HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Traité du ciel, Livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


α  =  206 formes différentes pour 707 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, chapitre
[2, 1]   ~ΠΕΡΙ ΟΥΡΑΝΟΥ Β. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Α'   Ὅτι μὲν οὖν οὔτε γέγονεν
[2, 5]   κύκλου κινηθῆναι, οἷον ἀπὸ τοῦ  Α   τὴν μὲν ἐπὶ τὸ Β
[2, 6]   τῶν ζῴων ἐκ τοιούτων συνέστηκεν     διαφέρει τοῖς οἰκείοις τόποις· οὐθὲν
[2, 13]   μὲν βαρὺ τὸ δὲ κοῦφον,     τίνι διώριστο καὶ πῶς ἐπεφύκει
[2, 8]   τὰ αὐτὰ καὶ ὁμοίως ἔσται  ἄλογα·   συμβήσεται γὰρ θᾶττον κινεῖσθαι τὰ
[2, 4]   τὸ δὲ τρίγωνον (κατὰ τὴν  δυάδα,   ἐπειδὴ ὀρθαὶ δύο. Ἐὰν δὲ
[2, 4]   μίαν· γὰρ εἰς τὰ  ἐπίπεδα   διαίρεσις οὐχ ὡς ἂν τέμνων
[2, 4]   δὲ καὶ οἱ διαιροῦντες εἰς  ἐπίπεδα   καὶ ἐξ ἐπιπέδων τὰ σώματα
[2, 13]   τοῖς αὐτοῖς. Ἔτι δὲ πρὸς  Ἐμπεδοκλέα   κἂν ἐκεῖνό τις εἴπειεν. Ὅτε
[2, 14]   καὶ ὅτι πάντα φέρεται τὰ  βαρέα   πρὸς ὁμοίας γωνίας, ἀλλ´ οὐ
[2, 3]   δ´ αἰτία περὶ αὐτῶν ἐνθένδε  ληπτέα.   Ἕκαστόν ἐστιν, ὧν ἐστιν ἔργον,
[2, 12]   μὲν ἐχόντων, ἀψύχων δὲ πάμπαν,  διανοούμεθα·   δεῖ δ´ ὡς μετεχόντων ὑπολαμβάνειν
[2, 12]   ζῴων καὶ φυτῶν. Καὶ γὰρ  ἐνταῦθα   αἱ τοῦ ἀνθρώπου πλεῖσται πράξεις·
[2, 9]   ποιοῦν πληγὴν ἀδύνατον ψοφεῖν. Ὥστ´  ἐνταῦθα   λεκτέον ὡς εἴπερ ἐφέρετο τὰ
[2, 14]   πέφυκε φέρεσθαι, καὶ τὸ ὅλον  ἐνταῦθα   πέφυκεν· ὥστ´ εἴπερ (ἀδύνατον κινηθῆναι
[2, 13]   ὁτιοῦν φέρεται μόριον αὐτῆς, ἀναγκαῖον  ἐνταῦθα   φέρεσθαι καὶ τὴν ὅλην· οὗ
[2, 12]   ἐν πολλαῖς γὰρ σφαίραις  τελευταία   σφαῖρα ἐνδεδεμένη φέρεται, ἑκάστη δὲ
[2, 13]   πότερον φύσει μὲν οὐκ ἔστι,  βίᾳ   δ´ ἔστιν. Ἐπεὶ δὲ (περὶ
[2, 13]   ὥσπερ γὰρ κίνησις ὑπάρχει  βίᾳ   φύσει, οὕτω καὶ ἠρεμία.
[2, 13]   Πρὸς μὲν γὰρ τὸ μέσον  βίᾳ,   καὶ μένει βίᾳ· κατὰ φύσιν
[2, 14]   καὶ ὑπάρχειν, ἀλλὰ μὴ  βίᾳ   καὶ παρὰ φύσιν. Ἔτι δὲ
[2, 13]   τὸ μέσον βίᾳ, καὶ μένει  βίᾳ·   κατὰ φύσιν δέ γε ἀναγκαῖον
[2, 14]   ἐπὶ τοῦ μέσου, ἀναγκαῖον αὐτὴν  βίᾳ   κινεῖσθαι ταύτην τὴν κίνησιν· οὐ
[2, 13]   μόνον οὐδ´ ἠρέμησις· ὥστ´ εἰ  βίᾳ   νῦν γῆ μένει, καὶ
[2, 13]   μή ἐστι μήτε φύσει μήτε  βίᾳ,   ὅλως οὐδὲν κινηθήσεται· περὶ γὰρ
[2, 14]   εἰρημένας αἰτίας, καὶ διότι τὰ  βίᾳ   ῥιπτούμενα ἄνω βάρη κατὰ στάθμην
[2, 2]   δὲ καὶ εἰώθαμεν λέγειν τὰ  πλάγια   ἐν τῷ κόσμῳ οὐ τὸ
[2, 13]   κάτω εἰς τὰ  πλάγια   φέρεσθαι προσήκει τὸ ἐπὶ τοῦ
[2, 13]   λέγουσιν, ἀλλὰ τὸ μέγεθος μᾶλλον·  διὰ   γὰρ τὴν στενοχωρίαν οὐκ ἔχων
[2, 13]   διὰ τίν´ αἰτίαν; Οὐ γὰρ  διά   γε τὴν δίνην. Εἰ δὲ
[2, 13]   τρόπον ἐκινεῖτο ἀπὸ τοῦ μέσου  διά   γε τὸν τῆς ὁμοιότητος λόγον,
[2, 13]   δεῦρο κινεῖσθαι προσήκει. Ἀλλὰ  διά   γε τοῦτον τὸν λόγον οὐ
[2, 13]   καὶ περὶ τὸν ὅλον οὐρανόν.  Διὰ   μὲν οὖν ταύτην τὴν αἰτίαν
[2, 13]   μικροῖς κύκλοις εὐθεῖα φαίνεται πόρρωθεν.  Διὰ   μὲν οὖν ταύτην τὴν φαντασίαν
[2, 12]   δὲ πρῶτος οὐρανὸς εὐθὺς τυγχάνει  διὰ   μιᾶς κινήσεως. Τὰ δ´ ἐν
[2, 14]   ὅλης τῆς γῆς· οὐ γὰρ  διὰ   μικρότητα μέγεθος εἴρηται τὸ
[2, 12]   ἄνευ πράξεως, τῷ δ´ ἐγγύτατα  διὰ   ὀλίγης καὶ μιᾶς, τοῖς δὲ
[2, 14]   χωρίοις οὐχ ὁρῶνται, καὶ τὰ  διὰ   παντὸς ἐν τοῖς πρὸς ἄρκτον
[2, 13]   ἴλλεσθαι καὶ κινεῖσθαι περὶ τὸν  διὰ   παντὸς τεταμένον πόλον, ὥσπερ ἐν
[2, 12]   καὶ τῶν ἐσχάτων ἀφικνεῖται μέν,  διὰ   πλειόνων δ´ ἀφικνεῖται κινήσεων. Περὶ
[2, 12]   ῥᾴδιον ἐπιτυχεῖν, ὅσῳ δ´ ἂν  διὰ   πλειόνων, χαλεπώτερον. (Διὸ δεῖ νομίζειν
[2, 12]   καὶ μιᾶς, τοῖς δὲ πορρωτέρω  διὰ   πλειόνων, ὥσπερ ἐπὶ σώματος τὸ
[2, 13]   βάθη καὶ δαψιλὸς αἰθήρ, ὡς  διὰ   πολλῶν δὴ γλώσσης ῥηθέντα ματαίως
[2, 12]   (ἐγγὺς) δι´ ὀλίγων, τὸ δὲ  διὰ   πολλῶν, τὸ δ´ οὐδ´ ἐγχειρεῖ,
[2, 2]   μὲν οὖν τῶν κατὰ τὰς  δια   (στάσεις τῶν μορίων καὶ τῶν
[2, 9]   διάγνωσιν· ὥστε καθάπερ τοῖς χαλκοτύποις  διὰ   συνήθειαν οὐθὲν δοκεῖ διαφέρειν, καὶ
[2, 13]   ἄν τις. Οἱ μὲν γὰρ  διὰ   ταῦτα ἄπειρον τὸ κάτω τῆς
[2, 4]   τέλειον πρότερον τοῦ ἀτελοῦς, καὶ  διὰ   ταῦτα πρότερον ἂν εἴη τῶν
[2, 4]   ἔξωθεν οὔτε τόπος, ἀνάγκη καὶ  διὰ   ταῦτα σφαιροειδῆ εἶναι αὐτόν. Εἰ
[2, 2]   ἄνω πρὸς τὰς ἄλλας ἰδέας.  Διά   τε δὴ τὸ παραλείπειν τὰς
[2, 14]   εἶναι τὴν γῆν καὶ ἀκίνητον,  διά   τε τὰς εἰρημένας αἰτίας, καὶ
[2, 8]   τε μὴ διασπᾶσθαι τὸν οὐρανὸν  διά   τε τοῦτο συμβήσεται καὶ ὅτι
[2, 13]   ταύτῃ οὗτος τόπος, ἀλλὰ  διὰ   τὴν ἀνάγκην μένει τὴν τῆς
