13]   θρεπτικὸν ἐατέον, ἐπειδὴ τῆς ἀνθρωπικῆς  ἀρετῆς   ἄμοιρον πέφυκεν. ἔοικε δὲ καὶ
[1, 13]   τὴν ἐξ ἀρχῆς προαίρεσιν. περὶ  ἀρετῆς   δὲ ἐπισκεπτέον ἀνθρωπίνης δῆλον ὅτι·
[1, 13]   τις κατ´ ἀρετὴν τελείαν, περὶ  ἀρετῆς   ἐπισκεπτέον ἂν εἴη· τάχα γὰρ
[1, 12]   μὲν γὰρ ἔπαινος τῆς  ἀρετῆς·   πρακτικοὶ γὰρ τῶν καλῶν ἀπὸ
[1, 9]   δεῖ γάρ, ὥσπερ εἴπομεν, καὶ  ἀρετῆς   τελείας καὶ βίου τελείου. πολλαὶ
[1, 6]   ὕστερον ἔλεγον, διόπερ οὐδὲ τῶν  ἀριθμῶν   ἰδέαν κατεσκεύαζο