[2, 6]   εἴη· γὰρ ἀνωμαλία γίγνεται  διὰ   τὴν ἄνεσιν καὶ ἐπίτασιν. Ἔτι
[2, 13]   πρὸς τοὺς ἀνέμους ἔχει δυσκινήτως  διὰ   τὴν ἀντέρεισιν. Ταὐτὸ δὴ τοῦτο
[2, 10]   τὸ δὲ πορρωτάτω πάντων ἥκιστα  διὰ   τὴν ἀπόστασιν· τὰ δὲ μεταξὺ
[2, 8]   οὗτος οὐ δι´ αὑτὸν ἀλλὰ  διὰ   τὴν ἀπόστασιν τῆς ἡμετέρας ὄψεως·
[2, 8]   γὰρ ὄψις ἀποτεινομένη μακρὰν ἑλίσσεται  διὰ   τὴν ἀσθένειαν. Ὅπερ αἴτιον ἴσως
[2, 13]   οὐ φέρεται κάτω, πεφυκὸς φέρεσθαι,  διὰ   τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Καίτοι μήτε
[2, 13]   μὴ συννοεῖν ὅτι πρότερον μὲν  διὰ   τὴν δίνησιν ἐφέρετο τὰ μόρια
[2, 1]   τοῦτον τὸν τρόπον ὑποληπτέον, οὔτε  διὰ   τὴν δίνησιν θάττονος τυγχάνοντα φορᾶς
[2, 13]   συνῆλθεν ἐπὶ τὸ μέσον φερομένη  διὰ   τὴν δίνησιν· ταύτην γὰρ τὴν
[2, 13]   περὶ τὸ μέσον, ἡμῖν ἄδηλα  διὰ   τὴν ἐπιπρόσθησιν τῆς γῆς. Διὸ
[2, 13]   ἀλλ´ ἔτι προστιθέασι, καὶ φασὶ  διὰ   τὴν ἠρεμίαν ἀναγκαῖον τὸ σχῆμα
[2, 13]   μέσον ἔρχεται, τὰ δ´ ἐπιπολάζει  διὰ   τὴν κίνησιν. Ἦν ἄρα καὶ
[2, 2]   δύναμιν διαφέρουσαν, δόξει δ´ οὔ,  διὰ   τὴν ὁμοιότητα τοῦ σχήματος. Τὸν
[2, 13]   διατρίβουσιν· εἰσὶ δέ τινες οἳ  διὰ   τὴν ὁμοιότητά φασιν αὐτὴν μένειν,
[2, 4]   νῦν οὐκ ἔστι, πάλιν ἔσται,  διὰ   τὴν παράλλαξιν τῶν γωνιῶν. Ὁμοίως
[2, 7]   τὸ ἐν ἀέρι φέρεσθαι, ὃς  διὰ   τὴν πληγὴν τῇ κινήσει γίγνεται
[2, 14]   ὁρίζουσαν γραμμήν, ὥστ´ ἐπείπερ ἐκλείπει  διὰ   τὴν τῆς γῆς ἐπιπρόσθησιν,
[2, 1]   ἔξεστι λαμβάνειν τὴν πίστιν, καὶ  διὰ   τῆς δόξης τῆς παρὰ τῶν
[2, 14]   αἰτία σφαιροειδὴς οὖσα. Ἔτι δὲ  διὰ   τῆς τῶν ἄστρων φαντασίας οὐ
[2, 13]   τὸ δὲ πῦρ μὴ ζητεῖν  διὰ   τί ἐπὶ τοῦ ἐσχάτου. Εἰ
[2, 3]   φύσει κινεῖται κύκλῳ ἀεί.  Διὰ   τί οὖν οὐχ ὅλον τὸ
[2, 3]   κύκλῳ τῇ κύκλῳ, σκεπτέον  διὰ   τί πλείους εἰσὶ φοραί, καίπερ
[2, 13]   δὲ καὶ τοῦτο μὲν ζητεῖν,  διὰ   τί ποτε μένει γῆ
[2, 13]   καὶ τὸ πῦρ ἄνω φέρεται  διὰ   τίν´ αἰτίαν; Οὐ γὰρ διά
[2, 13]   πρὸς τὸ μέσον· νῦν δὲ  διὰ   τίν´ αἰτίαν πάντα τὰ βάρος
[2, 13]   τῆς φορᾶς αὐτῶν μὴ ζητεῖν,  διὰ   τίν´ αἰτίαν τὸ μὲν ἄνω
[2, 3]   Νῦν δὲ τοσοῦτόν ἐστι δῆλον,  διὰ   τίνα αἰτίαν πλείω τὰ ἐγκύκλιά
[2, 12]   δικαίως ἀπορήσειεν ἄν τις, καὶ  διὰ   τίνα ποτ´ αἰτίαν ἐν μὲν
[2, 5]   ἀΐδιος καὶ κύκλῳ φορά,  διὰ   τίνα ποτ´ αἰτίαν ἐπὶ θάτερα
[2, 12]   ὄντων τοιούτων οὐχ ἥκιστα θαυμαστόν,  διὰ   τίνα ποτ´ αἰτίαν οὐκ ἀεὶ
[2, 4]   μέτρον τοῦ οὐρανοῦ φορὰ  διὰ   τὸ εἶναι μόνη συνεχὴς καὶ
[2, 7]   Ταῦτα μὲν οὖν αὐτὰ ἐκθερμαίνεται  διὰ   τὸ ἐν ἀέρι φέρεσθαι, ὃς
[2, 2]   ἀρχὴ τῆς κινήσεώς ἐστι  διὰ   τὸ ἐναντίας εἶναι τὰς φοράς,
[2, 6]   διὰ τὸ κινοῦν  διὰ   τὸ κινούμενον δι´ ἄμφω·
[2, 6]   ἀνωμαλίαν γίγνεσθαι τῆς κινήσεως  διὰ   τὸ κινοῦν διὰ τὸ
[2, 13]   δ´ οἵ γε Πυθαγόρειοι καὶ  διὰ   τὸ μάλιστα προσήκειν φυλάττεσθαι τὸ
[2, 4]   καὶ κενὸν εἶναι τῆς φορᾶς,  διὰ   τὸ μὴ τὴν αὐτὴν χώραν
[2, 9]   τὰ σώματα βίαιον οὐδὲν πάθος,  διὰ   τὸ μὴ ψοφεῖν. Ἅμα δ´
[2, 1]   ἐστίν, πρὸς δὲ τούτοις ἄπονος  διὰ   τὸ μηδεμιᾶς προσδεῖσθαι βιαίας ἀνάγκης,
[2, 11]   Ἥκιστα δὲ κινητικὸν σφαῖρα  διὰ   τὸ μηδὲν ἔχειν ὄργανον πρὸς
[2, 3]   φανερὸν ὅτι ἀνάγκη γένεσιν εἶναι  διὰ   τὸ μηδὲν οἷόν τ´ αὐτῶν
[2, 8]   πρὸς δὲ τοὺς μένοντας κραδαίνεται  διὰ   τὸ μῆκος, ἀποτεινομένη πόρρω λίαν.
[2, 13]   ἐνταυθοῖ κατὰ φύσιν. Οὐκ ἄρα  διὰ   τὸ ὁμοίως ἔχειν πρὸς τὰ
[2, 13]   τὴν πάροδον ἀὴρ μένει  διὰ   τὸ πλῆθος· πολὺς δ´ ἐστὶ
[2, 13]   εἰπεῖν Θαλῆν τὸν Μιλήσιον, ὡς  διὰ   τὸ πλωτὴν εἶναι μένουσαν ὥσπερ
[2, 14]   αὐτῶν ἐστιν, ὡς τῶν ἐσχάτων  διὰ   τὸ συνάπτειν ἀλλήλοις τοῦτο πεπονθότων.
[2, 2]   ἀριστερόν. Οὐ δεῖ γὰρ ἀπορεῖν  διὰ   τὸ σφαιροειδὲς εἶναι τὸ σχῆμα
[2, 2]   περὶ τὰς τῶν ζῴων κινήσεις  διὰ   τὸ τῆς φύσεως οἰκεῖα τῆς
[2, 13]   τὸ πλῆθος· πολὺς δ´ ἐστὶ  διὰ   τὸ ὑπὸ μεγέθους πολλοῦ ἐναπολαμβάνεσθαι
[2, 12]   μᾶλλον θράσους, εἴ τις  διὰ   τὸ φιλοσοφίας διψῆν καὶ μικρὰς
[2, 14]   τἀληθές, καὶ φάναι τοῦτο συμβαίνειν  διὰ   τὸ φύσιν ἔχειν φέρεσθαι τὸ
[2, 12]   σώματι πολλὰς φοράς. Καὶ ἔτι  διὰ   τόδε ἓν ἔχουσι σῶμα αἱ
[2, 14]   τὸ μέσον τοῦ παντός ἐστιν·  διὰ   τοῦτο γὰρ καὶ τυγχάνει κειμένη
[2, 3]   τοιοῦτος (σῶμα γάρ τι θεῖον)  διὰ   τοῦτο ἔχει τὸ ἐγκύκλιον σῶμα,
[2, 12]   ἐγγύτερον τοῦ ἀρίστου. Καὶ  διὰ   τοῦτο μὲν γῆ ὅλως
[2, 7]   γὰρ οἱ πύρινα φάσκοντες εἶναι  διὰ   τοῦτο λέγουσιν, ὅτι τὸ ἄνω
[2, 13]   τὸ σχῆμα τῆς γῆς ἐστι,  διὰ   τοῦτο μὲν οὐκ ἂν ἠρεμοῖ.
[2, 4]   τοιοῦτον ἀναγκαῖον εἶναι· ὥστε κἂν  διὰ   τοῦτο φανερὸν εἴη ὅτι σφαιροειδής
[2, 11]   ἅπαξ δὲ διχότομος. Καὶ πάλιν  διὰ   τῶν ἀστρολογικῶν, ὅτι οὐκ ἂν
[2, 13]   μέλλοντα καλῶς ζητήσειν ἐνστατικὸν εἶναι  διὰ   τῶν οἰκείων ἐνστάσεων τῷ γένει,
[2, 11]   ἕν, δὲ σελήνη δείκνυται  διὰ   τῶν περὶ τὴν ὄψιν ὅτι
[2, 14]   παρὰ φύσιν. Ἔτι δὲ καὶ  διὰ   τῶν φαινομένων κατὰ τὴν αἴσθησιν·
[2, 3]   ἕνεκα τοῦ ἔργου. Θεοῦ δ´  ἐνέργεια   ἀθανασία· τοῦτο δ´ ἐστὶ ζωὴ
[2, 14]   λαμβάνει τὰς διαιρέσεις (καὶ γὰρ  εὐθεῖα   γίνεται καὶ ἀμφίκυρτος καὶ κοίλη)
[2, 4]   ὥρισται πρότερον, καὶ τῇ μὲν  εὐθείᾳ   πρόσθεσίς ἐστιν ἀεί, τῇ δὲ
[2, 13]   ἐν τοῖς φαινομένοις μικροῖς κύκλοις  εὐθεῖα   φαίνεται πόρρωθεν. Διὰ μὲν οὖν
[2, 12]   τοῦ ἐσχάτου ἐλθεῖν· οἷον εἰ  ὑγίεια   τέλος, τὸ μὲν δὴ ἀεὶ
[2, 2]   κινήσεις διὰ τὸ τῆς φύσεως  οἰκεῖα   τῆς ἐκείνων εἶναι· φανερῶς γὰρ
[2, 6]   καὶ ἄμικτα καὶ ἐν τῇ  οἰκείᾳ   χώρᾳ, καὶ οὐθὲν αὐτοῖς ἐναντίον)
[2, 4]   σφαιροειδὴς ἄρα τοῦ ὕδατος  ἐπιφάνεια,   ἐφ´ ἧς ΒΕΓ. Ὅτι μὲν
[2, 4]   τούτων) (ἡ δὲ τοῦ ὕδατος  ἐπιφάνεια   σφαιροειδής ἐστιν, τὸ δὲ τῷ
[2, 4]   στερεῶν· μόνη γὰρ περιέχεται μιᾷ  ἐπιφανείᾳ,   τὰ δ´ εὐθύγραμμα πλείοσιν· ὡς
[2, 4]   ὅτι γε τοῦ ὕδατος  ἐπιφάνεια   τοιαύτη φανερόν, ὑπόθεσιν λαμβάνουσιν ὅτι
[2, 14]   τῆς γῆς ἂν εἴη  περιφέρεια   τοῦ σχήματος αἰτία σφαιροειδὴς οὖσα.
[2, 13]   δοκεῖ εἶναι σφαιροειδής, τοῖς δὲ  πλατεῖα   καὶ τὸ σχῆμα τυμπανοειδής· (ποιοῦνται
[2, 1]   ὑπολαβεῖν ἐμμελέστερον, ἀλλὰ καὶ τῇ  μαντείᾳ   τῇ περὶ τὸν θεὸν μόνως
[2, 13]   τις εἴπειεν. Ὅτε γὰρ τὰ  στοιχεῖα   διειστήκει χωρὶς ὑπὸ τοῦ νείκους,
[2, 3]   ὅλου ὡσαύτως ἀναγκαῖον ἔχειν τὰ  στοιχεῖα   τῶν σωμάτων πρὸς ἄλληλα. Λεχθήσεται
[2, 6]   ἂν ἀνωμαλία εἴη· γὰρ  ἀνωμαλία   γίγνεται διὰ τὴν ἄνεσιν καὶ
[2, 6]   αὐτοῦ τῆς φορᾶς, οὐδ´ ἂν  ἀνωμαλία   εἴη· γὰρ ἀνωμαλία γίγνεται
[2, 3]   διὰ τίνα αἰτίαν πλείω τὰ  ἐγκύκλιά   ἐστι σώματα, ὅτι ἀνάγκη γένεσιν
[2, 14]   ἀπὸ τοῦ μέσου μὴ βιασθέν·  μία   γὰρ φορὰ τοῦ ἑνὸς καὶ
[2, 4]   τῶν στερεῶν· μόνη γὰρ περιέχεται  μιᾷ   ἐπιφανείᾳ, τὰ δ´ εὐθύγραμμα πλείοσιν·
[2, 12]   δὲ φυτῶν μικρά τις καὶ  μία   ἴσως· γὰρ ἕν τί
[2, 12]   λόγον· μὲν γὰρ πρώτη  μία   οὖσα πολλὰ κινεῖ τῶν σωμάτων
[2, 12]   ποιεῖ τινὰ τάξιν, τῇ μὲν  μιᾷ   φορᾷ πολλὰ ἀποδοῦσα σώματα, τῷ
[2, 6]   οὐθὲν αὐτοῖς ἐναντίον) οὐδ´ ἂν  ἀδυναμία   εἴη, ὥστ´ οὐδ´ ἄνεσις οὐδ´
[2, 6]   γίνεται δι´ ἀδυναμίαν, δ´  ἀδυναμία   παρὰ φύσιν· καὶ γὰρ αἱ
[2, 6]   χρόνον παρὰ φύσιν (ἡ δ´  ἀδυναμία   παρὰ φύσιν) οὐδὲ τὸν ἴσον
[2, 13]   χρηστέον ὡς ὑπάρχουσιν. Εἰ γὰρ  μηδεμία   φύσει κίνησίς ἐστιν αὐτῶν, οὐδὲ
[2, 13]   τοῖς σώμασι φύσει κίνησις  οὐδεμία,   καὶ πότερον φύσει μὲν οὐκ
[2, 13]   βίᾳ φύσει, οὕτω καὶ  ἠρεμία.   Ἀλλὰ μὴν εἴ γέ ἐστι
[2, 3]   θερμὸν τοῦ ψυχροῦ) δ´  ἠρεμία   καὶ τὸ βαρὺ λέγεται κατὰ
[2, 12]   (κινήσεις τῶν πλανωμένων ἄστρων  ἔνια·   καίτοι πορρώτερον τοῦ μέσου καὶ
[2, 2]   καὶ τὸ ἀριστερόν, τοῖς δ´  ἔνια,   τοῖς δὲ φυτοῖς τὸ ἄνω
[2, 2]   ἀνάπαλιν στραφῇ, τὰ ἐναντία ἐροῦμεν  δεξιὰ   καὶ ἀριστερὰ καὶ ἄνω καὶ
[2, 2]   τῶν δεξιῶν καὶ ἐπὶ τὰ  δεξιὰ   περιφέρεται, ἀνάγκη τὸ ἄνω εἶναι
[2, 2]   πρὸς τὰ ὄπισθεν τὰ  δεξιὰ   πρὸς τὰ ἀριστερὰ ἐν ἅπασι
[2, 2]   γὰρ κατὰ τὰ ἡμέτερα  δεξιά,   ὥσπερ οἱ μάντεις, καθ´
[2, 12]   τῶν ἄστρων πρᾶξιν εἶναι τοιαύτην  οἵα   περ τῶν ζῴων καὶ
[2, 13]   ἀπολαμβανόμενος καὶ μένων ἀήρ,  τεκμήρια   πολλὰ λέγουσιν. Πρῶτον μὲν οὖν
[2, 14]   συνέθει πρὸς τὸ μέσον τὰ  μόρια   αὐτῆς. Τὸ γὰρ πλεῖον ἀεὶ
[2, 2]   τοῖς μὲν πάντα τὰ τοιαῦτα  μόρια,   λέγω δ´ οἷον τό τε
[2, 9]   καθάπερ ἐν τῷ πλοίῳ τὰ  μόρια,   οὐχ οἷόν τε ψοφεῖν, οὐδ´
[2, 14]   ἀπὸ τῶν ἐσχάτων διῃρημένα τὰ  μόρια   συνήχθη πρὸς τὸ μέσον, εἴτ´
[2, 14]   τὰ βάρος ἔχοντα καὶ τὰ  μόρια   τῆς γῆς κατὰ φύσιν· πότερον
[2, 13]   διὰ τὴν δίνησιν ἐφέρετο τὰ  μόρια   τῆς γῆς πρὸς τὸ μέσον·
[2, 5]   (καὶ μαρτυρεῖ δ´ ῥηθεῖσα  ἀπορία   ὅτι ἔχει) τὸ πρότερον καὶ
[2, 2]   τις ἐστίν. Λέγω δὲ τὰ  τρία   τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω,
[2, 3]   τοῦ ἔργου. Θεοῦ δ´ ἐνέργεια  ἀθανασία·   τοῦτο δ´ ἐστὶ ζωὴ ἀΐδιος.
[2, 4]   τοῦτο γὰρ οἰκειότατόν τε τῇ  οὐσίᾳ   καὶ τῇ φύσει πρῶτον. Εἴπωμεν
[2, 13]   μὲν γὰρ ὕλη, τὸ δ´  οὐσία   τῆς συστάσεώς ἐστιν. Περὶ μὲν
[2, 5]   ἐνδέχεται βέλτιστα, αὕτη ἂν εἴη  αἰτία   καὶ τοῦ εἰρημένου· βέλτιστον γὰρ
[2, 5]   καὶ ὕστερον· αὕτη γὰρ  αἰτία   λύει τὴν ἀπορίαν. Εἰ γὰρ
[2, 3]   Ὅμως δὲ λέγωμεν. δ´  αἰτία   περὶ αὐτῶν ἐνθένδε ληπτέα. Ἕκαστόν
[2, 14]   ἂν εἴη περιφέρεια τοῦ σχήματος  αἰτία   σφαιροειδὴς οὖσα. Ἔτι δὲ διὰ
[2, 13]   χωρὶς ὑπὸ τοῦ νείκους, τίς  αἰτία   τῇ γῇ τῆς μονῆς ἦν;
[2, 1]   τῶν δ´ ἄλλων τῶν μὲν  αἰτία   τῆς ἀρχῆς, τῶν δὲ δεχομένη
[2, 13]   αὐτὰ τῶν αὐτῶν ἀναγκαῖον εἶναι  αἴτια   τοῖς αὐτοῖς. Ἔτι δὲ πρὸς
[2, 13]   τὴν ζήτησιν ἀλλὰ πρὸς τὸν  τἀναντία   λέγοντα· καὶ γὰρ αὐτὸς ἐν
[2, 3]   ἀΐδιον· πάσχει γὰρ καὶ ποιεῖ  τἀναντία   ὑπ´ ἀλλήλων, καὶ φθαρτικὰ ἀλλήλων
[2, 14]   μέσου τῇ ἐπὶ τὸ μέσον  ἐναντία.   Εἰ τοίνυν ὁτιοῦν μόριον ἀδύνατον
[2, 2]   ἐὰν γὰρ ἀνάπαλιν στραφῇ, τὰ  ἐναντία   ἐροῦμεν δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ
[2, 3]   Γ' Ἐπεὶ δ´ οὐκ ἔστιν  ἐναντία   κίνησις κύκλῳ τῇ κύκλῳ,
[2, 12]   ἐν δυσίν, ὅταν καὶ οὗ  ἕνεκα   καὶ τὸ τούτου ἕνεκα)
[2, 12]   ἔστι γὰρ αὐτὸ τὸ οὗ  ἕνεκα,   δὲ πρᾶξις ἀεί ἐστιν
[2, 12]   ὅταν τοδὶ μὲν δέῃ τοῦδ´  ἕνεκα   ποιῆσαι, τοῦτο δ´ ἄλλου καὶ
[2, 3]   Ἕκαστόν ἐστιν, ὧν ἐστιν ἔργον,  ἕνεκα   τοῦ ἔργου. Θεοῦ δ´ ἐνέργεια
[2, 12]   ὥστε πολλὰ πράττειν, καὶ ἄλλων  ἕνεκα.   (Τῷ δ´ ὡς ἄριστα ἔχοντι
[2, 12]   ἕνεκα καὶ τὸ τούτου  ἕνεκα)   Τῶν δ´ ἄλλων ζῴων ἐλάττους,
[2, 12]   ἄλλο τι πρᾶξαν τοῦ δραμεῖν  ἕνεκα,   ὥστε πλείους αἱ κινήσεις· ἕτερον
[2, 3]   ποιεῖ τἀναντία ὑπ´ ἀλλήλων, καὶ  φθαρτικὰ   ἀλλήλων ἐστίν. Ἔτι δ´ οὐκ
[2, 6]   οὖν μέρη ὅτι οὐκ ἔστιν  ἀνώμαλα,   φανερόν· ἤδη γὰρ ἂν ἐγεγόνει
[2, 13]   φέρεσθαι περὶ τὸ μέσον, ἡμῖν  ἄδηλα   διὰ τὴν ἐπιπρόσθησιν τῆς γῆς.
[2, 9]   πρὸς τὴν ἐναντίαν σιγήν· πρὸς  ἄλληλα   γὰρ φωνῆς καὶ σιγῆς εἶναι
[2, 3]   τὰ στοιχεῖα τῶν σωμάτων πρὸς  ἄλληλα.   Λεχθήσεται δὲ καὶ περὶ τούτου
[2, 6]   εὐλογώτερον· εὐαισθητότερα γὰρ τὰ παρ´  ἄλληλα   τιθέμενα. Ὅτι μὲν οὖν εἷς
[2, 10]   ὕστερα, καὶ πῶς ἔχει πρὸς  ἄλληλα   τοῖς ἀποστήμασιν, ἐκ τῶν περὶ
[2, 14]   ὁμοίας γωνίας, ἀλλ´ οὐ παρ´  ἄλληλα·   τοῦτο δὲ πέφυκε πρὸς τὸ
[2, 14]   βάρη ἐπὶ ταύτην οὐ παρ´  ἄλληλα   φέρεται ἀλλὰ πρὸς ὁμοίας γωνίας,
[2, 14]   ἅψασθαι τοῦ κέντρου τὸ ἔσχατον,  ἀλλὰ   δεῖ κρατεῖν τὸ πλέον ἕως
[2, 13]   δεῦρο δεῦρο κινεῖσθαι προσήκει.  Ἀλλὰ   διά γε τοῦτον τὸν λόγον
[2, 13]   μὴ ταύτῃ οὗτος τόπος,  ἀλλὰ   διὰ τὴν ἀνάγκην μένει τὴν
[2, 8]   καὶ οὗτος οὐ δι´ αὑτὸν  ἀλλὰ   διὰ τὴν ἀπόστασιν τῆς ἡμετέρας
[2, 13]   ἀλλὰ κινηθήσεται, οὐ μέντοι ὅλον,  ἀλλὰ   διεσπασμένον. γὰρ αὐτὸς ἁρμόσει
[2, 14]   ὄγκον ἀναγκαῖον εἶναι τῆς γῆς,  ἀλλὰ   καὶ μὴ μέγαν πρὸς τὸ
[2, 14]   ὂν τὸ σχῆμα τῆς γῆς,  ἀλλὰ   καὶ σφαίρας οὐ μεγάλης· οὐ
[2, 1]   τῆς ἀϊδιότητος οὕτως ὑπολαβεῖν ἐμμελέστερον,  ἀλλὰ   καὶ τῇ μαντείᾳ τῇ περὶ
[2, 13]   μέσον, οὐ μόνον δὲ ταύτην,  ἀλλὰ   καὶ τὴν ἀντίχθονα, καθάπερ εἴπομεν
[2, 14]   οὐ μόνον φανερὸν ὅτι περιφερής,  ἀλλὰ   καὶ τὸ μέγεθος οὐκ οὖσα
[2, 9]   οὗ λέγειν ἐγχειροῦσι τὴν αἰτίαν,  ἀλλὰ   καὶ τὸ μηδὲν πάσχειν χωρὶς
[2, 13]   φαίνεται μένουσα ἐπὶ τοῦ μέσου,  ἀλλὰ   καὶ φερομένη πρὸς τὸ μέσον.
[2, 14]   μέγεθος εἴρηται τὸ συμβαῖνον,  ἀλλὰ   κατὰ παντὸς τοῦ ῥοπὴν ἔχοντος
[2, 14]   ἐπὶ τὸ τῆς γῆς μέσον,  ἀλλὰ   κατὰ συμβεβηκός, τὸ μέσον
[2, 13]   τοῦτον τὸν λόγον οὐ μενεῖ,  ἀλλὰ   κινηθήσεται, οὐ μέντοι ὅλον, ἀλλὰ
[2, 13]   οὐκ ἐκ τῶν φαινομένων ἀθροῦσιν  ἀλλὰ   μᾶλλον ἐκ τῶν λόγων. Τῷ
[2, 1]   ὥστε μηθὲν εἶναι πέρας αὐτῆς,  ἀλλὰ   μᾶλλον ταύτην τῶν ἄλλων πέρας·
[2, 13]   μέσου τῆς σφαίρας κεῖσθαι αὐτήν,  ἀλλὰ   μᾶλλον τὸ πῦρ. (Ἔτι δ´
[2, 12]   γὰρ ἀφικνεῖται πρὸς τὸ ἔσχατον,  ἀλλὰ   μέχρι ὅτου δύναται τυχεῖν τῆς
[2, 14]   φύσει βούλεται εἶναι καὶ ὑπάρχειν,  ἀλλὰ   μὴ βίᾳ καὶ παρὰ
[2, 3]   ὕστερον δὲ δειχθήσεται περὶ αὐτοῦ.  Ἀλλὰ   μὴν εἰ γῆν, ἀνάγκη καὶ
[2, 13]   φύσει, οὕτω καὶ ἠρεμία.  Ἀλλὰ   μὴν εἴ γέ ἐστι κίνησίς
[2, 3]   κατὰ στέρησιν κουφότητος καὶ κινήσεως.  Ἀλλὰ   μὴν εἴπερ ἔστι πῦρ καὶ
[2, 13]   Νῦν δ´ ἠρεμεῖ τοσοῦτον βάρος.  Ἀλλὰ   μὴν κἂν εἴ τις τῶν
[2, 4]   ὅτι σφαιροειδής ἐστιν οὐρανός.  Ἀλλὰ   μὴν ὅτι γε τοῦ
[2, 8]   τὴν ὄψιν τὸ ὁρώμενον.  Ἀλλὰ   μὴν ὅτι οὐδὲ κυλίεται τὰ
[2, 13]   ἐπὶ τὸ μέσον, μηδενὸς ἐμποδίζοντος.  Ἀλλὰ   μὴν οὐδ´ ἀληθές ἐστι τὸ
[2, 6]   κίνησις, ἄπειρον ἀνιέναι χρόνον.  Ἀλλὰ   μὴν οὐδ´ ἐπιτείνειν ἀεὶ
[2, 1]   τοσοῦτον χρόνον, καθάπερ Ἐμπεδοκλῆς φησιν.  Ἀλλὰ   μὴν οὐδ´ ὑπὸ ψυχῆς εὔλογον
[2, 13]   ὅτι καὶ τὴν γῆν οἰητέον.  Ἀλλὰ   μὴν οὐδὲ τῇ δίνῃ γε
[2, 6]   οὐθὲν ἄλλως ἔχον τοῖς διαστήμασιν.  Ἀλλὰ   μὴν οὐδὲ τὴν ὅλην ἐγχωρεῖ
[2, 13]   οὐκ ἴδιόν ἐστι τῆς γῆς.  Ἀλλὰ   μὴν οὐκ ἀναγκαῖον. Οὐ γὰρ
[2, 8]   πᾶσιν ὑπάρχον τὸ ἀπὸ τύχης.  Ἀλλὰ   μὴν πάλιν εἰ οἱ μὲν
[2, 4]   κινήσεων τοῦ οὐρανοῦ κίνησις.  Ἀλλὰ   μὴν τῶν ἀφ´ αὑτοῦ ἐφ´
[2, 2]   καὶ κινουμένων τὸν ἅπαντα χρόνον,  ἀλλὰ   νοεῖν ὥσπερ ἂν εἴ τις,
[2, 12]   πρὸς πεπερασμένον δύναμίς ἐστιν.  Ἀλλὰ   περὶ μὲν τῶν τὴν ἐγκύκλιον
[2, 13]   περὶ μορίων ἐστὶν ἀμφισβήτησις,  ἀλλὰ   περὶ ὅλου τινὸς καὶ παντός.
[2, 8]   οὐδὲ προέχον, ὥσπερ τὸ εὐθύγραμμον,  ἀλλὰ   πλεῖστον ἀφέστηκε τῷ σχήματι τῶν
[2, 14]   ταύτην οὐ παρ´ ἄλληλα φέρεται  ἀλλὰ   πρὸς ὁμοίας γωνίας, ὥστε πρὸς
[2, 13]   λόγους καὶ τὰς αἰτίας ζητοῦντες,  ἀλλὰ   πρός τινας λόγους καὶ δόξας
[2, 12]   ἀδυνατεῖ πρὸς τὸ ὑγιᾶναι ἐλθεῖν,  ἀλλὰ   πρὸς τὸ δραμεῖν μόνον
[2, 13]   τὸ πρᾶγμα ποιεῖσθαι τὴν ζήτησιν  ἀλλὰ   πρὸς τὸν τἀναντία λέγοντα· καὶ
[2, 14]   ὠθούμενον οὐχ οἷόν τε κυμαίνειν,  ἀλλὰ   συμπιέζεσθαι μᾶλλον καὶ συγχωρεῖν ἕτερον
[2, 12]   πρώτης φορᾶς κινεῖται πλείους κινήσεις,  ἀλλὰ   τὰ μεταξὺ πλείστας. Εὔλογον γὰρ
[2, 2]   τῷ ἀριστερῷ. Συμβαίνει δὲ τοὐναντίον.  Ἀλλὰ   τῆς μὲν δευτέρας περιφορᾶς, οἷον
[2, 13]   λόγου τοῦ περὶ τῆς ὁμοιότητος)  ἀλλὰ   τὸ ἀνάλογον μόριον πρὸς τὸ
[2, 13]   πλάτος αἴτιον ἐξ ὧν λέγουσιν,  ἀλλὰ   τὸ μέγεθος μᾶλλον· διὰ γὰρ
[2, 2]   τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω,  ἀλλὰ   τὸ παρὰ τοὺς πόλους, ὡς
[2, 13]   δ´ οὐ φαίνεται τοῦτο γιγνόμενον,  ἀλλὰ   τὸ τυχὸν μόριον φέρεται εἰς
[2, 1]   οὕτως ὁμολογουμένως ἀποφαίνεσθαι συμφώνους λόγους.  Ἀλλὰ   τῶν μὲν τοιούτων λόγων ἅλις
[2, 13]   τὴν αὐτὴν ἅπαντες ἔχουσι δόξαν,  ἀλλὰ   τῶν πλείστων ἐπὶ τοῦ μέσου
[2, 13]   τὸ βαρὺ καὶ κοῦφον ὥρισται,  ἀλλὰ   τῶν πρότερον ὑπαρχόντων βαρέων καὶ
[2, 8]   οὐκ ἂν ἔχοιεν οἰκείαν κίνησιν,  ἀλλὰ   φέροιντ´ ἂν ὑπὸ τῶν κύκλων)
[2, 8]   ἐν ἑαυτῷ κίνησιν, τὰ δ´  ἄλλα   (ἄστρα) μὴ προϊέναι δι´ αὑτῶν,
[2, 11]   ἓν τοιοῦτον, δῆλον ὅτι καὶ  τἆλλα   ἂν εἴη σφαιροειδῆ. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ'
[2, 3]   καὶ πῦρ, τοῦτο δὲ καὶ  τἆλλα,   εἴπερ καὶ γῆν· ταύτην δ´
[2, 12]   τάξιν, τῇ μὲν μιᾷ φορᾷ  πολλὰ   ἀποδοῦσα σώματα, τῷ δ´ ἑνὶ
[2, 12]   τὸ κατορθοῦν χαλεπὸν τὸ  πολλὰ   τὸ πολλάκις, οἷον μυρίους
[2, 12]   μὲν γὰρ πρώτη μία οὖσα  πολλὰ   κινεῖ τῶν σωμάτων τῶν θείων,
[2, 13]   καὶ μένων ἀήρ, τεκμήρια  πολλὰ   λέγουσιν. Πρῶτον μὲν οὖν εἰ
[2, 12]   καὶ ἄνθρωπος, καὶ τὰ  πολλὰ   πάντα πρὸ ὁδοῦ ἐστι πρὸς
[2, 12]   τῶν εὖ δύναται τυχεῖν, ὥστε  πολλὰ   πράττειν, καὶ ἄλλων ἕνεκα. (Τῷ
[2, 12]   σῶμα αἱ ἄλλαι φοραί, ὅτι  πολλὰ   σώματα κινοῦσιν αἱ πρὸ τῆς
[2, 4]   τοῦ σφαιροειδοῦς περιεχόμενα καὶ ἁπτόμενα  ὅλα   σφαιροειδῆ ἀνάγκη εἶναι· τὰ δὲ
[2, 6]   μή ἐστι τὸ παρὰ φύσιν  (ἁπλᾶ   γὰρ καὶ ἄμικτα καὶ ἐν
[2, 7]   γὰρ κίνησις ἐκπυροῦν καὶ  ξύλα   καὶ λίθους καὶ σίδηρον· εὐλογώτερον
[2, 13]   ὁμοίως πρὸς τὰ ἔσχατα ἔχον·  ἅμα   δ´ ἀδύνατον εἰς τὸ ἐναντίον
[2, 9]   πάθος, διὰ τὸ μὴ ψοφεῖν.  Ἅμα   δ´ ἐστὶ τό τ´ αἴτιον
[2, 2]   τῷ μὴ κινεῖσθαι τοὺς πόλους.  Ἅμα   δὲ καὶ εἰώθαμεν λέγειν τὰ
[2, 8]   δὲ πάνθ´ ὁμοίως πλάσματι ἔοικεν.  Ἅμα   δὲ καὶ οὐκ ἔστιν ἐν
[2, 8]   εἰς τὸ αὐτό. Συμβαίνει οὖν  ἅμα   τό τε ἄστρον διεληλυθέναι τὸν
[2, 8]   καθ´ ὃν φέρεται. Φαίνεται γὰρ  ἅμα   τοῖς κύκλοις καθιστάμενα πάλιν εἰς
[2, 8]   οὕτως εὔλογον ὥστ´ ἐν ἅπασιν  ἅμα   τόν τε κύκλον εἶναι μείζω
[2, 13]   τοῦτο σύνηθες, μὴ πρὸς τὸ  πρᾶγμα   ποιεῖσθαι τὴν ζήτησιν ἀλλὰ πρὸς
[2, 8]   κέντρου τὸ τοῦ μείζονος κύκλου  τμῆμα,   ὥστ´ εὐλόγως ἐν τῷ ἴσῳ
[2, 2]   αὐτοῦ τὸ κατὰ τοὺς πόλους  διάστημα,   καὶ τῶν πόλων τὸν μὲν
[2, 13]   ἀποτομήν, οὐ προσλογιζόμενοι τό τε  ἀπόστημα   τοῦ ἡλίου πρὸς τὴν γῆν
[2, 13]   τὸ μὲν ἀπορεῖν εἰκότως ἐγένετο  φιλοσόφημα   πᾶσιν· τὸ δὲ τὰς περὶ
[2, 4]   δὲ κἂν εἴ τι ἄλλο  σχῆμα   γένοιτο μὴ ἴσας ἔχον τὰς
[2, 4]   κινεῖσθαί τι ἀεί. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'  Σχῆμα   δ´ ἀνάγκη σφαιροειδὲς ἔχειν τὸν
[2, 14]   ἔχει, τοσαῦτα εἰρήσθω περὶ αὐτῆς.  Σχῆμα   δ´ ἔχειν σφαιροειδὲς ἀναγκαῖον αὐτήν·
[2, 4]   τρίγωνον, κύκλος οὐκέτι ἔσται  σχῆμα.   Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν πρῶτον
[2, 4]   καὶ ἐν στερεοῖς. Ἅπαν δὴ  σχῆμα   ἐπίπεδον εὐθύγραμμόν ἐστιν
[2, 12]   οὐσίαν ἐστὶ καὶ κατὰ τὸ  σχῆμα,   περί τε τῆς φορᾶς καὶ
[2, 14]   τὸ ἔσχατον· τοῦτο δὲ τὸ  σχῆμα   σφαίρας ἐστίν. Οὐδὲν δὲ διοίσει
[2, 14]   τὸν λόγον ἀναγκαῖον εἶναι τὸ  σχῆμα   σφαιροειδὲς αὐτῆς, καὶ ὅτι πάντα
[2, 14]   τούτων δῆλον περιφερὲς ὂν τὸ  σχῆμα   τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ σφαίρας
[2, 13]   οὖν εἰ μὴ πλατὺ τὸ  σχῆμα   τῆς γῆς ἐστι, διὰ τοῦτο
[2, 11]   μάτην ποιεῖ, δῆλον ὅτι καὶ  σχῆμα   τοιοῦτον ἀπέδωκε τοῖς ἀκινήτοις
[2, 2]   διὰ τὸ σφαιροειδὲς εἶναι τὸ  σχῆμα   τοῦ παντός, ὅπως ἔσται τούτου
[2, 4]   Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν πρῶτον  σχῆμα   τοῦ πρώτου σώματος, πρῶτον δὲ
[2, 13]   διὰ τὴν ἠρεμίαν ἀναγκαῖον τὸ  σχῆμα   τοῦτ´ ἔχειν αὐτήν. Καὶ γὰρ
[2, 13]   τοῖς δὲ πλατεῖα καὶ τὸ  σχῆμα   τυμπανοειδής· (ποιοῦνται δὲ τεκμήριον ὅτι
[2, 11]   μαθηματικοί. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙA Τὸ δὲ  σχῆμα   τῶν ἄστρων ἑκάστου σφαιροειδὲς μάλιστ´
[2, 4]   περιέχεται μιᾷ ἐπιφανείᾳ, τὰ δ´  εὐθύγραμμα   πλείοσιν· ὡς γὰρ ἔχει
[2, 13]   ταύτῃ κατασκευάζουσι γῆν, ἣν ἀντίχθονα  ὄνομα   καλοῦσιν, οὐ πρὸς τὰ φαινόμενα
[2, 12]   ἔτι διὰ τόδε ἓν ἔχουσι  σῶμα   αἱ ἄλλαι φοραί, ὅτι πολλὰ
[2, 3]   Ἐπεὶ δ´ οὐρανὸς τοιοῦτος  (σῶμα   γάρ τι θεῖον) διὰ τοῦτο
[2, 8]   ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ μεῖζον  σῶμα   θᾶττον φέρεται τὴν οἰκείαν φοράν,
[2, 4]   καὶ τόπον εἶναι ἔξω καὶ  σῶμα   καὶ κενόν. Κύκλῳ γὰρ στρεφόμενον
[2, 4]   χώραν, ἀλλ´ ὅπου πρότερον ἦν  σῶμα,   νῦν οὐκ ἔσται, καὶ οὗ
[2, 3]   διὰ τοῦτο ἔχει τὸ ἐγκύκλιον  σῶμα,   φύσει κινεῖται κύκλῳ ἀεί.
[2, 6]   οὖν τὸ κινούμενον οὐ μεταβάλλει  σῶμα   ὄν, οὐδ´ ἂν τὸ κινοῦν
[2, 7]   τοῦτο λέγουσιν, ὅτι τὸ ἄνω  σῶμα   πῦρ εἶναί φασιν, ὡς εὔλογον
[2, 12]   ἐνδεδεμένη φέρεται, ἑκάστη δὲ σφαῖρα  σῶμά   τι τυγχάνει ὄν. Ἐκείνης ἂν
[2, 4]   τοῦ πρώτου σώματος, πρῶτον δὲ  σῶμα   τὸ ἐν τῇ ἐσχάτῃ περιφορᾷ,
[2, 3]   τί οὖν οὐχ ὅλον τὸ  σῶμα   τοῦ οὐρανοῦ τοιοῦτον; ὅτι ἀνάγκη
[2, 6]   ὅθεν φέρεται οἷ  ἀνὰ   μέσον, οἷον ἴσως τοῖς μὲν
[2, 6]   φύσιν ὅθεν, τοῖς δὲ ῥιπτουμένοις  ἀνὰ   μέσον. Τῆς δὲ κύκλῳ φορᾶς
[2, 8]   ὅτι πλεῖστον ἀποστῆσαι τῶν ἐχόντων  ὄργανα   πρὸς κίνησιν. Διὸ καὶ εὐλόγως
[2, 12]   ἀστραγάλους Χίους βαλεῖν ἀμήχανον, ἀλλ´  ἕνα   δύο ῥᾷον. Καὶ πάλιν
[2, 8]   Φαίνεται γὰρ ἅμα τοῖς κύκλοις  καθιστάμενα   πάλιν εἰς τὸ αὐτό. Συμβαίνει
[2, 8]   δὲ φαίνεται καὶ τὰ ἄστρα  μεθιστάμενα   καὶ ὅλος οὐρανός, ἀναγκαῖον
[2, 8]   τὰ δὲ ἄστρα ἠρεμεῖν καὶ  ἐνδεδεμένα   τοῖς κύκλοις φέρεσθαι· μόνως γὰρ
[2, 12]   οὐ φαίνεται ἐν τῇ αὐτῇ  ἐνδεδεμένα   φορᾷ. Περὶ δὴ τούτων ζητεῖν
[2, 6]   εὐαισθητότερα γὰρ τὰ παρ´ ἄλληλα  τιθέμενα.   Ὅτι μὲν οὖν εἷς τε
[2, 14]   οὖν ὁμοίως ἀπὸ τῶν ἐσχάτων  διῃρημένα   τὰ μόρια συνήχθη πρὸς τὸ
[2, 14]   καὶ τὰ παρὰ τῶν μαθηματικῶν  λεγόμενα   περὶ τὴν ἀστρολογίαν· τὰ γὰρ
[2, 13]   περί τε τοῦ σχήματος αὐτῆς  ὑπολαμβανόμενα   καὶ περὶ τόπου καὶ μονῆς
[2, 13]   λόγους καὶ δόξας αὑτῶν τὰ  φαινόμενα   προσέλκοντες καὶ πειρώμενοι συγκοσμεῖν. Πολλοῖς
[2, 14]   περὶ τὴν ἀστρολογίαν· τὰ γὰρ  φαινόμενα   συμβαίνει μεταβαλλόντων τῶν σχημάτων οἷς
[2, 13]   ὅλον, οὐθὲν κωλύειν οἴονται τὰ  φαινόμενα   συμβαίνειν ὁμοίως μὴ κατοικοῦσιν ἡμῖν
[2, 8]   οὐ γὰρ ἂν ἐγίγνετο τὰ  φαινόμενα.   Τὴν δὲ γῆν ὑποκείσθω ἠρεμεῖν.
[2, 13]   ὄνομα καλοῦσιν, οὐ πρὸς τὰ  φαινόμενα   τοὺς λόγους καὶ τὰς αἰτίας
[2, 14]   παντὸς ἐν τοῖς πρὸς ἄρκτον  φαινόμενα   τῶν ἄστρων ἐν ἐκείνοις τοῖς
[2, 14]   οὖν ὄντος τοῦ μίγματος τὰ  διακρινόμενα   ἐφέρετο ὁμοίως πάντοθεν πρὸς τὸ
[2, 14]   φερόμενα τὴν φορὰν τὴν ἐγκύκλιον  ὑπολειπόμενα   φαίνεται καὶ κινούμενα πλείους μιᾶς
[2, 14]   γῆς μέσον, σημεῖον ὅτι τὰ  φερόμενα   βάρη ἐπὶ ταύτην οὐ παρ´
[2, 14]   τάξις ἀΐδιος. Ἔτι πάντα τὰ  φερόμενα   τὴν φορὰν τὴν ἐγκύκλιον ὑπολειπόμενα
[2, 14]   καὶ τὸ πῦρ εἰς τοὐναντίον  φερόμενα   τοῖς βάρεσι πρὸς τὸ ἔσχατον
[2, 4]   ὑπὸ τοῦ σφαιροειδοῦς περιεχόμενα καὶ  ἁπτόμενα   ὅλα σφαιροειδῆ ἀνάγκη εἶναι· τὰ
[2, 4]   τὰ γὰρ ὑπὸ τοῦ σφαιροειδοῦς  περιεχόμενα   καὶ ἁπτόμενα ὅλα σφαιροειδῆ ἀνάγκη
[2, 8]   κινοῖτο τούτων· ἀλλ´ οὐδετέραν φαίνεται.  Δινούμενα   μὲν γὰρ ἂν ἔμενεν ἐν
[2, 8]   εὔλογον, ταύτας δ´ οὐ φαίνεται  κινούμενα,   δῆλον ὅτι οὐκ ἂν κινοῖτο
[2, 8]   τὸ καλούμενον πρόσωπον. Ὥστ´ ἐπεὶ  κινούμενα   μὲν δι´ αὑτῶν τὰς οἰκείας
[2, 14]   τὴν ἐγκύκλιον ὑπολειπόμενα φαίνεται καὶ  κινούμενα   πλείους μιᾶς (φορὰς ἔξω τῆς
[2, 14]   αἰτίας, καὶ διότι τὰ βίᾳ  ῥιπτούμενα   ἄνω βάρη κατὰ στάθμην πάλιν
[2, 14]   γὰρ ἐν μὲν τοῖς κατὰ  μῆνα   σχηματισμοῖς πάσας λαμβάνει τὰς διαιρέσεις
[2, 13]   λέγοντες, ὥσπερ Ξενοφάνης Κολοφώνιος,  ἵνα   μὴ πράγματ´ ἔχωσι ζητοῦντες τὴν
[2, 7]   θερμότης. Ὅτι μὲν οὖν οὔτε  πύρινά   ἐστιν οὔτ´ ἐν πυρὶ φέρεται,
[2, 7]   φέρεσθαι πέφυκεν· ὥσπερ γὰρ οἱ  πύρινα   φάσκοντες εἶναι διὰ τοῦτο λέγουσιν,
[2, 3]   δὲ τοσοῦτόν ἐστι δῆλον, διὰ  τίνα   αἰτίαν πλείω τὰ ἐγκύκλιά ἐστι
[2, 12]   τὸ δ´ ἐχόμενον τρεῖς  τινα   ἄλλην τοιαύτην τάξιν. Νῦν δὲ
[2, 13]   ποῦ ἐστιν; Εἶναι μὲν γάρ  τινα   ἀναγκαῖον· εἰ δὲ μηδὲν μᾶλλον
[2, 13]   φύσιν δέ γε ἀναγκαῖον εἶναί  τινα   αὐτῆς φοράν. Αὕτη οὖν πότερον
[2, 3]   περ ἐναντίον, καὶ εἶναί  τινα   αὐτοῦ φύσιν· γὰρ αὐτὴ
[2, 2]   ἐφ´ ὅ, κἂν οὕτως ἔχοι  τινὰ   δύναμιν ἀρχῆς τὸ ἄνω πρὸς
[2, 13]   ἔσχατος, δῆλον ὅτι ἀναγκαῖον εἶναί  τινα   καὶ τῇ γῇ φύσει τόπον·
[2, 12]   ἀπορήσειεν ἄν τις, καὶ διὰ  τίνα   ποτ´ αἰτίαν ἐν μὲν τῇ
[2, 5]   καὶ κύκλῳ φορά, διὰ  τίνα   ποτ´ αἰτίαν ἐπὶ θάτερα φέρεται,
[2, 12]   τοιούτων οὐχ ἥκιστα θαυμαστόν, διὰ  τίνα   ποτ´ αἰτίαν οὐκ ἀεὶ τὰ
[2, 12]   ἀνισάζει φύσις καὶ ποιεῖ  τινὰ   τάξιν, τῇ μὲν μιᾷ φορᾷ
[2, 9]   ἀδύνατον μὴ γίγνεσθαι ψόφον ἀμήχανόν  τινα   τὸ μέγεθος. Ὑποθέμενοι δὲ ταῦτα
[2, 6]   δ´ εἴ τις λάβοι εἶναί  τινα   χρόνον ἐλάχιστον, οὗ οὐκ ἐνδέχεται
[2, 9]   φερόμενος ἱστὸς καὶ  πρύμνα   ποιεῖ ψόφον πολὺν τηλικαύτης νεώς,
[2, 13]   δὲ ταύτην, ἀλλὰ καὶ τὴν  ἀντίχθονα,   καθάπερ εἴπομεν πρότερον. Ἐνίοις δὲ
[2, 13]   ἄλλην ταύτῃ κατασκευάζουσι γῆν, ἣν  ἀντίχθονα   ὄνομα καλοῦσιν, οὐ πρὸς τὰ
[2, 13]   ἐπέπληξεν, εἰπὼν ὡς εἴ περ  ἀπείρονα   γῆς τε βάθη καὶ δαψιλὸς
[2, 12]   φιλοσοφίας διψῆν καὶ μικρὰς εὐπορίας  ἀγαπᾷ   περὶ ὧν τὰς μεγίστας ἔχομεν
[2, 13]   μένει ἐνταυθοῖ κατὰ φύσιν. Οὐκ  ἄρα   διὰ τὸ ὁμοίως ἔχειν πρὸς
[2, 4]   περιφερόμενον φοράν. Καὶ τὸ συνεχὲς  ἄρα   ἐκείνῳ· τὸ γὰρ τῷ σφαιροειδεῖ
[2, 4]   τοῦ κέντρου ἁπτομένη περιφερής· σφαιροειδὴς  ἄρα   τοῦ ὕδατος ἐπιφάνεια, ἐφ´
[2, 13]   ἐπιπολάζει διὰ τὴν κίνησιν. Ἦν  ἄρα   καὶ πρὶν γενέσθαι τὴν δίνην
[2, 4]   τῶν ἐκ τοῦ κέντρου· κοιλότερος  ἄρα   τόπος. Ὥστε περιρρεύσεται τὸ
[2, 2]   εἰς τὸ πλάγιόν ἐστι τὸ  παρὰ   τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω.
[2, 2]   καὶ τὸ κάτω, ἀλλὰ τὸ  παρὰ   τοὺς πόλους, ὡς τούτου μήκους
[2, 1]   καὶ διὰ τῆς δόξης τῆς  παρὰ   τῶν ἄλλως λεγόντων καὶ γεννώντων
[2, 14]   Μαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ τὰ  παρὰ   τῶν μαθηματικῶν λεγόμενα περὶ τὴν
[2, 3]   ἀΐδιος κίνησις· οὐθὲν γὰρ  παρὰ   φύσιν ἀΐδιον. Ὕστερον δὲ τὸ
[2, 6]   τοῖς πρώτοις μή ἐστι τὸ  παρὰ   φύσιν (ἁπλᾶ γὰρ καὶ ἄμικτα
[2, 6]   ἐν τοῖς ζῴοις ἀδυναμίαι πᾶσαι  παρὰ   φύσιν εἰσίν, οἷον γῆρας καὶ
[2, 14]   ἀλλὰ μὴ βίᾳ καὶ  παρὰ   φύσιν. Ἔτι δὲ καὶ διὰ
[2, 6]   γὰρ φαίνεται ὂν ἄπειρον χρόνον  παρὰ   φύσιν (ἡ δ´ ἀδυναμία παρὰ
[2, 14]   εἶναι, βίαιόν γ´ οὖσαν καὶ  παρὰ   φύσιν· δέ γε τοῦ
[2, 6]   δι´ ἀδυναμίαν, δ´ ἀδυναμία  παρὰ   φύσιν· καὶ γὰρ αἱ ἐν
[2, 6]   φύσιν) οὐδὲ τὸν ἴσον χρόνον  παρὰ   φύσιν καὶ κατὰ φύσιν, οὐδ´
[2, 6]   φύσιν οἷ φέρονται, τοῖς δὲ  παρὰ   φύσιν ὅθεν, τοῖς δὲ ῥιπτουμένοις
[2, 6]   παρὰ φύσιν (ἡ δ´ ἀδυναμία  παρὰ   φύσιν) οὐδὲ τὸν ἴσον χρόνον
[2, 3]   ἐστιν ἐν τῇ γενέσει τὸ  παρὰ   φύσιν τοῦ κατὰ φύσιν. Ἀνάγκη
[2, 3]   φύσιν ἀΐδιον. Ὕστερον δὲ τὸ  παρὰ   φύσιν τοῦ κατὰ φύσιν, καὶ
[2, 13]   καὶ τοῦ πεινῶντος καὶ διψῶντος  σφόδρα   μέν, ὁμοίως δέ, καὶ τῶν
[2, 4]   τὸ δὲ πῦρ περὶ τὸν  ἀέρα,   καὶ τὰ ἄνω σώματα κατὰ
[2, 13]   τοῖς ὑγροῖς καὶ περὶ τὸν  ἀέρα   συμβαινόντων· ἐν τούτοις γὰρ ἀεὶ
[2, 7]   ἀνάγκη καὶ τὸν κύκλῳ αὐτῶν  ἀέρα   τὸ αὐτὸ τοῦτο πάσχειν. Ταῦτα
[2, 13]   τὴν γῆν πρὸς τὸν ὑποκείμενον  ἀέρα,   (τὸν δ´ οὐκ ἔχοντα μεταστῆναι
[2, 13]   γὰρ τέμνειν ἀλλ´ ἐπιπωμάζειν τὸν  ἀέρα   τὸν κάτωθεν, ὅπερ φαίνεται τὰ
[2, 5]   θάτερα φέρεται, ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ  θάτερα;   ἀνάγκη γὰρ καὶ τοῦτο
[2, 5]   διὰ τίνα ποτ´ αἰτίαν ἐπὶ  θάτερα   φέρεται, ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ θάτερα;
[2, 4]   τὸν τρόπον, ἀλλ´ ὡς εἰς  ἕτερα   τῷ εἴδει. Ὅτι μὲν οὖν
[2, 2]   ἐπαναφέροντες· γὰρ κατὰ τὰ  ἡμέτερα   δεξιά, ὥσπερ οἱ μάντεις,
[2, 2]   δὲ τοῦ προτέρου ἀρχὴ  προτέρα,   πρότερον ἂν εἴη τὸ ἄνω
[2, 10]   κινεῖται τῷ τὰ μὲν εἶναι  πρότερα   τὰ δ´ ὕστερα, καὶ πῶς
[2, 6]   μὴ λανθάνειν ἐπὶ τούτων εὐλογώτερον·  εὐαισθητότερα   γὰρ τὰ παρ´ ἄλληλα τιθέμενα.
[2, 8]   τῶν κύκλων. Ἐπεὶ τοίνυν οὔτ´  ἀμφότερα   κινεῖσθαι εὔλογον οὔτε τὸ ἕτερον
[2, 8]   γῆν ὑποκείσθω ἠρεμεῖν. Λείπεται δὴ  ἀμφότερα   κινεῖσθαι, τὸ μὲν κινεῖσθαι
[2, 8]   δ´ ἠρεμεῖν. Εἰ μὲν οὖν  ἀμφότερα   κινήσεται, ἄλογον τὸ ταὐτὰ τάχη
[2, 8]   μὲν ἠρεμοῦντος τοῦ δὲ κινουμένου.  Ἀμφότερα   μὲν τοίνυν ἠρεμεῖν ἀδύνατον ἠρεμούσης
[2, 2]   τὰ δεξιὰ πρὸς τὰ  ἀριστερὰ   ἐν ἅπασι τοῖς ζῴοις. Τὰ
[2, 2]   γὰρ ἔσται φανερός, ἐπ´  ἀριστερὰ   ἔσται κίνησις, ὅπερ οὔ
[2, 2]   τὰ ἐναντία ἐροῦμεν δεξιὰ καὶ  ἀριστερὰ   καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ
[2, 10]   μὲν εἶναι πρότερα τὰ δ´  ὕστερα,   καὶ πῶς ἔχει πρὸς ἄλληλα
[2, 6]   μὲν γίνεται θάττων ὁτὲ δὲ  βραδυτέρα   πάλιν, τὰ μέρη αὐτῆς.
[2, 13]   ἀεὶ φέρεται τὰ μείζω καὶ  βαρύτερα   πρὸς τὸ μέσον τῆς δίνης.
[2, 5]   πρὸς τὸν ἄνω τόπον  τιμιωτέρα   (θειότερος γὰρ τόπος ἄνω
[2, 11]   κινητικόν. Ἥκιστα δὲ κινητικὸν  σφαῖρα   διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ὄργανον
[2, 4]   ἐν τοῖς ἐπιπέδοις, οὕτως  σφαῖρα   ἐν τοῖς στερεοῖς. Ἔτι δὲ
[2, 12]   πολλαῖς γὰρ σφαίραις τελευταία  σφαῖρα   ἐνδεδεμένη φέρεται, ἑκάστη δὲ σφαῖρα
[2, 12]   σφαῖρα ἐνδεδεμένη φέρεται, ἑκάστη δὲ  σφαῖρα   σῶμά τι τυγχάνει ὄν. Ἐκείνης
[2, 4]   κύκλος. Ὡσαύτως δὲ καὶ  σφαῖρα   τῶν στερεῶν· μόνη γὰρ περιέχεται
[2, 4]   μὲν οὖν πρῶτόν ἐστιν  σφαῖρα   τῶν στερεῶν σχημάτων, δῆλον. Ἔστι
[2, 8]   τὴν ἐν ἑαυτῷ κίνησιν  σφαῖρα   τῶν σχημάτων χρησιμώτατον (οὕτω γὰρ
[2, 7]   δὲ ἄνω ἕκαστον ἐν τῇ  σφαίρᾳ   φέρεται, ὥστ´ αὐτὰ μὲν μὴ
[2, 12]   γυμναζόμενον εὖ ἔχει, τὸ δὲ  μικρὰ   περιπατῆσαν, τῷ δὲ καὶ δρόμου
[2, 12]   ζῴων ἐλάττους, τῶν δὲ φυτῶν  μικρά   τις καὶ μία ἴσως·
[2, 12]   γὰρ ἑκάστῃ ἴδιος φύσει  φορά,   αὕτη δὲ οἷον πρόσκειται, παντὸς
[2, 5]   οὐρανὸς ἀΐδιος καὶ κύκλῳ  φορά,   διὰ τίνα ποτ´ αἰτίαν ἐπὶ
[2, 4]   τὸ μέτρον τοῦ οὐρανοῦ  φορὰ   διὰ τὸ εἶναι μόνη συνεχὴς
[2, 6]   φορᾶς· ἅπασα γὰρ ἀνώμαλος  φορὰ   καὶ ἄνεσιν ἔχει καὶ ἐπίτασιν
[2, 13]   οὐκ ἂν βίαιος εἴη  φορὰ   μόνον οὐδ´ ἠρέμησις· ὥστ´ εἰ
[2, 12]   φαίνεται ἐν τῇ αὐτῇ ἐνδεδεμένα  φορᾷ.   Περὶ δὴ τούτων ζητεῖν μὲν
[2, 12]   τινὰ τάξιν, τῇ μὲν μιᾷ  φορᾷ   πολλὰ ἀποδοῦσα σώματα, τῷ δ´
[2, 12]   αἰτίαν ἐν μὲν τῇ πρώτῃ  φορᾷ   τοσοῦτόν ἐστιν ἄστρων πλῆθος ὥστε
[2, 14]   μέσου μὴ βιασθέν· μία γὰρ  φορὰ   τοῦ ἑνὸς καὶ ἁπλῆ τοῦ
[2, 14]   τόπους αὐτῆς. Ἔτι δ´  φορὰ   τῶν μορίων καὶ ὅλης αὐτῆς
[2, 4]   σῶμα τὸ ἐν τῇ ἐσχάτῃ  περιφορᾷ,   σφαιροειδὲς ἂν εἴη τὸ τὴν
[2, 8]   δίνησις, εἴπερ οὖν κινεῖται τὰ  ἄστρα   δι´ αὑτῶν, τὴν ἑτέραν ἂν
[2, 8]   δῆλον ὅτι κἂν μετατεθῇ τὰ  ἄστρα   εἰς τοὺς ἀλλήλων κύκλους, τὸ
[2, 8]   μὲν κύκλους κινεῖσθαι, τὰ δὲ  ἄστρα   ἠρεμεῖν καὶ ἐνδεδεμένα τοῖς κύκλοις
[2, 8]   Ἔτι δ´ ἐπεὶ σφαιροειδῆ τὰ  ἄστρα,   καθάπερ οἵ τ´ ἄλλοι φασὶ
[2, 9]   Ὅτι μὲν οὖν σφαιροειδῆ τὰ  ἄστρα   καὶ ὅτι οὐ κινεῖται δι´
[2, 8]   κύκλοι μένουσιν, αὐτὰ δὲ τὰ  ἄστρα   κινεῖται, τὰ αὐτὰ καὶ ὁμοίως
[2, 14]   κύκλος, ὥστε τὰ (ὑπὲρ κεφαλῆς  ἄστρα   μεγάλην ἔχειν τὴν μεταβολήν, καὶ
[2, 8]   (Ἐπεὶ δὲ φαίνεται καὶ τὰ  ἄστρα   μεθιστάμενα καὶ ὅλος οὐρανός,
[2, 8]   ἑαυτῷ κίνησιν, τὰ δ´ ἄλλα  (ἄστρα)   μὴ προϊέναι δι´ αὑτῶν, εὐλόγως
[2, 8]   μὴν ὅτι οὐδὲ κυλίεται τὰ  ἄστρα,   φανερόν· τὸ μὲν γὰρ κυλιόμενον
[2, 6]   ἄμικτα καὶ ἐν τῇ οἰκείᾳ  χώρᾳ,   καὶ οὐθὲν αὐτοῖς ἐναντίον) οὐδ´
[2, 4]   σφαίρας. Ὥστε σφαιροειδὴς ἂν εἴη  πᾶσα·   πάντα γὰρ ἅπτεται καὶ συνεχῆ
[2, 6]   ἀκμὴ καὶ ἄνεσις τῆς φορᾶς·  ἅπασα   γὰρ ἀνώμαλος φορὰ καὶ
[2, 5]   πρότερον, (καὶ μαρτυρεῖ δ´  ῥηθεῖσα   ἀπορία ὅτι ἔχει) τὸ πρότερον
[2, 4]   ἐφ´ ἧς ΒΓ. οὖν  ἀχθεῖσα   ἐπὶ τὴν βάσιν, ἐφ´ ἧς
[2, 9]   φέρεται, ποιεῖ ψόφον καὶ πληγήν·  ὅσα   δ´ ἐν φερομένῳ ἐνδέδεται
[2, 2]   ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν ζητητέον, ἀλλ´  ὅσα   ἔχει κινήσεως ἀρχὴν ἐν αὑτοῖς
[2, 13]   δὲ (περὶ τούτων διώρισται πρότερον  ὅσα   κατὰ τὴν παροῦσαν δύναμιν εἴχομεν,
[2, 9]   τῶν φερομένων ἡμῖν ἐστι τεκμήριον.  Ὅσα   μὲν γὰρ αὐτὰ φέρεται, ποιεῖ
[2, 13]   γῆς οὗτος τόπος ἦν.  Ὅσα   μὲν οὖν τυγχάνει περί τε
[2, 14]   περιφέρεια τοῦ σχήματος αἰτία σφαιροειδὴς  οὖσα.   Ἔτι δὲ διὰ τῆς τῶν
[2, 14]   ἀλλὰ καὶ τὸ μέγεθος οὐκ  οὖσα   μεγάλη· μικρᾶς γὰρ γιγνομένης μεταστάσεως
[2, 1]   περιεχόντων ἐστί, καὶ αὕτη τέλειος  οὖσα   περιέχει τὰς ἀτελεῖς καὶ τὰς
[2, 12]   μὲν γὰρ πρώτη μία  οὖσα   πολλὰ κινεῖ τῶν σωμάτων τῶν
[2, 8]   πλάνητες ἐγγύς εἰσιν, ὥστ´ ἐγκρατὴς  οὖσα   πρὸς αὐτοὺς ἀφικνεῖται ὄψις·
[2, 1]   ἔχουσα οὔτε τελευτήν, ἀλλ´ ἄπαυστος  οὖσα   τὸν ἄπειρον χρόνον, τῶν δ´
[2, 14]   ὡς εἴπερ φέρεται εἴτ´ ἐκτὸς  οὖσα   τοῦ μέσου εἴτ´ ἐπὶ τοῦ
[2, 12]   τῇ μὲν μιᾷ φορᾷ πολλὰ  ἀποδοῦσα   σώματα, τῷ δ´ ἑνὶ σώματι
[2, 13]   ἀναγκαῖον. Οὐ γὰρ μόνον φαίνεται  μένουσα   ἐπὶ τοῦ μέσου, ἀλλὰ καὶ
[2, 14]   αὐτῆς, εἴτ´ ἀγένητος ἀεὶ διατελεῖ  μένουσα,   τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχειν ὅνπερ
[2, 12]   ἄλλας, εἴη δ´ ἂν ἥδε  συμβαίνουσα   κατὰ λόγον· μὲν γὰρ
[2, 11]   γὰρ ἂν ἐγίνετο αὐξανομένη καὶ  φθίνουσα   τὰ μὲν πλεῖστα μηνοειδὴς
[2, 1]   προσδεῖσθαι βιαίας ἀνάγκης, κατέχει  κωλύουσα   φέρεσθαι πεφυκότα αὐτὸν ἄλλως· πᾶν
[2, 14]   γε καὶ μὴ τὸ μέσον  ἔχουσα,   πέφυκε κινεῖσθαι καὶ νῦν.
[2, 1]   αὐτὴ μὲν οὐδεμίαν οὔτ´ ἀρχὴν  ἔχουσα   οὔτε τελευτήν, ἀλλ´ ἄπαυστος οὖσα
[2, 4]   ὅτι τέλειος ἂν εἴη  περιέχουσα   τὸν κύκλον· ὥστ´ εἰ τὸ
[2, 2]   οὐθὲν γὰρ ἐλάττω διαφορὰν ἔχει  τὰ   ἄνω πρὸς τὰ κάτω καὶ
[2, 4]   πῦρ περὶ τὸν ἀέρα, καὶ  τὰ   ἄνω σώματα κατὰ τὸν αὐτὸν
[2, 2]   ὄπισθεν τὰ δεξιὰ πρὸς  τὰ   ἀριστερὰ ἐν ἅπασι τοῖς ζῴοις.
[2, 8]   καὶ δίνησις, εἴπερ οὖν κινεῖται